Η «μεταβατική» κυβέρνηση της Συρίας έδωσε άδεια για τον ελλιμενισμό στο λιμάνι της Ταρτούς τριών σκαφών του ρωσικού Ναυτικού τα οποία θα αναλάβουν την απομάκρυνση στρατιωτικού εξοπλισμού που διατηρούσε η Ρωσία στις βάσεις εκεί.
Όπως σημειώνεται η Ρωσία έχει προχωρήσει και σε καταστροφή στρατιωτικού εξοπλισμού που διατηρούσε στη χώρα προκειμένου αυτός να μην πέσει στα χέρια των συριακών ενόπλων ομάδων.
«Κράτος Δικαίου»: Με εισαγγελέα και Δίωξη Ναρκωτικών επιχειρούν να τρομοκρατήσουν τον Τύπο! – Επί 5 ώρες τον είχαν με χειροπέδες!
Σε μια ενέργεια πρωτοφανούς πολιτικής τρομοκρατίας και καταπάτησης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, πέντε αστυνομικοί της Δίωξης Ναρκωτικών του Πειραιά (έτσι τουλάχιστον δήλωσαν), ακινητοποίησαν 40χρονο στέλεχος σε αντιπολιτευόμενο όμιλο ΜΜΕ, τον κακοποίησαν και επί πέντε ώρες, παρουσία μιας γυναίκας εισαγγελέα, διέλυσαν το σπίτι του αναζητώντας «μεγάλη ποσότητα ναρκωτικών», όπως υποστήριζαν!
Στην έρευνα συμμετείχε και αστυνομικός σκύλος, ενώ σε ένα από τα δωμάτια του σπιτιού βρισκόταν κατάκοιτος από εγκεφαλικό 82χρονος πατέρας του 40χρονου!
Επί πέντε ώρες, από τις 11 το πρωί μέχρι τις 16.00 το απόγευμα του Σαββάτου, ο 40χρονος ήταν κρατούμενος με χειροπέδες, ενώ έβλεπε τους αστυνομικούς να διαλύουν το σπίτι του, με αποτέλεσμα να ματώσουν οι βραχίονές του από τις χειροπέδες, ενώ όλο το σώμα του πονούσε από τον ξυλοδαρμό που υπέστη κατά την αρπαγή του στην είσοδο του σπιτιού του!
Μάταια καλούσε τους αστυνομικούς και την εισαγγελική λειτουργό να του πουν «Γιατί τον υποβάλουν σε αυτό το βασανιστήριο, αφού μέσα στο σπίτι του δεν υπήρχε ούτε καν τσιγάρο» αλλά η μοναδική απάντηση που έπαιρνε ήταν ότι «Όλοι τα ίδια λέτε», εννοώντας ότι είναι… έμπορος ναρκωτικών!
Όλα ξεκίνησαν λίγο μετά 11.00 το πρωί του Σαββάτου, όταν ο 40χρονος επέστρεφε από κούρεμα στο σπίτι του, στην οδό Κριεζώτου στον Πειραιά, αφήνοντας τον κατάκοιτο πατέρα του να ξεκουράζεται.
Τον πλησίασε έξω από την πόρτα του σπιτιού του ένα άτομο και του είπε, «Ακίνητος», σπρώχνοντάς τον με το χέρι.
Ο άνθρωπος νόμισε ότι επρόκειτο περί ληστή και φυσικά αντέδρασε, σπρώχνοντάς τον και αυτός και λέγοντάς του «Τι θέλεις, ρε;».
Τότε ήρθε ένας δεύτερος και του έκανε κεφαλοκλείδωμα από πίσω, αλλά ο πολίτης αμυνόμενος κατάφερε να απεμπλακεί από την λαβή και βέβαιος πλέον ότι πρόκειται για θύμα ληστείας, έσπρωξε και τους δύο με όλες του τις δυνάμεις.
Ξαφνικά εμφανίστηκαν και άλλοι δύο και του επιτέθηκαν και τελικά τον ακινητοποίησαν για να δηλώσουν στον εμβρόντητο άνθρωπο του Τύπου ενώ του περνούσαν χειροπέδες ότι «Είμαστε αστυνομικοί της Δίωξης Ναρκωτικών και θα κάνουμε έρευνα για ναρκωτικά στο σπίτι σου»!
Στο ερώτημα γιατί δεν του το δήλωσαν από την αρχή του απάντησαν ότι «Θα έτρεχες κι εμείς θα σε κυνηγούσαμε. Σιγά μην τρέχουμε κιόλας για σένα»!
Τον έβαλαν διά της βίας μέσα στην οικία του, τον κάθισαν με τις χειροπέδες σε έναν καναπέ και αφού επί μισή ώρα περίπου περιφέρονταν εντός της οικίας του, ήρθε μία εισαγγελέας και ένας πέμπτος αστυνομικός με ένα σκύλο, με την πρώτη να δηλώνει ότι «Έχει ένταλμα έρευνας στο σπίτι του»!
Αποσβολωμένος ο 40χρονος τους είπε ότι «Δεν καταλαβαίνω τι μου λέτε. Εγώ εργάζομαι στον Τύπο και μέσα στο σπίτι δεν υπάρχουν ούτε τσιγάρα».
Τους ρώτησε αν το ένταλμα αφορά γενικά το σπίτι του ή ειδικά τον ίδιο και του απάντησαν «Ειδικά εσένα»!
Τον ρώτησαν αν κρύβει χρηματικό ποσό μεγαλύτερο από 10.000 ευρώ και τους απάντησε ευθέως «Όχι βέβαια» (μετά από πέντε ώρες ερευνών βρήκαν… 900 ευρώ σε μετρητά), αλλά αυτό δεν τους εμπόδισε να ξεκινήσουν ένα όργιο καταστροφής επίπλων, προσωπικών του αντικειμένων κλπ. σε αυτό που οι συμμετέχοντες σε αυτό ονόμαζαν «έρευνα κατ’οίκον»!
Δείτε σχετικές φωτό:
Κάτω: Του κατέστρεψαν το κινητό!
Κάτω: Του έσπασαν το κρεβάτι!
Κάτω: Διέλυσαν όλα τα ντουλάπια!
Κάτω: Έσπασαν και ρήμαξαν
Κάτω: Κατέστρεψαν ακόμα και το πλυντήριο ρούχων!
Ζητώντας μια εξήγηση για όλα αυτά του απάντησαν ότι «Έχουμε καταγγελία»!
Φυσικά όλοι γνωρίζουν ότι με μία απλή καταγγελία δεν εκδίδεται ένταλμα έρευνας κατ’οίκον, αλλά χρειάζεται να προηγηθεί παρακολούθηση, συλλογή στοιχείων, σύνταξη ανακριτικής πράξης κλπ.!
Και εν τέλει να υπάρχουν ισχυρές ενδείξεις ότι το προς έρευνα άτομο ενέχεται στην παράνομη πράξη και το σπίτι του περιέχει στοιχεία που θα «δέσουν» την υπόθεση.
Η μητέρα του 40χρονου που είχε βγει για ψώνια στο σούπερ μάρκετ ειδοποιημένη από τον κατάκοιτο πατέρα του, κατέφτασε με τον δικηγόρο της οικογενείας και την κόρη της που μένουν στο ίδιο σπίτι, αλλά δεν τους άφηναν να εισέλθουν στην οικία!
Μετά από πέντε ώρες άκαρπων, φυσικά, ερευνών κι ενώ είχε γίνει ρημαδιό κυριολεκτικά το σπίτι, τελικά του είπαν «Εμείς φεύγουμε, φέρε τα χέρια σου να σου βγάλουμε τις χειροπέδες, θα γράψουμε ότι δεν προέβαλες αντίσταση» (σ.σ.: του έκαναν και… χάρη δηλαδή!) όπως κι έκαναν, κι ενώ οι καρποί του ανυποψίαστου πολίτη είχαν πληγιάσει από το δέσιμο επί πέντε ώρες!
Δείτε φωτό:
Τον έβαλαν να υπογράψει το αποτέλεσμα της κατ’οίκον έρευνας, και έφυγαν χωρίς να του αφήσουν κανένα αντίγραφο!
Στην είσοδο της μονοκατοικίας βρήκαν την μητέρα και την αδελφή του πολίτη, μαζί με τον δικηγόρο, τους είπα ότι δεν βρήκαν τίποτα και τους ευχήθηκαν «Καλή χρονιά»!
Εδώ πλέον τα ερωτήματα είναι αμείλικτα και αφορούν την ίδια την Δημοκρατία καθώς και δεν πρόκειται για μία «συνήθη» αστυνομική αυθαιρεσία.
Σημειώνεται ότι στον πολίτη του οποίου είχαν κάνει επί πέντε ώρες κατοχή στο σπίτι και τον είχαν φυλακισμένο, απλώς δήλωσε προφορικά τα στοιχεία της η εισαγγελέας!
Πρόκειται για επιχείρηση τρομοκράτησης ενός ανθρώπου του Τύπου και καταπάτησης των πολιτικών του δικαιωμάτων, ο οποίος, πέρα από το λευκό ποινικό μητρώο του (δεν έχει πάρει ούτε κλήση της Τροχαίας για παράνομο παρκάρισμα, αφού δεν έχει καν αυτοκίνητο) είναι ένας σκληρά εργαζόμενος άνθρωπος.
Ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη Μ.Χρυσοχοΐδης, ο υπουργός Δικαιοσύνης Γ.Φλωρίδης και η Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου, Ε.Αδειλίνη, πρέπει να δώσουν εξηγήσεις για όσα συνέβησαν από τα εμπλεκόμενα όργανα και την εισαγγελική λειτουργό που θέλουμε να πιστεύουμε ότι παρασύρθηκε από τις όποιες αναφορές τέθηκαν υπ’όψιν της.
Αλλά η κυβέρνηση δια των αρμόδιων υπουργών, καθώς και η Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου πρέπει να δώσει απαντήσεις στα εξής ερωτήματα:
Ποιος εισαγγελικός λειτουργός και με ποιες ενδείξεις εξέδωσε το ένταλμα έρευνας;
Ποιος έχει κάνει την καταγγελία (αν έχει υπάρξει καταγγελία); Με ανώνυμες καταγγελίες, φυσικά δεν δομούνται ανακριτικές πράξεις για κατ’οίκον έρευνα
Ποιος αξιολόγησε από την Δίωξη Ναρκωτικών την υποτιθέμενη «καταγγελία»;
Από πότε είχε τεθεί υπό παρακολούθηση ο πολίτης και το σπίτι του και βάσει ποιον ενδείξεων;
Ποιο ήταν το αποτέλεσμα της παρακολούθησης που θεμελίωνε την ανάγκη αρπαγής του πολίτη και την αποδόμηση της οικογενειακής του γαλήνης, έχοντάς τον επί πέντε ώρες σιδηροδέσμιο μέσα στο σαλόνι του ίδιου του του σπιτιού;
Γιατί δεν του δηλώθηκε από την αρχή ότι ήταν αστυνομικοί και έπρεπε να εμπλακούν μαζί του; Το προφίλ του συγκεκριμένου είναι ενός φιλήσυχου και συντηρητικού ανθρώπου. Είναι πρακτικά αδύνατον να είχε καταγραφεί η ελάχιστη παραβατική ή πιθανά παραβατική συμπεριφορά του κατά την διάρκεια της όποιας παρακολούθησής του
Γιατί δεν αφέθηκε ένα έγγραφο που να πιστοποιεί την κατ’οίκον έρευνα; Μόνο ένα χαρτί τον έβαλε να υπογράψει η εισαγγελέας που έλεγε ότι δεν είχε βρεθεί κάτι το επιλήψιμο στο σπίτι του
Ποιος θα τον αποζημιώσει για τις καταστροφές που έγιναν και την ψυχική οδύνη του ιδίου και των συγγενών του, αλλά και τον τραυματισμό του πολίτη;
Ποιος θα λογοδοτήσει για τις πράξεις αυτές;
Όλα τα παραπάνω απέχουν πολύ από την απλή «αστυνομική έρευνα παρουσία εισαγγελέα» και δείχνουν στην κατεύθυνσης της «πολιτικής τρομοκρατίας».
Ο συγκεκριμένος πολίτης που κακοποιήθηκε και ταπεινώθηκε με μια σειρά ενεργειών που παραβιάζουν τα ανθρώπινα δικαιώματα, είναι στέλεχος από 20ετία Μέσου Ενημέρωσης, αντιπολιτευόμενου στη νυν κυβέρνηση, με πρωταγωνιστικό ρόλο στις αποκαλύψεις των σκανδάλων της.
Το να σε αρπάζουν, να μπαίνουν στο σπίτι σου, να κάνουν ότι έκαναν και να φεύγουν με ένα «Καλή χρονιά» παραπέμπει σε ληστές ή σε ολοκληρωτικά καθεστώτα, αλλά σίγουρα όχι σε ένα κράτος δικαίου και αυτό ανεξάρτητα από την ιδιότητα του πολίτη θύματος.
Τι είπε για τη γνωριμία του με τον Τάιλερ και τη σχέση που είχε με κοπέλα
Ο πρόεδρος του Κινήματος Δημοκρατίας Στέφανος Κασσελάκης με αφορμή το βιβλίο του «Δεύτερη Ευκαιρία» που θα κυκλοφορήσει στις 16 Ιανουαρίου, μίλησε σε τηλεοπτική εκπομπή και αποκάλυψε πώς «στη Νέα Υόρκη άρχισα να κάνω κοκαΐνη».
«Ένιωσα καλά: ενώ μπορεί να ήμουν απογοητευμένος επαγγελματικά, τουλάχιστον το ζούσα στη Νέα Υόρκη. Ως μέρος αυτής της κουλτούρας του yuppie going out, άρχισα να κάνω κοκαΐνη με τους –κυρίως νέους– φίλους μου για πρώτη φορά στη ζωή μου (είχα αποφύγει τη χρήση ναρκωτικών σε όλο το κολέγιο)…» είπε ο πρόεδρος του Κινήματος Δημοκρατίας και συνέχισε, περιγράφοντας τη σχέση του με κοπέλα:
«Η σχέση μας “έπιασε πάτο” όταν εκείνη έφερε ένα τεστ ούρων κοκαΐνης στο σπίτι, το οποίο φυσικά αρνήθηκα να κάνω»και προσθέτει:
«Για να είμαι δίκαιος μαζί της, η φίλη μου με αγαπούσε πολύ και πίστευε σε μένα (…)
Για να είμαι δίκαιος και με τον εαυτό μου, ωστόσο, ποτέ δεν ανέπτυξα κάτι που να μοιάζει έστω και ελάχιστα με εθισμό. Δόξα τω Θεώ, η κατάχρηση ουσιών δεν τρέχει στα γονίδιά μου.
Για πολλούς ανθρώπους είναι ένα τεράστιο ζήτημα που πρέπει να αντιμετωπίσουμε με ενσυναίσθηση και μια συγκαταβατική, χωρίς αποκλεισμούς προσέγγιση».
Αναφέρθηκε επίσης στη γνωριμία του με τον Τάιλερ, επισημαίνοντας ότι εκείνος ξεκίνησε τη συζήτηση κάνοντας την «πρωτότυπη» ερώτηση: «Γεια σου, μένεις στη γειτονιά;».
Συγκεκριμένα είπε:
«Ήμουν πολύ πιο σίγουρος για τον εαυτό μου, έχοντας χτίσει πολλή αντοχή ύστερα από τέσσερα χρόνια ως επιχειρηματίας και έχοντας τελικά κερδίσει αναγνώριση στον κλάδο μου.
Γεννημένος και μεγαλωμένος στο Μισισιπή και εκπονώντας το διδακτορικό του στη νοσηλευτική πρακτική στη Νέα Υόρκη, ο Τάιλερ με συναντούσε στην κοινή μας γειτονιά στο West Village σχεδόν μία φορά την εβδομάδα – για αρκετούς μήνες.
Σε ένα σημείο, απλώς ξεκίνησε τη συζήτηση και έκανε την πρωτότυπη ερώτηση: “Γεια σου, μένεις στη γειτονιά;”. Είχαμε μια άμεση σύνδεση.
Την επόμενη εβδομάδα πήγαμε για έναν καφέ που κράτησε σχεδόν τρεις ώρες. Την επόμενη μέρα βγήκαμε για μεγάλο χρονικό διάστημα.
Ήταν τότε που έκανα coming out σε κάποιον για πρώτη φορά. Αρχίσαμε να μιλάμε κάθε μέρα από τότε. Το παραδέχτηκα και στη μαμά μου τους επόμενους μήνες, τον Ιούλιο του 2019…».
-Ρουμ Ποντος¨ Τραπεζουντα – Το αρχαιο εθιμο ΝΥΧΤΑ ΚΑΛΑΝΤΑΡ πλεον γινεται σε ολον τον Ρουμ Ποντο!!! Εορταζοντας την παραμονη Πρωτοχρονιας με το παλιο ημερολογιο. ειναι ενα εθιμο που υπαρχει σε πολλες περιοχες του Ελλαδικου χωρου ακομη,με αποκρεάτικη αμφιεση κλπ.Πλεον το εθιμο εχει μαζικη εξαπλωση σε Τραπεζουντα ,(Υomra) Kerasoynta,Tonia,κλπ.
Βορεια Συρια-ΑΑΝΕΣ. Τα πολεμικά αεροσκάφη του τουρκικού στρατού κατοχής και το πυροβολικο βομβάρδισαν τα χωριά του Κομπάνι .Καρακοζακ γεφυρα , Φραγμα Τισχριν και, συνέπεσαν με βίαιες συγκρούσεις στους άξονες Tishreen περιοχη,οι μοναδες SDF-YPG απεκρουσαν την επιθεση των τρομοκρατων SNA ,και ανακατέλαβαν τα χωριa Qashla,Al-Saideen και εκαθαριζουν την πολι Abu Qalgal απο τρομοκρατες SNA.
-Οι δυνάμεις των MFS (SDF) σκότωσαν τον τρομοκράτη του SNA Αλί ελ-Νασούχ στο Τελ Ταμρ.
-Ένας ηγέτης που συνδέεται με τρομοκράτες που υποστηρίζονται από την Τουρκία, ο οποίος ονομάζεται «Ali Al-Amin Al-Nusu», εξοντώθηκε από τις SDF στο μέτωπο του φράγματος Tishreen. Οι δυνάμεις των SDF σκότωσαν πολλούς Τούρκους τρομοκράτες SNA,και συνελαβαν μερικους .
Κάθε φορά που τοποθετούμαστε κριτικά απέναντι στην αναποτελεσματικότητα, την ατολμία και τα φοβικά σύνδρομα με τα οποία ασκείται η Εξωτερική πολιτική από την πολιτική τάξη της χώρας, το «ευφυές» ερώτημαπου επιστρατεύεται ως δήθεν αποστομωτική ανταπάντηση από το σύνολο των πολιτικών εκπροσώπων της, είναι το εξής: «Ωραία… Και τι προτείνετε να κάνουμε ως μικρή χώρα που επηρεάζει ελάχιστα και τις εξελίξεις αλλά και τις αποφάσεις των ισχυρών;;;»…
Προφανώς το ερώτημα είναι υποκριτικό και η επίκλησή του είναι απολύτως προσχηματική, μιας και ο τρόπος με τον οποίο διατυπώνεται, έχει εν πολλοίς προκαθορίσει με τρόπο πρωθύστερο και την απάντηση. Στο μυαλό όλων αυτών των κυρίων, υπάρχει ΜΟΝΟΝ ένα συγκεκριμένο εύρος χειρισμών, δυνατοτήτων και κυρίως αντίληψης, εντός του οποίου μπορεί να κινείται η πολιτική συμπεριφορά των κυβερνώντων, κάθε φορά που καλούνται να διαχειριστούν κρίσιμες εθνικές και περιφερειακές προκλήσεις με τις οποίες βρίσκεται αντιμέτωπη η πατρίδα μας…
Κυρίως αυτό που υπάρχει, είναι ένα ιδιότυπο περιβάλλον ομηρίας μέσα στο οποίο συμπιέζεται και εν τέλει φυλακίζεται η κυρίαρχη πολιτική σκέψη, ενώ άπαντες θεωρούν απαγορευτική κάθε προσπάθεια «απόδρασης» από αυτήν την φυλακή και συνακόλουθης διεύρυνσης του πεδίου εντός του οποίου αναφέρεται η κυρίαρχη στρατηγική σκέψη…
Με λόγια απλά, ουδείς διανοείται ότι αυτή η χώρα, θα μπορούσε να σκεφτεί και να δράσει με όρους πρωταγωνιστή… Με την φιλοδοξία ενός δρώντα ο οποίος επιδιώκει να βάλει την δική του σφραγίδα στις εξελίξεις… Με την τακτική ενός έξυπνου παίχτη που έχει επίγνωση των δυνατοτήτων του και αναζητεί τρόπους να διεμβολίσει την κυρίαρχη περιφερειακή συζήτηση προκειμένου να ενσωματώσει σε αυτήν, στοιχεία που σχετίζονται με τις προτεραιότητες της δικής του περιφερειακής ατζέντας…
Όλα αυτά θεωρούνται περίπου απαγορευτικά ακόμη και να σκεφτεί το Ελληνικό πολιτικό προσωπικό, διότι θεωρεί πως βρίσκονται έξω από την σφαίρα που του επιτρέπεται να δρα και πολύ έξω από τον ορίζοντα που του αναγνωρίζεται το δικαίωμα να βλέπει και να επιδρά στις εξελίξεις…
Το μεγάλο πρόβλημα δηλαδή, είναι η διαφορετική νοοτροπία, η διαφορετική αντίληψη, η άλλη λογική την οποία αρνούμαστε να αποδεχτούμε ότι υπάρχει. Και όταν αναγκαζόμαστε εκ των πραγμάτων να συμφωνήσουμε ότι αυτή η λογική είναι υπαρκτή, τότε θεωρούμε ότι είναι απαγορευτικό να την ενσωματώσουμε στο αυτονόητο Εθνικό μας οπλοστάσιο…
Το μεγάλο πρόβλημα με δυο λόγια, είναι η αντίληψη του δεδομένου, η λογική του συμβιβασμένου, η νοοτροπία του ραγιά που έχει ενσωματωθεί στο DNA των πολιτικών μας ταγών, οι οποίοι «τολμούν» να απλώσουν το Εθνικό χέρι, με τρόπο και σε έκταση που δεν θα υπερβαίνει την συμπεριφορά του γεωπολιτικού ικέτη, προσβλέποντας στην εύνοια των ισχυρών, προκειμένου να μεταπουλήσουν ψίχουλα με πλασματική υπεραξία «φούσκας» στο πόπολο από το οποίο απαιτούν σεβασμό, προσήλωση και απόλυτη υποταγή στο μεταρρυθμιστικό – εκσυγχρονιστικό τους έργο.
Κάπως έτσι, φτάσαμε σήμερα, είτε να διασυρόμαστε (και δικαιολογημένα) από τον ΥΠΕΞ του Ισραήλ για την ανικανότητά μας να διαχειριστούμε τα αυτονόητα που αφορούν στο ιστορικό περιφερειακό αποτύπωμα του Ελληνισμού που αισθάνεται δικαίως ότι το έχουμε εγκαταλείψει… Είτε να συρόμαστε πίσω από τις εξελίξεις ασθμαίνοντας στην προσπάθειά μας να αναπληρώσουμε μέρος του χαμένου εδάφους το οποίο μας «κερνά» ο «απομονωμένος» Ερντογάν και η «χρεοκοπημένη» Τουρκία, με τις πρωτοβουλίες που αναλαμβάνει στο Αιγαίο, στην ΝΑ Μεσόγειο, στην Μ. Ανατολή, στην Β. Αφρική, στην Βαλκανική, στο περιφερειακό ενεργειακό παίγνιο κλπ… κλπ… κλπ…
Για όσους επιμένουν να αναρωτιούνται γιατί φτάσαμε εδώ, η απάντηση είναι απλή… Γιατί απλά δεν τολμήσαμε… Γιατί δεν αποδεχτήκαμε ότι αυτό το πεδίο είναι στα μέτρα μας και οφείλουμε να ασχοληθούμε σοβαρά μαζί του… Γιατί δεν διεκδικήσαμε ποτέ ρόλο, αντίθετα αρκεστήκαμε σε μια κακή διαχείριση συμπληρωματικών ρόλων που κάποιοι άλλοι αποφάσισαν να μας αναθέσουν για να καλύψουν δικά τους διαχειριστικά κενά… Γιατί έχουμε πείσει τον εαυτό μας ότι κάποια στοιχήματα δεν είναι για μας και ως εκ τούτου δεν μας επιτρέπεται να ασχοληθούμε μαζί τους… Γιατί δεν θελήσαμε να αντιληφθούμε, ότι το Διεθνές Δίκαιο, δεν υπάρχει για στηλιτεύουμε τους βιαστές του ως υπέρτατοι κριτές, αλλά για να προσφέρει το απόλυτο νομιμοποιητικό κέλυφος σε κάθε χώρα που σέβεται τον εαυτό της και δεν είναι διατεθειμένη να ανεχτεί παραβιάσεις στην κυριαρχία και στα κυριαρχικά δικαιώματά της…
Με δυο λόγια, φτάσαμε εδώ, διότι κάθε φορά που είχαμε την υποχρέωση να επιλέξουμε πλευρά στο κρίσιμο ταυτοτικό δίλημμα που τίθεται εκ των πραγμάτων, οι πολιτικοί της επιλογής μας, επέλεγαν για την χώρα μας την θέση του ουραγού, του αναξιόπιστου, του άτολμου, του φοβικού, του αναποφάσιστου, του ικέτη και εν τέλει του σταθερά χαμένου στο αέναο περιφερειακό μπρα ντε φερ.
Οι εξελίξεις στην Συρία και η περεταίρω ενδυνάμωση του περιφερειακού ρόλου της Τουρκίας, δεν αφήνουν και πολλά περιθώρια στην πολιτική ηγεσία της χώρας να αισθανθεί δικαιωμένη για το αφήγημα του απομονωμένου Ερντογάν και της χρεοκοπημένης Τουρκίας. Άλλωστε, στην συνάντηση που πραγματοποιείται μόλις σήμερα στο Ριαντ της Σαουδικής Αραβίας με αφορμή τις εξελίξεις στην Συρία, η Τουρκία είναι παρούσα όπως παρόντες είναι και οι Υπουργοί Εξωτερικών πολλών Ευρωπαϊκών χωρών. Η μοναδική απούσα είναι η Ελλάδα…
Ας απολαύσουμε λοιπόν αυτό το Κυριακάτικο απόγευμα του Γενάρη, την Νιρβάνα μας και τις υπέροχες πολιτικές επιλογές που κάνουμε ως κοινωνία, όταν καλούμαστε να αναθέσουμε την ευθύνη της διακυβέρνησης αυτού του τόπου…
Άλλωστε μετά το αφήγημα περί «του απομονωμένου Ερντογάν», αυτήν την περίοδο το αφήγημα που «φοριέται» είναι αυτό του «πόλου σταθερότητας» τον οποίο δήθεν αποτελεί η Ελλάδα στο ευρύτερο περιβάλλον της αστάθειας που κυριαρχεί…
Αυτό βέβαια που ΔΕΝ μας λένε, είναι ότι η αστάθεια παράγει γεωπολιτικά αποτελέσματα, χαμένους και κερδισμένους, πρωταγωνιστές και ουραγούς… Ας αναρωτηθούμε μόνοι μας για το μέλλον που μας επιφυλάσσεται…
«Ανθρωπος» των τουρκικών μυστικών υπηρεσιών, φαίνεται πως είναι ο νέος επικεφαλής της συριακής «μυστικής αστυνομίας», ενώ εξίσου στενότατες σχέσεις διατηρούσε μαζί τους και ο νέος «ηγέτης» της Δαμασκού. Αμφότεροι, ήταν αρχηγός και υπαρχηγός του στη συριακή τζιχαντιστική οργάνωση, η οποία τώρα πια … φόρεσε γραβάτα, έχει στρογγυλοκαθίσει στις πολυθρόνες στα υπουργικά γραφεία στη Δαμασκό, και δέχεται επισκέψεις Ευρωπαίων, όπως πρόσφατα των υπουργών Εξωτερικών Γερμανίας – Γαλλίας εκ μέρους της ΕΕ (!). Προηγουμένως, η επικεφαλής της Κομισιόν, Φον Ντερ Λάϊεν, είχε κοπιάσει ασθμαίνοντας να δει τον Ερντογάν για το Συριακό και τους … πρόσφυγες.
Εξαιρετικά διαφωτιστικό είναι το δημοσίευμα στον τουρκικό αντιπολιτευόμενο ιστότοπο, Nordic Monitor, ο οποίος έχει τη βάση του στη βόρεια Ευρώπη. Με τίτλο, «ο νέος αρχηγός πληροφοριών της Συρίας συνδέεται με την υπηρεσία κατασκοπείας της Τουρκίας, MIT», αναλύονται με συγκεκριμένα στοιχεία οι σχέσεις της σημερινής «ηγεσίας» της Δαμασκού με την Τουρκία.
«Ο 38χρονος, Ανάς Χατάμπ (Anas Hasan Khattab), που πρόσφατα διορίστηκε διευθυντής της Γενικής Υπηρεσίας Πληροφοριών της Συρίας (Al-Mukhabarat al-Amma, GIS), διατηρεί στενή σχέση με την τουρκική μυστική υπηρεσία (Milli İstihbarat Teşkilatı, MIT), που χρονολογείται από τον καιρό που αυτός μετείχε στην Αλ Κάιντα, στη Συρία», αναφέρεται στο δημοσίευμα.
Στο άκουσμα και μόνο της λέξης «Μουχαμπαράτ» (μυστική αστυνομία), ονομασία που ισχύει σχεδόν σε όλες τις αραβικές χώρες, και στη Συρία επί Ασαντ, οι Αραβες τρέμουν. Σύμβολα ωμής εσωτερικής καταστολής. Συνώνυμο του φόβου. Σε αυτή την «Υπηρεσία» θα είναι τώρα επικεφαλής ο «άνθρωπος» της Αγκυρας, τον οποίο η Τουρκία «χάϊδευε» και του έδιδε καταφύγιο επί σειρά πολλών ετών. Ιδιαίτερη σχέση τόσο με τον Χατάμπ, όσο και με τον αλ – Σαράα (γνωστό ως Γκολάνι ή Τζολάνι) είχε ο νυν υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας, Χακάν Φιντάν, όσο ήταν επικεφαλής της ΜΙΤ.
Μυστική αστυνομία στα μέτρα της Αγκυρας
Κατά το δημοσίευμα, «μετά την πτώση του καθεστώτος Άσαντ, την άνοδο της τζιχαντιστικής οργάνωσης του αλ – Σαράα στην εξουσία και την υποχώρηση της θέσης της Ρωσίας και του Ιράν στη Συρία, οι τουρκικές μυστικές υπηρεσίες έχουν εντείνει τις προσπάθειές τους να ελέγξουν τους θεσμούς στη Συρία. Στόχος τους φαίνεται πως είναι η δημιουργία μιας παράλληλης ή σκιώδους κυβέρνησης με σκοπό να επηρεάζει τις πολιτικές της Δαμασκού. Η τοποθέτηση Χατάμπ ως επικεφαλής των υπηρεσιών πληροφοριών σηματοδοτεί νίκη για την κυβέρνηση Ερντογάν. Κι’ αυτό, διότι, όπως ο Ερντογάν βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στη MIT για τον έλεγχο της Τουρκίας, καθώς και για να διαμορφώσει τη διεθνή ατζέντα του, έτσι σκοπεύει να χρησιμοποιήσει την υπηρεσία πληροφοριών του Χατάμπ για να πετύχει τους στόχους του στη Συρία».
Ο γραβατωμένος πλέον -πρώην τζιχαντιστής- νυν επικεφαλής της συριακής μυστικής αστυνομίας, Ανάς Χατάμπ
Παρά ταύτα, παρατηρεί ο συντάκτης του δημοσιεύματος, «εξακολουθεί να υπάρχει ο κίνδυνος η κατάσταση να γυρίσει μπούμερανγκ» στην Τουρκία. Κατά τον ίδιον, «δεν μπορεί να αποκλειστεί το ενδεχόμενο οι Σύροι τζιχαντιστές, ενθαρρυμένοι από την απροσδόκητη νίκη τους, να αποφασίσουν να στραφούν εναντίον των αφεντικών τους στην Άγκυρα και να ακολουθήσουν τις δικές τους ατζέντες, υπονομεύοντας ενδεχομένως τις περιφερειακές φιλοδοξίες του Ερντογάν. Το’ χουμε ξαναδεί στο Αφγανιστάν, όπου οι μυστικές υπηρεσίες του Πακιστάν εξόπλιζαν αφγανικές οργανώσεις. Δεν αποκλείεται, στο μέλλον, η Τουρκία να βιώσει αυξημένη αναταραχή και αστάθεια, ιδιαίτερα στις παραμεθόριες περιοχές της, καθώς παίζει παιχνίδι με τη φωτιά».
Χάϊδευαν τους τζιχαντιστές
Αναλυτικότερα, στο δημοσίευμά του Nordic Monitor αναφέρεται πως «παρ’ ότι χαρακτηρίστηκε τρομοκράτης από τις ΗΠΑ, το 2012, για τη σχέση του με την τζιχαντιστική οργάνωση, al-Nusra, και το 2014 μπήκε στη μαύρη λίστα του Συμβουλίου Ασφαλείας (ΣΑ) του ΟΗΕ λόγω των δεσμών του με την Αλ Κάιντα, η Τουρκία περιφρονούσε τόσο τον ΟΗΕ όσο και τις ΗΠΑ, με τις οποίες είναι … σύμμαχος στο ΝΑΤΟ.
Ο Ανάς Χατάμπ στρατολογήθηκε από τη Διεύθυνση Ειδικών Επιχειρήσεων της MIT (Özel Operasyonlar Başkanlığı), με επικεφαλής τον Kemal Eskintan, έναν πρώην στρατιωτικό, ο οποίος ήταν γνωστός στις τζιχαντιστικές οργανώσεις με τη συνθηματική ονομασία, Abu Furqan. Αυτός έπαιξε βασικό ρόλο στις μυστικές επιχειρήσεις της Τουρκίας για την υποστήριξη των ένοπλων τζιχαντιστικών φατριών σε όλη τη Μέση Ανατολή και την Αφρική, ορισμένες εκ των οποίων ευθυγραμμίζονται άμεσα με τους πολιτικούς στόχους της κυβέρνησης Ερντογάν.
Τουρκικές εκθέσεις αποκαλύπτουν
»Ενώ η MIT συνεργαζόταν κρυφά με τον Χατάμπ, το υπουργείο Εσωτερικών της Τουρκίας κράτησε εντελώς διαφορετική στάση. Σε έκθεσή του, το 2021, ο Χατάμπ χαρακτηρίστηκε ως πρόσωπο που συνδέεται με το «Ισλαμικό Κράτος» στο Ιράκ και στη Συρία (ISIS). Η έκθεση, που συντάχθηκε για να καθησυχάσει όσους επέκριναν την Τουρκία ότι δεν καταπολεμά τον ISIS, περιέγραφε τις δραστηριότητες του Χατάμπ στη Συρία.
Σύμφωνα με αυτήν, ήταν μέλος μιας εξαμελούς ομάδας με επικεφαλής τον Αχμέντ αλ- Σαράα (Ahmed al-Sharaa), γνωστό ως Γκολάνι (Abu Muhammad al-Jolani), ο οποίος πλέον είναι ο de facto ηγέτης της Συρίας. Τον Αύγουστο του 2021, ο τότε αρχηγός του ISIS, Αμπού Μπακρ αλ-Μπαγκντάντι, ανέθεσε στον αλ-Σαράα να ιδρύσει το συριακό παρακλάδι της οργάνωσης. Ενώ ο αλ – Σαράα δημιουργούσε το «Μέτωπο Nusra», το 2012, ο Χατάμπ έπαιζε κρίσιμο ρόλο ως υπαρχηγός του. Οι δύο άνδρες αποχώρισαν από το ISIS το 2014.
Αφού πρώτα δήλωσε ότι διακόπτει τις σχέσεις του με την Αλ Κάιντα, ο αλ- Σαράα, σε συντονισμό με τις τουρκικές μυστικές υπηρεσίες, το 2016, μετονόμασε το «Μέτωπο Nusra» σε Jabhat Fateh al-Sham (JFS). Τον Ιανουάριο του 2017, η JFS μετονομάστηκε στη σημερινή Hay’at Tahrir al-Sham (HTS), ενσωματώνοντας στους κόλπους της και άλλες οργανώσεις.
Εκθεση του τουρκικού υπουργείου Εσωτερικών για το ISIS, το 2021, περιγράφει λεπτομερώς τις τρομοκρατικές δραστηριότητες του αλ – Σαράα, και του αναπληρωτή του, Χατάμπ, υπογραμμίζοντας τη συμμετοχή τους σε τρομοκρατική δραστηριότητα κυρίως στη Συρία, αλλά και τις διασυνδέσεις τους με τζιχαντιστικά δίκτυα.
Υπό τουρκική προστασία
»Η οργάνωση HTS ανέπτυσσε δράση στην επαρχία Ιντλίμπ, στη Συρία, υπό την προστασία του τουρκικού στρατού, ο οποίος ελέγχει περιοχές κοντά στα τουρκικά σύνορα στα βόρεια και βορειοανατολικά της Συρίας.
Η οργάνωση είχε έσοδα απότο διασυνοριακό εμπόριο με την Τουρκία. Προμηθευόταν όπλα μέσω τουρκικών δικτύων. Συγκέντρωσε κεφάλαια χρησιμοποιώντας το χρηματοοικονομικό και τραπεζικό σύστημα της Τουρκίας. Στρατολόγησε, δε, νέους μαχητές από τις κοινότητες των Σύρων προσφύγων που βρίσκονταν στην Τουρκία.
Σύρος αντικαθεστωτικός, εκπαιδευόμενος κοντά στα τουρκικά σύνορα (φώτο 18 -12 – 2023, AFP)
Να σημειωθεί πως στην επαρχία Ιντλίμπ, η MIT συνεργάστηκε αποτελεσματικά με τον Χατάμπ και τον αλ – Σαράα πολλά χρόνια πριν από την πτώση του Ασαντ. Τώρα, μετά την ανατροπή του καθεστώτος, πιθανώς, το ίδιο μπορεί να επαναληφθεί αλλά σε όλη τη συριακή επικράτεια. Μένει να φανεί.
Από τη στιγμή που παρασχέθηκε καταφύγιο στην HTS, στο Ιντλίμπ, υπό την προστασία της ισλαμιστικής κυβέρνησης Ερντογάν, ο Χατάμπ, ο οποίος ήταν ο επικεφαλής του μηχανισμού πληροφοριών και γενικής ασφάλειας της οργάνωσης, λειτουργούσε ως σύνδεσμος με τις τουρκικές μυστικές υπηρεσίες.
Στο μεταξύ, η τουρκική κυβέρνηση, παρά το ψήφισμα 1267/2253 του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, το οποίο επιβάλλει σοβαρές κυρώσεις σε άτομα και οντότητες που συνδέονται με την Αλ Κάιντα και αργότερα με το ISIS (δέσμευση περιουσιακών στοιχείων, ταξιδιωτικές απαγορεύσεις και εμπάργκο όπλων, κ.ο.κ.), απέφευγε να χαρακτηρίσει τον Χατάμπ τρομοκράτη. Να σημειωθεί πως, βάσει του ψηφίσματος, απαιτείτο από την Τουρκία να λάβει μέτρα κατά των χαρακτηρισμένων ως τρομοκρατών. Ωστόσο, η Αγκυρα απέφευγε να εφαρμόσει κυρώσεις για τον Χατάμπ.
Η κυβέρνηση Ερντογάν αγνόησε σκόπιμα τόσο τον χαρακτηρισμό του Χατάμπ από τις ΗΠΑ ως τρομοκράτη, το 2012, όσο και την καταχώρισή του στη μαύρη λίστα του ΟΗΕ, το 2014. Μόνο αφότου αυξήθηκαν οι διεθνείς πιέσεις προς την Τουρκία, και οι κατηγορίες περί επιεικούς αντιμετώπισης των τζιχαντιστών, ο Ερντογάν συμφώνησε να επιβάλει κυρώσεις στον Χατάμπ, στη συνεδρίαση του Υπουργικού Συμβουλίου στις 7 Νοεμβρίου 2016. Η απόφαση τέθηκε σε ισχύ με την δημοσίευσή της, στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως, στις 24 Νοεμβρίου 2016. Ωστόσο, επί της ουσίας τίποτα δεν άλλαξε στη συνεργασία των τουρκικών μυστικών υπηρεσιών με τον Χατάμπ.
Παρόμοια ήταν η πρακτική και έναντι του αλ – Σαράα. Παρ‘ ότι το Συμβούλιο Ασφαλείας, τον Ιούλιο του 2013, του ΟΗΕ είχε χαρακτηρίσει και αυτόν ως τρομοκράτη, η κυβέρνηση Ερντογάν τον κατέταξε επίσημα στις λίστες της ως τρομοκράτη μόνο στις 14 Δεκεμβρίου 2015. Παρά ταύτα, ουδέποτε σταμάτησε η συνεργασία του με τις τουρκικές Αρχές. Η απόφαση να χαρακτηριστεί ο αρχηγός του HTS ως τρομοκράτης, ήταν απλά η βιτρίνα, προκειμένου να δείξει διεθνώς η Τουρκία ότι συμμορφώνεται.
Ο ρόλος του πρώην «αρχιπράκτορα» της ΜΙΤ
»Ο συντονισμός MIT – HTS αποκαλύφθηκε δημόσια, και ίσως ακούσια, από τον υπουργό Εξωτερικών της Τουρκίας, Χακάν Φιντάν, ο οποίος, ως επικεφαλής της ΜΙΤ μέχρι το 2023, ήταν εκείνος που είχε σφυρηλατήσει τους δεσμούς με τον Χατάμπ. Κατά τη διάρκεια συνέντευξης στο γαλλικό κρατικό τηλεοπτικό κανάλι, France 24, στις 20 Δεκεμβρίου 2024, παραδέχτηκε ότι είχε συνεργαστεί μυστικά με την οργάνωση HTS. «Είχαμε εξαιρετική συνεργασία», είπε ο Φιντάν, υποστηρίζοντας ότι η ομάδα είχε παράσχει πληροφορίες σχετικά με την ηγεσία του ISIS. «Μας βοήθησαν πολύ, αλλά δεν το δημοσιοποιήσαμε τότε», ανέφερε.
Ο Φιντάν με τον Γκολάνι
Αποκαλύπτοντας την ενεργό συνεργασία με την HTS, ο Φιντάν παραδέχτηκε ουσιαστικά ότι η τουρκική κυβέρνηση είχε παραβιάσει τους διεθνείς νόμους. Επίσης ότι ο Φιντάν και η ΜΙΤ παραβίασαν την τουρκική νομοθεσία, διότι συνεργάζονταν με τον Χατάμπ και τον αλ – Σαράα, τη στιγμή που, αν και καθυστερημένα, είχαν μπει σε καθεστώς κυρώσεων, βάσει των νόμων της Τουρκίας.
Τεράστια βοήθεια στους τζιχαντιστές
»Σύμφωνα με τη τουρκική νομοθεσία, οι υπηρεσίες πληροφοριών της χώρας επιτρέπεται να εμπλέκονται με τρομοκρατικές ομάδες, στη διείσδυση, συλλογή πληροφοριών και διαπραγματεύσεις, αλλά απαγορεύεται αυστηρά η διευκόλυνσή τους ή η βοήθεια προς αυτές και η υποκίνηση σε τρομοκρατικές δραστηριότητες. Ωστόσο, φαίνεται ότι ο νόμος δεν είχε καμία σημασία για την ηγεσία Φιντάν στη MIT. Εξάλλου, αυτή η πολιτική του τελούσε υπό την έγκριση Ερντογάν, ο οποίος δεν έχει κρύψει τη συμπάθειά του προς τις τζιχαντιστικές ομάδες. Αλλωστε, η κυβέρνηση Ερντογάν έστελνε χιλιάδες φορτηγά με όπλα και πυρομαχικά σε τζιχαντιστικές οργανώσεις στη Συρία όλα αυτά τα χρόνια, τους παρείχε υλικοτεχνική υποστήριξη καθώς και πληροφορίες.
Μια έρευνα που ξεκίνησε από εισαγγελείς στην Τουρκία, τον Ιανουάριο του 2014 (σ.σ. πριν, δηλαδή, από το αποτυχημένο πραξικόπημα του 2016), αποκάλυψε ότι η MIT μετέφερε κρυφά όχι μόνο όπλα, αλλά και αλλοδαπούς μαχητές στη Συρία, αδιαφορώντας ανοιχτά για τους αντιτρομοκρατικούς νόμους της Τουρκίας. Μετά από αυτές τις σκανδαλώδεις αποκαλύψεις, η κυβέρνηση Ερντογάν παρενέβη άμεσα και μπλόκαρε τις σχετικές έρευνες, απολύοντας εισαγγελείς, αξιωματικούς αστυνομίας και του στρατού που συμμετείχαν στη διερεύνηση των παράνομων μεταφορών όπλων κατά μήκος των τουρκοσυριακών συνόρων από τις τουρκικές μυστικές υπηρεσίες.
Από τότε, χιλιάδες δικαστές, εισαγγελείς και αστυνομικοί έχουν απολυθεί. Ταυτόχρονα, η κυβέρνηση Ερντογάν επέβαλε την πλήρη διακοπή όλων των ερευνών που σχετίζονται με τη δράση της Αλ Κάιντα στην Τουρκία.
Γιώργος Παπανδρέου / ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΠΟΝΗΣ/EUROKINISSI
12/01/2025 13:42
Μετά τις επικρίσεις που δέχτηκε γιατί απουσίασε από το τελευταίο αντίο στον Κώστα Σημίτη, λόγω ταξιδιού του στην Κίνα, ο Γιώργος Παπανδρέου επανέρχεται στις σχέσεις του με τον πρώην πρωθυπουργό.
Ειδικότερα αναφέρεται τόσο στις προσωπικές τους σχέσεις όσο και στη συνεργασία του με τον Κώστα Σημίτη, όταν διετέλεσε υπουργός Εξωτερικών στη κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ 1999-2004, αλλά και κατά τη διάρκεια της ηγεσίας του μέχρι το 2012, σε κείμενό του στο ειδικό αφιέρωμα του Βήματος για τον αποβιώσαντα πρωθυπουργό.
Ο κ. Παπανδρέου εξιστορεί αναλυτικά γεγονότα και διπλωματικές ενέργειες που οδήγησαν σε μεγάλες επιτυχίες της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής, στην ένταξη της Κύπρου στην ΕΕ και την οριοθέτηση των σχέσεων με την Τουρκία και το άνοιγμα στα Δυτικά Βαλκάνια καθώς και στην αξιοποίηση της διεξαγωγής των Ολυμπιακών Αγώνων.
Ο πρώην πρωθυπουργός θεωρεί ως δύο κορυφαίες στιγμές της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής, τις αποφάσεις του Ελσίνκι και την Προεδρία της ΕΕ το 2003. «Αυτές οι επιτυχίες δεν ήταν αποτέλεσμα τύχης, ούτε έμπνευσης δύο ανθρώπων, όσο κι αν συνεργαστήκαμε άοκνα με τον Πρωθυπουργό, Κώστα Σημίτη, για την επίτευξή τους» αλλά «αποτέλεσμα μιας μακροχρόνιας στρατηγικής σχεδιασμένης και εφαρμοσμένης με προσήλωση και ακρίβεια για περισσότερα από δέκα χρόνια».
«Η σχέση μας δεν ήταν τυπική και σίγουρα όχι ανταγωνιστική, όπως δυστυχώς έχει συμβεί σε πολλές περιπτώσεις στη χώρα μας μεταξύ πρωθυπουργού και υπουργού Εξωτερικών. Ανταγωνισμός αυτού του τύπου, υπήρξε ακόμη και καταστροφικός για την ελληνική εξωτερική πολιτική», σημειώνει ο κ. Παπανδρέου και προσθέτει για τον Κώστα Σημίτη πως τον αδικεί η εικόνα του τεχνοκράτη. «Η δικιά μας σχέση ήταν επαγγελματική, αλλά στη βάση ενός κοινού οράματος. Πιστεύω ότι έχοντας ζήσει και οι δύο στη διασπορά είχαμε συνείδηση των δυνατοτήτων της χώρας. Δεν δεχόμασταν την εικόνα της «ψωροκώσταινας» για την πατρίδα. Ούτε μπορούσαν οι μικροπολιτικές σκοπιμότητες να επισκιάσουν τους μεγάλους στόχους της εξωτερικής πολιτικής. Και οι δυο μας γνωρίζαμε το διεθνές περιβάλλον, τις προκλήσεις, τις αντιλήψεις που κυριαρχούσαν, τις ευκαιρίες και τους περιορισμούς».
Υπογραμμίζει πως «δεν πιστέψαμε ποτέ σε μια Ελλάδα ασθενική και μίζερη. Επιλέξαμε ρόλο πρωταγωνιστικό στη διαμόρφωση μιας νέας πραγματικότητας στην Ευρώπη, που μας χάρισε κύρος, αξιοπιστία και διπλωματική ισχύ. Με την Τουρκία, με καθαρότητα και απόλυτη ειλικρίνεια για το πού συμφωνούμε και πού διαφωνούμε, ξεκινήσαμε τις διερευνητικές συνομιλίες».
«Αισθάνθηκα πολλές φορές μια πατρική αγωνία ακόμα και στοργή»
Τονίζει πώς σ΄όλες αυτές τις προσπάθειες, υπήρχε η υποστήριξη του τότε πρωθυπουργού, Κώστα Σημίτη. «Σε ό,τι με αφορούσε, αισθάνθηκα πολλές φορές μια πατρική αγωνία, ακόμα και στοργή για την επιτυχία μου. Όταν πήγαινα σε δύσκολες διαπραγματεύσεις ή το 2004, όταν συναντιόμασταν για να με συμβουλέψει ενόψει των εκλογών απέναντι στη ΝΔ».
Αναγνωρίζει ότι οι σχέσεις τους « πέρασαν από διάφορες φάσεις» και ότι υποστήριξε τον Κώστα Σημίτη στο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ, μετά τον θάνατο του Ανδρέα Παπανδρέου, για μέλλοντα αρχηγό του Κινήματος.
«Δεν ζήτησα, ούτε μου έδωσε το δαχτυλίδι της αρχηγίας»
Για τα γεγονότα της διαδοχής το 2004 ο Γιώργος Παπανδρέου υποστηρίζει ότι “δεν ζήτησα, ούτε μου έδωσε, όπως κάποιοι έλεγαν, το δακτυλίδι της αρχηγίας. ‘Αλλαξε το καταστατικό, πράγματι, και εκλέχτηκα, χωρίς να θελήσει άλλος να βάλει υποψηφιότητα, από ένα εκατομμύριο εκλογείς».
Γιατί διαφωνήσαμε
Παραδέχεται ότι « στην αντιπολίτευση, υπήρξε μια δύσκολη σύγκρουση. Όταν ήρθε στο Ελληνικό Κοινοβούλιο για ψήφιση η νέα συνθήκη της ΕΕ ζήτησα να γίνει δημοψήφισμα. Πίστευα, ότι το μέλλον της πορείας μας στην ΕΕ χρειαζόταν λαϊκή νομιμοποίηση. Διαφωνήσαμε», όπως σημειώνει, χωρίς αναφορά στη διαγραφή του Κώστα Σημίτη.
Συμπληρώνει ωστόσο ότι ο Κώστας Σημίτης ήταν «προνοητικός το 2008, επί ΝΔ, καθώς προειδοποίησε για την πιθανότητα να προσφύγει η Ελλάδα στο ΔΝΤ. Κατηγόρησε και τη ΝΔ ότι «κοροϊδεύει» την Ευρώπη, αλλά δικαίως, και την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, για τη «συμπαράσταση και φροντίδα» προς την τότε Ελληνική Κυβέρνηση της ΝΔ, αντί της σοβαρής παρακολούθησης και της επιδίωξης συνετισμού. Αξίζει ιστορικά να αναφέρω, προς δικαίωση του Κώστα Σημίτη, το τι έγινε το 2004, όταν βγήκε Κυβέρνηση η ΝΔ».
«Με στεναχωρεί ότι δεν αφιέρωσα χρόνο να βρεθώ με τον Κώστα Σημίτη»
«Η χώρα, επί Κώστα Σημίτη, είχε αναδειχθεί ως μια ευρωπαϊκή δύναμη σοβαρή, αξιόπιστη και καινοτόμα. Χώρα σταθερότητας αλλά και ειρήνης, που πάσχισε να εκσυγχρονιστεί και να διαπρέψει. Αυτήν την εικόνα δυστυχώς προσπάθησε να διαλύσει η ΝΔ, η οποία ενώ καυχιέται για τις ευρωπαϊκές τις αξίες, ουδέποτε τις υπηρέτησε αλλά τις υπονόμευσε, υπονομεύοντας και τη διεθνή θέση και το κύρος της χώρας», υπογραμμίζει και καταλήγει: «Αν σήμερα υπάρχει κάτι που με στεναχωρεί, είναι ότι δεν αφιέρωσα χρόνο, μετά την πρωθυπουργία μου, να βρεθώ με τον Κώστα Σημίτη, παρότι πάντα λέγαμε να βρεθούμε μακριά από την καθημερινότητα της πολιτικής, για να αναστοχαστούμε, ενθυμούμενοι το παρελθόν αλλά διερευνώντας το μέλλον της πατρίδας».
Ο τούρκος υπουργός εξωτερικών Χακάν Φιντάν σε συνέντευξη που έδωσε στην Κωνσταντινούπολη μίλησε περιφροντικά για τη Γαλλία χαρακτηρίζοντάς την μικρή χώρα με την οποία δεν συνομιλεί.
Η Γαλλία πρότεινε να αναπτύξει δυνάμεις, μαζί με τις ΗΠΑ, στα τουρκοσυριακά σύνορα για να ελεγχθεί η περιοχή και να καθησυχασθούν, προφανώς, και οι τουρκικές ανησυχίες απο την παρουσία των κούρδων. Και ο Φιντάν απέρριψε την πρόταση λέγοντας πως αν η Γαλλία θέλει να έχει λόγο να κινηθεί μόνη της και όχι καλυμμένη πίσω απο τις ΗΠΑ. Συνομιλούμε, μόνο, με τις ΗΠΑ, είπε ο Φιντάν σε μια επίδειξη οθωμανικής αλαζονείας.
Ο Φιντάν απέρριψε, επίσης, και την αποστρατιωτικοποίηση του Κομπάνι, μιας συμβολικής πόλης της Συρίας υπο κουρδικό έλεγχο την οποία θέλει να καταλάβει η Τουρκία.
Το ερώτημα που αναδύεται εδώ είναι με ποιο δικαίωμα αποφαίνεται η Τουρκία στο τι θα γίνει στη Συρία και η απάντηση είναι η στρατιωτική παρουσία της και η ισχύς της. Όχι το δίκαιο. Το δίκαιο σε τέτοιες περιστάσεις είναι για να περνούν τα μαθήματά τους οι φοιτητές της νομικής.
Αυτήν την στιγμή υπάρχουν τρεις δυνάμεις στην ευρύτερη περιοχή που είναι διατεθειμένες να προβάλλουν σκληρή ισχύ: οι ΗΠΑ, η Ρωσία που το κάνει στην Ουκρανία και η Τουρκία που συμμετέχει σε διάφορα μέτωπα, άμεσα ή έμμεσα.
Σε περιόδους ανακατατάξεων διεθνείς παίκτες είναι όσοι ρίχνονται στην μάχη. Όχι οι αναλυτές απο τις πρωτεύουσές τους.
Η Τουρκία είναι μια απο αυτές τις δυνάμεις. Διείδε τις εξελίξεις πολύ νωρίς, προετοιμάστηκε και είχε την θέληση και την αποφασιστικότητα να διεκδικήσει επι του πεδίου. Παρανόμως ή μη η Τουρκία ελέγχει εδάφη ή θάλασσες και παράγει αποτελέσματα. Το τελικό δια ταύτα θα κριθεί, ίσως, σε μια διάσκεψη ειρήνης στην οποία θα συμμετάσχει. Σε τέτοιες διασκέψεις συμμετέχουν οι εμπόλεμοι. Όχι οι θεωρητικοί του πολέμου.
Για να καταλάβετε απο ένα ιστορικό παράδειγμα, η προσάρτηση της Αλεξανδρέττας απο την Τουρκία δεν έχει γίνει δεκτή απο την Συρία και τον αραβικό κόσμο. Σε ποιόν ανήκει σήμερα η Αλεξανδρέττα;
Ένα άλλο παράδειγμα είναι τα Ίμια. Η Ελλάδα έχει το δίκαιο και η Τουρκία ελέγχει με περιπολίες του ναυτικού της τα νησιά. Ποιος ωφελείται απο την ύπαρξή τους;
Στις θεωρητικές χώρες συγκαταλέγεται και η Ελλάδα η οποία αυτήν την στιγμή χρησιμοποιεί τις ένοπλες δυνάμεις της για παρελάσεις και καμιά ΝΑΤΟϊκή άσκηση και τις αντιμετωπίζει με την μέγιστη περιφρόνηση, όπως φαίνεται και απο τις αμοιβές των στελεχών τους που αναγκάζουν πολλούς να τις εγκαταλείπουν αλλά, κυρίως, απο τον τρόπο που μπορεί και τις ανακατατάσσει ο κάθε υπουργίσκος του αρμόδιου υπουργείου. Εξελίσσεται κατά κύριο λόγο ο κολλητός και όχι ο ικανός. Εννοποιούνται μονάδες με κριτήρια τα πολιτικά και κομματικά συμφέροντα του τυχαίου, εκείνην την στιγμή, υπουργού.
Αυτό δεν είναι κράτος αλλά περιουσιακό στοιχείο του εκάστοτε κυβερνώντος.
Τι κάνει, όμως, την Τουρκία να είναι δραστήρια και παρηκμασμένες δυνάμεις όπως τη Γαλλία (η Ελλάδα δεν είναι δύναμη) ή το σύνολο της Ευρώπης να ασχολούνται με την σκιά του όνου και να εξαντλούνται στην ευρωπαϊκή γραφειοκρατία με αποτέλεσμα μηδέν;
Η Τουρκία απέκτησε τα τελευταία χρόνια μια ηγεσία με φιλοδοξίες για τον ρόλο της χώρας και μια διανόηση η οποία ανέλυσε εύστοχα τις εξελίξεις από τις αρχές του αιώνα.
Διείδε που θα πάει ο κόσμος και προετοιμάσθηκε ιδεολογικά, ψυχολογικά, οικονομικά και στρατιωτικά.
Αυτά θα μπορούσαν να τα κάνουν και άλλες, δυτικές, δυνάμεις αλλά η Τουρκία έχει ένα πλεονέκτημα. Έπεισε την κοινωνία της ότι ο θάνατος για την πατρίδα ήταν ηρωϊκή πράξη κι οι μάρτυρες θα απολάμβαναν τα αγαθά του Αλλάχ. Αυτό το ιδεολογικοθρησκευτικό πλαίσιο είχε θετική ανταπόκριση στην τουρκική κοινωνία η οποία αποδέχεται τις απώλειες ανθρώπων της που είναι καθημερινές. Λίγο η αποδοχή των απωλειών, λίγο η σιωπή των μέσων ενημέρωσης λίγο η πετυχημένη κρατική προπαγάνδα και η σιωπή των αμνών δημιούργησαν τις συνθήκες αποδοχής των απωλειών που είναι αδύνατον να αποφευχθούν σε πολεμικές αναμετρήσεις.
Την ίδια περίοδο ο αποδομητισμός ως ιδεολογία έχει διαβρώσει τις δυτικές κοινωνίες και δημιουργεί στην νεολαία και τις οικογένειές τους το ερώτημα: για ποιο πράγμα να πάω να πολεμήσω; Για τον Μακρόν, τον Σόλτζ ή τον Μητσοτάκη; Αξίζει να σκοτωθώ; Γιατί;
Και αυτό είναι ένα υπαρκτό ερώτημα για τις δυτικές κοινωνίες.
Με τα ιδεολογήματα που κυριαρχούν στην δύση το πρόβλημα δεν ξεπερνιέται.
Η λύση είναι μία: οι μαλθακές κοινωνίες, όπως οι δυτικές, έχουν αναπτυγμένο τον επιστημονικό τομέα και θα μπορούσαν να εφεύρουν αποτελεσματικές μεθόδους προάσπισης των συμφερόντων τους (για συμφέροντα μιλάμε, πια, όχι για πατρίδες) χωρίς να εκτίθενται σε άμεσο βιολογικό κίνδυνο. Από τα υπόγεια των αιθουσών επιχειρήσεων.
Το θέμα είναι ότι ακόμη και αν κερδίσεις από τις αίθουσες κάποιος πρέπει να διασφαλίσει με την μπότα του ότι αυτό που κέρδισες σου ανήκει.
Άρα, ένας αξιόμαχος στρατός ξηράς είναι απολύτως αναγκαίος.
Στην Ελλάδα που μας ενδιαφέρει αυτό το είδος έχει εγκαταληφθεί εντελώς.
Αλλά στην Ελλάδα όλα είναι εγκαταλελειμμένα.
Και κανείς δεν είναι διατεθειμένος να αλλάξει ρότα.
ΥΓ: στο πρόσωπο του Φιντάν η Τουρκία αναδεικνύει έναν άλλο, ίσως, πιο επικίνδυνο, ηγέτη απο τον Ερντογάν. Το συμπέρασμα είναι ότι η Τουρκία έχει πάγκο. Σε αντίθεση με την Ελλάδα που δεν έχει ούτε ομάδα.
Ο Χακάν Φιντάν απέρριψε την ιδέα ανάπτυξης γαλλικών δυνάμεων κατά μήκος των συριακών συνόρων, κατηγορώντας «κάποιες μικρές ευρωπαϊκές χώρες« που κρύβονται πίσω από τις ΗΠΑ.
Από το κακό στο χειρότερο βαδίζουν εδώ και χρόνια οι σχέσεις Τουρκίας και Γαλλίας Εικόνα: AP/picture alliance
Ανταπόκριση από την Κωνσταντινούπολη
Κατά τη χθεσινή επικοινωνία του με τοπικούς και ξένους εκπροσώπους των ΜΜΕ, ο ΥΠΕΞ της Τουρκίας, Χακάν Φιντάν αναφέρθηκε επικριτικά στο ρόλο της Γαλλίας στο Συριακό απορρίπτοντας κατηγορηματικά την πρόταση να αναπτυχθούν γαλλικά στρατεύματα κατά μήκος των συριακών συνόρων για τη δημιουργία μιας «ζώνης ασφαλείας».
«Κάποιες μικρές ευρωπαϊκές χώρες, που συμμετέχουν σε στρατιωτικές επιχειρήσεις στη Συρία υπό την ομπρέλα των ΗΠΑ προσπαθούν να προωθήσουν τα δικά τους συμφέροντα, αλλά αυτό δεν φέρνει κανένα πραγματικό όφελος για τις ίδιες ή την περιοχή, είπε ο Φιντάν σε μια ευρεία ενημέρωση στην Κωνσταντινούπολη για την εξωτερική πολιτική της χώρας του, «Δεν συνεργαζόμαστε με χώρες που προσπαθούν να κρυφτούν πίσω από την ισχύ της Αμερικής ενώ προωθούν τις δικές τους ατζέντες» είπε.
Οι φιλοδοξίες του Μακρόν
Ο Φιντάν τόνισε ότι οι ξένοι μαχητές που βρίσκονται στις τάξεις των Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων του SDF, πρέπει να φύγουν από τη χώρα, μαζί με στελέχη του ΡΚΚ ακόμη κι αν είναι Σύροι υπήκοοι. Η αντίδραση του Φιντάν συνδέεται με τη δήλωση του προέδρου της Γαλλίας Εμμανουέλ Μακρόν αυτή την εβδομάδα, ότι το Παρίσι δεν θα εγκαταλείψει τους Κούρδους της Συρίας και ότι η Γαλλία θα μπορούσε να συνάψει συνασπισμό με τις ΗΠΑ για να αναλάβουν από κοινού την ευθύνη των Συριακών συνόρων”.
H πλατεία της «Ελεύθερης Γυναίκας» στο Κομπάνι, που έχει γίνει συχνός στόχος τουρκικών αεροπορικών επιθέσεωνΕικόνα: DELIL SOULEIMAN/AFP/Getty Images
Τούρκοι αξιωματούχοι απέρριψαν επίσης μια πρόταση του SDF για αποστρατιωτικοποίηση της πόλης Κομπάνι υπό την επίβλεψη των ΗΠΑ. Ο Φιντάν είπε ότι η Τουρκία θα έπαιρνε στα σοβαρά τις απόψεις της Γαλλίας για τη Συρία, μόνο εάν το Παρίσι ήταν πρόθυμο να λειτουργήσει ανεξάρτητα στη Συρία -χωρίς την υποστήριξη των ΗΠΑ- πραγματοποιώντας στρατιωτικές επιχειρήσεις, δημιουργώντας βάσεις και κατέχοντας εδάφη. «Εάν η Γαλλία σκοπεύει να δράσει στη Συρία, θα πρέπει πρώτα να επαναπατρίσει, να διώξει και να φυλακίσει τους πολίτες της που είναι τρομοκράτες και κρατούνται σε συριακούς καταυλισμούς», είπε ο Φιντάν.
Στις 12 Ιανουαρίου διεξάγεται το συνέδριο της Συμμαχίας Σάρα Βάγκενκνεχτ (BSW) στη Βόννη. Σε δυο κρατίδια συμμετέχει ήδη σε τοπικές κυβερνήσεις. Θα μπει στην ομοσπονδιακή Βουλή;
Η Σάρα ΒάγκενκνεχτΕικόνα: Kay Nietfeld/dpa/picture alliance
Το ξεκίνημα ήταν θεαματικό. Η Συμμαχία Σάρα Βάγκενκνεχτ (BSW) που ιδρύθηκε τον Ιανουάριο του 2024, έχοντας αποσχισθεί από το Κόμμα της Αριστεράς, πέτυχε διψήφια ποσοστά στις τρεις εκλογικές αναμετρήσεις ανατολικογερμανικών κρατιδίων την ίδια χρονιά. Στο Βρανδεμβούργο και τη Θουριγγία, το κόμμα το οποίο είναι μόλις ενός έτους, συμμετέχει ήδη στις τοπικές κυβερνήσεις. Αυτό θα μπορούσε να είχε γίνει και στη Σαξονία, αλλά οι διαπραγματεύσεις για κυβερνητικό συνασπισμό με τη Χριστιανοδημοκρατική Ένωση και το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα απέτυχαν.
Στις πρόωρες ομοσπονδιακές εκλογές της 23ης Φεβρουαρίου 2025, η συμμαχία BSW θέλει να μπει για πρώτη φορά στο ομοσπονδιακό γερμανικό κοινοβούλιο. Αν και έχουν ήδη δέκα βουλευτές στην Μπούντεσταγκ κέρδισαν τις έδρες τους ως μέλη του Κόμματος της Αριστεράς. Αυτή τη φορά, κατεβαίνουν για τη Συμμαχία Σάρα Βάγκενκχνεχτ – κάτι που συμβαίνει για πρώτη φορά. Αν θα τα καταφέρουν, δεν είναι καθόλου βέβαιο. Η Συμμαχία Βάγκενκνεχτ θα πρέπει να λάβει ποσοστό πάνω από 5% για να μπει στην ομοσπονδιακή Βουλή.
Κατά των αποστολών όπλων στην Ουκρανία
Εάν η συμμαχία που φέρει το όνομα της επικεφαλής της, δηλαδή της Σάρα Βάγκενκνεχτ, καταφέρει να κερδίσει έδρες στην Μπούντεσταγκ, μάλλον θα πρέπει να αρκεστεί σε ρόλο αντιπολίτευσης. Ο κύριος λόγος είναι ότι ζητά τον τερματισμό των γερμανικών αποστολών όπλων στην Ουκρανία. Μια απαράδεκτη στάση για τα υπόλοιπα δυνητικά κυβερνητικά κόμματα δηλαδή τη Χριστιανική Ένωση , τους Σοσιαλδημοκράτες και τους Πράσινους.
Όσον αφορά το πρόγραμμα, υπάρχει σχετικά μεγάλη επικάλυψη μεταξύ της νέας συμμαχίας και του κόμματος της Αριστεράς. Έχουν όμως αντίθετες θέσεις όσον αφορά τη μεταναστευτική πολιτική. Όπως και τα περισσότερα άλλα κόμματα στη Γερμανία, το BSW τάσσεται υπέρ μιας αυστηρότερης στάσης απέναντι στους πρόσφυγες. Η κατάσταση είναι διαφορετική όσον αφορά τον πόλεμο και την ειρήνη. Τόσο η συμμαχία BSW όσο και η Αριστερά αρνούνται οποιαδήποτε στρατιωτική υποστήριξη είτε πρόκειται για την Ουκρανία είτε για το Ισραήλ.
Και οι δύο προειδοποιούν ότι η Γερμανία θα μπορούσε να παρασυρθεί σε πόλεμο. «Χρειαζόμαστε μια γερμανική κυβέρνηση που θα κάνει ό,τι μπορεί για να ελαχιστοποιήσει αυτόν τον κίνδυνο», λέει η Βάγκενκνεχτ. Θα κάνει επίσης εκστρατεία γι’ αυτό στο προεκλογικό συνέδριο του κόμματος στις 12 Ιανουαρίου στη Βόννη. Η 55χρονη πολιτικός είναι πεπεισμένη ότι θα καταφέρει να μπει στην Μπούντεσταγκ και όπως λέει: «στην καλύτερη περίπτωση, θα έχουμε ακόμη και την ευκαιρία να συμβάλουμε στη διαμόρφωση μιας κυβέρνησης».
«Ανόητη στρατηγική» ο αποκλεισμός της AfD
Η οικονομολόγος, η οποία μεγάλωσε και πολιτικοποιήθηκε στην Ανατολική Γερμανία είναι ανοιχτή και λέει ότι ετικέτες όπως «αριστερά» ή «δεξιά» δεν πείθουν πλέον. Επίσης δεν φοβάται ούτε την επαφή με το λαϊκιστικό AfD . Το 2023 είχε δηλώσει ότι υπάρχουν άνθρωποι στο κόμμα που κακώς χαρακτηρίζονται ναζιστές και είχε επισημάνει ότι απλώς «υπάρχουν συντηρητικοί άνθρωποι που ήταν Χριστιανοδημοκράτες».
Η υποψήφια καγκελάριος της AfD, Αλίς Βάιντελ Εικόνα: Kay Nietfeld/REUTERS
Τα άλλα κόμματα που εκπροσωπούνται στην Μπούντεσταγκ βλέπουν πάντως τα πράγματα διαφορετικά και για αυτά, η συνεργασία με το AfD αποκλείεται. Ορισμένα μάλιστα τάσσονται υπέρ της απαγόρευσής του από το Ομοσπονδιακό Συνταγματικό Δικαστήριο της Καρλσρούης.
Οι New York Times, μια από τις κορυφαίες εφημερίδες των Ηνωμένων Πολιτειών, δημοσίευσαν τις ομολογίες ενός ανώτερου Ιρανού στρατηγού.
Ενώ ο Ιρανός αξιωματούχος αναγνώρισε ότι τόσο το Ιράν όσο και η Ρωσία έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην πτώση του Άσαντ, κατηγόρησε τη ρωσική κυβέρνηση ότι είπε ψέματα ότι εστάλη υποστήριξη στον Άσαντ.
Σύμφωνα με τον Ιρανό αξιωματούχο, η Ρωσία, η οποία ισχυρίστηκε ότι έπληξε το κύριο αρχηγείο των ομάδων της αντιπολίτευσης στη Συρία, δεν το έκανε ποτέ, αντίθετα βομβάρδισε την ανοιχτή έρημο…
Ανέφερε ότι ο Άσαντ δεν έλαβε ποτέ την υποστήριξη που περίμενε από τον στενότερο σύμμαχό του. Μάλιστα, ο Ιρανός στρατηγός υποστήριξε ότι και η Ρωσία ανέλαβε κρυφά ενέργειες που άνοιξαν το δρόμο για ισραηλινές επιθέσεις.
Τι ομολόγησε ο Ιρανός αξιωματούχος
Τον Δεκέμβριο, το καθεστώς του Μπασάρ αλ Άσαντ στη Συρία έπεσε μετά από έναν εμφύλιο πόλεμο 13 ετών, όταν οι αντικαθεστωτικές ομάδες ξεκίνησαν μια αστραπιαία επιχείρηση.
Ένας ανώτερος Ιρανός στρατηγός κατηγόρησε τη ρωσική κυβέρνηση ότι παραπλάνησε τον Άσαντ ότι δήθεν θα χτυπήσει τους αντάρτες αλλά δεν το έκανε και άφησε να πέσει το καθεστώς του Μπασάρ αλ Άσαντ.
Ο Ιρανός αξιωματούχος ισχυρίστηκε ότι η Ρωσία, δεν επιτέθηκε στις ανταρτικές ομάδες της αντιπολίτευσης και για παραπλάνηση βομβάρδιζε την ανοιχτή έρημο.
Στην ομιλία του σε τζαμί στην Τεχεράνη, ο ταξίαρχος Μπεχρούζ Εσμπάτι θεώρησε τη Μόσχα εν μέρει υπεύθυνη για την ανατροπή της κυβέρνησης του Μπασάρ Άσαντ.
Στο ρεπορτάζ της αμερικανικής εφημερίδας New York Times, συμπεριλήφθηκαν οι ομολογίες του Εσμπάτι, ενός από τους ανώτερους διοικητές των Φρουρών της Επανάστασης του Ιράν.
Σύμφωνα με τον Εσμπάτι, η Ρωσία είπε στην Τεχεράνη ότι θα βομβαρδίσει τα κεντρικά γραφεία της Χαγιάτα Ταχρίρ αλ Σαμ, της αντιπολίτευσης που ηγήθηκε της ανατροπής του Άσαντ.
Ωστόσο, ο Εσμπάτι δήλωσε ότι οι δυνάμεις της Μόσχας «στόχευσαν τις ερήμους (για να ακουστούν μόνο οι βομβαρδισμοί) και όχι το αρχηγείο της αντιπολίτευσης.
Πρόσθεσε ότι η Ρωσία απενεργοποίησε τα ραντάρ κατά την επίθεση του Ισραήλ στη Συρία το 2024.
Έτσι, οι δυνάμεις του Τελ Αβίβ είχαν την ευκαιρία να επιτεθούν πιο αποτελεσματικά.
Ο στρατηγός δήλωσε επίσης ότι η εσωτερική διαφθορά έπαιξε σημαντικό ρόλο στην ανατροπή του Άσαντ και ότι η δωροδοκία ήταν κοινή μεταξύ των υψηλόβαθμων αξιωματούχων και των στρατηγών της Συρίας.
«Οι σχέσεις ήταν ήδη τεταμένες»
Ο Εσπάτι δήλωσε ότι οι σχέσεις μεταξύ Δαμασκού και Τεχεράνης έχουν ενταθεί τον τελευταίο χρόνο, υποστήριξε, επίσης, ότι οι εντάσεις ήταν τεταμένες λόγω της απόρριψης από τον Άσαντ στο αίτημα του Ιράν να εξαπολύσει επίθεση στο Ισραήλ μέσω της Συρίας.
Το Ιράν υιοθέτησε επίσημα μια πολύ πιο ήπια στάση μετά την ανατροπή της κυβέρνησης Άσαντ, λέγοντας ότι η μοίρα της Συρίας εξαρτάται από τους δικούς του ανθρώπους και ότι «θα καταβάλει κάθε δυνατή προσπάθεια για να διασφαλίσει την ασφάλεια και τη σταθερότητα στη Συρία».
Διεθνείς παρατηρητές πιστεύουν ότι η προέλαση της αντιπολίτευσης οφείλεται στη μείωση της υποστήριξης από τη Μόσχα, την κύρια πηγή στρατιωτικής ισχύος για τον Άσαντ, όπως γράφει η τουρκική NTV.
Όλοι ευχήθηκαν και εύχονται το 2025 να είναι μια υπέροχη χρονιά, με θετικά γεγονότα, με υγεία και ευημερία για άτομα, οικογένειες, κράτη και έθνη.
Είναι όμως τα χρόνια με τις εκδηλώσεις τους αποτέλεσμα των πράξεων και των απραξιών μας;
Πώς θα είναι φέτος για εμάς στην Αλβανία; Πώς θα είναι οι σχέσεις με τους γείτονες, με το Κόσοβο, με την Ευρωπαϊκή Ένωση και τις ΗΠΑ;
Το 2024 έκλεισε με μια πικρή δήλωση του πρωθυπουργού της γειτονικής Ελλάδας Κυριάκου Μητσοτάκη για εμάς: «Ελέγχουμε την ταχύτητα με την οποία η Αλβανία κινείται προς την ΕΕ», είπε στην πιθανώς τελευταία συνάντηση για το 2024 σε εγκαίνια δρόμου που θα συνδέει την Αλβανία με τη Θεσσαλονίκη πιο γρήγορα.
Λόγια που έρχονται σε αντίθεση με τις ενέργειες που κάνουν καθημερινά οι δύο χώρες και οι δύο λαοί για να έρθουν πιο κοντά, καθώς και το ίδιο το γεγονός της δρομολόγησης του ενωτικού δρόμου.
Λέξεις που επίσης έρχονται σε αντίθεση με τον κοινό στόχο να είναι η Αλβανία άξιο μέλος της ΕΕ , που σημαίνει γείτονας, εκτός από πολιτιστικά να ανήκει και νομικά στην Ευρώπη, με σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και αρμονική γειτονιά, όπως ισχυρίζεται η πολιτισμένη Ευρώπη.
Από την άλλη πλευρά των συνόρων, λίγο πολύ τις ίδιες μέρες, ο υπουργός Εξωτερικών μας, Ιγκλί Χασάνι , ξάφνιασε τους δημοσιογράφους λέγοντας ότι «οι διαπραγματεύσεις με την Ελλάδα έχουν πολλούς φορείς και τους αντιμετωπίζουμε με προσήλωση και προσοχή».
Σε όλη αυτή την προσπάθεια, υπερισχύει το ενδιαφέρον της αλβανικής κυβέρνησης να φέρει την Αλβανία πιο κοντά στην ΕΕ το συντομότερο δυνατό, χωρίς να αφήσει πίσω της τα θεμέλια μιας καλής και υγιούς σχέσης.
Είχαμε πολύ καλή και σοβαρή κατανόηση και δέσμευση με την Ελλάδα στη συγκεκριμένη περίπτωση. Είναι σημαντικό να μην είναι προσπάθεια μικροφώνου, αλλά δουλειά γραφείου, να μπαίνεις σε όλες τις απαραίτητες λεπτομέρειες, αλλά και να φροντίζεις ώστε οι λεπτομέρειες να μην χαλάσουν το σύνολο»
Φαίνεται ξεκάθαρο ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης κάνει καλά τη δουλειά ενός συντηρητικού, σύγχρονου και φιλόδοξου πολιτικού, που χρησιμοποιεί κάθε σωματίδιο για να βαρύνει την πλευρά της ζυγαριάς από τα συμφέροντα της Ελλάδας, συμπεριλαμβανομένου ενός σχεδόν κοινότοπου ζητήματος όπως του Μπελέρη, ή όταν ισχυρίζεται ότι σέβεται τα ιδιοκτησιακά δικαιώματα και τις ελευθερίες της ελληνικής μειονότητας στη χώρα μας, και έτσι η Ελλάδα και οι Έλληνες πολιτικοί συνεχίζουν να μας θέτουν προϋποθέσεις ακόμη και το 2025 για την ένταξη της Αλβανίας στην Ε.Ε.
Όμως όλα αυτά είναι παράδοξα, γιατί ακριβώς η ένταξη της Αλβανίας στην ΕΕ θα έφερνε αυτόματα όλα τα καλά που διεκδικεί η Ελλάδα από εμάς.
Ως εκ τούτου, θα ήταν απαραίτητο ένας από αυτούς να σπάσει τον κύκλο των απειλών, των εκβιασμών, που είδαν και επαναλαμβάνονταν σε ολόκληρες δεκαετίες ιστορίας ακριβώς σε σχέση με τους Αλβανούς μετανάστες στην Ελλάδα και την ελληνική μειονότητα στην Αλβανία.
Μπορεί όμως ο σημερινός πρωθυπουργός Μητσοτάκης να σπάσει αυτή την παράδοση;
Πρώτα απ’ όλα, οι Έλληνες πολιτικοί οφείλουν αυτή την αλλαγή στους δικούς τους ανθρώπους, που δεν χρειάζεται να σηκώσουν ακόμη στους ώμους τους έναν Νόμο Πολέμου με την Αλβανία, όταν 600 χιλιάδες Αλβανοί έχουν ενσωματωθεί στους ιστούς τους και σε σχέση με τους οποίους, αρχικά ως υπηρέτες, αλλά σήμερα με τη φιλοδοξία να είναι ίσοι, συμβάλλουν στην ευημερία της Ελλάδας όπως και οι Έλληνες που ζουν, εργάζονται και προσεύχονται στην Αλβανία.
Τότε το θέμα των Τσάμηδων και της τσαμουριάς, που συνεχίζει να παραμένει ταμπού της σύγχρονης πολιτικής εδώ κι εκεί πέρα από τα σύνορα, ή η ύπαρξη του στοιχειώδους Νόμου του Πολέμου, δεν είναι λεπτομέρειες, αλλά ζητήματα που περιμένουν επίλυση.
Κανείς δεν κατηγορεί σήμερα τους Γερμανούς και τους Ιταλούς, συνεχιστές εκείνων των Γερμανών και των Ιταλών του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, ως συνεργάτες και δράστες, υποστηρικτές ή συνεργάτες της γέννησης του ναζισμού και του φασισμού.
Κανείς δεν τους εμποδίζει να απολαμβάνουν τις περιουσίες των προγόνων τους σήμερα, να έχουν τους τάφους τους και να απολαμβάνουν το άρωμα των πετρών και των δέντρων όπου γεννήθηκαν και ξαναγεννήθηκαν στο πέρασμα των αιώνων.
Η Ελλάδα κρατά στα κεφάλια ενός ολόκληρου αλβανικού πληθυσμού, σε παιδιά, γυναίκες, ηλικιωμένους, στις γενιές που ακολούθησαν, όχι την ενοχή ότι είναι ναζί ή φασίστες, αλλά την υποψία ότι κάποιοι από αυτούς ήταν συνεργάτες των ναζι-φασιστών.
Υπήρχαν στιγμές που, όπως παντού στην Ευρώπη, ακόμα και στη τσαμουριά εκείνων των χρόνων, όπου κάποιοι φορούσαν λάθος στολές…
Οι Έλληνες πολιτικοί πρέπει να αφαιρέσουν αυτό το βάρος πρώτα από τους ώμους της Ελλάδας και μετά από όλους τους Τσάμηδες που εκδιώχθηκαν και μέχρι σήμερα βλέπουν από μακριά τα ερείπια των περιουσιών και των εδαφών των προγόνων τους στην τσαμουριά.
Πόσος καιρός έχει περάσει από τότε που ένας πρωθυπουργός της Ελλάδας δεν δίνει συνέντευξη σε αλβανικό μέσο;
Με αφέλεια, σεμνότητα και επιθυμία, ξεκίνησα για ένα αίτημα , όπου θα ήθελα πολύ να απαντήσουν ευθέως και χωρίς κομπλεξισμό, τόσο για την εμπόλεμη κατάσταση που ισχύει ακόμη, όσο και για το ζήτημα των Τσάμηδων, αλλά ακόμα σιωπή.
Μια παράλογη, παλιομοδίτικη σιωπή από τους απογόνους των πατέρων του δικαιώματος του λόγου και της δημοκρατίας.
*Η Άλμπα Μαλτέζι είναι απόγονος τσάμηδων, είναι η ιδιοκτήτρια της καθημερινής εφημερίδας Shqiptarja.com και σύζυγος ενός δημοσιογράφου και ιδιοκτήτη μέσων ενημέρωσης, του Κάρλο Μπολλίνο. Η Μάλτεζι ελέγχει το 74,6% του Ομίλου Ελεύθερων και Δίκαιων Μέσων (FFM), ο οποίος κατέχει το 80% της εφημερίδας Shqiptarja.com.
12 Ιανουάριος 2025
