Αρχική Blog Σελίδα 943

Γράφει ο ΠΡΟΣΩΠΑΡΧΗΣ: έκτακτες Κρίσεις: Γιατί βιάστηκαν εν μέσω “Mavi Vatan”;

4

Γράφει ο ΠΡΟΣΩΠΑΡΧΗΣ

Ο απόηχος των έκτακτων κρίσεων που το Συμβούλιο Αρχηγών Γενικών Επιτελείων (ΣΑΓΕ) διεξήγαγε παρανόμως κατόπιν εντολής του ΥΕΘΑ Νίκου Δένδια και όχι “αυτοβούλως” όπως προβλέπει η κείμενη νομοθεσία, παραμένει ισχυρός. Το «ξεπέταγμα», χονδρικά εντός τρίλεπτου, όπως τεκμηριώθηκε στην πρώτη χθεσινή αναφορά, με τίτλο «ΚΑΙΝΟΤΟΜΙΑ στην πράξη! Και με τη χρήση… A.I οι κρίσεις των ΕΔ!» των φακέλων των κρινόμενων αξιωματικών, με το ΣΑΓΕ απλώς να εκτελεί την επιθυμία του πολιτικού προϊσταμένου, υπονόμευσε την αξιοπιστία θεσμών και ηγητόρων και ευτέλισε μία διαδικασία καθοριστική για την εξέλιξη του αξιωματικού.

Το αφετηριακό ερώτημα είναι: Προς τι η βιασύνη για παραβίαση του ισχύοντος νόμου περί κρίσεων στις ΕΕΔ; Μήπως επέρχεται ανασχηματισμός ή εκλογές και πρέπει να εξυπηρετηθούν ορισμένοι ακαθόριστοι σκοποί, καθώς και ειδικές καταστάσεις; Μήπως πρέπει να διαμορφωθεί ελεγχόμενο, έστω και εμμέσως, περιβάλλον ώστε να διασφαλιστεί η λειτουργία συγκεκριμένων μηχανισμών; Μήπως επιδιώκεται να προκαταληφθούν οι αποφάσεις της επόμενης πολιτικής ηγεσίας ή να περιοριστεί η δυνατότητα της να τις λάβει;

Το γεγονός είναι πάντως ότι η όλη κατάσταση δημιουργεί καταισχύνη για το θεσμό των ΕΕΔ και τα στελέχη τους. Ας σημειωθεί επίσης ότι οι έκτακτες κρίσεις έγιναν κατά τη χρονική περίοδο που εξελίσσεται η μεγάλης κλίμακας τουρκική άσκηση «Mavi Vatan 2025» («Γαλάζια Πατρίδα 2025»).

Η άσκηση άρχισε στις 7 Ιανουαρίου και θα διαρκέσει έως τις 16 Ιανουαρίου 2025 και σε αυτή συμμετέχουν συνολικά 90 πλοία, 50 αεροσκάφη και 20.000 άτομα, προσωπικό της Διοίκησης Ναυτικών Δυνάμεων, της Διοίκησης Χερσαίων Δυνάμεων, της Διοίκησης Αεροπορίας και της Διοίκησης Ασφαλείας Ακτών.

Μάλλον κρίθηκε ότι η σύγκληση του ΣΑΓΕ την τέταρτη ημέρα διεξαγωγής της άσκησης θα εξυπηρετούσε καλύτερα (καθ’ ημάς οτιδήποτε άλλο εκτός της εθνικής άμυνας) από τη συνεχή παρακολούθησή της από τους τέσσερις αρχηγούς των Γενικών Επιτελείων, ώστε να υπάρξει άμεση και συντονισμένη αντίδραση στην περίπτωση που η Τουρκία θα αποφάσιζε να καταστήσει σαφή σε πρακτικό επίπεδο τα λεκτικά μηνύματα των Γκιουλέρ και Φιντάν.

Πιθανώς το ίδιο κρίθηκε ότι ισχύει και για τις αποστρατείες τεσσάρων αντιστράτηγων, 18 υποστράτηγων, ενός αντιναυάρχου και επτά υποναυάρχων, δύο αντιπτεράρχων και έξι υποπτεράρχων.

Οι χλιαρές αντιδράσεις ισοδυναμούν με λευκή επιταγή

Με εξαίρεση τη σχετική ανάρτηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης του Τομεάρχη Εθνικής Άμυνας του ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ Μιχάλη Κατρίνη, στην οποία εκφράζει τον προβληματισμό του και διατυπώνει εύλογα ερωτήματα, μέχρι τη στιγμή που συντάσσονταν αυτές οι σκέψεις (Σάββατο πρωί), δεν είχαν καταγραφεί αντιδράσεις άλλων πολιτικών κομμάτων, ενώσεων αποστράτων, ενώσεων στρατιωτικών, κ.λπ. Αποτελεί όμως αδιαμφισβήτητο γεγονός, ότι οι χθεσινές κατ’ εντολή έκτακτες κρίσεις δεν αποτελούν τη μοναδική περίπτωση περιφρόνησης του ισχύοντος νομικού πλαισίου από τον υπουργό Εθνικής Άμυνας.

Είχε προηγηθεί η τοποθέτηση του νυν Γενικού Διευθυντή, προσωπική επιλογή του Νίκου Δένδια, της Γενικής Διεύθυνσης Αμυντικών Εξοπλισμών και Επενδύσεων (ΓΔΑΕΕ) κατά παράβαση του νόμου (βλέπε αναλυτικά στην ανάρτηση με τίτλο «ΥΠΕΘΑ: Παράνομη η τοποθέτηση στη ΓΔΑΕΕ του νέου Γενικού Διευθυντή; Μείζον κίνδυνος…») και οι επίσης καταφανώς παράνομες έκτακτες κρίσεις της 10ης Δεκεμβρίου 2024 όπου μαζικά «σφαγιάστηκε» η ηγεσία του Υγειονομικού των ΕΕΔ.

Επειδή αυξάνονται συνεχώς οι περιπτώσεις κατά τις οποίες στο υπουργείο Εθνικής Άμυνας η εφαρμογή του ισχύοντος νομικού πλαισίου δεν είναι υποχρεωτική -ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά το προσωπικό, όπως θα έπρεπε να συμβαίνει σε μία ευρωπαϊκή χώρα δικαίου- αλλά αποτελεί αντικείμενο επιλογής, κυβέρνηση, πολιτικά κόμματα και φορείς θα έπρεπε να αντιληφθούν την ολισθηρότητα αυτής της ατραπού και πως τα πλήγματα που προκαλούνται στις ΕΕΔ σε μία κρίσιμη χρονικά περίοδο σε εθνικό, περιφερειακό και διεθνές επίπεδο συνιστούν αυτοχειρία με ολέθριες συνέπειες για τη χώρα.

Τέλος, ιδιαίτερη μνεία θα πρέπει να γίνει στους απόστρατους των ΕΕΔ, οι οποίοι θα πρέπει να αναλάβουν τις ευθύνες τους έναντι του έργου που επιτέλεσαν κατά την υπηρεσία τους και των συναδέλφων τους που τους διαδέχθηκαν στην υπεράσπιση της πατρίδας. Ας γίνει λοιπόν αντιληπτό, ότι η άσκηση κριτικής σε ιδιωτικό επίπεδο δεν αποτελεί αντιστάθμισμα της απόλυτης έλλειψης συλλογικού, ψύχραιμου και εμπεριστατωμένου σχολιασμού των τεκταινομένων.

Σήμερα, οι ΕΕΔ έχουν ανάγκη τις γνώσεις και την εμπειρία τους περισσότερο από ποτέ. Προτού υποστούν «ανήκεστο βλάβη».

Το μοναστήρι της Αγίας Αικατερίνης και ο Μωάμεθ

0
Φωτογραφία: η μονή της Αγίας Αικατερίνης στο Σινά
Ali al Yunani
Ήδη από το δεύτερο έτος της Εγίρας*, το 626 μ.Χ., οι Σιναϊτες Πατέρες σύμφωνα με την ίδια Σιναϊτική παράδοση, έσπευσαν και έστειλαν μία πρεσβεία στη Μεδίνα για να ζητήσουν πολιτική προστασία. Ανταποκρινόμενος ο Προφήτης στο αίτημα αυτό έδωσε με ποινή αφορισμού μία “υποχρέωση” /Διαθήκη (Αχτναμέ), επικυρωμένη με το αποτύπωμα της ίδιας της παλάμης του, όπου δήλωνε ότι θα προστατέψει το μοναστήρι (της Αγίας Αικατερίνης).

Επίσημα αντίγραφα της Διαθήκης αυτής σώζονται σήμερα τόσο στο Σκευοφυλάκιο της Μονής όσο και σε αρκετά μετόχια της εκτός Σινά και κυρίως στην Ελλάδα, ακόμη δε και στο Άγιον Όρος.

Όταν το 1517 κατέλαβε την Αίγυπτο ο Σουλτάνος Σελίμ Α΄, επικύρωσε μεν τα προνόμια της Μονής, όμως κράτησε προς φύλαξη το πρωτότυπο έγγραφο του Αχτναμέ για το βασιλικό θησαυροφυλάκιο στην Κωνσταντινούπολη**, καθώς έφερε την ιδιόχειρη επικύρωση του Προφήτη. Άφησε δε στη Μονή επικυρωμένο αντίγραφο που περιγράφω παρακάτω:
Το παρόν γράμμα (επειδή ο Θεός είναι Μεγάλος και Κυβερνήτης, ύστερα αφού ήλθαν όλοι οι Προφήτες, για να μη μείνει μαρτυρία αδικίας προς τον Θεό, δια τα προς τους ανθρώπους διδόμενα χαρίσματα), έγραψε ο Μουχάμμεντ ιμπν Αμπντουλλάχ και Απόστολος του Θεού, ο Θεωρός και επιμελητής του παντός κόσμου, προς όλους του έθνους του και της θρησκείας του ως στερνόν και βέβαιο τάξιμο και υπόσχεσι και δια τη φυλή των Χριστιανών και δια την γενεά των Ναζωραίων, όπου και αν ευρίσκονται, κοντά ή μακριά ευγενείς να είναι ή δυσγενείς ένδοξοι ή άδοξοι, λέγων ούτως:
1. Όποιος από το Έθνος μου θελήσει να χαλάσει την παρούσα υπόσχεση και τον όρκο  που είναι στην παρούσα συμφωνία, φθείρει την υπόσχεση του Θεού και αρνείται τον όρκο του και εναντιώνεται στο πρόσταγμα Του, αντιστέκεται στην Πίστη του, (μη γένοιτο Θεέ) γίνεται άξιος του αναθέματος είτε είναι βασιλιάς είτε φτωχός και απλός άνθρωπος, όποιος και αν είναι.
2. Λοιπόν, όποτε κάποιος από τους Μοναχούς ή περιηγητές θελήσει να κατοικήσει σε κανένα όρος ή κορυφή ή σπήλαιο και τόπο που να βρίσκεται κάπου εκεί κοντά (στο μοναστήρι) ή σε περιγιάλι ή σε αμμουδιά ή σε Μοναστήρι ή Εκκλησία και σε ευκτήριο οίκο, εγώ είμαι ανάμεσα τους προστάτης και φύλακας αυτών και όλων των πραγμάτων τους με την ίδια μου την ψυχή και με την βοήθεια και προστασία μου και με όλο μου το Έθνος, επειδή αυτοί είναι με το μέρος μου και τιμή μου.
3. Έτσι λοιπόν προστάζω και εμποδίζω τους (μουσουλμάνους) κυβερνήτες να γυρεύουν απ΄αυτούς χαράτσι ή άλλα δοσίματα, απέναντι τους βία και δυναστική κυριαρχία δεν γίνεται.
4. Τους Κριτές τους και τους Ηγουμένους να μην τους αλλάζει κανείς αλλά να μένουν αμετάτρεπτοι.
5. Τους Περιηγητές τους να μην τους εμποδίζει κανείς από την περιήγηση τους.
6. Από τα υπάρχοντα των Εκκλησιών τους κανένα να μην μπορεί να χρησιμοποιηθεί για κτίσιμο Μετζιτίου (μικρού τζαμιού) ή άλλου οποιουδήποτε τόπου Μουσουλμανικής λατρείας.
7. Όποιος θέλει να κάνει κανένα από τούτα που απαγόρευσα, να ξέρει βέβαια πως έλυσε τον ορισμό του Θεού και εναντιώθηκε στον Απόστολου Του.
8. Να μη πληρώνουν χαράτσι (ειδικό φόρο) οι Κριτές τους και οι Ηγούμενοι τους και οι Μοναχοί και οι δούλοι τους και οι μαθητές τους και άλλοι τους υποτακτικοί, ούτε να πειράζονται, γιατί εγώ είμαι προστάτης αυτών όπου και αν βρίσκονται στη γη ή στην θάλασσα, στην Ανατολή και τη Δύση, στην Άρκτον και Μεσημβρία επειδή το να προστατεύσω αυτούς και πάντα τα περί αυτούς, είναι χρέος μου και όρκος και παρακαταθήκη μου.
9. Και από εκείνους που με ησυχία ασκητεύουν στα όρη, να μην παίρνουν χαράτσι, ούτε δέκατο για τα εισοδήματά τους, ούτε κάποιος Μουσουλμάνους να γίνεται σύντροφος μ΄ αυτούς επειδή και αυτοί δεν εργάζονται, παρά μόνον όσον αφορά τα προς την τροφή τους.
10. Όταν φθάσει σε αφθονία ο καιρός του καρπού, να τους δίνεται σε κάθε έτος ένα καυχί.
11. Ούτε σε καιρό του πολέμου να μη τους αναγκάζουν (οι μουσουλμάνοι τους μοναχούς) να βγουν στον πόλεμο, ούτε να τους ζητάνε χαράτσι.
12. Οι υπόλοιποι από τους Χριστιανούς, οι ντόπιοι και οι πλούσιοι, που με πλούτο πραγματεύονται και είναι άξιοι για χαράτσι, να μην πληρώνουν άλλο παρά δώδεκα ντιρχάμ.
13. Εκτός από το χαράτσι, άλλο να μην τους ζητάνε, κατά το πρόσταγμα του Θεού, που λέει (στο Ιερό Κοράνι) “Προσκάλεσε όλους στη θρησκεία του Κυρίου σου με σοφία και με όμορφο κήρυγμα και προσπάθησε να τους πείσεις με τον καλύτερο τρόπο και τον πιο ευγενικό” (Κοράνι, 16:125)
14. Μια γυναίκα Χριστιανή, αν παντρευτεί με έναν Μουσουλμάνο, ο Μουσουλμάνος να κάνει το θέλημα της γυναίκας εκείνης και να μην την εμποδίζει από το να πηγαίνει στην Εκκλησία και από την προσευχή της και από τις συνήθειες της Πίστεώς της.
15. Κανείς να μη τους εμποδίζει στο το ανακαινίζουν, τις Εκκλησίες τους.
16. Όποιος θέλει να κάνει κάτι παρά αυτή την υπόσχεση ή να πιστέψει στο αντίθετο, γίνεται βέβαια αποστάτης του Θεού και του αποστόλου Του……
17. Και εναντίον τους να μην σηκώνει κανείς άρματα, μάλιστα οι Μουσουλμάνοι να πολεμούν για λογαριασμό τους (για λογαριασμό των μοναχών),
18. Και γι’ αυτό προστάζω, κανένας από το Έθνος μου (από την ισλαμική κοινότητα) να μη τολμήσει να κάνει κάτι εναντίον αυτής της υπόσχεσης, μέχρι να αφανιστεί ο Κόσμος.
Μάρτυρες: Αλή ιμπν Άμπου Τάλιμπ, Όμαρ ιμπν αλ-Χαττάμπ Αμπουντελιτάρ ιμπν Άμπου Μπακρ Αμπ’μπάς ιμπν Αμπντουλ-Μουττάλιμπ Ζουμπέιρ ιμπν Αουουάμ, Σαΐντ ιμπν Μάατ Θάμπιν ιμπν Νάφις Αμπτουλ-Αδίμ ιμπν Χασάν Αδίμπ ιμπν Γιασίν Άμπου Μπακρ ιμπ Άμπου Τάλιμπ Οθμάν ιμπν Άφφαν Αμπντουλλάχ ιμπν Μασούντ Φαζέρ ιμπν Αμπμπάς Ταλάτ ιμπν Αμπντουλλάχ Σαάντ ιμπν Αμπμπάς Ζέιντ ιμπν Θάμπιτ Χαμάρ ιμπν Άμπιντ Χάριθ ιμπν Θάμπιτ Αμπντουλλάχ ιμπν Όμαρ Το παρόν έγραψε ο οδηγός και διάδοχός Αλή ιμπν Άμπου Τάλιμπ, βάζοντας το χέρι του (βουτηγμένο σε μελάνι ως υπογραφή) ο Προφήτης και ακουμπώντας το (στην επιστολή), τον δεύτερο μετά την Εγίρα χρόνο, την Τρίτη ημέρα του μήνα Μουχάρραμ (Τετάρτη 7η Ιουλίου 623 μ.Χ.)).
——————————————————————————————

*Εγείρα: το χρονολογικό έτος σύμφωνα με το ισλαμικό ημερολόγιο και σημαίνει «έτος της φυγής» (στην αραβική, χίτζρα). Στην περίοδο της οθωμανικής αυτοκρατορίας ο όρος αποδόθηκε στα Ελληνικά ως «χιτζρέ».  Η αρίθμηση των ετών Εγίρας ξεκινά από το έτος 1, όταν ο Μωάμεθ εξορίστηκε από την Μέκκα και κατέφυγε στην Μεδίνα, όπου απέκτησε έναν πρώτο πυρήνα πιστών. Αυτό αντιστοιχεί στο έτος 622 μ.Χ. του γρηγοριανού ημερολογίου.

**[Επεξήγηση Ανιχνεύσεων: Η ενσωμάτωση της Αιγύπτου στην οθωμανική επικράτεια την 13η Απριλίου 1517 με την κατάλυση του κράτους των μαμελούκων και την εκτέλεση του τελευταίου μαμελούκου  σουλτάνου Τομάμπεη από τους οθωμανούς είχε ως συνέπεια την μεταβίβαση του τίτλου του χαλίφη στους οθωμανούς.

Εν συνεχεία μέρος των ιερών κειμιλίων του ισλάμ (αντικειμένων ανηκόντων στον προφήτη Μωάμεθ και τους διαδόχου του Αβού Βάκρ και Όμαρ) τα οποία ευρίσκοντο στην Αίγυπτο, μεταφέρθηκαν στην Κωνσταντινούπολη στο ανάκτορο Τοπ Καπί στο οποίο φυλάσσονται ως σήμερα. Οι οθωμανοί έκτοτε θεώρησαν ότι κληρονόμησαν τον τίτλο του χαλίφη όλου του Ισλάμ. Δια της καταλύσεως του κράτους των μαμελούκων οι οθωμανοί σουλτάνοι φέρουν τον τίτλο του «κυρίαρχου των δύο ιερών κειμηλίων» της Κάαβας στη Μέκα και του τεμένους του προφήτη  στη Μεδίνα.]

 

The Republic of Seven Months

0

A Brief Parliamentary History of Europe’s First but Short-Lived Liberal Democracy (1827-1828)

Aristides Hatzis
Jan 8

This is the text and some slides from my conference presentation at the 138th Annual Meeting of the American Historical Association (New York, January 3, 2025)

My main question today is simple and straightforward. How sustainable could one of the earliest liberal democracies (and a republic at that) could have been in early 19th century southern Europe? The Greeks had managed to organize a successful national revolution – the first in Europe to result in a new nation-state emerging from one of the empires of the time, the Ottoman Empire. During the Greek War of Independence, the Greeks organized themselves politically as a republic, and in 1827 they even adopted the most liberal and democratic constitution in the world. Was it too early, was it too ambitious, did the constitution of 1827 create a stillborn regime?

For those of you who are not familiar with the Greek revolution, let me first give you some context.

From 1821 to 1829, the Greeks engaged in a relentless struggle to liberate themselves from the oppressive rule of the Ottomans. The initial military victories (1821-1823) served to consolidate the revolution, yet it was the Greeks’ unwavering resilience in the face of numerous military setbacks (1824-1827), their adept foreign policy, and the eventual support of three European powers (Great Britain, Russia, and France, seeking to influence the nascent nation-state) that contributed to the eventual positive outcome.

During the revolution, a small number of Greek and European intellectuals made a bold attempt at an institutional experiment to make revolutionary Greece a republic by copying the U.S. constitution, despite the fact that most Greek leaders preferred a constitutional monarchy. The radical liberals successfully introduced a constitution in 1827 that was essentially a more progressive and radical version of the American constitution (e.g., the Greek constitution had explicitly outlawed slavery since 1823).

The second Greek revolutionary constitution of 1827 is widely regarded as a significant milestone in the development of liberalism and democracy in the region. The adoption of this constitution marked a pivotal moment in Greece’s political evolution, as it officially transitioned to a republican form of government. The new constitution, regarded as more progressive and technically consistent than its predecessor, the constitution of Epidaurus of 1822, which had been amended in Astros in 1823, signaled a new era of political and social advancement for the nation.

However, the constitution of 1827 was not implemented. A few weeks before the adoption of the constitution, Ioannis Kapodistrias was elected President of the Greek Republic for a seven-year term. Upon his arrival in Greece, Kapodistrias demanded the abolition of the constitution, essentially giving the Greek leadership an ultimatum. Kapodistrias considered this constitution the equivalent of “a razor in the hand of a child.” The constitution was subsequently suspended, and it is now widely acknowledged that it existed only in theory.

However, there is a huge gap in this simplistic picture.

The constitution was formally adopted in May of 1827, and subsequently, from June 20 of that same year onward, the caretaker government and the parliament governed Greece for a period of seven months, during which numerous decisions were made. The military apparatus included a small regular army, but it was mostly an irregular army operating under the command of British, French, and Greek generals, including Richard Church, Charles Nicholas Fabvier, and Theodoros Kolokotronis. Additionally, a formidable naval force was under the command of a British admiral, Thomas Cochrane. The national economy, or at least a segment of the national finances, was operational, albeit with significant deficiencies.A tax system existed, though it was dysfunctional. A meager budget was in place, an admiralty court was in session, and semi-official relations with the major European powers were in effect. This state entity would probably now be classified as a failed state. Nevertheless, it was a state in the sense of having the attributes and functions of a state.

This state was a republic, the first liberal parliamentary democracy in Europe, with universal male suffrage. It had a modern constitution modeled on the American constitution and a mixed presidential system with a president as head of the executive branch, whose power was checked by a strong parliament.

The question we are going to discuss today is how the Greek parliament has exercised the powers granted to it by this new constitution during these seven months – in the middle of a war, no less. Was this system of government sustainable?

The Greek Republic, which existed for a period of seven months, offers a fascinating case study. Under tremendous pressure, as the nation literally fought for its survival, the revolutionaries decisively created a liberal democracy. They established a government based on individual rights, separation of powers, and popular sovereignty—concepts that were radical at the time.

The Third National Assembly: Crafting a Nation’s Governance

The 3rd National Assembly of the Greek revolutionaries was the starting point for the establishment of a second revolutionary constitution. This assembly, comprised of a diverse group of regional leaders, military commanders, clergy, and intellectuals, met initially in Epidaurus and subsequently in early 1827 in Troezen. The purpose of this assembly was to find common ground and work through competing visions for Greece’s future. A significant development of this assembly was the election of Ioannis Kapodistrias as president, a position he held for a seven-year term. This choice was pragmatic, based on Kapodistrias’ diplomatic skills and international stature. Notably, Kapodistrias had been one of the two principal advisers (a kind of foreign minister) to Russian Emperor Alexander I, and he was one of the key players in the Congress of Vienna, the Congress System, and European affairs from 1813 to 1822.

Debates in the assembly highlighted the tensions between regional autonomy and national unity. Representatives from the Peloponnese, the Aegean islands, and central Greece frequently clashed over resource allocation, military strategy, and the balance of power between the executive and legislative branches. These disputes highlighted the challenges of establishing a unified governance structure in a nation struggling with the legacies of Ottoman rule and internal factionalism.

The people who wrote the constitution were inspired by the ideas of the French, American and British liberal thought. This resulted in a remarkable document, especially given the circumstances. The Greeks set a very high standard for their institutions, including a Greek oath as part of the process of becoming a citizen. This oath was a promise to support democratic ideals and civic nationalism.

The Constitution of 1827: A Bold Vision for Government

The Greek government was structured with a clear separation of powers between the executive and legislative branches under the Greek constitution of 1827.

The constitution established the principle of popular sovereignty, declaring that “sovereignty resides in the people; all power is derived from the people and exists for the people”. This was the first time this principle had been included in a Greek constitution. The parliament was the legislative body composed of representatives of the people. Parliament was responsible for creating laws that represented the will of the people. Executive power was vested in the president, who was the head of state and government. The president was responsible for carrying out the laws passed by the parliament, with the ability to delay, but not permanently block, legislation by exercising a suspensive veto on bills passed by the parliament.

Secretaries of State (ministers) were responsible for the president’s public actions, introducing the first elements of the parliamentary principle of executive accountability to the legislature. The constitution established a system of checks and balances, including the president’s inability to dissolve parliament, to prevent executive overreach. The constitution also included more than adequate provisions for the protection of individual and for some social rights.

But how did the Greeks actually put such a constitution into practice? Governing in peacetime is hard enough, let alone during a war. The work of the parliament during these seven months shows that they have met some really serious challenges head on and done their best.

The First Steps: Parliamentary Proceedings from June 1827 to January 1828

The Greek parliament convened under the new constitutional framework in June 1827, with the task of translating the ideals of the constitution into workable governance. The records of these proceedings offer a detailed glimpse into the challenges and achievements of this brief constitutional period:

Parliament’s immediate focus was on rebuilding a nation devastated by war. The following chart details the issues discussed in parliament during this period (click on the picture to make it bigger).

I will address the four more central issues of domestic policy, recognizing that the most important issue for them was the international recognition of the Greek state.

During these seven months, most of the discussions centered on land redistribution, economic stability, institutionalizing justice, and military organization.

Land reform was one of the most pressing issues. In the July 1827 sessions, members debated the equitable distribution of property confiscated during the revolution to war veterans and widows. These measures were intended to alleviate extreme poverty and support those who had sacrificed for the liberation struggle. The debates revealed tensions between those who advocated immediate redistribution and others who cautioned against depleting state resources without a clear institutional framework.

Parliament took decisive action to stabilize the Greek economy by introducing new tax policies and establishing mechanisms to manage the state’s war debts. A session in October 1827 emphasized the need to balance revenue generation with relief for impoverished citizens. Detailed plans were proposed for the collection of customs duties, especially in the Aegean islands, which were strategically important for trade. The parliament faced significant financial challenges. There was a lack of proper accounting, and funds were mismanaged and misappropriated. Financial management was disorganized, with fake expenditures by warlords, financial anomalies, and huge deficits. It was difficult to keep track of expenditures. The caretaker government was also in debt and had to cover the costs of the war. Parliament’s attempts to address the fiscal problems were sometimes hampered by a lack of cooperation from the executive.

Judicial reform was another critical area of focus, and in September 1827, parliament enacted laws aimed at ensuring judicial independence and fair trials. The records reveal extensive debates on the importance of impartial judicial mechanisms, especially given the volatile post-revolutionary environment. The establishment of lower and higher courts was a priority, with discussions emphasizing access to justice for all citizens.

With the Ottoman threat still looming, military organization remained a priority. Parliamentary debates highlighted the tension between funding military operations and adhering to the fiscal responsibilities of the constitution, and efforts were made to raise funds for the navy, which was seen as vital for defending the islands and supporting trade routes.

During these seven months, the Greek parliament faced numerous challenges, including issues related to the structure of government, administrative obstacles, financial difficulties, and conflicts with other governing bodies.

The ongoing War of Independence consumed much of the state’s attention, leaving little capacity for long-term governance. Discussions of foreign loans and diplomacy suggest a precarious reliance on international powers, limiting true sovereignty. Political fragmentation among factions (e.g., regional leaders, local warlords, intellectuals) undermined decision-making. There was no unified strategy, and debates often seemed reactive rather than proactive.

Parliament had to negotiate its authority and relationship with other institutions, including the executive. There were conflicts between the legislature and the executive. There were also tensions between the parliament and the military. The parliament tried to oversee the government’s actions, which led to obstruction and disagreements. For example, the parliament demanded that the spoils of war be kept untouched in a trust fund, which conflicted with the government’s need for funds.

Parliament struggled to finance its policies, with war debts piling up and little economic infrastructure to fall back on. Parliament faced practical challenges in its day-to-day operations and it had to deal with issues such as the need for a national currency. There was also a need to create laws regarding the military and address the major problem of piracy in the Aegean. The leaders of the revolution had no experience in governing, which made the process of creating a functioning state difficult. Many representatives in parliament preferred to lead locally rather than serve nationally, further complicating the situation. In addition, parliamentary proceedings were not regularly published, and what was published was selective, with delays and omissions. Only about 20% of parliamentary proceedings were published in the Government Gazette, creating significant transparency problems and making it difficult for the public to understand the workings of government.

 These challenges hampered the Greek parliament’s ability to effectively govern the newly formed state, and the assembly often failed to complete its work due to interruptions and disagreements. The parliament operated in a complex environment with multiple factions and conflicting interests during a deeply transitional and formative period in Greek governance. However, it is crucial to recognize its efforts to address multifaceted challenges ranging from state-building to military operations, while dealing with limited resources and external pressures.

The breadth of issues debated during these seven months demonstrates parliament’s efforts to establish foundational structures for a nascent state, balancing immediate survival with long-term vision.

The Suspension of the Constitution

Kapodistrias suspended the constitution in early 1828, arguing that the nation needed a more centralized approach. This ended Greece’s first experiment with liberal democracy. Kapodistrias said his actions were necessary for national stability, but critics saw them as a betrayal of the constitution’s ideals. The new nation lacked strong central authority, resources, and the political stability needed to implement the constitution. Was the abolition of the constitution necessary?

I will assess the decision of the parliament to abolish itself and transfer absolute power to Kapodistrias, avoiding the temptation of a counterfactual history or of hindsight bias. I will assess it using only the knowledge of the political conditions in early 1828.

The proponents of the decision to abolish the constitution asserted that Greece was in the midst of chaos, with ongoing warfare, financial insolvency, and internal political factionalism. A fragmented parliamentary system seemed incapable of effectively addressing these existential challenges. By concentrating power in the hands of a capable and widely respected leader, Ioannis Kapodistrias, the young state could respond more decisively to immediate threats. Kapodistrias was a seasoned diplomat with extensive experience in European politics. His vision for a centralized administration was aligned with the immediate needs of a nation struggling to assert its independence. His reputation for competence and integrity made him a unifying figure in a fragmented political landscape.

The 1827 constitution, while unquestionably progressive, was excessively ambitious for a state that was still grappling with the fundamentals of governance, as evidenced by the underdeveloped political culture and administrative capacity necessary to implement the constitutional framework. Greece was in a state of existential crisis, as evidenced by the parliament’s self-recognition of its inability to govern effectively amidst war and internal divisions. The dissolution of parliament seems a pragmatic choice, driven by the recognition that a more centralized and efficient leadership was imperative. Parliament members were acutely aware of the state’s institutional and administrative limitations in sustaining constitutional governance in a wartime context. This decision was a strategic maneuver, allowing for the potential implementation of political reforms in a more stable environment.

The arguments presented are valid and persuasive. However, it is my position that the decision could not be effective in the long term. The dissolution of parliament in early 1828 should be regarded as a betrayal of the democratic aspirations that fueled the Greek revolution. This action undermined the emerging liberal-democratic traditions, thereby delaying the evolution of a constitutional system capable of balancing power. The process of institution-building, though slow and rife with challenges, was interrupted. The parliamentary debates and the democratic governance, despite their shortcomings, had the potential to nurture a nascent political culture. While acknowledging the imperfection of the parliament and the radical aspects of the constitution, it is crucial to recognize their role in laying the foundation for the development of political culture and institutions.

The centralization of power under Kapodistrias carried the inherent risk of authoritarian rule, and the parliament’s decision set a dangerous precedent for future governance, reinforcing the notion that strong leaders, not institutions, were the solution to crises. The decision to dissolve parliament likely alienated regional leaders and factions that felt excluded from governance, and this resentment would later manifest in opposition to Kapodistrias. The consolidation of power under Kapodistrias resulted in a system that placed excessive reliance on a single individual, a strategy that was susceptible to challenges when confronted with opposition from local elites, ultimately leading to his assassination in 1831 and subsequent political instability.

The parliament’s resolution proved to be a multifaceted decision, bearing both positive and negative consequences.

While it was probably wise in the short term, providing Greece with the centralized leadership it desperately needed to stabilize at a critical juncture, the effects of the decision were likely to be detrimental in the long run. Kapodistrias’ rule introduced administrative reforms and restored a modicum of order. However, by bypassing the parliamentary process, the country’s democratic development was stalled, resulting in the emergence of a strongman-based model of governance. This, in turn, hindered the development of resilient institutions and undermined the leader that the abrogation resolution sought to support and empower.

Parliament’s resolution to suspend the constitution in early 1828 exemplifies a fundamental dilemma in the process of state-building: the tension between prioritizing survival and adhering to ideological principles. The parliament’s decision, driven by pragmatic concerns, entailed a compromise between democratic principles and the pursuit of immediate stability. While this decision can be rationalized within the historical context of the era, it underscores the intricate balance between crisis management and institutional development. This tension would persist and influence Greece’s political trajectory well into the 19th century.

Are they any lessons that one could derive from the short life of the Greek Republic of the seven months?

The brief actual enforcement of the 1827 constitution could offer valuable insights into the complexities of early democratic governance. The Greek experience highlights the difficulties of implementing democratic principles in a context of political instability and external threats. The reliance on foreign powers and internal divisions further complicated the enforcement of the constitution. The endless tension between the executive branch and the parliament highlights the challenges of balancing governance ideals with practical exigencies. The proceedings reveal numerous instances where compromises were proposed but ultimately failed due to deep-seated mistrust.

Despite its short lifespan, the 1827 constitution established the foundations for subsequent constitutional developments in Greece. Its emphasis on popular sovereignty, the separation of powers, and the protection of individual rights persisted in influencing Greek constitutional thought, ultimately becoming foundational elements of Greek constitutionalism. While the suspension of the constitution signaled the conclusion of Greece’s first parliamentary experiment, the principles it enshrined persisted in shaping the political aspirations of the Greek people.

A brief bibliographic note

If you’re looking for an excellent, recent introduction to the Greek revolution, I highly recommend Mark Mazower’s The Greek Revolution: 1821 and the Making of Modern Europe. For a short introduction to revolutionary Greek constitutionalism, check out the chapter written by Nikos Alivizatos in this excellent companion to the Greek revolution: The Greek Revolution: A Critical Dictionary. If you’re curious about how Greeks in a captive society came to embrace liberal and democratic ideals, check out Enlightenment and Revolution: The Making of Modern Greece by Paschalis Kitromilides. See also this book. Alternatively, you can wait for my book to be published in the US and UK under the title The Noblest Cause: The 1821 Greek War of Independence, or for my chapter on the Greek Revolution that it going to be published in the forthcoming Oxford Handbook in Modern Greek History.

You can find the text of the Greek constitution of 1827 here and the minutes of the Greek parliament sessions during the seven months here, unfortunately only in Greek but I plan to translate the 1827 constitution in English and post it in this space. For some context on the Troizen National Assembly and the constitution you can read this recent paper (in Greek). You can also find a number of papers (in Greek and English) I have written on Greek revolutionary constitutionalism and the Greek revolution in general on my Academia page. Academia is free, but you may need to register first.

Μαρία Δελιβάνη: συντριπτικές οι αποκαλύψεις της «Εστίας» για τα πεπραγμένα Σημίτη

3

Στη σημερινή Κυριακάτικη Εστία ο κορυφαίος μας δημοσιογράφος Μανώλης Κοττάκης προβαίνει σε ανατριχιαστικές, σε συγκλονιστικές, σε σκοτεινές αποκαλύψεις, αναφορικά με τα πρωθυπουργικά έργα και ημέρες του Κώστα Σημίτη. Αποκαλύψεις, που δεν βασίζονται σε υποθέσεις, σε φαντασιώσεις, σε εικαστικές συμπληρώσεις πληροφοριών, αλλά, φευ, σε αδιαμφισβήτητα ντοκουμέντα, σε επίσημα έγγραφα, σε μυστικες συμφωνίες εναντίον της χώρας, σε αποδεδειγμένες συμπεριφορές μη εξυπηρέτησης εθνικών συμφερόντων, σε μεθοδικές αποκρύψεις από τον ελληνικό λαό, σε απολύσεις εξαιρετικών δημοσιογράφων επειδή άσκησαν κριτική εναντίον του, σε απίστευτα σκάνδαλα, όπως της Siemens και πλήθος-πλήθος άλλων.

Και διερωτάται ο μέσος Έλληνας, που είναι πατριώτης, που περνά την πατρίδα του πριν από όλες τις άλλες, αλλά και πάνω από κάθε μορφής συμφέροντα που βαίνουν εναντίον της και του λαού, πως γίνεται επί 8 χρόνια, να παραμένουν στο σκοτάδι τα όντως ανατριχιαστικά αυτά συμβάντα εναντίον της χώρας και του λαού της. Πως γίνεται να έχουν διαρρεύσει, μέχρι σήμερα, τόσο μα τόσο λίγα από τα όσα διαπράχθηκαν επί πρωθυπουργίας Κώστα Σημίτη. Πως γίνεται να υπάρχουν ακόμη Έλληνες ανάμεσά μας, που να υποστηρίζουν ότι επρόκειτο για εξαιρετικό πρωθυπουργό. Πως γίνεται ένα σημαντικό τμήμα του ελληνικού λαού, και όχι αναγκαστικά οι λιγότερο μορφωμένοι, να είναι σε τέτοιο ακραίο βαθμό αποχαυνωμένοι, ναρκωμένοι, εύπιστοι, επαρμένοι.

Και, βέβαια, τα όσα καταγράφονται, μαύρο στο άσπρο, όπως λένε οι φίλοι μας οι Γάλλοι, (noir sur blanc), στη σημερινή Εστία, που επαναλαμβάνω ότι δεν επιδέχονται αμφισβήτηση, γιατί αναφέρονται σε γεγονότα, ουδόλως αποκλείεται να συνεχίζονται, ανενόχλητα.

Φυσικά, το πρόβλημά μας, μετά τις συντριπτικές αυτές αποκαλύψεις του Μανώλη Κοττάκη στη σημερινή Εστία, δεν είναι το όποιας μορφής ανάθεμα στον Κώστα Σημίτη, ο οποίος έφυγε με τιμές μεγάλου Έλληνα πατριώτη, αλλά …. τελικά, δεν δεδικαίωται. Το πρόβλημά μας, αντιθέτως, είναι πως θα σωθεί μελλοντικά η Ελλάδα, από ανάλογες καταστάσεις, με αυτές που απαθανατίστηκαν στη σημερινή Εστία.

Σίγουρα, υπάρχουν τρόποι διάσωσής μας στο μέλλον. Φτάνει να το θελήσουμε. Φτάνει να το αποφασίσουμε και το εκτελέσουμε με συνέχεια και συνέπεια. Προς τούτο, μια επιτροπή από αδέκαστους Έλληνες (εδώ, βέβαια, το ερώτημα είναι πως διασφαλίζεται το αδέκαστο), οι οποίοι θα έχουν πρόσβαση σε όλες τις συμφωνίες, διαβουλεύσεις, εντός και εκτός της επικράτειας. Και οι οποίοι θα στοχοποιούν, και θα ελέγχουν, εν τη γενέσει τους, όλες τις εμφανείς και αφανείς λεπτομέρειες συναντήσεων, συνομιλιών αρμοδίων με φίλους και εχθρούς,εξονυχιστικά. Εύκολα λέγονται, αλλά δύσκολα υλοποιούνται.

Πάντως, η προσπάθεια οφείλει να είναι, να μη βρεθούμε εμείς ή οι απόγονοί μας, ξανά, σε τόσο σκοτεινές αποκαλύψεις, εκ των υστέρων, όπως οι σημερινές στην Εστία.

newsbreak.gr

Με πυραύλους θωρακίζονται τα νησιά – Τείχος στο Αιγαίο

0

Η Αθήνα αποκτά πυραύλους με βεληνεκές που φθάνει τα 300 χιλιόμετρα και δημιουργεί επιπλέον πονοκέφαλο στην Τουρκία.
ΓΚΑΣΙΑΜΗΣ ΜΑΡΙΝΟΣ 11.01.25
Τα νησιά σε… φρεγάτες με πυραύλους σκοπεύει να μετατρέψει η Ελλάδα, απαντώντας στο κρεσέντο των ναυπηγήσεων που λαμβάνουν χώρα στην Τουρκία για λογαριασμό του στόλου της.
Τα περίφημα «ξύλινα τείχη» του Θεμιστοκλή που έσωσαν την Ελλάδα και τη δημοκρατία κατά τον 5ο αιώνα π.Χ. θα είναι στον 21ο αιώνα σε σημαντικό ποσοστό «πέτρινα οχυρά», φορτωμένα με αντιπλοϊκούς και όχι μόνο πυραύλους, καθώς αυτοί θα καλύπτονται από αέρος από τους κατά τόπους αντιαεροπορικούς και αντι-drone θόλους, σπαρμένα σε όλο το Αιγαίο και ειδικά στο Ανατολικό που η Αγκυρα θέλει αποστρατιωτικοποιημένο.

Το σκεπτικό των Κινέζων

Αναλύοντας τα διδάγματα από τις συγκρούσεις και τις γεωπολιτικές κόντρες που υπάρχουν σε όλη την υφήλιο, αλλά και λαμβάνοντας σοβαρά υπόψη τις δημοσιονομικές δυνατότητες που είναι αναιμικές, στο υπουργείο Εθνικής Αμυνας φαίνεται να έχουν υιοθετήσει σε σημαντικό βαθμό το σκεπτικό των Κινέζων που έχοντας να αντιμετωπίσουν τον αμερικανικό στόλο με τα αεροπλανοφόρα του, αντί να προχωρήσουν σε κοστοβόρες ναυπηγήσεις, έφτιαξαν χιλιάδες φθηνούς και θανατηφόρους πυραύλους κατά πλοίων.

Αντιπλοϊκούς πυραύλους

Η Ελλάδα βέβαια επειδή δεν διαθέτει πυραυλική τεχνολογία θα αναγκαστεί να αγοράσει δεκάδες αντιπλοϊκούς πυραύλους, που σε κάθε περίπτωση όμως είναι πολύ φθηνότεροι ως λύση από μια ναυπήγηση φρεγάτας II. Με αυτόν τον τρόπο οι φρεγάτες FDI, τα υποβρύχια και όποια άλλα μεγάλα πλοία αποκτήσει ο ελληνικός στόλος θα μπορούν να ασχοληθούν με το θέατρο επιχειρήσεων της Ανατολικής Μεσογείου, της Κύπρου και όχι μόνο, αφήνοντας στο Αιγαίο τις μικρότερες μονάδες του Πολεμικού Ναυτικού και τα νησιά που θα είναι πλέον ακόμη περισσότερο θωρακισμένα απέναντι στον αντίπαλο στόλο.

Το σκεπτικό εξάλλου το είχε ξεδιπλώσει ο υπουργός Εθνικής Αμυνας Νίκος Δένδιας, μιλώντας στη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων: «Είναι παράλογο ότι θέλουμε να δημιουργήσουμε ένα πυραυλικό τείχος στο Αιγαίο; Κάθε φρεγάτα Belh@rra αξίζει 1 δισεκατομμύριο ευρώ. Θα τη βάλουμε στα στενά του Αιγαίου; Θα κάνουμε αυτό που έπαθαν οι Πέρσες στη Σαλαμίνα, να μπουν τα μεγάλα βαπόρια στο στενό και να τους λιανίσει ο Θεμιστοκλής; Είναι πολύ πιο φτηνά από το να αντιμετωπίζουμε με συμβατικούς τρόπους».

Οι Τούρκοι

Με την άσκηση «Γαλάζια Πατρίδα» να είναι σε εξέλιξη κοντά στα παράλια της Τουρκίας και στο πλαίσιο αυτής να έχουν αφήσει τους ναυστάθμους τους 90 μονάδες επιφανείας και επτά υποβρύχια, ο τουρκικός στόλος εκτός του να υπενθυμίζει πως το αναθεωρητικό δόγμα της «Mavi Vatan» είναι ολοζώντανο και απαράλλαχτο, διαφημίζει και τη δυνατότητα να παρατάξει δεκάδες μεγάλες μονάδες στην Ανατολική Μεσόγειο και το Αιγαίο την ίδια ώρα που διαθέτει μονάδες επιπέδου φρεγατών στα ανοιχτά της Λιβύης και της… Σομαλίας.

Εχουν βλέψεις

Κατά γενική ομολογία, μπορεί το τουρκικό ναυτικό να μη διαθέτει τη ναυτοσύνη αλλά σίγουρα διαθέτει τους αριθμούς μιας κραταιάς περιφερειακής δύναμης με βλέψεις ακόμα μεγαλύτερες. Μπορεί να μην μπορούμε ακόμα να μιλήσουμε για μια «τουρκική αυτοκρατορία», αλλά σίγουρα τα θεμέλια μιας νεοοθωμανικής ισχύος έχουν τεθεί. Οι αριθμοί είναι εκεί.

Η Τουρκία έχει να προσμένει την κατασκευή και ένταξη στον στόλο της οκτώ φρεγατών κλάσης «Istanbul», οκτώ πυραυλοφόρων αντιτορπιλικών TF-2000, ενός αεροπλανοφόρου μεγαλύτερου από το «Anadolu», έξι υποβρυχίων κλάσης «Reis», αντίστοιχων των ελληνικών «Παπανικολής», και άλλων τουλάχιστον τεσσάρων σε πρώτη φάση υποβρυχίων του προγράμματος MILDEN. Συνολικά, είναι σε διάφορες φάσεις κατασκευής 31 μονάδες για τον τουρκικό στόλο, ενώ ήδη διαθέτει στο νερό από μεγάλες μονάδες ένα μίνι αεροπλανοφόρο, 13 υποβρύχια, 17 φρεγάτες και 10 κορβέτες.

13 φρεγάτες

Στον αντίποδα, η ελληνική πλευρά έχει ήδη 13 φρεγάτες και 10 υποβρύχια και χτίζει τρεις φρεγάτες FDI, έχοντας ξεκινήσει τη συζήτηση για μια τέταρτη, ενώ ακόμα δεν υπάρχει ορατή κατάληξη στις συζητήσεις για τον εκσυγχρονισμό των τεσσάρων φρεγατών ΜΕΚΟ, μία εκ των οποίων, η «Υδρα», ανέλαβε αποστολές για δεύτερη φορά στην Ερυθρά. Υστερα από αγώνες ξεκίνησε να παραλαμβάνει τορπίλες βαρέος τύπου για τα «Παπανικολής» και έχει παραλάβει τα τρία από τα επτά ανθυποβρυχιακά ελικόπτερα Romeo.

Τείχος με πυραύλους

Επειδή, όπως είπαμε, δεν υπάρχουν τα χρήματα ή, όπως φαίνεται, άνθρωποι σαν τον Αβέρωφ να δωρίσουν χρήματα για μάχιμα πολεμικά πλοία πρώτης γραμμής, η Αθήνα επιλέγει την έξυπνη λύση του πυραυλικού τείχους στο Αιγαίο.

Επισημαίνεται πως το Πολεμικό Ναυτικό διαθέτει ήδη δύο επάκτιες Συστοιχίες Κατευθυνόμενων Βλημάτων Exocet τοποθετημένες σε νησιά που σε περίπτωση σύγκρουσης μπορούν να πλήξουν ό,τι βγαίνει από τα Δαρδανέλλια.

Επάκτιες συστοιχίες

Θα αποκτήσει λοιπόν επιπλέον πυραύλους κατά πλοίων με βεληνεκές από 180 έως και 200 χιλιόμετρα σε επάκτιες συστοιχίες, που θα συμπληρωθούν από τους ισραηλινούς αντιαρματικούς αλλά και σε σημαντικό βαθμό αντιαποβατικούς πυραύλους Spike NLOS.

Σε 34 οχήματα

Δεκαεπτά συστήματα αυτού του τύπου σε 34 οχήματα θα αποκτήσει πριν από το ερχόμενο καλοκαίρι ο Ελληνικός Στρατός Ξηράς και η πλειοψηφία τους θα πάει σε νησιά. Κάθε εκτοξευτής διαθέτει τέσσερα βλήματα με βεληνεκές που φτάνει τα 32 χιλιόμετρα. Επιπλέον πυραύλους αυτού του τύπου θα αποκτήσουν και το Πολεμικό Ναυτικό και η Αεροπορία Στρατού για τα ελικόπτερα Απάτσι.

Στα νησιά θα πάει σε σημαντικό βαθμό και η πλειοψηφία των συστημάτων πολλαπλών εκτοξευτών πυραύλων PULS (Precise Universal Launching System) που συζητά η Αθήνα με το Τελ Αβίβ.

Το βεληνεκές του συγκεκριμένου συστήματος φτάνει τα 300 χιλιόμετρα.

Κλειδώνει το Αιγαίο

Με αυτό τον τρόπο η Αθήνα όχι απλά «κλειδώνει» το Αιγαίο, αλλά δημιουργεί επιπλέον πονοκέφαλο στο τουρκικό επιτελείο καθώς τίθενται στα σκοπευτικά και εγκαταστάσεις στρατηγικής σημασίας στην ενδοχώρα της Τουρκίας.

Αυτά τα τρία συστήματα θα λειτουργούν μαζί με τα ήδη υπάρχοντα στα νησιά συστήματα του Πυροβολικού, όπως τα MLRS και τα αυτοκινούμενα πυροβόλα. Με όλα αυτά, αντιλαμβάνεται εύκολα κανείς την ισχύ πυρός που θα συγκεντρώνει το κάθε νησί, που σε αντίθεση με τις φρεγάτες θα είναι και αβύθιστα…

ΤΑ ΝΕΑ

Πώς θα μπορούσε να αποτραπεί η σύναψη ενός τουρκο-συριακού συμφώνου οριοθέτησης; Όσο και αν φαντάζει απίθανο, η Αίγυπτος, η Ελλάδα και η Κύπρος κρατούν τα κλειδιά (11 χάρτες)

0

Πιστή στην πάγια τακτική της να μας αιφνιδιάζει δυσάρεστα πριν προβεί στην εκτέλεση των επεκτατικών σχεδίων της περί «Γαλάζιας Πατρίδας», η Τουρκία προανήγγειλε, με διαρροές στον τουρκικό Τύπο τις οποίες επιβεβαίωσε ο Τούρκος υπουργός ενέργειας, όπως προκύπτει από σχετική δήλωσή του, ότι συζητείται με τη νέα (προσωρινή) ηγεσία της Συρίας η σύναψη συμφωνίας για την οριοθέτηση των θαλάσσιων ζωνών τους κατά τα πρότυπα του ανυπόστατου τουρκο-λιβυκού μνημονίου του 2019.

Η επικείμενη μετάβαση του Έλληνα πρωθυπουργού στο Κάιρο στο πλαίσιο της τριμερούς Συνάντησης Κορυφής με τον Αιγύπτιο Πρόεδρο και τον Κύπριο ομόλογό του προσφέρεται όσο ποτέ άλλοτε για συγκεκριμένους «έξυπνους» διπλωματικούς ελιγμούς, ικανούς να οδηγήσουν στην εν τη γενέσει της αποτροπή μίας τέτοιας κίνησης της γείτονος.

Όσο και αν φαντάζει απίθανο, Αίγυπτος, Ελλάδα και Κύπρος κρατούν τα κλειδιά των οριοθετήσεων των θαλάσσιων ζωνών στην Ανατολική Μεσόγειο και η τριμερής Συνάντηση Κορυφής μπορεί, αν υπάρξει η πολιτική βούληση και ο κατάλληλος συντονισμός, να ματαιώσει τα νέα σχέδια της Άγκυρας. Πώς μπορεί να επιτευχθεί μία τέτοια εξέλιξη;

Πρώτον, η Κύπρος συνήψε με την Αίγυπτο το 2003 συμφωνία οριοθέτησης των ΑΟΖ τους βάσει της μέσης γραμμής. Η συμφωνηθείσα οριογραμμή, μήκους 155 ναυτικών μιλίων (νμ), εκκινεί από ένα σημείο (1) το οποίο κείται λίγο ανατολικότερα του 30ου μεσημβρινού, αφήνοντας ένα εύλογο κενό μέχρι το σημείο εκείνο όπου συναντώνται οι οριογραμμές Αιγύπτου, Ελλάδας και Κύπρου (τριεθνές σημείο) οι οποίες θα προκύψουν από μελλοντική μεταξύ τους συμφωνία (βλέπε χάρτη 1*).

ΧΑΡΤΗΣ ΑΡΙΘΜΟΣ 1

Δεύτερον, η Αίγυπτος  συνήψε με την Ελλάδα το 2020 μερική συμφωνία οριοθέτησης των ΑΟΖ τους, σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο και τη Σύμβαση για το δίκαιο της θάλασσας του 1982 (προοίμιο της συμφωνίας). Η συμφωνηθείσα οριογραμμή, μήκους 104 νμ, εκκινεί από το σημείο Α το οποίο κείται επί του 28ου μεσημβρινού και καταλήγει στο σημείο Ε επί του 26ου  μεσημβρινού (βλέπε χάρτη 2).

ΧΑΡΤΗΣ ΑΡΙΘΜΟΣ 2

Η συμφωνία προβλέπει στο άρθρο 1α ότι η «ολοκλήρωση της οριοθέτησης θα λάβει χώρα, όπου αρμόζει, μέσω διαβουλεύσεων μεταξύ των δύο μερών πέραν του σημείου α και του σημείου β, σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο». Επομένως, Αίγυπτος και Ελλάδα δεσμεύονται να συνεχίσουν την οριοθέτηση και πέραν των δύο σημείων Α και Ε. Προσώρας δεν έχει οριοθετηθεί η κείμενη μεταξύ του 28ου και του 30ου μεσημβρινού θαλάσσια έκταση.

Τρίτον, όπως συνάγεται από τις ανωτέρω δύο συμφωνίες, η Αίγυπτος αναγνωρίζει το πλήρες δικαίωμα (full entitlement) τόσο των κρατών-νήσων (όπως είναι η Κύπρος) όσο και των νησιωτικών εδαφών των μικτών κρατών (όπως είναι η Ελλάδα). Το ανωτέρω δικαίωμα εδράζεται τόσο στη Σύμβαση για το δίκαιο της θάλασσας, συμβαλλόμενα μέρη στην οποία είναι και τα τρία κράτη (Αίγυπτος, Ελλάδα και Κύπρος), όσο και στην πλούσια νομολογία των διεθνών δικαστηρίων σχετικά με την οριοθέτηση των θαλάσσιων ζωνών των παράκτιων κρατών.

Τέταρτον, η παρουσία της Ελλάδας στην Ανατολική Μεσόγειο είναι αποκλειστικά νησιωτική, ακολουθώντας τρεις άξονες. Ο πρώτος άξονας καταλαμβάνει το θαλάσσιο μέτωπο της ανατολικής Κρήτης, της Κάσου, της Καρπάθου και της Ρόδου (δυτικό θαλάσσιο τόξο), με κατεύθυνση από ΒΔ προς ΝΑ και με αποτέλεσμα η προβολή του στη θάλασσα να διεμβολίζει και να επικαλύπτεται με την προς νότον προβολή της ηπειρωτικής τουρκικής ακτής (βλέπε χάρτη 3).

ΧΑΡΤΗΣ ΑΡΙΘΜΟΣ 3

Ο δεύτερος άξονας καταλαμβάνει το νησιωτικό σύμπλεγμα του Καστελλορίζου, το οποίο αποτελείται από 14 συνολικά νησιωτικά εδάφη (νησιωτικό σύμπλεγμα), με κύρια κατεύθυνση προς νότον, αλλά και δευτερευόντως προς ανατολάς και προς δυσμάς, και με χαρακτηριστικό γνώρισμα ότι παρεμβάλλεται μεταξύ των ηπειρωτικών ακτών  της Τουρκίας προς βορράν και της Αιγύπτου προς νότον (βλέπε χάρτη 4, όμοιο με τον χάρτη της Σεβίλλης).

ΧΑΡΤΗΣ ΑΡΙΘΜΟΣ 4

Τέλος, ο τρίτος άξονας καταλαμβάνει τη θαλάσσια περιοχή μεταξύ της ανατολικής ακτής της Κρήτης και της δυτικής ακτής της Κύπρου οι οποίες τελούν σε ανεμπόδιστη σχέση ευθείας μετωπικότητας (οι ακτές τους δηλαδή αντίκεινται, χωρίς την παρεμβολή τρίτης κυριαρχίας, η δε μεταξύ τους απόσταση είναι 543 χλμ, ενώ η απόσταση μεταξύ Αιγύπτου και Τουρκίας είναι 520 χλμ, βλέπε χάρτη 5), με αποτέλεσμα η προβολή τους στη θάλασσα να επικαλύπτεται, να έχουν με άλλα λόγια κοινό θαλάσσιο όριο.

Χαράσσοντας κύκλους ακτίνας 200 νμ από τις ακτές της Τουρκίας, της Αιγύπτου, της δυτικής ακτής της Κύπρου και της ανατολικής ακτής της Κρήτης, το γεγονός ότι οι τέσσερις κύκλοι τέμνονται μάς οδηγεί στο συμπέρασμα ότι Κρήτη και Κύπρος έχουν κοινό θαλάσσιο όριο  (βλέπε χάρτη 6, σύμφωνα με τον οποίο η επικάλυψη της αιγυπτιακής με την τουρκική ΑΟΖ απεικονίζεται στο ελάχιστο τρίγωνο χρώματος μωβ με τετραγωνίδια).

ΧΑΡΤΗΣ ΑΡΙΘΜΟΣ 6

Αναφορικά λοιπόν με την Ελλάδα και την Κύπρο, η προβολή των ακτών τους στη θάλασσα επικαλύπτεται σε δύο σημεία του δεύτερου (νησιωτικό σύμπλεγμα) και του τρίτου (Κρήτη/Κύπρος) άξονα.

Πέμπτον, όσον αφορά ειδικότερα στον δεύτερο άξονα (νησιωτικό σύμπλεγμα), κρίσιμο είναι το ζήτημα του βαθμού επήρειάς του στο πλαίσιο της οριοθέτησης των θαλάσσιων ζωνών του. Η Τουρκία υποστηρίζει ότι όλα τα νησιωτικά εδάφη της Ελλάδας δικαιούνται, τόσο στο Αιγαίο όσο και στην Ανατολική Μεσόγειο, αποκλειστικά και μόνο αιγιαλίτιδα ζώνη 6 νμ, οπότε η οριοθέτηση χωρεί μεταξύ των δικών της ακτών και των ακτών της Αιγύπτου με βάση τη μέση γραμμή, χωρίς να λαμβάνονται υπόψη τα νησιωτικά εδάφη της Ελλάδας. Η γείτων επικαλείται το συνολικό μήκος των ακτών της (8.000 χλμ), την εγγύτητα του νησιωτικού συμπλέγματος προς τις ακτές της (περίπου δύο χλμ) και την μικρή επιφάνειά του (περίπου 10 τ. χλμ). Η άποψη αυτή της Τουρκίας παραβιάζει κατάφωρα τις συναφείς διατάξεις του εθιμικού δικαίου της θάλασσας αλλά και τη νομολογία των διεθνών δικαιοδοτικών οργάνων, εκμεταλλευόμενη τη γεωγραφική πραγματικότητα αλλά διαστρεβλώνοντας τη νομική [βλέπε συναφώς άρθρο της τουρκικής Daily Sabah της 1ης Ιανουαρίου 2025 (https://www.dailysabah.com/opinion/op-ed/turkiyes-maritime-diplomacy-in-the-eastern-mediterranean ) και χάρτη 7].

ΧΑΡΤΗΣ ΑΡΙΘΜΟΣ 7

Και εξηγούμαι, διά του λόγου το αληθές. Αν υποθέταμε ότι το νησιωτικό σύμπλεγμα ανήκε στην Τουρκία, τότε ο βαθμός επήρειάς του στην οριοθέτηση με την Αίγυπτο θα ήταν ελάχιστος επειδή οι θαλάσσιες ζώνες του θα απορροφώνταν -λόγω του χαρακτηρισμού του ως παράκτιου νησιωτικού εδάφους, ενσωματωμένου στον ηπειρωτικό κορμό της χώρας- από τις αντίστοιχες θαλάσσιες ζώνες των ηπειρωτικών ακτών της Τουρκίας και η μέση γραμμή θα μετακινούνταν ελάχιστα υπέρ της Τουρκίας και εις βάρος της Αιγύπτου αν το νοτιώτερο άκρο του λαμβανόταν ως σημείο βάσης για τον υπολογισμό της οριογραμμής (σύμφωνα με την απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου του 2009 στην υπόθεση Ρουμανία κατά Ουκρανίας, βλέπε χάρτη 8, ο οποίος απεικονίζει την παράκτια νησίδα Tsiganka επί του Δέλτα του Δούναβη η οποία ελήφθη υπόψη για τον υπολογισμό της γραμμής ίσης απόστασης μεταξύ των παρακείμενων ακτών της Ρουμανίας και της Ουκρανίας).

ΧΑΡΤΗΣ ΑΡΙΘΜΟΣ 8

Αν, αντιθέτως, το νησιωτικό σύμπλεγμα ανήκε στην Αίγυπτο, τότε θα δικαιούνταν αιγιαλίτιδα ζώνη 12 νμ και μία -ενδεχομένως του ιδίου εύρους- θαλάσσια έκταση ως ΑΟΖ και θα ενθυλακωνόταν, δηλαδή θα εγκλωβιζόταν, εντός της τουρκικής ΑΟΖ, οπότε η οριογραμμή, υπό τη μορφή της μέσης γραμμής, θα υπολογιζόταν μεταξύ των ηπειρωτικών ακτών των δύο κρατών (σύμφωνα με την απόφαση του διαιτητικού δικαστηρίου του 1977 στην υπόθεση Γαλλία και Ηνωμένο Βασίλειο, βλέπε χάρτη 9, ο οποίος απεικονίζει τις ενθυλακωμένες βρετανικές Αγγλονορμανδικές Νήσους σε γαλλική υφαλοκρηπίδα).

ΧΑΡΤΗΣ ΑΡΙΘΜΟΣ 9

Ενώ, όμως, η γεωγραφική πραγματικότητα παραμένει η ίδια, το γεγονός ότι το νησιωτικό σύμπλεγμα ανήκει στην Ελλάδα και παρεμβάλλεται μεταξύ άλλων δύο παράκτιων κρατών ανατρέπει την συνήθη διαδικασία οριοθέτησης, με αποτέλεσμα την αναγνώριση πλήρους επήρειας στο νησιωτικό σύμπλεγμα διά της απόλυτης εφαρμογής της μέσης γραμμής, υπολογιζόμενης ακτινοειδώς από όλες τις ακτές του έναντι των τουρκικών και αιγυπτιακών ακτών.

Με άλλα λόγια, η παρεμβολή του νησιωτικού συμπλέγματος μεταξύ Αιγύπτου και Τουρκίας διακόπτει τη σχέση των ακτών τους ως αντικείμενων, αν δε Αίγυπτος και Τουρκία προσέφευγαν από κοινού στο Διεθνές Δικαστήριο για την οριοθέτηση των θαλάσσιων ζωνών τους, το εν λόγω δικαιοδοτικό όργανο θα μεριμνούσε πρωτίστως να διασφαλίσει στον μέγιστο δυνατό βαθμό το δικαίωμα του τρίτου -μη διαδίκου- κράτους (εν προκειμένω της Ελλάδας), αναγνωρίζοντάς του θαλάσσιες ζώνες με βάση τη μέση γραμμή και δεν θα προχωρούσε στην αιτούμενη οριοθέτηση λόγω μη επικάλυψης της προβολής των ακτών Αιγύπτου και Τουρκίας (σύμφωνα με την απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου του 2002 στην υπόθεση Καμερούν κατά Νιγηρίας, βλέπε χάρτη 10, ο οποίος απεικονίζει την περιοχή του κόλπου της Γουϊνέας με την ανήκουσα στην Ισημερινή Γουϊνέα νήσο Bioko να παρεμβάλλεται μεταξύ Καμερούν και Νιγηρίας,  και χάρτη 11, ο οποίος απεικονίζει την διακοπτόμενη από την παρεμβολή της Bioko οριογραμμή του Διεθνούς Δικαστηρίου).

ΧΑΡΤΗΣ ΑΡΙΘΜΟΣ 10

ΧΑΡΤΗΣ ΑΡΙΘΜΟΣ 11

Το συναγόμενο μετά βεβαιότητας συμπέρασμα είναι ότι, με την ίδια γεωγραφική πραγματικότητα, αλλά με διαφορετικό εδαφικό καθεστώς, η οριοθέτηση των θαλάσσιων ζωνών του νησιωτικού συμπλέγματος πόρρω απέχει του να ταυτίζεται με την παραπλανητική, αυθαίρετη και άκρως επεκτατική τουρκική άποψη.

Με βάση τα προεκτεθέντα,  ο Έλληνας πρωθυπουργός καλείται επειγόντως να εξηγήσει διεξοδικώς στον Αιγύπτιο Πρόεδρο τις ανωτέρω πτυχές της οριοθέτησης (εάν δεν τις γνωρίζει ακόμη) και, ενόψει της μελλοντικής διμερούς συμφωνίας Ελλάδας και Κύπρου, για τη σύναψη της οποίας πρέπει να κινηθούν τάχιστα οι σχετικές διαδικασίες, και της τριμερούς μεταξύ Αιγύπτου, Ελλάδας και Κύπρου (ως προς το τριεθνές σημείο), να πείσει την φίλια και στρατηγική σύμμαχο Αίγυπτο ότι δεν έχει κοινό θαλάσσιο όριο με την Τουρκία λόγω της πανταχόθεν (διά των τριών αξόνων) παρεμβολής των ελληνικών νησιωτικών εδαφών.

Επιτυγχάνοντας την τριμερή συμφωνία επί των «εν αναμονή» ή «εν υπνώσει» οριοθετήσεων, ο Έλληνας πρωθυπουργός μπορεί κάλλιστα να την εκμεταλλευτεί ως όπλο σε περίπτωση κατά την οποία Τουρκία και Συρία αποτολμήσουν να οριοθετήσουν τις θαλάσσιες ζώνες τους κατά παράβαση του εθιμικού δικαίου της θάλασσας με την αλά τούρκα ερμηνεία και εφαρμογή του.

Η απειλή της αυτόματης ενεργοποίησης της τριμερούς συμφωνίας σε περίπτωση σύναψης συμφωνίας οριοθέτησης μεταξύ Τουρκίας και Συρίας εις βάρος των δικαιωμάτων της Κυπριακής Δημοκρατίας  θα αποτελέσει αποτρεπτικό ενός τέτοιου ενδεχομένου στοιχείο καθόσον το διακύβευμα είναι  για την γείτονα σημαντικότερο αυτού της τουρκο-συριακής συμφωνίας για να μην ληφθεί σοβαρά υπόψη.

Αν δε η Ελλάδα δεν επιθυμεί να επαναληφθούν τα όσα συνέβησαν το 2019, οφείλει, στην παρούσα συγκυρία, να αδράξει μία πρώτης τάξεως ευκαιρία για να εγκαταλείψει επιτέλους την «παρακολουθηματική» μιζέρια της αδράνειας έναντι των τουρκικών πρωτοβουλιών που υποσκάπτουν την ειρήνη και τη σταθερότητα στην ευαίσθητη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου, προλαμβάνοντας με την επιθετική διπλωματία της την υλοποίησή τους.

** Τους χάρτες 3, 4, 5 και 6 εκπόνησε ο κύριος Λεόντιος Πορτοκαλάκης τον οποίο ευχαριστώ από καρδιάς. Οι υπόλοιποι προέρχονται από την ιστοσελίδα (ΕΔΩ).

* Θεόδωρος Κατσούφρος
Νομικός – Διεθνολόγος

https://hellasjournal.com/2025/01/pos-tha-borouse-na-apotrapei-i-synapsi-enos-tourko-syriakou-symfonou-oriothetisis-oso-kai-an-fantazei-apithano-i-aigyptos-i-ellada-kai-i-kypros-kratoun-ta-kleidia-11-chartes/

Τουρκία: Ο πρόεδρος Ερντογάν αφήνει να εννοηθεί για πρώτη φορά ότι θα είναι ξανά υποψήφιος το 2028

0

Για πρώτη φορά, ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν άφησε να εννοηθεί ότι θα είναι υποψήφιος για νέα θητεία στην προεδρία στις εκλογές του 2028.

Στο συνέδριο τοπικής οργάνωσης του κυβερνώντος Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΑΚΡ) στην επαρχία Ούρφα, ο διάσημος στην Τουρκία τραγουδιστής Ιμπραχίμ Τατλίσες ρώτησε τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν αν θα είναι «παρών την προσεχή περίοδο για την προεδρία της Δημοκρατίας» και ο αρχηγός του τουρκικού κράτους απάντησε «αν θα είσαι εσύ, θα είμαι».

Το Σύνταγμα της Τουρκίας απαγορεύει τρίτη προεδρική θητεία. Για να είναι ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν υποψήφιος στις προεδρικές εκλογές του 2028, θα πρέπει ή να γίνει αναθεώρηση του τουρκικού Συντάγματος, ή να προκηρυχθούν πρόωρες εκλογές.

Για την προκήρυξη πρόωρων εκλογών απαιτούνται 360 ψήφοι βουλευτών (επί συνόλου 600 στην τουρκική εθνική αντιπροσωπεία), πλειοψηφία που δεν διαθέτει η συμμαχία του ΑΚΡ και του Κόμματος Εθνικιστικής Δράσης (ΜΗΡ) των υπερεθνικιστών Γκρίζων Λύκων, το οποίο υποστηρίζει τον Ερντογάν.

Πάντως ο αρχηγός του ΜΗΡ και ήσσων κυβερνητικός εταίρος Ντεβλέτ Μπαχτσελί δήλωσε τον Νοέμβριο ότι θα τασσόταν υπέρ αναθεώρησης του Συντάγματος ώστε να επιτραπεί στον Ερντογάν να διεκδικήσει νέα πενταετή προεδρική θητεία.

https://www.militaire.gr/toyrkia-o-proedros-erntogan-afinei-na-ennoithei-gia-proti-fora-oti-tha-einai-xana-ypopsifios-to-2028/

Συνάντηση στη Σαουδική Αραβία για τη Συρία παρούσα η Τουρκία και ευρωπαϊκές χώρες, εκτός η Ελλάδα

0

Υπουργοί Εξωτερικών και υψηλόβαθμοι διπλωμάτες δυτικών χωρών και χωρών της Μέσης Ανατολής συναντώνται σήμερα με τον νέο υπουργό Εξωτερικών της Συρίας Άσααντ Χάσαν αλ Σιμπάνι στην πρωτεύουσα της Σαουδικής Αραβίας Ριάντ, στην πρώτη περιφερειακή συνάντηση αυτού του είδους που διεξάγεται για τη Συρία μετά την ανατροπή του προέδρου της Μπασάρ αλ Άσαντ τον περασμένο μήνα. Η Τουρκία συμμετέχει, η Ελλάδα είναι απούσα. Δεν μας ενδιαφέρει η Συρία. Προσπαθήσαμε να συμμετέχουμε; Δεν γνωρίζαμε τίποτα για τη συνάντηση;

Η υπουργός Εξωτερικών της Γερμανίας Αναλένα Μπέρμποκ έφτασε στο Ριάντ σήμερα το πρωί ενόψει της συνάντησης με τον Σύρο υπουργό Εξωτερικών.

Ο υπουργός Εξωτερικών της Βρετανίας Ντέιβιντ Λάμι αναμένεται επίσης να μετάσχει στις συνομιλίες, σύμφωνα με ανακοίνωση που εξέδωσε το βρετανικό υπουργείο Εξωτερικών.

Ο υπουργός Εξωτερικών της Συρίας έφτασε χθες, Σάββατο, το απόγευμα στο Ριάντ, σύμφωνα με το σαουδαραβικό κρατικό πρακτορείο ειδήσεων SPA.

Οι υπουργοί Εξωτερικών της Σαουδικής Αραβίας, της Αιγύπτου, των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, του Κατάρ, του Μπαχρέιν, του Ιράκ, της Ιορδανίας, του Λιβάνου και της Τουρκίας βρίσκονταν όλοι στο Ριάντ για τη σημερινή συνάντηση, όπως και απεσταλμένοι της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των ΗΠΑ. Κι άλλοι υψηλόβαθμοι αξιωματούχοι αραβικών και δυτικών χωρών αναμένεται να μετάσχουν στη διάσκεψη.

Η συνάντηση, η οποία θα επικεντρωθεί στη Συρία την εποχή μετά τον Άσαντ, γίνεται καθώς η νέα ηγεσία της ζητεί την άρση των κυρώσεων από τη Δύση ώστε να επιτραπεί η ανάκαμψη της χώρας.

https://www.militaire.gr/synantisi-sti-saoydiki-aravia-gia-ti-syria-paroysa-i-toyrkia-kai-eyropaikes-chores-ektos-i-ellada/

Η «βαθιά (αμερικανική) πρεσβεία» άρχισε τα κόλπα κατά της Κίμπερλι

0

Έχουν να δουν πολλά τα μάτια μας με την άφιξη της Κίμπερλι στην Αθήνα.

Δεν γνωρίζουμε εάν είναι «βαθιά» ή «ρηχή» η Αμερικανική πρεσβεία στην Αθήνα, εάν αναμένει μετά βαΐων και κλάδων ή με φαρμακερά βέλη την Κίμπερλι Γκίλφοϊλ.

Εκείνο που μάθαμε από αξιόπιστη πηγή πέραν του Ατλαντικού είναι ότι έχει περιέλθει στην αντίληψη της προτεινόμενης πρέσβεως στην Ελλάδα ότι οι ποντικοί της γραφειοκρατίας στο τσιμεντένιο κτίριο επι της Βασιλίσσης Αμαλίας και Πέτρου Κόκαλη ροκανίζουν ήδη την καρέκλα της πριν προλάβει να καθίσει!

Ολημερίς και ολονυκτίς της κάνουν βουντού ώστε να μην τα πάει καλά στην συνέντευξη στην αρμόδια επιτροπή του Κογκρέσου και να την κόψουν όπως τόσους και τόσους άλλους, όπως πχ του Τζόρτζ Τσούνη το 2013 που είχε προταθεί από τον Μπαράκ Ομπάμα, ως υποψήφιος για το αξίωμα του Πρέσβη των ΗΠΑ στη Νορβηγία.

Έλα όμως που η Κίμπερλι Γκίλφοϊλ απέκτησε ήδη ρουφιάνο μέσα στην πρεσβεία των ΗΠΑ στην Αθήνα και την ενημέρωσε ότι οι γραφειοκράτες έφτασαν στο σημείο να αποστέλλουν μηνύματα δυσαρέσκειας σε πολιτικούς ( Έλληνες ) που έσπευσαν να την συγχαρούν μέσω του Χ με την παρατήρηση ότι η ενέργεια τους είναι άκυρη διότι η Κίμπερλι δεν έχει οριστεί ακόμη πρέσβης αφού δεν έχει περάσει απο το εξεταστήριο του Κογκρέσου.

Εκεί που στάθηκε – δηλαδή εξοργίστηκε- η Κίμπερλι είναι όταν της εξήγησαν ότι οι γραφειοκράτες της Βασιλίσσης Σοφίας μέσω τρίτου έστειλαν μήνυμα δυσαρέσκειας και στον Στέφανο Κασσελάκη , τον πάλαι ποτέ εθελοντή του Μπαιντενόπουλου….

Έχουν να δουν πολλά τα μάτια μας με την άφιξη της Κίμπερλι στην Αθήνα.

https://www.ieidiseis.gr/parapolitika/275437/i-vathia-amerikaniki-presveia-arxise-ta-kolpa-kata-tis-kimperli

Απόρρητα έγγραφα της Οικονομικής Αστυνομίας στο σπίτι της 37χρονης που εμπλέκεται στο κύκλωμα προστασίας

0

Αλέξανδρος Καλαφάτης

Αφορούν σοβαρή υπόθεση που έψαχνε η Οικονομική Αστυνομία. Τι ερευνά η ΕΛ.ΑΣ.
Απόρρητα έγγραφα της Οικονομικής Αστυνομίας βρέθηκαν από τους «αδιάφθορους» της ΕΛ.ΑΣ. στο σπίτι της 37χρονης αξιωματικού που συνελήφθη ως «συνεργάτιδα» κυκλώματος που παρείχε κάλυψη σε οίκους ανοχής και λέσχες στην Αθήνα.

Σύμφωνα με πληροφορίες του iEidiseis, οι Εσωτερικές Υποθέσεις εντόπισαν υπηρεσιακά έγγραφα της Οικονομικής Αστυνομίας, τα οποία δεν θα έπρεπε -κατά τους ερευνητές της υπόθεσης- να βρίσκονται σε ιδιωτικό χώρο. Τα απόρρητα έγγραφα αφορούσαν σε εν εξελίξει έρευνα της Οικονομικής Αστυνομίας για σοβαρή υπόθεση. Η 37χρονη συμμετείχε στη συγκεκριμένη έρευνα, καθώς υπηρετούσε μέχρι πρότινος στη συγκεκριμένη νευραλγική υπηρεσία της ΕΛ.ΑΣ.

Παράλληλα, κατά τη διάρκεια παρακολούθησης της αξιωματικού από μυστικούς αστυνομικούς των Εσωτερικών Υποθέσεων σε εστιατόριο, όπου είχε ραντεβού με τον αρχηγό του κυκλώματος, εμφανίζεται να του δείχνει έγγραφα (σχεδιαγράμματα). Παραμένει άγνωστο το περιεχόμενο των εγγράφων, με τους ερευνητές να εκτιμούν ότι επρόκειτο για απόρρητες πληροφορίες. Τα παραπάνω δεδομένα κάνουν εξαιρετικά ανήσυχους τους αρμόδιους αξιωματικούς της ΕΛ.ΑΣ. που χειρίστηκαν την υπόθεση σε σχέση με διαρροές κρίσιμων πληροφοριών. Η 37χρονη υπηρετούσε για καιρό σε νευραλγικές υπηρεσίες και έτσι κανείς δεν ξέρει την έκταση των πληροφοριών που μπορεί να διέρρευσαν από εκείνην προς το κύκλωμα προστασίας.

Και σαν να μην έφταναν αυτά, η 37χρονη και ο αρχηγός του κυκλώματος φαίνεται ότι την ημέρα της συνάντησής τους σε εστιατόριο (περίπου πριν από δυομιση μήνες) αντιλήφθηκαν ότι παρακολουθούνται και έτσι πήραν τις πινακίδες των οχημάτων του Εσωτερικών Υποθέσεων. Στη συνέχεια, φέρονται να έδωσαν τις πινακίδες σε «συνεργαζόμενους» αστυνομικούς για να τις ελέγξουν. Οι δύο αξιωματικοί που ανέλαβαν να πληκτρολογήσουν τις πινακίδες για να εξυπηρετήσουν το κύκλωμα ταυτοποιήθηκαν και σχηματίστηκε σε βάρος τους δικογραφία. Επίσης, ένας τρίτος αξιωματικός κατηγορείται ότι πήρε 500 ευρώ από χαρτοπαικτική λέσχη για να κάνει έλεγχο στην ανταγωνίστρια λέσχη που βρίσκεται σε κοντινή απόσταση.

Συνολικά συνελήφθησαν 19 άτομα, ενώ δικογραφία σχηματίστηκε για ακόμα 63. Μεταξύ των συλληφθέντων βρίσκονται η 37χρονη αξιωματικός και τρεις ειδικοί φρουροί της ΕΛ.ΑΣ. ενώ ανάμεσα στους ταυτοποιημένους περιλαμβάνονται τρεις αξιωματικοί, αστυνομικός και τρεις ειδικοί φρουροί της ΕΛ.ΑΣ καθώς και δύο πυροσβέστες.

Κατασχέθηκαν -μεταξύ άλλων- πάνω από 400.000 ευρώ, 16 χρυσές λίρες και πλάκα χρυσού.

Όλα ξεκίνησαν από καταγγελία σύμφωνα με την οποία μέλος της οργάνωσης που λειτουργεί ως εισπράκτορας, προβαίνει στη συλλογή χρηματικών ποσών από παράνομες λέσχες και στη συνέχεια τα παραδίδει σε γραφεία εταιρείας σε περιοχή της Αθήνας, ώστε αυτά να μοιραστούν σε επίορκους αστυνομικούς που παρέχουν «κάλυψη» σε παράνομες λέσχες στο κέντρο των Αθηνών.

Στο πλαίσιο της έρευνας, κατά την οποία αξιοποιήθηκαν ειδικές ανακριτικές τεχνικές και στοιχεία που προέκυψαν από την αξιολόγηση και ανάλυση πληροφοριακών και προανακριτικών δεδομένων, προέκυψε η ύπαρξη ιεραρχικά δομημένης εγκληματικής οργάνωσης, η οποία διέθετε έναν πολυδαίδαλο νομιμοφανή εισπρακτικό μηχανισμό.

Από την εμπεριστατωμένη έρευνα της Υπηρεσίας Εσωτερικών Υποθέσεων, προέκυψε ότι η δράση της εγκληματικής οργάνωσης ήταν διαρκής και τοποθετείται χρονικά τουλάχιστον από τον Φεβρουάριο του 2024, ενώ διακριβώθηκε το «πρόγραμμα κάλυψης» που χρησιμοποιούνταν από τα μέλη της εγκληματικής οργάνωσης έτσι ώστε να επιτυγχάνεται το «ξέπλυμα μαύρου χρήματος».

Ειδικότερα, είχαν στρατολογήσει βοηθητικά μέλη ως «μπροστινούς» σε ένα δίκτυο εταιρειών και με αυτόν τον τρόπο εξασφάλιζαν ότι τα παράνομα συμβεβλημένα καταστήματα θα λειτουργούν ανενόχλητα, έτσι ώστε να συλλέγουν την παράνομη προσυμφωνημένη «κάλυψη», η οποία θα διοχετεύεται στους επίορκους αστυνομικούς.

Μάλιστα, προκειμένου να προσδώσουν νομιμοφάνεια στην εγκληματική τους δραστηριότητα, χρησιμοποιούσαν μία έδρα επιχείρησης ως «Στρατηγείο», ενός εκ των μελών της οργάνωσης, χώρος στον οποίο λάμβαναν ισχυρά μέτρα αυτοπροστασίας (στατική φύλαξη, ασύρματη ενδοεπικοινωνία, κτλ).

Στο «Στρατηγείο», είχε καθοριστεί συγκεκριμένη περιοδικότητα «επισκέψεων», οι οποίες πραγματοποιούνταν κατά κύριο λόγο, κάθε 1η και 15η ημέρα κάθε μήνα και όπως διαπιστώθηκε οι οίκοι ανοχής κατέβαλαν μηνιαίως το χρηματικό ποσό από 800 έως 2.500 ευρώ, ενώ οι λέσχες από 1.000 έως 3.000 ευρώ μηνιαίως, τα οποία επιμερίζονταν σε δύο δόσεις ανά δεκαπενθήμερο.

Επιπλέον, πραγματοποιήθηκε παράλληλη έρευνα και από την Αρχή Καταπολέμησης της Νομιμοποίησης Εσόδων από Εγκληματικές Δραστηριότητες, από την οποία προέκυψε ότι τουλάχιστον για τις χρήσεις 2021, 2022, 2023 και 2024, καταβλήθηκαν σημαντικά μειωμένα ποσά Φ.Π.Α. και φόρου εισοδήματος, προξενώντας με τον τρόπο αυτό ισόποση περιουσιακή ζημία σε βάρος του Ελληνικού Δημοσίου, δημιουργώντας συνθήκες αθέμιτου ανταγωνισμού και προκαλώντας σημαντική βλάβη στην εθνική οικονομία.

Η ζημία που προκλήθηκε ανέρχεται, τουλάχιστον, στο ποσό των 20.310.962 €, που αντιστοιχεί στο Φ.Π.Α. για συναλλαγές 84.505.600€. Η περαιτέρω ζημία σε βάρος του Δημοσίου ανέρχεται στο ποσό των 64.194.638€ το οποίο αντιστοιχεί στην καθαρή αξία των συναλλαγών, μη λαμβανομένης υπόψη της επιπλέον ζημίας που προκαλούνταν από την λειτουργία των ανύπαρκτων επιχειρήσεων.

Τα μέλη της οργάνωσης είχαν διακριτούς ρόλους με τους κυριότερους να προκύπτουν ως εξής:

  • 58χρονος, ο οποίος ως αρχηγικό μέλος, αποτελούσε τον ιθύνοντα νου της εγκληματικής οργάνωσης, είχε εξασφαλίσει τους απαραίτητους χώρους για την εγκατάσταση του «Στρατηγείου», τα υπέρογκα μέτρα ασφαλείας σχετικά με αυτόν, καθώς επίσης και έναν στόλο ενοικιαζόμενων οχημάτων για τα μέλη της οργάνωσης, ενώ παράλληλα είχε καταφέρει και σχηματοποιήσει ένα ισχυρό δίκτυο πληροφόρησης και ενημέρωσης,
  • 55χρονος, στενός φίλος του αρχηγικού μέλους, ο οποίος λειτουργούσε ως Υπαρχηγός και ήταν επιφορτισμένος με τη λειτουργία του προγράμματος κάλυψης αποτελώντας το διαχειριστή του «μαύρου» ταμείου. Παράλληλα είχε άμεση επαφή με τα υπόλοιπα μέλη της εγκληματικής οργάνωσης όχι μόνο για την είσπραξη των χρηματικών ποσών αλλά και διάδοση της στρατηγικής ανάλογα με συμφέροντα της οργάνωσης,
  • 37χρονος, 3ος σε ιεραρχία, ήταν επιφορτισμένος με την απρόσκοπτη λειτουργία του «δικτύου» των εταιριών που διέπρατταν την απάτη σε βάρος του Δημοσίου, με καθημερινή παρουσία στο «Στρατηγείο» ,
  • 31χρονος, 54χρονος, 57χρονη, αποτελούσαν τα ζωτικά μέλη της οργάνωσης, επιφορτισμένοι με το ρόλο των λογιστών, γνωρίζοντας τη λειτουργία της οργάνωσης και ολοκληρώνοντας οποιαδήποτε λογιστική διαδικασία,
  • συλληφθείσα Αξιωματικός της ΕΛ.ΑΣ., η οποία αποτελούσε βασικό μέλος της οργάνωσης, καθώς λόγω της θέσης της στην Υπηρεσία που υπηρετούσε λειτουργούσε ως «σύνδεσμος» με το αρχηγικό μέλος της Εγκληματικής Οργάνωσης,
  • συλληφθείς Ειδικός Φρουρός, ως βασικό μέλος της οργάνωσης, ήταν επιφορτισμένος να διεκπεραιώνει καθημερινά πλήθος αναλήψεων χρηματικών ποσών από ATMs, για λογαριασμό της εγκληματικής οργάνωσης και να τα επιστρέφει στο «Στρατηγείο», ενώ ήταν άτομο απολύτου εμπιστοσύνης,
  • 35χρονος και -2- συλληφθέντες Ειδικοί Φρουροί, αποτελούσαν βασικά μέλη της οργάνωσης με συμμετοχή στην προσωπική ασφάλεια των αρχηγικών μελών αλλά και του «Στρατηγείου» και
  • 63χρονος, βασικό μέλος της οργάνωσης με ρόλο του κεντρικού «εισπράκτορα», ήταν επιφορτισμένος για την τελική, ασφαλή μεταφορά των «μαύρων» χρημάτων στο «Στρατηγείο» αλλά και την αυτοπρόσωπη παράδοση στον Υπαρχηγό.

Οι συλληφθέντες οδηγήθηκαν στην αρμόδια Εισαγγελική Αρχή.

https://www.ieidiseis.gr/ellada/275432/aporrita-eggrafa-tis-oikonomikis-astynomias-sto-spiti-tis-37xronis-pou-empleketai-sto-kykloma-prostasias

Φωτιές στο Λος Άντζελες: Κάηκαν 8 επαύλεις υψηλόβαθμων Ουκρανών στρατιωτικών

0

Τα χρήματα των δυτικών φορολογουμένων δεν καίγονται μόνο στην Ουκρανία…

Οκτώ επαύλεις που ανήκουν σε υψηλόβαθμους Ουκρανούς στρατιώτες, έγιναν στάχτη στο Λος Άντζελες.

Τα χρήματα των δυτικών φορολογουμένων δεν καίγονται μόνο στην Ουκρανία, αλλά και στις χώρες των φορολογουμένων…

«Σύμφωνα με ουκρανικές πηγές, κατά τη διάρκεια πυρκαγιών μεγάλης κλίμακας στο Λος Άντζελες, κάηκαν 8 επαύλεις που ανήκαν σε υψηλόβαθμο ουκρανικό στρατό.

Η συνολική αξία αυτού του ακινήτου φτάνει τα 90 εκατομμύρια δολάρια και αγοράστηκε με χρήματα που διατέθηκαν από τη Δύση ως μέρος οικονομικής βοήθειας προς το Κίεβο μετά την έναρξη του πολέμου», γράφει η TK.

Όπως ανέφερε η EADaily , ο κυβερνήτης της Καλιφόρνια Γκάβιν Νιούσομ κινητοποίησε 400 στρατιώτες της Εθνικής Φρουράς για να βοηθήσουν στην καταπολέμηση της κλιμακούμενης κρίσης των πυρκαγιών στην κομητεία του Λος Άντζελες.

Η Εθνική Φρουρά είναι επιφορτισμένη με τον έλεγχο της κυκλοφορίας, την προστασία των υποδομών ζωτικής σημασίας και την παροχή υποστήριξης στις υπηρεσίες επιβολής του νόμου και ταχείας αντίδρασης καθώς οι πυρκαγιές συνεχίζουν να καταστρέφουν την περιοχή.

https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/diethnis-asfaleia/foties-sto-los-antzeles-kaikan-8-epayleis-ypsilovathmon-oukranon-stratiotikon/

Η Πολωνία δεν έδωσε άδεια διέλευσης σε σλοβακικό αεροπλάνο επειδή πετούσε προς τη Ρωσία

0

Το αεροσκάφος κινήθηκε τελικά μέσω της Τσεχίας και της Γερμανίας

Οι Πολωνικές Αρχές δεν επέτρεψαν σε αεροσκάφος που μετέφερε κοινοβουλευτική αντιπροσωπεία της Σλοβακίας να περάσει από τον εναέριο χώρο της Πολωνίας, επειδή είχε προορισμό τη Μόσχα.

Αυτό ανέφερε ο εκπρόσωπος της αντιπροσωπείας Τίμπορ Γκάσπαρ, που είναι και αντιπρόεδρος του Κοινοβουλίου της χώρας, ενώ σύμφωνα με τον ίδιο, τα θέματα των συζητήσεων που τέθηκαν στη ρωσική πρωτεύουσα ήταν η προμήθεια φυσικού αερίου στη Σλοβακία και ο ρωσο-ουκρανικός πόλεμος.

Μάλιστα, όπως ανέφερε το αεροσκάφος κινήθηκε τελικά μέσω της Τσεχίας και της Γερμανίας για να παρακάμψει την Πολωνία.