Αρχική Blog Σελίδα 918

10 Δεκεμβρίου 1916: Η Αυτόνομη Αλβανική Δημοκρατία της Κορυτσάς

Από
anixneuseis
-
3

του Δημητρίου-Μερκουρίου Κόντη* 

Το καλοκαίρι του 1916 οι εξελίξεις στο Βορειοηπειρωτικό ήταν δυσοίωνες για την Ελλάδα. Οι δυνάμεις της Αντάντ θεωρούσαν, μετά την παράδοση του Ρούπελ [οχυρό στα ελληνοβουλγαρικά σύνορα] στους Βουλγάρους, τον Μάιο του 1916, ότι ο Βασιλιάς Κωσταντίνος είχε έρθει σε μυστική συνεννόηση με τις Κεντρικές Δυνάμεις. Το αποτέλεσμα ήταν να ανακληθεί η εντολή που είχε δοθεί τον Οκτώβριο του 1914 στον Ελευθέριο Βενιζέλο για την κατάληψη της Βορείου Ηπείρου από τον ελληνικό στρατό. Μάλιστα οι Ιταλοί, ο μεγαλύτερος ίσως αντίπαλος του ελληνισμού την δεκαετία 1910-20 σε όλα τα ανοιχτά εθνικά θέματα (Β. Ήπειρος/Μ. Ασία/Δωδεκάνησα), απαίτησαν την άμεση αποστράτευση και αποχώρηση του ελληνικού στρατού από τη Β. Ήπειρο.

Για τον Βενιζέλο, η «προδοσία του Ρούπελ» για την οποία θα καταδικαζόντουσαν σε θάνατο ο Ιωάννης Μεταξάς και ο Βίκτωρ Δούσμανης,  διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην απώλεια του ελέγχου της Β. Ηπείρου, καθώς τον Αύγουστο του 1916, οι Ιταλοί εκμεταλλεύτηκαν τον Εθνικό Διχασμό Βενιζέλου-Κωσταντίνου, που εξελισσόταν στην Ελλάδα και κατέλαβαν τις περιοχές της Χιμάρας, του Δέλβινου, του Αργυροκάστρου και της Πρεμετής, απομακρύνοντας τις ελληνικές και στρατιωτικές αρχές, οι οποίες είχαν σχετικές οδηγίες από την κυβέρνηση των Αθηνών να μην προβάλουν καμία αντίσταση. Παράλληλα ο γαλλικός στρατός από τον Ιούνιο του 1916 προχωρούσε στην σταδιακή κατάληψη του καζά της Κορυτσάς για στρατιωτικούς/επιχειρησιακούς λόγους στα πλαίσια του Α’ΠΠ. 

Σύμφωνα με τον Popescu, στις 2 Οκτωβρίου του 1916, ο συνταγματάρχης Ντε Φορτού ανάγκασε το 46ο Σύνταγμα του ελληνικού στρατού να αποχωρήσει από την περιοχή της Κορυτσάς, συλλαμβάνοντας τους βασιλικούς αξιωματικούς. Ο Στρατηγός Μορίς Σαράιγ ενδιαφερόταν όμως για την πόλη της Κορυτσάς, καθώς είχε πληροφορίες ότι άτακτες ομάδες που χρηματοδοτούνταν από τους Αυστριακούς, ετοιμάζονταν να καταλάβουν την πόλη.

Ο Βασίλης Κόντης, βασιζόμενος σε υλικό από το Αρχείο Υπουργείου Εξωτερικών (ΑΥΕ) παρουσιάζει την κατάσταση από την ελληνική σκοπιά: Μετά και την εγκαθίδρυση της προσωρινής κυβέρνησης Βενιζέλου στη Θεσσαλονίκη (Κυβέρνηση Εθνικής Άμυνας) στις 9 Οκτωβρίου του 1916, η μοναδική πόλη της Β. Ηπείρου που παρέμενε υπό ελληνική διοίκηση ήταν αυτή της Κορυτσάς. Στην περιοχή της Κορυτσάς δρούσε η ένοπλη ομάδα του Σαλί Μπούτκα, ο οποίος έχαιρε της υποστήριξης των Αυστριακών. Στις 16 Οκτωβρίου του 1916, ο Σαλί Μπούτκα, με το πρόσχημα ότι οι κάτοικοί της Μοσχόπολης τάχτηκαν υπέρ του κινήματος της Ένωσης με την Ελλάδα, εισήλθε στην πόλη, την οποία λεηλάτησε και έκαψε ολοσχερώς. Μετά την Μοσχόπολη, ο Μπούτκα απειλούσε πως θα έκαιγε και θα λεηλατούσε και την Κορυτσά, αν δεν αποχωρούσε η ελληνική διοίκηση και δεν υψωνόταν η αλβανική σημαία στην πόλη.

Η απειλή του Μπούτκα οδήγησε στις 22 Οκτωβρίου του 1916 σε ραγδαίες εξελίξεις στην πόλη της Κορυτσάς. Μικρός αριθμός στρατιωτών και χωροφυλάκων, με την υποστήριξη και βενιζελικών Κορυτσαίων,  κατάφεραν να αποκτήσουν τον έλεγχο της πόλης. Οι βασιλικές στρατιωτικές δυνάμεις μαζί με τις πολιτικές αρχές αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την πόλη, η οποία προσχώρησε στο κίνημα της Εθνικής Άμυνας. Άμεσα εστάλη ο Περικλής Αργυρόπουλος, πρώην νομάρχης Θεσσαλονίκης, ως εκπρόσωπος της προσωρινής κυβέρνησης Θεσσαλονίκης, ώστε να επιληφθεί για την διοίκηση αλλά και την στρατιωτική άμυνα της πόλης, που κινδύνευε άμεσα από τους ατάκτους του Σαλί Μπούτκα.

Βασική επιδίωξη του Βενιζέλου ήταν η προστασία του ελληνικού στοιχείου της περιοχής της Κορυτσάς. Ταυτόχρονα όμως ήθελε να αποτρέψει την κατάληψη της πόλης από τους Ιταλούς, οι οποίοι πλησίαζαν από το νότο. Όμως ο στρατηγός Σαράιγ, δεν ήταν διατεθειμένος να επιτρέψει σε στρατιωτικές δυνάμεις της προσωρινής κυβέρνησης Θεσσαλονίκης να αποσυρθούν από το Μακεδονικό Μέτωπο για να εγκατασταθούν στην Κορυτσά. Τελικά, στις 15 Νοεμβρίου του 1916, ο Σαράιγ αποφάσισε να στείλει τον συνταγματάρχη Ανρί Ντεκουάν, ώστε να αναλάβει αυτός την διοίκηση της Κορυτσάς από τον Αργυρόπουλο. Ο Βενιζέλος, μη έχοντας κάποια καλύτερη επιλογή, συναίνεσε στην παράδοση της Κορυτσάς σε γαλλικό έλεγχο.

Σύμφωνα με το βιβλίο με τα απομνημονεύματα του Ντεκουάν, την εποχή εκείνη υπήρχαν δύο ένοπλες ομάδες που δρούσαν στην περιοχή της Κορυτσάς, οι οποίες δυνητικά θα αποτελούσαν πρόβλημα για τους Γάλλους. Η πρώτη ομάδα που αναφέρθηκε ήταν αυτή του Σαλί Μπούτκα, που επιχειρούσε στα δυτικά της Κορυτσάς. Κατά τον Ντεκουάν, ο στόχος του Μπούτκα ήταν να προάγει τα αυστριακά συμφέροντα στην περιοχή με το πρόσχημα της διατήρησης της αυτονομίας της Αλβανίας. Θα πρέπει να επισημανθεί ότι οι Δυνάμεις της Τριπλής Αντάντ είχαν συμφωνήσει με τους Ιταλούς στην τριχοτόμηση της Αλβανίας σε Ιταλούς, Σέρβους και Έλληνες με τη μυστική Συνθήκη του Λονδίνου του 1915. Η δεύτερη ομάδα ήταν οι αλβανο-βουλγαρικές δυνάμεις με επικεφαλής τον Θεμιστοκλή Γερμένη, που δρούσαν κυρίως βόρεια της Κορυτσάς. Ο Γερμένης είχε ενσωματώσει βούλγαρους στρατιώτες στην ένοπλη ομάδα του, οι οποίοι κατά τον Ντεκουάν αποτελούσαν πλέον αναπόσπαστο τμήμα της. Αυστριακοί και Βούλγαροι ήταν συντεταγμένοι με τις Κεντρικές Δυνάμεις, αντίπαλοι της Αντάντ και άρα και των Γάλλων.

Ο Ντεκουάν θεωρούσε ότι οι παραπάνω ομάδες ήταν καλά εξοπλισμένες με αυστριακά Mannlicher, ενώ διέθεταν καλή εκπαίδευση στη χρήση τους. Η ομάδα του Γερμένη διέθετε ισχύ εφάμιλλή ενός γαλλικού τάγματος, ενώ αυτή του Μπούτκα ξεπερνούσε αρκετές φορές τη δύναμη των ατάκτων του Γερμένη.

Κατά τα φαινόμενα Ντεκουάν και Σαράιγ ήρθαν σε μια «ανίερη συμμαχία» με τον Γερμένη: Ο αλβανός εθνικός ήρωας υποσχέθηκε στους Γάλλους ότι θα αποχωρούσε από το βουλγαρικό στρατόπεδο και θα ενστερνιζόταν τον γαλλικό αγώνα. Επίσης θα μεσολαβούσε, ώστε να διαλυθούν οι δυνάμεις του Σαλί Μπούτκα. Με αυτό τον τρόπο, οι Γάλλοι θα αποκτούσαν τον έλεγχο της περιοχής της Κορυτσάς χωρίς ένοπλη σύγκρουση και αχρείαστη αιματοχυσία. Το αντάλλαγμα που ζήτησε ο Γερμένης από τον Ντεκουάν  ήταν να ανακηρυχθεί η Αυτόνομη Αλβανική Δημοκρατία της Κορυτσάς. Η εξέλιξη αυτή ήταν αναπάντεχη και δεν είχε προβλεφθεί από τον Βενιζέλο, ο οποίος διαχρονικά διατηρούσε θερμές σχέσεις με τους Γάλλους, οι οποίοι κατά την περίοδο 1912-1914 είχαν υποστηρίξει με ζέση τις ελληνικές εθνικές διεκδικήσεις στα πλαίσια της Ευρωπαϊκής Συμφωνίας.

Μάλιστα ο Ντεκουάν συνέλαβε μεταξύ άλλων τους Εφραίμ Γκίνη, επιθεωρητή των ελληνικών σχολείων Κορυτσάς, και τον ιατρό Χαράλαμπο (Λάμπη) Δάρδα, οι οποίοι μεταφέρθηκαν από την Κορυτσά με ένοπλη συνοδεία στη Θεσσαλονίκη. Τα δύο ονόματα είχαν αναφερθεί από τον Αργυρόπουλο στον Ντεκουάν, ως τα κατάλληλα πρόσωπα για να συνεργαστεί μαζί τους. Μάλιστα ειδικά για τον Δάρδα, ο Αργυρόπουλος δεν έκρυψε πως ανήκε στην ομάδα των Κορυτσαίων που επιδίωκαν την Ένωση με την Ελλάδα. Τον προηγούμενο χρόνο ο αδερφός του Ιωάννης Δάρδας είχε εκλεγεί βουλευτής Κορυτσάς. Ο Ντεκουάν ενημερώθηκε ότι στην ιδιωτική κλινική που διατηρούσε ο Δάρδας στην Κορυτσά, λειτουργούσε ένας χώρος ως ιδιωτικό κλαμπ, στο οποίο κάθε βράδυ συναντιόνταν και «συνωμοτούσαν» οι ελληνόφρονες της πόλης.

Έτσι στις 10 Δεκεμβρίου του 1916 υπογράφτηκε το σχετικό ιδρυτικό πρωτόκολλο. Επιλέχτηκαν 7 ορθόδοξοι και 7 Μουσουλμάνοι στα πρότυπα μιας «οικουμενικής κυβέρνησης», η οποία θα αναλάμβανε την αυτοδιοίκηση της περιοχής στα όρια του παλιού οθωμανικού καζά Κορυτσάς. Κατά τα φαινόμενα, οι Γάλλοι επέμεναν να συμμετέχουν στο εγχείρημα και οι ορθόδοξοι, που στο παρελθόν είχαν πρωτοστατήσει στον απελευθερωτικό-ενωσιακό αγώνα του 1914, ώστε να εξασφαλιστεί η μεγαλύτερη δυνατή συναίνεση στο ντόπιο πληθυσμό. Ο Γκίνης, ο Δάρδας και οι λοιποί συλληφθέντες αφέθηκαν ελεύθεροι και επέστρεψαν στην Κορυτσά. Ο Γκίνης θα δολοφονούνταν στις 13 Απριλίου του 1919, μέρα μεσημέρι, στην Κορυτσά από αγνώστους.

Στην ουσία ο στόχος της συμφωνίας Γερμένη-Ντεκουάν αποσκοπούσε στο να περάσει ο έλεγχος της πόλης στους αλβανόφρονους, ενώ ο Γερμένης διορίστηκε εκ νέου διοικητής της χωροφυλακής. Με την ανοχή της γαλλικής διοίκησης ξεκίνησε μια συστηματική προσπάθεια για τον αφελληνισμό της πόλης με το κλείσιμο των ελληνικών σχολείων, την επιβολή της αλβανικής ως επίσημης γλώσσας και την αντικατάσταση των ελληνικών επιγραφών των καταστημάτων από αλβανικές. Επίσης κατέβηκε η ελληνική σημαία από το κτίριο της νομαρχίας και υψώθηκε η σημαία της Δημοκρατίας της Κορυτσάς, η οποία ήταν αυτή του Σκεντέρμπεη (δηλαδή η αλβανική), συνδυασμένη με τις παραδοσιακές τρίχρωμες ρίγες της γαλλικής δημοκρατίας. Τέλος, υιοθετήθηκε ως σύμβολο ο Δικέφαλος Αετός, με τον οποίο εκδόθηκαν γραμματόσημα αλλά και χαρτονομίσματα της νεοσύστατης δημοκρατίας.

Στην Αλβανία η επέτειος της 10ης Δεκεμβρίου τα τελευταία χρόνια γιορτάζεται με ιδιαίτερο ζήλο και επισημότητα στην Κορυτσά. Για τους Αλβανούς, η ανακήρυξη της Αυτόνομης Αλβανικής Δημοκρατίας της Κορυτσάς αποτέλεσε ένα σημαντικό προσωπικό επίτευγμα του Θεμιστοκλή Γερμένη, κόντρα στη ροή της ιστορίας και στις διαθέσεις των Ιταλών, Ελλήνων και Σέρβων για την τριχοτόμηση της Αλβανίας. Με αυτόν τον τρόπο, διαμέσου της Κορυτσάς, επιβίωσε το αλβανικό κράτος, κατά τον Α’ΠΠ, το οποίο είχαν αναγνωρίσει οι Μεγάλες Δυνάμεις στη Συνδιάσκεψη του Λονδίνου του 1912-13.

Στη μεγάλη εικόνα του ζητήματος της Κορυτσάς, η Αυτόνομη Δημοκρατία δεν διαδραμάτισε τον καθοριστικό ρόλο, καθώς η τελική επικράτηση του Βενιζέλου στην υπόθεση του Εθνικού Διχασμού, η εκθρόνιση του βασιλιά Κωνσταντίνου και η εγκαθίδρυση της νέας κυβέρνησης τον Ιούνιο του 1917 άλλαξαν ριζικά την κατάσταση. Η είσοδος  και επίσημα της Ελλάδας στον Α’ΠΠ στο πλευρό της Αντάντ, μετέβαλε άρδην τη γαλλική στάση στο ζήτημα της Κορυτσάς. Ήδη από το καλοκαίρι του 1917, οι διώξεις κατά του ελληνικού στοιχείου της πόλης είχαν μειωθεί σημαντικά, ενώ από τη νέα σχολική χρονιά θα επαναλειτουργούσαν και τα ελληνικά σχολεία. Την 1η Νοεμβρίου του 1917, ο Γερμένης συνελήφθη από τις γαλλικές στρατιωτικές αρχές της Κορυτσάς. Καταδικάστηκε σε θάνατο ως συνεργάτης των Αυστριακών και των Βουλγάρων και εκτελέστηκε στη Θεσσαλονίκη στις 9 Νοεμβρίου του 1917. Ο θάνατος του Γερμένη θα σήμαινε και τη διάλυση του όλου εγχειρήματος, η οποία επισημοποιήθηκε από την γαλλική διοίκηση τον Φεβρουάριο του 1918.

Θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί ότι ο Γερμένης εξυπηρέτησε τις επιδιώξεις και τους στρατιωτικούς στόχους των Γάλλων, οι οποίοι συμμάχησαν μαζί του, ώστε να καταλάβουν αναίμακτα την Κορυτσά. Η κυρίαρχη εντύπωση στην αλβανική ιστοριογραφία-δημοσιογραφία είναι ότι ο Βενιζέλος διαδραμάτισε τον καθοριστικό ρόλο στην σύλληψη του Γερμένη, γεγονός που δεν έχει ακόμα επαληθευτεί από τις ιστορικές πηγές. Θα πρέπει όμως να σημειωθεί ότι η προγενέστερη δράση του Γερμένη και η συνεργασία του με τους Βουλγάρους ήταν γνωστή στον Ντεκουάν, ο οποίος είχε ενημερώσει σχετικά και τον Στρατηγό Σαράιγ πριν από την 10η Δεκεμβρίου του 1916.

Είναι γεγονός ότι ο Σαράιγ έδρασε αυτόνομα στο ζήτημα της Κορυτσάς, χωρίς την ρητή συγκατάθεση του Quai d’Orsay. Η απάντηση του Σαράιγ στις 21 Μαρτίου του 1917 μας δίνει τη δυνατότητα να αντιληφθούμε τα κίνητρά του. Ο στρατηγός είχε εξετάσει το ζήτημα καθαρά στρατιωτικά, χωρίς καμία πολιτική προέκταση. Κατάφερε να δημιουργήσει μια ουδέτερη ζώνη, που λειτούργησε ως ανάχωμα στις αυστριακές και βουλγαρικές επιδιώξεις στην περιοχή, στρατολόγησε άμεσα 500 μόνιμους αλβανούς χωροφύλακες, που πολέμησαν μαζί με τους Γάλλους εναντίον των Αυστριακών και έφερε την ηρεμία στην περιοχή, αφού απετράπη μια σύγκρουση μεταξύ των Ελληνόφρωνων και Αλβανόφρονων της Κορυτσάς.

Οι Γάλλοι θα διατηρούσαν την στρατιωτική κατοχή της Κορυτσάς μέχρι και τον Μάιο του 1920, όταν η πόλη παραδόθηκε στους εκπροσώπους της νεοσύστατης αλβανικής κυβέρνησης των Τιράνων.

Προτεινόμενη Βιβλιογραφία

Descoins, H.V., Six mois d’histoire de l’Albanie (novembre 1916-mai 1917), A. Costes, 1930

Popescu, S., «LES FRANÇAIS ET LA RÉPUBLIQUE DE KORTCHA (1916-1920)», Guerres Mondiales et Conflits Contemporains 213 (2004): 77–87

Κόντης, Β. (επιμ), Ελληνισμός της βορείου Ηπείρου και ελληνοαλβανικές σχέσεις: έγγραφα από το ιστορικό αρχείο του Υπουργείου εξωτερικών, 4 τόμοι, Αθήνα: Εστία, 1995

—, Ο Βενιζέλος και το ζήτημα της Κορυτσάς, Θεσσαλονίκη: Literatus, 2017

*Ο Δημήτριος-Μερκούριος Κόντης είναι υποψήφιος διδάκτορας διπλωματικής ιστορίας της Νομικής Σχολής του Α.Π.Θ

“Οι ΗΠΑ σταμάτησαν τη χρηματοδότηση των κουρδικών δυνάμεων στη Συρία”

Από
anixneuseis
-
0

 

Το πρόσφατο διάταγμα του προέδρου των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ για την αναστολή της ξένης βοήθειας σε άλλα κράτη φέρεται να οδήγησε στη διακοπή της χρηματοδότησης των κουρδικών πολιτοφυλακών στη Συρία και σε σοβαρό περιορισμό των δαπανών τους.

Την πληροφορία αυτή αναφέρι η εφημερίδα Türkiye, επικαλούμενη πηγές από την περιοχή.

Ως πολιτοφυλακές νοούνται το Εργατικό Κόμμα του Κουρδιστάν (PKK) και τη συριακή πτέρυγά του, τις Λαϊκές Δυνάμεις Άμυνας (YPG), που αναγνωρίζονται ως τρομοκρατικές στην Τουρκία, καθώς και για οργανώσεις που συνδέονται με αυτές.

Turkish delight

Σύμφωνα με το δημοσίευμα, η απόφαση του Τραμπ να αναθεωρήσει το πρόγραμμα ξένης βοήθειας διέκοψε τη ροή κεφαλαίων προς κουρδικές οργανώσεις, περιόρισε τις δαπάνες τους για μεταφορές και τρόφιμα και επίσης έθεσε σε μεγάλο κίνδυνο την πληρωμή των χρημάτων.

Η εφημερίδα Türkiye γράφει ότι οι δομές της PKK και του YPG που είναι αρμόδιες για τα οικονομικά προειδοποίησαν για περιορισμούς στα έξοδα συντήρησης της έδρας, των οχημάτων και των τροφίμων.

Επιπλέον, «οι μισθοί Ιανουαρίου – Φεβρουαρίου μπορεί να είναι οι τελευταίοι».

Οι κουρδικοί σχηματισμοί στη Συρία φέρεται να σταμάτησαν επίσης την εισαγωγή τροφίμων και καυσίμων σε όλα τα στρατόπεδα υπό τον έλεγχό τους, όπου ζουν οικογένειες μαχητών της τρομοκρατικής ομάδας Ισλαμικό Κράτος.

 

Η Türkiye επικαλείται πηγές από τις συριακές περιοχές της Ράκα και της Χασάκα, οι οποίες επιβεβαίωσαν την τρέχουσα κατάσταση.

 

Σύμφωνα με αυτούς, οι «μισθοί» των μαχητών χωρίζονται σε τρεις ομάδες,  40, 60 και 150 δολάρια.

 

Οι πληρωμές τον Φεβρουάριο μπορεί να είναι οι τελευταίες, σύμφωνα με αυτούς. Επιπλέον, ακόμη και αν ο οργανισμός αποφασίσει να παρέχει μηνιαίες πληρωμές από εσωτερικά ταμεία, αυτές θα μειωθούν στο μισό.

Οι πηγές της εφημερίδας ανέφεραν επίσης ότι εντός του PKK και του YPG υπάρχουν μεγάλοι φόβοι για στρατιωτική επιχείρηση της Τουρκίας στη βόρεια Συρία, όπου υπάρχουν κοιτάσματα πετρελαίου υπό τον έλεγχο των Κούρδων, με έσοδα περίπου 2 δισεκατομμυρίων δολαρίων ετησίως.

Μετά την αλλαγή εξουσίας στη Συρία τον περασμένο Δεκέμβριο, έως και 18 χιλιάδες Άραβες μαχητές φέρεται να εγκατέλειψαν αυτές τις περιοχές.

Σε περίπτωση σοβαρών προβλημάτων με τη χρηματοδότηση, μόνο οι κουρδικές δυνάμεις θα παραμείνουν εκεί, σημείωσαν οι πηγές της εφημερίδας.

Ο Τραμπ υπέγραψε προηγουμένως εκτελεστικό διάταγμα για την επανεκτίμηση και την εκ νέου ευθυγράμμιση της εξωτερικής βοήθειας των ΗΠΑ, με εντολή να ανασταλεί για 90 ημέρες. Η Τουρκία, με τη σειρά της, επισημαίνει τακτικά το απαράδεκτο της οικονομικής βοήθειας προς το PKK από τις Ηνωμένες Πολιτείες, δηλώνοντας ότι αυτή η κατάσταση είναι αντίθετη με το πνεύμα της συμμαχίας μεταξύ των δύο χωρών του ΝΑΤΟ, ειδικά επειδή το PKK αποτελεί απειλή για την ασφάλεια του τουρκικού κράτους.

ΒΑΛΚΑΝΙΚΟ ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ

 

Γροιλανδία και Τραμπ: Η πραγματικότητα ξεπερνά τη φαντασία

Από
anixneuseis
-
1
Γιάννης Παπαδημητρίου

28 Ιανουαρίου 2025

Θέλουν οι Αμερικανοί να κατακτήσουν τη Γροιλανδία; Εδώ η πραγματικότητα γίνεται πιο παράλογη από τη φαντασία, λέει ο δημιουργός της τηλεοπτικής σειράς «Μπόργκεν».

Η Σίντσε Μπάμπετ Κνούντσεν στον ρόλο της πρωθυπουργού στη σειρά «Μπόργκεν»Εικόνα: M. Kollöffel/DR/WDR/ARTE France/dpa/picture alliance 

Ίντριγκες, βασανιστικά διλήμματα, παρασκηνιακές συμφωνίες στα άδυτα, αλλά κυρίως στον προθάλαμο της εξουσίας… Με αυτή τη συνταγή η τηλεοπτική σειρά «Μπόργκεν», που προβάλλεται στη δημόσια τηλεόραση της Δανίας (DR 1) και στο Netflix και έχει ήδη συμπληρώσει τέσσερις σεζόν, αποτελεί πρότυπο για παρόμοιες σειρές, αλλά και σημείο αναφοράς για μία «νόρντικ» αισθητική που έχει επίσης καθιερωθεί ως πρότυπο στην σκηνοθετική προσέγγιση.

Ο τελευταίος κύκλος οκτώ επεισοδίων πραγματεύεται τη δύσκολη σχέση της Δανίας με τη Γροιλανδία. Εκ των πραγμάτων το θέμα γίνεται επίκαιρο μετά τις απειλές του νέου Αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ ότι θέλει να «αποκτήσει» τη Γροιλανδία, χωρίς να αποκλείει ακόμα και τη χρήση στρατιωτικής βίας για να πετύχει τον στόχο του. Αλλά η αλήθεια είναι ότι ακόμη και ο δημιουργός του «Μπόργκεν», Άνταμ Πράις, δεν θα μπορούσε να φανταστεί μία τέτοια εξέλιξη όταν υπέγραφε τα νέα επεισόδια της επιτυχημένης σειράς.

Ο σεναριογράφος Άνταμ Πράις
Ο σεναριογράφος της δανέζικης τηλεοπτικής σειράς «Μπόργκεν», Άνταμ ΠράιςΕικόνα: Philip Davali/Ritzau Scanpix/picture alliance

Το επισημαίνει και ο ίδιος, μιλώντας στο Reuters. Ως σεναριογράφος, λέει ο Άνταμ Πράις, «πάντα σπρώχνεις την πραγματικότητα στα όριά της, η μυθοπλασία δεν μπορεί να είναι το ίδιο βαρετή με την πραγματικότητα. Αλλά όταν η πραγματικότητα γίνεται παράλογη, όπως συνέβη τις τελευταίες εβδομάδες με τις απαιτήσεις του Ντόναλντ Τραμπ για τη Γροιλανδία, τί άλλο να γράψουμε; Αν παρουσίαζα κάτι τέτοιο στο pitching για τη νέα σεζόν του ‘Μπόργκεν’ , οι περισσότεροι θα έλεγαν ότι τα έχω τελείως χαμένα, ότι έχω χάσει κάθε αίσθηση της πραγματικότητας».

«Δεν είναι πλέον φυσιολογικό…»

Η πραγματικότητα είναι ότι η νέα αμερικανική διοίκηση θέλει να αποκτήσει για προφανείς στρατηγικούς λόγους τον έλεγχο της Γροιλανδίας, η οποία σήμερα ανήκει στη Δανία. Ωστόσο, απολαμβάνει καθεστώς αυτονομίας, έχοντας μάλιστα αποχωρήσει από την Ευρωπαϊκή Ένωση μετά από δημοψήφισμα το 1982.

Η πρωθυπουργός της Δανίας επιθεωρεί στρατιωτική βάση στη Γιουτλάνδη
Επίσκεψη Φρέντρικσεν σε στρατιωτική βάση στη χερσόνησο της ΓιουτλάνδηςΕικόνα: Mikkel Berg Pedersen/Ritzau Scanpix/IMAGO

Σύμφωνα με τους Financial Times, προ ημερών ο Αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ και η πρωθυπουργός της Δανίας Μέττε Φρέντρικσεν, είχαν τηλεφωνική επικοινωνία 45 λεπτών για το ζήτημα της Γροιλανδίας, η οποία έγινε σε υψηλούς τόνους και κατέληξε σε αδιέξοδο. Μετά από όλα αυτά, η Φρέντρικσεν εξαγγέλλει νέα εξοπλιστικά προγράμματα δισεκατομμυρίων για την Αρκτική, που περιλαμβάνουν την αγορά φρεγατών για το πολεμικό ναυτικό της Δανίας και τον εκσυγχρονισμό της δορυφορικής επιτήρησης και επικοινωνίας στην περιοχή. Παράλληλα, σπεύδει σε Βερολίνο, Παρίσι και Βρυξέλλες για διαβουλεύσεις και αναζήτηση συμμάχων στο ζήτημα της Γροιλανδίας.

«Εάν γράφαμε σήμερα το σενάριο για μία πολιτική μυθοπλασία, θα έπρεπε να γίνουμε πιο ακραίοι» τονίζει ο δημιουργός του «Μπόργκεν». «Διότι αυτό που φαινόταν φυσιολογικό πριν από πέντε χρόνια, δεν είναι πλέον φυσιολογικό…»

«Η Ευρώπη γίνεται πιο σέξι»

Το ζήτημα της Γροιλανδίας φαίνεται να οριστικοποιεί και μία αλλαγή νοοτροπίας στην Κοπεγχάγη. Η Δανία μπορεί να είναι ιδρυτικό μέλος του ΝΑΤΟ και μέλος της ΕΕ από το 1973, ωστόσο επέμενε επί δεκαετίες σε ένα ιδιότυπο καθεστώς «ουδετερότητας», έχοντας μάλιστα εξασφαλίσει μία σειρά από ρήτρες εξαίρεσης (οπτ-άουτ) από την κοινή ευρωπαϊκή πολιτική ασφάλειας.

Η Μέτε Φρέντρικσεν στις Βρυξέλλες
Η πρωθυπουργός της Δανίας Μέτε Φρέντρικσεν κάνει δηλώσεις σε σύνοδο κορυφήςΕικόνα: John Thys/AFP/Getty Images

Τα πρώτα «ρήγματα» στην νοοτροπία της αυτο-απομόνωσης ήρθαν μετά την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία, οπότε οι Δανοί ενέκριναν με δημοψήφισμα τη συμμετοχή τους στην αμυντική συνεργασία της ΕΕ , άρα και στη «Μόνιμη Διαρθρωμένη Συνεργασία» (PESCO) που προβλέπει την προώθηση κοινών εξοπλιστικών προγραμμάτων. Παράλληλα η πρωθυπουργός Φρέντρικσεν δεσμευόταν ότι οι αμυντικές δαπάνες του κρατικού προϋπολογισμού θα αυξηθούν, πλησιάζοντας τον στόχο του 2% του Ακαθάριστου Εθνικού Προϊόντος (ΑΕΠ) που έχει θέσει το ΝΑΤΟ.

Είναι προφανές ότι οι Δανοί χρειάζονται την Ευρώπη περισσότερο από ποτέ και από εκεί αντλεί νέα έμπνευση και η μυθοπλασία του Άνταμ Πράις. Όπως εξηγεί ο δημιουργός του «Μπόργκεν», «στο τελευταίο επεισόδιο της τελευταίας σεζόν φέρνουμε την Μπριγκίτε Νίμποργκ (σ.σ.: την πρωθυπουργό της Δανίας στην τηλεοπτική σειρά, την οποία υποδύεται η Σίντσε Μπάμπετ Κνούντσεν) πιο κοντά στις Βρυξέλλες, ίσως για να συνεχίσει εκεί την πολιτική σταδιοδρομία της. Θα ήταν πραγματικά ενδιαφέρον αν μπορούσαμε να δείξουμε, μέσα στην πλοκή, πώς να γίνει η Ευρωπαϊκή Ένωση πιο σέξι, γιατί σήμερα νομίζω ότι πολύς κόσμος την θεωρεί κάτι απόμακρο…»

(Reuters, dpa)

 

Jannis Papadimitriou für App PROVISORISCH
Γιάννης Παπαδημητρίου Νομικός και δημοσιογράφος στην DW. Ασχολείται κυρίως με ευρωπαϊκά, πολιτικά και οικονομικά θέματα.
DW

Αμερικανός οικονομολόγος: Ο Τραμπ συνιστά υπαρξιακή απειλή για την ΕΕ σε τρία μέτωπα -Τι πρέπει να κάνει η Ευρώπη

Από
anixneuseis
-
0

 

O πρόεδρος των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ / Φωτογραφία: AP Photo / Mark Schiefelbein
29/01/2025  15:54
Τους λόγους για τους οποίους ο Ντόναλντ Τραμπ συνιστά υπαρξιακή απειλή για την Ευρώπη αναλύει ο Αμερικανός οικονομολόγος Κένεθ Ρόγκοφ.

Παράλληλα, εξηγεί πώς -κατά τη γνώμη του- πρέπει να απαντήσει η Γηραιά Ήπειρος.

Όπως εξηγεί ο διάσημος πρώην επικεφαλής οικονομολόγος του ΔΝΤ και νυν καθηγητής Οικονομικών του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ σε άρθρο του στο Financial Review, ο φόβος των Ευρωπαίων ηγετών για το «τσουνάμι» Τραμπ είναι δικαιολογημένος, αφού ο νέος ένοικος του Λευκού Οίκου απειλεί την Ευρώπη σε τρία μέτωπα.

Οι αξιώσεις του Τραμπ να αναλάβει η Ευρώπη την ευθύνη για την άμυνά της και οι απειλές για δασμούς
Το πρώτο αφορά στην αξίωση του Τραμπ να αναλάβει η Ευρώπη πλήρως την ευθύνη για την άμυνά της, αίτημα που πολλοί πολιτικοί ηγέτες δυσκολεύονται να κατανοήσουν.

Στην ομιλία του με βιντεοσύνδεση στο Νταβός, ο Τραμπ κάλεσε τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις να αυξήσουν τις αμυντικές δαπάνες στο 5% του ΑΕΠ τους, την ώρα που πολλές εξ αυτών, όπως η Ιταλία, δυσκολεύονται να πετύχουν τον στόχο του 2% που συμφωνήθηκε για τα κράτη-μέλη του ΝΑΤΟ επί ημερών Μπαράκ Ομπάμα.

Ο δεύτερος λόγος, λέει ο Ρόγκοφ, αφορά στις απειλές του Τραμπ να επιβάλει σαρωτικούς δασμούς, καταφέροντας ένα συντριπτικό πλήγμα στους Ευρωπαίους εξαγωγείς, που αντιμετωπίζουν ήδη σκληρό ανταγωνισμό από την Κίνα.

Μολονότι οι δηλώσεις Τραμπ φαίνεται ότι αφήνουν περιθώρια σε μεμονωμένες χώρες να διαπραγματευθούν χαμηλότερους δασμούς, δεν αποκλείεται τελικά να υλοποιήσει τις απειλές του, παρά τις περί του αντιθέτου εισηγήσεις οικονομολόγων.

Οι προτεινόμενοι δασμοί του Τραμπ θα είχαν ιδιαίτερα αρνητικό αντίκτυπο στη μεγαλύτερη ευρωπαϊκή οικονομία, τη Γερμανία, το εξαγωγικό μοντέλο της οποίας τρεκλίζει μετά από δύο συνεχείς χρονιές ύφεσης.

Θεωρητικά, η Ευρώπη θα μπορούσε να αντιδράσει «στρέφοντας και το άλλο μάγουλο, επειδή η χώρα που επιβάλλει δασμούς συχνά υποφέρει περισσότερο. Αλλά άντε να το εξηγήσεις αυτό στους ψηφοφόρους» λέει ο Ρόγκοφ, σημειώνοντας ότι δεδομένου ότι μια παθητική αντίδραση θα εκληφθεί πιθανώς στο εσωτερικό μέτωπο ως ένδειξη αδυναμίας, ίσως αποδειχθεί αδύνατο να υπερνικηθεί ο πειρασμός αντιμετώπισης του εκφοβισμού του Τραμπ και επιβολής αντιποίνων, με ό,τι θα επιφέρει αυτή η αντιπαράθεση.

Πίεση στην Ευρώπη αναφορικά με την ενέργεια
Ο τρίτος λόγος που απειλεί ο Τραμπ την Ευρώπη είναι επειδή φέρνει σε δυσχερή θέση τα σχέδιά της για την πράσινη μετάβαση, καθώς αμέσως μετά την ορκωμοσία του άναψε «πράσινο φως» για την εντατικοποίηση των γεωτρήσεων ορυκτών καυσίμων.

Οι τιμές της ενέργειας στην ΕΕ είναι κατά πολύ υψηλότερες από τις αντίστοιχες στις ΗΠΑ, κυρίως λόγω του πολέμου της Ρωσίας με την Ουκρανία και της γρήγορης πράσινης μετάβασης. Αλλά οι τιμές αυτές πλήττουν ολοένα και περισσότερο την ανταγωνιστικότητα των ευρωπαϊκών βιομηχανιών, ειδικά σε κρίσιμους τομείς όπως η τεχνητή νοημοσύνη.

Οι συμβουλές του Ρόγκοφ στους Ευρωπαίους
Στο πλαίσιο αυτό, ο Ρόγκοφ υπογραμμίζει στο άρθρο του ότι οι υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής στην Ευρώπη δεν πρέπει να αφήσουν τις χαοτικές πολιτικές του Τραμπ να τους αποσπάσουν την προσοχή από τις ύψιστες προτεραιότητές τους, κορυφαία των οποίων είναι η εξεύρεση τρόπων για τη μείωση των τιμών ενέργειας, με τις πυρηνικές τεχνολογίες μικρής κλίμακας να προσφέρουν ένα πολλά υποσχόμενο βήμα προς τα εμπρός.

Η άρνηση από μέρους του Τραμπ της κλιματικής αλλαγής και η εντολή του για επίσπευση των εξορύξεων συνιστούν σημαντική πρόκληση για την ΕΕ, οι αξιοθαύμαστες προσπάθειες της οποίας για την πράσινη μετάβαση θα έχουν από μόνες τους περιορισμένο αντίκτυπο στην υπερθέρμανση του πλανήτη, ειδικά καθώς Κίνα και Ινδία εξακολουθούν να παράγουν περίπου το 60% της ηλεκτρικής τους ενέργειας από άνθρακα, λέει.

Κατά τον Ρόγκοφ, για να πείσει η Ευρώπη άλλες χώρες να ακολουθήσουν τα βήματά της πρέπει να αποδείξει ότι μπορεί να είναι και «πράσινη» και ανταγωνιστική.

Παράλληλα, προτρέπει τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, ενόψει των απειλών του Τραμπ και του αυξανόμενου κινεζικού ανταγωνισμού, να μετριάσουν τον ενθουσιασμό τους για ρυθμίσεις, ενώ συνιστά στην ΕΕ να συνάψει μια εμπορική συμφωνία με τη Βρετανία στα πρότυπα της σχέσης της με τη Νορβηγία, που θα ήταν αμοιβαία επωφελής, καθώς η Ευρώπη χρειάζεται τον χρηματοπιστωτικό τομέα του Ηνωμένου Βασιλείου και οι βρετανικές εταιρείες χρειάζονται πρόσβαση στις ευρωπαϊκές αγορές.

Ο Αμερικανός οικονομολόγος καλεί τις χώρες της ΕΕ να αντιμετωπίσουν τις βαθύτερες αιτίες της οικονομικής στασιμότητας, και καταλήγει:

«Σίγουρα, η Ευρώπη θα πρέπει να επαινεθεί για την εφαρμογή πολιτικών για την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής και τον περιορισμό της υπέρβασης του τεχνολογικού τομέα. Συν τω χρόνω, οι ΗΠΑ και η Κίνα ενδέχεται να αναγνωρίσουν την αξία των προοδευτικών πολιτικών της ΕΕ και να ακολουθήσουν το παράδειγμά της. Αλλά αν παραμείνουν αμετάπειστοι, η Ευρώπη θα είναι αυτή που θα αναγκαστεί να προσαρμοστεί. Εάν δεν το κάνει, η Κομισιόν μπορεί να καταλήξει να μοιάζει με την Πυροσβεστική Υπηρεσία του Λος Άντζελες, που προσπαθεί να περιορίσει τις πυρκαγιές αφού έχει ήδη γίνει η ζημιά».

iefimerida.gr

Δ. Κωνσταντακόπουλος: Και τώρα τι; Μετά τον σεισμό για τα Τέμπη

Από
anixneuseis
-
2

Είθε η Σταύρωση των παιδιών στα Τέμπη να γίνει ο πρόλογος για την Ανάσταση της χώρας μας.

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
28 Ιανουαρίου 2025

Ενώπιον του πάνδημου ξεσηκωμού πλέον του εκατομμυρίου, ίσως και εκατομμυρίων Ελλήνων πολιτών, που συμμετείχαν αυθόρμητα, χωρίς καμία άξια λόγου οργανωτική υποδομή, στις τεράστιες συγκεντρώσεις που έγιναν στην Αθήνα, σε όλες τις ελληνικές πόλεις, ακόμα και σε πόλεις του εξωτερικού τα πολλά σχόλια περιττεύουν. Περιττεύουν γιατί κινδυνεύουν να μειώσουν το μεγαλείο του γεγονότος. Γι’ αυτό και θα είμαστε όσο το δυνατόν πιο φειδωλοί. Είναι εξάλλου τόσο εύγλωττα τα γιγαντιαία πλήθη που συγκεντρώθηκαν από άκρου εις άκρον της Ελλάδας και εκτός αυτής που δεν χρειάζονται εμάς να τα ερμηνεύσουμε. Μιλάνε από μόνα τους.

Να πώς περιέγραψε τη συγκέντρωση στη Θεσσαλονίκη ο συνάδελφος Παντελής Σαββίδης στο Facebook: «Πήγα σήμερα στη συγκέντρωση εδώ στη Θεσσαλονίκη. Το μέγεθός της ήταν τεράστιο. Κάλυπτε ολόκληρη την Εγνατία. Θύμιζε συγκεντρώσεις της μεταπολίτευσης. Είχε μια διαφορά. Ακούστηκαν ορισμένα συνθήματα αλλά ήταν υποτονικά και μακριά από το κύριο μέρος της συγκέντρωσης. Τον κόσμο τον ένωνε μια βουβή απελπισία που προσπαθούσε να τη σπάσει ο όγκος της συμμετοχής. Προσπαθούσε ο κόσμος να δημιουργήσει την ελπίδα πως αφού βγήκαν τόσοι στο δρόμο με την ηχηρή απουσία των θεωρούμενων, παλαιότερα, ως κύριων μέσων ενημέρωσης, κάτι μπορεί να αλλάξει».

Φωτογραφία: Κωνσταντίνος Ζήλος

Δεν πάει άλλο!

Και πιο κάτω: «Είδα ανθρώπους από όλο το πολιτικό φάσμα, συνταγματικό ή μη. Όλο το κοινωνικό φάσμα και κάθε ηλικίας. Από μικρά παιδιά μέχρι ηλικιωμένους που περπατούσαν με την βοήθεια συγγενικού τους προσώπου ή μπαστουνιού. Και αυτό κάτι σημαίνει. Παιδάκια με συνθήματα που έγραψαν με το χέρι τους σε μικρά χαρτόνια και ζητούσαν δικαιοσύνη. Ακόμη και ανθρώπους συντηρητικούς και άλλους που δήλωναν και δεξιοί. Μέχρι τις γνωστές αριστερές φράξιες που σεβάστηκαν και τους ανθρώπους που κάλεσαν τη συγκέντρωση και τη στιγμή. Όσο έμεινα ο σεβασμός ήταν απόλυτος. Και το είδα για πρώτη φορά. Κάτι έχει συνταράξει την ψυχή του Έλληνα. Κάτι τον έχει κλονίσει. Όλα θύμιζαν εκείνες τις ιστορικές στιγμές που έβγαζαν μια βουβή κραυγή: δεν πάει άλλο.»

Από την πρώτη στιγμή, στο δυστύχημα, που ορθώς ονομάζουμε έγκλημα, στα Τέμπη, φάνηκε ότι αντανακλώνται όλες οι πτυχές της βαθειάς ελληνικής κρίσης. Στην πορεία των (μη) ανακρίσεων φάνηκε το εγκληματικό βάθος του προβλήματος, δηλαδή του συστήματος που διοικεί, καταστρέφει και απομυζά την Ελλάδα. Πίσω από τις αστραφτερές λιμουζίνες των υπουργών, των κρατικών παραγόντων και της ολιγαρχίας διακρίνει κανείς ένα καθεστώς που ορθώς ο συνάδελφος Σπύρος Γκουτζάνης χαρακτηρίζει σε άρθρο του ως καθεστώς «μαφιόζικων μεθόδων». Αυτοί συγκαλύπτουν επίμονα το έγκλημα και, συγκαλύπτοντάς το, δεν αποκαλύπτουν μόνο τις τεράστιες ευθύνες των κυβερνώντων, αλλά και τη σαπίλα της διαφθοράς που έχει διαβρώσει όλους τους κρατικούς θεσμούς.

Από την «ήπια» στη μαφιόζικη «κλεπτοκρατία»

Πριν από 25 χρόνια, με την είσοδο της Siemens στην Ελλάδα, που λάδωσε τους πάντες στη χώρα, και την παράλληλη ολοκλήρωση του εκφυλισμού του ΠΑΣΟΚ επί Σημίτη, η Ελλάδα γνώρισε ένα πρώτο κύμα εγκληματικής διαφθοράς που κατέκλυσε τα πάντα. Ορθώς όσοι επωφελήθηκαν από τα δωράκια της γερμανικής και πολλών άλλων εταιρειών έγραψαν και εκφώνησαν τους πανηγυρικούς για τον Κώστα Σημίτη, τον όχι άδικα αποκληθέντα και «αρχιερέα της διαπλοκής».

Μόνο που και οι επόμενες κυβερνήσεις δεν έκαναν τίποτα για να σταματήσουν το σπορ, αντιθέτως το επιτάχυναν και το εμβάθυναν. Την ίδια ώρα το ΠΑΣΟΚ του Γιώργου Παπανδρέου μας παρέδιδε στην κρεατομηχανή του πρώτου και δεύτερου μνημονίου και ο ΣΥΡΙΖΑ σε αυτή του τρίτου. Ηττημένος και παραιτημένος ο ελληνικός λαός, έχοντας γίνει αποσβολωμένος μάρτυρας της προδοσίας (ή, στην καλύτερη περίπτωση, της καταστροφικής ανεπάρκειας) των κομμάτων και των ηγετών που εμπιστεύτηκε, έπαυσε να προτάσσει οποιαδήποτε αντίσταση στις δυνάμεις της εγχώριας ολιγαρχίας και των ξένων που έπεσαν πάνω στη χώρα του λεηλατώντας την και εξευτελίζοντάς την. Παραδοσιακά κόμμα της ολιγαρχίας και της ξένης εξάρτησης, με σπάνιες φωτεινές εξαιρέσεις, η Νέα Δημοκρατία άφησε να κυριαρχηθεί από τον χειρότερο εαυτό της.

Από το «έγκλημα του λευκού κολάρου», τις δωροδοκίας από τη Siemens και τόσους άλλους, από τη «διαφθορά και τη διαπλοκή», φτάσαμε σε άλλου τύπου εγκλήματα όπως τη δολοφονία του αείμνηστου Καραϊβάζ, δολοφονία που παραδόξως δεν έχει διαλευκανθεί παρόλο που η κυβέρνηση, με τις υπηρεσίες της και τις παρακολουθήσεις που κάνει, προφανώς θα έπρεπε να γνωρίζει τους δολοφόνους. Τα όσα εκπληκτικά συνέβησαν με τις υποτιθέμενες ανακρίσεις για τα Τέμπη κλόνισαν συθέμελα στους Έλληνες πολίτες και την εμπιστοσύνη στη δικαιοσύνη.

Επιπλέον, και όπως σημειώνει στο άρθρο του ο Γκουτζάνης: «Η κυβέρνηση γίνεται περισσότερο υπόλογη όσο έρχονται στο φως στοιχεία για ύποπτους θανάτους και εξαφανίσεις προσώπων που εμμέσως μπορεί να σχετίζονται με την υπόθεση (των Τεμπών). Δεν είναι πλέον μία συνήθης περίπτωση υποβάθμισης ενός θέματος με τις γνωστές διαδικασίες για την μείωση του πολιτικού κόστους, αλλά πρόκειται για μία συγκάλυψη με μαφιόζικες μεθόδους που ενορχηστρώνει το καθεστώς. Όπως έγινε και συνεχίζεται και με το σκάνδαλο των υποκλοπών που όμως δεν έχει τον ίδιο κοινωνικό αντίκτυπο».

Δεν προσπερνάμε μόνο τις οικονομικές και κοινωνικές στατιστικές των βαλκανικών χωρών καθώς πάμε προς τα κάτω, εξισωνόμαστε και στον τομέα του εγκλήματος! Από το «Εργολαβιστάν, Λαμογιστάν, Ρουσφετιστάν» του ελληνικού «κλεπτοκρατικού καπιταλισμού» κινδυνεύουμε να βρεθούμε σε καταστάσεις Κολομβίας.

Φωτογραφία: Κωνσταντίνος Ζήλος

Χρειαζόμαστε ένα οργανωμένο κίνημα

Ελπίζει κανείς ότι οι λαϊκές κινητοποιήσεις θα επαναληφθούν ώστε να μη μειωθεί η πίεση στην κυβέρνηση, να μην της επιτραπεί, όπως και στη δικαιοσύνη, να διαφύγουν των ευθυνών τους. Ελπίζει κανείς ότι θα μπορούσε να δημιουργηθεί ένα οργανωμένο πανελλαδικό κίνημα συμπαράστασης προς τους συγγενείς των θυμάτων και απαίτησης απόδοσης δικαιοσύνης. Με δεδομένη την απήχηση της υπόθεσης μπορούν να δημιουργηθούν σύλλογοι αλληλεγγύης και απαίτησης κάθαρσης σε κάθε δήμο.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι, με δεδομένη την χρεοκοπία και των κομμάτων της αντιπολίτευσης, η Ελλάδα έχει τώρα απελπιστικά ανάγκη, όσο δύσκολο και αν είναι και είναι να προκύψει, από ένα πλατύ, μαζικό, δημοκρατικό και σοβαρό κοινωνικό κίνημα για την σωτηρία και την αναμόρφωσή της. Θα χρειαζόταν ένα κίνημα που θα υπερβαίνει τις κομματικές ταυτότητες και θα στηρίζεται ίσως στην αυτοοργάνωση, όπως κάπως φαντάστηκε τη Σπίθα, το Κίνημα Ανεξαρτήτων Πολιτών, ο Μίκης Θεοδωράκης. Είθε η Σταύρωση των παιδιών στα Τέμπη να γίνει ο πρόλογος για την Ανάσταση της χώρας μας.

ΥΓ. Σε επόμενο άρθρο μας θα ασχοληθούμε και με την υπάρχουσα, όσο δηλαδή υπάρχει, αντιπολίτευση και τα κόμματά της

Πηγή: konstantakopoulos.gr

Οι αυτοκρατορικές ονειρώξεις της Τουρκίας

Από
anixneuseis
-
2

Άρθρο Συρίγου για τις αυτοκρατορικές ονειρώξεις της Τουρκίας! Τί φοβούνται για Ελλάδα

Συνορεύουμε πλέον με μια χώρα που πιστεύει ότι είναι αυτοκρατορία.

 

Γράφει ο Άγγελος Συρίγος, Καθημερινή

Η συνάντηση στην Κωνσταντινούπολη με διπλωμάτες, ακαδημαϊκούς και πολιτικούς για τα ελληνοτουρκικά, που διοργάνωσε το International Republican Institute, ήταν αποκαλυπτική για την κυρίαρχη αντίληψη της Τουρκίας στις σχέσεις της με την Ελλάδα. Η ανάδειξη της Τουρκίας ως διαμεσολαβήτριας μεταξύ της Δύσεως και του νέου καθεστώτος στη Συρία έχει δώσει φτερά στα οθωμανικά όνειρά τους. Στις συζητήσεις ήταν σαφές ότι αντιλαμβάνονται την Τουρκία ως ισχυρή χώρα που έχει βαρύνουσα άποψη (περίπου αντίστοιχη της Γερμανίας ή της Γαλλίας).

Η Ελλάδα έχει πάψει να είναι προτεραιότητα της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής. Η Αγκυρα συνομιλεί απευθείας με τους μεγάλους του κόσμου για πολύ πιο σοβαρά ζητήματα από την υφαλοκρηπίδα του Αιγαίου ή το FIR Αθηνών. Αυτό δεν σημαίνει ότι η Ελλάδα έπαψε να αποτελεί πρόβλημα. Οι Τούρκοι ασχολούνται μαζί μας εξ ανάγκης, διότι είμαστε γειτονική χώρα που παρενοχλούμε δυνητικά τον τουρκικό ζωτικό χώρο. Με εμάς έχουν συνοριακές εκκρεμότητες δευτερεύουσας (για την Τουρκία) σημασίας. Επηρεάζουν όμως τα τουρκικά εθνικά συμφέροντα, και η Αγκυρα είναι αποφασισμένη να τα διασφαλίσει. Οι Ελληνες θα επεδείκνυαν μεγάλη σύνεση να επιλύσουν τις εκκρεμότητες σε διμερές επίπεδο, πριν αποφασίσει η Αγκυρα να ασχοληθεί σοβαρά και αποκλειστικώς με αυτές.

Οι τουρκικές θέσεις δεν χαρακτηρίζονταν από λογική συνέχεια. Ηταν ό,τι τους συμφέρει. Για τους Τουρκοκυπρίους, διεκδικούν και ανεξάρτητο κράτος στον βορρά και μερίδιο στα κοιτάσματα υδρογονανθράκων που βρίσκονται στον νότο. Ζητούν αναγνώριση των τετελεσμένων επειδή έχουν περάσει 50 χρόνια από την εισβολή. Δεν καλούν όμως και τους Παλαιστινίους να δεχτούν «τις πραγματικότητες επί του εδάφους», παρότι έχουν περάσει 77 χρόνια από τον εκτοπισμό τους από το Ισραήλ. Θέλουν και αποστρατιωτικοποίηση των ανατολικών νησιών του Αιγαίου κατά συμμόρφωση προς τη Συνθήκη της Λωζάννης και αναθεώρηση της Συνθήκης (όσον αφορά τη μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης και στα σύνορα). Συχνά είχαμε και αναμάσημα ιδεοληψιών που παλαιότερα ακούγονταν από ακραίους εθνικιστικούς κύκλους (π.χ. οι Τούρκοι ήταν κατά το παρελθόν πλειοψηφία στην Κύπρο αλλά τους εξεδίωξαν οι Ελληνες του νησιού).

Μετά τα Ιμια, κάποιοι στην Ελλάδα ευελπιστούσαν ότι η αμφισβήτηση της ελληνικής κυριαρχίας σε νησιά του Ανατολικού Αιγαίου είναι απλό διαπραγματευτικό χαρτί. Θα αποσυρόταν, εάν βρίσκαμε συναινετική λύση στην αύξηση των χωρικών υδάτων και στην οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας. Κατά τη συνάντηση επιβεβαιώθηκε ότι πρόκειται για κοινό τόπο όλων των Τούρκων συνομιλητών και σταθερά της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής. Κυρίαρχο ρόλο στις τοποθετήσεις τους είχε επίσης η αποστρατιωτικοποίηση των ανατολικών νησιών του Αιγαίου, «που βρίσκονται πολύ κοντά» στις τουρκικές ηπειρωτικές ακτές.

Χαρακτηριστική ήταν και η άγνοια επιμέρους πτυχών των ελληνοτουρκικών σχέσεων. Κατά το παρελθόν, υπήρχαν Τούρκοι (κυρίως διπλωμάτες αλλά και πανεπιστημιακοί και λίγοι πολιτικοί) οι οποίοι γνώριζαν εις βάθος αυτά τα θέματα. Επί παραδείγματι, δεν θα εκστομούσαν το απολύτως αναληθές ότι το θέμα της εκλογής Οικουμενικού Πατριάρχη έχει επιλυθεί διότι η Τουρκία αποδίδει αυτομάτως την τουρκική υπηκοότητα σε όποιον εκλέγεται! Αυτή η άγνοια ήταν ίσως και το πιο ανησυχητικό σημείο για το μέλλον. Εχουμε πάψει να τους απασχολούμε ως ζωτικό θέμα και δεν ασχολούνται με λεπτομέρειες. Επιθυμούν μια αδρή διευθέτηση βασισμένη στο θράσος του ισχυρού έναντι του θεωρούμενου ως αδυνάμου.

Παράλληλα, εμφανίζουν και μια σειρά από φοβικά σύνδρομα, του τύπου: «Εσείς δεν μας ανησυχείτε, αλλά μας προβληματίζει το ενδεχόμενο να σας χρησιμοποιήσει κάποια μεγάλη δύναμη εις βάρος μας, όπως έγινε το 1919-22». Ακούστηκαν και κάποιες καινοφανείς απόψεις περί «δεύτερης γραμμής άμυνας» που συνδέονται με την αναβάθμιση του λιμένα της Αλεξανδρουπόλεως από το ΝΑΤΟ και τους Αμερικανούς.

Πού οφείλονται όλα αυτά; Μα, φυσικά στον Ερντογάν. Οσον καιρό η Τουρκία επεδίωκε να παραμείνει συνδεδεμένη με τη Δύση και την Ευρώπη, οι ελληνοτουρκικές σχέσεις είχαν προτεραιότητα στην άσκηση της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής. Μετά την ανάρρηση του Ερντογάν στην εξουσία, η Τουρκία ανέπτυξε περιφερειακές στρατηγικές σε Μέση Ανατολή, Ασία, Αφρική, που δεν συνδέονται με τη Δύση. Κατά συνέπεια, δεν επηρεάζονται από τις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Πρόκειται για μια εντελώς διαφορετική Τουρκία από αυτήν του 1974. Συνορεύουμε πλέον με μια χώρα που πιστεύει ότι είναι αυτοκρατορία.

Καθημερινή

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟΥΣ ΑΝΤΙΔΡΩΝΤΕΣ

Από
anixneuseis
-
24
του Παντελή Σαββίδη
Υπήρξαν και αντιδράσεις κατά των διαδηλώσεων και καλώς υπήρξαν. Είμαστε μια πολυσύνθετη κοινωνία και δεν μπορούμε να ομονοούμε σε όλα. Άλλωστε αν δεν υπήρχε αυτός ο κόσμος που είναι κατά των διαδηλώσεων και το προηγούμενο διάστημα ήταν πλειοψηφία, δεν θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί η συγκέντρωση της Κυριακής μεγαλειώδης. (μιλω στον ενικό διότι θεωρώ όλες τις συγκεντρωσεις της Κυριακης ως ενιαιο σύνολο).
Θα απαντήσω σε τρία θέματα που θέτουν οι αντιδρώντες.
1.-Δεν χρειάζονται διαδηλώσεις. η έκφραση της βούλησης πρέπει να γίνεται διαφορετικά. Το πεζοδρόμιο, όπως το αποκαλούν περιφρονητικά, είναι απορριπτέο.
Η δημόσια έκφραση της βούλησης ενός λαού είναι συνταγματικά κατοχυρωμένη. Όταν μιλάμε για τη δημοκρατία στην αρχαία εποχή εννοούμε ότι ο λαός είχε την δυνατότητα να εκφράσει την θέλησή του συμμετέχοντας στη λειτουργία της πολιτείας. Τότε οι αριθμοί επέτρεπαν την άμεση συμμετοχή. Σήμερα αυτό είναι, προς το παρόν, αδύνατον. Απο που θα προκύψει η διαπίστωση ενδεχόμενης δυσαρμονίας εκλογικού σώματος και κυβέρνησης αν όχι και απο τις διαδηλώσεις; Απο τις κατά παραγγελίαν δημοσκοπήσεις;
2.-Η δικαιοσύνη δεν μπορεί να αποφασίζει υπο την πίεση των διαδηλώσεων. Βεβαίως δεν μπορεί και δεν πρέπει. Δεν μπορεί, όμως, να αποφασίζει και υπο την μέγγενη της κυβέρνησης. Η διαδήλωση δεν ζήτησε λαϊκά δικαστήρια. Η διαδήλωση απαίτησε να απελευθερωθούν οι θεσμοί-και κυρίως ο θεσμός της δικαιοσύνης- απο την κυβερνητική επιρροή, ίσως, και τον απόλυτο κυβερνητικό έλεγχο, ώστε οι δικαστές να μπορέσουν να αποφασίσουν κατά συνείδησιν. Αν όσοι διακονούν την δικαιοσύνη πιστεύουν πως δεν υπάρχει τέτοιο θέμα να βγουν και να μας το πουν.
3.-Άδικη η επίθεση στα κανάλια και, κυρίως, στην ΕΡΤ. Η κριτική δεν έγινε κατά των δημοσιογράφων σε ό,τι αφορά την κάλυψη, αλλά κατά της κυβέρνησης. Αν υπάρχει έστω και ένας δημοσιογράφος ο οποίος με την επικαιρότητα που έτρεχε την Κυριακή το μεσημέρι δεν θα έκανε κύριο θέμα, και μάλιστα σε ζωντανή μετάδοση, μια τέτοια συγκέντρωση να βγει και να μας το πει. Αν δεν υπήρχε κυβερνητική εντολή όλα τα κανάλια, και η ΕΡΤ, θα παρουσίαζαν την συγκέντρωση και ως κύριο θέμα και ζωντανά. Παρουσιάσθηκε στην ΕΡΤ 38ο. Η ευθύνη δεν είναι δημοσιογραφική. Η ευθύνη είναι κυβερνητική. Άλλωστε υπάρχει και η επιστολή των εκπροσώπων των εργαζομένων στο Διοικητικό Συμβούλιο της ΕΡΤ που είναι σαφής ως προς το τι συνέβη.
Και κάτι τελευταίο το οποίο με ανησυχεί. Όλες οι μεγάλες αλλαγές πολιτικές και κοινωνικές, ολες οι μεγάλες αλλαγες πορείας, έγιναν μετά απο βίαιες εξεγέρσεις.
Φοβάμαι πως αν δεν υπάρξει ένας συλλογικός ιθύνων νους στην Ελλάδα που να φροντίσει γι αυτήν την μετάβαση θα περάσουμε άσχημες στιγμές. Στην μεταπολίτευση αυτόν τον ρόλο τον έπαιξε ο Καραμανλής και δευτερευόντως ο Ανδρέας. Ο Καραμανλής συγκράτησε τις αντιδράσεις απο δεξιά καιο Ανδρέας απορρόφησε τις ριζοσπαστικές ροπες προς τα αριστερά.
Σήμερα δεν υπάρχουν όχι δύο αλλά ούτε ένας που θα μπορούσε να παίξει έναν τέτοιο ρόλο.
Σαν διοικητικά συμβούλια πολυκατοικιών μοιάζουν οι πολιτικές ηγεσίες.
Όπως θα έλεγε ο Αριστοτέλης αναζητούμε το “κινούν ένα”, όχι, βεβαίως, σε μεταφυσικό επίπεδο. Αλλά στο απολυτως υπαρκτό.

Ένα εγκληματικό «παιχνίδι» σε βάρος των Ισραηλινών και των Παλαιστίνιων

Από
anixneuseis
-
0

Ο Νετανιάχου θα σαμποτάρει τη Συμφωνία μετά την πρώτη φάση της

 Κλεάνθης Γρίβας

28/01/2025

Η συμφωνία, για τους Ομήρους και την (προσωρινή) κατάπαυση του πολέμου στη Γάζα, που υπογράφηκε την Παρασκευή 17/1, χωρίζεται σε τρεις φάσεις:

▪ Στην πρώτη φάση, διαρκείας 42 ημερών, η Χαμάς θα απελευθερώσει σε «εβδομαδιαίες δόσεις» (!!!) τους πρώτους 90 ισραηλινούς ομήρους από τους 251 που απήγαγε η Χαμάς στις 7 Οκτωβρίου 2023 (στον αριθμό περιλαμβάνονται και οι σοροί τουλάχιστον 34 που ο θάνατός τους επιβεβαιώθηκε από τον Ισραηλινό Στρατό).

▪ Σε αντάλλαγμα, το Ισραήλ θα απελευθερώσει έως και 1.904 Παλαιστίνιους, στους οποίους περιλαμβάνονται (α) κρατούμενοι που έχουν καταδικαστεί, ανάμεσά τους και πάνω από 150 που καταδικάστηκαν για φόνο, και εκτίουν ποινή ισόβιας κάθειρξης, και (β) «κρατούμενοι ασφαλείας», που σημαίνει κρατούμενοι χωρίς δίκη και χωρίς να τους έχει απαγγελθεί κατηγορία.

▪ Κυριακή 19/1: η Χαμάς απελευθέρωσε 3 ομήρους (γυναίκες αμάχες) και τη Δευτέρα 20/1: το Ισραήλ απελευθέρωσε τους πρώτους 90, από τους συνολικά 1.904 κρατούμενους που θα απελευθερωθούν κατά την πρώτη φάση της συμφωνίας εκεχειρίας.

▪ Το Σάββατο 25/1: η Χαμάς απελευθέρωσε 4 ομήρους (γυναίκες στρατιωτίνες) και το Ισραήλ απελευθέρωσε 200 κρατουμένους.

Σχεδόν όλοι οι ισραηλινοί όμηροι που υποδείχθηκαν από το Ισραήλ για να απελευθερωθούν, είχαν απαχθεί από τη Χαμάς κατά τη διάρκεια της επίθεσής της στις 7 Οκτωβρίου 2023, κατά την οποία σκοτώθηκαν 1.200 Ισραηλινοί -κυρίως άμαχοι- και 251 πάρθηκαν όμηροι στη Λωρίδα.

ΛΟΓΙΣΤΙΚΗ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ

Πρώτη φάση

▪ Για καθένα από τους ζωντανούς ομήρους (γυναίκες, παιδιά και ηλικιωμένους), θα απελευθερωθούν 30 Παλαιστίνιοι κρατούμενοι, σε «εβδομαδιαίες δόσεις».(!!!). Οι τρεις πρώτες έχουν ορισθεί για τις 19, 25 και 31 Ιανουαρίου 2025.

▪ Για καθένα από τους 9 άρρωστους ομήρους, θα απελευθερωθούν 110 κρατούμενοι.

▪ Για καθεμία από τις γυναίκες στρατιώτες του IDF, θα απελευθερωθούν 50 κρατούμενοι.

▪ Για καθένα από τους ομήρους Avera Mengistu και Hisham al–Sayed, οι οποίοι κρατούνται στη Γάζα επί μια δεκαετία, θα απελευθερωθούν 30 κρατούμενοι.

▪ Για τους υπόλοιπους 91 ομήρους που παραμένουν στη Γάζα (στους οποίους περιλαμβάνονται και οι σοροί τουλάχιστον 34 ομήρων, που ο θάνατός τους επιβεβαιώθηκε από τον Ισραηλινό Στρατό), το Ισραήλ θα απελευθερώσει 1.000 περίπου Παλαιστίνιους που κρατούνται είτε χωρίς δίκη ή απαγγελία κατηγορίας («κρατούμενοι ασφαλείας») είτε ύστερα από δίκη (στους οποίους περιλαμβάνονται 47 Παλαιστίνιοι που είχαν καταδικαστεί και απελευθερωθεί με τη συμφωνία Shalit το 2011 και έκτοτε συνελήφθησαν ξανά).

Οι 33 όμηροι που πρόκειται να ελευθερωθούν κατά την πρώτη φάση της συμφωνίας κατάπαυσης του πυρός.

Σειρά 1: Romi Gonen. Emily Damari. Arbel Yehud. Doron Steinbrecher. Ariel Bibas. Kfir Bibas. Shiri Bibas.

Σειρά 2: Liri Albag. Karina Ariev. Agam Berger. Danielle Gilboa. Naama Levy. Ohad Ben-Ami. Gadi Moshe Moses.

Σειρά 3: Keith Siegel. Ofer Calderon. Eli Sharabi. Itzik Elgarat. Shlomo Mansour. Ohad Yahalomi. Oded Lifshitz.

Σειρά 4: Tsahi Idan. Hisham al-Sayed. Yarden Bibas. Sagui Dekel-Chen. Yair Horn. Omer Wenkert. Sasha Trufanov.

Σειρά 5: Eliya Cohen. Or Levy. Avera Mengistu. Tal Shoham. Omer Shem Tov

Δεύτερη φάση

Μετά την πρώτη φάση της συμφωνίας, το Ισραήλ και η Χαμάς πρόκειται να συνεχίσουν (;) τις διαπραγματεύσεις για μια «μόνιμη κατάπαυση του πυρός», που σημαίνει αναδιάταξη του ισραηλινού στρατού στη Γάζα (που από τη μεριά του Ισραήλ θα γίνει με τρόπο ώστε η παρέμβασή του να είναι δυνατή αμέσως μόλις ναυαγήσουν οι συμφωνίες).

Οι συνομιλίες για την δεύτερη και πιο απαιτητική φάση της συμφωνίας κατάπαυσης του πυρός θα ξεκινήσουν σε δύο εβδομάδες.

Κατά τη γνώμη μου, κάποια στιγμή σ’ αυτή τη φάση η Συμφωνία θα σαμποταριστεί και δεν θα περάσει ποτέ στην τρίτη φάση της, αφενός γιατί δεν συμφέρει ούτε στον Νετανιάχου και το βαθύ κράτος του Ισραήλ ούτε στη Χαμάς, και αφετέρου γιατί το σαμποτάρισμά τους κι απ’ τους δύο διευκολύνεται απ’ το γεγονός ότι (σε αντίθεση με τις δύο πρώτες φάσεις) στο κείμενο της Συμφωνίας για την τρίτη φάση δεν αναφέρεται τίποτα σαφές και δεσμευτικό για τη ρύθμιση του πολιτικού καθεστώτος της Γάζας, πράγμα που δίνει σε καθένα απ’ τους συμμετέχοντες να την ερμηνεύσει κατά βούληση. Τι (δεν) θα διεκδικηθεί: Η παραχώρηση της διοίκησης της Γάζας στην Παλαιστινιακή Αρχή; (είναι απίθανη). Η συμμετοχή της Χαμάς στην νέα πολιτική δομή Γάζας; (έχει αποκλειστεί από το Ισραήλ εξαρχής). Η λύση ενός κράτους ή δύο κρατών; (ποτέ δεν τέθηκε στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων)

ΟΙ «ΤΕΜΑΧΙΣΜΕΝΕΣ» ΣΥΜΦΩΝΙΕΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΜΕΝΕΣ

Η μακρά ιστορία των Συμφωνιών σε στάδια τα οποία εκτείνονται σε βάθος χρόνου, αποδεικνύει ότι είναι καταδικασμένες να αποτύχουν. Αυτό συμβαίνει πάντα.

▪ Το 1950, για αποφευχθούν οι οξείες  συγκρούσεις για την υιοθέτηση ενός πλήρους συντάγματος, ο βουλευτής Yizhar Harari πρότεινε να ψηφίζονται «σταδιακά» κάποιοι νόμοι που ονομάστηκαν βασικοί νόμοι, οι οποίοι μια μέρα «θα συγκροτούσαν ένα σύνταγμα». (Πρόκειται για μια σειρά από κοινούς νόμους που, όλοι πλην δύο, υπόκεινται σε αναθεώρηση από την βουλή με απλή πλειοψηφία). Ως αποτέλεσμα, από το 1950 μέχρι σήμερα, το Ισραήλ δεν έχει επίσημο, γραπτό σύνταγμα. Πράγμα που μεταξύ άλλων οδήγησε σε κρίσεις – συμπεριλαμβανομένης και αυτής του δικαστικού πραξικοπήματος του 2023 που ακόμα διαλύει τη χώρα.

▪ Στα  τέλη της δεκαετίας 1980, ξεκίνησε η συγκρουσιακή διαδικασία για την εξαίρεση από την στρατιωτική θητεία των Haredim (υπερορθόδοξων) και των μαθητών των θρησκευτικών σχολών Yeshiva. Έκτοτε,  η Κνεσέτ (βουλή) έχει συντάξει νόμους για την επισημοποίηση της εξαίρεσης των Haredim. Αλλά, παρόλο ότι το Ανώτατο Δικαστήριο αποφάσισε ότι η Βουλή (Κνεσέτ) πρέπει να επιλύσει το ζήτημα με τρόπο που να πληροί τη αρχή της ισότητας των πολιτών απέναντι στο νόμο, κάθε γύρος σ’ αυτή τη διαμάχη, μερικές φορές ανατρέπει κυβερνήσεις, ένα πράγμα παραμένει σταθερό: η συντριπτική πλειοψηφία των Haredim δεν στρατεύεται ποτέ.

▪ Αλλά τα πιο σχετικά παραδείγματα για την κατανόηση του τρέχοντος δαιδαλώδους χάους γύρω από μια συμφωνία εκεχειρίας/απελευθέρωσης ομήρων με τη Χαμάς, είναι όμοια με προηγούμενες δαιδαλώδεις συμφωνίες σε στάδια μεταξύ του Ισραήλ και των Παλαιστινίων.

Στις Συμφωνίες του Όσλο, αυτό που έγινε γνωστό ως «ειρηνευτική διαδικασία» ξεκίνησε το 1993, με την πολυδιαφημισμένη υπογραφή της Διακήρυξης των Αρχών. Τα στάδια που ακολούθησαν, περιλάμβαναν:

▪ Το πρωτόκολλο του Παρισιού το 1994, για την καθιέρωση του συνολικού οικονομικού ελέγχου του Ισραήλ στα παλαιστινιακά εδάφη. Και

▪ Το «Όσλο ΙΙ» το 1995, που επρόκειτο να σκιαγραφήσει τις επόμενες φάσεις της αναδιάταξης του Ισραήλ από τα κατεχόμενα και την σταδιακή εγκαθίδρυση του παλαιστινιακού θεσμικού ελέγχου, που θα γινόταν σε κατάλληλες φάσεις.

Κάθε φάση ξεκινούσε με τον όρο ότι και οι δύο πλευρές εκπλήρωναν την προηγούμενη φάση (όπως και η σημερινή συμφωνία για τους ομήρους). Αλλά, αίφνης, όταν ένας ακροδεξιός Ισραηλινός διέπραξε μια προβοκατόρικη τρομερή τρομοκρατική επίθεση εναντίον Παλαιστινίων αμάχων στη Χεβρώνα, η Χαμάς εξαπέλυσε φρικιαστικές βομβιστικές επιθέσεις αυτοκτονίας εναντίον Ισραηλινών αμάχων. Οι ισραηλινοί εποικισμοί επιβραδύνθηκαν για λίγο, αλλά εξαπλώθηκαν.

Και, η ολοκλήρωση των συμφωνιών αποτράπηκε: Με βάση τις Συμφωνίες του Όσλο όλες οι διαδικασίες υποτίθεται ότι θα διαρκούσαν μέχρι το 1999, οπότε θα συνέβαινε κάτι που δεν ορίστηκε ποτέ: ή «Παλαιστινιακό κράτος» ή «λύση δύο κρατών». Από τη στιγμή που δεν είχε οριστεί ποτέ αυτό, ο καθένας μπορούσε να σκέφτεται ό,τι θέλει. Και όπως ήταν αναμενόμενο, όλοι σκέφτηκαν ό,τι ήθελαν.

Ο Μπενιαμίν Νετανιάχου ήταν μέρος της διαδικασίας του Όσλο: ως πρωθυπουργός τη δεκαετία του 1990, υπέγραψε τη συμφωνία της Χεβρώνας το 1997 και το μνημόνιο του Wye River το 1998 και γνωρίζει πολύ καλά πώς οδήγησαν στα συντρίμμια της παλαιστινιακής αυτοδιάθεσης.

Οι περίφημες φάσεις της διανθίστηκαν από τις δολοφονίες των δύο πρωτεργατών της:

▪ Στις 6 Οκτωβρίου 1981, δολοφονήθηκε ο πρόεδρος της Αιγύπτου Ανουάρ Σαντάτ στο Κάιρο από τους εξτρεμιστές «Αδελφούς Μουσουλμάνους». Και

▪ Στις 4 Νοεμβρίου 1995, δολοφονήθηκε ο τέως πρωθυπουργός του Ισραήλ Γιτζάκ Ράμπιν στο Τελ Αβίβ, στο τέλος μιας συγκέντρωσης για την υποστήριξη των Συμφωνιών του Όσλο, από τον Γιγκάλ Αμίρ, έναν Ισραηλινό ακροδεξιό υπερεθνικιστή.

Έκτοτε, όλες οι διαπραγματεύσεις που ακολούθησαν για μια συνολική πολιτική επίλυση του προβλήματος με βάση μια «συμφωνία σε στάδια» αντί της μιας «πλήρους συμφωνίας εφάπαξ», κατέληξαν σε αποτυχία.

Το ίδιο αναμένεται να συμβεί και με την εν εξελίξει «συμφωνία σε τρία στάδια» μεταξύ Ισραήλ και Χαμάς, που ξεκίνησε την Κυριακή 19/1/2025, με μια αφόρητα αργή πρώτη φάση 42 ημερών – κατά την οποία θα απελευθερωθούν 33 Ισραηλινοί όμηροι και περισσότεροι από 1.900 Παλαιστίνιοι κρατούμενοι.

Οι μάχες πρόκειται να σταματήσουν. Ο ισραηλινός στρατός θα αρχίσει να αναδιατάσσεται στη Γάζα, και θα πρέπει να ολοκληρώσει την απόσυρσή του την 50ή ημέρα, διατηρώντας την ετοιμότητά του να επέμβει ανά πάσα στιγμή. Σ’ αυτή τη φάση θα απελευθερωθούν και οι υπόλοιποι εν ζωή όμηροι και οι σοροί όσων έχουν δολοφονηθεί.

Όμως, κανένας δεν πιστεύει ότι θα ολοκληρωθεί ποτέ η δεύτερη φάση της συμφωνίας και, πολύ περισσότερο, η τρίτη φάση της, και το τέλος του πολέμου.

Πρόκειται μόνο για σταδιακά και υπό όρους σχέδια που είναι καταδικασμένα να καταρρεύσουν. Προφανώς, είναι εξαιρετικά πιθανό ότι εκείνοι που διαμόρφωσαν δεν ήθελαν ποτέ να ολοκληρωθεί η εφαρμογή τους εξαρχής.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Όλα τα στοιχεία πάρθηκαν από την αρθρογραφία των ισραηλινών εφημερίδων Haaretz, Times of Israel και Jerusalem Post – 12, 16, 19 και 20 Ιανουαρίου 2025.

▪ Haaretz – 12 Ιανουαρίου 2025 – Άρθρο του Gideon Levy

Ελευθερώστε όλους τους ομήρους – Ισραηλινούς και Παλαιστίνιους

https://www.haaretz.com/opinion/2025-01-12/ty-article/.premium/free-the-hostages-on-both-sides/00000194-571b-df5b-a1dd-d7bb36a00000

▪ Times of Israel – 16 Ιανουαρίου 2025 – Κείμενο της Συμφωνίας:

https://www.timesofisrael.com/full-text-of-the-hostage-ceasefire-agreement-reached-between-israel-and-hamas/

▪ Haaretz – 19 Ιανουαρίου 2025 – Άρθρο του Gideon Levy:

«Δεν υπάρχουν αθώοι στη Γάζα»: Αναστοχασμός στον Πρώτο Φασιστικό Πόλεμο του Ισραήλ

https://www.haaretz.com/opinion/2025-01-19/ty-article-opinion/.premium/no-innocents-in-gaza-israels-first-fascist-war-designed-to-appease-the-far-right/00000194-7b1f-de1b-a9bd-7b5f5b450000?lts=1737272330276

▪ Haaretz – 20 Ιανουαρίου 2025

https://www.haaretz.com/israel-news/2025-01-20

«Ομάδα Τραμπ, προσοχή: Ο Νετανιάχου λέει ψέματα στον Τραμπ και ετοιμάζεται να σαμποτάρει τη συμφωνία κατάπαυσης του πυρός στη Γάζα».

▪ Times of Israel – 20 Ιανουαρίου 2025:

https://www.timesofisrael.com/israel-frees-90-palestinian-security-prisoners-who-are-welcomed-with-hamas-flags/                 

 

Αὐτός, ναί, ἦταν ἀληθινά μεγάλος Ἕλληνας Στό πάνθεον ὁ «Ἅγιος τῶν Ἐθνῶν»

Από
pcuser
-
1

Ἀποχαιρετισμός στόν ἡγέτη τῆς Ὀρθοδοξίας Ἀναστάσιο, ὁ ὁποῖος διέδωσε τήν πίστη στόν Χριστιανισμό, σέ μία ἄθεη χώρα, μέ ἐχθρική πολιτική ἡγεσία, πού εἶχε μόνο σφαῖρες γιά αὐτόν – Ἡ ἀθόρυβος δρᾶσις του γιά τόν Βορειοηπειρωτικό Ἑλληνισμό

ΤΙΣ προηγούμενες ἑβδομάδες διαβάσαμε ἁγιογραφίες πολιτικῶν ἡγετῶν πού ἔφυγαν ἀπό τήν ζωή, τούς ὁποίους τό σύστημα ἐπεχείρησε διά τῆς βίας νά τοποθετήσει στό κάδρο τῶν μεγάλων τοῦ Ἔθνους σέ ἀντίθεση μέ τά αἰσθήματα τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ. Ἀκόμη καί μέ βιαστικές ὀνοματοδοσίες ὁδῶν. Ἡ ἐξυπηρέτηση τῶν γερμανικῶν σχεδίων γιά τήν διεύρυνση τῆς ἐπικρατείας κυκλοφορίας τοῦ εὐρώ στόν εὐρωπαϊκό νότο ὡστόσο δέν ἀποτελεῖ ἰδιαίτερο κατόρθωμα γιά νά ἀξίζει νά καταχωρισθεῖ ἀπό τόν ἱστορικό τοῦ μέλλοντος στάς δέλτους τῆς ἱστορίας.

Αὐτά πού ἔκανε ὅμως καθ’ ὅλη τήν διάρκεια τοῦ βίου του καί ὄχι μόνο τῆς ἀρχιεπισκοπικῆς του θητείας ὁ Ἀναστάσιος Ἀλβανίας, ὁ ὁποῖος ἔφυγε τό Σάββατο ἀπό τήν ζωή, πλήρης ἡμερῶν, ἀξίζει. Καί δέν χρειάζεται «ἁγιογραφία». Ὁ ἄνθρωπος αὐτός ἦταν ἤδη «Ἅγιος» ἐδῶ καί καιρό. Μέ τήν ὑπομονή, τήν ἐγκαρτέρηση καί τήν πραότητα πού ἐπέδειξε γιά τήν διάδοση τοῦ χριστιανισμοῦ καί τῶν ἰδεῶν του σέ μία ἄθεη χώρα πού τόν ἀντιμετώπιζε διαρκῶς ὡς ἐχθρό της, θά γίνει Ἅγιος καί ἐπισήμως κάποτε μαζί μέ τόν Ἀρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο, ὁ ὁποῖος ἀπό τό 1998 περιέγραφε σέ διορατικά κείμενά του τήν ἠθική μας ἐθνική χρεοκοπία, πολύ πρίν ἐπέλθει ἡ οἰκονομική.

Θέλω νά σᾶς μιλήσω γι’ αὐτόν τόν ἄνθρωπο λοιπόν, τόν Ἀναστάσιο. Αἰτία τῆς βαθύτερης γνωριμίας μας ἦταν ἕνας …ἀριστερός! Ὁ ὑφυπουργός Ἐξωτερικῶν Γιάννης Ἀμανατίδης. Τόν ἐκτιμοῦσα, γιατί ἦταν τό μόνο μέλος τοῦ ὑπουργικοῦ συμβουλίου τοῦ Ἀλέξη Τσίπρα, τό ὁποῖο εἶχε εἰκόνες τοῦ Χριστοῦ καί τῆς Παναγίας στό γραφεῖο του, ἐνῷ ἄλλοι συνάδελφοί του, ὅπως ὁ Χρῆστος Σπίρτζης καί ὁ Παῦλος Πολάκης, εἶχαν πορτραῖτα τοῦ …Ἄρη Βελουχιώτη.

Τό 2016 λοιπόν ὁ Ἀμανατίδης μέ κάλεσε στό γραφεῖο του γιατί, ὅπως μοῦ εἶπε στό τηλέφωνο, εἶχε μία ἔκπληξη. Θά ἦταν ἐκεῖ ὁ Ἀναστάσιος. Ὑπέθεσα ὅτι πῆγα ἐκεῖ γιά μιά σύντομη συνάντηση. Ἀλλά ὁ ὑπουργός ἀφοῦ μᾶς γνώρισε, ἀποχώρησε γιά μία σύσκεψη καί μᾶς ἄφησε μόνους τούς δύο στό γραφεῖο του. Συζητήσαμε ἀρχικῶς γιά τήν παγκοσμιοποίηση. Γιατί αὐτός ὁ διορατικός καί ἅγιος ἄνθρωπος, ἀπό τήν δεκαετία τοῦ 1970, ὅταν ἦταν ἱεραπόστολος τῶν Ἐθνῶν στήν Ἀφρική, εἶχε ἐφεύρει τόν ὅρο «παγκοσμιότητα», τόν εἶχε συνδέσει μέ τήν Ὀρθοδοξία καί εἶχε δώσει τό ὄνομά της σέ πρόδρομο κείμενό του πού κυκλοφόρησε ὡς βιβλίο τό 2000 ἀπό τίς ἐκδόσεις «Ἀκρίτας». (Τό εἶχα ἀγοράσει, ἄν θυμᾶμαι καλά, ἀπό τό ἱστορικό βιβλιοπωλεῖο τοῦ Χρηστάκη, στήν Σόλωνος.)

Συζητήσαμε γιά τόν Πειραιᾶ, ὅπου γεννήθηκε καί γιά τόν ὁποῖο ὅλοι καμάρωναν ἐκεῖ. Ἀλλά τό κύριο βάρος τῆς μακρᾶς συζητήσεώς μας ἐπικεντρώθηκε στίς αἰτίες πού ὁδήγησαν στήν ἀφιέρωσή του στόν χριστιανισμό καί στό ἱερατικό σχῆμα, καθώς καί στίς δυσκολίες πού ἀντιμετώπιζε στά χρόνια τῆς ποιμαντορίας του στήν γειτονική Ἀλβανία, στήν ὁποία ὅταν πῆγε τό 1992 κυριαρχοῦσαν οἱ συμμορίες, τό χάος, καί ἡ ἀνομία.

Θά σᾶς διηγηθῶ περιληπτικά τί θυμᾶμαι, γιατί δυστυχῶς ἡ ἀπώλειά του μέ βρίσκει ἐκτός Ἀθηνῶν, στήν Θεσσαλονίκη, γιά τήν ἔκδοση τῆς νέας ἐφημερίδας, τήν 1η Φεβρουαρίου, καί δέν ἔχω πρόσβαση στίς σημειώσεις μου.

Ὁ Ἀναστάσιος ἦταν φοιτητής τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τῶν Ἀθηνῶν μετά τόν πόλεμο, καί ὅταν πλησίαζε τό πέρας τῶν σπουδῶν του κάθισε, ὅπως μοῦ εἶπε μιά ἡμέρα, στά σκαλιά τῶν Προπυλαίων τοῦ Πανεπιστημίου, στήν Τριλογία, γιατί ἔπρεπε νά ἀποφασίσει πῶς ἤθελε νά πορευτεῖ στήν ζωή του. Μέ τόν κοσμικό τρόπο ἤ μέ τήν ἀφιέρωσή του στόν Θεό;

Μοῦ εἶπε ὅτι εἶχε στά χέρια του μία εἰκόνα τῆς Παναγίας ἤ καί κάποιο ἐγκόλπιο μέ τόν Ἰησοῦ Χριστό, τό ὁποῖο χάιδεψε καί τό ὁποῖο τόν ὁδήγησε στό νά λάβει τήν μεγάλη καί τελική του ἀπόφαση. Τόν δύσκολο καί ὡραῖο δρόμο τῆς χριστιανοσύνης. Μιά φωνή τοῦ φώναζε μέσα του. Ἐνεδύθη τό σχῆμα. Ἔγινε μάλιστα ἱεροκήρυκας. Καί ὡς ἱερωμένος ἦταν παρών σέ πολύ ἱστορικές στιγμές τῆς πατρίδας μας, ὅπως ἡ κατάληψη τῆς Νομικῆς τό 1973. Μέ τήν ἰδιότητα τοῦ Ἐπισκόπου Ἀνδρούσης, χειροτονηθείς τό 1972, πῆγε στήν Νομική Σχολή Ἀθηνῶν, ἐμψύχωσε τούς φοιτητές καί προσπαθοῦσε νά βρεῖ τρόπο νά τούς περάσει τρόφιμα καί φάρμακα. Τά γράφει ὁ Νῖκος Μπίστης στό βιβλίο του «Προχωρῶντας καί ἀναθεωρῶντας» (ἐκδόσεις «Πόλις»), λέγοντας ὅτι γιά αὐτόν «θά ἀλλαξοπιστοῦσα».

Ὡστόσο ὁ Ἀναστάσιος εἶχε ξεχωρίσει τόσο γρήγορα μέ τήν δράση του στούς κόλπους τῆς Ἐκκλησίας, ὥστε ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἱερώνυμος ὁ Α΄ μέ τόν ὁποῖο συνδεόταν, ἤθελε ἀπό τήν περίοδο ἐκείνη νά τόν προωθήσει στήν θέση τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος. Ἀπό τήν δεκαετία τοῦ ’70! Παρέλκει νά ἀποκαλύψουμε τί ἀκριβῶς συνέβη ἐκείνη τήν ἐποχή καί ποιοί συμμάχησαν γιά νά ἐμποδίσουν τήν ἐκλογή του στήν θέση τοῦ προκαθημένου τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας. Εἶναι γνωστά αὐτά στούς ἐκκλησιαστικούς κύκλους. Ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος δέν τόν ἀνέχθηκε οὔτε ὡς Μητροπολίτη ὄχι ὡς Ἀρχιεπίσκοπο.

Ὡστόσο, ὁ ἴδιος μέ ἐγκαρτέρηση συνέχισε τήν πορεία του καί ἐπιδόθηκε σέ ἕνα ἐκπληκτικό συγγραφικό ἔργο, τό σύνολο τοῦ ὁποίου ἔχω στό γραφεῖο μου, μοῦ τό ἔστειλε μέ τόν ὁδηγό του μετά τό πέρας ἐκείνης τῆς ὡριαίας συναντήσεως πού τράβηξε τόσο, ὥστε μπῆκαν μέσα οἱ φρουροί νά δοῦν ἄν εἶναι ὅλα καλά.

Τό «Παγκοσμιότητα στήν Ὀρθοδοξία», τό «Σταυρός καί Ἀνάσταση», «Τό Ἰσλάμ», εἶναι μερικοί ἀπό τούς τίτλους τῶν βιβλίων του, πού ἀξίζει κανείς νά διαβάσει καί νά μελετήσει.

Ἡ Ἐκκλησία μπορεῖ νά εἶναι ἐθναρχοῦσα διά τοῦ ἑλληνισμοῦ χωρίς νά τό φωνάζει. Ἀρκεῖ νά πράττει ἰσχυρά. Καί ὅταν τό 1992 ὁ Ἀναστάσιος ἐξελέγη στήν θέση τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀλβανίας, ὅλοι γνωρίζαμε ὅτι ἦταν ὁ κατάλληλος ἄνθρωπος γιά νά σηκώσει αὐτόν τόν σταυρό τοῦ μαρτυρίου. Σέ ἐκείνη τήν συνάντησή μας στό γραφεῖο τοῦ ὑφυπουργοῦ Ἀμανατίδη ὁ Ἀναστάσιος θυμήθηκε πῶς ἡ κυβέρνηση τοῦ Κώστα Καραμανλῆ στήριξε ἔμπρακτα τήν Βόρειο Ἤπειρο μέ τήν ἵδρυση καί τῶν Ἀρσακείων σχολείων ἐπί ὑπουργίας Μαριέττας Γιαννάκου, ὑφυπουργίας Εὐριπίδη Στυλιανίδη, καί τήν στήριξη τοῦ Γιώργου Μπαμπινιώτη.

Μοῦ ἐνεχείρισε ὅμως καί ἕνα μικρό δακτυλογραφημένο κείμενο, στό ὁποῖο περιέγραφε πόσες ἐκκλησίες ἀποκατέστησε (400 ἐνορίες), πόσους ἱερεῖς χειροτόνησε (124) ἀλλά κυρίως τό ὅραμά του γιά τήν αὐτοκέφαλη ἐκκλησία τῆς Ἀλβανίας. Τήν παρακαταθήκη του. Ἦταν ἡ κατασκευή ἑνός ὑδροηλεκτρικοῦ ἔργου ἰδιοκτησίας τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς ἡ ὁποία μέ τό ρεῦμα πού θά παρήγαγε θά ἔδινε δυνατότητα πλήρους οἰκονομικῆς αὐτοδυναμίας σέ αὐτήν, ἀορίστου διαρκείας, γιά νά μήν παρακαλάει κανέναν μετά τήν ἐκδημία του, ὅποτε αὐτή ἐρχόταν. Νομίζω τό ὑλοποίησε.

Σέ ὅ,τι ἀφορᾶ τήν διαδοχή του ὁ Ἀναστάσιος ἐπειδή γνώριζε πώς ὅταν μιλοῦσε μέσα στά γραφεῖα του στά Τίρανα ἐνδεχομένως νά ἦταν παγιδευμένα, ὄχι μόνο τά τηλέφωνά του, δέν ἀπέκλειε ποτέ τό ἐνδεχόμενο νά εἶναι ὁ διάδοχός του ἄνθρωπος μέ καταγωγή ἀπό τήν γειτονική χώρα, γιατί πίστευε ὅτι αὐτό θά διευκόλυνε κατ’ ἀρχάς τήν ἀκόμα μεγαλύτερη διάδοση τοῦ χριστιανισμοῦ. Μέ τήν δράση του ὅμως στό παρασκήνιο, χωρίς νά τό φωνάζει ποτέ δημοσίως, ἔδειχνε νά προτιμᾶ νά τόν διαδεχθεῖ μία προσωπικότητα πού νά μποροῦσε νά διασφαλίζει μακροπρόθεσμα τά συμφέροντα καί τήν προοπτική τῆς ὕπαρξης τοῦ βορειοηπειρωτικοῦ ἑλληνισμοῦ, ὅπως τό ἔκανε ἀθόρυβα καί ὁ ἴδιος.

Αὐτή του ἡ ἀθόρυβη δράση ἦταν ἡ αἰτία καί μίας παρεξηγήσεώς μας πού ἤρθη εὐτυχῶς γρήγορα. Τό 2021 πληροφορήθηκα ὅτι ὁ Ἀρχιεπίσκοπος εἶχε καλέσει τό Μέγαρο Μαξίμου καί περίμενε στό τηλέφωνο ἐπί μισή ὁλόκληρη ὥρα γιά νά μιλήσει μέ κάποιον, ὥστε νά πείσει τό Ἑλληνικό Κράτος νά στείλει δασκάλους στά σχολεῖα τῆς Βορείου Ἠπείρου. Ἡ γραφειοκρατία τοῦ Ὑπουργείου Παιδείας ἦταν ἀδιάφορη ἐνῷ εἶχε φτάσει μῆνας Ὀκτώβριος, οἱ δάσκαλοι ἄφαντοι καί οἱ γονεῖς τόν ρωτοῦσαν τί ἀκριβῶς ἐπρόκειτο νά γίνει. Στό Μέγαρο Μαξίμου τόν παρέπεμπαν ἀπό τόν Ἄννα στόν Καϊάφα. Ἐκείνη τήν ἡμέρα πού κάλεσε ἀναζητῶντας συγκεκριμένο συνεργάτη τοῦ Πρωθυπουργοῦ, τόν ἄφησαν νά περιμένει στό τηλέφωνο, ἐκεῖνον, μισή ὥρα. Στό τέλος, ὀργισμένος καί ἀπελπισμένος, τούς ἔκλεισε τό τηλέφωνο.

Ἡ ἀπογοήτευσή του ἦταν τόσο βαθειά, ὥστε ἀπέτρεψε Βορειοηπειρῶτες τότε νά δώσουν δημοσιότητα σέ περιστατικό βίας εἰς βάρος ὁμογενοῦς μαθητῆ, γιατί εἶχε τόν φόβο ὅτι ἄν τό ἔκανε, ἡ Ἀθήνα θά παρέμενε παγερή, σιωπηρή καί ἀδιάφορη. Δέν διαμαρτυρήθηκε ποτέ δημοσίως γιά ὅλα αὐτά ὁ Ἀρχιεπίσκοπος. Ἀλλά ἐμεῖς γράψαμε. Καί ἐκεῖνο τό πρωτοσέλιδό μας πού ἀποκάλυπτε ὅτι «ἀπελπισμένος» τηλεφώνησε, τόν ἐνόχλησε, ὄχι ὅτι γράφαμε ψέματα, ἀλλά γιατί τόν ἐμφάνιζε στά Τίρανα ἀδύναμο καί χωρίς στηρίγματα στήν ἑλληνική Κυβέρνηση. Καί γι’ αὐτό τό γραφεῖο Τύπου τῆς ἀρχιεπισκοπῆς μᾶς ἔστειλε ἕνα εὐγενικό γράμμα διαψεύσεως ὅτι οὐδέποτε εἶχε τηλεφωνήσει στό Μαξίμου. Μπορεῖ καί νά τοῦ ζητήθηκε καί ἀπό ἐκεῖ ἡ διάψευση, τά συνηθίζει αὐτά ὁ κύριος Πρωθυπουργός.

Τό ἀποτέλεσμα τῆς πρωτοσέλιδης παρεμβάσεώς μας βεβαίως ἦταν ὅτι τελικά οἱ δάσκαλοι πῆγαν ἀμέσως στήν Βόρειο Ἤπειρο, τά τερτίπια γιά τήν νομοθετική ρύθμιση πού ἐπικαλοῦνταν ξεπεράστηκαν ἐν ριπῇ. Καί αὐτή εἶναι μία ἀπό τίς ὡραῖες στιγμές τῆς δημοσιογραφίας πού ἔχουμε ζήσει κι ἐμεῖς ὅλα αὐτά τά χρόνια ἐδῶ, καθώς αἰσθανθήκαμε ὅτι μέ τήν δημοσιότητα λύσαμε ἕνα πρόβλημα ἀνθρώπων πού διατηροῦν ζωντανές, χωρίς ἀλυτρωτισμούς, τίς ἑστίες τοῦ ἑλληνισμοῦ ἐκεῖ πάνω.

Δύο χρόνια ἀργότερα, δέν θυμᾶμαι μέ ποιά ἀφορμή, μιλήσαμε στό τηλέφωνο μέ τόν Ἀρχιεπίσκοπο καί μοῦ ἐπιβεβαίωσε ὅτι ὅλα αὐτά εἶχαν συμβεῖ, ἀλλά δέν ἔπρεπε ποτέ νά βγεῖ πρός τά ἔξω εἰκόνα τοῦ ἀπελπισμένου ἱεράρχη. Ἦταν ἡ λάθος λέξη. Ὅταν πιστεύεις στόν Θεό, δέν ἀπελπίζεσαι ποτέ. Ἦταν ἕνα μάθημα γιά μένα.

Τί νά ποῦμε λοιπόν γι’ αὐτόν τόν ἄνθρωπο, ὁ ὁποῖος ἀνέστησε τόν χριστιανισμό κόντρα σέ ὅλους καί σέ ὅλα, καί εἶχε μία πορεία στήν Ἐκκλησία μας, πού μᾶς ἔδειξε ὅτι δέν ἔχει σημασία σέ ποιά ἀκριβῶς καρέκλα κάθεσαι, ἀλλά τί ἀκριβῶς προσφέρεις. Ὁ Ἀναστάσιος λοιπόν, ναί, ἦταν μεγάλος. Μεγάλος θρησκευτικός ἡγέτης. Τό πρᾶο πρόσωπό του μοῦ θυμίζει πάντοτε τήν φιλοσοφία τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου, νά διαχειρίζεσαι τήν ἐξουσία μέ καλοσύνη.

estiaanews.gr

«Βλαχάκος καί Σημίτης μαζί στόν Πειραιᾶ δέν γίνεται»

Από
pcuser
-
0
Επιμνημόσυνη δέηση στη μνήμη του ήρωα Αντιναυάρχου Παναγιώτη Βλαχάκου, που έπεσε στο καθήκον την 31η Ιανουαρίου 1996 μαζί με τους Χριστόδουλο Καραθανάση και Έκτορα Γιαλοψό, κατά την κρίση των Ιμίων, από τον δήμο Πειραιά στον ανδριάντα του, στην πλατεία Κωνσταντίνου Καραμανλή, Κυριακή 29 Ιανουαρίου 2023. (ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΣ/EUROKINISSI)

Ξέσπασμα τοῦ ἀδελφοῦ του, βουλευτοῦ τῆς ΝΔ, στό μνημόσυνο, κατά τοῦ δημάρχου Μώραλη

«ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ τοῦ Πειραιᾶ Βλαχάκος καί Σημίτης δέν χωρᾶνε μαζί.» Μέ τά λόγια αὐτά ἔκλεισε χθές τήν ὁμιλία του, στό ἐτήσιο μνημόσυνο τοῦ ἥρωος ἀντιπλοιάρχου Παναγιώτη, ὁ βουλευτής Πειραιῶς καί Νήσων, ἰατρός Νικόλαος Βλαχάκος. Ὁ ὁμιλητής ἐξέφρασε τήν ἀπόλυτη ἀντίθεσή του μέ ἀπόφαση τοῦ Δημοτικοῦ Συμβουλίου τῆς πόλεως νά δώσει τό ὄνομα τοῦ Κωνσταντίνου Σημίτη σέ κεντρικό δρόμο τοῦ Πειραιῶς.

Λίγες ἡμέρες ἔπειτα ἀπό τήν σύγκρουσή του, στήν Βουλή, μέ τήν Ζωή Κωνσταντοπούλου, ἡ ὁποία χαρακτήρισε τήν θυσία τοῦ ἀντιπλοιάρχου «ἀτύχημα», ὁ Νικ. Βλαχάκος ἀμφισβήτησε δημοσίως τήν ἀπόφαση τῆς δημοτικῆς ἀρχῆς, ὑπενθυμίζοντας ὅτι ὁ προσφάτως ἐκδημήσας πρωθυπουργός εἶναι ὁ ὑπαίτιος γιά τήν τραγωδία τῶν Ἰμίων καί ὁ πρωθυπουργός ἐπί τῶν ἡμερῶν τοῦ ὁποίου ἀνεγνωρίσθησαν οἱ «γκρίζες ζῶνες» στό Αἰγαῖο.

Παρόντες στήν ἐπιμνημόσυνη δέηση, στήν ὁποία χοροστάτησε ὁ Μητροπολίτης Πειραιῶς Σεραφείμ, ὁ ὑφυπουργός Ἐθνικῆς Ἀμύνης Ἰω. Κεφαλογιάννης, ὁ δήμαρχος Πειραιῶς Ἰω. Μώραλης, ἡ ἡγεσία τῶν Ἐνόπλων Δυνάμεων, βουλευτές καί ἑκατοντάδες πολῖτες.

estianews.gr

Τό ὄνομα τοῦ πρωθυπουργοῦ τῶν Ἰμίων

Από
pcuser
-
2
Εὐθ. Π. Πέτρου

ΗΤΑΝ τέτοιες ἡμέρες τό 1996. Γύρω ἀπό τίς νησῖδες τῶν Ἰμίων ἐξελισσόταν μιά ἔνοπλη ἀντιπαράθεση πού θά μποροῦσε νά ἐξελιχθεῖ σέ πόλεμο. Ἦταν ἕνα σενάριο πού κάποιοι τό εἶχαν ξαναδεῖ τό 1987. Ἀλλά ἐνῷ οἱ Ἔνοπλες Δυνάμεις καί στίς δύο κρίσεις εἶχαν κινητοποιηθεῖ κανονικά, ὑπῆρχε μιά βασική διαφορά σέ κυβερνητικό ἐπίπεδο

Τό 1987 ὁ Ἀνδρέας Παπανδρέου κάλεσε τούς ἀρχηγούς τῶν Γενικῶν Ἐπιτελείων στό σπίτι του, στό Καστρί (ὑπῆρχε λόγος πού δέν πῆγε αὐτός στό Πεντάγωνο καί πού δέν συνεκάλεσε ΚΥΣΕΑ, ἀλλά δέν εἶναι τῆς παρούσης) καί τό μόνο πού τούς εἶπε εἶναι πώς πρέπει νά κάνουν τό καθῆκον τους, ἔχοντας τήν βεβαιότητα, πώς ἡ κυβέρνησις θά ὑποστηρίξει κάθε ἀπόφασή τους. Τό 1996 ὁ Κώστας Σημίτης, φοβικός ἀπό τήν πρώτη στιγμή, συγκαλοῦσε συσκέψεις. Τό «συζητοῦσε». Μέ τίς ἀποφάσεις δέν τά πήγαινε καλά. Ὁ Λεωνίδας Βασιλικόπουλος, ὁ ὁποῖος εἶχε ζήσει τήν κρίση τοῦ Μαρτίου τοῦ 1987 ὡς ἀρχηγός τοῦ Γενικοῦ Ἐπιτελείου Ναυτικοῦ καί τό 1996 ἦταν διοικητής τῆς ΕΥΠ, εἶχε ἀφεθεῖ στόν προθάλαμο νά περιμένει.

Αὐτή ἦταν ἡ κατάστασις στήν Ἀθήνα, ὅταν ἡ φρεγάτα «Ναβαρῖνον» ἔλαβε ἐντολή νά στείλει τό ἑλικόπτερό της νά διαπιστώσει ἄν πράγματι ὑπῆρχε ὁμάδα Τούρκων καταδρομέων στό μικρότερο ἀπό τά νησιά τῶν Ἰμίων. Τρεῖς ἀξιωματικοί σηκώθηκαν χωρίς συζήτηση καί ξεκίνησαν γιά τήν ἀποστολή. Ὁ ἕνας μάλιστα, ἔγραψε ὁ ἴδιος τό ὄνομά του στό βιβλίο βαρδιῶν, καθώς δέν ἦταν ἡ σειρά του νά πετάξει. Πῆγε ὅμως, γιατί ἔπρεπε.

Τήν συνέχεια τήν γνωρίζουμε. Τό θέμα εἶναι τί ἔχουμε κατανοήσει ἀπό τά γεγονότα ἐκείνης τῆς νύκτας στά 27 χρόνια πού πέρασαν. Σέ κεντρική ὁδό τοῦ Πειραιῶς ἐδόθη τό ὄνομα τοῦ τότε Πρωθυπουργοῦ Κώστα Σημίτη, τήν ἐκδημία τοῦ ὁποίου ἀκολούθησε μιά ἐκστρατεία «ἁγιογραφήσεως». «Ξεχάστηκαν» τά Ἴμια, ξεχάστηκε ὁ ρόλος του στήν προώθηση τοῦ σχεδίου Ἀννάν γιά τήν Κύπρο, καί μόνο τήν ἔνταξη τῆς Ἑλλάδος στό εὐρώ ἤθελαν κάποιοι νά θυμόμαστε μόνον.

Γιά τούς τρεῖς πεσόντες, τούς ὑποπλοιάρχους Χρῆστο Καραθανάση καί Παναγιώτη Βλαχάκο, καί τόν ἀνθυπασπιστή Ἕκτορα Γιαλοψό (τούς ἀναφέρουμε μέ τούς βαθμούς πού ἔφεραν τήν ἡμέρα πού ἔπεσαν ὑπέρ πατρίδος), φρόντισε τό Πολεμικό Ναυτικό. Τά ὀνόματά τους ἐδόθησαν σέ πολεμικά πλοῖα, ὅπως ἔχουν δοθεῖ τά ὀνόματα τῶν ναυμάχων πού ἔπεσαν πρίν ἀπό αὐτούς στήν ἱστορική διαδρομή τοῦ ἔθνους.

Γιά τόν Σημίτη, μπορεῖ μετά τόν δήμαρχο Πειραιῶς νά εὑρεθοῦν καί ἄλλοι ἄρχοντες τῆς τοπικῆς αὐτοδιοικήσεως πού θά τούς ἀφιερώσουν δρόμους καί πλατεῖες.

Τήν κρίση τῆς ἱστορίας ὅμως δέν τήν διαμορφώνουν οὔτε οἱ δρόμοι οὔτε οἱ δήμαρχοι. Ἡ κρίσις εἶναι καταγεγραμμένη ἤδη στήν συνείδηση τῶν Ἑλλήνων, οἱ ὁποῖοι σκιρτοῦν ἀπό συγκίνηση ὅποτε μνημονεύονται τά ὀνόματα τῶν ἡρώων τοῦ ἔθνους. Οἱ ὁποῖοι ἀγανακτοῦν ὅταν ἀκοῦνε πολιτευομένους νά ἰσχυρίζονται πώς ἡ θυσία τους ἦταν «ἀτύχημα». Ποῦ θά ἀποστρέφουν τό βλέμμα τους, ὅποτε περνᾶνε ἀπό τόν δρόμο στόν ὁποῖο ἐδόθη τό ὄνομα τοῦ πρωθυπουργοῦ τῶν Ἰμίων. Γιατί δέν θά θέλουν νά τόν θυμοῦνται. Οὔτε αὐτόν οὔτε τά ἔργα καί τίς ἡμέρες του.

estianews.gr

Έξι ερωτήματα Αποστολάκη προς τον Δένδια για το φιάσκο της Λιβύης

Από
pcuser
-
2

Έξι ερωτήματα για την αποστολή φιάσκο στη Λιβύη θέτει προς τον ΥΕΘΑ Νίκο Δένδια ,ο βουλευτής Ευάγγελος Αποστολάκης, μετά από τις δημοσιογραφικές αποκαλύψεις που έγιναν πρόσφατα από τους data journalists και το militaire.

Ο κ.Αποστολάκης μεταξύ άλλων ζητά επίσημη ενημέρωση της Βουλής ,επισημαίνοντας την καθυστέρηση που ήδη υπάρχει και σε αυτό το ζήτημα,

Τα όσα αποκαλύπτονται στο κείμενο αγωγής Έλληνα Αξιωματικού που συμμετείχε στην αποστολή της Λιβύης και τραυματίστηκε σοβαρά είναι αδιανόητα

Η ερώτηση Αποστολάκη:

Θέμα: Νέα ερωτήματα για την ελληνική αποστολή στη Λιβύη.

Το θέμα της ελληνικής αποστολής στη Λιβύη που είχε ως αποτέλεσμα τον θάνατο 5 ανθρώπων, 3 στελεχών των Ενόπλων Δυνάμεων και 2 πολιτών, έχει απασχολήσει πολλάκις τη Βουλή των Ελλήνων δια της κατάθεσης μέσων κοινοβουλευτικού ελέγχου, και ορθώς, καθώς η ανάγκη να δοθούν σαφείς και ξεκάθαρες απαντήσεις είναι επιβεβλημένη. Δυστυχώς στις προηγούμενες κατατεθείσες ερωτήσεις δε δόθηκαν οι αναγκαίες απαντήσεις και στην πορεία προέκυψαν νέα κρίσιμα ερωτήματα. Σύμφωνα με δημοσίευμα του δημοσιογραφικού ιστότοπου militaire.gr, ανώτερος αξιωματικός, ο οποίος συμμετείχε στην αποστολή έχει καταθέσει αγωγή κατά του Ελληνικού Δημοσίου και κατά των αρμόδιων Υπουργών. Με βάση τα όσα αναφέρονται στο δημοσίευμα, στο ιστορικό της αγωγής περιγράφονται σοβαρά προβλήματα σχεδιασμού και εκτέλεσης της εν λόγω αποστολής που είχαν ως συνέπεια το δυστύχημα που προκάλεσε τον θάνατο 5 ανθρώπων. Συγκεκριμένα γίνεται αναφορά έλλειψης έγγραφης διαταγής ή σήματος, διαρροής πληροφοριών για την αποστολή μέσω δημοσιοποίησης φωτογραφικού υλικού στον Τύπο, έλλειψη σχεδίου για τον τρόπο δράσης επί του πεδίου αλλά και ανυπαρξία των απαραίτητων εργαλείων που θα καθιστούσαν άμεση την επικοινωνία με την Ελλάδα. Σημειώνεται δε χαρακτηριστικά, ότι οι συμμετέχοντες στην αποστολή ήταν άοπλοι και μάλιστα σε μια χώρα όπως η Λιβύη, που είναι παγκοίνως γνωστό ότι μαστίζεται από εσωτερική αστάθεια και αναταραχές. Αναφέρεται δε ότι και κατά την άφιξή της αποστολής στο αεροδρόμιο της Βεγγάζης, τα μηνύματα που έλαβαν τα στελέχη δεν ήταν τα πλέον αισιόδοξα. Εξακολουθούσαν να είναι άοπλοι και χωρίς διαθέσιμα μέσα επικοινωνίας, ενώ οι «συνοδοί» τους ήταν πάνοπλοι. Γίνεται επίσης αναφορά και στην μετά το ατύχημα αδυναμία επικοινωνίας των στελεχών με το Κέντρο Επιχειρήσεων και μάλιστα αναφέρεται ότι η ενημέρωση για το δυστύχημα έγινε διαμέσου της συζύγου του εν λόγω αξιωματικού.

Τέλος να σημειωθεί ότι, παρά τις επανειλημμένες αιτήσεις για επαρκή ενημέρωση της εθνικής αντιπροσωπείας σχετικά με τα αίτια και τις συνθήκες που οδήγησαν στην τραγωδία στη Λιβύη, δεν έχει ενημερωθεί επαρκώς ούτε η αρμόδια Κοινοβουλευτική Επιτροπή. Επίσης δεν γνωρίζουμε αν έχουν περαιωθεί όλες οι ενέργειες που οφείλει η Πολιτεία σε αυτούς που έχασαν τη ζωή τους, στους συγγενείς αυτών καθώς και στα τραυματισθέντα στελέχη. Το ίδιο και για την απόδοση ηθικών αμοιβών στους συμμετέχοντες στην αποστολή

Επειδή έχουν παρέλθει 15 μήνες από την τραγωδία της αποστολής στη Λιβύη, χωρίς να έχουν αποδοθεί ευθύνες, όπου αυτές αναλογούν, για την συγκεκριμένη τραγωδία.

Επειδή τα στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων αποτελούν το πολυτιμότερο «οπλικό μας σύστημα» και καθημερινά επιτελούν το καθήκον τους στο ακέραιο, είναι αναγκαίο να λαμβάνονται όλα τα μέτρα ασφαλείας σε κάθε επιχείρηση, πόσο μάλλον όταν αυτή λαμβάνει χώρα σε περιοχή με εσωτερικές αναταραχές, και να εξασφαλίζεται η αξιοπρέπειά τους και η διατήρηση του ηθικού τους.

Επειδή η πλήρης αποκατάσταση της σωματικής και ψυχικής υγείας αλλά και η ηθική και έμπρακτη στήριξη των συμμετεχόντων στην επιχείρηση στελεχών είναι υποχρέωση της Πολιτείας.

Επειδή πρόκειται για ένα μείζον ζήτημα εθνικού ενδιαφέροντος και θα πρέπει η εθνική αντιπροσωπεία να έχει σαφή εικόνα επί του θέματος.

Ερωτώνται οι κκ Υπουργοί :

1)Γιατί μέχρι και σήμερα καθυστερεί η επαρκής ενημέρωση για τις συνθήκες του τραγικού δυστυχήματος;

2)Προτίθεστε να ενημερώσετε επί του θέματος την εθνική αντιπροσωπεία, έστω και σε επίπεδο της αρμόδιας Επιτροπής

3)Στη συγκεκριμένη αποστολή τηρήθηκαν όλα τα απαιτούμενα μέτρα ασφαλείας και ελήφθησαν από πλευράς Υπουργείου Εξωτερικών οι απαιτούμενες ενέργειες κατά την άφιξη της ελληνικής αποστολής στη Λιβύη; Εάν ναι, γιατί συντελέστηκε αυτή η τραγωδία;

4) Στην κρίσιμη απόφαση για την αποστολή ανθρωπιστικής βοήθειας με την συνδρομή των Ενόπλων Δυνάμεων, υπήρξε ανάμιξη του Υπουργείου Εξωτερικών και αν ναι ποια ήταν αυτή;

5) Έχει εκκινήσει η απαιτούμενη εκ του νόμου διαδικασία διερεύνησης του συμβάντος αλλά και η πιθανή ύπαρξη ευθυνών; Εάν ναι σε ποιο στάδιο βρίσκεται;

6)Ποιες ενέργειες έχουν γίνει για την απόδοση τιμών και οφειλόμενων ενεργειών σε όσους έχασαν της ζωή τους και ποιες ενέργειες έχουν γίνει για την πλήρη αποκατάσταση των εγκαυματιών της αποστολής. Έχει αποφασιστεί η κάλυψη των εξόδων για αποκατάσταση τους σε εξειδικευμένο κέντρο του εξωτερικού, όπως επιθυμούν οι τραυματίες;

Ο ερωτών Βουλευτής

Ευάγγελος Αποστολάκης

https://www.militaire.gr/exi-erotimata-apostolaki-pros-ton-dendia-gia-to-fiasko-tis-livyis/

1...917918919...3,038Σελίδα 918 από 3,038