Αρχική Blog Σελίδα 986

Πέθανε ο Κώστας Γεωργουσόπουλος

0

Έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 87 ετών ο κριτικός θεάτρου, μεταφραστής και συγγραφέας Κώστας Γεωργουσόπουλος, γνωστός και με το ψευδώνυμο Κ.Χ. Μύρης. Την είδηση του θανάτου του έκανε γνωστή με ανάρτησή του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ο αδερφός του, Βασίλης.

Έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 87 ετών ο κριτικός θεάτρου, μεταφραστής και συγγραφέας Κώστας Γεωργουσόπουλος, γνωστός και με το ψευδώνυμο Κ.Χ. Μύρης. Την είδηση του θανάτου του έκανε γνωστή με ανάρτησή του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ο αδερφός του, Βασίλης.

Λ. Μενδώνη για Κ. Γεωργουσόπουλο: Ήταν ένας εμπνευσμένος άνθρωπος, που επιδόθηκε με αφοσίωση και επιτυχία σε ένα ευρύτατο φάσμα πνευματικών δραστηριοτήτων

Με βαθιά θλίψη αποχαιρετά το ΠΑΣΟΚ τον Κώστα Γεωργουσόπουλο

Ο Κώστας Γεωργουσόπουλος γεννήθηκε στη Λαμία το 1937. Σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, στο Τμήμα Ιστορίας – Αρχαιολογίας, και θέατρο στη Δραματική Σχολή του Ωδείου Αθηνών με δασκάλους του τους Δημήτρη Ροντήρη και Γιάννη Σιδέρη.

Εργάστηκε στην ιδιωτική και δημόσια εκπαίδευση ενώ το 1978 ανέλαβε, κατόπιν ανάθεσης του υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων, την επιμέλεια του βιβλίου Δραματική ποίηση, που αποτέλεσε επί 25 χρόνια διδακτέα ύλη στα ελληνικά Γυμνάσια.

Το 2008 τού απενεμήθη το Μεγάλο Κρατικό Βραβείο Λογοτεχνίας για το σύνολο του έργου του και το 2006 το Πανεπιστήμιο Αθηνών, με πρωτοβουλία του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών, τον αναγόρευσε επίτιμο διδάκτορά του. Το 1986, για το έργο του «Τα μετά το θέατρο», απέσπασε το 1ο Κρατικό Βραβείο δοκιμίου, ενώ για το έργο «Από τον Στρίντμπεργκ και τον Τσέχωφ στον Πιραντέλλο και τον Μπέρτολτ Μπρεχτ» το 1999 βραβεύτηκε από την Ακαδημία Αθηνών. Για το σύνολο του έργου του έχει τιμηθεί, μεταξύ άλλων, με το Χρυσό Μετάλλιο της Πόλεως των Αθηνών το 2000.

Στο στίβο της θεατρικής κριτικής μπήκε το 1971 από τις στήλες της εφημερίδας «Το Βήμα», ως συνεχιστής του ‘Αγγελου Τερζάκη. Παρέμεινε στην εφημερίδα μέχρι που έκλεισε το καθημερινό φύλλο, το 1980, και στη συνέχεια ανέλαβε την κριτική θεάτρου στα «ΝΕΑ» από κοινού με τον Αλκιβιάδη Μαργαρίτη. Εκείνη την περίοδο θέτει ως προτεραιότητα της κριτικής το νεοελληνικό έργο αναδεικνύοντας παραστάσεις με έργα των Καμπανέλλη, Ζιώγα, Σκούρτη, Ποντίκα, Μάτεσι, τον Διαλεγμένου κ.ά.

Κριτικά δοκίμια, επιφυλλίδες και σχόλιά του έχουν κυκλοφορήσει στους εξής τόμους: Κλειδιά και κώδικες θεάτρου, Ι, Αρχαίο δράμα, 1982, ΙΙ, Ελληνικό Θέατρο, 1984, Οι πλάγιες ερωτήσεις του Πορφύριου, 1984, Τα μετά το θέατρο, 1985, Προσωπολατρία, 1992, Θίασος Ποικιλιών, 1993, Νήμα της στάθμης, 1996, Παγκόσμιο θέατρο, 1, Από τον Μένανδρο στον Ίψεν, 1998, Παγκόσμιο θέατρο, 2, Από τον Στρίντμπεργκ και τον Τσέχωφ στον Πιραντέλλο και τον Μπρεχτ, 1999, Παγκόσμιο θέατρο, 3, Από τον Μίλλερ στον Μύλλερ, 2000.

Με το ψευδώνυμο Κ. Χ. Μύρης έχει εκδώσει την ποιητική συλλογή «Αμήχανον Τέχνημα», 1971, 1980 (μαζί με την «Παράβαση»), τα διηγήματα «Η Καμπάνα – Οδάξ», 1985, και τη συλλογή τραγουδιών τα οποία έχουν μελοποιήσει γνωστοί συνθέτες (Χρονικό, Η μεγάλη αγρυπνία, Ιθαγένεια, Ανεξάρτητα τραγούδια, 1980). Επίσης, με το ίδιο ψευδώνυμο υπογράφει το μεταφραστικό έργο του, που έχει ως άξονα το αρχαίο δράμα.

Από το 1990 δίδασκε ως επιστημονικός συνεργάτης στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών. Είχε διατελέσει πρόεδρος του Δ.Σ. στο Εθνικό Θέατρο και επί μία εικοσαετία πρόεδρος Πρόεδρος της Επιτροπής Επιχορηγήσεων Θεάτρου του Υπουργείου Πολιτισμού. Από το 2003 ήταν πρόεδρος του Κέντρου Μελέτης και Έρευνας του Ελληνικού Θεάτρου – Θεατρικού Μουσείου.

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Συρία: Προ των πυλών της Δαμασκού οι αντάρτες, κατέλαβαν σχεδόν όλες τις νότιες επαρχίες

0

Οι Σύροι αντάρτες απέχουν πλέον μόλις 20 χιλιόμετρα από την πρωτεύουσα Δαμασκό, αφού έθεσαν υπό τον έλεγχό τους την επαρχία Ντεράα, στη νότια Συρία, ανέφεραν ένας διοικητής τους και η μη κυβερνητική οργάνωση Συριακό Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (OSDH).

Συρία: Ραντεβού Τουρκίας, Ρωσίας και Ιράν στην Ντόχα για διέξοδο από το συριακό χάος

Ο Ράμι Άμπντελ Ραχμάν, ο διευθυντής του OSDH, είπε στο Γαλλικό Πρακτορείο ότι αντάρτες μαχητές ελέγχουν όλη την Ντεράα, το λίκνο της εξέγερσης του 2011 εναντίον του καθεστώτος στου Μπασάρ αλ Άσαντ. Ένας διοικητής τους, ο Χασάν Άμπντελ Γάνι, επιβεβαίωσε ότι απέχουν «λιγότερα από 20 χιλιόμετρα» από τη νότια είσοδο της Δαμασκού.

Μετά την πτώση του Χαλεπιού, την περασμένη εβδομάδα, οι κυβερνητικές δυνάμεις καταρρέουν σε όλη τη χώρα, με ιλιγγιώδη ταχύτητα, καθώς οι αντάρτες καταλαμβάνουν τη μία μετά την άλλη πολλές μεγάλες πόλεις και επανεμφανίζονται σε περιοχές όπου θεωρείτο ότι η εξέγερση είχε καταπνιγεί εδώ και χρόνια. Πέρα από το Χαλέπι στα βόρεια, τη Χάμα στην κεντρική Συρία και το Ντέιρ Εζόρ στα ανατολικά, οι αντάρτες λένε ότι κατέλαβαν επίσης την Κουνέιτρα, την Ντεράα και τη Σουέιντα στα νότια και προωθούνται προς την πρωτεύουσα Δαμασκό.

Οι κυβερνητικές δυνάμεις έχουν επικεντρωθεί στη Χομς. Η κρατική τηλεόραση και πηγές του στρατού ανέφεραν ότι εξαπέλυσαν αεροπορικά πλήγματα εναντίον θέσεων των ανταρτών και, παράλληλα, φτάνουν ενισχύσεις για να υπερασπιστούν την πόλη.

Σύμφωνα με το Παρατηρητήριο, επτά άμαχοι σκοτώθηκαν από τα συριακά και ρωσικά πλήγματα στη Χομς.

Στο μεταξύ, οι αντάρτες επεκτείνουν τον έλεγχό τους σχεδόν σε όλη τη νοτιοδυτική Συρία και λένε ότι κατέλαβαν τη Σαναμαΐν, πάνω στον κεντρικό οδικό άξονα που οδηγεί από τη Δαμασκό στην Ιορδανία. Ο συριακός στρατός λέει ότι αναδιατάσσεται, χωρίς να παραδέχεται ότι απώλεσε εδάφη.

Η ταχύτητα με την οποία εξελίσσονται τα γεγονότα κατέπληξε τις περισσότερες αραβικές χώρες και προκαλεί ένα νέο κύμα ανησυχίας για τη σταθερότητα της περιοχής. Το Κατάρ είπε σήμερα ότι απειλείται η εδαφική ακεραιότητα της Συρίας.

Ο εμφύλιος πόλεμος της Συρίας, που ξέσπασε το 2011, ως εξέγερση εναντίον του καθεστώτος του Άσαντ, δημιούργησε χώρο για τζιχαντιστές που κατέλαβαν μεγάλες εκτάσεις και εξαπέλυαν τρομοκρατικές επιθέσεις σε όλον τον κόσμο, ενώ ταυτόχρονα επτά εκατομμύρια πρόσφυγες έφυγαν σε γειτονικές χώρες και ξένες μεγάλες δυνάμεις εγκαθίδρυαν βάσεις στη χώρα.

Δυτικοί αξιωματούχοι λένε ότι ο συριακός στρατός βρίσκεται σε δύσκολη θέση, είναι ανήμπορος να σταματήσει τους αντάρτες και αναγκάζεται να υποχωρεί.

Ο Άσαντ βασιζόταν εδώ και χρόνια στους συμμάχους του για να καταστέλλει τους αντάρτες: τα ρωσικά μαχητικά βομβάρδιζαν από αέρος ενώ το Ιράν έστελνε τους δικούς του συμμάχους, μαχητές της Χεζμπολάχ και παραστρατιωτικών ιρακινών οργανώσεων, για να ενισχύσει τις χερσαίες δυνάμεις. Όμως η Ρωσία από το 2022 έχει επικεντρωθεί στον πόλεμο στην Ουκρανία και η Χεζμπολάχ υπέστη βαριές απώλειες στον δικό της πόλεμο με το Ισραήλ, με αποτέλεσμα να περιοριστούν σημαντικά οι δυνατότητές της.

Την Παρασκευή η Ρωσία προέτρεψε τους πολίτες της να φύγουν από τη Συρία. Το Ιράν απομάκρυνε τις οικογένειες των διπλωματών του, σύμφωνα με έναν αξιωματούχο.

Η Χεζμπολάχ έστειλε μερικές «δυνάμεις επιτήρησης» στη Χομς, όμως μια μεγαλύτερη δύναμη θα ήταν εκτεθειμένη σε ισραηλινά πλήγματα. Το Ισραήλ βομβάρδισε την Παρασκευή δύο μεθοριακές διαβάσεις στα σύνορα Λιβάνου-Συρίας.

Ιρακινοί παραστρατιωτικοί, υποστηριζόμενοι από το Ιράν, έχουν τεθεί σε συναγερμό και χιλιάδες από αυτούς είναι έτοιμοι να αναπτυχθούν στη Συρία και έχουν συγκεντρωθεί κοντά στα σύνορα. Όμως ακόμη δεν έχουν λάβει εντολή να τα περάσουν, είπαν δύο διοικητές τους. Το Ιράκ δεν επιδιώκει μια στρατιωτική παρέμβαση στη Συρία, είπε ένας κυβερνητικός εκπρόσωπος.

Στην Ντόχα του Κατάρ ξεκίνησαν οι συνομιλίες των υπουργών Εξωτερικών του Ιράν, της Ρωσίας και της Τουρκίας, που θα συζητήσουν την κατάσταση στη Συρία. Ο Ιρανός υπουργός Αμπάς Αραγσί είπε στην ιρανική τηλεόραση ότι «δεν έχουν ληφθεί συγκεκριμένες αποφάσεις» για το μέλλον της Συρίας και ότι η συνάντηση της Ντόχα έχει ως στόχο να διασφαλιστεί η εδαφική ακεραιότητα της χώρας.

Συρία: Οι αντάρτες πλησιάζουν στη Δαμασκό -Το Ισραήλ ενισχύει τις δυνάμεις του στα Υψώματα του Γκολάν

0

 

Οι αντάρτες πλησιάζουν στη Δαμασκό /Φωτογραφία: AP Photo
07/12/2024  13:14
Οι δυνάμεις των Σύρων ανταρτών κατέλαβαν την πόλη Σαναμαΐν και προωθήθηκαν σε απόσταση 20 χιλιομέτρων από τη νότια πύλη της Δαμασκού, ανακοίνωσε ένας εκ των διοικητών τους, ο Χασάν Άμπντουλ Γάνι.

Ταυτόχρονα, σύμφωνα με πηγές των ανταρτών και έναν Σύρο αξιωματικό, οι αντάρτες έθεσαν υπό τον έλεγχό τους και την πόλη Κουνέιτρα, στο συριακό Γκολάν, κοντά στα σύνορα με το Ισραήλ.

Ο αξιωματικός επιβεβαίωσε στο πρακτορείο Reuters ότι οι κυβερνητικές δυνάμεις αποχώρησαν από την πόλη αυτήν.

Ο ισραηλινός στρατός ανακοίνωσε ότι αναπτύσσει επιπλέον δυνάμεις στα κατεχόμενα από το Ισραήλ Υψώματα του Γκολάν κοντά στα σύνορα με τη Συρία για να «ενισχύσει την άμυνα στην περιοχή και την ετοιμότητα των δυνάμεων για διάφορα σενάρια».

Η Χεζμπολάχ έστειλε 2.000 μαχητές της στην Κουσέιρ για να την υπερασπιστούν αν δεχτεί επίθεση από τους αντάρτες
Την ίδια ώρα, η λιβανέζικη, σιιτική οργάνωση Χεζμπολάχ έστειλε 2.000 μαχητές της ως ενισχύσεις στην πόλη Κουσέιρ, ένα από τα προπύργιά της στη Συρία, κοντά στα σύνορα με τον Λίβανο, με στόχο να την υπερασπιστούν εάν δεχτεί επίθεση από τους Σύρους αντάρτες, ανέφερε στο Γαλλικό Πρακτορείο μια πηγή προσκείμενη στο φιλοϊρανικό κίνημα.

Σύμφωνα με αυτήν την πηγή, η Χεζμπολάχ έστειλε 2.000 άνδρες από τον Λίβανο στην περιοχή της Κουσέιρ και την οροσειρά που χωρίζει τη Συρία από τον Λίβανο. Η λιβανέζικη οργάνωση, η οποία πολέμησε στο παρελθόν στο πλευρό του κυβερνητικού στρατού της Συρίας, δεν συμμετείχε στις μάχες που είναι σε εξέλιξη τις τελευταίες δέκα ημέρες με τους αντάρτες, πρόσθεσε η ίδια πηγή.

Ο Σύρος πρόεδρος «δεν επωφελήθηκε από την ευκαιρία» να κάνει διάλογο με το λαό του
Ο Σύρος πρόεδρος Μπασάρ αλ-Άσαντ «δεν επωφελήθηκε από την ευκαιρία» να κάνει διάλογο με το λαό του και να βοηθήσει στην επιστροφή των προσφύγων στη διάρκεια μια περιόδου ηρεμίας στη χώρα του, δήλωσε σήμερα ο πρωθυπουργός του Κατάρ.

«Ο κ. Άσαντ δεν επωφελήθηκε από την ευκαιρία να κάνει διάλογο και να αποκαταστήσει την εμπιστοσύνη του λαού του και δεν είδαμε καμιά σοβαρή πρωτοβουλία για την επιστροφή των προσφύγων ή για την εθνική συμφιλίωση», δήλωσε ο Μοχάμεντ μπεν Αμπντελραχμάν Αλ-Θάνι ενώπιον του Φόρουμ της Ντόχα, μιας διάσκεψης για το διεθνή πολιτικό διάλογο.

Το Κατάρ, το οποίο υποστήριξε τους αντάρτες κατά την εξέγερση του 2011 που συνετρίβη από το συριακό καθεστώς, εξακολουθεί να επικρίνει έντονα τον Άσαντ, όμως ζητάει να τερματισθούν οι μάχες με διαπραγματεύσεις.

Ο Αλ-Θάνι υπογράμμισε πως ο κόσμος «εξεπλάγη» με την ταχεία προέλαση των ισλαμιστών ανταρτών στη Συρία και προειδοποίησε πως «αυτή η κατάσταση μπορεί να εξελιχθεί, να γίνει όλο και πιο επικίνδυνη» και να καταλήξει σε «περαιτέρω αύξηση της έντασης του εμφυλίου πολέμου στη Συρία».

Ο πρωθυπουργός του Κατάρ τάχθηκε υπέρ μιας «πολιτικής λύσης» εκτιμώντας ότι μια διαδικασία προς αυτή την κατεύθυνση πρέπει να ξεκινήσει «επειγόντως».

Οι υπουργοί Εξωτερικών της Τουρκίας, του Ιράν και της Ρωσίας πρόκειται να συμμετάσχουν σήμερα στην Ντόχα σε συνομιλίες για τη Συρία.

Διαμελισμός της Συρίας και τουρκικό προτεκτοράτο;

1

Photo – NEOSTRATEGY.GR

Ραγδαίες είναι οι εξελίξεις στη Συρία με την ταχύτατη προώθηση των φιλοτουρκικών αντικυβερνητικών δυνάμεων και την υποχώρηση των δυνάμεων του Ασσαντ, δίχως αντίσταση, στη Δαμασκό. Εφόσον συνεχιστεί η προέλαση, το καθεστώς Ασσαντ θα βρεθεί υπό την απειλή ανατροπής, ενώ η Συρία κινδυνεύει να μετατραπεί σε τουρκική επαρχία. Μούγκα ΗΠΑ, ΕΕ, όπως και η Αθήνα βέβαια, παρ’ ότι στο στόχαστρο των τζιχαντιστών βρίσκεται άμαχος πληθυσμός, όπως επίσης και μεγάλες χριστιανικές κοινότητες. Ερωτήματα υπάρχουν και για τη στάση της Μόσχας.

Μέσα σε μια εβδομάδα, οι δυνάμεις της φιλοτουκρικής «συριακής αντιπολίτευσης» και οι διάδοχες οργανώσεις του «Ισλαμικού Κράτους» (τζιχαντιστές) καταλαμβάνουν τη μια σημαντική πόλη κατόπιν της άλλης, ενώ οι δυνάμεις του Ασσαντ οπισθοχωρούν, πρακτικά δίχως να ρίξουν ντουφεκιά, και εγκαταλείποντας τον οπλισμό τους, προς τη Δαμασκό. Ηδη έχει καταληφθεί η δεύτερη σημαντικότερη πόλη της Συρίας, Χαλέπι, ενώ οι αντικυβερνητικοί προωθούνται προς Χάμμα, και τώρα στην πόλη -κλειδί, Χόμς. Μετά τη Χόμς, απομένει η Δαμασκός.

Σοβαρες κινήσεις αντικαθεστωτικών γίνονται και στο νότο της Συρίας, στα σύνορα με την εξαιρετικά ασταθή χώρα της περιοχής, τον Λίβανο. Στο μεταξύ το Ισραήλ ενισχύει τις στρατιωτικές δυνάμεις του στα υψίπεδα του Γκολάν, τα οποία έχει προσαρτήσει. Από τη μεριά τους, οι Κούρδοι στις ανατολικές περιοχές της Συρίας, με την υποστήριξη των ΗΠΑ, φέρονται να εισήλθαν στην πολύ σημαντική πόλη (και για τον έλεγχο των πετρελαίων), Ντεϊρ Ερζόρ.

Κίνδυνος κατάρρευσης

Είναι η πρώτη φορά στον επί 14 χρόνια εμφύλιο πόλεμο στη Συρία που ο Ασσαντ αντιμετωπίζει τόσο σοβαρή απειλή. Εάν τα καταφέρει να σταθεροποιήσει την κατάσταση στο μέτωπο, και δεν έχει την τύχη του Καντάφι, τότε θα αναγκαστεί να κάτσει στο τραπέζι της διαπραγμάτευσης και να μοιράσει την εξουσία με τους αντικυβερνητικούς. Κάτι, στο οποίο επέμενε ιδιαίτερα η Τουρκία, κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεών της με τον Ασσαντ. Ωστόσο, μετά από τόσους ποταμούς αίματος που έχουν χυθεί στον εμφύλιο, και εφόσον η «συριακή αντιπολίτευση» πετύχει σημαντικές νίκες επί του πεδίου της μάχης, είναι αμφίβολο εάν θα δεχτούν να «συγκυβερνήσουν» με τον Ασσαντ.

Βλέπε χάρτη εξελίξεων

Το Neostrategy.gr εγκαίρως είχε επισημάνει ότι κάτι «μαγειρεύεται» στη Συρία, αναδεικνύοντας το σπάσιμο του «διαλόγου»Δαμασκού – Αγκυρας, καθώς και τις «μπηχτές» του Ρώσου υπουργού Εξωτερικών, Σεργκέϊ Λαβρόφ, σε βάρος της Τουρκίας, για την οποία άφησε αιχμές ότι δεν ήθελε να αποχωρήσει από τα εδάφη που έχει εισβάλλει ο τουρκικός στρατός (επαρχία Ιντλίμπ, βορειοδυτική Συρία), με το πρόσχημα της προστασίας των Σύρων προσφύγων. Από την επαρχία Ιντλίμπ, εξάλλου, ήταν που εφόρμησαν η ονομαζόμενη «συριακή αντιπολίτευση» και οι τζιχαντιστές, αρχικά για Χαλέπι, και τώρα πια για τη Δαμασκό.

Ο Ερντογάν «ευλογεί» τη «συριακή αντιπολίτευση»

Ο Ταγίπ Ερντογάν, μάλιστα, σήμερα «ευλόγισε» τα όπλα της «συριακής αντιπολίτευσης», λέγοντας που ελπίζει να φτάσουν στη Χόμς και στη Δαμασκό. «Είχαμε πει στον Ασσαντ να καθορίσουμε μαζί το μέλλον της Συρίας. Δεν πήραμε θετική απάντηση», είπε. Κατά τα λοιπά, η Αγκυρα προσποιείται ότι δεν ξέρει τίποτα για τον … φόνο και ότι δεν βρίσκεται πίσω από την επίθεση της «αντιπολίτευσης».

Σύμφωνα με το Foreignpolicy, το ειδησεογραφικό πρακτορείο, Reuters, επικαλούμενο πηγές της «συριακής αντιπολίτευσης» που έχουν σχέσεις με τις τουρκικές υπηρεσίες πληροφοριών, ήταν η Τουρκία που φέρεται να έδωσε το πράσινο φως στις δυνάμεις των ανταρτών να επιτεθούν στο Χαλέπι.

Η επιμονή του Άσαντ να καταγγέλλει την Τουρκία, συνεχίζει το Foreignpolicy, προκάλεσε μια σειρά οργισμένων δηλώσεων Τούρκων αξιωματούχων, περιλαμβανομένου του υπουργού Εξωτερικών της Τουρκίας, Χακάν Φιντάν, ο οποίος είπε στην αρχή του Νοεμβρίου ότι «ο Άσαντ και οι εταίροι του δεν φαίνονται έτοιμοι να λύσουν ορισμένα προβλήματα» και πρόσθεσε λίγο μετά -πριν από την επίθεση της «αντιπολίτευσης»- ότι «ο Μπασάρ αλ Άσαντ δεν θέλει ειρήνη στη Συρία».

«Παράθυρο ευκαιρίας» για την Τουρκία

Οπως επισημαίνει ο ιστότοπος, οι πρόσφατες εκλογές στις ΗΠΑ και η διαδικασία αποχώρησης του Αμερικανού προέδρου, Τζο Μπάιντεν (20 Ιανουαρίου ορκίζεται ο Τράμπ), έδωσε στην Τουρκία ένα παράθυρο ευκαιρίας, προκειμένου να δημιουργήσει νέα δεδομένα επί του πεδίου που θα ενισχύσουν τη θέση της σε οποιεσδήποτε διαπραγματεύσεις για το μέλλον της Συρίας.

Στην διαπίστωση του Foreignpolicy πρέπει να προστεθεί και η εξαιρετικά δύσκολη θέση που βρίσκεται το Ιράν, λόγω Μεσανατολικού και αντιπαράθεσης με το Ισραήλ, η εξίσου άσχημη θέση της Χεζμπολάχ στον Λίβανο, η οποία είχε στηρίξει τον Ασσαντ μαζί με δυνάμεις της Δαμασκού, του Ιράν και της Ρωσίας, όπως επίσης και το γεγονός ότι η Ρωσία είναι «εγκλωβισμένη» στο ουκρανικό μέτωπο.

Στην πραγματικότητα, αυτή τη φορά πρόκειται για την τρίτη εισβολή της Τουρκίας επί του συριακού εδάφους. Οι δύο πρώτες στην επαρχία Ιντλίμπ, με πρόσχημα δήθεν την επιστροφή των Σύρων προσφύγων (επί της ουσίας, δημιουργία ορμητήριου της φιλοτουρκικής «αντιπολίτευσης), και κατόπιν στη βόρεια κεντρική Συρία, κατά των Κούρδων. Η τρίτη γίνεται διά αντιπροσώπων, ενώ οι δύο πρώτες με αιχμή τις τουρκικές Ενοπλες Δυνάμεις. Να σημειωθεί πως και τώρα, από τους βασικούς στόχους της Τουρκίας και της φιλοτουρκικής «αντιπολίτευσης» εξακολουθούν να είναι οι Κούρδοι, οι οποίοι εξάλλου έχουν σηκώσει μεγάλο βάρος στον πόλεμο κατά των τζιχαντιστών.

Ο κίνδυνος να μετατραπεί η Συρία σε τουρκική επαρχία είναι εμφανέστατος. Αλλωστε, είναι γνωστά τα τουρκικά -και τώρα, νεοοθωμανικά- «όνειρά» της για τη Συρία. Και, όπως έχει φανεί με την εισβολή και κατοχή της μισής Κύπρου, ό,τι καταλαμβάνει η Τουρκία, δεν το επιστρέφει με «διάλογο».

Σοβαρά ερωτηματικά για τη Μόσχα

Η Συρία «καίει», εκτός των άλλων διεθνών και περιφερειακών δυνάμεων, τη Μόσχα, η οποία αν και υποτίθεται ότι έχει στενές σχέσεις με την Αγκυρα, στο Συριακό έχουν διϊστάμενα συμφέροντα. Να σημειωθεί ότι η Ρωσία διαθέτει δύο σημαντικές (αεροπορική στη Λατάκια και ναυτική στην Ταρτούς) βάσεις στη Συρία. Βεβαίως, αρκετές ρωσικές δυνάμεις αποσύρθηκαν από τη Συρία, λόγω Ουκρανίας. Ωστόσο, ειδικά τα ρωσικά μαχητικά αεροσκάφη και τα ελικόπτερα, εξακολούθησαν να πλήττουν συστηματικά τις δυνάμεις της «συριακής αντιπολίτευσης» – τζιχαντιστών τα τελευταία χρόνια.

Ρωσικά μαχητικά αεροσκάφη στη Λατάκια

Αυτή τη φορά, όμως, φέρονται να καθυστέρησαν τους βομβαρδισμούς τους, προκειμένου να καθυστερήσουν την επέλαση της «αντιπολίτευσης». Βέβαια, η Μόσχα ισχυρίζεται ότι, εφόσον οι δυνάμεις του Ασσαντ υποχωρούν, τα μαχητικά της δεν μπορούν να κάνουν κάτι παραπάνω.

Σύμφωνα πάντως με το Foreignpolicy, για πολλούς, η αποτυχία της Μόσχας να αντιδράσει γρήγορα τις πρώτες τρεις ημέρες της επίθεσης φαίνεται ανεξήγητη. Πόσο μάλλον, όταν συνεχείς ήταν οι επιχειρήσεις της ρωσικής αεροπορικής δύναμης τον περασμένο χρόνο ενάντια σε μια εξέγερση χαμηλής απειλής εκ μέρους του Ισλαμικού Κράτους στην κεντρική περιοχή της ερήμου της Συρίας, μια πολύ λιγότερο στρατηγική περιοχή, που βρίσκεται μακριά από τη μεγάλη αεροπορική βάση της Ρωσίας, Hmeimim, κοντά στην Λατάκια, στις ακτές της Συρίας.

Ρωσικό πολεμικό πλοίο στην Ταρτούς

Προσθέτει, δε, πως το γεγονός ότι η Ρωσία δεν κινήθηκε αμέσως για να εμποδίσει την προέλαση της επίθεσης, έκανε πολλούς να αναρωτηθούν ως προς τους στόχους της Μόσχας, και εάν το Κρεμλίνο σκόπιμα δεν επενέβη, προκειμένου να πιέσει τον Άσαντ κυρίως για να προσεγγίσει την Τουρκία, τον προστάτη του «κινήματος των ανταρτών» της Συρίας.

Ακρως ενδιαφέρον, τέλος, είναι ότι, εν μέσω επίθεσης των αντικυβερνητικών δυνάμεων, κάποια Μέσα Ενημέρωσης στη Μ. Ανατολή και αλλού ανέφεραν ότι ο Άσαντ ταξίδεψε στη Μόσχα για να συζητήσει την επανέναρξη των συνομιλιών … συμφιλίωσης με την Τουρκία. Όταν ρωτήθηκε γι’αυτό ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου, Ντμίτρι Πεσκόφ, στις 29 Νοεμβρίου, ούτε επιβεβαίωσε ούτε το διέψευσε, λέγοντας: «Δεν έχω τίποτα να πω για αυτό το θέμα».

neostrategy.gr

ΣΤΑ ΟΡΙΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΔΟΣΗΣ;

5

του Παντελή Σαββίδη

1.-Επειδή συνειδητοποιήσαμε ότι έχουμε ένα αδύναμο κράτος και μια κυβέρνηση χαμηλών προσδοκιών αυτά που επισημαίνουμε εδώ δεν έχουν να κάνουν με καμιά αντιπολιτευτική διάθεση. Μια τέτοια διάθεση προϋποθέτει ότι υπάρχει εναλλακτική λύση. Τέτοια λύση δεν διαφαίνεται.

Ο Συριζα έχει περιέλθει σε μια εσωστρέφεια από τη οποία δεν φαίνεται να βγαίνει.

Το ΠΑΣΟΚ, τώρα, άρχισε να μπουσουλάει. Χρειάζεται χρόνο για να πείσει ότι μπορεί να αναλάβει την διακυβέρνηση της χώρας.

Η Νέα Δημοκρατία του Μητσοτάκη (η διευκρίνηση κρίνεται απαραίτητη διότι υπάρχουν και άλλες, βουβές προς το παρόν, ΝΔ οι οποίες θα αναθαρρήσουν μετά την 20η Ιανουαρίου) δείχνει κουρασμένη και χωρίς πολιτική. Μιλάμε, απλώς, για πολιτική διαχείριση, όχι για πολιτικό όραμα.

Χρειάζεται μια αλλαγή η οποία, μάλλον, θα προέλθει απο το εσωτερικό του κυβερνώντος κόμματος και η αλλαγή αυτή θα ενθαρρυνθεί απο τη νέα αμερικανική κυβέρνηση. Εκτός και αν ο κ. Μητσοτάκης βρει επαφή και υποστήριξη στο περιβάλλον του νέου αμερικανού προέδρου. Για όσους απορούν, ας γνωρίζουν ότι στην Ελλάδα τίποτε δεν γίνεται χωρίς την έγκριση της Πρεσβείας. Σε θέματα δε κυριαρχικών δικαιωμάτων τίποτε δεν γίνεται, πλέον, και χωρίς την έγκριση της Τουρκίας.

Επειδή εδώ θέλουμε να αναπτύξουμε έναν διάλογο σε βάθος και ένας τέτοιος διάλογος χρειάζεται απόλυτη γνώση της πραγματικότητας για να γίνουν και οι αναγκαίες προτάσεις, η αλήθεια δεν πρέπει να προκαλεί τα αρνητικά κομματικά αντανακλαστικά. Δεν μας ενδιαφέρει ο κομματικός λόγος. Θέλουμε να ξεκαθαρίσουμε τα δεδομένα της πραγματικότητας και πάνω σε αυτά να δούμε πως θα αντιμετωπίσουμε το υπαρξιακό μας πρόβλημα. 

2.-Η κυρίαρχη αντίληψη είναι ότι η οικονομία πάει καλά αλλά,  οι άνθρωποι με μεσαία εισοδήματα και κάτω δεν τα βγάζουν πέρα στην καθημερινότητά τους. Για λόγους επικοινωνιακούς, περισσότερο, διότι δεν λύνουν το πρόβλημα, η κυβέρνηση μας έχει βομβαρδίσει με διάφορα επιδόματα αλλά για να τα πάρεις πρέπει να βρίσκεσαι στο όριο της πείνας. Πέραν του ότι τα χρήματα είναι ελάχιστα.

Υπάρχει και η αντίφαση ότι η οικονομία πάει καλά αλλά το χρέος αυξάνεται. Σχόλια για την θετική εικόνα της οικονομίας την αποδίδουν σε τομείς όπως ο τουρισμός και άλλα παρεμφερή που δεν είναι, μόνο, εποχιακά αλλά και δεν διασφαλίζουν την διαχρονική σταθερότητα μιας οικονομίας.

Μετά την έκλειψη του σοσιαλιστικού στρατοπέδου οι δύο προτάσεις που διαμορφώθηκαν  έθεταν το ερώτημα η πολιτική ή η οικονομία θα έχει τον κυρίαρχο ρόλο στις δυτικές- και όχι, μόνο- κοινωνίες. Σχεδόν παντού (Κίνα Ρωσία εξαιρούνται) η πολιτική υποχώρησε της οικονομίας.

Σ αυτήν την σχολή βρίσκεται και ο κ. Μητσοτάκης. Γι αυτό το διεθνές σύστημα τον έβλεπε θετικά ως σήμερα.

Ο νέος Αμερικανός πρόεδρος θα επιδιώξει μεγαλύτερη παρέμβαση της πολιτικής στην κυριαρχία της οικονομίας.

Το διεθνές κεφάλαιο που κυριαρχούσε ως σήμερα, κυρίως, αυτό που ασπαζόταν την ψευδεπίγραφη λογική της ανοικτής κοινωνίας, με τους διεθνείς θεσμούς του διαμόρφωσε την δικαιωματική ατζέντα που δεν έχει να κάνει με την ευαισθησία του στα δικαιώματα των κοινωνικών μειονοτήτων. Το γιατί την προωθεί είναι ζητούμενο αλλά περισσότερο λογική εμφανίζεται η υπόθεση ότι αυτό το κεφάλαιο και όσοι περιστρέφονται γύρω του, εκείνο που επιδιώκουν είναι η έκλειψη από την ανθρώπινη συνείδηση κάθε είδους ταυτότητας. Από φύλου μέχρι εθνικής.

Η μη ταυτότητα φύλου βοηθά στην αποδόμηση και της εθνικής ταυτότητας.

Η τελική κατάληξη είναι μια παγκόσμια διακυβέρνηση, χωρίς εθνικές ή άλλες ιδιαιτερότητες, με τον άνθρωπο, ή το ανθρωποειδές που θα διαμορφωθεί ως τότε, ως εργαζόμενο και καταναλωτή.

Ο κ. Μητσοτάκης ανήκει ιδεολογικά σε αυτό το διεθνές ρεύμα το οποίο προώθησαν οι Δημοκρατικοί στις ΗΠΑ και εν πολλοίς το επέβαλαν στην Δύση. Υπάρχουν κατά τόπους αντιστάσεις αλλά παρουσιάζονται ως προβληματικής προσαρμοστικότητας στα νέα δεδομένα.

Αυτά τα νέα δεδομένα τα διαμορφώνουν οικονομικοί παράγοντες που στις εκλογές των ΗΠΑ συντάχθηκαν με τον Τράμπ, την πολιτική άποψη, δηλαδή, που αμφισβητεί όλον τον προσανατολισμό που έδωσαν οι Δημοκρατικοί ως νέο ιδεολογικό, πολιτικό και οικονομικό πλαίσιο. Και εδώ υπάρχει ένας προβληματισμός για την σχέση κεφαλαίου και πολιτικής εξουσίας στις ΗΠΑ.

Οι πετρελαιαάδες του Τέξας και το στρατιωτικοβιομηχανικό σύμπλεγμα που συνεργάζεται μαζί τους για τον εντοπισμό, την εξαγωγή και την εκμετάλλευση των ενεργειακών πόρων βρήκαν υποστήριξη στην κυβέρνηση των Δημοκρατικών που άνοιξε τα διεθνή μέτωπα για λόγους γεωπολιτικούς (πάντοτε το επιθετικό κεφάλαιο των ΗΠΑ είχε ανάγκη το γεωπολιτικό άλλοθι) ενώ οι νέες τεχνολογίες συμπαρατάχθηκαν στο πλευρό του Τράμπ.

Το παράδοξο αυτής της συμπαράταξης είναι ότι το κεφάλαιο των νέων τεχνολογιών χρειάζεται ανοικτά σύνορα ή, μάλλον είναι αυτό που τα αποδομεί. Όχι τον προστατευτισμό και τα αυστηρά σύνορα της νέας αμερικανικής κυβέρνησης. Ή η συμπαράταξη θα είναι προσωρινή, ή κάτι αφανές συντρέχει το οποιο ξεφεύγει απο τις αναλύσεις.

Σ αυτό το διεθνές πλαίσιο η πολιτική Μητσοτάκη θα εισπράττει τα εύσημα των διεθνών οίκων αλλά με τα εύσημα δεν τρέφεται η κοινωνία.

3.-Η Ελλάδα πρέπει να αλλάξει το συγκεντρωτικό της μοντέλο όχι, μόνο, για διοικητικούς αλλά και οικονομικούς λόγους.

Ο συγκεντρωτισμός ήταν αποτέλεσμα της επιθυμίας μιας αθηναϊκής ελίτ να εγκαταλείψει η πόλη τα κλασικά μεγαλοπρεπή ιστορικά της χαρακτηριστικά και να προσομοιάσει στις διεθνείς πόλεις που διαμορφώνονται παγκοσμίως. Αυτό προϋπέθετε το μεγάλωμά της και πληθυσμιακά και απο πλευράς έκτασης. Η επιχείρηση έγινε με τον ελληνικό τρόπο και τα αποτελέσματα είναι τα σημερινά. Χρειάζεται αλλαγή παιδείας και κουλτούρας για να σωθεί η πρωτεύουσα. Στον βαθμό και την ποιότητα που απαιτούνται δεν τα διαθέτει το πολιτικο-οικονομικό σύστημα. Και δεν ενδιαφέρεται κιόλας. Το μοναδικό ενδιαφέρον είναι η κατοχή και η νομή της εξουσίας. Εκεί τελειώνουν τα πάντα στην Ελλάδα. Γι αυτό δεν θα υπάρξει όραμα, απαραίτητη προϋπόθεση για οποιαδήποτε αλλαγή.

Εάν η νέα αμερικανική κυβέρνηση εκτιμήσει πως για να προωθήσει την πολιτική της πρέπει να ελέγξει τις δυτικές κυβερνήσεις, ο κ. Μητσοτάκης δεν θα περάσει καλά. Η αλλαγή θα γίνει εσωκομματικά. Το μειωμένο ενδιαφέρον των ΗΠΑ για την Ελλάδα φαίνεται και από το γεγονός ότι δεν έχουν φροντίσει ως σήμερα να αναζητήσουν εναλλακτική κυβερνητική πρόταση. Ο διαφαινόμενος λόγος δεν μας κολακεύει.

 4.-Υπάρχει και το πεδίο της εξωτερικής πολιτικής. Εκεί η Ελλάδα έχει να αντιμετωπίσει μια αναθεωρητική Τουρκία η οποία, πλέον, παίζει σε διεθνές επίπεδο. Έχει καταφέρει η Άγκυρα να συνδυάζει την διπλωματική πίεση με την στρατιωτική επιβολή. Καταθέτει τις αναθεωρητικές της προτάσεις και αν ο απέναντι δεν συμφωνεί αρχίζει η διακριτική. στην αρχή, και πιο συγκεκριμένη και πιεστική στη συνέχεια, ενεργοποίηση της σκληρής ισχύος. Αυτό το σύστημα η Τουρκία το έχει δομήσει εδώ και χρόνια. Σήμερα έχει έρθει η ώρα να το αξιοποιήσει.

Στη Συρία ο Ερντογάν ζήτησε από τον Άσαντ να συναντηθούν και να διευθετήσουν «πολιτικά» την συριακή κρίση. Ο Άσαντ, λογικά, αρνήθηκε αν οι Τούρκοι δεν αποχωρούσαν από τις περιοχές που έχουν καταλάβει στη βόρειο Συρία. Και ο Ερντογάν ενεργοποίησε τους τζιχαντιστές που ελέγχει. Ο Άσαντ σήμερα κινδυνεύει με πλήρη απώλεια της εξουσίας.

Ο Ερντογάν έχει γίνει ένας απαραίτητος παίκτης στην περιοχή και για την Ρωσία και για τις ΗΠΑ.

Επιδίωξη του τούρκου προέδρου είναι να του αναγνωρισθεί διαμεσολαβητικός ρόλος και στην Συρία και στην ουκρανία τον οποίο γνωρίζει πως θα αξιοποιήσει.

Η αναβάθμιση του Ερντογάν είναι μια εξέλιξη αρνητική για την ελληνική οπτική. Ήδη, η Τουρκία έχει περιορίσει πολύ την Αθήνα  στην άσκηση των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων της στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο. Ουσιαστικά, η Αθήνα έχει παραδοθεί. Δεν έχει τη δυνατότητα να αντιδράσει διότι σε τέτοιες περιπτώσεις η διπλωματία δεν αποδίδει. Χρειάζεται η διπλωματία να υπονοήσει ότι πίσω της διαθέτει σκληρή ισχύ. Δεν ξέρω αν η Ελλάδα διαθέτει την σκληρή ισχύ που χρειάζεται αυτήν την στιγμή η διπλωματία. Σίγουρα, όμως, όπως φαίνεται δεν διαθέτει την βούληση να την αξιοποιήσει.

5.- Επικοινωνιακός ερασιτεχνισμός. Η Τουρκία ενώ τόσα χρόνια διαθέτει άμεση σχέση με τρομοκρατικές οργανώσεις καταφέρνει και διαχειρίζεται την στάση της αυτή σε επίπεδο διεθνούς κοινής γνώμης. Όχι, μόνο, αυτό αλλά ενώ σήμερα είναι αυτή που πυροδότησε την ενεργοποίηση του Εμφυλίου στη Συρία, εμφανίζεται διεθνώς ως ειρηνευτική δύναμη και ως δύναμη που προσφέρεται να μεσολαβήσει.

Στην Αθήνα, αντιθέτως, το ενδιαφέρον τους εξαντλείται στο εσωτερικό επίπεδο διαχείρισης της κοινής γνώμης. Η διεθνής παρουσία της Ελλάδας στην ενημέρωση της κοινής γνώμης είναι ανύπαρκτη.

Στο εσωτερικό έχει επιλεγεί ένας χονδορειδής τρόπος που λειτουργει αρνητικά για την κυβέρνηση.

Παράδειγμα η διαχείριση της αναβληθείσας ή ακυρωθείσας επίσκεψης του πρωθυπουργού στη Βηρυτό.

Το πρώτο λάθος είναι ότι δεν ανακοινώνεις επίσκεψη σε εμπόλεμη περιοχή πριν το επίσημο πρόσωπο βρεθεί επι τόπου.Οι πιθανότητες να μην πραγματοποιηθεί η επίσκεψη λόγω γενικότερης ρευστότητας είναι πολλές.

Το δεύτερο ότι ο κυβερνητικός εκπρόσωπος προανήγγειλε την επίσκεψη με διθυράμβους περί σημαντικού συμβολισμού αλλά και μηνύματος σταθερότητας που υποδηλώνει η ελληνική παρουσία στην περιοχή.

Κανείς δεν πιστεύει πως η Ελλάδα μπορεί να επηρεάσει την σταθερότητα της περιοχής αλλά το σημαντικό είναι ότι η απουσία της Ελλάδας όλα αυτό το διάστημα της πολεμικής κρίσης ήταν ηχηρή. Δεν θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά διότι τα προβλήματα ξεπερνούσαν το γεωπολιτικό εκτόπισμα της Ευρώπης, πολύ περισσότερο της Ελλάδας.

Αλλά να φθάνει ο εκπρόσωπος να μιλά για ελληνική παρουσία είναι σαν να προκαλεί τη λογική της ελληνικής κοινής γνώμης.

Υπάρχει και κάτι χειρότερο. Η κυβέρνηση διέρρευσε τις προηγούμενες, της επίσκεψης, ημέρες σε φιλοκυβερνητικά ΜΜΕ υλικό και πληροφορίες για τον σκοπό της επίσκεψης και σύμφωνα με την “Καθημερινή”, η επίσκεψη απέβλεπε στην ανασυγκρότηση και αναδιαμόρφωση του στρατού του Λιβάνου. Τέτοια πράγματα δεν τα λες την παραμονή μιας επίσκεψης. Και δεν τα λες πριν αποφασισθούν και συμφωνηθούν. Η γελοιοποίηση υπηρξε πλήρης.

Το ερώτημα είναι: αυτές είναι οι δυνατότητες της χώρας ή αυτές είναι οι δυνατότητες της ΝΔ; Ή, τόσο πολύ θεωρεί δεδομένη την κοινή γνώμη η κυβέρνηση που αδιαφορεί για το τι θα της μεταδώσει και πως θα αντιδράσει;

 

 

 

Δ. Τσαϊλάς: ποιος θα κέρδιζε έναν πόλεμο μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας;

0

του Δημήτρη Τσαϊλά, Υποναυάρχου ε.α.

Κανείς δεν μπορεί να πει με σιγουριά. Είναι δύσκολο να κάνεις προβλέψεις, ειδικά για το μέλλον. Είναι αδύνατο να πούμε με βεβαιότητα πώς θα αποδώσει ακόμη και ένα υπερσύγχρονο οπλικό σύστημα υπό την πίεση της μάχης. Η αυστηρότητα στις δοκιμές πεδίου σε καιρό ειρήνης δεν αποτελεί εγγύηση επιτυχίας στη δράση. Οποιοδήποτε όπλο, ανεξάρτητα από το πόσο εξελιγμένο είναι, θα έχει χαμηλή απόδοση, εκτός εάν το χειριστεί ένας έμπειρος, με κίνητρο χειριστής. Το καλύτερο όπλο δεν είναι καλύτερο από τον χρήστη του. Πριν από έναν αιώνα και πλέον, ο ναύαρχος Κουντουριώτης επεσήμανε ότι μόνο ένας ικανός στρατιώτης, ναύτης ή αεροπόρος μπορεί να αποσπάσει τη μέγιστη σχεδιαστική απόδοση από τον εξοπλισμό. (Κουντουριώτης σε ερώτηση του Βενιζέλου απάντησε: «Θα νικήσωμεν κύριε Πρωθυπουργέ! Δεν κερδίζονται οι μάχες μόνο με τα σίδερα και τα μπαρούτια, κρίνονται και με την ψυχή. Την  ψυχή που έχουμε από τους προγόνους μας, τους ήρωες του 21, που νίκησαν πολύ πιο μεγάλους στόλους της Τουρκίας και Αιγύπτου»)

Η πιθανότητα, η αβεβαιότητα, η ομίχλη του πολέμου, η τριβή στα γρανάζια των στρατιωτικών θεσμών και τα τρομερά πάθη συγκαταλέγονται στη λεγεώνα των παραγόντων που εκτρέπουν τον πόλεμο από οποιαδήποτε ομαλή ή προβλέψιμη πορεία. Ο πόλεμος κατοικεί στη σφαίρα της πολυπλοκότητας. Στην πραγματικότητα, η ατομική απόδοση των στελεχών είναι κεντρική. Τα στελέχη λειτουργούν μέσα σε οργανισμούς με εδραιωμένες κουλτούρες που διαμορφώνουν τον τρόπο με τον οποίο τα μέλη της οργάνωσης εκτελούν την επιχείρησή τους. Η θεσμική κουλτούρα θα μπορούσε να βοηθήσει τα στελέχη να επιτύχουν τη βέλτιστη απόδοση, θα μπορούσε να έχει ουδέτερο αντίκτυπο, ούτε να βοηθά ούτε να εμποδίζει, ή μπορεί να λειτουργήσει εναντίον τους.

Ποια πλευρά επιμελείται την καλύτερη μαχητική κουλτούρα, την κουλτούρα της επάρκειας και το ήθος της παρενόχλησης θα βελτιώσει τις προοπτικές της επιτυχίας σε έναν πόλεμο Ελλάδας-Τουρκίας;

Το κρίσιμο σημείο στη στρατιωτική θεωρία είναι ότι η αποτελεσματικότητα των οπλικών συστημάτων δεν καθορίζεται αποκλειστικά από τις τεχνικές προδιαγραφές τους αλλά από τους ανθρώπινους και οργανωτικούς παράγοντες που περιβάλλουν τη χρήση τους. Αυτή η αρχή έχει πολλά επίπεδα που αξίζει να διερευνηθούν, ειδικά στο πλαίσιο μιας πιθανής ελληνοτουρκικής σύγκρουσης.

Όπως σημείωσε ο Ναύαρχος Κουντουριώτης, οι δεξιότητες, η εκπαίδευση και τα κίνητρα του προσωπικού παίζουν καθοριστικό ρόλο. Χωρίς γνώση, ακόμη και τα προηγμένα συστήματα υπολείπονται των δυνατοτήτων τους. Αυτό υπογραμμίζει τη σημασία των ισχυρών προγραμμάτων εκπαίδευσης, των ρεαλιστικών ασκήσεων και της καλλιέργειας μιας αίσθησης υπερηφάνειας και σκοπού μεταξύ των μελών της υπηρεσίας. Για την Ελλάδα και την Τουρκία, οι διαφορές στις μεθοδολογίες στρατιωτικής εκπαίδευσης και στην ικανότητά τους να διατηρήσουν την επιχειρησιακή ετοιμότητα σε καιρό ειρήνης θα έχουν σημαντικές επιπτώσεις στη μαχητική τους απόδοση.

Οι ηγεσίες πρέπει να ενσταλάξουν εμπιστοσύνη και σαφή κατεύθυνση. Ιστορικά, οι καλά καθοδηγούμενες δυνάμεις συχνά ξεπερνούν τους τεχνολογικά ανώτερους αντιπάλους. Η θεσμική κουλτούρα αντανακλά αξίες, παραδόσεις και κανόνες που επηρεάζουν τον τρόπο με τον οποίο το προσωπικό αντιμετωπίζει τις προκλήσεις. Η πεποίθηση του «μπορώ να κάνω», η προσαρμοστικότητα και η εμπιστοσύνη στην ηγεσία μπορούν να κάνουν τη διαφορά μεταξύ επιτυχίας και αποτυχίας. Σε αυτήν την περίπτωση, ποιος στρατός —ελληνικός ή τουρκικός— καλλιεργεί μια κουλτούρα που αγκαλιάζει την καινοτομία, δίνει προτεραιότητα στην εκπαίδευση και μαθαίνει από τα λάθη πιο αποτελεσματικά; Αυτό θα μπορούσε να είναι ένας αποφασιστικός παράγοντας.

Τα στελέχη που προσαρμόζονται σε συνθήκες ρευστού αγώνα είναι πιο πιθανό να επικρατήσουν. Η ακαμψία, ακόμη και όταν λειτουργούν ανώτερα συστήματα, μπορεί να οδηγήσει σε καταστροφή. Η πλευρά που ενσωματώνει καλύτερα μαθήματα από προσομοιωμένα σενάρια μάχης στο δόγμα της μπορεί να αποκτήσει σημαντικό πλεονέκτημα.

Εξετάζοντας το πλαίσιο μιας πιθανής ελληνοτουρκικής σύγκρουσης, διακρίνουμε ότι και οι δύο χώρες διαθέτουν εξελιγμένα στρατιωτικά μέσα και έχουν επενδύσει πολλά στις προμήθειες. Ωστόσο απαιτούνται να δοθούν αξιόπιστες απαντήσεις σε τρία ερωτήματα:

  1. Επιχειρησιακή ολοκλήρωση: Πόσο αποτελεσματικά ενσωματώνουν αυτά τα όπλα σε κοινές επιχειρήσεις (στεριά, θάλασσα, αέρας);
  2. Ηθικό και συνοχή: Οι ιστορικές εχθρότητες και οι εθνικές αφηγήσεις μπορούν να ενεργοποιήσουν τα στρατεύματα, αλλά μπορούν επίσης να προκαλέσουν υπερβολική εμπιστοσύνη ή κακή λήψη αποφάσεων υπό πίεση. Πως θα ενεργήσει αυτή η παράμετρος αντίστοιχα;
  3. Συμμαχίες και υποστήριξη: Και τα δύο έθνη είναι μέλη του ΝΑΤΟ, αλλά οι εξωτερικές συμμαχίες και η πιθανή εμπλοκή συμμάχων θα διαμορφώσουν τη σύγκρουση;

Η ιστορία είναι γεμάτη παραδείγματα όπου οι ανθρώπινοι και πολιτιστικοί παράγοντες υπερίσχυαν των τεχνικών πλεονεκτημάτων. Θα αναφέρω μόνο δύο παραδείγματα πέραν του έπους του 1940 που έχει εθνικό χαρακτήρα. Το πρώτο είναι η Μάχη του Μίντγουεϊ (1942). Το ανώτερο ιαπωνικό ναυτικό υλικό και τακτικές αναιρέθηκαν από την αμερικανική εφευρετικότητα και την αποφασιστική ηγεσία. Και το δεύτερο, ο πόλεμος των Φώκλαντ (1982). Οι βρετανικές δυνάμεις επικράτησαν παρά τις υλικοτεχνικές προκλήσεις, χάρη στην ανώτερη εκπαίδευση, την ηγεσία και την προσαρμοστικότητα.

Συμπέρασμα

Ενώ τα σύγχρονα συστήματα και οι πλατφόρμες δίνουν μορφή στις στρατιωτικές εμπλοκές, τα άυλα στοιχεία – εκπαίδευση, ηγεσία, ηθικό και θεσμική κουλτούρα – καθορίζουν τα αποτελέσματα. Σε μια πιθανή σύγκρουση Ελλάδας-Τουρκίας, η πλευρά που καλλιεργεί μια δυναμική κουλτούρα με επίκεντρο την ικανότητα, ευθυγραμμισμένη με ρεαλιστική εκπαίδευση και στρατηγική προσαρμοστικότητα, πιθανότατα θα έχει το πάνω χέρι. Η μάχη παραμένει το απόλυτο τεστ, αλλά αυτοί οι προπαρασκευαστικοί παράγοντες καθορίζουν ποια πλευρά μπαίνει σε αυτή τη δοκιμή καλύτερα προετοιμασμένη.

*Ο Δημήτριος Τσαϊλάς είναι απόστρατος Αξιωματικός του ΠΝ, δίδαξε επί σειρά ετών στις έδρες Επιχειρησιακής Σχεδιάσεως καθώς και της Στρατηγικής και Ασφάλειας, σε ανώτερους Αξιωματικούς στην Ανώτατη Διακλαδική Σχολή Πολέμου. Σήμερα είναι μέλος και ερευνητής του Institute for National and International Security, του Strategy International και του Research Institute for European and American Studies.

 

 

 

 

 

 

 

Συρία: O ρόλος της Τουρκίας στη νέα φάση του πολέμου

0

Η Τουρκία έχει βασικό ρόλο στη νέα φάση του πολέμου. Όσο αποδυναμώνονται οι δυνάμεις στο πλευρό του Άσαντ, τόσο αυξάνεται η επιρροή της Άγκυρας, σχολιάζει ο Ρ. Μαϊνάρντους.

Τζιχαντιστές κατέλαβαν τη στρατηγικά καθοριστική πόλη ΧάμαΕικόνα: Ghaith Alsayed/AP/picture alliance 

Μία εβδομάδα μετά την πτώση του Χαλεπίου σε τζιχαντιστές μαχητές, ο εμφύλιος πόλεμος στη Συρία επιστρέφει στο γνώριμο μοτίβο των ταυτόχρονων στρατιωτικών και διπλωματικών κινήσεων. Παραμένει εντελώς ασαφές πώς θα εξελιχθεί το επόμενο στάδιο αυτού του φαινομενικά ατελείωτου πολέμου.

Η ξαφνική επιτυχία των μαχητών κατά του Άσαντ οφείλεται σε μεγάλο βαθμό σε γεωστρατηγικές μετατοπίσεις – και στην αποδυνάμωση των σημαντικότερων συμμάχων του καθεστώτος Άσαντ. Η Ρωσία του Πούτιν, μετά την εισβολή στην Ουκρανία, έχει υποβαθμίσει τη Συρία σε ένα δευτερεύον μέτωπο. Ταυτόχρονα, το Ισραήλ έχει αποδυναμώσει σημαντικά τη λιβανέζικη Χεζμπολάχ, η οποία μάχεται στην πρώτη γραμμή υπέρ του Άσαντ για λογαριασμό της Τεχεράνης.

Η Τουρκία διαδραματίζει βασικό ρόλο στη νέα φάση του συριακού πολέμου. Υπό το φως της αποδυνάμωσης των δυνάμεων στο πλευρό του Άσαντ, η επιρροή της Άγκυρας έχει αυξηθεί. Στο διπλωματικό μέτωπο, η Άγκυρα εξακολουθεί να επιθυμεί τον συντονισμό με τη Ρωσία. Οι σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών, οι οποίες όσον αφορά τη Συρία μπορούν να χαρακτηριστούν ως μια συνύπαρξη συνεργασίας και αντιπαράθεσης, αξίζουν επομένως ιδιαίτερη προσοχή.

Η Τουρκία διοικεί τον Συριακό Εθνικό Στρατό (SNA)

Μπασάρ αλ Άσαντ, Ταγίπ Ερντογάν
«Η Άγκυρα ενθάρρυνε την προέλαση των τζιχαντιστών προκειμένου να τιμωρήσει τον Άσαντ», σημειώνει ο Ρόναλντ ΜαϊνάρντουςΕικόνα: M. Tereshchenko/H. Akgun/TASS/dpa/Anadolu/picture alliance

Πριν από τέσσερα χρόνια, η Άγκυρα και η Μόσχα είχαν διαπραγματευτεί μια κατάπαυση του πυρός στη Συρία. Τώρα, ο Ερντογάν και ο Πούτιν συνομίλησαν ξανά τηλεφωνικά για τη Συρία. Σύμφωνα με δημοσιεύματα, ο Πούτιν ζήτησε από τον Τούρκο πρόεδρο να συμβάλει στην αποκατάσταση της σταθερότητας στη χώρα.

Σύμφωνα με το επίσημο αφήγημα της Τουρκίας, το συριακό καθεστώς ευθύνεται για το νέο κύμα βίας: «Οι τελευταίες εξελίξεις δείχνουν για άλλη μια φορά ότι η Δαμασκός πρέπει να συμφιλιωθεί με τον λαό της και τη νόμιμη αντιπολίτευση», τόνισε ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών, Χακάν Φιντάν, απευθυνόμενος στον Άσαντ. Ο Φιντάν υποβάθμισε τον ρόλο των εξωτερικών παραγόντων: «Θα ήταν λάθος να εξηγήσουμε τα γεγονότα στη Συρία με οποιαδήποτε ξένη παρέμβαση».

Δεν είναι μυστικό ότι η Τουρκία έχει παρέμβει στρατιωτικά στη Συρία επανειλημμένα από την αρχή του εμφυλίου πριν από δεκατρία χρόνια, έχοντας αναπτύξει δικά της στρατεύματα στον Βορρά. Στις επίσημες δηλώσεις της Άγκυρας, ωστόσο, δεν υπάρχει καμία αναφορά για τον ρόλο της Τουρκίας και των υποστηριζόμενων από αυτή μισθοφόρων στις πρόσφατες συγκρούσεις. Στην πραγματικότητα, μαχητές του αποκαλούμενου Συριακού Εθνικού Στρατού (SNA), μιας σουνιτικής-αραβικής πολιτοφυλακής που χρηματοδοτεί και διοικεί η Τουρκία, συμμετείχαν στην προέλαση των τζιχαντιστών στο Χαλέπι.

Η Τουρκία επιμένει σε πολιτική λύση

Ο Ρόναλντ Μαϊνάρντους
Ο Ρόναλντ ΜαϊνάρντουςΕικόνα: DW

Οι μισθοφόροι της Άγκυρας ενδιαφέρονταν λιγότερο για την αντιπαράθεση με τις δυνάμεις του Άσαντ. Είχαν εντολή να πλήξουν τις Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις (SDF), που ελέγχονται από Κούρδους και αποτελούν τον σημαντικότερο σύμμαχο των Ηνωμένων Πολιτειών στη βόρεια Συρία.

Η Άγκυρα καθορίζει σε μεγάλο βαθμό τι συμβαίνει στη βόρεια Συρία. Σύμφωνα με δημοσιεύματα που επικαλούνται δυνάμεις της συριακής αντιπολίτευσης προσκείμενες στις τουρκικές μυστικές υπηρεσίες, οι τουρκικές αρχές έδωσαν το πράσινο φως στις δυνάμεις των ανταρτών που εδρεύουν στην Ιντλίμπ να επιτεθούν στο Χαλέπι.

Εκ πρώτης όψεως, η διαταγή αυτή φαίνεται να έρχεται σε αντίθεση με την επίσημη πολιτική του Ερντογάν, ο οποίος επιδιώκει να ανοίξει απευθείας διάλογο με τον Άσαντ για μια πολιτική λύση. Ο Άσαντ έχει απορρίψει επανειλημμένα τις προτάσεις του Ερντογάν, χαρακτηρίζοντάς τες ως διαφανείς προσπάθειες «νομιμοποίησης της τουρκικής κατοχής στη Συρία».

Ο Ερντογάν θέλει να αναγνωριστεί ως μεσολαβητής

Πολιτικοί παρατηρητές υποστηρίζουν ότι η Άγκυρα ενθάρρυνε -ή τουλάχιστον δεν εμπόδισε- την προέλαση των τζιχαντιστών, προκειμένου να τιμωρήσει τον Άσαντ για τη μη συνεργάσιμη συμπεριφορά του.

Αυτό εντάσσεται στη διττή στρατηγική της τουρκικής κυβέρνησης, που συνδυάζει στρατιωτικές και διπλωματικές ενέργειες στη Συρία. Στο πλαίσιο αυτό, ο Φιντάν επαίνεσε τη διαδικασία της Αστάνα, τις κοινές προσπάθειες Τουρκίας, Ρωσίας και Ιράν για μια λύση στη Συρία. Αυτό το Σαββατοκύριακο, οι τρεις χώρες σκοπεύουν να συναντηθούν ξανά.

Μένει να φανεί αν η Άγκυρα, η Μόσχα και η Τεχεράνη θα καταλήξουν σε κοινή θέση. Πιο πιθανή είναι μια προσέγγιση μεταξύ Τούρκων και Ρώσων. Σε αυτό το σενάριο, τα βλέμματα του Ερντογάν και του Πούτιν ενδέχεται να στραφούν πέρα από τη Συρία και στην Ουκρανία.

Ενδεχομένως, μια τουρκο-ρωσική πρωτοβουλία που θα οδηγήσει σε κατάπαυση του πυρός στη Συρία να αποτελέσει ένα είδος γενικής πρόβας για μια μεσολάβηση στον πόλεμο της Ουκρανίας. Ο Ερντογάν δεν επιθυμεί τίποτα περισσότερο από το να αναγνωριστεί διεθνώς ως μεσολαβητής και ειρηνοποιός. Ίσως στην Άγκυρα υπολογίζουν ότι τέτοιες σκέψεις θα τραβήξουν σύντομα και το ενδιαφέρον του Ντόναλντ Τραμπ.

O Ρόναλντ Μαϊνάρντους
Ρόναλντ Μαϊνάρντους Ο Δρ Ρόναλντ Μαϊνάρντους είναι πολιτικός αναλυτής και σχολιαστής και Κύριος Ερευνητής του ΕΛΙΑΜΕΠ.
DW

Κινητικότητα για εκεχειρία Ισραήλ-Χαμάς στη Γάζα

0

Τι προβλέπει η νέα αιγυπτιακή πρόταση εκεχειρίας. Το Κατάρ επιστρέφει στη διαδικασία διαμεσολάβησης μετά από παρέμβαση ειδικού απεσταλμένου του Ντόναλντ Τραμπ στην περιοχή.

Αισιοδοξία για επίτευξη εκεχειρίας στη Λωρίδα της Γάζας Εικόνα: OMAR AL-QATTAA/AFP 

Ανταπόκριση από την Ιερουσαλήμ

Αισιόδοξη κινητικότητα παρατηρείται ως προς το ενδεχόμενο επίτευξης εκεχειρίας στη Γάζα, με το κρατικό ισραηλινό ραδιόφωνο να μεταδίδει δημοσιογραφικές αναφορές που υποστηρίζουν ότι οι παρασκηνιακές συνομιλίες μεταξύ Ισραήλ και Χαμάς φαίνεται να έχουν ήδη ξεκινήσει. Μάλιστα, όπως μεταδίδεται, κατά τη χθεσινοβραδινή σύσκεψη του ισραηλινού υπουργικού συμβουλίου περιορισμένης σύνθεσης, αρμόδιου για ζητήματα ασφάλειας και άμυνας, τέθηκαν στο τραπέζι οι λεπτομέρειες μίας νέας επικαιροποιημένης πρότασης που προωθείται από την Αίγυπτο, με την ελπίδα να τεθεί, ει δυνατόν, σε άμεση εφαρμογή.

Τι προβλέπει η νέα αιγυπτιακή πρόταση

Τελ Αβίβ - Τοίχος με φωτογραφίες ισραηλινών ομήρων που απήχθησαν από τη Χαμάς
Σταδιακή απελευθέρωση των ισραηλινών ομήρων προβλέπει η νέα αιγυπτιακή πρότασηΕικόνα: Ariel Schalit/AP/dpa/picture alliance

Λεπτομέρειες του επικαιροποιημένου αιγυπτιακού πλαισίου εκεχειρίας εκθέτει στο σημερινό της φύλλο η λιβανική εφημερίδα Αλ-Αχμπάρ, που επικαλείται καλά πληροφορημένες πηγές από το Κάιρο. Σύμφωνα με το δημοσίευμα, το Ισραήλ επιδεικνύει τώρα μεγαλύτερη ευελιξία ως προς τις προϋποθέσεις και τη διαδικασία απελευθέρωσης των ομήρων. Συγκεκριμένα, το νέο πλαίσιο φέρεται να προβλέπει ότι θα δοθεί πίστωση χρόνου στη Χαμάς για να εντοπίσει και να καταγράψει τους ισραηλινούς ομήρους που βρίσκονται ακόμη εν ζωή και, στη συνέχεια, θα δοθεί προτεραιότητα στην απελευθέρωση των γυναικών που κρατούνται στη Γάζα. Κατόπιν, θα απελευθερωθούν οι άνδρες όμηροι, ηλικίας άνω των 50 ετών με χρόνια προβλήματα υγείας, ενώ παράλληλα το Ισραήλ θα απελευθερώσει σταδιακά Παλαιστίνιους βαρυποινίτες που κρατούνται στις φυλακές ασφαλείας και έχουν καταδικαστεί για τρομοκρατικές πράξεις. Ενδεικτικό της αλλαγής στάσης του Ισραήλ φέρεται να είναι η αποφυλάκιση και ισοβιτών Παλαιστινίων κρατουμένων.

Πιο ευέλικτη και η Χαμάς

Παράλληλα, ο Γκέρσον Μπάσκιν, επικεφαλής του Τμήματος Μέσης Ανατολής του βρετανικού φορέα διεθνούς διαμεσολάβησης International Communities Organization (ICO), που εδρεύει στο Λονδίνο και διατηρεί σταθερούς διαύλους επικοινωνίας με τη Χαμάς, σε συνέντευξη που παραχώρησε σήμερα το πρωί στο κρατικό ισραηλινό ραδιόφωνο δήλωσε ότι η παλαιστινιακή οργάνωση δεν θέτει πλέον ως απαραίτητη προϋπόθεση εκεχειρίας την ολική απόσυρση των ισραηλινών στρατευμάτων από τη Γάζα. Επιπροσθέτως, σύμφωνα πάντα με τον Μπάσκιν, η Χαμάς δεν είναι πια αρνητική στο ενδεχόμενο να αναλάβει τη διακυβέρνηση της μεταπολεμικής Γάζας μία «παλαιστινιακή διοίκηση τεχνοκρατών», ακόμα και χωρίς τη συμμετοχή στελεχών ή εκπροσώπων της οργάνωσης.

Ο ρόλος του περιβάλλοντος Τραμπ

Ο πρωθυπουργός του Κατάρ Αλ Θάνι
Το Κατάρ επιστρέφει στη διαμεσολαβητική διαδικασίαΕικόνα: Nathan Howard/REUTERS

Πολιτικοί παρατηρητές εκτιμούν ότι αυτή η πρόσφατη κινητικότητα σχετίζεται με πρόσφατη τηλεφωνική επικοινωνία που πραγματοποίησε ο ειδικός απεσταλμένος του Ντόναλντ Τραμπ στη Μέση Ανατολή, Στιβ Γουίτκοφ, με τον ισραηλινό πρωθυπουργό Νετανιάχου και με τον Καταρινό ομόλογό του Αλ Θάνι, με αποτέλεσμα το Κατάρ να επιστρέψει στη διαμεσολαβητική διαδικασία, σε συνεργασία με την Αίγυπτο.

Τρίζει το καθεστώς Άσαντ: Πολιτική λύση προκρίνει ο Ερντογάν

1

Μετά την κατάληψη της πόλης Χομς από τζιχαντιστές, ενισχύονται οι φήμες κατάρρευσης του Άσαντ. Συνάντηση ΥΠΕΞ Τουρκίας, Ρωσίας και Ιράν αύριο στην Ντόχα του Κατάρ για το Συριακό.

Οι αντικαθεστωτικοί κατέλαβαν και την πόλη ΧομςΕικόνα: Izettin Kasim/Anadolu/picture alliance 

Ανταπόκριση από την Κωνσταντινούπολη

Η κατάληψη χθες άλλης μιας μεγάλη πόλης, της Χομς, στη Συρία, μόλις πέντε ημέρες μετά το Χαλέπι, από τους τζιχαντιστές που υποστηρίζει παρασκηνιακά η Άγκυρα, ενισχύει τις φήμες ότι η κατάρρευση του Άσαντ είναι κοντά. Μάλιστα, ανώτεροι αξιωματούχοι των ισραηλινών μυστικών υπηρεσιών που μίλησαν στη γνωστή ιστοσελίδα Axios είπαν ότι η κατάρρευση των αμυντικών γραμμών του συριακού στρατού τις τελευταίες 24 ώρες θα μπορούσε να επισπεύσει την κατάρρευσή του και την πτώση της Δαμασκού. Η αμερικανική WSJ σε ανταπόκριση από τη Βηρυτό αναφέρει ότι η ξαφνική επέλαση των αντικαθεστωτικών δημιουργεί μια αληθινή πιθανότητα για την πτώση του Άσαντ.

Οι ραγδαίες εξελίξεις φαίνεται ότι ώθησαν τους τρεις εταίρους της διαδικασίας της Αστάνα, δηλαδή Τουρκία, Ιράν και Ρωσία, να συναντηθούν επειγόντως. Διπλωματικές πηγές στην Τουρκία μεταδίδουν τις τελευταίες ώρες ότι οι ΥΠΕΞ Τουρκίας, Ρωσίας και Ιράν θα συναντηθούν αύριο στην Ντόχα του Κατάρ για το Συριακό. Χθες, ο πρόεδρος Ερντογάν προήδρευσε ενός τρίωρου Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας που ασχολήθηκε κυρίως με το θέμα της Συρίας. Στην ανακοίνωση που εκδόθηκε αναφέρεται ότι πρέπει να ληφθούν τα απαραίτητα μέτρα για να μην απειληθεί η ασφάλεια της ζωής και της περιουσίας του άμαχου πληθυσμού. «Το καθεστώς πρέπει να συμβιβαστεί με τον λαό του και τη νόμιμη αντιπολίτευση», τονίζει η ανακοίνωση.

Πολιτική λύση προκρίνει ο Ερντογάν

Αντόνιο Γκουτέρες και Ταγίπ Ερντογάν
«Το συριακό καθεστώς πρέπει να βρει επειγόντως μια πολιτική λύση», δήλωσε ο Τούρκος πρόεδροςΕικόνα: Ozan Kose/AFP

Ο Τούρκος πρόεδρος είχε επίσης χθες τηλεφωνική επικοινωνία με τον Γ.Γ. του ΟΗΕ Αντόνιο Γκουτέρες, στον οποίο δήλωσε ότι το συριακό καθεστώς πρέπει να συμφιλιωθεί γρήγορα με τον λαό του και να βρει «επειγόντως» μια «πολιτική λύση», προσθέτοντας ότι η Τουρκία εργάζεται για την αποκλιμάκωση της έντασης και την προστασία των αμάχων. Ο Γ.Γ. του ΟΗΕ, που δηλώνει ότι τα 14 χρόνια πολέμου στη Συρία ήταν μια «αποτυχία της διπλωματίας», σε δηλώσεις έξω από την αίθουσα του Συμβουλίου Ασφαλείας δήλωσε ότι μόλις μίλησε με τον πρόεδρο Ερντογάν, και κάλεσε όλα τα μέρη να εμπλακούν σοβαρά σε συνομιλίες για την επίλυση της κρίσης σύμφωνα με το ψήφισμα του Συμβουλίου Ασφαλείας για έναν οδικό χάρτη ειρήνης στη Συρία που είχε εγκριθεί ομόφωνα το 2015, αλλά που δεν τηρήθηκε. Σε αυτό το πλαίσιο, η συνάντηση στην Ντόχα έχει κρίσιμη σημασία.

Ρουμανία: Άκυρος ο πρώτος γύρος των προεδρικών λόγω ρωσικής ανάμιξης!

0

EPA/ROBERT GHEMENT 
Μεγάλη ανατροπή έρχεται στο πολιτικό σκηνικό της Ρουμανίας, καθώς το Συνταγματικό Δικαστήριο ακύρωσε τον πρώτο γύρο των προεδρικών εκλογών, επικαλούμενο ρωσική ανάμειξη υπέρ του πρωτεύσαντος υποψηφίου Καλίν Γκεοργκέσκου.

Οι εκλογές στη Ρουμανία απέκτησαν ιδιαίτερο ενδιαφέρον αφού το Συνταγματικό Δικαστήριο της χώρας ακύρωσε το αποτέλεσμα του πρώτου γύρου, καθώς υπάρχουν στοιχεία για ανάμιξη της Ρωσίας στην διαδικασία. Ειδικότερα, το Συνταγματικό Δικαστήριο της Ρουμανίας διευκρίνισε ότι ολόκληρη η εκλογική διαδικασία θα πρέπει να ξαναγίνει από την αρχή, με την χρονική συγκυρία να είναι κρίσιμη λόγω των εντάσεων που έχουν κλιμακωθεί ανάμεσα σε Δύση και Ρωσία.

Το Δικαστήριο «ακυρώνει ολόκληρη τη διαδικασία εκλογής Ρουμάνου προέδρου» για να «διασφαλίσει την εγκυρότητα και τη νομιμότητα» των εκλογών και απαιτεί να ξαναδιεξαχθεί «ολόκληρη η εκλογική διαδικασία», αναφέρεται στην ανακοίνωση. Ο δεύτερος γύρος των προεδρικών εκλογών επρόκειτο να διεξαχθεί αύριο Κυριακή και η ψηφοφορία για αυτό τον δεύτερο γύρο βρίσκεται ήδη σε εξέλιξη σε εκλογικά τμήματα του εξωτερικού.

Στον πρώτο γύρο, ο αντιευρωπαίος και φιλορώσος υποψήφιος Καλίν Γκεοργκέσκου ήρθε πρώτος προς έκπληξη όλων. Αντίπαλός του είναι η Έλενα Λασκόνι, κεντροδεξιά δήμαρχος μιας μικρής πόλης. «Η εκλογική διαδικασία για την εκλογή προέδρου της Ρουμανίας θα ξαναγίνει από την αρχή και η κυβέρνηση θα ορίσει νέα ημερομηνία και… χρονοδιάγραμμα για τα απαραίτητα βήματα», τόνισε το Δικαστήριο. Τα ακροδεξιά κόμματα κατέγραψαν καλές επιδόσεις στις ρουμανικές βουλευτικές εκλογές της περασμένης Κυριακής, αν και οι κυβερνώντες Σοσιαλδημοκράτες που κατέγραψαν πρωτιά θα δυσκολευτούν να σχηματίσουν μια φιλοευρωπαϊκή κυβέρνηση συνασπισμού.

Το Δικαστήριο δεν αμφισβήτησε την ακεραιότητα των βουλευτικών εκλογών. Σε μια πρώτη αντίδραση, ο Ρουμάνος πρωθυπουργός Μαρσέλ Τσολάκου δήλωσε ότι η απόφαση του Δικαστηρίου ήταν «η μόνη σωστή απόφαση» αφού αποχαρακτηρισμένα έγγραφα απέδειξαν ρωσική ανάμιξη, τόνισε.

Στις εκλογές της 24ης Νοεμβρίου ο Τζεορτζέσκου είχε αναδειχθεί νικητής με ποσοστό 22.94% λαμβάνοντας 2.120.401 ψήφους έναντι 19,18% και 1.772.500 ψήφων της φιλελεύθερης υποψήφιας Έλενας Λασκόνι, μιας πρώην δημοσιογράφου η οποία κέρδισε τις εσωκομματικές εκλογές της 26ης Ιουνίου 2024 και αναδείχθηκε πρόεδρος του κόμματος της «Σωτηρίας για την Ενότητα της Ρουμανίας» (USR) η οποία υποστηρίζεται από την ΕΕ και τις ΗΠΑ. Ο πρόεδρος της Ρουμανίας Κλάους Γιοχάνις δήλωσε μετά την απόφαση του Συνταγματικού Δικαστηρίου της χώρας ότι η υποψηφιότητα Τζεορτζέσκου «υποστηρίχθηκε από ένα κράτος ξένο προς τα συμφέροντα της Ρουμανίας».

Μια δημοσκόπηση του ινστιτούτου CURS έδειξε (πριν την ακύρωση των εκλογών) ότι ο Γκεοργκέσκου θα μπορούσε να κερδίσει τις προεδρικές εκλογές με ποσοστό 57,8% έναντι 42,2% για τη Λασκόνι. Η δημοσκόπηση διενεργήθηκε σε εκλογικά τμήματα, σε δείγμα 24.629 ψηφοφόρων που είχαν μόλις ψηφίσει στις βουλευτικές εκλογές και το περιθώριο λάθους ανέρχεται στο 0,6%.

Αλέξης Λεκάκης: πώς βλέπουν οι Ιρανοί τον ρόλο της Τουρκίας και του Ισραήλ στη Συρία

1

Στο Ιράν ομιλούν για μια τουρκο-ισραηλινή συνωμοσία στη βορειοδυτική Συρία: Τις τελευταίες ημέρες πολλά ιρανικά ΜΜΕ, μεταξύ των οποίων και ημικρατικά, κατηγορούν ευθέως την Τουρκία για υποδαύλιση των αιφνιδιαστικών επιθέσεων της ακραίας ισλαμιστικής οργάνωσης Χαγιάτ Ταχρίρ αλ-Σαμ κι άλλων ένοπλων ομάδων, εναντίον του συριακού καθεστώτος στα βορειοδυτικά της χώρας.

Μάλιστα, κάποιες εφημερίδες κι ορισμένοι ιστότοποι κι αναλυτές του Ιράν εκφράζουν την άποψη ότι υπάρχει μια ακήρυχτη συμπαιγνία μεταξύ του Ερντογάν και του Νετανιάχου εναντίον του καθεστώτος Άσαντ, που αποβλέπει κυρίως στο να πληγεί η ιρανική επιμελητειακή υποστήριξη προς τη λιβανική Χεζμπολά μέσω του συριακού εδάφους.

Ενδεικτικά, ο καθηγητής Μοχαμάντ Μαραντί, ο οποίος έχει στενούς δεσμούς με το περιβάλλον του Ιρανού ανώτατου ηγέτη κι έχει διατελέσει σύμβουλος της ιρανικής διαπραγματευτικής ομάδας για την αναβίωση της διεθνούς συμφωνίας για τον περιορισμό του ιρανικού πυρηνικού προγράμματος επί προεδρίας Εμπραχίμ Ραϊσί, παρατήρησε ότι «ο Ερντογάν συνεργάζεται με τον Νετανιάχου για να καταλάβει τη βόρεια Συρία, και να σπάσει τις γραμμές ανεφοδιασμού της Αντίστασης». Επίσης, τόνισε ότι «το Ισραήλ κι ο Ερντογάν χρησιμοποίησαν για άλλη μια φορά την Αλ Κάιντα και το Ισλαμικό Κράτος, για να υπονομεύσουν τη Συρία και να σπάσουν τη σύνδεση μεταξύ της Χεζμπολά κι άλλων μελών του Άξονα της Αντίστασης».

Επίσης, ο πρώην βουλευτής Αλί Μοταχαρί σημείωσε ότι «η επίθεση των δυνάμεων που υποστηρίζονται από την Τουρκία εναντίον του συριακού στρατού στην επαρχία του Χαλεπίου αμέσως μετά την κατάπαυση του πυρός στον Λίβανο ενισχύει την υποψία της συνεργασίας του Ερντογάν με τον Νετανιάχου, για να αποτραπεί ο εξοπλισμός της Χεζμπολά». Επιπλέον, ο ιρανικός ενημερωτικός ιστότοπος Εγτεσάντ ανάρτησε ένα άρθρο με τίτλο “Το τανγκό του Ερντογάν και του Νετανιάου στη Συρία”. Τέλος, το σαββατιάτικο πρωτοσέλιδο της συντηρητικής εφημερίδας Φαρχιχτεγκάν έχει ως κεντρικό θέμα την, κατά την εκτίμησή της, συνεργασία μεταξύ του Νετανιάχου και του Ερντογάν στο μέτωπο της Συρίας.

Το σαββατιάτικο πρωτοσέλιδο της συντηρητικής εφημερίδας Φαρχιχτεγκάν.

Οι ιρανικές αρχές αποφεύγουν προσώρας να εγκαλέσουν ονομαστικά την Τουρκία. Αντιθέτως, κάνουν λόγο για μια εν εξελίξει αμερικανο-ισραηλινή συνωμοσία. Ταυτόχρονα, όμως, κάποιοι αξιωματούχοι της χώρας, όπως φέρ’ ειπείν ο πρόεδρος της Βουλής κι ο Ιρανός πρέσβης στη Συρία, καυτηρίασαν εμμέσως πλην σαφώς τον ρόλο της Τουρκίας στην αναζωπύρωση του πολέμου στη βορειοδυτική Συρία. Στη δε έκτακτη επίσκεψή του στη Άγκυρα, ο Ιρανός υπουργός Εξωτερικών Αμπάς Αραγτσί, συνομίλησε με τον Τούρκο ομόλογό του για τις καταιγιστικές εξελίξεις στη Συρία. Στην κοινή συνέντευξη Τύπου τους, ο Ιρανός υπουργός Εξωτερικών αναγνώρισε ότι «υπάρχουν κάποιες διαφωνίες με την Τουρκία, αλλά η συμβουλή μου είναι να βρεθεί λύση».

Τα διακυβεύματα του Ιράν στη Συρία

Μέχρι στιγμής, το Ιράν έχει ανακοινώσει ότι έχει χάσει τη ζωή του στα περίχωρα του Χαλεπίου ένας ανώτερος Ιρανός στρατιωτικός σύμβουλος της Δύναμης Γοντς των Φρουρών της Επανάστασης, ο ταξίαρχος Κιουμάρς Πουρχασεμί. Επίσης, επιβεβαίωσε ότι το προξενείο του στην εν λόγω συριακή πόλη δέχτηκε επίθεση, αλλά ταυτόχρονα έσπευσε να διευκρινίσει ότι έχει εκκενωθεί με ασφάλεια το προσωπικό του.

Η Τεχεράνη δεν πρόκειται να μείνει αδρανής στις εξελίξεις στη βορειοδυτική Συρία, καθότι θεωρεί ότι πλήττονται ζωτικά συμφέροντά της, για τα οποία έχει πληρώσει βαρύ τίμημα, τόσο σε αίμα, όσο και σε οικονομικούς πόρους. Σημειώνεται ότι σύμφωνα με διαφορές ιρανικές εκτιμήσεις η Τεχεράνη φέρεται να έχει δαπανήσει περίπου 20-50 δισεκατομμύρια δολάρια, για να στηρίξει τον Άσαντ, στον μακροχρόνιο εμφύλιο πόλεμο της Συρίας.

Το Χαλέπι έχει ιδιαίτερη σημασία για το Ιράν, καθότι βρίσκεται στη συμβολή κομβικών οδικών αξόνων, που είναι εξαιρετικά καίριοι για τον ανεφοδιασμό των στρατιωτικών του θέσεων, των ζωνών επιρροής του και των φίλιων παραστρατιωτικών οργανώσεών του στη Συρία και κατ’ επέκταση στον Λίβανο. Επίσης, το διεθνές αεροδρόμιο του Χαλεπίου, το οποίο κατέλαβαν εσχάτως οι αντικαθεστωτικοί, χρησιμοποιούνταν από το Ιράν, για να μεταφέρει διά αέρος στη Συρία πυρομαχικά κι όπλα.

 

Κρίνεται σκόπιμο να αναφερθεί ότι το Ιράν διαθέτει τρεις δυνητικούς χερσαίους διαδρόμους προς τη Μεσόγειο Θάλασσα. Αυτή τη στιγμή είναι ενεργός ο κεντρικός δρόμος στο συνοριακό πέρασμα Al Qaim – Al Bukamal, τον οποίο η Τεχεράνη χρησιμοποιεί σφόδρα για να μετακινεί φίλιες παραστρατιωτικές ομάδες κι όπλα τόσο στη Συρία, όσο και στον Λίβανο. Ο βόρειος κι ο νότιος διάδρομος είναι αμφότεροι προσώρας κλειστοί, καθότι τον, μεν, πρώτο έχουν σε γενικές γραμμές κλείσει – οι υποστηριζόμενοι από την Ουάσιγκτον –Κούρδοι της Συρίας και τον, δε, δεύτερο έχουν φράξει εντελώς οι ΗΠΑ με τη στρατιωτική βάση που διατηρούν στην περιοχή Αλ Τανφ, την οποία σημειωτέον ο Ντόναλντ Τραμπ στην πρώτη του προεδρική θητεία ήθελε αρχικά να εκκενώσει, αλλά τελικά επείσθη να μην το κάνει.

Η στρατηγική θέση του Χαλεπίου αποτυπώνεται ξεκάθαρα στον ανωτέρω χάρτη, αφού αποτελεί δυνητικά κομβικό σταθμό στον βόρειο διάδρομο, που φιλοδοξεί το Ιράν να διανοίξει (ξανά), και βρίσκεται επίσης στη συμβολή κρίσιμων οδικών αρτηριών και γραμμών επικοινωνίας που οδηγούν στα συριακά παράλια, αλλά και στη συριακή ενδοχώρα, ακολουθώντας την πορεία Χαλέπι-Χάμα-Χομς-Δαμασκός.

Ως εκ τούτου, στο στρατηγικό δόγμα της Ισλαμικής Δημοκρατίας, η Συρία θεωρείται η ραχοκοκαλιά/ο χρυσός συνδετικός κρίκος του Άξονα της Αντίστασης, διότι εξασφαλίζει την αδιάλειπτη εδαφική πρόσβαση του Ιράν προς τον Λίβανο. Εν ολίγοις, κατοχυρώνει τη χερσαία ενότητα του Άξονα της Αντίστασης. Αυτή η χερσαία συνέχεια επιτρέπει στο Ιράν να εξοπλίζει αποτελεσματικότερα τη Χεζμπολά, η οποία συνιστά στο δόγμα ασφαλείας του την πρώτη γραμμή της προωθημένης άμυνάς του εναντίον τού Ισραήλ. Εάν η ανωτέρω εδαφική γέφυρα κοπεί, τότε θα αποδυναμωθεί ανεπανόρθωτα η Χεζμπολά και κατ’ επέκταση η αποτροπή του Ιράν. Γι’ αυτόν τον λόγο, λοιπόν, το Ιράν είναι ακλόνητο στην υποστήριξη του συστήματος Άσαντ, όπως εξάλλου επανέλαβαν αυτές τις ημέρες οι Ιρανοί αξιωματούχοι.

Πώς αναμένεται να αντιδράσει η Τεχεράνη στα γεγονότα;

Το Ιράν κατά πάσα πιθανότητα θα επιχειρήσει να καλύψει το κενό σε έμψυχο δυναμικό της Χεζμπολά στη Συρία, κινητοποιώντας μαζικά (για άλλη μια φορά) τη Σιιτική Διεθνή, ήτοι Ιρακινούς κι Αφγανούς μαχητές, οι οποίοι είναι εμπειροπόλεμοι και πολλοί αριθμητικά. Υπάρχει μια ανεξάντλητη δεξαμενή στρατολόγησης τόσο στο Ιράκ, το επονομαζόμενο «Κράτος των Πολιτοφυλακών», όσο και στην αφγανική κοινότητα μεταναστών στο Ιράν. Σύμφωνα με δημοσιεύματα, ενισχύσεις από ιρακινές ένοπλες ομάδες έχουν ήδη εισέλθει στη Συρία, για να υποστηρίξουν τον συριακό στρατό στα βορειοδυτικά της χώρας.

Ένας επιφανής Ιρανός αναλυτής πρότεινε ότι «σε απάντηση στις πρόσφατες εξελίξεις στο Χαλέπι, συμπεριλαμβανομένου του μαρτυρίου Ιρανών συμβούλων, το Ιράν θα πρέπει “κατά λάθος” να στοχεύσει τουρκικά παρατηρητήρια στην περιοχή». Υπενθυμίζεται ότι στην τελευταία τουρκική εισβολή στη Συρία, η οποία έλαβε χώρα στα τέλη Φεβρουαρίου με αρχές Μαρτίου του 2020, η Άγκυρα κι η Τεχεράνη ενεπλάκησαν σε ένα σοβαρό αιματηρό επεισόδιο επί του πεδίου, που λίγο έλειψε να εξελιχθεί σε ανοικτή σύγκρουση.

Οι σκιώδεις σχέσεις του Ισραήλ 

Τούτων λεχθέντων, δεν μπορούμε να ισχυριστούμε προσώρας με βεβαιότητα, αν πράγματι υπάρχει συντονισμός της Τουρκίας με το Ισραήλ στις τελευταίες επιχειρήσεις των αντικαθεστωτικών δυνάμεων στη βορειοδυτική Συρία. Δύναται, όμως, εύκολα να αντιληφθούμε ότι οι δύο χώρες έχουν ορισμένα κοινά συμφέροντα αυτήν τη στιγμή, όπως και προηγουμένως, όσον αφορά τη γειτονική τους πολύπαθη αραβική χώρα. Επιπροσθέτως, γνωστοποιήθηκε ότι στα μέσα Νοεμβρίου ο επικεφαλής της Σιν Μπετ μετέβη στην Τουρκία, για να συναντηθεί με τον Ιμπραήμ Καλίν, τον διευθυντή της Εθνικής Οργάνωσης Πληροφοριών (MIT). Προφανώς, δεν είναι δυνατό να ξέρουμε τι ακριβώς διαμείφθηκε.

Ωστόσο, οφείλουμε να έχουμε ευρύτερα κατά νου ότι το Τελ Αβίβ έχει κατά το παρελθόν παράσχει οπλισμό και περίθαλψη, και μάλιστα σε ισραηλινά νοσοκομεία, σε αντικαθεστωτικούς μαχητές της Συρίας που βρίσκονταν κοντά στα Υψίπεδα του Γκολάν, μεταξύ των οποίων και τζιχαντιστές του τότε Μετώπου Αλ Νούσρα, ένα πρόδρομο σχήμα της οργάνωσης Χαγιάτ Ταχρίρ αλ-Σαμ. Τα ανωτέρω έχουν αναδείξει δημοσιεύματα έγκυρων ΜΜΕ, αλλά κι έχουν παραδεχθεί κατά καιρούς παλαιότερα κορυφαίοι Ισραηλινοί αξιωματούχοι, όπως o Γκάντι Έιζενκοτ, ενόσω ήταν αρχηγός του γενικού επιτελείου των ισραηλινών ενόπλων δυνάμεων, ο πρώην διευθυντής της Μοσάντ Εφραίμ Χαλεβί κι ο Μοσέ Γιαλόν, ενόσω ήταν υπουργός Αμύνης του εβραϊκού κράτους. Μάλιστα, ο τελευταίος διατράνωσε ανοικτά το 2016 ότι «στη Συρία, αν η επιλογή είναι μεταξύ του Ιράν και του Ισλαμικού Κράτους, επιλέγω το Ισλαμικό Κράτος».

slpress.gr

 

Κρίση σε Γαλλία-Γερμανία: μπορεί να επιβιώσει το κλυδωνιζόμενο ευρωπαϊκό οικοδόμημα;

1

EPA/TERESA SUAREZ
Το 1870 τα γερμανικά βασίλεια ενοποιούνται και η ενοποιημένη Γερμανία ισχυροποιείται υπό την καταλυτική παρουσία του Μπίσμαρκ. Η αποικιοκρατία έχει αρχίσει. Βρετανία και Γαλλία κυριαρχούν και η νεοεισερχόμενη στο άθλημα Γερμανία, εκμεταλλευόμενη την δυσαρέσκεια του Σουλτάνου από τη Βρετανία, του παρέχει εναλλακτικές δυνατότητες τις οποίες ο Αμντουλχαμίντ Β’, αξιοποιεί. Η Βρετανία για να εξυπηρετήσει την πολιτική της στη Μέση Ανατολή και στον δρόμο των Ινδιών διεγείρει τον αραβικό εθνικισμό, δυσαρεστώντας τον Σουλτάνο.

Βρισκόμαστε στα κρίσιμα χρόνια 1877-1878 μετά την Συνθήκη του Βερολίνου και την απώλεια εδαφών από την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Η Γερμανία παίρνει αυτό που ήθελε. Εξοπλίζει και εκπαιδεύει τον τουρκικό στρατό, αναπτύσσει οικονομικές σχέσεις με την Αυτοκρατορία και αναλαμβάνει να κατασκευάσει την σιδηροδρομική γραμμή Βερολίνο-Κωνσταντινούπολη-Βαγδάτη, γύρω από την οποία αναπτύχθηκε η γερμανική και η οθωμανική οικονομία.

Το Βερολίνο αναζήτησε γεωπολιτικό ρόλο στα τότε διεθνή δεδομένα. Η συγκρουσιακή του σχέση με τους Βρετανούς που διεκδικούσαν μέρος του ίδιου ζωτικού χώρου ήταν νομοτελειακή και εκδηλώθηκε σε δύο παγκοσμίους πολέμους. Μετά τον δεύτερο πόλεμο και οι δύο χώρες βγήκαν καθημαγμένες από την αντιπαράθεση. Το ίδιο, ίσως και περισσότερο η άλλη ευρωπαϊκή δύναμη, η Γαλλία. Αποφασίστηκε, λοιπόν, να συνυπάρξουν σε μια Ευρωπαϊκή Κοινότητα σε οικονομική βάση, κυρίως, ελπίζοντας πως η οικονομία θα λείαινε τις διαφορές. Δημοσίως, οι διαφορές λειάνθηκαν. Πίσω από τις κουρτίνες η έχθρα ήταν έκδηλη στο τρίγωνο Παρίσι-Βερολίνο-Λονδίνο.

Με την βοήθεια σημαντικών πολιτικών αναστημάτων από τις ευρωπαϊκές χώρες-μέλη του κλαμπ, οι διαφορές καλύφθηκαν, ίσως δεν ξεπεράσθηκαν, και το αρχικό ευρωπαϊκό μόρφωμα πήρε τη μορφή της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η Ένωση βασιζόταν, κυρίως, στην οικονομία. Μια ενιαία αγορά ήταν που προσπαθούσε να ενοποιήσει και τις άλλες πολιτικές της, στο βαθμό που θα τα κατάφερνε, αλλά με βασικό στόχο να εξυπηρετηθεί το οικονομικό διακύβευμα.

Οι αρχιτέκτονες της Ένωσης δυστυχώς δεν θέλησαν να διαμορφώσουν ένα ομοσπονδιακό πείραμα στην βάση των τριών αρχών: οικονομία, κοινή άμυνα, κοινή εξωτερική πολιτική. Με κοινά, αναγνωρισμένα σύνορα τα οποία θα υπερασπιζόταν ένας ευρωπαϊκός στρατός. Το γιατί είναι ένα μεγάλο ερώτημα. Επελέγη να παραμείνει η προσπάθεια στην επιφάνεια, να εμβαθύνει μόνο στην οικονομία και βλέποντας και κάνοντας.

Η πλήρης αδυναμία της ΕΕ

Η μεταναστευτική κρίση, η ενεργειακή κρίση, η βρετανική αδυναμία να γίνει συνείδηση ότι τα παλιά μεγαλεία τελείωσαν αλλά και παλιές ιστορίες που βγήκαν από το σεντούκι ευρωπαϊκών λαών που ζητούσαν δικαίωση για όσα ιστορικά υπέστησαν, οδήγησαν σε ένα πλαδαρό μόρφωμα με δαιδαλώδη και απίθανη γραφειοκρατία (πώς αλλιώς θα ικανοποιούνταν οι απαιτήσεις όλων;). Το ευρωπαϊκό μόρφωμα οικονομικά ήταν, μεν, υπαρκτό, ίσως και πολιτικά στον βαθμό που η οικονομία του έδινε διεθνή υπόσταση, δεν είχε, όμως, καμιά γεωπολιτική βαρύτητα.

Και σε περιόδους, όπως αυτή που διανύουμε, μεταβατικών κρίσεων που αλλάζουν σύνορα και απειλείται η παγκόσμια ειρήνη, αν δεν έχεις γεωπολιτικό έρμα, είσαι ανύπαρκτος. Η Ευρώπη δεν μπόρεσε να σταθεί ως υπολογίσιμος παγκόσμιος πόλος. Και δεν μπόρεσε διότι το οικονομικό εκτόπισμα που είχε (δεν είναι σίγουρο ότι το διαθέτει ακόμα) δεν αρκούσε για να την κάνει παγκόσμια δύναμη. Ήταν απολύτως εξαρτημένη από τις ΗΠΑ, ουσιαστικό παρακολούθημα της Ουάσιγκτον.

Σήμερα, εκτός της γεωπολιτικής της αδυναμίας περνά και τις άλλες δύο μορφές κρίσεων που απειλούν την ύπαρξή της: οικονομική και πολιτική. Οι νέες τεχνολογίες αναδιατάσσουν την παγκόσμια γεωοικονομική ισορροπία και το βιομηχανικό κεφάλαιο δεν αρκεί για να κάνει μια χώρα πρωτοπόρα στη νέα οικονομία. Οι εξαρτημένες επιλογές της Ευρώπης την οδήγησαν σε ρήξη με τη Ρωσία με αποτέλεσμα μια κοστοβόρα, για τις βιομηχανίες και γενικότερα την οικονομία, ενεργειακή αναταραχή.

Στις δύο μεγαλύτερες χώρες (Γερμανία-Γαλλία) η αυξανόμενη πολιτική κρίση έχει επιπτώσεις και στην οικονομία και στην αναζήτηση γεωπολιτικού προσανατολισμού. Η αμφισβήτηση του κυρίαρχου μοντέλου και της κυρίαρχης πολιτικής (αυτών που διαμόρφωσαν το σημερινό ευρωπαϊκό μόρφωμα) από δυνάμεις που διεκδικούν την εξουσία με αξιώσεις στις ευρωπαϊκές χώρες, είναι μια επιπλέον παράμετρος που κλυδωνίζει το οικοδόμημα. Στην ουσία οι δυνάμεις αυτές ζητούν ολοκληρωτική επιστροφή στην εθνική κυριαρχία. Η αδυναμία του πολιτικού προσωπικού να συλλάβει, να αναλύσει και να συνθέσει πολιτική που θα ενισχύσει την ένωση είναι άλλη μια αρνητική παράμετρος.

Γερμανία και Γαλλία σε κρίση

Ενώ η Γερμανία διέρχεται η ίδια πολιτική κρίση εξαιτίας των επιλογών της, η υπουργός Εξωτερικών Αναλένα Μπέρμποκ, κατά την επίσκεψή της στην Κίνα, κουνούσε με καθόλου διπλωματικό τρόπο, το δάκτυλο στην κινεζική ηγεσία, η οποία την αντιμετώπισε με περιφρόνηση. Ο Έλληνας πρωθυπουργός δηλώνει ότι βρίσκεται σε πόλεμο με τη Ρωσία και όσοι στις διάφορες πρωτεύουσες, το πληροφορήθηκαν, κάγχασαν περιφρονητικά. Η Ελλάδα πολεμά με τη Ρωσία! Ωστόσο, η Αθήνα περιμένει από τη Μόσχα όταν αξιοποιεί, για τις στρατιωτικές ανάγκες της, περιοχές που αμφισβητεί η Τουρκία να ζητά άδεια από τις ελληνικές, όχι τις τουρκικές αρχές. Το ευτύχημα είναι ότι η Ρωσία έχει την αίσθηση μεγάλης δύναμης και δεν λαμβάνει σοβαρά υπόψη τις αθηναϊκές καντρίλιες.

Στα δύο μεγάλα μέτωπα (Ουκρανικό και Μεσανατολικό) αμφισβητήθηκαν και οι λεγόμενες αρχές της ευρωπαϊκής Δύσης, το τελευταίο αποκούμπι του ευρωπαϊκού ενωτικού εγχειρήματος. Στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες μόνοι τους μιλούν για τις αρχές τους, μόνοι τους τις ακούν. Καλές οι αρχές και οι αξίες όταν τις διακηρύσσεις αλλά, πρέπει και να τις τηρείς. Τώρα, που καταστράφηκε μια χώρα (Ουκρανία) και ένας λαός, πού είναι οι χώρες που τις επικαλούνται; Κλαίνε στα ερείπια;

Το γεωπολιτικό υπόβαθρο των χωρών αυτών δεν στάθηκε ικανό να τους δείξει πως για την Ρωσία αποτελούσε όρο επιβίωσης να αντιδράσει στη νατοϊκή προσπάθεια να αγγίξει τα ρωσικά σύνορα και να ακυρώσει τις πυρηνικές της δυνατότητες, μέσω Ουκρανίας. Ποια ήταν η ευαισθητοποίηση της Ευρώπης στο παλαιστινιακό δράμα, τι έγινε σε επίπεδο παρέμβασης στην τραγωδία των αμάχων (και των ομήρων), ποια είναι η παρουσία της Ευρώπης σήμερα;

Το ευρωπαϊκό οικοδόμημα τρίζει

Το ευρωπαϊκό οικοδόμημα, αυτό έστω που χτίστηκε ως σήμερα, τρίζει. Οι δυνάμεις που αναδύονται αμφισβητούν τα θεμέλιά του. Αλλά η Ευρώπη είναι, τώρα, που χρειάζεται. Όταν δημιουργήθηκε, η βασική έγνοια ήταν η αποφυγή ενός νέου πολέμου μέσω της οικονομικής συνεργασίας. Σήμερα η ύπαρξη και ενίσχυσή της επιβάλλεται από τον καταλύτη της νέας τεχνολογίας. Η Ψηφιακή Εποχή και η επερχόμενη εποχή της Τεχνητής Νοημοσύνης δεν μπορεί να ανταποκριθούν στα στενά όρια των εθνικών συνόρων.

Τα εθνικά σύνορα εξυπηρέτησαν ομάδες ανθρώπων με κοινά χαρακτηριστικά σε εποχές που τα είχαν ανάγκη. Σήμερα όσο και να τα θέλει κάποιος δεν μπορεί να τα διατηρήσει. Όχι από άποψη κυριαρχίας, αλλά ουσίας. Είναι διαφορετικό πράγμα η διατήρηση των πολιτισμικών στοιχείων και της εθνικής ταυτότητας των ευρωπαϊκών λαών μέσα σε μια ομοσπονδιακή Ευρώπη με δημοκρατίες τα σημερινά κράτη-μέλη και διαφορετικό η επιστροφή στα εθνικά κράτη που θα ακυρώνει την προσπάθεια δημιουργίας μιας κοινής ευρωπαϊκής δομής.

Η Ευρώπη σήμερα αμφισβητείται από τις δύο κεντρικές δυνάμεις που την δημιούργησαν. Τη Γερμανία και τη Γαλλία. Η κρίση που διέρχονται (οικονομική και πολιτική) θα διαχυθεί ως κρίση και στα άλλα κράτη-μέλη. Από ποιον θα σωθεί; Είμαστε σίγουροι ότι οι μικρότερες χώρες όπως η Ελλάδα δεν την χρειαζόμαστε;

slpress.gr