Επείγουσα ερώτηση του Αντιπροέδρου της Ομάδας Σοσιαλιστών και Δημοκρατών και Επικεφαλής των Ευρωβουλευτών του ΠΑΣΟΚ προς την Ύπατη Εκπρόσωπο και Αντιπρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για το τούρκο-συριακό σύμφωνο.
Το ζήτημα μίας ενδεχόμενης συμφωνίας μεταξύ Τουρκίας και Συρίας έθεσε με επείγουσα ερώτησή του την προς την Ύπατη Εκπρόσωπο και Αντιπρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Καγιά Κάλλας, Παραμονή των Χριστουγέννων, ο Αντιπρόεδρος της Ομάδας Σοσιαλιστών και Δημοκρατών και Επικεφαλής των Ευρωβουλευτών του ΠΑΣΟΚ, Γιάννης Μανιάτης.
Ο Γ. Μανιάτης αναφερόμενος στις δηλώσεις του Τούρκου Υπουργού Μεταφορών και Υποδομών Αμπτουλκαντίρ Ουράλογλου, ότι η Τουρκία βρίσκεται σε προχωρημένες συνομιλίες με το νέο καθεστώς στη Συρία για τον καθορισμό ΑΟΖ μεταξύ των δύο χωρών επισημαίνει τον κίνδυνο δημιουργίας τετελεσμένων γεγονότων που θα παραβιάζουν το Διεθνές Δίκαιο και τα κυριαρχικά δικαιώματα Ελλάδας και Κύπρου στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου.
Για το λόγο αυτό καλεί την Ύπατη Εκπρόσωπο της ΕΕ για τα θέματα Εξωτερικής Πολιτικής και Άμυνας να διευκρινίσει πώς θα υπερασπιστεί τα κυριαρχικά δικαιώματα μας, αλλά και τις συνέπειες που τυχόν θα έχει μία τέτοια συμφωνία στις Ευρωτουρκικές και Ευρωσυριακές σχέσεις.
Ακολουθεί το πλήρες κείμενο της ερώτησης:
Σύμφωνα με δηλώσεις του Τούρκου υπουργού Μεταφορών και Υποδομών, Αμπτουλκαντίρ Ουράλογλου, που μεταδόθηκαν από το τουρκικό μέσο TGRT Haber, η Τουρκία βρίσκεται σε προχωρημένες συνομιλίες με το νέο καθεστώς της Συρίας για τον καθορισμό Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ) μεταξύ των δύο χωρών.
Έχοντας υπόψη το προηγούμενο του παράνομου και άκυρου Τούρκο-Λιβυκού μνημονίου για τον καθορισμό ΑΟΖ που παραβιάζει τόσο το Διεθνές Δίκαιο όσο και τα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας, μια νέα συμφωνία μεταξύ Τουρκίας και του νέου καθεστώτος στη Σύρια έχει ως στόχο τη δημιουργία τετελεσμένων και θα μπορούσε να είχε πολύ δυσμενή αποτελέσματα για τη σταθερότητα στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου.
Για το λόγο αυτό ερωτάται η Ύπατη Εκπρόσωπος:
– Με ποιο τρόπο θα προστατεύσει τα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας και της Κύπρου στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου;
– Θα θέσει ως προαπαιτούμενο για μια μελλοντική σχέση μεταξύ ΕΕ και Συρίας, μεταξύ άλλων, το σεβασμό του Διεθνούς Δικαίου και ιδιαιτέρως της Σύμβασης του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS), καθώς και των κυριαρχικών δικαιωμάτων των κρατών μελών;
– Τι συνέπειες θα είχε η σύναψη μιας συμφωνίας μεταξύ Τουρκίας και της μεταβατικής κυβέρνησης της Συρίας που θα παραβίαζε τόσο το Διεθνές Δίκαιο, όσο και τα κυριαρχικά δικαιώματα Ελλάδας και Κύπρου στις Ευρωτουρκικές και Ευρώ-Συριακές σχέσεις
(* Στο τέλος του κειμένου, η παρουσίαση της παράστασης στο θέατρο της Ε.Μ.Σ., όπως αποδίδεται στα Μέσα Ενημέρωσης)
Εισαγωγή
Είναι πολύ σημαντικό και ενδιαφέρον να παίζεται Σίλλερ στη Χώρας μας, και ιδιαίτερα στην πόλη μας, τη Θεσσαλονίκη, από το ΚΘΒΕ.
Αυτό από μόνο του αποτελεί γεγονός υψηλής σημασίας. Αν μάλιστα, το σύνολο της θεατρικής παράστασης, στα στοιχεία που την συγκροτούν και της δίνουν ταυτότητα και ύφος, έχουν το επίπεδο και την ποιότητα που απαιτείται, τότε η παρακολούθηση της αποτελεί μοναδική στιγμή, ευτύχημα!
Σπεύδω, να διευκρινίσω, ότι δεν είμαι σκηνοθέτης, ούτε ηθοποιός, ούτε θεατρικός κριτικός (μολονότι, σταθερός αναγνώστης -να πω, χωρίς να κατηγορηθώ, για …προσωπολατρία- του αείμνηστου Κώστα Γεωργουσόπουλου από τα νιάτα μου). Είμαι αυτός, που οι περισσότεροι γνωρίζουν. Αγαπώ πολύ το Θέατρο -και διαβάζοντας θεατρικά έργα, και παρακολουθώντας παραστάσεις θεατρικές, όπως ίσως και δεκάδες άλλοι συμπολίτες μας.
Επιπλέον, ίσως και σημαντικότερο, η αγάπη μου για τον Σίλλερ (και όχι μόνο), για το κίνημα του ρομαντισμού και τις μεγάλες προσωπικότητές του, για το έργο του Σίλλερ και τα έργα αντίστοιχων μεγάλων δημιουργών είναι βαθιά, ο σεβασμός διαρκής και επετεινόμενος και η εξ αυτών αγωγή ψυχής και πνεύματος…
Αρκετά, με τα εισαγωγικά -νομίζω, παρότι αναγκαία.
ΔΟΝ ΚΑΡΛΟΣ του Φρήντριχ Σίλλερ στο Θέατρο Ε.Μ.Σ., στη Θεσσαλονίκη, από το ΚΘΒΕ σε σκηνοθεσία Γιάννη Χουβαρδά.
Τα πρώτα στοιχεία καταλυτικά!
Και σπεύδω, εν πρώτοις, να πω ότι ο Γιάννης Χουβαρδάς διορθώνει την περυσινή ανορθογραφία, όταν στο επίσης εμβληματικό έργο Οι Ληστές του Σίλλερ ταλαιπωρήθηκαν μετατρεπόμενοι σε …παρωδία. Εννοούμε ότι δείχνει πως έχει συναίσθηση με το μέγεθος του δημιουργού με τον οποίο αναμετριέται και με τη δύναμη και τα χαρακτηριστικά του έργο με το οποίο καταπιάνεται. Διότι, πέρυσι (στους Ληστές), δεν υπήρξε αυτή η προσέγγιση, αυτή η συναίσθηση, σ΄ένα έργο-θρύλο για την προεπαναστατική -κι όχι μόνο- Ευρώπη, ένα έργο για το οποίο ο Σίλλερ αναγνωρίσθηκε ως επίτιμος πολίτης της Πρώτης Γαλλικής Δημοκρατίας μετά την Επανάσταση.
Ο Γιάννης Χουβαρδάς, μολονότι ένα έργο 5ώρης διάρκειας το συμπυκνώνει σε 130’ (!) κατορθώνει να αποδώσει με τρόπο επαρκές και στα κυριότερα σημεία αξιοπρεπώς στο ύφος, αλλά κατά τη γνώμη μου, κυρίως στην ουσία, του πολύπλοκου, σύνθετου αυτού έργου του Σίλλερ. Καθοδηγεί με λιτότητα και νεύρο τους ηθοποιούς του -και όπου υπάρχει και η αντίστοιχη στόφα και παιδεία ηθοποιού- τα αποτελέσματα είναι θετικής στάθμης. Τέτοιες είναι οι περιπτώσεις του βασιλιά Φιλίππου του Β΄(Γιάννης Χαρίσης), του Μαρκήσιου Πόζα (Γιώργος Κολοβός), του Δούκα Άλμπα (Δημήτρης Τσιλινίκος), της Βασίλισσας Ελισάβετ (Λουκία Βασιλείου). Ενώ ο πρίγκιπας Δον Κάρλος (Χάρης Φραγκούλης), μοιάζει σαν να μην έχει ακόμα μπει στο ρόλο του… Το εύρημα του κινηματογράφου (των εικόνων σε video), μέσον με το οποίο ο σκηνοθέτης διατηρεί καλή σχέση, αποτελεί ένα χρήσιμο εργαλείο στην πλοκή του έργου υπενθυμίζοντας ότι υπάρχει η κατασκοπεία, η πανταχού παρούσα παρακολούθηση, ο μετέωρος φόβος (πόσο αληθινό –όχι απλά συμβολικό- και στις μέρες μας!).
Σίλλερ
Ο Γιάννης Χουβαρδάς, παρά τις σκηνικές και σκηνογραφικές αδυναμίες -στιγμές θεωρείς ότι πρόχειρες λύσεις δρουν υπονομευτικά στη ροή- επιβεβαιώνει το κύρος, τη σοβαρότητα και την εμπειρία του!
Οι διάλογοι του έργου είναι τόσο πυκνοί και σε περιπτώσεις τόσο φορτισμένοι. Τα νοήματα τόσο βαθιά, αντιθετικά, αντιδιασταλτικά, με τέτοια διαλεκτική αλληλουχία, και συχνά τέτοιας έντασης και άλλοτε τέτοιας ευαισθησίας που σχεδόν δεν αφήνουνε να αναπνεύσεις για να είσαι διαρκώς πάνω στη ρότα τους!… Σίλλερ, στο μεγαλείο του!
Γιάννης Χουβαρδάς
Και λίγο πριν την αυλαία: οι τελευταίες σκηνές, τόσο καίριες και το κλείσιμο καθηλωτικό για την Ισπανία του 16ου αιώνα.
Βγαίνοντας, από την αίθουσα, αναλογίζεσαι για την εξουθενωτική ισχύ των σύγχρονων υπερεξουσιών, ξανα-ανταμώνοντας, τότε, την επικαιρότητα του Σίλλερ στο απελευθερωτικό του μανιφέστο…
Θεωρώ πάντως ότι δεν θα μπορούσε κανείς να δει, να κατανοήσει, να επικοινωνήσει με το έργο αυτό, αν δεν ενταχθεί στο πραγματικό του πνευματικό-πολιτιστικό πλαίσιο. Αν, δηλαδή, δεν πούμε, δεν αναπτύξουμε ορισμένα ζητήματα για το πνευματικό κίνημα του Ρομαντισμού, για τις σημαντικές του προσωπικότητες, τις επιρροές του και τέλος για τον ίδιο τον Φρήντριχ Σίλλερ.
Για το σκοπό αυτό, κρίθηκε αναγκαίο να γραφούν και παρουσιασθούν τα παρακάτω.
Ο Ρομαντισμός -το μεγάλο πνευματικό κίνημα και οι βαθιές επιρροές του
Ο Ρομαντισμός πνευματικό και καλλιτεχνικό κίνημα που ξεκίνησε στην Ευρώπη προς τα τέλη του 18ουαιώνα και στα περισσότερα μέρη της Ευρώπης βρέθηκε στο απόγειό του από το 1800 έως το 1850, ενώ σημαντικές επιρροές του εξακολούθησαν και πολύ μετά, ακόμα και μέχρι τον 20ο αιώνα. Ιδιαίτερη σημασία έχει η διασύνδεση και επιρροή που προσέδωσαν και στην εξέλιξη (από)δέχθηκαν σημαντικοί δημιουργοί, προσωπικότητες του από το κοινωνικό και κυρίως το πολιτικό και ιδεολογικό περιβάλλον του τελευταίου τετάρτου του 18ου αιώνα όπου η Γαλλική Επανάστασηαποτελεί την κορυφαία στιγμή.
Ο Ρομαντισμός ήταν ίσως το πλέον εκλεπτυσμένο φιλοσοφικά και το πλέον αιχμηρό θεωρητικά από τα κινήματα της σύγχρονης ευρωπαϊκής λογοτεχνίας. Οι συγγραφείς αυτού του μεγάλου σύνθετου ρεύματος ήταν σε θέση να αντλήσουν από το μείζον έργο διανοητών όπως ο Καντ, ο Σέλινγκ, ο Σαίξπηρ, ο Ρουσώ, ο Σλάιερμαχερ, προκειμένου να δώσουν βάθος, ποιότητα και πολυπλοκότητα στο ποιητικό τους όραμα. Οι ρομαντικοί αποδέχονταν ορισμένους εκφραστικούς τρόπους, όπως τα σύμβολα και τους δημιουργικούς μύθους για το ποιητικό ύφος και το εν γένει έργο τους, τη φαντασία και τον οραματισμό για τη θέαση και πραγμάτωση της ποίησης, τη φύση και το περιβάλλον για τη θέαση του κόσμου. Η έγνοια τους για τη συμφιλίωση συνειδητού και υποσυνείδητου, αντικειμένου και υποκειμένου, ανθρώπου και φύσης -αυτή η έγνοια τους- συνιστούσε τον σπουδαιότερο κώδικα του ρομαντικού εγχειρήματος, καταφεύγοντας σε προτάσεις ανατρεπτικές προς τις δεσποτικές δομές και τις σχέσεις καταπίεσης.
Θα διέκρινε κανείς δύο βασικούς τύπους ηρώων στη Ρομαντική δημιουργία.
Από τη μια πλευρά, τον εσωστρεφή, του οποίου η υψηλά ανεπτυγμένη ευαισθησία και η οξυμένη αυτοσυνειδησία τον καθιστούν θύμα μιας αδιάφορης και υποκριτικής κοινωνίας που έχει υποστεί αλλοτριώσεις από δυναστευτικές ιδεολογίες και εξουσίες. Μείζονα παραδείγματα εδώ αποτελούν ο Βέρθερος του Γκαίτε (Johann Wolfgang von Goethe: ‘’Τα πάθη του νεαρού Βέρθερου’’), ο Γιάκοπο Όρτις του ελληνοϊταλού Ούγκο Φόσκολο (Ugo Foscolo : ‘’Τελευταίες επιστολές του Γιάκοπο Όρτις’’), ο Αδόλφος του Μπενζαμέν Κονστάν (Benjamin Constant: ‘’ Άντολφ’’).
Από την άλλη, έναν καθαρά εξωστρεφή ήρωα, που γεμάτος αυτοπεποίθηση και με κριτική αρχών απορρίπτει τις υφιστάμενες κυρίαρχες κοινωνικές αξίες, αλλά ταυτόχρονα φέρνει μια κούραση από μια ζωή αδυσώπητη κουβαλώντας μέσα του έναν ουσιώδη σκεπτικισμό. Ο Τσάιλντ Χάρολντ, αλλά κυρίως ο Δον Ζουάν του Μπάυρον (George Gordon Byron: ‘’Ντον Ζουάν’’-ημιτελές λόγω του θανάτου του το 1824 στο Μεσολόγγι, και George Gordon Byron:’’Το προσκύνημα του Τσάιλντ Χάρολντ’’ ) και ο Ευγένιος Ονέγκιν του Πούσκιν (Aleksandr Sergeyevich Pushkin: ‘’Ευγένιος Ονέγκιν’’).
Ρομαντισμός και Ελληνική Επανάσταση – ο Διονύσιος Σολωμός
Οφείλω να υπογραμμίσω εδώ ότι και οι πέντε (5) παραπάνω αναφερόμενες προσωπικότητες των Γραμμάτων και των Τεχνών του 19ου αιώνα στην Ευρώπη είχαν όλοι τους -όχι τυχαία αλλά σε βιωματική συνάρτηση με τις αρχές τους- σχέση υποστήριξης με την Απελευθερωτική Επανάσταση των Ελλήνων, με κορυφαίο τον Μπάυρον σε συνάφεια και με τον κύκλο του, κύκλο της Πίζας (Σέλλεϋ, Κητς, Λη Χαντ).
Ταυτόχρονα, να σημειώσω ότι στον μεγάλο αυτόν κύκλο των ρομαντικών ποιητών ανήκει στην υψηλότερη θέση ο Έλληνας, εθνικός ποιητής Διονύσιος Σολωμός. Τα έργα του: ‘’ Ύμνος στην Ελευθερία’’ (1823), ‘’Ο Κρητικός’’ (1833) και ιδιαίτερα ‘’Οι Ελεύθεροι Πολιορκημένοι’’ (στα τρία σχεδιάσματά τους, μεταξύ 1830 και 1844) αποτελούν έργα εφάμιλλα των μεγάλων δημιουργών του κινήματος του ευρωπαϊκού Ρομαντισμού, καθώς και έργα καθοριστικά για τα Ελληνικά Γράμματα και την Ελληνική εθνική αυτοσυνειδησία.
Φρήντριχ Σίλλερ και Γερμανικός Ρομαντισμός
Ο Γερμανικός Ρομαντισμός (1770 -1840) αποτελεί στα πλαίσια των αρχών και οριζουσών του γενικότερου κινήματος του Ρομαντισμού ιδιαίτερη κατηγορία, όπου η σύνδεση του με εθνικά αιτήματα ενοποίησης των διάσπαρτων γερμανόφωνων κρατιδίων αποκτά σημαίνοντα ρόλο. Ενώ δεν μπορεί να υποτιμηθεί ο Αγγλικός, ο Σκωτσέζικος, ο Γαλλικός, ο Ισπανικός, ο Ιταλικός και ο Ρωσικός Ρομαντισμός.
Ο Φρήντριχ Σίλλερ (1759 – 1805) αποτέλεσε μια από τις πλέον εξέχουσες προσωπικότητες του Γερμανικού Ρομαντισμού.
Γνώριζε λατινικά και ελληνικά και στη Στρατιωτική Ακαδημία, απ΄όπου αποφοίτησε ως στρατιωτικός γιατρός, μελέτησε Πλούταρχο, Σαίξπηρ, Ρουσώ και Γκαίτε. Στην ακαδημία, έγραψε και το πρώτο του έργο, το εμβληματικό: Οι Ληστές (1780). Για να παρακολουθήσει την πρώτη παράσταση του έργου του Οι Ληστές το 1782 στο Μανχάιμ, έφυγε από το σύνταγμά του χωρίς άδεια. Ως αποτέλεσμα, συνελήφθη, καταδικάστηκε σε 14 ημέρες φυλάκιση για μη εξουσιοδοτημένη απομάκρυνση από την υπηρεσία και ο δούκας της Βυρτεμβέργης Κάρολος Ευγένιος του απαγόρευσε να δημοσιεύσει άλλα λογοτεχνικά έργα!
Το 1782 εγκατέλειψε την καριέρα του στρατιωτικού γιατρού και έφυγε κρυφά από τη Στουτγκάρδη με τον φίλο του μουσικό Αντρέας Στράιχερ. Κατευθύνθηκε στο Μάνχαϊμ, όπου το 1783 ανέλαβε τη θέση θεατρικού συγγραφέα στο Μάνχαϊμ.
Το 1785, όταν το συμβόλαιό του στο Εθνικό Θέατρο του Μάνχαϊμ δεν ανανεώθηκε, ο Σίλλερ βρέθηκε σε δεινή οικονομική κατάσταση και κατέφυγε στη Λειψία στον φίλο του δικηγόρο Κρίστιαν Γκότφριντ Κέρνερ, ο οποίος τον βοήθησε να ξεπεράσει τις οικονομικές του δυσκολίες και του παραχώρησε κατοικία κοντά στη Δρέσδη όπου έμεινε δύο χρόνια. Εκεί έγραψε και αφιέρωσε στον Κέρνερ και τη σύζυγό του την Ωδή στη Χαρά (1785). Εκεί ολοκλήρωσε και το Δον Κάρλος (1787) το οποίο είναι το τελευταίο έργο της πρώιμης περιόδου του.
Η δημοσίευση του πρώτου τόμου της Ιστορίας της απόσπασης των Ηνωμένων Κάτω Χωρών από την Ισπανική κυριαρχία, το καλοκαίρι το 1788 έφερε στον Σίλλερ τη φήμη εξαίρετου ιστορικού ερευνητή και το 1789, ο Γκαίτε τον συνέστησε για την έδρα της Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο της Ιένας. Η είδηση ότι ο διάσημος συγγραφέας επρόκειτο να αρχίσει να διδάσκει στην Ιένα προκάλεσε πραγματική θύελλα ενθουσιασμού.
Το 1792, ο Σίλλερ ονομάσθηκε επίτιμος πολίτης της Πρώτης Γαλλικλης Δημοκρατίας για το έργο του Ληστές μαζί με τους Γιόχαν Χάινριχ Κάμπε, Τζώρτζ Ουάσιγκτον, Γιόχαν Πεσταλότσι, Ταντέους Κοστσιούσκο. Ο λόγος ήταν επίσης και η φήμη του ως Επαναστάτη που είχε προσκυρωθεί στον Σίλλερ. Ωστόσο, αν και ο Σίλλερ αρχικά ήταν ένθερμος υπερασπιστής των ιδεών της Γαλλικής Επανάστασης, οι μαζικές εκτελέσεις της εποχής της Τρομοκρατίας σταδιακά τον απομάκρυναν.
Τη δεκαετία του 1790 ο συγγραφέας μελέτησε διεξοδικά ιστορία, φιλοσοφία και αισθητική και εξέδιδε έργα με αντίστοιχο περιεχόμενο. Μελέτησε τη φιλοσοφία του Κάντ και επηρεάστηκε από τον μεγάλο Γερμανό φιλόσοφο. Από το 1796 έως το 1800 εξέδιδε τα πολιτιστικά, λογοτεχνικά και καλλιτεχνικά περιοδικά ‘’Οι Ώρες’’ και το ‘’Αλμανάκ των Μουσών’’, στα οποία δημοσίευαν μεταξύ άλλων, οι Χέρντερ Φίχτε, Άουγκουστ Βίλχελμ Σλέγκελ, Φρήντριχ Χαίλντερλιν, Βίλχελμ φον Χούμπολτ και ο αδελφός του, ο φυσικός επιστήμονας Αλεξάντερ φον Χούμπολτ.
Σίλλερ και Γκαίτε
Σίλλερ και Γκαίτε
Ο Σίλλερ, ο οποίος από το 1789 ζούσε στην Ιένα, ζήτησε από τον Γκαίτε τον Ιούνιο του 1794 να συμμετάσχει στη Συντακτική Επιτροπή του περιοδικού ‘’Οι Ώρες’’, ο Γκαίτε συμφώνησε και άρχισαν να αλληλογραφούν. Ήταν η αρχή μιας από τις πιο δημιουργικές ποιητικές γνωριμίες όλων των εποχών!
Ο Σίλλερ τελικά έφυγε από την Ιένα και εγκαταστάθηκε με την οικογένειά του στη Βαϊμάρη, το 1799. Ο Γκαίτε τον έπεισε να επιστρέψει στη συγγραφή θεατρικών έργων. Το 1799 ολοκλήρωσε το πρώτο του κλασικό ιστορικό δράμα, την τριλογία Βαλενστάιν. Ακολούθησα τα επόμενα έργα του: Μαρία Στιούαρτ και Η Παρθένος της Ορλεάνης (1801), Η Νύφη της Μεσσήνης (1803) και Γουλιέλμος Τέλλος (1804), αλλά και εκτενές λυρικό έργο. Έργα με τα οποία επιτίθεται στους αυλικούς, που με τις ραδιουργίες τους δημιουργούν ένα περιβάλλον εγκληματικής ζωής του κόσμου
Η φιλία του Σίλλερ με τον Γκαίτε είχε μεγάλη σημασία. Ο Γκαίτε στάθηκε γι’ αυτόν όχι μόνο ένας άριστος φίλος, μα και ανεκτίμητος σύμβουλος, ένας ένθερμος σύντροφος, που τον ενθάρρυνε στις κρίσιμες στιγμές.
Το έτος 1797 είναι γνωστό ως «έτος μπαλάντας» επειδή πολλές από τις μπαλάντες του Γκαίτε και του Σίλλερ γράφτηκαν εκείνη τη χρονιά.
Μαζί με τον Γκαίτε ίδρυσαν το Θέατρο της Βαϊμάρης, το οποίο έγινε το κορυφαίο θέατρο στη Γερμανία και συνέβαλε στη θεατρική Αναγέννηση.
Η 11χρονη συγγραφική περίοδος που προέκυψε από την προσωπική φιλία και συνεργασία των δύο συγγραφέων είναι ο πυρήνας του κλασικισμού της Βαϊμάρης.
Ο Σίλλερ άφησε, συνολικά, ένα τεράστιο πνευματικό έργο.
Δώδεκα θεατρικά έργα, ανάμεσά τους και το ημιτελές Δημήτριος ή Ο Ματωμένος Γάμος στη Μόσχα. Δώδεκα ποιητικές συλλογές, οι οποίες μεταφράσθηκαν στις περισσότερες γλώσσες του κόσμου. Βιβλία ιστορίας, φιλοσοφίας και δοκίμια, και εκτός από τον «’Υμνο στη Χαρά», που μελοποίησε ο Μπετόβεν, ποιήματα και μπαλάντες του έχουν μελοποιήσει επίσης ο Μπραμς, ο Σούμπετερ, ο Βέρντι, ο Ντονιτσέτι, ο Ροσίνη.
Το κίνημα Θύελλα και Οργή(Sturm und Drang)
Είναι σημαντικό να υπογραμμισθούν και τα παρακάτω. Ο Σίλλερ κατόρθωσε να δώσει στον κόσμο της εποχής του τα κύρια μηνύματα του κινήματος Θύελλα και Ορμή (Sturm und Drang), πρόδρομο του Ρομαντισμού, που κήρυττε το πάθος για τη δικαιοσύνη και την ελευθερία, για την τιμωρία των ενόχων, για τη ζωή και την αποτίναξη της δυνάστευσης, την ελπίδα για το αύριο του ανθρώπου.
Το κίνημα Sturm und Drang αποτέλεσετο όχημα για να εκφραστεί το διάχυτο αίσθημα αντίδρασης απέναντι στην κοινωνική διαστρωμάτωση της αριστοκρατικής Ευρώπης. Οι δραματουργοί που συσπειρώθηκαν γύρω απ΄αυτό το κίνημα (Goethe -στην αρχική περίοδο διαμόρφωσης, Jakob Lenz, Friedrich Maximilian Klinger -με το ομώνυμο έργο του ‘’Θύελλα και Ορμή’’, Jakob Lenz, Heinrich Wagner, Friedrich Schiller, Heinrich von Kleist) αποσκοπούν σ΄ένα θέατρο δημοκρατικό και συνάμα προκλητικό, προσπαθούν να πραγματοποιήσουν τους στόχους τους για ένα θέατρο καινοτομικό με, ταυτόχρονα, έντονα (υπαινικτικό) πολιτικό χαρακτήρα. Το νευρώδες και πικρόχολο ύφος της σχολής Sturm und Drang είναι συμπαγές από άποψη μορφής, χωρίς της υπερβολικές συμβάσεις του κλασικιστικού δράματος, πιο σύνθετο από άποψη περιεχομένου. Ο Σίλλερ στους Ληστές, αλλά και στη Μαρία Στιούαρτ δίνει κλασσικό, πρωτοποριακό παράδειγμα μιας τέτοιου ύφους και περιεχομένου δραματουργίας. Όταν ο ήρωας στους Ληστές του διακηρύττει ότι «Μπορώ να κάνω τη σάλπιγγα της εξέγερσης να ηχήσει στα πέρατα του κόσμου» μπορούμε να αντιληφθούμε γιατί στο τέλος της πρώτης παράστασης στο Μανχάιμ, φοιτητές και εργάτες του θεατρικού κοινού ζητωκραύγαζαν με υψωμένες γροθιές… Ενώ η ηθική ανωτερότητα της Μαρίας, στο Μαρία Στιούαρτ, έναντι της ‘’νικήτριας’’ αδελφής της Ελισάβετ είναι η αξία που καταδικάζει την Ελισάβετ να είναι «μισητή στους αιώνες»!
Και στον Δον Κάρλος, ο Σίλλερ έχει ένα πυκνό και εκρηκτικό μανιφέστο που με σαφήνεια και τόλμη εκφέρει ο Μαρκήσιος Πόζα απέναντι στον βυθιζόμενο στην αβεβαιότητα, παρά την βασιλική του ισχύ, Φίλιππο Β΄της Ισπανίας. Ο Μαρκήσιος Πόζα με σεμνότητα αλλά και αυτοπεποίθηση, δείχνει να εκπροσωπεί τον ίδιο τον Σίλλερ. Σε σχέση με τον φίλο του διάδοχο Δον Κάρλος, που ταλαντεύεται, όντας ερωτικά παγιδευμένος και κυκλοθυμικά εξαρτημένος, ο Πόζα, μέσα σ΄ένα περιβάλλον υπονομευτών, διαρκούς κατασκοπείας και ίντριγκας, σχεδιάζει και επιμένει σε μια διέξοδο ανατροπής απέναντι σε ένα υπέρτερης ισχύος σύστημα δυνάμεων (πολιτικών, συγγενικών, αυτοκρατορικών, θρησκευτικών).
……………………………..
** Λίγα λόγια για το έργο –όπως αποδίδεται στα Μέσα Ενημέρωσης
Τι βαραίνει την καρδιά του Δον Κάρλος και αποφεύγει τον πατέρα του Βασιλιά Φίλιππο Β’ της Ισπανίας; Ποιο είναι αυτό το μυστικό που τα άγρυπνα μάτια της Αυλής δυσκολεύονται να αποκαλύψουν; Κάτω από τη φοβερή εξουσία του βασιλιά και τη δύναμη της Ιεράς Εξέτασης, στην Ισπανία του 16ου αιώνα, ο νεανικός ιδεαλισμός, ο έρωτας, η ευαισθησία, η ανάγκη για αλλαγή, για δράση και για ζωή ασφυκτιούν μέσα στην καρδιά του Δον Κάρλος, που ανήμπορος να διαχειριστεί τα πάθη του, εναποθέτει τις ελπίδες του στον αδελφικό του φίλο Μαρκήσιο Πόζα. Η ισχυρή θέληση του Πόζα, οι ανανεωτικές του ιδέες, η πίστη και η αφοσίωσή του στον Δον Κάρλος, τον οδηγούν στην εφαρμογή ενός σχεδίου, που θα επιχειρήσει να ανατρέψει την κρατική τρομοκρατία του μονάρχη.
Ο Δον Κάρλος παρουσιάστηκε για πρώτη φορά τον Αύγουστο του 1787 και έχει ως αφετηρία ένα γαλλικό ρομαντικό μυθιστόρημα του 17ου αιώνα. Ο Σίλλερ χρησιμοποιώντας ως φόντο την Ισπανία του 16ου αιώνα, αμφισβητεί την απολυταρχία της δικής του εποχής, υπερασπιζόμενος την ελευθερία της σκέψης και τις ιδέες του Διαφωτισμού. Μέσα από μια ιδιαιτέρως σύνθετη πλοκή αλλά και από τους πολυδιάστατους χαρακτήρες του έργου, ο συγγραφέας επαναφέρει κρίσιμους διαχρονικούς προβληματισμούς, αναπτύσσοντας διαλεκτικά τη σύγκρουση μεταξύ απολυταρχικής εξουσίας και ελεύθερης δράσης, αυταρχισμού και ανυπακοής, ηθικής επιταγής και νέων ιδανικών, ιδεαλισμού και πραγματικότητας.
Δική του επινόηση υπήρξαν ακόμα πολλές άλλες μέθοδοι υποβοήθησης της καρδιάς, όπως και τεχνητές καρδιακές βαλβίδες που μπορεί να τοποθετηθούν χωρίς εγχείρηση
Εφυγε από τη ζωή την Παρασκευή, σε ηλικία 98 ετών, ο καθηγητής Ιατρικής και πρώην πρύτανης του ΕΚΠΑ, Σπύρος Μουλόπουλος.
Ο εκλιπών γεννήθηκε στην Αθήνα το 1926. Σπούδασε στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, από την οποία αποφοίτησε το 1950, ενώ το 1953 αναγορεύθηκε διδάκτωρ.
Ειδικεύτηκε στην Παθολογία-Καρδιολογία και διαδοχικά υπηρέτησε όλες τις βαθμίδες της ακαδημαϊκής ιεραρχίας από βοηθός, επιμελητής της Θεραπευτικής Κλινικής του Νοσοκομείου «Αλεξάνδρα» έως τακτικός καθηγητής, το 1972.
Από το 1974 έως το 1994, διετέλεσε διευθυντής της Θεραπευτικής Κλινικής (Νοσοκομείο Αλεξάνδρα), της Ιατρικής Σχολής του ΕΚΠΑ. Επίσης, διατέλεσε πρόεδρος της Ιατρικής Σχολής (1980-1981), αντιπρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών (1981-1982) και πρύτανης (1982-1983).
Την περίοδο 1960-1962 μετέβη στην Κλινική Κλίβελαντ των ΗΠΑ, όπου ασχολήθηκε με την έρευνα της θεραπευτικής αντιμετώπισης των τελικών σταδίων των καρδιοπαθειών. Διακρίθηκε σε διεθνές επίπεδο για τη σπουδαία εφεύρεση της Ενδοαρτικής Αντλίας.
Δική του επινόηση υπήρξαν ακόμα πολλές άλλες μέθοδοι υποβοήθησης της καρδιάς, όπως και τεχνητές καρδιακές βαλβίδες που μπορεί να τοποθετηθούν χωρίς εγχείρηση. O Σπύρος Μουλόπουλος διενήργησε την πρώτη στεφανιογραφία παγκοσμίως, έναν χρόνο πριν από την εφαρμογή της στις ΗΠΑ.
Παράλληλα, εγκατέστησε την πρώτη στην Ελλάδα Μονάδα Εντατικής Θεραπείας παθολογικών νοσημάτων, όπως και την πρώτη Μονάδα Εγκεφαλικών Επεισοδίων. Μετείχε στη συγγραφή άνω των 400 δημοσιεύσεων σε ξενόγλωσσα περιοδικά, τα οποία απέφεραν χιλιάδες αναφορές.
Ηταν επίσης ο εμπνευστής των «Θεραπευτικών Εξελίξεων», της πρώτης Επιστημονικής Ημερίδας στην Ιατρική Σχολή του ΕΚΠΑ, η οποία είχε και έχει ως στόχο την ενημέρωση των ιατρών για τα σημαντικότερα επιτεύγματα κάθε έτους. Φέτος, οι «Θεραπευτικές Εξελίξεις» θα πραγματοποιηθούν για 50ή συνεχή φορά.
Διατέλεσε πρόεδρος του Ανώτατου Υγειονομικού Συμβουλίου του υπουργείου Υγείας, αντιπρόεδρος του Συμβουλίου Ερευνών του υπουργείου Ανάπτυξης, αντιπρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου του Ωνασείου Καρδιοχειρουργικού Κέντρου και πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου του Νοσοκομείου Αλεξάνδρα.
Ο Σπύρος Μουλόπουλος ήταν ακόμα αντεπιστέλλον μέλος της Γαλλικής Ιατρικής Ακαδημίας. Το Πανεπιστήμιο της Γιούτα τον ανακήρυξε επίτιμο Διδάκτορα των Επιστημών, ενώ η Ελληνική Καρδιολογική Εταιρεία και η Γαλλική Καρδιολογική Εταιρεία επίτιμο μέλος τους.
Το δημοφιλές και άρτιο σύγγραμμά του «Θεραπευτική Εσωτερικών Νόσων» κυκλοφόρησε το 2017 σε δέκατη έκδοση. Γνωστός διεθνώς για το έργο του, ενέπνευσε εκατοντάδες ιατρούς και διαμόρφωσε την έρευνα στον τομέα της καρδιολογίας στην Ελλάδα.
Τους κινδύνους που ελλοχεύουν από την αυξανόμενη τουρκική επιρροή στη Συρία στη μετά Άσαντ εποχή αναλύει το στέλεχος του American Enterprise Institute, Michael Rubin, σε συνέντευξή του στο Liberal.
Ο πολύπειρος πρώην αξιωματούχος του αμερικανικού Πενταγώνου εκτιμά πως ο Ερντογάν «βλέπει τη Συρία ως μια χρυσοτόκο όρνιθα», έχοντας βρει στο πρόσωπο των τζιχαντιστών της HTS και του Αμπού Μοχάμεντ αλ Τζουλάνι μια υπολογίσιμη στρατιωτική δύναμη που δρα ως «πληρεξούσιος» της Τουρκίας.
Ο ίδιος δεν κρύβει την ανησυχία του για τις αλλαγές που προκύπτουν στο «τρίγωνο» Τουρκία – Συρία – Κατεχόμενα Β. Κύπρου όσον αφορά την εκμετάλλευση των ενεργειακών πόρων στις ΑΟΖ της Ανατολικής Μεσογείου.
Παράλληλα, ο Michael Rubin εκτιμά πως τόσο η ΕΕ όσο και οι ΗΠΑ υπό το νεοεκλεγέντα πρόεδρο, Ντόναλντ Τραμπ, δε θα πρέπει να παραμείνουν, σε καμία περίπτωση, αδρανείς τόσο απέναντι στις βλέψεις του Ερντογάν για μια εθνοτική κάθαρση κατά των Κούρδων, όσο και απέναντι στη δήθεν μετριοπάθεια που προσπαθούν να περάσουν στη διεθνή κοινότητα οι τζιχαντιστές του αλ Τζουλάνι.
Συνέντευξη στον Χρήστο Θ. Παναγόπουλο
Πώς αξιολογείτε τη στρατηγική του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν στη Συρία μετά την κατάρρευση του καθεστώτος του Μπασάρ αλ Άσαντ;Ποιο συγκεκριμένο ρόλο οραματίζεται ο Ερντογάν τόσο για τον ίδιο όσο και για την Τουρκία σε ό,τι αφορά την επόμενη ημέρα στη Συρία;
Η κατάρρευση της δυναστείας των Άσαντ αποτελεί ευλογία για τον Ερντογάν, τουλάχιστον βραχυπρόθεσμα. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι η Hayat Tahrir al-Sham (HTS) συνιστά έναν «πληρεξούσιο» της ίδιας της Τουρκίας. Με άλλα λόγια, δεν θα είχε ούτε ένα χιλιοστό του οπλισμού ή των μετρητών που απολαμβάνει αυτή τη στιγμή, αν δεν υπήρχε η υπηρεσία πληροφοριών της Τουρκίας (ΜΙΤ). Ο Ερντογάν θα βλέπει τον εαυτό του και την Τουρκία όχι ως ισότιμους με τον Αμπού Μοχάμεντ αλ Τζουλάνι και τη Συρία, αλλά μάλλον ως ανώτερους. Αυτό ταιριάζει με τη νεο-οθωμανική στάση του Ερντογάν. Το πρόβλημα είναι ότι οι Τούρκοι θυμούνται την Οθωμανική Αυτοκρατορία με πολύ μεγαλύτερη αγάπη σε σύγκριση με τους υποτελείς σ’ αυτή λαούς.
Ωστόσο, ο Ερντογάν ενδεχομένως να έχει ανοίξει το κουτί της Πανδώρας. Πρώτον, παρά τις προσπάθειές τους να προβάλουν το αντίθετο, η HTS δεν έχει κατορθώσει να ενώσει την Τουρκία. Είναι απλώς η πιο ηχηρή από τις επαναστατικές ομάδες. Άλλες ομάδες ελέγχουν τμήματα της νότιας Συρίας. Η κατάσταση στη Λατάκεια που κυριαρχείται από τους Αλεβίτες είναι ασαφής. Και, φυσικά, οι Κούρδοι εξακολουθούν να κρατούν τη θέση τους στα βορειοανατολικά, παρόλο που η Τουρκία απειλεί να εισβάλει για να τους εξοντώσει.
Η Τουρκία θα πρέπει επίσης να είναι επιφυλακτική: Κάθε χώρα που προώθησε τον τζιχαντισμό στο εξωτερικό -το Πακιστάν, η Σαουδική Αραβία και η Συρία, για παράδειγμα – κατέληξε να υποστεί πλήγμα στο εσωτερικό της. Η Τουρκία δεν θα αποτελέσει εξαίρεση.
Ένα άλλο ζήτημα: Ο Ερντογάν βλέπει τη Συρία ως μια χρυσοτόκο όρνιθα. Ο ΟΗΕ θα προτείνει να δαπανηθούν δισεκατομμύρια ευρώ για την ανοικοδόμηση της Συρίας. Ο Ερντογάν θέλει αυτά τα χρήματα να εισρεύσουν στις τσέπες του, παίρνοντας συμβόλαια για τις κατασκευαστικές εταιρείες της οικογένειάς του και των υποστηρικτών του.
Πώς διαμορφώνεται το «τρίγωνο» Τουρκία – Συρία – Κατεχόμενα Βόρειας Κύπρου όσον αφορά την εκμετάλλευση των ενεργειακών πόρων στις ΑΟΖ της Ανατολικής Μεσογείου;
Αυτό είναι ένα μείζον πρόβλημα, κύριε Παναγόπουλε. Ο αλυτρωτισμός της Τουρκίας δεν υφίσταται μόνο στην ξηρά αλλά και στη θάλασσα. Η Τουρκία έχει ήδη προσπαθήσει να χρησιμοποιήσει μια μεροληπτική ανάγνωση των ΑΟΖ για να εμποδίσει τη συνεργασία Κύπρου-Ισραήλ-Ελλάδας και την ανάπτυξη αγωγών. Προσωπικά, ανησυχώ επίσης και για την είσοδο του Κατάρ σε αυτό το «εκρηκτικό» μείγμα, ιδιαίτερα καθώς η Ντόχα έχει πλέον μετατοπίσει τα συμφέροντά της σε αιγυπτιακά, κυπριακά και λιβανέζικα offshore μπλοκ.
Κατά τη γνώμη σας, πώς θα επηρεάσει η εμπλοκή της Τουρκίας στη Συρία τις εξελίξεις όσον αφορά τους Κούρδους μαχητές του PKK;
Για να το θέσω κάπως πιο λαϊκά, ας μην «μασάμε» με την τουρκική προπαγάνδα. Προσωπικά έχω κρατηθεί υπό την απειλή όπλου από το PKK στο ιρακινό Κουρδιστάν και έχω επίσης περάσει πολύ χρόνο στη βορειοανατολική Συρία με τους Κούρδους. Ο Ερντογάν βλέπει κάθε Κούρδο άνδρα, γυναίκα και παιδί που δεν δίνει προτεραιότητα στο Ισλάμ έναντι της εθνικής ταυτότητας ως εν δυνάμει τρομοκράτη του PKK. Αλλά η Αυτόνομη Διοίκηση της Βόρειας και Ανατολικής Συρίας δεν είναι ούτε η Γάζα αλλά ούτε και ο νότιος Λίβανος. Δεν είναι μια περιοχή που δοξάζει την τρομοκρατία ή προωθεί τη μαχητικότητα. Αντίθετα, είναι μια όαση ανοχής και προοδευτισμού σε μια εξαιρετικά μισαλλόδοξη περιοχή. Μεταξύ των Κούρδων, ο λόγος για τον οποίο η συριακή κουρδική διοίκηση είναι τόσο δημοφιλής δεν οφείλεται σε οποιουσδήποτε πνευματικούς δεσμούς με το PKK, αλλά σε αντίθεση με το ιρακινό Κουρδιστάν, η διοίκησή της δεν είναι ούτε φυλετική ούτε διεφθαρμένη.
Τούτου λεχθέντος, η Τουρκία ελπίζει να χρησιμοποιήσει τις συριακές πληρεξούσιες δυνάμεις της για να επιτεθεί, και να εκκαθαρίσει σε εθνοτικό επίπεδο τους Κούρδους. Θα ήταν τραγωδία αν η Δύση της το επέτρεπε, και η Ευρώπη θα πληρώσει τελικά το τίμημα, αν συμβεί κάτι τέτοιο. Αν οι τρομοκράτες του Ισλαμικού Κράτους δραπετεύσουν από τις κουρδικές φυλακές, είτε θα εξαπλωθούν σε όλη την Ευρώπη είτε η Τουρκία θα προσπαθήσει να εκβιάσει την Ευρώπη απειλώντας να τους απελευθερώσει.
Πώς θα μπορούσε η εμπλοκή της Τουρκίας στη Συρία μετά τον Άσαντ να επηρεάσει τις σχέσεις της με άλλες περιφερειακές δυνάμεις, όπως το Ιράν, ο Λίβανος και η Σαουδική Αραβία, καθώς και με παγκόσμιους παίκτες όπως η Ρωσία;
Η Τουρκία και η Ρωσία θα αναπροσαρμόσουν τις σχέσεις τους, αλλά καθεμιά από τις δύο χώρες κατανοεί τις κόκκινες γραμμές της. Μπορεί να υποδύονται ότι είναι ανταγωνιστικές δυνάμεις, αλλά ο Ερντογάν ξέρει μέχρι πού μπορεί να πιέσει τον Πούτιν στο παρασκήνιο και το αντίστροφο. Ούτε η Συρία είναι η μόνη χώρα με αυτή τη δυναμική: Το Αζερμπαϊτζάν είναι επίσης θέατρο ανταγωνισμού υπό όρους ρωσικής και τουρκικής επιρροής. Η Σαουδική Αραβία μπορεί να στέκεται αποστασιοποιημένη. Μπορεί να συνεργαστεί με τους Κούρδους, αν οι Κούρδοι επιβιώσουν από την τουρκική επίθεση, αλλά μπορεί να μην θέλει να εμπλακεί αρχικά στο συριακό τέλμα. Άλλωστε Ο πρίγκιπας διάδοχος Μοχάμεντ Μπιν Σαλμάν έχει απομακρυνθεί από την ιδέα της χρηματοδότησης επιχειρήσεων στην ευρύτερη περιοχή, προτιμώντας να στραφεί περισσότερο στην υλοποίηση σημαντικών επενδύσεων στη χώρα του.
Από την άλλη πλευρά, ο Λίβανος θα έχει ενδιαφέρον. Η Τουρκία θα προσπαθήσει να επηρεάσει τους Σουνίτες της βόρειας περιοχής γύρω από την Τρίπολη, αλλά είναι αμφίβολο αν οι Χριστιανοί, οι Δρούζοι ή οι Σιίτες του Λιβάνου θα εμπιστευτούν ποτέ τον Ερντογάν.
Πώς βλέπετε να διαμορφώνεται η θέση των Ηνωμένων Πολιτειών για τη Μέση Ανατολή και ειδικότερα για το συριακό ζήτημα, δεδομένου ότι ο νεοεκλεγείς πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ «προσάρμοσε» πρόσφατα στην Τουρκία ρυθμιστικό ρόλο στις εξελίξεις που αφορούν τη Συρία;
Η Τουρκία είναι μία από τις πιο σημαντικές γραμμές ρήξης μεταξύ των Ρεπουμπλικανών. Ο Ερντογάν πιστεύει ότι μπορεί να παρακάμψει το Κογκρέσο και να συνεργαστεί μόνο με τον Τραμπ, επειδή ο Ερντογάν βλέπει με περιφρόνηση τη δική του Εθνοσυνέλυση. Δεν καταλαβαίνει ότι σε αντίθεση με το τουρκικό κοινοβούλιο, το Κογκρέσο είναι ανεξάρτητο. Υποψιάζομαι πρώτον ότι το Κογκρέσο θα μπορούσε να επιβάλει κυρώσεις στην Τουρκία είτε αρέσει στον Τραμπ είτε όχι και επίσης, καθώς αυξάνονται οι αποδείξεις ότι η Τουρκία υποστηρίζει τρομοκράτες, ο Τραμπ θα μπορούσε να στραφεί εναντίον του Ερντογάν. Ίσως να μην υπάρξει ένας πάστορας Άντριου Μπράνσον, αλλά η μοίρα των Σύρων χριστιανών θα μπορούσε να επηρεάσει τον Τραμπ εξίσου. Ο Τραμπ θα θυμώσει επίσης αν η Τουρκία παρεμβαίνει στις προσπάθειές του να επεκτείνει τις Συμφωνίες του Αβραάμ.
Ο πρωθυπουργός του Ισραήλ, Μπενιαμίν Νετανιάχου, έχει δηλώσει ότι οι IDF θα παραμείνουν στο όρος Ερμών «για όσο χρειαστεί».Ποια είναι η στρατηγική σημασία αυτής της θέσης για το Ισραήλ;Πιστεύετε ότι η δήλωση Νετανιάχου αντανακλά μια μακροπρόθεσμη στρατιωτική στρατηγική και πώς θα μπορούσε αυτό να επηρεάσει τις μελλοντικές πολιτικές ασφαλείας του Ισραήλ;
Είναι απλό. Όποιος έχει το πλεονέκτημα είναι εκείνος που έχει τη μεγαλύτερη σημασία. Οι Σύροι και οι Λιβανέζοι μπορούν να εκτοξεύουν πυραύλους στο Ισραήλ, αλλά δεν μπορείς να καταλάβεις το Ισραήλ με πυραύλους – πρέπει να στείλεις δυνάμεις σε αυτό.
Κατέχοντας, λοιπόν, το «υψηλό έδαφος», δηλαδή το πλεονέκτημα που εν προκειμένω είναι το όρος Ερμών, το Ισραήλ μπορεί να παρακολουθεί αποτελεσματικότερα και να αποτρέπει καλύτερα επιθέσεις και διεισδύσεις από τους αντιπάλους του.
Ο Αμπού Μοχάμεντ αλ Τζουλάνι, ο επικεφαλής της τζιχαντιστικής ομάδας Hayat Tahrir al-Sham (HTS) επαναλαμβάνει σε κάθε δυνατή ευκαιρία ότι η Συρία δεν αποτελεί απειλή για τον κόσμο.Πόσο αξιόπιστη μπορεί να είναι μια τέτοια δήλωση, δεδομένου ότι για τις ΗΠΑ θεωρείται τρομοκράτης;
Θα πρέπει να συνειδητοποιήσουμε το εξής: Ένα αναμορφωμένο μέλος της Αλ Κάιντα δεν είναι σε καμία περίπτωση δημοκράτης, αλλά μάλλον κάποιος που φυλακίζει χριστιανούς αντί να τους αποκεφαλίζει. Ο Τζουλάνι θέλει να προβάλει μια μετριοπαθή εικόνα, ώστε να αναγνωριστεί ως κυβέρνηση και επομένως να αποκτήσει πρόσβαση στα δισεκατομμύρια ευρώ της χρηματοδότησης για την ανοικοδόμηση της Συρίας.
Θυμηθείτε τι είχε συμβεί στην περίπτωση του Ιράν: Ο Αγιατολάχ Αλί Χομεϊνί είχε πει στους δημοσιογράφους ότι δεν τον ενδιέφερε η προσωπική εξουσία, όταν έδινε συνεντεύξεις σε Ευρωπαίους δημοσιογράφους το 1978. Ο Ερντογάν δήλωσε, ομοίως, ότι είχε αφήσει πίσω του τον θρησκευτικό εξτρεμισμό του, όταν έγινε πρωθυπουργός το 2003. Για να το θέσω πιο απλά: Ας ελπίσουμε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Ευρώπη δεν θα κάνουν το ίδιο λάθος τρεις φορές.
*Ο Michael Rubin είναι διακεκριμένο στέλεχος του American Enterprise Institute και πρώην αξιωματούχος του Πενταγώνου, με κύρια ερευνητικά ενδιαφέροντα τη Μέση Ανατολή, την Τουρκία, το Ιράν και τη διπλωματία.
Το ρωσικό φορτηγό πλοίο βυθίστηκε πριν λίγες ημέρες για άγνωστη αιτία
Προειδοποίηση προς την Ευρώπη ότι θα υποστεί την εκδίκηση της Ρωσίας απηύθυνε με ανάρτησή του στο Telegram έκανε ο αντιπρόεδρος του ρωσικού συμβουλίου ασφαλείας και πρώην πρόεδρος της χώρας, Ντμίτρι Μεντβέντεφ, με αφορμή το γεγονός ότι νορβηγικό πλοίο αρνήθηκε να επιβιβάσει Ρώσους ναύτες από την «Ursa Major» καθώς πνίγονταν στην Μεσόγειο Θάλασσα!
Ο Ν.Μεντβέντεφ αναφέρεται στο ρωσικό φορτηγό πλοίο «Ursa Major» που βυθίστηκε στην Μεσόγειο Θάλασσα πριν από μερικές ημέρες.
Όντως όπως αποκαλύφθηκε το νορβηγικό πλοίο «Oslo Carrier 3» αρνήθηκε να σώσει τους Ρώσους ναυτικούς επειδή το πλοίο τους δεν είχε σημαία.
Η ιδιοκτήτρια εταιρεία της «Μεγάλης Άρκτου» με ανακοίνωσή της είπε ότι οι Νορβηγοί παραβίασαν την 10η Διεθνή Σύμβαση περί Διάσωσης του 1989.
Πάντως οι Ρώσοι ναυτικοί διασώθηκαν από το ισπανικό πλοίο «Salvamar Drago» αλλά στο μεταξύ πνίγηκαν δύο από αυτούς και δεν είναι ξεκάθαρο αν φταίει γιαυτό η συμπεριφορά των Νορβηγών
Ακολουθεί η ανάρτηση Ν.Μεντβέντεφ:
«Πριν από περισσότερα από 20 χρόνια, ένας από τους Αμερικανούς συναδέλφους μου είπε μια ενδιαφέρουσα φράση σχετικά με τα γεγονότα στο Ιράκ: «Τιμωρήστε την Γαλλία, αγνοήστε την Γερμανία, συγχωρήστε την Ρωσία».
Γιατί το θυμήθηκα αυτό; Να γιατί: Αυτή η γλωσσική τριάδα ταιριάζει απόλυτα στην κατάσταση που θα προκύψει (και σίγουρα θα αναπτυχθεί κάποια μέρα) σε σχέση με το τέλος του υβριδικού πολέμου της Δύσης εναντίον της Ρωσίας.
Και τότε η χώρα μας μπορεί κάλλιστα:
α) να συγχωρήσει εκείνες τις αδύναμες χώρες που υπέκυψαν στις πιέσεις των Αγγλοσάξωνων και πήραν τουλάχιστον παθητικό μέρος στα αντιρωσικά δυτικά σκουπίδια (κυρίως ορισμένες χώρες της Ασίας και της Λατινικής Αμερικής).
β) να αγνοήσει τις ΗΠΑ. Όλα είναι απλά εδώ: δεν περιμένουμε φιλία τα επόμενα 100 χρόνια και η μάχη με την Αμερική είναι δαπανηρή – μια άμεση σύγκρουση προφανώς θα κλιμακωθεί σε παγκόσμιο πυρηνικό πόλεμο.
γ) να τιμωρήσει την Ευρώπη. Εδώ θα αναφερθώ πιο αναλυτικά, γιατί ο σημερινός Παλαιός Κόσμος δεν μου προκαλεί άλλα συναισθήματα πέρα από την βαθύτερη αηδία.
Ήταν η Ευρώπη, που μετατράπηκε σε μια κακιά, τρελή γριά, που έγινε το κύριο προπύργιο της ρωσοφοβίας στον κόσμο.
Είναι η Ευρώπη που ευθύνεται για την κατάρρευση των διαπραγματεύσεων της Κωνσταντινούπολης.
Ήταν η ανεγκέφαλη Ευρώπη που προώθησε μανιωδώς μια εκστρατεία μέτριων κυρώσεων που έφερε κολοσσιαίες απώλειες στους πολίτες της.
Ήταν η αιμοδιψής Ευρώπη που τάιζε όλους τους πιο λυσσασμένους δαίμονες του πολέμου, ανεξάρτητα από τις απώλειες των πλευρών της σύγκρουσης.
Και επομένως η Ευρώπη πρέπει να τιμωρηθεί με όλα τα μέσα που έχουμε στη διάθεσή μας:
Πολιτικά, οικονομικά και κάθε είδους υβριδικά. Και επομένως πρέπει να βοηθήσουμε τυχόν καταστροφικές διαδικασίες στην Ευρώπη.
Ζήτω οι επιθετικοί ταραξίες στους ιστορικούς δρόμους της! Δόξα στα πλήθη των μεταναστών που (προκαλούν) αγανάκτηση και καταστρέφουν με μίσος τις φωτεινές ευρωπαϊκές αξίες!
Ας εξαφανιστούν όλα τα αποκρουστικά πρόσωπα των Ευρωπαίων γραφειοκρατών στο ρεύμα των μελλοντικών εμφύλιων συγκρούσεων!
Γιατί είναι τόσο σκληρό; Πώς θα μπορούσε διαφορετικά να δοθούν τέτοια γεγονότα;
Το υπό νορβηγική σημαία πλοίο Oslo Carrier 3 αρνήθηκε να επιβιβάσει Ρώσους ναύτες από την Μεγάλη Άρκτο που πνίγονταν στην Μεσόγειο Θάλασσα.
Χρειάζεστε κάποια περαιτέρω διευκρίνιση; Αυτό δεν συγχωρείται!
Ας ενεργήσουμε, γιατί όπως λέγεται: «Ο δίκαιος θα χαρεί όταν δει εκδίκηση. Θα πλύνει τα πόδια του με το αίμα του κακού» (Ψαλμός 57:11)».
Πανηγυρίζουν οι Τούρκοι για την αγορά των ευρωπαϊκών πυραύλων
Η Βρετανία έπεισε την Γαλλία στο να συνασπίσει για την πώληση των πυραλυων METEOR στην Τουρκία αναφέρει δημοσίευμα της εφημερίδας Milliyet.
Όπως αναφέρεται χαρακτηριστικά με την αγορά των Eurofighter και των πυραύλων METEOR η Τουρκία αποκτά ξανά ισορροπία σε σχέση με την Ελλάδα η οποία έχει προμηθευτεί και Rafale αλλά και τους συγκεκριμένους πυραύλους
Ο πύραυλος METEOR είναι προϊών της εταιρείας MBDA η οποία προήλθε από την συγχώνευση της γαλλικής Aérospatiale Matra Missiles, της αγγλο-γαλλικής Matra BAe Dynamics και της αγγλο-ιταλικής Alenia Marconi Systems.
Οι τρεις αυτές εταιρείες ανήκαν σε τρεις μεγάλους βιομηχανικούς ομίλους:
EADS (που πλέον ονομάζεται Airbus και αντιπροσωπεύει τα γαλλικά συμφέροντα στην MBDA),
BAE Systems (Βρετανική),
Finmeccanica (που πλέον ονομάζεται Leonardo, Ιταλική).
Επομένως, η MBDA είναι ουσιαστικά μια κοινοπραξία αυτών των τριών μεγάλων ομίλων από τη Γαλλία, τη Βρετανία και την Ιταλία.
Κατά συνέπεια η σύμφωνη γνώμη της Γαλλίας στην εξαγωγή του οποιουδήποτε οπλικού συστήματος της MBDA είναι απαραίτητη.
Τώρα η τουρκική εφημερίδα αναφέρει ότι η Βρετανία μέσω πίεσης του Βρετανού πρωθυπουργού Κιρ Σταρμερ προς τον Γάλλο πρόεδρο Ε.Μακρόν κατάφερε και έπεισε την Γαλλία να δώσει το «πράσινο» φως στην πώληση των συγκεκριμένων πυραύλων στην Τουρκία.
Αυτό σημαίνει πολύ απλά πως η ΠΑ θα βρεθεί αντιμέτωπη με τουλάχιστον 40 Eurofighter με ραντάρ AESA και πυραύλους METEOR των 200 χλμ. έναντι 24 μόνο Rafale. Βέβαια υπάρχουν και τα αναβαθμισμένα F-16V αλλά αυτά δεν μπορούν να εκτοξεύσουν τον METEOR, παρά μόνο AIM-120 AMRAAM που έχει σημαντικά μικρότερη εμβέλεια (τουλάχιστον οι εκδόσεις που διαθέτει η ΠΑ).
Πιο συγκεκριμένα το τουρκικό δημοσίευμα αναφέρει:
«Η Τουρκία θα αγοράσει αεροσκάφη Eurofighter προκειμένου να εξαλείψει τα τρωτά σημεία που θα προκύψουν έως ότου εισέλθει επαρκής αριθμός Kaan στο απόθεμα.
Η αγορά αυτών των αεροπλάνων δεν θα ήταν αρκετή για την εξάλειψη της ευπάθειας στις μάχες αέρος-αέρος.
Άλλωστε, η Ελλάδα έχει πυραύλους Meteor και Rafales από τους οποίους μπορούν να εκτοξευθούν, στο απόθεμά της παραδίδονται F-35 και η Βουλγαρία και η Ρουμανία που έχουν ακτή στη Μαύρη Θάλασσα έχουν παραγγελίες για F-35. Και πάλι, το Ισραήλ χρησιμοποιεί F-35 στον εναέριο χώρο της Συρίας.
Εάν η ελαχιστοποίηση του κινδύνου είναι απαραίτητη για την ασφάλεια, πρέπει να επισημάνω ότι το βεληνεκές των πυραύλων αέρος-αέρος K-77M που χρησιμοποιεί η Ρωσία στα πολεμικά αεροσκάφη SU-57 είναι 190 χλμ.
Οι τελευταίες πληροφορίες από την Αγγλία δείχνουν ότι ένα ακόμη πολύ δύσκολο εμπόδιο ξεπεράστηκε.
Δείχνει ότι το Λονδίνο έπεισε το Παρίσι να πουλήσει πυραύλους Meteor στην Τουρκία και ότι η τουρκοελληνική ισορροπία στον αέρα θα εξισωθεί ξανά.
Χωρίς τους πυραύλους Meteor, τα Eurofighters θα ανταποκρίνονταν στα δύο πρώτα βήματα των αεροπορικών πολέμων νέας γενιάς, δηλαδή την αορατότητα και την ανάγκη να εντοπιστεί πρώτα ο εχθρός, αλλά ο κύριος στόχος της εξουδετέρωσης του εχθρού θα έλειπε. Τώρα αυτό ολοκληρώθηκε.
Ζούμε σε μια γεωγραφία που απαιτεί αποτροπή ανά πάσα στιγμή.
Κοιτάξτε, ο πρωθυπουργός Μητσοτάκης στην Ελλάδα επιμένει στις καλές σχέσεις με την Τουρκία, αλλά υπάρχουν πολλοί άνθρωποι στο δικό του κόμμα και σχεδόν σε όλα τα κόμματα της αντιπολίτευσης που αντιτίθενται σε αυτή τη διαδικασία.
Ο πρώην πρωθυπουργός Τσίπρας δήλωσε πριν από περίπου 10 ημέρες, πριν πάει στο Δικαστήριο της Χάγης, ότι η Ελλάδα θα πρέπει να αυξήσει τα χωρικά της ύδατα στο Αιγαίο στα 12 μίλια.
Κάνοντας μια πρόταση που θα οδηγούσε δύο χώρες σε πόλεμο για να κερδίσουν το χειροκρότημα στην εσωτερική πολιτική έδειξε ότι ο αγώνας του Τσίπρα ενάντια στο σύστημα περιορίστηκε στο να μην φορούσε γραβάτα και ήταν συμβολικός.
Αποδείχθηκε ότι ο νέος αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ δεν βρισκόταν σε διαφορετικό σημείο από τον δεξιό υπουργό Άμυνας Δένδια για τις καλές σχέσεις με την Τουρκία.
Πρέπει να προστατεύσουμε τη διαδικασία διαλόγου με την Ελλάδα και να λειτουργήσουμε αποτρεπτικά για να σταματήσουμε τα σχέδια του Ισραήλ στην περιοχή μας.
Με άλλα λόγια, δεν θα πρέπει να υπάρχει κενό μέχρι να παραχθεί επαρκής αριθμός Kaan και Gökhan, της εγχώριας έκδοσης των πυραύλων Meteor.»
Το ίδιο έχει δηλώσει και ο έτερος στενός συνεργάτης του εκλεγμένου προέδρου Ε.Μασκ
Ο στενός σύμβουλος και μέντορας του Ν.Τραμπ, Στιβ Μπάνον φωτογραφήθηκε με μπλουζάκι «Ελευθερώστε την Κωνσταντινούπολη» και ο Έλληνας υπουργός Υγείας ο Α.Γεωργιάδης τον ειρωνεύεται.
Βέβαια τον ειρωνεύεται με έμμεσο τρόπο λέγοντας, «Φωτογραφήθηκε με αυτό το μπλουζάκι…ό,τι και να σχολιάσει κανείς πλέον είναι λίγο στον κόσμο που ζούμε… ».
Ολόκληρη η ανάρτηση του υπουργού στο Χ, δείχνει μία διάθεση με αρνητική χροιά ως προς τον Στιβ Μπάνον και τον ίδιο το Ν.Τραμπ αφού είναι δικός του άνθρωπος, ο οποίος σε λίγες ημέρες θα είναι επισήμως ο νέος πρόεδρος των ΗΠΑ, έχοντας τον απόλυτο έλεγχο της Γερουσίας και της Βουλής των Αντιπροσώπων μετά την θριαμβευτική νίκη του στις πρόσφατες αμερικανικές εκλογές.
Συγκεκριμένα αναφέρεται στα γεγονότα του Καπιτωλίου λέγοντας πως επρόκειτο για «εισβολή» και αναφέρεται στον Μπάνον ότι επέλεξε να μην τηρήσει το νόμο στην σχετική δίκη και αρνήθηκε να καταθέσει προτιμώντας να μείνει πιστός στον Ν.Τραμπ με αποτέλεσμα να τιμωρηθεί με τέσσερις μήνες φυλάκιση.
Μόνο που ο Μπάνον δεν καταδικάστηκε για τα γεγονότα στο Καπιτώλιο όπως αφήνει να εννοηθεί ο υπουργός αλλά επειδή αρνήθηκε να καταθέσει στο Κογκρέσο επικαλούμενος το δικαίωμα της εμπιστευτικότητας ως σύμβουλος του προέδρου των ΗΠΑ, κάτι πέρα για πέρα σωστό.
Εάν ο υπουργός εννοούσε κάτι άλλο με την ανάρτηση του καλό θα είναι να το ξεκαθαρίσει ο ίδιος με νέα ανάρτηση που να μην επιφέρει διπλών και τριπλών ερμηνειών.
Συγκεκριμένα ο υπουργός Υγείας στην ανάρτησή του έγραψε:
«Ο Στήβεν Κέβιν Μπάνον (Steven Kevin Bannon) ήταν ειδικός σύμβουλος σε θέματα διακυβέρνησης και στρατηγικής του προέδρου της Αμερικής Ντόναλντ Τραμπ και από τις 28 Ιανουαρίου του 2017 αποτελούσε τακτικό μέλος της ανωτάτης επιτροπής εθνικής ασφαλείας των ΗΠΑ.
Πριν την ανάληψη αυτών των καθηκόντων, ο Μπάνον ήταν ο εκτελεστικός διευθυντής της προεδρικής εκστρατείας του Τραμπ για τις Εκλογές του 2016.
Πριν ασχοληθεί με την πολιτική, ήταν προεδρεύων του συμβουλίου του οργανισμού Breitbart News… στην δίκη που είχε για την παράνομη εισβολή στο Καπιτώλιο και που τελικά καταδικάστηκε σε 4 μήνες φυλάκιση επέλεξε:
«Ο κατηγορούμενος επέλεξε την πίστη στον Ντόναλντ Τραμπ από τη συμμόρφωση με το νόμο»,είπε στους ενόρκους κατά τη διάρκεια της τελικής συζήτησης το 2022 η βοηθός εισαγγελέας των ΗΠΑ, Μόλι Γκαστόν, η οποία υπηρετεί τώρα στην ομάδα του ειδικού εισαγγελέα…. …αυτός ο απολύτως πιστός άνθρωπος στον νέο Πρόεδρο των ΗΠΑ, φωτογραφήθηκε με αυτό το μπλουζάκι…ό,τι και να σχολιάσει κανείς πλέον είναι λίγο στον κόσμο που ζούμε… »
Πρέπει να τονιστεί ότι ο Σ.Μπάνον μπορεί στα χαρτιά να φαίνεται πρώην σύμβουλος του Ν.Τραμπ αλλά πάντα έχει άμεση επαφή με τον εκλεγμένο πρόεδρο των ΗΠΑ και είναι εκ των λίγων ατόμων που μιλάνε ανοιχτά μαζί του (απευθυνόμενοι με τα μικρά τους ονόματα).
Η σχέση του με τον Τραμπ είναι παρόμοια με αυτή που έχει ο Αλεξάντερ Ντούγκιν με τον Βλαντιμίρ Πούτιν.
Επισήμως δεν φαίνονται πουθενά αλλά στην πράξη είναι πιο κοντά από οποιονδήποτε τους δύο ηγέτες.
Θα έπρεπε να χαίρονται στην Αθήνα που υπάρχει ένας άνθρωπος στο στενό περιβάλλον του νέου Αμερικανού προέδρου που του αρέσει να αποκαλεί την Κωνσταντινούπολη με το πραγματικό της όνομα και όχι… «Ιστανμπουλ» (που και αυτή την λέξη την πήραν ως αντιδάνειο οι Τούρκοι από την ελληνική φράση “Εις την Πόλην”).
Να θυμίσουμε ότι υπάρχει και άλλος πολύ ισχυρός άνθρωπος στο στενό κύκλο του Ν.Τραμπ, που αποκαλεί την Κωσταντινούπολη επίσης με το όνομα της.
Αναφερόμαστε στον επικεφαλής του συντονισμού του έργου της νέας κυβέρνησης Τραμπ, στον Έλον Μασκ.
Πριν δύο χρόνια, ο Έλον Μασκ με ένα χιουμοριστικό tweet για την Άλωση της Κωνσταντινούπολης αναφερόμενος στον θρύλο της Κερκόπορτας πήρε το μέρος του Ελληνισμού ονομάζοντας την Πόλη με το πραγματικό της όνομα: Κωνσταντινούπολη.
Συγκεκριμένα, ο Διευθύνων Σύμβουλος της Tesla, του Χ και της SpaceX, ανέβασε στον λογαριασμό του στο Twitter μία φωτογραφία με την φιγούρα του «stickman» στην οποία απεικονίζεται ως ένας Βυζαντινός στρατιώτης με το κράνος του, που ξυπνάει στον ύπνο και προσπαθεί να θυμηθεί αν κλείδωσε την πύλη του κίρκου (Κερκόπορτα), από την οποία εισήλθαν και κατέλαβαν την Κωνσταντινούπολη οι Γενίτσαροι τον Μάιο του 1453.
Literally “flat, dark calm,” Dunkelflaute is characterized by a simultaneous lack of wind and sun in winter, when demand for electricity in Germany is at its highest… On December 12 of this year, for example, German electricity production from wind and solar power was thirty times lower than the demand for it.
But this is “for the planet”, right? Not even close. Despite its commitment to so-called green energies, Germany still has a high carbon footprint due to its increased reliance on coal and lignite to make up for energy shortfalls.
Germany’s high electricity prices are leading to the relocation of its industry, as companies look for sites where energy costs are more affordable. How can you stay viable when you pay three times more for electricity than your competitors?
Whole swathes of Germany’s proud industry are collapsing. We only remember the big names — VW, BASF, Mercedes-Benz — but every big company that disappears or downsizes takes with it a myriad of small and medium-sized enterprises that end up collapsing along with it.
Dependence on unreliable energy sources (wind, solar), combined with the hasty phase-out of nuclear power, has made Germany’s electricity the most expensive in Europe and compromises the country’s — and ultimately the continent’s — energy autonomy.
Dependence on unreliable energy sources (wind, solar), combined with the hasty phase-out of nuclear power, has made Germany’s electricity the most expensive in Europe and compromises the country’s — and ultimately the continent’s — energy autonomy. Pictured: An array of solar panels operated by the multinational energy company RWE, at the Hambacher Forst opencast lignite mine near Elsdorf, Germany, photographed on November 12, 2024. (Photo by Ina Fassbender/AFP via Getty Images)
Solar and wind power production falls drastically during unfavorable weather conditions. It happens, in fact, every year. This condition, however, now has far-reaching economic and environmental repercussions, revealing the flaws in an energy policy based on intermittent renewable energies. Why does Germany, while having one of the highest carbon footprints, now consume the most expensive electricity in Europe? How did the country lose its energy autonomy?
For the last fifteen years, Germany invested massively in solar and wind energy, while sabotaging its own nuclear power stations. By 2023, renewable energies accounted for 55% of electricity production in the country. In 2022, it was only 48%.
The main contribution to renewable energy has comes from wind power, at 31% of total production, followed by solar power at 12%, biomass at 8%, and other renewable sources such as hydroelectricity for the remaining 3.4%. In 2024, renewable energy accounted for almost 60% of German electricity production in the first half of the year. This production level, however, is smoothed out over a given period and does not reflect moments of crisis such as the “Dunkelflaute.”
Dunkelflaute
Literally “flat, dark calm,” Dunkelflaute is characterized by a simultaneous lack of wind and sun in winter, when demand for electricity in Germany is at its highest. These episodes last from a few days to several weeks, with wind and solar production sometimes falling to less than 20% of their capacity, and sometimes nothing. On December 12 of this year, for example, German electricity production from wind and solar power was thirty times lower than the demand for it.
Renewable policies would be bearable if they were based on a sustainable energy source — indifferent to the weather — such as nuclear power. In 2011, however, in the wake of the Fukushima disaster, Germany abruptly decided to phase out nuclear power, and gradually shut down fully operational plants. This decision reduced the country’s capacity to produce stable, predictable electricity and instead made heating, cooling and so on cruelly vulnerable to fluctuations in renewable energy sources. In short, when there is neither wind nor sun in Germany, the lights go out.
The phase-out of nuclear power has left Germany incapable of being self-sufficient in energy, especially during Dunkelflaute. The country imports electricity on a massive scale from France, Denmark and Poland, and has to use coal and lignite to produce electricity. Germany’s massive imports of electricity also lead to colossal increases in electricity prices for its neighbors.
The prices are indeed staggering. In 2024, the household price of electricity in Germany was the highest in Europe, at €400/MWh, reaching peaks of €900/MWh during Dunkelflaute episodes, compared to a much lower European average. By comparison, the average price in nuclear-powered France and Finland was €250/MWh over the same period (2024). And, in the United States, rates are 30% lower than in France. How is all that “sustainable” for Europe?
But this is “for the planet”, right? Not even close. Despite its commitment to so-called green energies, Germany still has a high carbon footprint due to its increased reliance on coal and lignite to make up for energy shortfalls. In 2024, the country remains the second-largest emitter of CO2 per unit of energy produced in Europe, with a significant proportion of electricity coming from fossil sources. Ten times more CO2 per unit of energy produced than France.
Economic and geopolitical repercussions
Germany’s high electricity prices are leading to the relocation of its industry, as companies look for sites where energy costs are more affordable. How can you stay viable when you pay three times more for electricity than your competitors? (Natural gas prices are even worse: five times more expensive in Europe than in the USA.)
Whole swathes of Germany’s proud industry are collapsing. We only remember the big names — VW, BASF, Mercedes-Benz — but every big company that disappears or downsizes takes with it a myriad of small and medium-sized enterprises that end up collapsing along with it. Energy-intensive sectors such as metallurgy and chemicals are particularly hard hit.
Finally, Germany’s increased dependence on its neighbors for energy supplies has been creating tensions in Europe. High electricity prices in Germany are being passed on to neighboring countries, making electricity unaffordable there and generating growing frustration. Discussions are emerging in Europe about withdrawing from certain energy agreements, particularly those relating to electricity imports.
In short, the Dunkelflaute is the symptom of a profound energy crisis, caused by an ideological, authoritarian, irrational and failed energy transition. Dependence on unreliable energy sources (wind, solar), combined with the hasty phase-out of nuclear power, has made Germany’s electricity the most expensive in Europe and compromises the country’s — and ultimately the continent’s — energy autonomy. The consequences are manifold: environmental, with high CO2 emissions; economic, with industry in steep decline, and geopolitical, with Germany’s neighbors fed up with its failing energy diktat.
Given Germany’s demographic and economic weight, this latest German misstep is proving to be yet another European catastrophe.
Drieu Godefridi is a jurist (University Saint-Louis, University of Louvain), philosopher (University Saint-Louis, University of Louvain) and PhD in legal theory (Paris IV-Sorbonne). He is an entrepreneur, CEO of a European private education group and director of PAN Medias Group. He is the author ofThe Green Reich (2020).
Όσες χώρες επιμείνουν να προάγουν τη γεροντοκρατία, θα πληρώσουν ακριβό τίμημα. Επέλαση του συντηρητισμού, ανάσχεση της προόδου, μεγάλες κοινωνικές αντιδράσεις.
Ο Μενέλαος Λουντέμης είχε πει θυμόσοφα: «Τώρα που χρειάζονταν τα νιάτα, ήρθαν τα γηρατειά…». Στην Ελλάδα γίνεται τεράστια συζήτηση για την κατάρρευση των δημογραφικών δεικτών. Εκείνο που δεν έχει γίνει επαρκώς αντιληπτό είναι ότι το ελληνικό πρόβλημα είναι μέρος ενός ευρύτερου ζητήματος, με παγκόσμια πια διάσταση. Ο αποπληθυσμός και η συνεπακόλουθη γεροντοκρατία είναι βόμβα στα θεμέλια της ανθρωπότητας.
Συγκεκριμένα, με βάση τα στοιχεία του Τμήματος Πληθυσμού του ΟΗΕ, το 2015 το συνολικό ποσοστό γονιμότητας στον πλανήτη μετρήθηκε στο μισό από ό,τι ήταν το 1965. Το ποσοστό γονιμότητας, στην πολύ μεγάλη πλειοψηφία των χωρών του πλανήτη, βρίσκεται κάτω από το ελάχιστο όριο αναπλήρωσης του πληθυσμού (2,1 γεννήσεις ανά γυναίκα), με τη μείωση να επιτείνεται ραγδαία. Η δημογραφική κατάρρευση στην Ευρώπη είναι γνωστή και πολυσυζητημένη. Επιπλέον, στην Κίνα, την Ιαπωνία, την Ταϊβάν, τη Ν. Κορέα, τη Μαλαισία, την Ινδονησία, την Ινδία, τη Σρι Λάνκα η γεννητικότητα βρίσκεται πια αρκετά κάτω από το όριο αναπλήρωσης. Στη Λατινική Αμερική και τη Βόρεια Αμερική η κατάσταση είναι παρόμοια, ενώ εσχάτως αρνητική είναι η εικόνα και στη Βόρεια Αφρική. Και η συνολική κατάσταση, με βάση τα πρώτα στοιχεία, φαίνεται να έχει επιδεινωθεί μετά την έναρξη της πανδημίας.
Μόνη εξαίρεση η υποσαχάρια Αφρική, όπου το μέσο ποσοστό γονιμότητας ανέρχεται στις 4,3 γεννήσεις ανά γυναίκα! Βέβαια, και εκεί σημειώνεται πτώση, καθώς πριν από μισό αιώνα είχαμε 6,8 γεννήσεις ανά γυναίκα.
Η υποχώρηση της γεννητικότητας, με την παράλληλη εξέλιξη της ιατρικής και των διατροφικών επιστημών, οδηγεί στο να έχουμε ταυτόχρονα την πρώτη μείωση πληθυσμού μετά το 1400 (πανδημία πανούκλας) και την πιο γηρασμένη κοινωνία από συστάσεως κόσμου.
Αν εξαιρέσουμε την υποσαχάρια Αφρική, με ορίζοντα το 2040, ο αριθμός των ατόμων κάτω των 50 ετών θα μειωθεί δραστικά. Το 2050 ο πληθυσμός κάτω των 60 ετών θα έχει μειωθεί σε ποσοστό 13%, ενώ παράλληλα ο αριθμός των ανθρώπων άνω των 65 ετών θα αυξηθεί, φτάνοντας τα 1,4 δισεκατομμύρια. Ο πληθυσμός των άνω των 80 ετών θα τριπλασιαστεί σχεδόν στον ίδιο χρονικό ορίζοντα και θα φτάσει τα 425 εκατομμύρια έως το 2050, όταν το 2000 όσοι υπερέβαιναν τα 65 χρόνια ήταν λιγότεροι από 425 εκατομμύρια.
Η κατάσταση αυτή θα είναι πρωτόγνωρη για τον πλανήτη και την ανθρωπότητα και, προφανώς, δεν θα είναι άμοιρη επιπτώσεων. Η πρόβλεψη έχει υψηλή βεβαιότητα, καθώς οι πληθυσμιακοί δείκτες αλλάζουν δύσκολα ως προς τη θετική πορεία.
Ανέκαθεν, στην ανθρώπινη ιστορία, οι νέοι ήταν η βασική προωθητική δύναμη, σε όλα τα επίπεδα. Η δύναμη που τροφοδοτούσε με δυναμισμό και πρόοδο τις κοινωνίες. Η πλειοψηφία γερόντων θα παραγάγει σύντομα σημαντικό πολιτικό αποτέλεσμα, με ενίσχυση του συντηρητισμού. Ήδη, ο Ντόναλντ Τραμπ είναι ο μεγαλύτερος ηλικιακά Πρόεδρος στην ιστορία των ΗΠΑ.
Παράλληλα, σε μια κοινωνία που πλεονάζουν οι ηλικιωμένοι θα πρέπει να περιμένουμε νομοθετικές πρωτοβουλίες που θα εισαγάγουν προνόμια για τους ηλικιωμένους, εις βάρος των νέων. Η επέκταση των ορίων συνταξιοδότησης και η νομική κατοχύρωση της εργασίας των συνταξιούχων έχει ως άμεσο αποτέλεσμα το να παραμένουν οι ίδιοι άνθρωποι, για πάρα πολύ καιρό, σε θέσεις εξουσίας (πολιτική, επιχειρήσεις, πανεπιστήμια). Παρά τα λεγόμενα περί εμπειρίας, σοφίας και βελτίωσης της βιολογικής αντοχής των ηλικιωμένων λόγω της ιατρικής προόδου, ο εκφυλισμός του εγκεφάλου δεν έχει αναστραφεί από την ιατρική και οι ασθένειες που αποδυναμώνουν το νου εξαπλώνονται όλο και περισσότερο. Και αυτό δεν πρέπει να το παραβλέπουμε.
Η παγκόσμια γήρανση, πέρα από την επέλαση του συντηρητισμού και την ανάσχεση της προόδου στην επιστήμη, θα επιφέρει σύντομα μεγάλες κοινωνικές αντιδράσεις, καθώς οι νέοι θα είναι όλο και περισσότερο παραγκωνισμένοι, καθώς οι ηλικιωμένοι ήδη τους κλείνουν τους δρόμους εξέλιξης σχεδόν σε κάθε σημαντικό χώρο της ζωής. Η σημερινή κόπωση της Ευρώπης και η αδυναμία της να ανταπεξέλθει στον ανταγωνισμό με την Ασία έχει τη βάση της και στη γήρανση του πληθυσμού.
Είναι άξιο προσοχής το γεγονός ότι ο μόνος χώρος που φαίνεται να προοδεύει αλματωδώς η Δύση είναι αυτός της Τεχνητής Νοημοσύνης. Δεν είναι τυχαίο ότι στο χώρο αυτό κυριαρχούν οι νέοι. Ακόμα και οι CEO των μεγαλύτερων εταιρειών είναι νέοι άνθρωποι. Για αυτό και στην Τεχνητή Νοημοσύνη παράγεται η μεγαλύτερη καινοτομία
Η ιστορία έχει αποδείξει ότι πάντοτε κυριαρχούν κράτη και κοινωνίες με νεανικό, ακμάζοντα και σφριγηλό πληθυσμό. Και αυτή η ιστορική σταθερά δεν φαίνεται ότι μπορεί να ανατραπεί εντός του 21 αιώνα. Όσες χώρες επιμείνουν να προάγουν τη γεροντοκρατία, θα πληρώσουν ακριβό τίμημα.
Στους 201 αυξήθηκε ο αριθμός των δημοσιογράφων που έχασαν τη ζωή τους στις επιθέσεις του ισραηλινού στρατού, ο οποίος συνεχίζει τις αδιάκριτες επιθέσεις του στη Λωρίδα της Γάζας.
Ο ισραηλινός στρατός βομβάρδισε το όχημα ζωντανής μετάδοσης της τηλεόρασης Al-Quds al-Yawm στη Λωρίδα της Γάζας, γράφει το Reuters.
Σύμφωνα με δήλωση της κυβέρνησης στη Γάζα, 5 δημοσιογράφοι έχασαν τη ζωή τους ως αποτέλεσμα της επίθεσης στο όχημα ζωντανής μετάδοσης της τηλεόρασης Al-Quds al-Yawm στον καταυλισμό προσφύγων Νουσεϊράτ.
Αναφέρθηκε ότι αυτοί που έχασαν τη ζωή τους ήταν οι δημοσιογράφοι Faisal Abu al-Kumsan, Ibrahim al-Sheikh Ali, Muhammad al-Leda και Fadi Hassune και ο φωτορεπόρτερ Ayman al-Jady. Με την τελευταία επίθεση, ο αριθμός των δημοσιογράφων που σκοτώθηκαν σε επιθέσεις που πραγματοποίησε το Ισραήλ στη Γάζα από τις 7 Οκτωβρίου 2023 έφτασε τους 201.
Στη δήλωση που καταδικάζει την επίθεση με τον πιο έντονο τρόπο, η Διεθνής Ομοσπονδία Δημοσιογράφων , η Αραβική Ομοσπονδία Δημοσιογράφων και δημοσιογραφικές οργανώσεις σε όλες τις χώρες του κόσμου κλήθηκαν να καταδικάσουν αυτά τα συστηματικά εγκλήματα κατά των Παλαιστινίων δημοσιογράφων και εργαζομένων στα μέσα ενημέρωσης στη Λωρίδα της Γάζας .
Η εκπρόσωπος του ρωσικού υπουργείου Εξωτερικών, Μαρία Ζαχάροβα, δήλωσε ότι οι δυτικές χώρες σχεδιάζουν να αποσταθεροποιήσουν την εσωτερική κατάσταση στη Σερβία, χρησιμοποιώντας μηχανισμούς εμπνευσμένους από «έγχρωμες επαναστάσεις» και ασκώντας πίεση στις νόμιμες αρχές, όπως δημοσιεύει η σερβική Novosti.
«Μελετούμε τι συμβαίνει στη Σερβία στο πλαίσιο των σχεδίων της Δύσης για αποσταθεροποίηση της κατάστασης στη χώρα. Προσπαθούν να ωθήσουν την ηγεσία της στο όριο όπου θα πρέπει να επιλέξει: να συνεχίσει την πολιτική υπέρ του λαού της ή να στραφεί στον δρόμο της συμφωνίας – όπως είπε η Ζαχάροβα στο δημοσίευμα του διπλωματικού τμήματος.
«Οι προσπάθειες της συλλογικής Δύσης να αναζωπυρώσει την κατάσταση στη χώρα, χρησιμοποιώντας τις τεχνικές ενός «πραξικοπήματος τύπου Μαϊντάν» είναι προφανείς», είπε.
«Η μόνη πιθανή αντίδραση είναι να τηρήσουμε το γράμμα και το πνεύμα του συντάγματος της χώρας και να σεβαστούμε την επιλογή του σερβικού λαού που ψήφισε για τα εθνικά συμφέροντα της χώρας του» – πρόσθεσε.
Πιέσεις στους Σέρβους του Κοσόβου
Πρόσθεσε ότι οι προσωρινές αρχές στην Πρίστινα, με την υποστήριξη των ΗΠΑ και της ΕΕ, δημιουργούν αφόρητες συνθήκες για τον σερβικό πληθυσμό στο Κοσσυφοπέδιο, προσπαθώντας να τον εκδιώξουν, ενώ εμποδίζουν τη «Σερβική Λίστα» να συμμετάσχει στις εκλογές.
«Μια άλλη κραυγαλέα περίπτωση είναι η προσπάθεια να αποτραπεί το μεγαλύτερο κόμμα των Σέρβων στην επαρχία, «Srpska lista», να συμμετάσχει στις εκλογές για το «κοινοβούλιο» του Κοσσυφοπεδίου, και το κόμμα είναι εδώ και καιρό στόχος αποτρόπαιων αβάσιμων επιθέσεων από τον Αλβανό υπερεθνικιστή αποκαλούμενο «πρωθυπουργό» του Κοσόβου, Αλμπίν Κούρτι και τους συνεργούς τουεκτίμησε η Ζαχάροβα.
Τόνισε ότι στόχος είναι να αποδυναμωθεί η Σερβική Λίστα/ Srpska lista και στη συνέχεια να απομακρυνθεί εντελώς από την πολιτική σκηνή.
«Αν κρίνουμε από κάποιες πληροφορίες, ο Α. Κούρτι σχεδιάζει νέα διαεθνοτικά επεισόδια κατά τη διάρκεια των εορτών της Πρωτοχρονιάς και των Χριστουγέννων, για τα οποία η ευθύνη είχε προηγουμένως δημοσιοποιηθεί στο σερβικό κόμμα και στην ορθόδοξη κοινότητα της επαρχίας» – δήλωσε η εκπρόσωπος του ρωσικού ΥΠΕΞ.
Πρόσθεσε ότι αυτές οι ενέργειες αποτελούν κατάφωρη παραβίαση των βασικών δικαιωμάτων και ελευθεριών των πολιτών και αντιπροσωπεύουν την απειλή μιας απότομης κλιμάκωσης της κατάστασης με τις πιο τρομερές συνέπειες στην περιοχή.
Κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η Ρωσία απαιτεί να σταματήσει η ανάμειξη στις εσωτερικές υποθέσεις ενός κυρίαρχου κράτους.
Η Srpska lista είναι το ισχυρότερο σερβικό κόμμα στο Κοσσυφοπέδιο και τα Μετόχια, και εκπρόσωποι αυτού του κόμματος έχουν επανειλημμένα επισημάνει ότι η Σερβική Λίστα ” είναι στόχος επιθέσεων από την Πρίστινα, επειδή εκπροσωπεί τα συμφέροντα του σερβικού λαού, καταλήγει το σερβικό δημοσίευμα.
Τουρκία … Η πρώτη χώρα που αναγνώρισε τη Βόρεια Μακεδονία με το «Συνταγματικό της όνομα»… Και η πρώτη χώρα που έστειλε πρεσβευτή.
Ακούσαμε από τόσους πολλούς ανθρώπους τις λέξεις «Τουρκία… η χώρα του μεγάλου αδελφού».
Ο αριθμός των τουρκικών εταιρειών στη Βόρεια Μακεδονία είναι πάνω από 100. Τράπεζες… Κατασκευές… Διαχείριση αεροδρομίου… Εκπαίδευση… Κλωστοϋφαντουργία… Τουρισμός… Πρωτεύουσα τα Σκόπια … Η οθωμανική κληρονομιά είναι γεμάτη έργα. Το ίδιο και το Μοναστήρι , όπου ο Ατατούρκ σπούδασε στο στρατιωτικό λύκειο. Νομίζεις ότι είναι πόλη της Τουρκίας.
***
Περηφάνεια μας ο TİKA
Ο τουρκικός οργανισμός Συνεργασίας και Συντονισμού- TİKA … Στα Βαλκάνια… Και όπου υπάρχει τουρκικό ίχνος… Κάνει μια απίστευτη προσπάθεια. Έργα οθωμανικής κληρονομιάς… Πανδοχείο… Λουτρό… Τζαμί… Γέφυρα… Κρήνη… Σχολείο… αναστηλώνονται χάρη στο ΤΙΚΑ …
Σώζονται από την κατεδάφιση. Ο Μαχμούτ Τσεβίκ… Αντιπρόεδρος TİKA . Υπεύθυνος για τα Βαλκάνια και τις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης. Στο κρατικό πρωτόκολλο στην περιοχή… Όνομα με υψηλό ειδικό βάρος… Ήμαστε περήφανοι… Γιορτάζουμε.
***
Όταν ο Χακάν Φιντάν δούλευε στον TİKA
Ο Υπουργός Εξωτερικών Χακάν Φιντάν έχει μια αποστολή TİKA στην καριέρα του … Το ξέρατε ότι δούλευε στην TİKA; Είδαμε στα μέρη που επισκεφτήκαμε… Δεν υπάρχει κανείς που να μην τον γνωρίζει. Σκεφτήκαμε , «είναι φυσικό» … Υπουργός Εξωτερικών. Αλλά… Η γνωριμία με τον Χακάν Φιντάν … Είναι πολλές οι αναμνήσεις… Εκατοντάδες. Οι γνωστοί του από την εποχή που δούλευε στον οργανισμό TİKA … Οι φίλοι του. Ακούσαμε ότι «ο κόπος του Χακάν Φιντάν… ο ιδρώτας του » υπήρχε σε πολλά ιστορικά έργα προγονικής μας κληρονομιάς που αναστηλώθηκαν στις βαλκανικές χώρες.
***
Γκόστιβαρ, ένα δημοτικό σχολείο
Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ … Ένα από τα μεγαλύτερα σχολεία όχι μόνο στην πόλη του Γκόστιβαρ αλλά και στη Βόρεια Μακεδονία. Η γλώσσα της εκπαίδευσης… Φυσικά, τα τουρκικά. Το όνειρο των μαθητών… είναι να δουν την Τουρκία. Δεν ξέραμε… Μόλις μάθαμε… Πρέπει να το μοιραστούμε. Όταν οι Τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις ξεκίνησαν την Επιχείρηση Πηγή Ειρήνης … Δάσκαλοι και μαθητές συγκεντρώθηκαν μπροστά στο σχολείο… Μια τεράστια τουρκική σημαία πίσω τους. Έδωσαν τον «στρατιωτικό χαιρετισμό» και έστειλαν την αγάπη, τον σεβασμό, τις προσευχές και τις ευχές τους για επιτυχία στους Μεχμέττσικ .***
Μαθαίνουν τουρκικά μέσω δορυφορικών καναλιών
Στο παζάρι (της πόλης των Σκοπίων(… Υπάρχουν πολλοί που μιλούν Τουρκικά .
Ρώτησα… “Πώς τα έμαθες;” Η απάντηση που πήρα: «Βλέποντας τουρκικές τηλεοπτικές σειρές».
Πώς γίνεται; Τουρκικές τηλεοπτικές σειρές δεν μεταδίδονται στα τουρκικά στη τηλεόραση. Μάθαμε την αλήθεια… Πολλοί πολίτες των Σκοπίων… Βλέπουν τηλεοπτικές σειρές στα τηλεοπτικά μας κανάλια… Έτσι μαθαίνουν τουρκικά … Χάρη στο δορυφορικό πιάτο.
***
‘Σαν Τουρκία’
Στο ξενοδοχείο… Στο παζάρι… Στο εστιατόριο… Παντού… Με όποιον μιλήσαμε τουρκικά… χωρίς εξαίρεση, όλοι έχουν συγγενή στην Τουρκία.
Στην Κωνσταντινούπολη… Στην Προύσα… Στη Σμύρνη… Σε άλλες επαρχίες. Με όποιον μίλησα… Ανέφερε τον «συγγενή» του . Από τους συγγενείς του σε Ümraniye, Kadıköy, Kartal, Maltepe, Bayrampaşa, Zeytinburnu.
Το βράδυ… Πήγαμε σε ένα εστιατόριο με κεφτεδάκια με τον Τσενγκίζ Οζντεμίρ … Όλοι μιλούν τούρκικα. Όταν ο Τσενγκίζ Οζντεμίρ είπε, «Αυτή είναι όπως μια μικρή Τουρκία» … Ο κεφτεδοποιός αντιτάχθηκε:
– Αδερφέ… Η λέξη «όπως» είναι υπερβολική… Αυτή είναι μια πραγματικά μικρή Τουρκία.
***
Αδελφικοί λαοί
Μνήμη των Σκοπίων… Μπήκα σε ένα μαγαζί στην τουρκική αγορά… Αγόρασα μαγνήτη… Θέα στα Σκόπια και ένα λευκό περιστέρι που πετά πάνω από την… Ελεύθερη ‘Μακεδονία’. Αγόρασα τον μαγνήτη… 1 ευρώ.
Βάζω το χέρι στην τσέπη… Θα σου δώσω λεφτά.
Ένα χέρι άγγιξε τον ώμο μου: – Όχι… Σε παρακαλώ… Είναι δώρο μου… Λυπάμαι αν δεν το δεχτείς.
Φιλική Μακεδονία… Αδερφική Μακεδονία… Γη του γιου του κατακτητή… Είναι τέτοιο μέρος.
***
Ο Εράν Χασίπ δεν μας άφησε ποτέ μόνους στα Σκόπια… Αρχισυντάκτης της κρατικής τηλεόρασης MRT-4 … Κανάλι ντοκιμαντέρ… Εκπομπές σε 6 γλώσσες: Τουρκικά… Βοσνιακά… Σερβικά… Ρομά.. .Βλάχικα … Σλαβομακεδονικά.
Τις εκπομπές παρακολουθούν άνθρωποι που ζουν στη Δυτική Όχθη του ποταμού Έβρου … Βαλκανική γεωγραφία… Κοσσυφοπέδιο… Βουλγαρία… Ελλάδα… Ρουμανία… Βοσνία και Ερζεγοβίνη. Ταξιδεύοντας… Αυτό το παρατηρήσαμε… Δεν υπάρχει πόρτα που να μην μπορεί να ανοίξει ο Εράν Χασίπ… Είναι ένα από τα αξιόλογα ονόματα της χώρας.
***
Τα νέα στα Σκόπια
Πρωτοστατούν στις τηλεοράσεις στα Σκόπια: ο πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν … Οι ομιλίες του…. Ο αρχηγός του CHP Οζγκούρ Όζελ μιλάνε καθημερινά… στη τηλεόραση των Σκοπίων. Θα ακούσουμε για τροχαία ατυχήματα στην Τουρκία… Καιρός… Οικονομικές εξελίξεις… Αντιπρόεδρος Τζεβντέτ Γιλμάζ… Υπουργός Οικονομίας και Οικονομικών Μεχμέτ Σισμέκ… Υπουργός Εσωτερικών Αλί Γερλικαγιά… Υπουργός Εξωτερικών Χακάν Φιντάν .. τι λέει η Sabah , το βράδυ στη τηλεόραση. Νιώθεις σαν να είσαι στην Τουρκία.
***
Το Acıbadem
είναι στα Σκόπια… Ένα μεγάλο κτίριο σε ένα λόφο… Σε ένα μέρος με θέα στην πόλη.
Ρωτήσαμε ποιο κτίριο ήταν… “Νοσοκομείο” είπαν: “Acıbadem.” Ναι… Το νοσοκομείο μας… Δεν εξυπηρετεί μόνο τα Σκόπια… Ασθενείς έρχονται και από γειτονικές χώρες. Μερικοί… Βρίσκουν θεραπεία εδώ. Κάποιοι στέλνονται και στην Τουρκία. Ας το πούμε έτσι… Ό,τι είναι στην Τουρκία είναι το ίδιο εδώ… Η τράπεζά μας… Το νοσοκομείο μας… Το εστιατόριο μας… Το σχολείο μας… Το εργοστάσιό μας… Αύριο… Αντίο στην Ρουμελία… Οι νότες τέλους.
του Ελευθερίου Τζιόλα
