«Δεν πιστεύουμε ότι υπάρχουν επιζώντες» μετά τη σύγκρουση εν πτήσει ενός επιβατικού αεροσκάφους της εταιρίας American Airlines με ελικόπτερο Μπλακ Χοκ του αμερικανικού στρατού πάνω από την Ουάσινγκτον χθες, Τετάρτη, το βράδυ (τοπική ώρα, πρώτες πρωινές ώρες σήμερα ώρα Ελλάδας), δήλωσε σήμερα ο αρχηγός της πυροσβεστικής υπηρεσίας, Τζον Ντόνελι.
Το αεροσκάφος της American Airlines με 64 επιβαίνοντες συνετρίβη στα παγωμένα νερά του ποταμού Ποτόμακ αφού συγκρούστηκε με το στρατιωτικό ελικόπτερο με τριμελές πλήρωμα καθώς βρισκόταν στη φάση της τελικής καθόδου για να προσγειωθεί στο εθνικό αεροδρόμιο Ρόναλντ Ρέιγκαν της αμερικανικής πρωτεύουσας.
«Είκοσι επτά πτώματα επιβατών από το αεροπλάνο και το πτώμα ενός ατόμου που επέβαινε στο ελικόπτερο έχουν ανασυρθεί», δήλωσε ο Ντόνελι σε συνέντευξη Τύπου. «Δεν πιστεύουμε ότι υπάρχουν επιζώντες» και «βρισκόμαστε πλέον στη φάση που μεταβαίνουμε από επιχείρηση διάσωσης σε επιχείρηση περισυλλογής» πτωμάτων, πρόσθεσε ο ίδιος.
Η Κύπρος το 1974 υπέστη μια από τις μεγαλύτερες καταστροφές στην ιστορική διαδρομή της οι συνέπειες τής οποίας μας ακολουθούν μέχρι σήμερα. Κύρια αιτία των δεινών μας είναι η τουρκική επιθετική στρατηγική, η οποία υποβοηθήθηκε και από θανάσιμα λάθη του Ελληνισμού.Στόχος της είναι ο έλεγχος όλης τής Κύπρου και βασικές πτυχές της, η επεκτατικότητα,η παραβίαση συνθηκών και η εθνοκάθαρση.
Επεκτατικότητα:Με τόν «εθνικό όρκο»,που ψήφισε η τουρκική εθνοσυνέλευση το 1920, η Τουρκία έθεσε ως στόχο την αναβίωση τής οθωμανικής αυτοκρατορίας με την ενσωμάτωση στην επικράτεια της εδαφών από Ιράκ, Συρία, Ελλάδα(νησιά Ανατ. Αιγαίου,Δυτ.Θράκη)τήν Αλεξανδρέττα και Κύπρο.Ιδιαίτερα για τήν Κύπρο ακολούθησε το επιτυχημένο πρότυπο προσάρτησης τής Αλεξανδρέττας το 1939 με πρόσχημα την προστασία τουρκικής μειονότητας.Η στρατηγική της για έλεγχο όλης τής Κύπρου, συντάχθηκε την δεκαετία τού 1950(Εκθέσεις Νιχάτ Ερίμ 1956, Σχέδιο Επανάκτησης Κύπρου 1958),υλοποιείται σταδιακά, αδίστακτα, μεθοδικά και επιβεβαιώνεται από τα ιστορικά γεγονότα.Μέχρι σήμερα πέτυχε την βίαιη διχοτόμηση και δημογραφική αλλοίωση της.Τα στάδια που ακολούθησε:1960 λειτουργική διχοτόμηση,επεμβατικά δικαιώματα ,τουρκικά στρατεύματα ,υπερβολικά προνόμοια στήν ΤΚ μειονότητα(συνθήκες Ζυρίχης/Λονδινου),1963/64δημογραφική διχοτόμηση(τουρκανταρσία , ΤΜΤ, ΤΚ θύλακες),1974γεωγραφική διχοτόμηση/δημογραφικήαλλοίωση( στρατιωτική εισβολή, κατάληψη βορείου τμήματος Κύπρου , εκρίζωση Ελληνικού πληθυσμού, μαζικό εποικισμό με Τούρκους)1983 πολιτική διχοτόμηση(υποτελής διοίκηση <<ΤΔΒΚ>>).Έκτοτε τηρεί το νησί υπό την ομηρία της, με την απειλή ισχυρών τουρκικών δυνάμεων κατοχής (ΤΔΚ)προς εξυπηρέτηση τής Τουρκικής στρατηγικής τού εξαναγκασμού(compellence).Δηλαδή με την απειλή ή χρήση στρατιωτικής ισχύος να αναγκάσει τούς Έλληνες τής Κύπρου να αποδεχθούν λύση υποταγής στη Τουρκία.Παράλληλα συνεχίζει τίς επιθετικές δράσεις της (επεμβάσεις στη νεκρή ζώνη ,ΑΟΖ , κλειστή περιοχή Αμμοχώστου , κατασκευή στρατιωτικών υποδομών οχυρώσεων κ.α.)και μεθοδεύει την δημογραφική αλλοίωση και τών ελεύθερων περιοχών με την παράνομη προώθηση μουσουλμάνων μεταναστών.
Παραβίαση Συνθηκών:Η Τουρκία δεν σέβεται τις Συνθήκες και Συμφωνίες που υπογράφει.Τις θεωρεί ενδιάμεσους σταθμούς,μέχρι να δημιουργήσει τις συνθήκες παραβίασης τους,προς εκπλήρωση των τελικών στόχων της. Προσφιλής μέθοδος της είναι οι πράξεις προβοκάτσιας,βίας και κατατρομοκράτησης πληθυσμών,όπως το πογκρόμ κατά τών Ελλήνων τής Κωνσταντινούπολης το 1955,η Τουρκανταρσία, που υποκίνησε με τήνΤΜΤ στη Κύπρο το 1963/1964,ο αφανισμός των Ελλήνων τής Ίμβρου και Τενέδου καθώς και τών εγκλωβισμένων Ελλήνων τής Καρπασίας στήν Κύπρο(παραβίαση τής Συνθήκης Λοζάνης 1923, τών Συμφωνιών Ζυρίχης/ Λονδίνου 1960 και Γ΄ Βιέννης 1975).Δεν σέβεται το διεθνές δίκαιο και το δίκαιο τής θάλασσας(παραβιάσεις κυριαρχικών δικαιωμάτων Ελλάδας-Κύπρου στο Αιγαίο και Αν.Μεσόγειο),ούτε τα ψηφίσματα τούΣΑ/ΗΕ για απομάκρυνση των ξένων στρατευμάτων από την Κύπρο(353/74),επιστροφή τής Αμμοχώστου (550/1984),καταδίκη τού ψευδοκράτους (541/83) καθώς και τις αποφάσεις τού ΕΔΑΔ για τις παραβιάσεις τών ανθρωπίνων δικαιωμάτων στήν Κύπρο.
Εθνοκάθαρση:Η Τουρκία διέπραξε γενοκτονίες κατά τών μειονοτήτων στή Μ. Ασία (Αρμενίων,Ελλήνων,Ασσυρίων κ.ά.)στα πλαίσια των σχεδίων αποχριστιανοποίησης και αποεβραιοποίησης της Τουρκίας, που είχε συντάξει το Τουρκικό κράτος (βιβλίο Εθνικισμός,Κοινωνικές Μεταβολές,Μειονότητες, τής Ντιλέκ Γκιουβέν, 2006).Παρόμοιους φρικτούς μηχανισμούς κατατρομοκράτησης και εξόντωσης πληθυσμών, εφαρμόζει η Τουρκία και στα εδάφη, στα οποία εισβάλλει και καταλαμβάνει, όπως στήν περίπτωση τών Ελλήνων τής Κύπρου και τών Κούρδων της Συρίας, με σκοπό να τούς εκριζώσει από τα πατρογονικά εδάφη τους .Είναι μέθοδος δοκιμασμένη με επιτυχία( στρατιωτική επέμβαση-εθνοκάθαρση-εποικισμός)και όσο παραμένει ατιμώρητη η Τουρκία, την επαναλαμβάνει.
Κατά την εισβολή/ κατοχή τής Κύπρου,διέπραξε εγκλήματα που παραβιάζουν τα άρθρα 7 και 8 του Καταστατικού τού Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου(ΔΠΔ).Βίαιη εκδίωξη πληθυσμού και εξαφάνιση προσώπων,εποικισμό, ανθρωποκτονίες αμάχων και αιχμαλώτων,βασανιστήρια,βιασμούς,καταστροφή τών θρησκευτικών και πολιτισμικών μνημείων,εμφύτευση τζαμιών και ιμάμηδων,μετατροπή εκκλησιών σε τζαμιά,αντικατάσταση Ελληνικών τοπωνυμίων με Τουρκικά,πού σχετίζονται με την εισβολή και τόν Τουρκικό εθνικισμό,όχι μόνο στις κατεχόμενες αλλά και στις ελεύθερες περιοχές,για να εξαλειφθεί κάθε ίχνος Ελληνικής παρουσίας και χριστιανικής ζωής στο νησί.Είναι εγκλήματα πολέμου και κατά της ανθρωπότητας,που παραμένουν ατιμώρητα αλλά δεν παραγράφονται( βιβλίο Γεωπολιτική Πραγματικότητα στο Δίπολο Ελλάδα-Κύπρος,τού καθηγητή Ιωάννη Μάζη και τής Βιργινίας Μπαλαφούτα 2014).Επαληθεύτηκε και για την Κύπρο η ρήση τού Άγγλου πολιτικού William Gladstone για τους Τούρκους«οπουδήποτε και αν πήγαν μιά φαρδιά κηλίδα αίματος ακολούθησε το πέρασμά τους.Όπου απλώθηκε η κυριαρχία τους εξαφανίστηκε ο πολιτισμός».
Συμπέρασμα:Η Τουρκική στρατηγική για την Κύπρο συνιστά θανάσιμο κίνδυνο για την επιβίωση του Ελληνισμού στο νησί.Πρέπει να διδάσκεται σταεκπαιδευτικά ιδρύματά μας , και να είναι κτήμα όσων χειρίζονται το Κυπριακό.Η γνώση της και η διατήρηση ζωντανής τής ιστορικής μνήμης τών συμφορών, που έχουμε υποστεί από την βαρβαρότητα τής Τουρκίας, αλλά και η επίγνωση ότι τελικός στρατηγικός στόχος της,είναι η ΕΠΑΝΑΚΤΗΣΗ τής Κύπρου ,είναι απαραίτητα εφόδια για τήν επιβαλλόμενη αναθεώρηση τής εθνικής στρατηγικής τής ΚυπριακήςΔημοκρατίας(ΚΔ) πρός επιβίωση ,με βασικές πτυχές:(1)ενδυνάμωση τής εθνικής ισχύος με βαρύτητα στήν στρατιωτική πτυχή της(ενίσχυση Εθνικής Φρουράς(ΕΦ),σύναψη αμυντικής συμμαχίας με τήν Ελλάδα),αξιοποίηση τών στρατηγικών συνεργασιών με Γαλλία,ΗΠΑ,Ισραήλ,Αίγυπτο,προσπάθεια ένταξης στον Συνεταιρισμό για την Ειρήνη(2)εθνικοί στόχοι :προάσπιση ελευθέρων περιοχών– αγώνας με όλα τα πολιτικά, διπλωματικά και νομικά μέσα για επαναφορά τής διεθνούς νομιμότητας στή Κύπρο με τήν απομάκρυνση τώνΤΔΚ και εποίκων – απόρριψη λύσεων τουρκικών όρων στο κυπριακό ,όπως η υποστηριζόμενη από την ΚΔ λύση ΔΔΟ( λανθασμένος στρατηγικός στόχος,πού νομιμοποιεί τήν διχοτόμηση , επεκτείνει τον έλεγχο τής Τουρκίας σε όλη την Κύπρο καί παραβιάζει τίς βασικές αρχές ,τού δικαίου ,τής πλειοψηφίας ,τής ασφάλειας και λειτουργικότητας)και η υποστηριζόμενη από τήν Τουρκία, συνομοσπονδία δύο κρατών – επαναφορά τού κυπριακού στήν ορθή βάση του,ώς θέμα εισβολής,κατοχής,εποικισμού,και εμμονή στο ενιαίο κράτος τήςΚΔ με εφαρμογή τού ευρωπαικού κεκτημένου και τής αρχής<<ένας άνθρωπος μία ψήφος>>σε όλο το νησί(3)καλλιέργεια πνεύματος εθνικής ομοψυχίας .Να μήν επαναληφθούν λάθη τού παρελθοντος.
Για τήν σχέση εθνικής ισχύος / στόχων,πολύτιμα είναι τα διδάγματα από τήν ιστορία τού έθνους μας:«άν δεν έχουμε ισχύ δεν μπορούμε να υλοποιήσουμε στόχους.Αν δεν έχουμε στόχους ή αυτοί είναι λανθασμένοι,η ισχύς δέν αξιοποιείται.Αν έχουμε στόχους και ισχύ,αλλά ελλείπει η πολιτική βούληση χρήσης τής ισχύος ,τότε πάλιν η ισχύς δεν αξιοποιείται».
Στριφογυρνά στο μυαλό μου από χτές βράδυ τούτη η σοφή ρήση του Λαού, εσείς τροποποιήσετε το,πέστε, μία του ψεύτη, δυό του ψεύτη, τρείς και η κακή του μέρα,πανικόβλητος , οι ένοχοι πανικοβάλλονται,έσπευσε σε συνέντευξη,λησμόνησε την σοφία του Λαού , θαρρεί πως αιωνίως μπορεί να εμπαίζει,και βγήκε στον αέρα,χάριν παραμυθίας ,ενός Λαού , που αρνείται να πάει στις κάλπες,επειδή μπούκωσε η ψυχή του από τους κάλπηδες, αλλά γέμισε τις πλατείες, με ψυχή, σ’ όλες τις πόλεις της Ελλάδας και της Ευρώπης,μήνυμα στέλνοντας δίκαιης αγανάκτησης ,μήνυμα για απόδοση Δικαιοσύνης,αγανάκτηση για την ανυπαρξία Κράτους Δικαίου,αγανάκτηση για τον εξευτελισμό των Θεσμών ,Υπουργών και Ανακριτών, Εισαγγελέων και Αστυνομικών, Πυροσβεστών και Σιδηροδρομικών, αγανάκτηση για την καθοδηγούμενη επιχείρηση συγκάλυψης, πανικόβλητος ο ταχυδακτυλουργός της πληρωμένης επικοινωνίας εμφανίστηκε με μόνο σκοπό να χειραγωγήσει την ουρανομήκη κραυγή Οξυγόνο !Οξυγόνο δεν έχω ! Κι είναι σημαντικό να πιστώσουμε στον δημοσιογράφο του τηλεοπτικού σταθμού, τον κ. Σρόιτερ ,ότι λειτούργησε ως δημοσιογράφος, κι όχι ως τσάτσος της μίσθαρνης παραπληροφόρησης,οι κρίσιμες ερωτήσεις τέθηκαν,σχεδόν όλες,κι ήταν η κακή του μέρα ,ο ψεύτης και ο κλέφτης τον πρώτο χρόνο χαίρετε, υποκειμενική έννοια ο χρόνος,έπεσαν οι μάσκες , αδήριτα τα ερωτήματα, η σκληρή πραγματικότητα, όπως αυτή αποκαλύπτεται από την σκληρή μάχη δύο χρόνων,μάχη των χαροκαμένων γονιών,μάχη κόντρα σε ένα εκπεσόν κράτος, Κράτος Διαφθοράς , από δέλτα πάλιν , αντί Δικαίου, κράτος αθλιότητας ,όπου Υπουργοί παρά τω Πρωθυπουργώ σπεύδουν στον τόπο της ανείπωτης Τραγωδίας,από την πρώτη ημέρα, της συγκάλυψης προεξάρχοντες , τάχα δεν ήξερε μας είπε χτές,έτσι του είπαν , ο καυμένος, κι ο παρά τω Πρωθυπουργώ εκεί τι γύρευε,τα χώματα γιατί μετακινήσατε, τον τόπο γιατί τσιμεντώσατε, τις κασέτες γιατί αλλοιώσατε ,η Ύβρις των Αθλίων της εξουσίας,τους Έλληνες δεν τους διαβάζετε,έπεται η Τίσις, ο πανικός, η μανία, η μανιοκατάθλιψη,κι ακολουθεί , όχι δεν γλυτώνετε, όσο κι άν στρεβλώνετετα πορίσματα και τα στοιχεία του εγκλήματος.
Η Νέμεσις ακολουθεί, μπορεί να αργεί , έρχεται ,κίνησε, Λαός πολύς συμπορεύεται, κι εσείς, υβριστές ,την κακή σας μέρα, ξεδιπλώνεται η Αλήθεια,πόνος ανείπωτος για τους γονείς ,και χρέος ιερό ,χρέος Αληθείας μα και χρέος Δημοκρατίας , σ’ ένα κράτος που οι θεσμοί του εξανδραποδίστηκαν,ύψιστο χρέος Δικαιοσύνης,σ’ ένα κράτος που η δικαιοσύνη είναι τυφλή,αλλά ακούει στα τηλέφωνα,κίνησε, δεν το πήρατε είδηση, η Νέμεση, έρχεται,αντιδωρείστε στον άνθρωπο που αντισυνταγματικά κράτησε τους φακέλλους στα συρτάρια της Βουλής,έντρομοι , η Τίσις είναι που σας στραβώνει,κι ένας Λαός ,Λαός εχθρός που σας κυκλώνει !
Η Αλήθεια θα αποδειχτεί !Θα λάμψει !
Στην μνήμη των παιδιών που άδικα χαθήκαν,από αμέλειες, κακουργηματικές παρανομίες, λαθρεμπορίες , μίζες !
του Κωνσταντίνου Λαμπρόπουλου, Στρατηγικού Αναλυτή
Η χώρα ηττήθηκε στρατηγικά.
Τον βραχυπρόθεσμο τουρκικό στρατηγικό στόχο τον είχε περιγράψει η ίδια η Τσιλέρ:Να διωχθεί η Ελλάς απ τις βραχονησίδες..
Ο ευρύτερος στόχος αφορούσε την αναγνώριση τουρκικών ζωτικών συμφερόντων στο Αιγαίο…
Έκτοτε το λεγόμενο σύνδρομο των Ιμίων εμφανίζεται διαρκώς σε ενδεχόμενο ελληνοτουρκικής κρίσης.
Είναι λυπηρό το γεγονός οτι δεν μάθαμε τίποτα από τότε..
Η δική μας αναφορά μονίμως περιστρέφεται από ενδεχόμενο νέων Ιμίων και πως θα αποφύγουμε μια κρίση και κατ επέκταση τη σύγκρουση.
Αυτό που δεν είχε γίνει και εξακολουθεί να μην γίνεται αντιληπτό είναι οτι η Τουρκία δεν αποτελεί κρατικό δρώντα που δρα με έναν κανονιστικό τρόπο..
Επιδιώκει η ίδια να επιβάλλει κανόνες..Αυτό αποτελεί βασικό κομμάτι του αναθεωρητισμού της..
Δεν μπλοφάρει ως προς τις προθέσεις της και δεν αποθαρρύνεται με διακηρύξεις.
Εκμεταλλεύεται τη κατάλληλη γεωπολιτική συγκυρία.
Το 1996 η Τουρκία προσπαθούσε να διαχειριστεί τον διαφαινόμενο πολιτικό και κοινωνικό μετασχηματισμό της μετά την εποχή Οζάλ ενώ διακατεχόταν από την αύξηση της γεωπολιτικής της ισχύος που της έδωσε η πτώση της Σοβ Ενωσης.
Τότε τέθηκαν τα θεμέλια του σύγχρονου αναθεωρητισμού της με τον εκσυγχρονισμό των ΕΔ με τις μεταρρυθμίσεις Κaradayi και μετά Kivrikoglu..
Τα Ίμια και η θεώρηση των γκρίζων ζωνών σχεδιάστηκαν απ τον Ναύαρχο Erkaya ήδη απ το 1994..
Τα Ίμια είναι η απαρχή της διολίσθησης της Ελλάδας σε de facto αποδοχή δυσμενών τετελεσμένων.
Πρωτίστως ο αντίκτυπος των Ιμίων είναι στο πολιτικό -στρατηγικό επίπεδο.Μια ολόκληρη γενιά πολιτικών ταγών γαλουχήθηκε στο λεγόμενο Σύνδρομο της Αποφυγής και στην ανυπόστατη θεώρηση της εσωτερικής κατανάλωσης, ενώ αντιθέτως η αλληλεξάρτηση εσωτερικού και εξωτερικού επιπέδου σηματοδότησε την επιθετική στρατηγική της συμπεριφορά..
Τα 3 παλικάρια μας χάθηκαν άδοξα στην αποστολή αναγνώρισης στη δυτική Ίμια.Σκοτώθηκαν τοις κείνων ρήμασι πειθόμενοι..
Η διαχείριση κρίσεων των Ιμίων ήταν τραγική αν όχι τραγελαφική με τον διευθυντή της ΕΥΠ Λεωνίδα Βασιλικόπουλο να περιμένει εξω απ το γραφείο για να ενημερώσει τον πρωθυπουργό Κώστα Σημίτη.
Όσον αφορά το στρατιωτικό πεδίο ήταν ζητούμενο η κοινή αντίληψη της διακλαδικότητας και βέβαια τα εναλλακτικά σενάρια δράσης βάσει σχεδιασμού.
Άπειρη και ανίδεη περί των στρατιωτικών θεμάτων και της διαχείρισης κρίσεων πολιτική ηγεσία και μια στρατιωτική ηγεσία που ήταν αρτηριοσκληρωτική πληρώνοντας λάθη βέβαια του μηχανισμού εθνικής ασφάλειας απ τις απαρχές της Μεταπολίτευσης.
Το περί τακτικού πλεονεκτήματος δεν τα συμμερίζομαι για έναν λόγο:Τα επόμενα βήματα αν εξοντώναμε τους τούρκους κομμάντος ή χτυπούσαμε τον τουρκικό στόλο δεν τέθηκαν ποτέ σε πλαίσιο καθολικού σχεδιασμού…θα βαδίζαμε στα τυφλά γεγονός επικίνδυνο στα πρώτα στάδια της κρίσης-σύγκρουσης καθώς δεν θα είχαμε τον έλεγχο της κλιμάκωσης (escalation control)
Ηττηθήκαμε στρατηγικά χωρίς να πέσει ούτε σφαίρα και αυτό δημιούργησε κλίμα εσωστρέφειας και ενοχής στις ΕΔ και εμπέδωσε το (προυπάρχον)κλίμα ηττοπάθειας στο πολιτικό σύστημα.
29 χρόνια μετά επιβάλλεται να απαλλαγούμε απ αυτή τη μέγγενη που μας κληροδότησε η τραγική διαχείριση της κρίσης των Ιμίων.
29 χρόνια μετά πρέπει να εντρυφήσουμε στο υφιστάμενο πλαίσιο των πολιτικο-στρατιωτικών σχέσεων (Civil Military Relations).
Για να μην υπάρξουν ποτέ ξανά Ίμια..και εγκατάλειψη πατρίου εδάφους.
Καταλαβαίνετε τι ψυχολογική επίπτωση υπάρχει στις ΕΔ και δη στις Ειδικές Δυνάμεις όταν ζητάται με (πολιτική) διαταγή να υποσταλεί ή να καταστραφεί η τιμημένη Ελληνική Σημαία απ την ανατολική Ίμια?
Ποτέ ξανά Υποχώρηση, Αθάνατοι Καραθανάσης, Βλαχάκος, Γιαλοψός!
Τελικώς, «άδειασε» την Ελλάδα η «σύμμαχος» Γαλλία, με την οποία Μητσοτάκης και Δένδιας υπέγραψαν την πολυδιαφημισμένη αμυντική συμφωνία, παρ’ ότι έχουμε «ψωνίσει» πάμπολλα πανάκριβα αεροσκάφη και πολεμικά πλοία ή όχι, αλλά οι πρωθυπουργός και υπουργός Αμυνας, για επικοινωνιακούς λόγους, προσπαθούν πείσουν την κοινή γνώμη ότι υπερασπίζονται με … σθένος τα εθνικά συμφέροντα. Οι φόβοι για ένα ακόμη «Βατερλώ» στην κυβερνητική εξωτερική πολιτική και Αμυνα αυξάνονται.
Χτες, ο υπουργός Αμυνας, Νίκος Δένδιας, προέβη -ουσιαστικά- σε αυστηρό διάβημα διαμαρτυρίας προς την πρέσβη της Γαλλίας στην Ελλάδα, ζητώντας να μην εγκρίνει η Γαλλία τον πύραυλο Meteor για την Τουρκία. Λίγο αργότερα, σε τηλεοπτική συνέντευξή του, ως επί το πλείστον για το «κουκούλωμα» της τραγωδίας των Τεμπών, ο Κυριάκος Μητσοτάκης, εμφανιζόμενος ως … ανήξερος, ούτε λίγο ούτε πολύ άδειαζε τον Ν. Δένδια, και υποβάθμισε το πρόβλημα.
Ποιος κοροϊδεύει ποιον
Χαρακτηριστικά, σε ερώτηση για την έγκριση πώλησης των πυραύλων από την Γαλλία στην Τουρκία, είπε: «Δεν έχω καμία τέτοια πληροφορία. Δεν έχουμε ενημερωθεί αν η Γαλλία έχει λάβει μια τέτοια απόφαση». Στη συνέχεια, σχολιάζοντας το διάβημα Δένδια στη Γαλλίδα πρέσβη, ανέφερε: «Ο υπουργός Άμυνας ίσως το έκανε προληπτικά. Μπορεί να εκδηλώθηκε ένα ενδιαφέρον από την μεριά της Τουρκίας. Δεν μου έχει κοινοποιηθεί καμία τέτοια απόφαση. Αφήστε να δούμε πως θα εξελιχθεί. Μερικές φορές το προλαμβάνειν είναι καλύτερο του θεραπεύειν».
Αντίθετα, στην ανάρτησή του στο twitter, ο Ν. Δένδιας ανέφερε: «Μετά τη σχετική ενημέρωση του πρωθυπουργού κ. Κυριάκου Μητσοτάκη και του υπουργού Εξωτερικών, κ. Γεώργιου Γεραπετρίτη, συναντήθηκα σήμερα στο ΥΠΕΘΑ με την πρέσβη της Γαλλίας, κα Laurence Auer, από την οποία ζήτησα επίσημη ενημέρωση σχετικά με τις πληροφορίες για πώληση πυραύλων Μeteor στην Τουρκία, από consortium στο οποίο συμμετέχει η Γαλλία. Εξέφρασα στην πρέσβη την έντονη αντίθεση της Ελλάδας σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο, το οποίο δεν συνάδει με τις μέχρι τώρα άριστες στρατηγικές σχέσεις των δύο χωρών».
Αεροσκάφη Eurofighter και πύραυλοι Meteor
Ποιον να πιστέψουμε; Τον πρωθυπουργό που λέγει ότι δεν ξέρει αν η Γαλλία έχει πάρει τέτοια απόφαση και τις … θολές εξηγήσεις του ότι «ίσως να έγινε προληπτικά» το διάβημα διαμαρτυρίας ή … τα παιδιά προτού πεινάσουν μαγειρεύουν και διάφορες άλλες παιδαριώδεις αναφορές, ή να πιστέψουμε τον υπουργό Αμυνας που είπε ότι ενημέρωσε τον πρωθυπουργό για το πρόβλημα, και ότι, άρα, ήταν γνώστης;
Τελικώς, οι δυό τους έχουν εικόνα για το τι έχει πράξει το Παρίσι ή αναλίσκονται σε μικροπολιτικά, επικοινωνιακά παιχνιδάκια, υποτιμώντας τη νοημοσύνη των πολιτών, οι οποίοι άλλωστε πληρώνουν αδρά για τα εξοπλιστικά; Κρύβονται πίσω από το δάκτυλό τους και πράγματι υπάρχει πρόβλημα με τη Γαλλία ή κοροϊδεύουν;
Και στις δύο περιπτώσεις καταρρέει το επικοινωνιακό αφήγημά τους, το οποίο διαφήμιζαν, περί μεγάλης επιτυχίας και στρατηγικής συμμαχίας με τη Γαλλία, η οποία, εάν απειληθεί η Ελλάδα από την Τουρκία, θα σπεύσει και στρατιωτικά σε βοήθεια. Τελικώς, τα πάμπολλα δισεκατομμύρια από το υστέρημα του ελληνικού λαού για τις φρεγάτες, Belharra, και τα αεροσκάφη, Rafale, έπιασαν καθόλου τόπο ή οι «κουτόφραγκοι» μας κορόϊδεψαν;
Τα αεροσκάφη Eurofighter και οι πύραυλοι Meteor
Να σημειωθεί πως η συνήθης πρακτική σε αυτές τις περιπτώσεις, είναι να γίνουν διαβήματα διαμαρτυρίας σε υψηλό επίπεδο από το υπουργείο Εξωτερικών (σε επίπεδο Γενικού Γραμματέα ή Πολιτικού Διευθυντή του ΥΠΕΞ) προς τον πρέσβη της χώρας, με την οποία η Ελλάδα έχει πρόβλημα. Αυτό, εφόσον το θέμα είναι σοβαρό μεν, αλλά ακόμα δεν υπάρχουν τετελεσμένα. Οπως, για παράδειγμα, να έχει ήδη ληφθεί απόφαση για πώληση των Meteor στην Τουρκία από τη Γαλλία.
Εάν τα πράγματα είναι σοβαρότερα, τότε γίνεται διάβημα διαμαρτυρίας σε επίπεδο υπουργού. Οπως τώρα από τον Ν. Δένδια. Γιατί ζητάει «επίσημη» ενημέρωση από την πρέσβη; «Ανεπίσημα», γνωρίζει ότι το Παρίσι έχει «αδειάσει» την Αθήνα; Θα ξεκαθαρίσει ο υπουργός Αμυνας εάν η κατάσταση είναι σοβαρότερη και εάν πράγματι το Παρίσι έχει ήδη λάβει την απόφαση να «αδειάσει» την -κατά τα λοιπά «σύμμαχο»- Ελλάδα και να κλείσει deal με την Αγκυρα; ‘Η θα παίζει την … κολοκυθιά, προσπαθώντας να ενισχύσει την εικόνα του ως «δελφίνος». Διότι, προσφιλείς είναι για τον ίδιον και τον πρωθυπουργό οι μικροπολιτικοί υπολογισμοί τους, αλλά στην προκειμένη πλήττονται σοβαρά τα εθνικά συμφέροντα.
Να σημειωθεί ότι οι πύραυλοι Meteor ζητούνται από την Τουρκία, ως απαραίτητη προϋπόθεση, προκειμένου να εξοπλιστούν τα αεροσκάφη, Eurofighter, που θέλει να αγοράσει. Ωστόσο, έως τώρα, πέρα από τα δημοσιεύματα στον τουρκικό Τύπο, και τις «διαρροές» της Αγκυρας, δεν έχει ανακοινωθεί η έγκριση της πώλησης Eurofighter στην γείτονα. Κι’ αυτό, παρ’ ότι είναι γνωστό ότι το Λονδίνο πιέζει τους άλλους Ευρωπαίους συνεταίρους – κατασκευαστές του να το πουλήσουν στην Τουρκία. Εχει έγκυρη πληροφόρηση, άραγε, ο Ν. Δένδιας ότι η πώληση έχει εγκριθεί; Εάν ισχύει, γιατί δεν το λέγει ξεκάθαρα;
Εχει κάνει, έως τώρα, κάποιο εντονότατο διάβημα διαμαρτυρίας, ο υπουργός Αμυνας ή ο υπουργός Εξωτερικών, Γιώργος Γεραπετρίτης, προς τους Βρετανούς, οι οποίοι φέρονται ως η κινητήρια δύναμη για την πώληση των Eurofighter αλλά και των πυραύλων, Meteor, στην Τουρκία; Γιατί τώρα ανακοινώνει διάβημα διαμαρτυρίας μόνο προς τη Γαλλία και δεν μας λέγει τι έχει κάνει με τη Βρετανία; Τι απέγιναν οι «τέλειες» σχέσεις της κυβέρνησης Μητσοτάκη με τη νέα ηγεσία των Εργατικών στη Βρετανία, μέσω των οποίων θα έλθουν μάλιστα τα «γλυπτά του Παρθενώνα» στην Ελλάδα;
Σύμφωνα με δημοσιεύματα στον ευρωπαϊκό Τύπο, διατεθειμένες να δώσουν το πράσινο φως για την πώληση του Eurofighter, εκτός της Βρετανίας, είναι η Ιταλία και η Ισπανία. Εχουν γίνει διαβήματα διαμαρτυρίας και σε αυτές τις χώρες; Κι’ αν όχι, γιατί;
Τώρα «ανακάλυψαν», άραγε, πρωθυπουργός και υπουργός Αμυνας ότι υπάρχει κινητικότητα ως προς το deal για το Eurofighter και τους Meteor; Δεν έχουν διαβάσει στον ευρωπαϊκό Τύπο δημοσιεύματα ήδη από τον Δεκέμβριο του 2024; Δεν έχουν ακούσει, άραγε, τις δηλώσεις του Τούρκου υπουργού Αμυνας;
Έξι χώρες για έναν πύραυλο
Ενδιαφέρον δημοσίευμα για τα αεροσκάφη, Eurofighter, και τους πυραύλους, Meteor, έγινε στην εφημερίδα, La Tribune, στις 15 Ιανουαρίου 2025. Σε αυτό μεταξύ άλλων, αναφέρονται τα εξής:
«Η πιθανή πώληση των Eurofighters στην Τουρκία δοκιμάζει τις σχέσεις μεταξύ Γαλλίας, Βρετανίας και Ελλάδας, σύμφωνα με έγκυρες πηγές. Από τη μια πλευρά, το Λονδίνο και η βρετανική, BAE Systems, επιμένουν να πουλήσουν 40 Eurofighter Typhoon στην Τουρκία του Ερντογάν, η οποία έχει εκδηλώσει ενδιαφέρον υπό τον όρο να αποκτήσει και τον Meteor, έναν πολύ ισχυρό πύραυλο αέρος-αέρος μεγάλου βεληνεκούς. Αυτό θα έδινε τη δυνατότητα στην τουρκική Πολεμική Αεροπορία να αντιμετωπίσει τα ελληνικά Rafale. Από την άλλη, η Ελλάδα, η οποία παρέλαβε τα Rafale, ζητά από το Παρίσι, με το οποίο έχει υπογράψει αμυντική στρατηγική συμφωνία, το 2021, να αντιταχθεί στην πώληση του Meteor.
»Η Γαλλία έχει τη δυνατότητα να μπλοκάρει αυτή την πώληση, δεδομένου ότι ο Meteor είναι ένα πρόγραμμα συνεργασίας έξι ευρωπαϊκών χωρών, που ξεκίνησε το 2003. Προβλέπεται μια συγκεκριμένη διαδικασία διαβούλευσης μεταξύ των χωρών – εταίρων προτού δοθεί η άδεια εξαγωγής του οπλικού συστήματος. Εν ολίγοις, κάθε χώρα πρέπει να εγκρίνει ή όχι την πώληση του πυραύλου. Στο παρελθόν, για παράδειγμα, το 2015, το Λονδίνο είχε ασκήσει βέτο στην πώληση του Meteor στην Αίγυπτο ως όπλο για τα Rafale που πουλήθηκαν στη χώρα.
»Εάν η Γαλλία αντιτεθεί στην πώληση του Meteor στην Τουρκία, θα είναι πολύ δύσκολο για τους Βρετανούς, αν όχι αδύνατον, να αναπτύξουν στη συνέχεια το συγκεκριμένο οπλικό σύστημα χωρίς γαλλικά εξαρτήματα, αφού τα γαλλικά εργοστάσια κατασκευάζουν περίπου το 10% του πυραύλου. Ωστόσο, όταν ερωτήθηκαν από τη La Tribune, οι αρμόδιες γαλλικές υπηρεσίες, δεν θέλησαν να σχολιάσουν τη θέση της Γαλλίας.
Η ανάρτηση Δένδια από τη χτεσινή συνάντησή του με τη Γαλλίδα πρέσβη
»Στο πλαίσιο του ευρωπαϊκού προγράμματος, DE&S (Defence Equipment & Support) για τον πύραυλο, Meteor, η Βρετανία έχει το μεγαλύτερο ποσοστό (39,6%), η Γερμανία το 16%, η Γαλλία το 12,4%, η Ιταλία το 12%, η Ισπανία και η Σουηδία από 10%. Είναι σχεδιασμένος για χρήση από τα αεροσκάφη Rafale, Eurofighter και JAS 39 Gripen. Προορίζεται για τις Ενοπλες Δυνάμεις της Βρετανίας, της Γερμανίας, της Ιταλίας, της Ισπανίας, της Σουηδίας και της Γαλλίας.
Εν αναμονή νέας γερμανικής κυβέρνησης
Προς το παρόν, συνεχίζει το δημοσίευμα της La Tribune, «η πώληση των Eurofighters είναι σε φάση stand-by, εν αναμονή των γερμανικών εκλογών και της ανάδειξης νέας κυβέρνησης, η οποία θα πρέπει να εγκρίνει την πώληση. Το 2019, η Γερμανία ανέστειλε τις εξαγωγές όπλων στην Τουρκία, μετά την εισβολή του τουρκικού στρατού εναντίον των Κούρδων της Συρίας. Έκτοτε, όμως, χαλάρωσε τους περιορισμούς της, προμηθεύοντας κυρίως οπλικά συστήματα για το ναυτικό (σ.σ. της Τουρκίας).
»Για το Λονδίνο, όμως, η πώληση των Eurofighters στην Τουρκία είναι πολύ σημαντική για το εργοστάσιο, Wharton, το οποίο λειτουργεί με αργούς ρυθμούς εν αναμονή πιθανών εξαγωγικών συμβάσεων (Σαουδική Αραβία, Τουρκία, Κατάρ, Ομάν).
Υπάρχει φόβος για τετελεσμένα;
Ωστόσο, καταλήγει η La Tribune, «εν αναμονή μιας ενδεχόμενης πώλησης, η Ελλάδα προέβη πρόσφατα σε συμφωνία με τη Σαουδική Αραβία για κοινές στρατιωτικές ασκήσεις, ιδιαίτερα αεροπορικές. Θα είναι μια ευκαιρία για τους Έλληνες πιλότους των Rafale να αξιολογήσουν τις δυνατότητες των σαουδαραβικών Eurofighters που είναι οπλισμένα με Meteor».
Ισχύει, άραγε, η παραπάνω αναφορά της εφημερίδας; Υπάρχει, πράγματι, φόβος στην ελληνική κυβέρνηση ότι ουσιαστικά έχει κλείσει το deal για την πώληση αεροσκαφών, Eurofighter, και πυραύλων, Meteor, στην Τουρκία, και οι ελληνικές ΕΔ θα ασκούνται στην αντιμετώπισή τους με τους Σαουδάραβες;
Αντί να καταφεύγουν σε επικοινωνιακά τρικ οι Μητσοτάκης – Δένδιας, επιβάλλεται να απαντήσουν στον ελληνικό λαό εάν πράγματι «άδειασε» την Ελλάδα η Γαλλία και αρκετές άλλες «σύμμαχοι», και να μην τον αποπροσανατολίζουν. Θα πρόκειται για ένα ακόμα Βατερλώ της κυβέρνησης Μητσοτάκη στην εξωτερική πολιτική και την Αμυνα.
Εχει ήδη αποφασίσει το Παρίσι;
Από τη μεριά της, η ειδικευμένη σε αμυντικά θέματα, ιστοσελίδα, Defence Industry, σε δημοσίευμά της, στις 28 Δεκεμβρίου 2024, αναφέρει ότι «η Γαλλία συμφώνησε να πουλήσει πυραύλους αέρος-αέρος, Meteor στην Τουρκία, για την ενίσχυση των επιχειρησιακών δυνατοτήτων των Eurofighter Typhoons που διαπραγματεύεται να αγοράσει η Άγκυρα. Σύμφωνα με τουρκικά ΜΜΕ, στην απόφαση αυτή έπαιξε ρόλο η Βρετανία, ο βασικός εταίρος στην ανάπτυξη του πυραύλου. Ο Meteor είναι όπλο αιχμής, με βεληνεκές 200 km και ταχύτητες που ξεπερνούν τα 4 Mach χάρη στον μοναδικό κινητήρα ramjet στερεού καυσίμου.
»Η συμφωνία για την απόκτηση 40 μαχητικών πολλαπλών ρόλων για την τουρκική Πολεμική Αεροπορία, παρουσιάζει καθυστερήσεις, εξαιτίας των περιοριστικών πολιτικών της Γερμανίας για τις εξαγωγές όπλων προς την Τουρκία. Ωστόσο, η Γερμανία φέρεται να ενέκρινε την πώληση, μετά από πιέσεις από άλλους συμμετέχοντες στο πρόγραμμα, συμπεριλαμβανομένης της Βρετανίας, της Ιταλίας και της Ισπανίας. Κατά πληροφορίες, το γεγονός ότι η Τουρκία έδωσε το «ΟΚ» για την ένταξη της Σουηδίας στο ΝΑΤΟ μπορεί να έπαιξε ρόλο στη συναίνεση του Βερολίνου.
»Η Τουρκία διαπραγματεύεται κυρίως με τη Βρετανία, τον κύριο ανάδοχο για τη συμφωνία. Ταυτόχρονα, συνεχίζει να επενδύει στα εγχώρια αμυντική βιομηχανία της , ενώ δραστηριοποιείται προς την κατεύθυνση της ανάπτυξης ντόπιων πυραύλων αέρος-αέρος συγκρίσιμων με το Meteor. Το πρόγραμμα αυτό είναι στα αρχικά του στάδια».
Η Τουρκία στέλνει ανώτερο στέλεχος πληροφοριών ως πρεσβευτή στην Αυστρία με μυστική αποστολή
Abdullah Bozkurt/Stockholm
Ο διορισμός ενός ανώτερου αξιωματούχου των υπηρεσιών πληροφοριών ως απεσταλμένου της Τουρκίας στη Βιέννη – βασικό κόμβο για τη διεθνή διπλωματία – αντανακλά μια σκόπιμη στρατηγική της Άγκυρας να επεκτείνει τις μυστικές της επιχειρήσεις παγκοσμίως, με ιδιαίτερη έμφαση στην Ανατολική και Κεντρική Ευρώπη, σύμφωνα με το Nordic Monitor.
Ο Gürsel Dönmez, ο 61χρονος νεοδιορισθείς Τούρκος πρεσβευτής στην Αυστρία, ξεκίνησε τα επίσημα καθήκοντά του στη Βιέννη στις αρχές του 2025. Για χρόνια υπηρέτησε στην κύρια υπηρεσία πληροφοριών της Τουρκίας, Milli İstihbarat Teşkilatı (MIT), όπου εκπαίδευε κατασκόπους, ανέπτυξε ξένα περιουσιακά στοιχεία και βοήθησε στη διαμόρφωση της ιδεολογικής βάσης πάνω στην οποία λειτουργεί ο οργανισμός.
Συνεργαζόμενος στενά με τον Χακάν Φιντάν — ο οποίος ηγήθηκε της υπηρεσίας πληροφοριών της Τουρκίας για πάνω από μια δεκαετία πριν γίνει υπουργός Εξωτερικών το 2023 — ο Ντονμέζ έπαιξε βασικό ρόλο στη διαμόρφωση του πλαισίου μιας νέας νεο-οθωμανικής στρατηγικής στην καρδιά της τουρκικής κοινότητας πληροφοριών.
Τα βιβλία και τα εγχειρίδιά του έγιναν ουσιαστικό υλικό αναφοράς για νεοσύλλεκτους, θέτοντας τις βάσεις για τη φιλόδοξη διεθνική ατζέντα της Τουρκίας υπό την ισλαμιστική κυβέρνηση του Προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.
Τα γραπτά του Dönmez καθιστούν σαφές ότι οι πληροφορίες και η κατασκοπεία βρίσκονται στον πυρήνα του τουρκικού κράτους, οδηγώντας τις θεμελιώδεις πολιτικές της κυβέρνησης.
Αυτό ευθυγραμμίζεται με τις πρακτικές της κυβέρνησης Ερντογάν, η οποία βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στη MIT για την εκτέλεση πολιτικών έργων τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό.
Αυτές οι προσπάθειες περιλαμβάνουν επιχειρήσεις επιρροής, μαζική παρακολούθηση, ψευδείς τακτικές και καταστολές της αντιπολίτευσης, των επικριτών και των αντιφρονούντων.
Τουρκικό προεδρικό διάταγμα ανακοινώνει το διορισμό του Gürsel Dönmez ως πρεσβευτή στην Αυστρία:
Ενώ εκπαίδευε πράκτορες της MIT σε εσωτερικά μαθήματα, ο Dönmez έπαιξε επίσης βασικό ρόλο στο συντονισμό των επιχειρήσεων πληροφοριών στα Βαλκάνια και στην επέκταση της επιρροής της υπηρεσίας σε διάφορα τουρκικά ιδρύματα.
Αυτές περιελάμβαναν την Τουρκική Υπηρεσία Ανάπτυξης και Συνεργασίας (Türk İşbirliği ve Koordinasyon Ajansı, ή TİKA), την Προεδρία για τους Τούρκους στο Εξωτερικό και τις Συναφείς Κοινότητες (Yurtdışı Türkler ve Akraba Topluluklar Başkanlığı, ή YTB), τον πολιτιστικό βραχίονα της κυβέρνησης στο εξωτερικό, το Ινστιτούτο Yunus Emre στο εξωτερικό. και το Ίδρυμα Maarif, μια οντότητα που επικεντρώνεται σε κατήχηση και προσηλυτισμό.
Ο διορισμός του Dönmez ως πρεσβευτή της Τουρκίας στην Αυστρία σηματοδοτεί το αποκορύφωμα της καριέρας του και, από πολλές απόψεις, μια επιστροφή στην πατρίδα του. Πέρασε 22 χρόνια στην Αυστρία, όπου συμμετείχε ενεργά σε ισλαμιστικές ομάδες. Για παράδειγμα, υπηρέτησε ως επικεφαλής της Ένωσης Διεθνών Δημοκρατών (UID, πρώην UETD) – μια πολιτική επέκταση του κυβερνώντος Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (AKP) του Τούρκου προέδρου – από το 2006 έως το 2009.
Το UID χρησιμεύει ως βασικός αγωγός για τον Πρόεδρο Ερντογάν για να κινητοποιήσει τις τουρκικές και μουσουλμανικές κοινότητες, ιδιαίτερα στην Ευρώπη, όπου κατοικούν σημαντικές τουρκικές και μουσουλμανικές διασπορές. Όταν ο Ερντογάν επιδιώκει να μεταφέρει ένα μήνυμα στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, συχνά βασίζεται σε αυτήν την ομάδα πληρεξουσίων για να οργανώσει συγκεντρώσεις και διαδηλώσεις στους ευρωπαϊκούς δρόμους.
Ο Dönmez υπηρέτησε επίσης ως γενικός γραμματέας του αυστριακού κλάδου της Ένωσης Ανεξάρτητων Βιομηχάνων και Επιχειρηματιών (Müstakil Sanayici ve İşadamları Derneği, ή MÜSİAD), μιας ισλαμιστικής επιχειρηματικής ομάδας γνωστής για την ακλόνητη υποστήριξή της στην κυβέρνηση Ερντογάν. Ο Πρόεδρος Ερντογάν περιλαμβάνει συχνά μέλη του MÜSİAD στις επίσημες επισκέψεις του στο εξωτερικό, διευκολύνοντας τους προσοδοφόρες επιχειρηματικές ευκαιρίες.
Ο Hakan Fidan και ο Gürsel Dönmez (R) έχουν συνεργαστεί εκτενώς σε επιχειρήσεις πληροφοριών στο εξωτερικό, ιδιαίτερα στην Ευρώπη.
Ορισμένες από τις επιχειρήσεις πληροφοριών της Τουρκίας στο εξωτερικό έχουν χρηματοδοτηθεί μέσω της MÜSİAD, με τη MIT να ενσωματώνει τους πράκτορες της στην οργάνωση. Αυτό επιτρέπει στους επιχειρηματίες να αποκρύψουν την ταυτότητά τους και να αποκτήσουν πρόσβαση σε στρατηγικές τοποθεσίες υπό το πρόσχημα των επιχειρηματικών συναλλαγών.
Οι προσπάθειες του Dönmez αναγνωρίστηκαν από τον τότε πρωθυπουργό, νυν Πρόεδρο Ερντογάν, ο οποίος τον έφερε πίσω στην Τουρκία τον Αύγουστο του 2009 και τον διόρισε ως σύμβουλο στο γραφείο του πρωθυπουργού. Ταυτόχρονα, του ανατέθηκε δευτερεύων ρόλος ως αναπληρωτή προέδρου του YTB, μια θέση που χρησίμευσε ως κάλυψη για τη μυστική αποστολή του να συντονίζει τις επιχειρήσεις πληροφοριών μεταξύ των τουρκικών κοινοτήτων της διασποράς στην Ευρώπη, ιδιαίτερα στα Βαλκάνια.
Ο Dönmez συνεργάστηκε στενά με τον Hakan Fidan, ο οποίος υπηρετούσε ως αναπληρωτής υφυπουργός του πρωθυπουργού εκείνη την εποχή. Αυτή η στενή συνεργασία συνεχίστηκε αφότου ο Φιντάν διορίστηκε επικεφαλής της MIT το 2010. Το 2015 ο Ντόνμεζ έκανε μια ανεπιτυχή προσπάθεια να μπει στο κοινοβούλιο με το να είναι υποψήφιος με το κόμμα του Ερντογάν.
Τον Ιούλιο του 2018 ο Dönmez επέστρεψε στις ρίζες του στην υπηρεσία πληροφοριών, όπου έπαιξε βασικό ρόλο στη μετατροπή της οργάνωσης σε πολιτικό εργαλείο για το καθεστώς Ερντογάν. Παρέδωσε διαλέξεις σε νεοσύλλεκτους και έγραψε εγχειρίδια και βιβλία για τα εσωτερικά εκπαιδευτικά προγράμματα του οργανισμού.
Όταν ο Φιντάν έγινε υπουργός Εξωτερικών το 2023, έφερε τον Ντόνμεζ μαζί του στο Υπουργείο Εξωτερικών, με στόχο να επιστρατεύσει την τεχνογνωσία του στη μετατροπή της διπλωματικής υπηρεσίας σε έναν εκτεταμένο μηχανισμό πληροφοριών. Όπως είχε κάνει στην υπηρεσία πληροφοριών, ο Dönmez έγραψε επίσης έναν οδηγό για την άσκηση της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής, με τον Fidan να παρέχει τις κύριες παραμέτρους.
Ο τούρκος πράκτορας πληροφοριών Gürsel Döznmez επέδωσε τα διπλωματικά του διαπιστευτήρια ως πρεσβευτής της Τουρκίας στην Αυστρία στον Πρόεδρο Alexander Van der Bellen στις 21 Ιανουαρίου 2025.
Ο διορισμός του στην Αυστρία ως Τούρκου πρεσβευτή σηματοδοτεί μια νέα κλιμάκωση στις μυστικές δραστηριότητες της Τουρκίας σε όλη την Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη.
Η κυβέρνηση Ερντογάν δίνει ιδιαίτερη σημασία στην Αυστρία, όχι μόνο λόγω της βασικής γεωπολιτικής θέσης της Βιέννης μεταξύ Ανατολικής και Δυτικής Ευρώπης και της θέσης της ως κόμβου διεθνών οργανισμών, αλλά και λόγω της συμβολικής της σημασίας στο πλαίσιο της οθωμανικής κληρονομιάς. Η βασική πολιτική ισλαμιστική βάση του Ερντογάν τροφοδοτείται από την ιδέα ότι οι Τούρκοι θα κατακτήσουν μια μέρα τη Βιέννη – μια πόλη που οι Οθωμανοί προσπάθησαν να καταλάβουν δύο φορές, αλλά τελικά απέτυχαν.
Η ήττα στη Βιέννη παραμένει ζωντανή στο μυαλό της σημερινής τουρκικής ηγεσίας, η οποία την επικαλείται περιοδικά για να μεταφέρει αλυτρωτικά μηνύματα και να δικαιολογήσει την επιθετική στάση της εξωτερικής πολιτικής όταν είναι απαραίτητο. Για παράδειγμα, σε μια ομιλία που εκφωνήθηκε τον Οκτώβριο του 2019, ο Πρόεδρος Ερντογάν θυμήθηκε ξανά την οθωμανική πολιορκία της Βιέννης, εκφράζοντας τη λύπη του για την υποχώρηση στον ποταμό Έβρο. Υποστήριξε ότι ενώ οι πρόγονοί του δεν έχασαν ποτέ την αξιοπρέπειά τους, τόνισε ότι πίσω από τις νίκες τους κρύβονται μεγάλες θυσίες και προσπάθειες, όπως και η σημαντική θλίψη συνόδευε τις απώλειές τους.
Gürsel Dönmez
Σε μια ομιλία που εκφώνησε σε μια συγκέντρωση τον Μάρτιο του 2012, ο Ερντογάν ισχυρίστηκε ότι αν οι Τούρκοι είχαν κατακτήσει τη Βιέννη, όλη η Ευρώπη θα ήταν δική τους. Εκφράζει τη λύπη του για το πώς η τουρκική επικράτεια είχε συρρικνωθεί από 22 εκατομμύρια τετραγωνικά χιλιόμετρα κατά την οθωμανική εποχή σε μόλις 780.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα σήμερα.
Το 2018, εξοργισμένος από την καταστολή της αυστριακής κυβέρνησης σε Τούρκους ιμάμηδες κατασκόπους, ο Ερντογάν υποσχέθηκε αντίποινα, δηλώνοντας ότι οι ενέργειες της Αυστρίας ισοδυναμούσαν με την έναρξη ενός πολέμου μεταξύ του Σταυρού και της Ημισέληνου.
Μένει να δούμε πόσο μακρυά θα είναι ο Dönmez να ωθήσει τα όρια της διπλωματικής ασυλίας και των προνομίων για να διεξάγει τις κατασκοπευτικές του δραστηριότητες και να προωθήσει τους πολιτικούς στόχους του Ερντογάν ενώ υπηρετεί στη Βιέννη. Ομοίως, δεν είναι σαφές πόσο θα ανεχθούν οι αυστριακές αρχές τέτοιες ενέργειες προτού κλιμακωθούν, δυνητικά τεταμένες διμερείς σχέσεις.
Στις 10 Ιανουαρίου 2025, ο Gürsel Döznmez είχε μια συνάντηση με εκπροσώπους της Τουρκο-Ισλαμικής Ένωσης για Πολιτιστική και Κοινωνική Συνεργασία (Avusturya Türk İslam Birliği στα τουρκικά, ή Türkisch-Islamische Union für Kulturelle und Soziale Zusammenarbeit στο γερμανικό Österre συνδέεται με το Diyanet, το Θρησκευτική διεύθυνση που διοικείται από την τουρκική κυβέρνηση. Το 2018 η αυστριακή κυβέρνηση ανακοίνωσε ότι θα κλείσει πολλά τζαμιά που συνδέονται με την ATIB και θα εκδιώξει ορισμένους Τούρκους ιμάμηδες.
Ο καθηγητής Δημ. Μάρδας, υπεύθυνος τότε ως αν. υπουργός Οικονομικών για το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους, γράφει για την εικόνα της πρώτης μέρας. Η παράδοση-παραλαβή και τι ακολούθησε.
Δημοσιεύθηκε: 25 Ιανουαρίου 2025 – 08:17
Του Δημήτρη Μάρδα *
25 Ιανουαρίου 2015: Οι εκλογές δίνουν το προβάδισμα σε μια άλλη κυβέρνηση, που επιδιώκει τη μεγάλη αλλαγή στις σχέσεις της με τους δανειστές της χώρας.
H κυβέρνηση Σαμαρά που πάσχιζε να κλείσει το νέο της Μνημόνιο μέσα από τις προτάσεις του mail Χαρδούβελη, χάνει την εξουσία. Σημειώνεται βέβαια ότι το mail Χαρδούβελη χαρακτηρίστηκε ως mail «μέτρων Μίκυ Μάους» από τον εκπρόσωπο του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, τον Πολ Τόμσεν. Ήταν αδύνατον με τις προϋποθέσεις εκείνης της εποχής, να κλείσει η συμφωνία κυβέρνησης-τρόικας παρά τις χρόνιες άκαρπες διαπραγματεύσεις.
O μύθος του success story του 2014 καταρρέει και μάλιστα με κρότο. Ουδεμία θετική πρόβλεψη για το 2014 επαληθεύεται. Έτσι, η προβλεπόμενη αύξηση του ΑΕΠ κατά 2,5% καταλήγει στην πενιχρή αύξηση του 0,7% ενώ η υπεραισιόδοξη αύξηση των επενδύσεων κατά 10,3% καταλήγει σε μείωση της τάξης του 2,8%. Η ανεργία εκτινάσσεται στο 24,9% από πρόβλεψη 16,7%!
Όσα άτομα, υπέρμαχοι της πολιτικής Σαμαρά γνώριζαν τους μηχανισμούς λειτουργίας της οικονομίας, ανακουφίστηκαν βλέποντας τα αποτελέσματα της 25ης Ιανουαρίου υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ, ενώ οι βαθείς γνώστες της ΝΔ των μυστικών της αγοράς και των δημοσίων οικονομικών άναψαν ένα λιανοκέρι στο πρώτο παρεκκλήσι που βρήκαν στο δρόμο τους, γιατί απαλλάχθηκαν από μια πολιτική χωρίς προοπτική και φυσικά αδιέξοδη.
Τρίτο Μνημόνιο με την ίδια κυβέρνηση και με μια οικονομία υπό κατάρρευση, θα έβγαζε όλον τον κόσμο στους δρόμους!
Μπαίνοντας στο Γενικό Λογιστήριο του Κράτους (ΓΛΚ), ως τότε Αν. Υπουργός Οικονομικών, κατά την ώρα της παράδοσης-παραλαβής ο αποχωρών Υπουργός ο κ. Σταϊκούρας ανακοίνωνε ότι άφηνε Ταμείο με 2,8 δισ. ευρώ!
Παραλαμβάνοντας τους πίνακες των χρηματορροών την ίδια ημέρα, διαπιστώσαμε με έκπληξη ότι το Ταμείο που παραδόθηκε ήταν στα 1,6 δισ. ευρώ, ενώ οι μηνιαίες πληρωμές του Φεβρουαρίου ανέρχονταν σε 5,5 δισ. ευρώ. Έχοντας υπόψη και τα έσοδα του μήνα, διαπιστώναμε την ύπαρξη ταμειακού κενού της τάξης περίπου των 500 περίπου εκατ. ευρώ λίγες ημέρες πριν τις πολλές πληρωμές του τέλους του Φεβρουαρίου. Με αριστουργηματικό τρόπο θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί ότι παρέδωσε η ΝΔ την καυτή πατάτα της εξουσίας στον ΣΥΡΙΖΑ τότε.
Όλη η διαπραγμάτευση κρεμόταν από το ΓΛΚ και την ικανότητα μας να πληρώνουμε τις πιεστικές δαπάνες κατά την περίοδο πριν την υπογραφή της νέας Συμφωνίας. Οι «Θεσμοί» δε βιάζονταν γιατί, εκτός των άλλων, θεωρούσαν ότι το κρατικό ταμείο δε θα άντεχε, ποντάροντας έτσι στη χρεοκοπία της χώρας. Δυστυχώς και ο Γιάνης ο Βαρουφάκης δεν βιαζόταν ακολουθώντας τη δική του στρατηγική, η οποία δε λάμβανε όμως όπως όφειλε, τους τρομακτικούς περιορισμούς του Δημόσιου Ταμείου.
Αν και υπήρχαν αρκετά χρήματα σε Δημόσια Ταμεία και Οργανισμούς, ικανά να εξυπηρετήσουν τον βραχυχρόνιο δανεισμό του κράτους, οι Διοικήσεις της προηγούμενης κυβέρνησης δεν έδειχναν την απαραίτητη προθυμία για να συμβάλουν στην προσπάθεια εύρεσης πόρων στο ΓΛΚ. Και παρά το γεγονός ότι η Τράπεζα της Ελλάδας (ΤτΕΕΛΛ +0,35%) πρόσφερε υψηλότερα επιτόκια, η δυστοκία δανεισμού του κράτους εκ μέρους τους ήταν ορατή. Το κράτος δανειζόταν χρήματα μέσω των λογαριασμών τους στην ΤτΕΕΛΛ +0,35%.
Και η μάχη για ολοκλήρωση των πιεστικών πληρωμών και υποχρεώσεων του κράτους τόσο στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ) όσο και στο εσωτερικό της χώρας συνεχίστηκε με σχετική επιτυχία, ως την υπογραφή της νέας Συμφωνίας. Μη πληρωμή των υποχρεώσεων μας έγκαιρα στο ΔΝΤ θα άνοιγε τον ασκό του Αιόλου με άγνωστες τις τότε μελλοντικές εξελίξεις.
Έτσι αρχίσαμε και πορευθήκαμε, ενώ προς απογοήτευση πολλών, που υπολόγιζαν στην άνευ όρων παράδοση της χώρας στις επιλογές των «Θεσμών», όλα εξελίχθηκαν κατά τον προβλεπόμενο τρόπο!
Η κυβέρνηση τότε πέτυχε πολλά κάτω από τις ισχυρές πιέσεις της έλλειψης πόρων. Η οικονομία σταθεροποιήθηκε, η χώρα κέρδισε δυο επενδυτικές βαθμίδες, η φτώχεια πήρε την κατιούσα, η ανεργία μειώθηκε, το σύστημα Υγείας κρατήθηκε στα πόδια του, οι δημόσιες επενδύσεις κρατήθηκαν σε ένα σχετικά ικανοποιητικό επίπεδο, ο προϋπολογισμός γνώρισε υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα και τόσα άλλα.
Οι επιλογές και το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ όπως δόθηκε από την τότε αρχηγική ομάδα τόσο το 2019, όσο και το 2023 μαζί με την ανεπαρκή προβολή των θετικών αποτελεσμάτων της διακυβέρνησης του, δεν προκάλεσαν την περιέργεια, τον ενδιαφέρον και δεν έπεισαν τον κόσμο.
Η συνέχιση μετά το 2019 και η μη έγκαιρη απομάκρυνση της ομάδας αυτής, που δε δέχθηκε την απαραίτητη κριτική-αυτοκριτική, οδήγησαν στο οδυνηρό σημερινό αποτέλεσμα της πολυδιάσπασης εντός των κόλπων του ΣΥΡΙΖΑ.
Και οι εξελίξεις αυτές δυστυχώς με τη σειρά τους συνέβαλαν στην απαξίωση των θετικών αποτελεσμάτων της περιόδου 2015-19.
* Καθηγητής Τμήματος Οικονομικών Επιστημών ΑΠΘ και π. Αναπληρωτής Υπουργός Οικονομικών με αρμοδιότητα το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους (2015).
Ένα και μοναδικό στόχο είχε η ομιλία του Ντόναλντ Τραμπ κατά την τελετή της ορκωμοσίας του ως 47ου Προέδρου των ΗΠΑ.
Να διεγείρει και να εξιτάρει, όπως λένε οι σημερινοί νέοι, τον πατριωτισμό των Αμερικανών.
Με το «America First» ο νέος Πρόεδρος τα είπε όλα ή σχεδόν όλα.
Όταν υπόσχεσαι σε ένα λαό ευημερία, διεθνή σεβασμό και ασφάλεια, ασφαλώς τον συγκινείς και τον κατακτάς.
Μήπως οι άλλοι λαοί επιδιώκουν κάτι διαφορετικό, εφόσον μπορούν;
Ας μην γελιούνται ορισμένοι. Ο Ντόναλντ Τραμπ θα υπερασπιστεί και θα προστατεύσει τα συμφέροντα των ΗΠΑ απανταχού της γης τόσο τα στρατηγικά όσο και τα οικονομικά.
Κατ’ εφαρμογή της πολιτικής του άλλοι θα ζημιωθούν, άλλοι πάλι θα ωφεληθούν.
Ως προς την ευημερία, τόσο ο Πρόεδρος Τραμπ, όσο και το στενό επιτελείο του είναι άνθρωποι της επιχειρηματικότητας και προφανώς έχουν τον τρόπο να το επιτύχουν.
Ως προς τον διεθνή σεβασμό, οι ΗΠΑ έχουν πολλούς τρόπους να τον επιβάλουν αν χρειαστεί. Είναι τεράστια και πρωτοφανής η ισχύς της υπερδύναμης και είναι βέβαιο πως δεν θα διστάσουν να τον επιβάλουν, ούτε θα ορρωδήσουν προ ουδενός.
Ως προς την ασφάλεια της χώρας, αυτό ταυτίζεται με την ισχύ και την δύναμη των ΗΠΑ.
Αυτά σε γενικές γραμμές ως προς την ομιλία κατά την ορκωμοσία όπου τα κυρίαρχα στοιχεία ήταν η έξαρση του πατριωτισμού και της ισχύος των ΗΠΑ.
Ήδη όπως συνήθως συμβαίνει τα πάνελ των τηλεοπτικών καναλιών έχουν πάθει ασφυξία από Κασσάνδρες και μάντεις. Όμως ακούγονται και προσγειωμένες φωνές και αυτό είναι παρήγορο.
Κοντός ψαλμός αλληλούια και λίγη υπομονή και θα μάθουμε πως θα πολιτευτεί ο νέος Πλανητάρχης.
Ασφαλώς πρώτα ως Αμερικανός, με ότι αυτό συνεπάγεται.
«Επέστη η ώρα για ένα νέο ξεκίνημα»
Του Στράτου Σιμιτζή
Ανησυχητική είναι η αγωνιστική αστάθεια του ιστορικού ΠΑΟΚ.
Και αυτό να υποδηλοί πως έπαψε να είναι κραταιός και άτρωτος, ενώ η εποχή που οι αντίπαλοί του ασχέτως δυναμισμού και ισχύος έχαναν τον αγώνα από το ….. αεροδρόμιο.
Είναι αλήθεια ότι και οι ομάδες της περιφέρειας κάποτε εύκολη λεία, έχουν ενισχυθεί γενναία, ώστε να είναι απόλυτα αγωνιστικοί αντίπαλοι.
Όπως έχουν σήμερα τα πράγματα η λέξη κλειδί είναι ανανέωση. Ο ΠΑΟΚ ως ζων οργανισμός, έχει απόλυτη ανάγκη από νέο αίμα, από νέα πνοή και δύναμη. Και αυτό πραγματοποιείται μόνο με ανανέωση.
Ο ιστορικός σύλλογος ανέδειξε αρκετά νέα ταλέντα, τα οποία όμως μοσχοδιέθεσε σε ομάδες του εξωτερικού. Αυτό είναι το ποδόσφαιρο, business και αυτό υφίσταται και ο ΠΑΟΚ.
Αυτό που πρέπει να γίνει είναι η ανάδειξη των νέων ταλέντων που παράγουν οι περίφημες ακαδημίες. Από εκεί θα επιτευχθεί η ανανέωση και όχι από την απόκτηση ποδοσφαιριστών και άλλων ξεπερασμένων, άλλων αγνώστου δυναμικότητας, με μόνα διαπιστευτήρια τις μαρτυρίες των ατζέντηδων.
Ούτως ή άλλως κάτι θεαματικό πρέπει να γίνει στον ΠΑΟΚ, ώστε να είναι και πάλι κραταιός και ασυναγώνιστος.
Είναι προσδοκία και απαίτηση των χιλιάδων φίλων και οπαδών του.
«Αυτή η Κυβέρνηση πρέπει να φύγει!»
Του Στράτου Σιμιτζή
Τάδε έφη ο πιο ακατάλληλος και λίγος πολιτικός άνδρας, για να διώξει την Κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας.
Κύριε Φάμελλε, οι σώφρονες άνδρες πρώτα φροντίζουν τα του οίκου τους, μετά την κοινωνία και στο τέλος να σώσουν την χώρα. Εσείς θέλετε απ’ ευθείας να σώσετε τη χώρα.
Πρώτα θα οργανωθείτε ως κόμμα, που είστε τριχοτομημένοι και σε πλήρη σύγχυση, θα πάρετε λίγο «κρέας» επάνω σας και μετά αν νομίζετε πως μπορείτε να το κάνετε, θα διώξετε την Κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας.
Όμως μέχρι να ‘ρθει αυτή η μέρα θα είστε ένα ποντίκι που βρυχάται και τίποτα άλλο.
Άλλωστε ο Κυριάκος Μητσοτάκης αν έχει αντιπάλους σαν και σας είναι πιθανόν να εκλέγεται εσαεί Πρωθυπουργός. Και επειδή είμαστε στην καρδιά του χειμώνα, σκόπιμο είναι να σκεπάζεστε καλά για να μην βλέπετε όνειρα απατηλά.
Που ξέρετε, μπορεί με χρόνια και καιρούς να είσθε σε θέση να κυβερνήσετε και εσείς τη χώρα.
Μέχρι τότε να πατάτε καλά στη γη και να μην είστε αιθεροβάμων, όπως θα έλεγε και ο Ανδρέας Παπανδρέου.
Με αφορμή την επέτειο των Ιμίων, το Newsbomb.gr με τη βοήθεια του ειδικού αμυντικού αναλυτή, Δημήτρη Τσαϊλά, Ναυάρχου ε.α* ξεδιπλώνει τις ευθύνες της μοιραίας νύχτας του Ιανουαρίου του 1996 και φτάνει μέχρι το σήμερα
Σχεδόν 30 χρόνια έχουν παρέλθει από την σοβαρότερη ελληνοτουρκική κρίση της σύγχρονης περιόδου.
Ωστόσο, για ακόμη μια χρονιά, 29 χρόνια μετά την πολύκροτη κρίση των Ιμίων, τα ερωτήματα για τις ευθύνες, οι οποίες οδήγησαν στα γεγονότα του 1996 αποτελούν αντικείμενο έντονης συζήτησης και αντιπαράθεσης.
Όχι μονάχα για το γόητρο ή την κυριαρχία στα νερά του Αιγαίου, αλλά κυρίως επειδή την μοιραία νύχτα Ελλάδα πρόσθεσε στο πάνθεον των ηρωικών της μορφών ακόμη τρεις άνδρες: τα τρία μέλη του πληρώματος του ελικοπτέρου, δηλαδή τον κυβερνήτη Υποπλοίαρχο Χριστόδουλο Καραθανάση, τον συγκυβερνήτη Υποπλοίαρχο Παναγιώτη Βλαχάκοκαι τον χειριστή ραντάρ Αρχικελευστή Έκτορα Γιαλοψό.
Η ανάλυση των γεγονότων
Όσα συνέβησαν εκείνη την περίοδο πριν από 29 χρόνια είναι χιλιοειπωμένα και καθίσταται άσκοπη η επανάληψή τους αμιγώς με την μορφή παράθεσης γεγονότων.
Μπορεί πλέον τα ελληνοτουρκικά να έχουν μπει σε άλλη ρότα, τουλάχιστον σε θεωρητικό επίπεδο, ωστόσο η ανάλυση των γεγονότων και των αντιδράσεων, που οδήγησαν στην κρίση των Ιμίων καθίσταται πάντα επίκαιρη. Άλλωστε το βαθύ κράτος της Τουρκίας δεν χάνει ευκαιρία να εκφράζει ανοιχτά τις…ορέξεις του.
Με αφορμή την επέτειο των Ιμίων, το Newsbomb.gr απευθύνθηκε στον ειδικό αμυντικό αναλυτή κ. Δημήτρη Τσαϊλά, Ναύαρχο ε.α*, o οποίος αποτύπωσε τις ευθύνες της μοιραίας νύχτας.
«Θα πρέπει να διευκρινισθεί ότι κατά τη διάρκεια μίας διακρατικής κρίσεως άμυνας και ασφάλειας, την αποκλειστική ευθύνη της διαχειρίσεως αυτής φέρει η πολιτική ηγεσία της χώρας. Η εκάστοτε κυβέρνηση ευθύνεται για την πρόληψη, την έγκαιρη αναγνώριση και τη διαχείριση μίας κρίσεως με σειρά μέτρων (διπλωματικών, οικονομικών, στρατιωτικών κ.λπ.) κλιμακώσεως ή αποκλιμακώσεως, στο πλαίσιο της αποτροπής, ενώ οι εμπλεκόμενοι φορείς (ιδιαίτερα το ΥΠΕΞ και το ΥΕΘΑ), οφείλουν να ακολουθούν πιστά τις σχετικές πολιτικές αποφάσεις», σχολιάζει αρχικά ο Δημήτρης Τσαϊλάς.
Όπως εξηγεί ο ίδιος «το ορθό και εφικτό των πολιτικών αποφάσεων εξαρτάται εν πολλοίς και από τη διαρκή παροχή στρατιωτικών ενημερώσεων και εισηγήσεων από τη στρατιωτική προς την πολιτική ηγεσία», είπε χαρακτηριστικά, ενώ έκανε λόγο για απαίτηση στενών και ομαλών σχέσεων μεταξύ τους.
«Το οδυνηρό τραύμα της κρίσης των Ιμίων τον Ιανουάριο 1996 μετέτρεψε τις τουρκικές προκλήσεις σε αντικείμενα ενδελεχούς έρευνας, καθιστώντας την αποτροπή τον προτιμώμενο οδηγό της πολιτικής μας στη θέση του μέχρι τώρα περιοριστικού γεωπολιτικού λογισμού», σχολιάζει.
«Σε κάθε περίπτωση η επιτυχής αποτροπή του αντιπάλου σε περίοδο κρίσεως, προϋποθέτει κατ’ ελάχιστον πολιτική βούληση χρήσεως στρατιωτικής ισχύος (εάν απαιτηθεί) και Ένοπλες Δυνάμεις ικανές να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά όχι μόνο θερμά επεισόδια αλλά και μία γενική πολεμική αναμέτρηση», επισημαίνει ο Ναύαρχος στο Newsbomb.gr.
Η κρίση και η συνταγή της αποτυχίας
Σύμφωνα με τον κ. Τσαϊλά υπάρχουν κάποιες βασικές προϋποθέσεις που μπορούν να συντελέσουν για την επιτυχημένη ή αντιθέτως την αποτυχημένη διαχείριση μιας κρίσης.«Μία κρίση χαρακτηρίζεται από στενότητα χρόνου, ένταση, πυκνή και δυναμική αλληλουχία γεγονότων, πληθώρα πληροφοριών ενίοτε συγκεχυμένων ή και αλληλοσυγκρουομένων, ψυχική και σωματική καταπόνηση, καθώς και απαίτηση λήψεως σημαντικών αποφάσεων υπό πίεση. Κατά συνέπεια η επιτυχής αντιμετώπιση μίας κρίσεως απαιτεί προϋπάρχουσα θεσμική, ηγετική, οργανωτική, γνωστική, εμπειρική και υλική προετοιμασία σε όλα τα επίπεδα. Ελλείψεις συνεργασίας και οργανώσεως, αμοιβαίες καχυποψίες, αυθαίρετοι ερασιτεχνισμοί, καθώς και ανάγκη για φροντιστήρια βασικών γνώσεων εν ώρα κρίσεως, απλώς συναποτελούν την βέβαιη συνταγή μίας αποτυχίας».
Τα πολιτικά σφάλματα της κρίσης των Ιμίων
Ο αμυντικός αναλυτής συνόψισε τα «κύρια πολιτικά σφάλματα της κρίσεως των Ιμίων» επιγραμματικά στα ακόλουθα:
«1)Παρά τις ενδείξεις η κρίση δεν εντοπίσθηκε έγκαιρα, ώστε να υπάρξουν ανάλογες προληπτικές ενέργειες. Ακόμη και όταν η κρίση έγινε ορατή, αρχικά υποβαθμίσθηκε
2) Το αποκλειστικά αρμόδιο ΚΥΣΕΑ ουδέποτε συνεκλήθη, με αποτέλεσμα ο πρωθυπουργός να ενημερώνεται κυρίως από συμβούλους και άλλοι φορείς (π.χ. ΥΕΘΑ, Α/ΓΕΕΘΑ) να αποδεσμεύουν εξ ανάγκης Εθνικούς Κανόνες Εμπλοκής, αρμοδιότητος ΚΥΣΕΑ
3) Οι αντιδράσεις υπήρξαν ανακλαστικές και όχι αποτέλεσμα στρατηγικού σχεδιασμού
4) Δεν αξιοποιήθηκαν πλήρως τα διπλωματικά και γεωπολιτικά μας ερείσματα
5) Η πολιτική ηγεσία δεν γνώριζε στοιχειώδεις κανόνες αποτροπής, καθώς και βασικές διαδικασίες κλιμακώσεως και αποκλιμακώσεως της κρίσεως
6) Οι σχέσεις πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας δεν ήταν αγαστές
7) Υπήρχε αμοιβαία καχυποψία μεταξύ κορυφαίων στελεχών της κυβερνήσεως
8) Υπήρχε έλλειψη συνεργασίας μεταξύ συναρμοδίων υπουργείων
9) Υπήρξαν πολλαπλοί και παράλληλοι δίαυλοι επικοινωνίας με το εξωτερικό, δίχως μάλιστα κοινή γραμμή
10) Υπήρξε αναντιστοιχία πολιτικών εξαγγελιών και πράξεων.
11) Ουδέποτε η πολιτική ηγεσία (ή στελέχη αυτής) ενημερώθηκε και έλαβε αποφάσεις στον φυσικό χώρο αντιμετωπίσεως κρίσεων που είναι το Εθνικό Κέντρο Επιχειρήσεων
12) Αγνοήθηκε η ΕΥΠ
13) Η πολιτική ηγεσία επέρριψε ευθύνες αποκλειστικά στις ΕΔ της χώρας και δεν προέβη σε αυτοκριτική
Αν γινόταν σήμερα κάτι αντίστοιχο
Αν θεωρήσουμε ότι πλέον πήραμε το μάθημά μας και διορθώσαμε αυτά τα λάθη τι θα γινόταν σε μια υποθετική ναυτική σύγκρουση μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας στο Αιγαίο σήμερα;
Πριν από χρόνια, σε δήλωσή του σχετικά με την κρίση των Ιμίων ο Τούρκος καθηγητής Dr. Esad Coşan Hoca συνόψισε τη στάση των μουσουλμάνων λέγοντας: «Θα συγκρουστούμε σαν να μπαίνουμε σε ένα κήπο με τριαντάφυλλα» αν ξεσπάσει πόλεμος.
Prof. Dr. Esad Coşan Hoca yıllar önce Kardak meselesinde Yunanistan ile ilgili yaptığı açıklamada harp çıkarsa “Bir gül bahçesine girercesine çarpacağız.” diyerek Müslümanların tutumunu özetlemişti.#esadçoşan#savaşpic.twitter.com/iyomHcMoA0
Έτσι το βλέπουν οι Τούρκοι. Εντούτοις με την προϋπόθεση ότι τόσο η Ελλάδα, όσο και η Τουρκία αντιμετωπίζουν μια λεπτή ισορροπία στρατηγικής, κινδύνου και κοινής γνώμης, ο κ. Δημήτριος Τσαϊλάς προσεγγίζει πιο επιχειρησιακά αυτή την υποθετική ναυτική σύγκρουση.
Η σύγκριση των στόλων
«Η Τουρκία έχει μεγαλύτερο στόλο και πιο διαφοροποιημένο με ένα εκσυγχρονισμένο σύνολο ενεργητικών μονάδων, που σημαίνει ότι μπορεί να αναπτύξει πολλαπλές πλατφόρμες σε όλο το Αιγαίο. Ο μεγαλύτερος στόλος της Τουρκίας επιτρέπει συνεχείς επιχειρήσεις, ειδικά εάν η Ελλάδα διασκορπίσει τις δυνάμεις της για να προστατεύσει πολλά νησιά και στρατηγικά σημεία. Αυτή η διαφορά μπορεί να πιέσει το Πολεμικό Ναυτικό να διατηρήσει τις μεγάλες μονάδες όπως Φρεγάτες στο κεντρικό Αιγαίο ως «στόλο εν ενεργεία» και μια ισχυρή εφεδρική δύναμη που αποτρέπει την τουρκική επιθετικότητα χωρίς να εμπλακεί άμεσα εκτός και αν είναι απολύτως απαραίτητο. Αυτή η στρατηγική θα μπορούσε να βοηθήσει στη διατήρηση της αποτροπής χωρίς να διακινδυνεύσει μεγάλες απώλειες».
«Η ελληνική κοινή γνώμη θα μπορούσε να περιορίσει τις στρατιωτικές ενέργειες, ειδικά εάν υπάρξει απώλεια έστω και μιας μεγάλης μονάδας κρούσεως που θα οδηγούσε σε εθνική αντίδραση. Οι Φρεγάτες αντιπροσωπεύουν όχι μόνο μια σημαντική οικονομική επένδυση αλλά και σύμβολο εθνικής υπερηφάνειας. Εάν το Πολεμικό Ναυτικό χάσει μια φρεγάτα στη μάχη, θα μπορούσε να είναι ένα σημαντικό πλήγμα στο ηθικό του κοινού και στη στήριξη για συνεχιζόμενες εχθροπραξίες. Αυτός ο περιορισμός θα μπορούσε να μας κάνει πιο διατεθειμένους να υιοθετήσουμε προσεκτικές, αμυντικές στάσεις ή να χρησιμοποιήσουμε τις φρεγάτες σε επιχειρήσεις που ελαχιστοποιούν την έκθεση σε σημαντικές απειλές, όπως τα σμήνη πυραύλων από τις τουρκικές δυνάμεις».
«Η γεωγραφία του Αιγαίου, με τα πολλά νησιά και τα στενά περάσματα, μπορεί να περιπλέξουν τους ναυτικούς ελιγμούς μεγάλης κλίμακας. Αυτό το περιβάλλον ευνοεί τα υποβρύχια, τα ταχέα σκάφη και την αεροπορική ισχύ πάνω από τα μεγάλα πλοία κρούσεως, τα οποία είναι πιο ευάλωτα σε αυτά τα περιορισμένα ύδατα.
Η Ελλάδα μπορεί να δώσει προτεραιότητα σε μικρότερα, πιο ευέλικτα μέσα για εμπλοκές πρώτης γραμμής, χρησιμοποιώντας τις φρεγάτες κυρίως ως κόμβους διοίκησης και ελέγχου ή ως πλατφόρμες για πολυεπίπεδη αεροπορική και πυραυλική άμυνα αντί για άμεση μάχη επιφανείας.
Η απόφαση για την ανάπτυξη μεγάλων μονάδων θα εξαρτηθεί επίσης από την ένταση της σύγκρουσης και τον κίνδυνο κλιμάκωσης. Η Ελλάδα μπορεί αρχικά να κρατήσει σε αποθεματικό αυτά τα υψηλής αξίας περιουσιακά στοιχεία, σηματοδοτώντας στην Τουρκία ότι η κλιμάκωση θα αντιμετωπιζόταν με ολοένα και πιο περίπλοκα αντίμετρα. Ελέγχοντας προσεκτικά πότε και πώς αναπτύσσει μεγάλες μονάδες κρούσεως, η Ελλάδα θα μπορούσε να διαχειριστεί τον ρυθμό της κλιμάκωσης, διατηρώντας επιλογές είτε για αποκλιμάκωση είτε για εντατικοποίηση των απαντήσεων ανάλογα με τις τουρκικές ενέργειες.
Η εμπλοκή των εταίρων του ΝΑΤΟ και της ΕΕ μπορεί επίσης να διαμορφώσει την ανοχή της Ελλάδας στον κίνδυνο με τα πλοία κρούσεως. Η Ελλάδα μπορεί να υπολογίσει ότι η ανάπτυξη των φρεγατών με συγκρατημένη στάση σηματοδοτεί την ετοιμότητα, αποφεύγοντας την άμεση πρόκληση, ενδεχομένως αντλώντας διπλωματική ή ακόμη και περιορισμένη στρατιωτική υποστήριξη από τους συμμάχους.
Εν ολίγοις, ενώ οι φρεγάτες είναι ισχυρά περιουσιακά στοιχεία, αντιπροσωπεύουν επίσης σημαντικό κίνδυνο τόσο όσον αφορά το οικονομικό κόστος όσο και την πιθανή απώλεια ηθικού εάν πληγούν ή καταστραφούν. Το Πολεμικό Ναυτικό μπορεί να χρησιμοποιήσει αυτά τα πλοία επιλεκτικά, αξιοποιώντας τις δυνατότητές τους για έλεγχο περιοχής, αεράμυνα και αποτροπή, ενώ θα βασίζεται σε μικρότερες, πιο αντικαταστάσιμες μονάδες για να εμπλέκονται άμεσα σε σενάρια υψηλού κινδύνου.
Το Πολεμικό Ναυτικό αντιμετωπίζει μια τρομακτική πρόκληση στην άμυνα έναντι ενός μεγαλύτερου τουρκικού στόλου, οπότε μια στρατηγική που θα βασίζεται σε ισχυρή τακτική άμυνα, τεχνολογική προσαρμογή και επιδέξια τοποθέτηση δύναμης μπορεί να ισοπεδώσει τον αγωνιστικό χώρο. Προστατεύοντας τα μεγάλα πλοία κρούσεως με προηγμένα συστήματα, έξυπνη τοποθέτηση και πολυεπίπεδες άμυνες, η Ελλάδα μπορεί να προφυλαχθεί από μεγάλες απώλειες και ενδεχομένως να υπερβεί ή να αποτρέψει την τουρκική επιθετικότητα.
«Τελικά, η ελληνική επιτυχία στο Αιγαίο θα εξαρτηθεί από την υπεράσπιση των υψηλής αξίας περιουσιακών στοιχείων της και τη χρήση της γεωγραφίας για την ενίσχυση της αμυντικής της δύναμης. Με μια υγιή αμυντική στρατηγική, το Πολεμικό Ναυτικό θα μπορούσε να ανατρέψει τα τακτικά δεδομένα, αποδεικνύοντας ότι η καλύτερη επίθεση σε έναν ναυτικό αγώνα υψηλού κινδύνου είναι πράγματι μια ισχυρή, ανθεκτική άμυνα».
«Ακόμη και όταν κοιτάμε το μέλλον, πρέπει να συμφιλιωθούμε με το παρελθόν – όχι για να θρηνούμε αυτό που συνέβη, αλλά με μια ατσάλινη αποφασιστικότητα να μην επαναλάβουμε ποτέ αυτά τα λάθη. Πρέπει να αφομοιώσουμε τα οδυνηρά διδάγματα της κρίσης του Ιανουαρίου 1996 στα Ίμια, αναγνωρίζοντας ότι ήταν σε μεγάλο βαθμό η ιδεολογική μας βεβαιότητα που ταλαιπώρησε αυτή τη σπουδαία ναυτική χώρα. Πρέπει να δεσμευτούμε ότι δεν θα επιτρέψουμε να συμβεί ξανά αυτό και να αποφασίσουμε ότι μπορούμε και θα διορθώσουμε την πορεία».
*Ο Δημήτριος Τσαϊλάς είναι απόστρατος Αξιωματικός του ΠΝ, δίδαξε επί σειρά ετών στις έδρες Επιχειρησιακής Σχεδιάσεως καθώς και της Στρατηγικής και Ασφάλειας, σε ανώτερους Αξιωματικούς στην Ανώτατη Διακλαδική Σχολή Πολέμου. Σήμερα είναι μέλος και ερευνητής του Institute for National and International Security, του Strategy International και του Research Institute for European and American Studies.
Official portrait of President Donald J. Trump, Friday, October 6, 2017. (Official White House photo by Shealah Craighead)
του Γιώργου Τσουκαλά, Δικηγόρου
Ο νέος Πρόεδρος των Η.Π.Α. φαντάζει ένας ταγός λοξίας. Αδύνατον να προβλεφθεί, εκπλήσσει με τις δυσερμήνευτες αντιφάσεις του. Άλλωστε ο Ντόναλντ Τραμπ υπήρξε κάποτε μέλος του Δημοκρατικού Κόμματος, πριν κατασταλάξει στο αντίπαλό του, Ρεπουμπλικανικό Κόμμα. Αναμφίλεκτα, το μόνο βέβαιο για αυτόν, είναι πως το επιχειρείν προεξάρχει μέσα του. Ως πανέξυπνος επιχειρηματίας, ο πολιτικός πλέον Ντόναλντ Τραμπ συλλέγει ό,τι κρίνει περιστασιακά ωφέλιμο, συγκροτώντας μία ιδιόρρυθμη, sui generis, συγκρητική πλην αντιφατική και ευμετάβλητη ιδεολογία. Εξ ου και το απρόβλεπτο του ανθρώπου, ως υπαρξιακό βίωμα.
«America First», «πρώτα η Αμερική», αυτό μοιάζει πως είναι το μόνο αληθινό μέλημα του Τραμπ. Εκτός από έναν ολοφάνερο πλην υπόρρητο εθνολαϊκισμό, που ενίοτε κάμει τους δημοκρατικούς θεσμούς στις Η.Π.Α. να κλυδωνίζονται, ο Τραμπ υπηρετεί έναν αναδυόμενο οικονομικό εθνικισμό, που απειλεί με αφόρητους δασμούς ως εξωλκείς κερδών υπέρ των Η.Π.Α. από το παγκόσμιο εμπόριο, αλλά και προκειμένου να διαπραγματευτεί και εντέλει να συνάψει ευνοϊκές για τις Η.Π.Α. διεθνείς συμφωνίες. Εμφανίζεται δημοσίως αναθεωρητικός της καθεστηκυΐας ιδεολογίας αλλά και της παγκόσμιας τάξης, καθώς επιδιώκει την μερική ανατροπή του υπάρχοντος πλέγματος εξουσίας, των συμφωνιών και συνθηκών των διεθνών οργανισμών, όπως της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας (ΝΑΤΟ) και του Παγκοσμίου Οργανισμού Υγείας, που ανάγονται στην μεταπολεμική εποχή, αλλά και του Παγκοσμίου Οργανισμού Εμπορίου, δημιουργήματος της περιόδου της παγκοσμιοποίησης. Σκοπός του, είναι η κατίσχυση των Η.Π.Α., όχι μόνο παγκοσμίως, αλλά ακόμη και εντός του Δυτικού στρατοπέδου, στρεφόμενος κατά της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του Καναδά, ενώ οραματίζεται ακόμη και την προσάρτηση της Γροιλανδίας και της διώρυγας του Παναμά.
«Make America Great Again», «κάντε την Αμερική μεγάλη ξανά», διατυμπανίζει διαπρύσσιος ο τραμπισμός. Ως όχημα για το ιδεολογικοπολιτικό μεγαλείο και την οικονομικοκοινωνική ανάκαμψη των Η.Π.Α., προκρίνεται ο συντηρητισμός, που πλέον μασκαρεύεται ως νέα μόδα, ερωτοτροπεί ακόμη και με τον ναζισμό, περιστέλλει τον δικαιωματισμό και τις φερόμενες ακρότητες του. Παράλληλα με την πολύφερνη επιστροφή στις παραδοσιακές αξίες, ο τραμπισμός επιχειρεί μία επάνοδο των πετρελαϊκών εταιρειών, μια αναγέννηση της βαρειάς βιομηχανίας, αρνούμενος την κλιματική αλλαγή και το ελεύθερο εμπόριο. Τόσο οι ρηξικέλευθες μεταρρυθμίσεις του, στην πραγματικότητα αναχρονιστικές αλλαγές, όπως η κατάργηση της πράσινης ανάπτυξης και η επιβολή δασμών, όσο και η επιδίωξη εκμετάλλευσης των φυσικών πόρων της Γροιλανδίας ή της μείωσης των εξόδων στην διώρυγα του Παναμά, εξυπηρετούν το παλιό καλό αμερικανικό κατεστημένο, των πετρελαϊκών εταιρειών και της ανθρακοβόρας χειμαζόμενης βαρειάς βιομηχανίας στις Η.Π.Α. Όμως, στον επίπαγο, όλα ετούτα ενδύονται τον μανδύα των υπερσύγχρονων μέτρων, με την υπερπροβολή των επιχειρηματιών των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, που χρησιμεύουν στον τραμπισμό μάλλον ως προθήκη, λαμπερή βιτρίνα για εντυπωσιασμό και θέαμα, απαραίτητο στην πολιτική, ενδεχομένως και για τον αντιδημοκρατικό επηρεασμό, τον έλεγχο και την χειραγώγηση της κοινής γνώμης. Άλλωστε, οι τρεις τέσσερις επιχειρηματίες των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, που δημιουργήθηκαν λόγω της παγκοσμιοποίησης, δεν είναι αυτοί στους οποίους κατ’εξοχήν στοχεύουν οι τραμπικές μεταρρυθμίσεις. Αναμφισβήτητα όμως ο τραμπισμός επιδιώκει ταυτόχρονα να εκμεταλλευτεί την αμερικανική υπεροχή στις νέες τεχνολογίες, ώστε να αλλάξει το παγκόσμιο κοσμοείδωλο, συνενώνοντας υβριδικά το ανθρώπινο ον με την τεχνολογία της τεχνητής νοημοσύνης στην Γη αλλά ιδεατά αποικίζοντας ακόμη και τον Άρη…
«Too much ado for nothing», «πολύς κόπος για το τίποτα», όπως θα αναρωτιούνταν ο Σαίξπηρ, αν ατένιζε τους αλλοπρόσαλλους καιρούς μας. Μήπως η πρώτη θητεία του Ντόναλντ Τραμπ μας επιτρέπει να προεικάσουμε πως ο πολυλογάς τραμπισμός όπως κάθε μεγάλαυχος λαϊκισμός, τελικά θα μείνει περισσότερο στα λόγια; Είναι βέβαιο πως αυτήν την δεύτερη φορά ο τραμπισμός θα είναι πιο ριζοσπαστικός από την πρώτη, καθώς απολαμβάνει προς ώρας στις Η.Π.Α., μια σχεδόν απόλυτη εξουσία. Όμως το τι ακριβώς θα πράξει παραμένει ένα παγκόσμιο μυστήριο που μόνον ο Ντόναλντ Τραμπ θα λύσει. Μήπως οι Η.Π.Α. του Τραμπ θα παρατήσουν την αυτοκρατορία τους, και θα αποσυρθούν στο Δυτικό ημισφαίριο, όπως πρεσβεύει ο τζακσονισμός; Το μόνο βέβαιο είναι πως μετά από αυτήν την δεύτερη φορά τραμπισμού, η παγκόσμια κλιματική αλλαγή θα έχει καταστεί μάλλον αναπόφευκτη και τραγική οικουμενική ειμαρμένη, η Δύση πιο συντηρητική και ο Κόσμος άλλος. Εν πλήρει 21ο αιώνα, η Ανθρωπότητα ανήμπορη να συσπειρωθεί στην από κοινού αντιμετώπιση, γιγαντιαίων και χρονίων, παγκόσμιων προβλημάτων, όπως η περιβαλλοντική κρίση, οι δημογραφικές μεταβολές, η ανισόρροπη οικονομική ανάπτυξη και οι λοιμοί, κατακερματίζεται και συγκρούεται. Ο τροχός της αγωνίας περιστρέφει τον Κόσμο, σε μια αμφίσημη και άδηλη εποχή…