Ματιέ Μποκ-Κοτέ: το διαζύγιο των δύο Δύσεων

Από

February 4, 2025

του Mathieu Bock-Côté*

Η νίκη του Ντόναλντ Τραμπ, τον περασμένο Νοέμβριο, σηματοδότησε μια αλλαγή εποχής, και όλοι το κατάλαβαν αμέσως. Οι περισσότεροι Αμερικανοί την εισέπραξαν ως μια μορφή εσωτερικού 1989, με την πτώση ή εν πάση περιπτώσει την αποσταθεροποίηση αυτού που μάθαμε να ονομάζουμε «γουοκισμό». Η Αμερική ονειρεύεται έτσι να ξαναβρεί τη Δύση, αποκαθιστώντας ακόμη και τους πιονιέρους. Εδώ και μερικές εβδομάδες δεν είναι πια της μόδας να μιλάει κανείς άσχημα για την προέλευση της χώρας. Εξού και η βούληση του Τραμπ να προωθήσει έναν κατακτητικό καπιταλισμό που θα αποτυπώνει το αμερικανικό όνειρο. Η βαθιά Αμερική, άλλωστε, θεωρούσε πάντα τον σοσιαλισμό ξένο ιδεολογικό σώμα.

Ο λόγος του Τραμπ μετά την ορκωμοσία του και οι ημέρες που ακολούθησαν επιβεβαίωσαν αυτή την επιθυμία για ρήξη: τα διατάγματα που υπεγράφησαν δεν μαρτυρούν τόσο μια αυταρχική στροφή όσο μια επιθυμία να αποκατασταθεί η πολιτική ισχύς της κάλπης. Η μέθοδος των διαταγμάτων ενσαρκώνει μια μορφή δημοκρατικού καισαρισμού που παραπέμπει σε έναν βοναπαρτισμό α-λα αμερικάνα. Η προεδρία του Τραμπ θα μεταμορφώσει τη χώρα.

Η Ευρώπη δεν δείχνει να ακολουθεί αυτό το κίνημα, λες και μετά τις δύο Γερμανίες του 20ού αιώνα αποκαλύπτονται σήμερα δύο Δύσεις: η αμερικανική και η ευρωπαϊκή. Η δυτική Ευρώπη μοιάζει λίγο με μια μετενσάρκωση της Ανατολικής Γερμανίας. Το δείχνει η προσπάθειά της να υψώσει ένα επικοινωνιακό τείχος, ώστε οι πολίτες της να μην έχουν πρόσβαση στον έξω κόσμο και στην «πέραν του Ατλαντικού προπαγάνδα». Η ΕΕ δείχνει να είναι το ύστατο καταφύγιο της παγκοσμιοποιημένης ουτοπίας. Οι ουτοπίες δυσκολεύονται να πεθάνουν: η σοσιαλδημοκρατία επιδιώκει περισσότερο από ποτέ να ελέγχει τη ζωή των κοινωνιών με ένα πακέτο νόμων, των οποίων το θεμέλιο είναι σήμερα το Green Deal.

Οι ουτοπίες όμως δεν επιβιώνουν στο κενό. Λειτουργούν σήμερα ως σύστημα νομιμοποίησης των συμφερόντων μιας κάστας, μιας νομενκλατούρας όπως λέγαμε παλιά. Μια τέτοια κάστα κυριαρχεί στη δυτική Ευρώπη, όπου οι εκλογές χρησιμεύουν περισσότερο για να εκδηλώνουν οι λαοί τη δυσαρέσκειά τους. Η φιλοευρωπαϊκή κάστα φοβάται σήμερα τη μεγάλη σκούπα και θα κάνει τα πάντα για να την εμποδίσει.

Προκύπτουν έτσι από αυτό το πορτρέτο δύο Δύσεις, η καθεμιά από τις οποίες θεωρεί ότι ενσαρκώνει την κατεύθυνση της Ιστορίας και την αλήθεια του πολιτισμού μας. Η τραμπική Αμερική επιδεικνύει μια ανησυχητική τάση κυριαρχίας στη βορειοαμερικανική ζώνη, ενώ η δυτική Ευρώπη εφευρίσκει εκ νέου το μπρεζνιεφικό δόγμα της περιορισμένης κυριαρχίας για να εμποδίσει τις χώρες που την αποτελούν να ακολουθήσουν τη δική τους πορεία.

(*) O Ματιέ Μποκ-Κοτέ είναι αρθρογράφος της Figaro

(Πηγή: Le Figaro)

“NΕΟΤΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟ ΑΝΑΤΟΛΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ…”

Από

anixneuseis

February 4, 2025

Γράφει ο Ευθύμιος

-Syria-Tishreen:Οι δυνάμεις των SDF σκότωσαν 2 τρομοκράτες SNA,και άλλους 3 τραυματίσαν με την βοηθεια των Brusk και 2 sna drones καταστράφηκαν βόρεια του φράγματος Tishreen.

-Syria-Tishreen: Ο τουρκικός στρατός κατοχής μαζι με SNA τρομοκρατες βομβαρδίζει έντονα χωριά και την περιοχή γύρω από το φράγμα Tishreen με πολεμικά αεροσκάφη και βαρύ πυροβολικό.Επισης βομβαρδιζει στην περιοχη του Κομπανι το χωριο Qoshil.

-Bakure Kurdistan-Τurkey: Το HPG πραγματοποίησε 4 επιθέσεις με drones (Tυπου Brusk) στο βουνό Gabbar, με στόχο την τουρκική στρατιωτική βάση εκεί και μερικές πετρελαιοπηγές στις 30 Ιανουαρίου. H επίθεση πραγματοποιήθηκε ως πράξη εκδίκησης για τουρκική αεροπορική επιδρομή στην περιοχή Άκρε του Κουρδιστάν (KRG) που σκότωσε 2 αμάχους στις 27 Ιανουαρίου. Το HPG στην αυτόνομη περιοχή του Κουρδιστάν πραγματοποίησε επίσης επιθέσεις σε τουρκική βάση στην περιοχή Amedi. Καταστρέφοντας 1 σταθμό ραντάρ, 2 σκηνές και πολλά κοντέινερ επιμελητείας του τουρκικού στρατού.

Το βουνό Gabbar βρίσκεται στο βόρειο Κουρδιστάν (νοτιοανατολική Τουρκία) στην επαρχία Σιρνάκ. Η ορεινή τοποθεσία περιέχει το μεγαλύτερο κοίτασμα πετρελαίου της Τουρκίας. –

Syria-Idlib-Rum: Κατά την επίσκεψη του Ελληνορθόδοξου Μητροπολίτη Λαττάκειας, Αθανασίου Φαχντ, στις εκκλησίες της Ιντλίμπ, βρήκε τις φράσεις «Καμία προσέγγιση» και «HTS», η τρομοκρατική οργάνωση που δίνει δηθεν διαβεβαιώσεις στον κόσμο για την προστασία όλων των Χριστιανικών συστατικών στη Συρία…

-Syria-Quneitra: Μια στρατιωτική συνοδεία περισσότερων από 30 ισραηλινών στρατιωτικών οχημάτων και οχημάτων διεισδύει στο χωριό Al-Mu’allaqa στην ύπαιθρο Quneitra στη νότια Συρία.

-Syria-Manbij: Στην πολη Manbij συνελήφθη ο εγκέφαλος της βομβιστικής επίθεσης στο Manbij που σκοτωσε 20 αμαχους και τραυματισε πολλους. Ήταν ένας τρομοκράτης του SNA Τουρκμενος που ήρθε από την Jarablus για να πραγματοποιήσει επιθέσεις με ψευδείς σημαίες για να κατηγορήσει τους SDF. Γενικη απεργια κήρυξαν σημερα οι κατοικοι στο κατεχόμενο απο την Τουρκία Manbij ως απάντηση στο χάος ασφαλείας μετά τη σύλληψη ενός τρομοκράτη του SNA.

-Syria-Κοbane: Τουρκικός στρατός βομβαρδίζει σταθμό νερού στο Κομπάνι Η αεροπορική επιδρομή του τουρκικού κράτους στην εγκατάσταση ύδρευσης στο χωριό Şiyûxa Jorîn στο Κομπάνι κατέστησε την εγκατάσταση άχρηστη.

-Syria-US Arrmy: Ένα αμερικανικό αεροπλάνο φορτίου φορτωμένο με όπλα, πυρομαχικά, σύστημα παρεμβολών και ραντάρ προσγειώνεται στην αεροπορική βάση Kharab al-Jir στην επαρχία Hasakah, συνοδευόμενο από δύο στρατιωτικά ελικόπτερα, σε μια νέα ώθηση για την υποστήριξη των Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων (SDF).

-Syria-AANES:O Ανώτατος Διοικητής του SDF Mazloum Abdi σκιαγραφεί βασικά αιτήματα για το μέλλον μιας Νέας Συρίας, 1-Αποκεντρωμένη κυβέρνηση 2- Κοσμική και Δημοκρατική Διακυβέρνηση 3- Πλήρης σεβασμός για τα δικαιώματα των μειονοτήτων (συμπεριλαμβανομένων γυναικών, Κούρδων, Δρούζων, Αλαουίτες- Σιίτες, Χριστιανοί,Ρουμ, Αρμένιοι, Γιαζίντι και ούτω καθεξής).

-Turkey-Sêrt: Ο Kemal Kızılkaya, ο διαχειριστής(ενας ψευδοδημαρχος..) που διορίστηκε στον δήμο Sêrt, άρχισε να απολύει εργαζομένους την 6η ημέρα.

-Iraq-US: Ο Αλί Μπεντάουι, μέλος της Επιτροπής Ασφάλειας και Άμυνας του ιρακινού κοινοβουλίου, ανακοίνωσε ότι οι ΗΠΑ άρχισαν να αποσύρουν ορισμένα από τα στρατιωτικά τους οχήματα από τη βάση του Άιν αλ Άσαντ στην επαρχία Ανμπάρ.

-Constantinople: Η Γενική Εισαγγελία της Κωνσταντινούπολης ετοιμάζεται να καταθέσει μήνυση κατά των ΜΜΕ και των δημοσιογράφων λόγω των διαδηλώσεων στο πάρκο Γκεζί πριν από 12 χρόνια. Η Γενική Εισαγγελία ζήτησε τα αρχεία εκπομπής από το RTÜK κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου.

-Rum Pontos:Δύο φορτηγά συγκρούστηκαν μετωπικά στη Σαμψούντα: 1 νεκρός, 2 τραυματίες.

-Syria-Turkey-HTS: Σήμερα ο Τζολάνι, ο αυτοαποκαλούμενος πρόεδρος της Συρίας θα ταξιδέψει στην Τουρκία και θα τον υποδεχθεί ο Τούρκος πρόεδρος Ερντογάν με μεγάλη τελετή. Η Τουρκία και ο Τζολάνι θα συμμετάσχουν σε διπλωματικές συνομιλίες, η κύρια ατζέντα θα είναι μια αμυντική συμφωνία μεταξύ Τουρκίας και Συρίας.

– Η Τουρκία και η Συρία έχουν ήδη συμφωνήσει σε μέρη αυτής της αμυντικής συμμαχίας, η Τουρκία θα αναπτύξει έως και 50 αεροπορικά μέσα στη Συρία. κυρίως στην αεροπορική βάση Mezzeh νότια της Δαμασκού

– Η Τουρκία επιδιώκει επίσης να επεκτείνει την παρουσία της (ανάπτυξη αεροπορικών μέσων) στην αεροπορική βάση T4 στη συριακή έρημο (επαρχία Χομς) και μια αεροπορική βάση γύρω από την Deirezzor (palmyra/Deirezzor)

-επίσης περιλαμβάνει ανάπτυξη αεροπορικών μέσων στην αεροπορική βάση Kuweiris ανατολικά του Χαλεπίου

– η Τουρκία θα εκπαιδεύσει και θα εξοπλίσει τον συριακό στρατό με εξοπλισμό (πρότυπο ΝΑΤΟ) της τουρκικής στρατιωτικής βιομηχανίας. μια πολύ προσοδοφόρα συμφωνία για την Τουρκία, καθώς θα περιλαμβάνει μακροπρόθεσμα και αποκλειστικά συμβόλαια.

-Syria: Το HTS εκτέλεσε τον Abdullah Al Uzbeki ένα Διοικητή του HTS κοντά στο Saraqib (Idlib). Το HTS δικαιολογεί αυτές τις εκτελέσεις δηλώνοντας ότι φέρεται να μεταδίδουν πληροφορίες στις δυτικές υπηρεσίες πληροφοριών – ένα προφανές ψέμα.

-Syria-Rum:Ο Ελληνορθόδοξος Πατριάρχης Iωάννης δέχθηκε αντιπροσωπεία από το Κόμμα των Δυνάμεων του Λιβάνου, στην οποία συμμετείχαν οι βουλευτές Ghassan Hasbani και Fadi Karam, και ο ηγέτης Jad Damian, στο Balamand μιλησαν για τα βάσανα των χριστιανών υπό την κυριαρχία του τρομοκρατη Αl Jolani.

-Syria-Alawite:Δήλωση της Συριακής Λαϊκής Αντίστασης:

Δελτίο τύπου σχετικά με τα εγκλήματα και τις παραβιάσεις της τρομοκρατικής οργάνωσης “Hayat Tahrir al-Sham”: Οι τρομοκρατικές συμμορίες “Hayat Tahrir al-Sham”, με επικεφαλής τον λεγόμενο “Abu Muhammed al -Τζουλάνι», σε αυτή την αιματηρή σειρά, συνεχίζουν τα άγρια εγκλήματά τους κατά λογίων και καταρτισμένων ανθρώπων. Μερικά από τα εγκλήματα που διέπραξε η εξτρεμιστική ομάδα, η οποία ακολουθεί την προσέγγιση των ομάδων Ουαχαμπί από τις οποίες προέκυψε το ISIS και άλλες, την 1-2.02.2025:

Στο χωριό Al-Dabien στη δυτική ύπαιθρο της Χομς, ένας άνδρας ονόματι Ala Ο Αλ-Αλί σκοτώθηκε όταν οι τρομοκράτες της «Χαγιάτ Ταχρίρ αλ Σαμ» έκαναν έφοδο στο σπίτι του και λεηλάτησαν τον νεαρό άνδρα.

Ο μηχανικός Afif Abboud και ο πολίτης Adi Dahi μαρτύρησαν από τις σφαίρες των τρομοκρατών “Hay’at Tahrir al-Sham” στην είσοδο του Banias κοντά στη γέφυρα Qadmus, αυτή η δολοφονία προστέθηκε στο αρχείο εγκλημάτων χάους και εκτεταμένων βίαιων επιθέσεων.

Σε μια κίνηση που στοχεύει στην καταστροφή των υποδομών και στην αποκοπή της διαβίωσης των οικογενειών, οι de facto αρχές απέλυσαν περίπου χίλιους υπαλλήλους από τα υποκαταστήματα της Αρχής Ηλεκτρικής Ενέργειας Tartus και Latakia στην αγροτική Λατάκια και την πόλη Jabala, επιδεινώνοντας περαιτέρω τα δεινά των ανθρώπων υπό το φως των επιδεινούμενων συνθηκών διαβίωσης.

Δολοφονίες επιστημόνων και ικανών ανθρώπων:

Σε ένα άλλο έγκλημα που αντανακλά το μίσος της Ταχρίρ αλ-Σαμ για τα επιστημονικά μυαλά, ο επιστήμονας Δρ. Χασάν Ιμπραήμ βρέθηκε πυροβολημένος στο κεφάλι στη Μαραμπά, στην ύπαιθρο της Δαμασκού. Αυτό το έγκλημα επιβεβαιώνει ότι η τρομοκρατία δεν στοχεύει μόνο τον στρατό, αλλά επιτίθεται και στην καρδιά του επιστημονικού και πνευματικού ιστού της Συρίας, προσπαθώντας να εξαλείψει κάθε ελπίδα οικοδόμησης του μέλλοντος. Παρά τον ισχυρισμό του al-Julani ότι επιδιώκει «καλή διακυβέρνηση», η τρομοκρατική οργάνωση αρνείται να συμπεριλάβει πρώην στρατιωτικό προσωπικό και προσωπικό ασφαλείας και διενεργεί σωματική εκκαθάριση εναντίον οποιουδήποτε με εμπειρία στη διοίκηση του κράτους ή των στρατιωτικών θεσμών.

Αυτό αποδεικνύει την τρέχουσα ακραία αυταρχική διακυβέρνηση που βασίζεται στην άγνοια και τον ουαχαμπισμό. Οι τρομοκρατικές συμμορίες πρόσθεσαν μια νέα στις “τυχαίες” δολοφονίες που πραγματοποιούν εναντίον του συριακού λαού και δολοφόνησαν τον Ahmed Hamud Abu Yusuf.

Τέλος, επιβεβαιώνουμε ότι αυτά τα εγκλήματα δεν θα υπόκεινται σε παραγραφή, ότι ο συριακός λαός δεν θα δεχτεί αυτήν την τρομοκρατική κυβέρνηση και ότι η αντίσταση του συριακού λαού θα συνεχίσει τις επιχειρήσεις της εναντίον αυτών των δολοφόνων και των συκωτοφάγων. Πιστοί γιοι της Συρίας.

-Kurdistan-Zap:Οι δυνάμεις αεράμυνας HPG πραγματοποίησαν 6 επιχειρήσεις drones καμικάζι(οπως τα Brusk) με στόχο Τούρκους εισβολείς(TSK) στην περιοχή της κοιλαδας στο Δυτικό Ζαπ και κατέστρεψαν 6 στόχους, συμπεριλαμβανομένου ενός συστήματος ραντάρ. “Γίναμε μανιασμένα θηρία. ” Δεν πολεμάμε, διαφεντεύουμε τον εαυτό μας από την εκμηδένιση….Ουδεν νεοτερον απο το ανατολικο μετωπο… Erich M. Remark”..!!

ΠΩΣ Η ΑΘΗΝΑ ΕΓΚΑΤΕΛΕΙΨΕ ΤΟΝ ΒΟΡΕΙΟΗΠΕΙΡΩΤΙΚΟ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟ

Από

anixneuseis

February 4, 2025

του Παναγιώτη Μπάρκα

ΟΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΙ ΛΟΓΟΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΘΕΡΜΑΝΣΗ ΤΩΝ ΣΧΕΣΕΩΝ ΑΘΗΝΑΣ-ΤΙΡΑΝΩΝ, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Ο ΣΕΒΑΣΜΟΣ ΤΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΜΕΙΟΝΟΤΗΤΑΣ, ΑΛΛΑ Η ΕΠΑΝΑΦΟΡΑ ΤΟΥ ΠΑΚΕΤΟΥ ΚΟΤΖΙΑ 2016

Οι παρατεταμένες φιλοφρονήσεις Ράμα προς Μητσοτάκη στην κηδεία του Αρχιεπισκόπου Αναστασίου στα Τίρανα, το πράσινο φως χωρίς αστερίσκους του Μητσοτάκη στην πορεία Ράμα προς Βρυξέλες, η καλλιέργεια κλίματος αναθέρμανσης των σχέσεων μεταξύ Αθήνας και Τιράνων, με σημείο αναφοράς τον «έμπρακτο» σεβασμό των δικαιωμάτων της Εθνικής Ελληνικής Μειονότητας στην Αλβανία, δεν είναι τίποτε άλλο, παρά μόνο προσπάθεια επαναφοράς με νέα συσκευασία του γνωστού πακέτου Κοτζιά, 2016.

Εκείνο απέτυχε, αλλά επιβεβαίωσε ότι σε όλες τις ελληνοαλβανικές πολιτικές και εθνικές αναμετρήσεις από τότε που ιδρύθηκε το αλβανικό κράτος μέχρι σήμερα, η Ελλάδα αν δεν βγήκε ηττημένη, κατάφερε με δυσκολία να τηρήσει σε προσχήματα τα συμφέροντά της. Στην ίδια πορεία και λογική βρίσκεται τώρα και η ξόφληση του Ελληνισμού στην Αλβανία.

Το όλο σκηνικό, σε ενημέρωση, αλλά και ως ανάγκη προετοιμασίας της κοινής γνώμης, προβάλλει μεταξύ άλλων, συμπυκνωμένο πρόσφατο άρθρο «εθνικής εξωτερικής πολιτικής» σε φιλοκυβερνητική εφημερίδα της Αθήνας, το οποίο «εντελώς περιστασιακά», έτυχε ιδιαίτερης απήχησης στην αλβανική κοινή γνώμη. (Όπως και το πακέτο Κοτζιά, το οποίο τμήματα στην αλβανική πλευρά γνώριζαν πριν από τον Έλληνα Υπουργό ).

ΤΟ ΝΗΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΚΕΤΟ ΚΟΤΖΙΑ ΣΤΗ ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ

Το πακέτο του πρώην Έλληνα ΥΠΕΞ αναφερότανε στη λύση όλων των ιστορικών εκκρεμοτήτων που ισχυρίζεται η Αλβανία προς Ελλάδα, ενώ η Αθήνα είχε ως προϋπόθεση τη λύση της ΑΟΖ στο Ιόνιο με όποιο τίμημα, αλλά που έκρυβε «με την ανάγκη σεβασμού» των δικαιωμάτων του Ελληνισμού της Αλβανίας. Το πακέτο καταρτίστηκε από συμβούλους του τότε ΥΠΕΞ, μέρος των οποίων βρίσκονται κοντά και στη σημερινή κυβέρνηση Μητσοτάκη. Ήταν εξαρχής γνωστό στα Τίρανα απ΄ όπου αντλούνταν προτάσεις και ιδέες.

Απέτυχε διότι ενώ η Αθήνα τα έδινε όλα με αντάλλαγμα την ΑΟΖ, τα Τίρανα δεν ήθελαν ουσιαστικά τίποτε, αρκεί να εμπόδιζαν την ΑΟΖ.

Τώρα οι ισορροπίες διαφέρουν κάπως, διότι τα Τίρανα θέλουν να κάμψουν κάθε δυνατό εμπόδιο της Αθήνας στην Ευρωπαϊκή τους πορεία, όταν το θέμα της ΑΟΖ έχει εισέλθει για τα αλβανικά δεδομένα σε λαβύρινθο εμποδίων. Η μόνη αδιαλλαξία από τότε αφορά την φάρσα σχετικά με τον σεβασμό των δικαιωμάτων του Ελληνισμού της Αλβανίας.

Ο ΣΕΒΑΣΜΟΣ ΤΩΝ ΜΕΙΟΝΟΤΙΚΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΩΣ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΙΣΤΙΚΟ ΑΛΛΟΘΙ

Για την εκκίνηση της διαδικασίας αναθέρμανσης των σχέσεων μεταξύ των δύο χωρών, χρησιμοποιείται ως δικαιολογία «η δέσμευση» Ράμα «για έμπρακτο σεβασμό», όπως αφήνει να εννοηθεί η Αθήνα και σιωπούν τα Τίρανα, των δικαιωμάτων της Ελληνικής Εθνικής Μειονότητας. Τα στοιχεία που φαίνεται ότι επικαλείται η Αθήνα, έχοντας, όπως διαρρέει και το «ΟΚ» των εκπροσώπων του Βορειοηπειρωτικού Ελληνισμού (δεν υπάρχει διαφάνεια σε ποιους αναφέρονται), είναι απατηλά και βεβαίως αναποτελεσματικά. Όλα δείχνουν ότι η φαινομενική αναδίπλωση των Τιράνων προς την κατεύθυνση αυτή, είναι απαραίτητη εφόσον με το πρόσχημα της παραβίασης αυτών των δικαιωμάτων, έστω και ως ταύτισή τους με την υπόθεση Μπελέρη, ήρθε η τελευταία επιδείνωση των σχέσεων μεταξύ των δύο χωρών.

ΑΟΖ- ΑΘΗΝΑ , ΤΙΡΑΝΑ, ΑΓΚΥΡΑ

Για την Αθήνα η επίλυση του θέματος της ΑΟΖ με την Αλβανία, με την προϋπόθεση δημιουργίας και νέου προηγουμένου της Ελλάδας όπως με άλλες μεσογειακές χώρες, έχει το βάρος πρόκλησης της Άγκυρας για παρόμοια θέματα, κυρίως στο Αιγαίο. Η Αθήνα ωστόσο δείχνει να μη καταλαβαίνει ότι ο 15χρονος εμπαιγμός Ράμα στο θέμα της ΑΟΖ Ελλάδας-Αλβανίας στο Ιόνιο, αποτελεί ερντογανική προέκταση.

Από τις διαρροές προκύπτει ότι, με αφορμή την αναθέρμανση των διαπραγματεύσεων για την ΑΟΖ στο Ιόνιο, ο Ράμα θα επιδιώξει να αποσπάσει από τον Μητσοτάκη, χωρίς να δώσει τίποτε, (εφόσον, όπως πιο κάτω θα δούμε, δεν υφίσταται καμιά αλλαγή στα δικαιώματα του Ελληνισμού της Αλβανίας) συν τη στήριξη της Αθήνας για την ενταξιακή πορεία της Αλβανίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, την ελληνική δέσμευση για την ένταξη τουλάχιστον σε ατζέντα διαπραγμάτευσης του «Τσάμικου», της άρσης του εμπολέμου, της επίλυσης του συνταξιοδοτικού και του εκπαιδευτικού των Αλβανών μεταναστών στην Ελλάδα, ή και άλλα θέματα που θα αξιοποιηθούν στο μέλλον από τα Τίρανα, αν όχι από τον Ράμα, την προοπτική των οποίων διαμήνυσε ο Ράμα στις ομιλίες του σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη.

ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ «Β» ΤΩΝ ΤΙΡΑΝΩΝ ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΟΖ

Στην πλευρά των Τιράνων είναι κατά καιρούς αναγνώσιμο και ένα σχέδιο «Β». Σχετίζεται με την πιθανή θετική έκβαση στη χάραξη της ΑΟΖ. Ανάμεσα στις γραμμές διαφαίνεται ότι ενδεχόμενη χάραξη της ΑΟΖ, συν των τουρκικών συμφερόντων, θα φέρει παράλληλα, ως λογική και ως αίτημα των Τιράνων και την αναγνώριση των χερσαίων συνόρων μεταξύ των δύο χωρών, κάτι το οποίο η Αθήνα όλων των κυβερνήσεων μέχρι τώρα, τουλάχιστον de jure έχει αποφύγει. Από την άλλη η ταύτιση του πολιτικού στάτους των Ελλήνων στην Αλβανία ως εθνικής μειονότητας, με το στάτους των Αλβανών μεταναστών στην Ελλάδα, δυσκολεύει ιδιαίτερα τη θέση της πρώτης, διότι στο εξής, ενώ η Ελληνική Εθνική Μειονότητα είναι υπό συρρίκνωση, τα δικαιώματά της θα διεκδικούνται σε πλαίσιο αμοιβαιότητας με τους πολυπληθείς Αλβανούς μετανάστες στην Ελλάδα. Επίσης, η συνεχής απερίσκεπτη έκθεση από την Αθήνα της Εθνικής Ελληνικής Μειονότητας στην Αλβανία ως αντίβαρο των σχέσεων με την Αλβανία, μετατρέπει τον εδώ Ελληνισμό σε αλεξικέραυνο του αλβανικού εθνικισμού ως ανθελληνισμού, θέτοντάς τον στο περιθώριο και απονευρωμένο.

Ο ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΑΛΒΑΝΙΑΣ ΑΠΟ ΠΕΔΟΥΚΛΙ ΣΤΑ ΠΟΔΙΑ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ ΣΕ ΑΝΤΑΛΛΑΞΙΜΟ ΜΕΣΟ ΜΕ ΤΑ ΤΙΡΑΝΑ

Η είδηση για δήθεν επίτευξη συγκεκριμένων μέτρων σεβασμού των δικαιωμάτων του Ελληνισμού στην Αλβανία αποτελεί, θα λέγαμε τον μανδύα κάλυψης της πραγματικής ατζέντας στην αναμενόμενη προσέγγιση Αθήνας-Τιράνων

Οι εξελίξεις ωστόσο επιβεβαιώνουν για μια ακόμη φορά ότι η Αθήνα βλέπει τον Ελληνισμό στην Αλβανία ως πεδούκλι στα πόδια της από το οποίο πρέπει να απαλλαχτεί, (υπό την έννοια ότι η Αθήνα βλέπει στην πραγματική προστασία του Ελληνισμού στην Αλβανία τους κινδύνους αμοιβαιοτήτων από τρίτους σε βάρος της), που σημαίνει ότι ο Ελληνισμός της Αλβανίας πρέπει ουσιαστικά να βγει από τη μέση. Ιδού και οι λόγοι συντήρησης από την Αθήνα ηγεσιών του που εξυπηρετούν το σκοπό αυτό συμπράττοντας ταυτόχρονα με τα Τίρανα. Ταυτόχρονα, η Αθήνα βρίσκει τον Ελληνισμό, χρήσιμο, ως ανταλλάξιμο μέσο στις ελληνοαλβανικές σχέσεις, (όχι το διαπραγματευτικό χαρτί βαρύνουσας, ή στρατηγικής σημασίας) υπό το γνωστό σχήμα.

Όποτε η Αθήνα δυσκολεύεται να βρει λύση σε κάποιο θέμα με την Αλβανία, προβάλλει «σθεναρά» ως μέσο πίεσης την ανάγκη σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων του Ελληνισμού της Αλβανίας. Μόλις το ξεπεράσει αφήνει στο περιθώριο της τυπικότητας τον Ελληνισμό αυτό και τα δικαιώματά του.

Για την Αθήνα, μετράει τόσο πολύ η ανάγκη «απαλλαγής από το πεδούκλι» των Βορειοηπειρωτών που την αναγκάζει να αδιαφορεί και να μειοδοτεί για το γεγονός ότι η άσκοπη και άστοχη αντιμετώπιση του Ελληνισμού της Αλβανίας ως «ανταλλάξιμου μέσου», εξασθενίζουν τον Ελληνισμό στην Αλβανία, μαζί με την ίδια την διαπραγματευτική ικανότητα της Αθήνας με την Αλβανία. Τόσο το χειρότερο όταν η Αθήνα δεν έχει άλλο τέτοιο σημαντικό χαρτί με την Αλβανία και στα Βαλκάνια, (στρατηγικού παράγοντα για ένα σοβαρό κράτος στην άσκηση εθνικής εξωτερικής πολιτικής).

Η ΝΕΑ ΚΥΒΙΣΤΗΣΗ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ ΣΤΟ ΘΕΜΑ ΤΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ ΣΤΗΝ ΑΛΒΑΝΙΑ

Τον δήθεν έμπρακτο σεβασμό των δικαιωμάτων του Ελληνισμού στην Αλβανία θα τον χαρακτηρίζαμε απλά νέα σιχαμερή κυβίστηση της Αθήνας. Η Αθήνα περνάει από την ταύτιση των δικαιωμάτων του Ελληνισμού της Αλβανίας με τον Φρέντυ Μπελέρη, όπου η Αθήνα, στο όνομα δήθεν της παραβίασης των δικαιωμάτων του Ελληνισμού, έβγαζε και έκρυβε το δάχτυλο απειλών κατά των ευρωπαϊκών προσδοκιών του Ράμα, στην αναζήτηση τώρα από την Αθήνα χλοερών οδών στις σχέσεις με τα Τίρανα. Όπως πιο πάνω αναφέρθηκε, η εξέλιξη προϋποθέτει «την αναδίπλωση» Ράμα σε ότι αφορά την «παραβίαση» των ανθρωπίνων δικαιωμάτων του Ελληνισμού «με συγκεκριμένα μέτρα». (Πολιτική Κωμωδία)

ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΕΣ ΑΠΑΤΕΣ

Κατά τις διαρροές στα ελληνικά φιλοκυβερνητικά ΜΜΕ, πρόκειται για πετυχημένες διαπραγματεύσεις από μέρος της Αθήνας, με συνέπεια την «ανταπόκριση» των Τιράνων με συγκεκριμένα μέτρα, όπως στο θέμα του αυτοπροσδιορισμού, της χρήσης της γλώσσας και ενδεχομένως του περιουσιακού. Οι πηγές αυτές επικαλούνται κυρίως την ψήφιση από την κυβέρνηση Ράμα με τις αποφάσεις της 844 και 845 ημερ. 26-12-2024, των εφαρμοστικών διατάξεων που προβλέπονται στο νόμο 96/2017 για τις εννιά εθνικές μειονότητες στην Αλβανία του 2017.

Απάτη νούμερο 1 ΑΠΑΤΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΥΤΟΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟ, προβλεπόμενου στα άρθρα 6 και 10 νόμου 96/2017.

Πρώτο. Για τα άρθρα αυτά ο νόμος δεν προβλέπει εφαρμοστικούς νόμους. (Άρα δεν υπήρχε έδαφος για διαπραγματεύσεις, άρα ψεύδονται, όσοι το επικαλούνται).

Δεύτερο η εφαρμογή των συγκεκριμένων άρθρων στην πράξη αφορά κυρίως το νόμο για την απογραφή του πληθυσμού. Οι νομικές διατάξεις για την απογραφή του πληθυσμού του 2023 δεν προέβλεπαν κάποιους περιοριστικούς όρους, για τη δήλωση της εθνικότητας, μητρικής γλώσσας, θρησκεύματος, ούτε σε ότι αφορά την παροχή ληξιαρχικών εγγράφων με την αναγραφή της εθνικότητας, ούτε τον περιορισμό του δικαιώματος του αυτοπροσδιορισμού μόνο σε μειονοτικές ζώνες, (όπως ισχυρίζονται στην Ελλάδα). Άλλο αν οι καταγραφείς δεν τα εφάρμοσαν και άλλο αν οι εκπρόσωποι των Ελλλήνων δεν διαμαρτυρήθηκαν σθεναρά. Από την άλλη, η Αλβανία αυθαιρέτως και όχι με νόμο, αναγνωρίζει μειονοτικές ζώνες, ενώ με την απόλυτη συγκατάθεση της Ελλάδας, η Αλβανία έχει καταργήσει, από το 2010-11, την αναγραφή σε ληξιαρχικά έγγραφα της εθνικότητας. Το πρόβλημα εστιάζεται όλο στην ελληνική πλευρά, στους Έλληνες Βορειοηπειρώτες και την ηγεσία τους. Η αδιαφορία τους οδήγησε στο χαμηλότερο ιστορικά νούμερο των Ελλήνων στην Αλβανία, μόλις 24 χιλιάδες, δλδ μικρότερο και από την απογραφή του 2011, όπου η ΟΜΟΝΟΙΑ είχε δηλώσει αποχή. Άρα για ποια ελληνική διαπραγματευτική επιτυχία μιλούμε;!

Απάτη νούμερο 2 Η ΧΡΗΣΗ ΤΗΣ ΜΗΤΡΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ! Η σωστή ανάγνωση του αντίστοιχου εφαρμοστικού νόμου, 845 ημερ. 26-12-2024, δεν δημιουργεί προϋποθέσεις για κάποια θετική εξέλιξη, όπως κακώς θεωρείται επιτυχία στην Ελλάδα. Ιδιαίτερα αν λάβουμε υπόψη προπολεμικές πραγματικότητες στην ίδια την Αλβανία (όπου το κράτος αναγνώριζε έγγραφα στη μητρική γλώσσα) , ή τις πραγματικότητες σε γειτονικές χώρες (όπου εθνικές γλώσσες μειονοτήτων αναγνωρίζονται και ως επίσημες κρατικές γλώσσες). Λέει ουσιαστικά η ρύθμιση αυτή ότι τα μέλη μιας εθνικής μειονότητας όταν με επίσημα στοιχεία απογραφής αποτελούν το 20% του συνολικού πληθυσμού μιας συγκεκριμένης τοπικής διοικητικής διαίρεσης, θα πρέπει να υποβάλλουν αίτηση στις δημοτικές αρχές για τη χρήση της μητρικής γλώσσας στην επίσημη επικοινωνία μόνο με τις δημοτικές αρχές. (Όχι με τις υπόλοιπες επίσημες κρατικές υπηρεσίες) (!!) Άρα τίποτε !!

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΝΑΔΙΠΛΩΣΗ ΚΑΙ ΗΤΤΑ ΣΤΟ ΘΕΜΑ.

Να πούμε ότι το σχέδιο αυτό εφαρμοστικού νόμου είχε παρουσιαστεί προς διαβούλευση και το 2019, όμως δεν προχώρησε διότι υπήρξε αντίδραση. Αναφέρομαι στην προσωπική γραπτή αντίδρασή μου στον τότε αρμόδιο Υπουργό και στην Πρεσβεία μας στα Τίρανα. Τώρα φαίνεται ότι η Αθήνα έδωσε την πλήρη συγκατάθεση στον εφαρμοστικό αυτό νόμο. Αν εφαρμοστεί, όπως αναφέρουν τα φιλοκυβερνητικά ελληνικά ΜΜΕ, θα επιφέρει περιοριστικές και ανώφελες καταστάσεις και σύγχυση στις σχέσεις ακόμα και των μελών της Εθνικής Ελληνικής Μειονότητας στις περιοχές που αποτελούν παραδοσιακά τον συμπαγή ελληνικό πληθυσμό με την τοπική αυτοδιοίκηση. Ωστόσο, σε καμιά περίπτωση δεν πρόκειται να υπάρξει ανταπόκριση σε καμιά άλλη περιοχή, εκτός από τις παραδοσιακές, διότι δεν θα υπάρξει επίσημη αναγνώριση ελληνικού πληθυσμού πάνω από το 20 τοις εκατό.

ΕΠΙΠΤΩΣΕΙΣ ΣΤΟ ΘΕΜΑ ΤΗΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΣΤΗ ΜΗΤΡΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ.

Ταυτόχρονα, πάντα αν εφαρμοστεί (διότι πρώτα απ΄όλα δεν θα υπάρξει ελληνικό ενδιαφέρον), ο εφαρμοστικός αυτός νόμος θα προκαλέσει αρνητικές επιπτώσεις και εξελίξεις στο θέμα της παιδείας στη μητρική γλώσσα, για το οποίο θέμα δεν υπάρχουν ακόμα από τα Τίρανα εξαντλητικές νομικές ρυθμίσεις, παρά μόνο υπουργικές οδηγίες. Αλλά γι΄αυτό δεν υπάρχει καμιά διαπραγμάτευση διότι η Αθήνα θέλει πραχτικά να κλείσουν τα παραδοσιακά δημόσια ελληνικά μειονοτικά σχολεία για να τα αντικαταστήσει με ιδιωτικά. Δυστυχώς στο άμεσο μέλλον δεν θα υπάρξουν καν Έλληνες μαθητές.

Απάτη νούμερο 3. ΤΟ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΚΟ. Σαρκαστική η ειρωνεία αναφορικά με την επιτυχία των ελληνικών διαπραγματεύσεων στο περιουσιακό. Ασφαλώς και δεν υπάρχει καμιά συγκεκριμένη γραπτή ή και προφορική δέσμευση του Ράμα για το θέμα. Οι δικαστικές αποφάσεις, η νομιμοποίηση με διάφορους τρόπους (και με τη σύμπραξη Ελλήνων παραγόντων) όλων των παραβάσεων και υφαρπαγών των περιουσιών σε βάρος των Ελλήνων και η ισχύς πλέον της χρησικτησίας, η ισχύς των νόμων του 2015 για τις στρατηγικές επενδύσεις και του νόμου του 2020 που αναγνωρίζει γενικώς την υφιστάμενη κατάσταση στο περιουσιακό, οι δυσκολίες των Ελλήνων στην απόχτηση τίτλων ιδιοκτησίας, όπως και η τάση αυτών για να πουλήσουν τη γη τους και τις περιουσίες τους, φοβούμενοι ότι μπορεί να χάσουν εντελώς κάθε ακίνητη περιουσία, είναι η πραγματική εικόνα την οποία δεν μπορεί να τη συγκαλύψει καμιά φωνή, εφόσον πρώτα δεν μπορεί να την επιλύσει πλέον καμιά δύναμη. Οι φωνές έχουν απλώς παραπλανητικό χαρακτήρα. Απάτη είναι και η πληροφορία για την μετακίνηση Ελλήνων εμπειρογνωμόνων στα αλβανικά υποθηκοφυλακεία. (Έφερε ο Μπελέρης στη Χιμάρα τρεις Έλληνες εμπειρογνώμονες. Ετοίμασαν προς προσφυγή στα δικαστήρια πάνω από 70 φακέλους, αλλά εξαφανίστηκαν με το πρόσχημα ότι ο Ράμα έλαβε αποφάσεις που θα επέτρεπαν την καταγραφή στα υποθηκοφυλακεία τις περιουσίες των Ελλήνων. Αλλά τίποτε !

ΓΙΑ ΠΟΙΑ ΕΘΝΙΚΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΕΙΟΝΟΤΗΤΑ ΜΙΛΟΥΜΕ…;!!

Συνεπώς, οι «πετυχημένες» διαπραγματεύσεις της Αθήνας για τα δικαιώματα της εθνικής ελληνικής μειονότητας , αποτελούν πρόσχημα για διευκόλυνση του Ράμα. Αυτό διότι ο Ελληνισμός της Αλβανίας αποτελεί πρακτικά μια υπό διάλυση και ασήμαντη οντότητα, η οποία με την εγκατάλειψη της Αθήνας, επιλέγει περισσότερο ιδιωτικές οδούς επιβίωσης, αδιαφορώντας για τα εθνικά και την Ελλάδα. Μάλιστα αντιδράει αρνητικά σε κάθε υπόδειξη της Αθήνας και όταν αυτή είναι σε εθνικό όφελός της. Η περίπτωση Μπελέρη τόνωσε ιδιαίτερα την δυσμενή αυτή κατάσταση. Φάνηκε ιδιαίτερα στη δυσκολία της Αθήνας να εντοπίσει συγκεκριμένα και ουσιαστικά δικαιώματα της Μειονότητας για να τα επικαλεστεί.

Βαλκανική Πολιτική Εναντίον Επιστήμης: Γιατί το 1944 μία Δυτική Βουλγαρική Διάλεκτος Χαρακτηρίστηκε «Μακεδονική» Γλώσσα;

Από

anixneuseis

February 4, 2025

Αθηναϊκό Ακαδημαϊκό Περιοδικό – Τόμος 5, Τεύχος 1, Μάρτιος 2025 – Σελίδες 1-11

Κρασιμίρ Καμπακτσίεβ

Υποδιευθυντής, Διεύθυνση Τεχνών, Ανθρωπιστικών Επιστημών και Εκπαίδευσης, Αθηναϊκό Ινστιτούτο (ΑΘΙΝ)

Φωτογραφία: Εκπρόσωποι στην πρώτη συνεδρία του ASNOM

Η εργασία αυτή εξετάζει ένα πολιτικοποιημένο γλωσσικό ζήτημα και απαντά στο ερώτημα γιατί το 1944 μία δυτική βουλγαρική διάλεκτος αποδόθηκε με το όνομα «Μακεδονική», αγνοώντας πλήρως τα επιστημονικά δεδομένα.

Η λέξη «Μακεδονική» είναι ελληνική και σημαίνει «ορεινός». Η ονομασία «Μακεδονική» γλώσσα εκλάπη από την πολιτιστική κληρονομιά της Ελλάδας στο τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, με εντολές που δόθηκαν από τον Στάλιν. Σήμερα, ένα κράτος που επιδιώκει την ένταξή του στην Ευρωπαϊκή Ένωση διατηρεί αυτή την ψευδή ονομασία. Η κλοπή ξεκίνησε πριν από 80 χρόνια. Η μεγάλη βουλγαρική πλειονότητα σήμερα δεν αναγνωρίζει γλώσσα με την ονομασία «Μακεδονική». Στη Βουλγαρία, οι πολίτες, οι γλωσσολόγοι και η κυβέρνηση αναγνωρίζουν τη γλώσσα που ομιλείται στη σημερινή Βόρεια Μακεδονία ως βουλγαρική διάλεκτο. Σύμφωνα με τις υποχρεώσεις βάσει της Συμφωνίας των Πρεσπών (2018), η ελληνική κυβέρνηση αποδέχεται τον όρο «Μακεδονική», αλλά μόνο ως αναφορά σε μία σλαβική γλώσσα που δεν σχετίζεται με τον ελληνικό πολιτισμό. Οι συνέπειες αυτής της συμφωνίας εξετάζονται στην παρούσα εργασία.

Λέξεις κλειδιά: Μακεδονία, γλωσσολογία, Συμφωνία των Πρεσπών, Βαλκανική πολιτική

Εισαγωγή

Πριν ασχοληθώ με το ζήτημα του γιατί, το 1944, η δυτική βουλγαρική διάλεκτος, που μιλιόταν στον Βαρδάρη της σημερινής Βόρειας Μακεδονίας (ΒΜ), ονομάστηκε «Μακεδονική» γλώσσα, θα ήθελα να θέσω μία πολιτική υπόθεση. Είναι γνωστό ότι οι περισσότεροι άνθρωποι που ζουν σήμερα στην Καταλονία, επιθυμούν τη δημιουργία ενός ανεξάρτητου κράτους και αγωνίζονται προς αυτή την κατεύθυνση εδώ και πολλά χρόνια. Ας φανταστούμε ότι, αύριο ή μεθαύριο, οι Καταλανοί αποφασίζουν ξαφνικά πως το μελλοντικό τους κράτος πρέπει να ονομάζεται «Ευρώπη», ότι, συνεπώς, οι πολίτες του κράτους πρέπει να ονομάζονται «Ευρωπαίοι» και ότι η γλώσσα που μιλούν πρέπει να είναι γνωστή ως η «Ευρωπαϊκή». Ας υποθέσουμε επίσης ότι πραγματοποιούν ένα δημοψήφισμα. Το δημοψήφισμα εγκρίνει το όνομα «Ευρώπη» για τη χώρα, «Ευρωπαίοι» για τους πολίτες, και «Ευρωπαϊκή» για τη γλώσσα.

Η πρόταση υποβάλλεται στην Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ) για τελική έγκριση. Με αυτή την υπόθεση, το ερώτημα που προκύπτει είναι: πώς θα αντιδράσει η ΕΕ; Θα ανεχθεί και θα εγκρίνει μια τέτοια πρόταση; Πρόκειται για ένα απολύτως λογικό ερώτημα, καθώς η ΕΕ όχι μόνο εξέτασε παρόμοιες ονομασίες για χώρα, εθνότητα και γλώσσα στην περίπτωση της ΒΜ, αλλά τις αποδέχθηκε – ωσάν να είναι πλήρως έγκυρες και επιστημονικά δικαιολογημένες.

Η Παραβίαση της Συμφωνίας από τη ΒΜ

Στις 12 Μαΐου 2024, η Γκορντάνα Σιλιάνοβσκα-Ντάβκοβα, Πρόεδρος της ΒΜ και καθηγήτρια συνταγματικού δικαίου και πολιτικών συστημάτων, προκάλεσε σκάνδαλο στην ΕΕ χρησιμοποιώντας την ονομασία «Μακεδονία» αντί για το συμφωνηθέν όνομα της χώρας, «Βόρεια Μακεδονία», όπως προβλέπεται από τη Συμφωνία των Πρεσπών του 2018. Η κίνηση αυτή προκάλεσε έντονες διαμαρτυρίες από τις κυβερνήσεις δύο χωρών της ΕΕ, της Ελλάδας και της Βουλγαρίας.

Η Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, επέπληξε τη Σιλιάνοβσκα-Ντάβκοβα για την παραβίαση των υποχρεώσεων της ΒΜ βάσει της Συμφωνίας των Πρεσπών και του πλαισίου διαπραγμάτευσης για την ένταξη της χώρας στην ΕΕ. Ακολούθησε ένα αυστηρότερο μήνυμα προς την κυβέρνηση της ΒΜ σχετικά με τις προοπτικές ένταξής της στην ΕΕ.

Η πορεία ένταξης της Αλβανίας διαχωρίστηκε από αυτή της ΒΜ (Schengen News 2024, 26 Σεπτεμβρίου), με αποτέλεσμα η διαδικασία για την τελευταία να καθυστερεί. Οι συζητήσεις ένταξης στις 15 Οκτωβρίου 2024 ξεκίνησαν με την Αλβανία και όχι με τη ΒΜ. Ο κύριος λόγος για τον αποκλεισμό της ΒΜ είναι ο εξής: το 2022 η χώρα συμφώνησε να τροποποιήσει το Σύνταγμά της για να συμπεριλάβει τη βουλγαρική μειονότητα, αλλά μέχρι στιγμής (τέλος 2024) δεν έχει εκπληρώσει αυτή την υπόσχεση.

Καταχρηστική Ονομασία μίας Αρχαίας Γλώσσας

Το παρόν άρθρο ασχολείται κυρίως με τις γλωσσολογικές πτυχές ενός πολιτικού ζητήματος που παραμένει άλυτο εδώ και δεκαετίες και απαντά στο ερώτημα γιατί, το 1944, μία δυτική βουλγαρική διάλεκτος μετονομάστηκε σε «Μακεδονική» γλώσσα, κατόπιν εντολών του Στάλιν, αγνοώντας πλήρως την επιστημονική αλήθεια. Αυτή η πολιτική πράξη συνιστά στην ουσία οικειοποίηση του ονόματος μίας αρχαίας γλώσσας. «Μακεδονική» ήταν η ονομασία μίας ινδοευρωπαϊκής γλώσσας, η οποία ομιλείτο στην εποχή του Μεγάλου Αλεξάνδρου και σήμερα είναι εξαφανισμένη. Γλωσσολογικά, δηλαδή γενεαλογικά, ανήκει στον ελληνικό κλάδο της ινδοευρωπαϊκής οικογένειας γλωσσών και συνδέεται στενά με την αρχαία ελληνική. Μία «μακεδονική» γλώσσα με σλαβικά χαρακτηριστικά – γραμματικά ή λεξιλογικά – δεν υπήρξε ποτέ. Επιπλέον, η ίδια η λέξη «Μακεδονική» είναι ελληνική όπως έχει εξηγήσει ο Παπανίκος (2018). Με άλλα λόγια, η ονομασία «Μακεδονική» γλώσσα εκλάπη από την πολιτιστική κληρονομιά της Ελλάδας στο τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, με εντολές του Στάλιν.

Η καταχρηστική ονομασία της «Μακεδονικής» εντάσσεται σε μία βαθιά ριζωμένη παράδοση στα Βαλκάνια, όπου κυβερνήτες αλλάζουν διαρκώς ονομασίες, ακόμα και ανθρώπων, παρά τη θέλησή τους. Ορισμένα περιστατικά αλλαγής ονομάτων, όπως θα φανεί παρακάτω, έχουν μία αξιοσημείωτη ιστορία.

Μοναστήρι του Προχόρ Πτσίνσκι

Η καταχρηστική ονομασία της «Μακεδονικής» ξεκίνησε το 1944. Μία ομάδα ατόμων, που αυτοαποκαλούνταν «Αντιφασιστική Συνέλευση για την Εθνική Απελευθέρωση της Μακεδονίας», συγκεντρώθηκε στις 2 Αυγούστου εκείνης της χρονιάς στο σερβικό μοναστήρι του Προχόρ Πτσίνσκι, ένα σερβικό ορθόδοξο μοναστήρι νότια της Σερβίας, που βρίσκεται στην περιοχή Pčinja. Όταν ζήτησαν άδεια για να διεξάγουν τη συνάντησή τους στο μοναστήρι, τους απαγορεύτηκε η είσοδος, οπότε συναντήθηκαν στα χωράφια έξω από αυτό. Στα κρατικά ιδρύματα της περιοχής του Βαρδάρη, η γλώσσα ήταν η λογοτεχνική βουλγαρική, ενώ ο τοπικός πληθυσμός μιλούσε μία δυτική διάλεκτο, με κάποια ιδιόμορφα χαρακτηριστικά, τα οποία έχουν καταγραφεί.

Η «συνέλευση» αυτή, υπακούοντας στις εντολές του Στάλιν, κήρυξε τη δυτική βουλγαρική διάλεκτο που μιλούσε ο γενικός πληθυσμός ως «Μακεδονική» γλώσσα, παρά το γεγονός ότι στους συγκεντρωθέντες δεν περιλαμβάνονταν άτομα με γλωσσολογική ή φιλολογική κατάρτιση.

Έτσι, μία απροκάλυπτη οικειοποίηση διαπράχθηκε από αμαθείς βάσει πολιτικών εντολών του Στάλιν, που σφετερίστηκαν την ονομασία μίας αρχαίας γλώσσας, αναπόσπαστο κομμάτι της ελληνικής και παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς. Αυτή η οικειοποίηση προσέλκυσε τη δέουσα πολιτική προσοχή μόνο μετά τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, λόγω της ανάγκης διεθνούς αναγνώρισης του νεοσύστατου κράτους.

Η αντίδραση δεν άργησε. Αρχικά από την Ελλάδα και στη συνέχεια από τη Βουλγαρία. Στην οικειοποίηση της ονομασίας «Μακεδονική» γλώσσα προστέθηκε και η υιοθέτηση από το νεοσύστατο κράτος της ονομασίας ολόκληρης της γεωγραφικής περιοχής, «Μακεδονία».

Η περιοχή της ΒΜ κατοικούνταν τότε – και κατοικείται ακόμα σήμερα – από πολλούς λαούς, όπως Βούλγαρους, Έλληνες, Σέρβους, Αλβανούς, Βόσνιους, Μαυροβούνιους, Τούρκους, Ρομά, Αρμένιους και άλλους.

Η σταθερή θέση της Ελλάδας και της Βουλγαρίας, που αρνήθηκαν να αναγνωρίσουν το νεοσύστατο κράτος με την ονομασία «Μακεδονία» και τη γλώσσα που ομιλείται σε αυτό ως «Μακεδονική», εμπόδισε την αναγνώρισή του για σχεδόν τριάντα χρόνια: από το 1991 (μετά το δημοψήφισμα ανεξαρτησίας του νέου κράτους) έως το 2019, όταν τέθηκε σε ισχύ η Συμφωνία των Πρεσπών, που είχε υπογραφεί την προηγούμενη χρονιά.

Τα τρέχοντα πολιτικά γεγονότα στη σημερινή ΒΜ και η εμμονή με την οποία ορισμένες πολιτικές οντότητες, συμπεριλαμβανομένης της Προέδρου της χώρας, επιμένουν στη χρήση δύο καταχρηστικών ονομασιών («Μακεδονία» και «Μακεδονική»), ωθούν την Ελλάδα και τη Βουλγαρία να εμποδίσουν για δεύτερη φορά την ένταξη της ΒΜ στην ΕΕ. Αυτό θα συμβεί εάν η ΒΜ συνεχίσει να παραβιάζει τις υποχρεώσεις της προς τις δύο χώρες (τη Συμφωνία των Πρεσπών του 2018 με την Ελλάδα και τη Συνθήκη Φιλίας, Καλής Γειτονίας και Συνεργασίας του 2018 με τη Βουλγαρία) και να μην πληροί τις απαιτήσεις της ΕΕ για την ένταξή της.

Για Όσους δεν Είναι Εξοικειωμένοι με Αυτό το Επιστημονικό Πεδίο – Προοπτικές

Ένα πολύ σημαντικό στοιχείο είναι ότι η συντριπτική πλειονότητα του πληθυσμού στην Ελλάδα και τη Βουλγαρία σήμερα δεν αναγνωρίζουν – και πιθανότατα δεν θα αναγνωρίσουν ποτέ – μία γλώσσα με την ονομασία «Μακεδονική». Η πλειονότητα των επιστημόνων, γλωσσολόγων και ιστορικών, μαζί με την κυβέρνηση της Βουλγαρίας, αναγνωρίζουν τη γλώσσα που ομιλείται στη σημερινή ΒΜ ως μία δυτική βουλγαρική διάλεκτο. Για τους περισσότερους Έλληνες πολίτες, αυτή η γλώσσα ή διάλεκτος θεωρείται απλώς βουλγαρική.

Ωστόσο, σύμφωνα με τις υποχρεώσεις που ανέλαβε η ελληνική κυβέρνηση στη Συμφωνία των Πρεσπών του 2018, η Ελλάδα σήμερα πρέπει να αναγνωρίσει τον όρο «Μακεδονική» – αλλά μόνο προσωρινά και υπό την προϋπόθεση ότι ο όρος αναφέρεται αποκλειστικά σε μία σλαβική γλώσσα, που δεν έχει καμία σχέση με την αρχαία ελληνική διάλεκτο που είναι γνωστή στην παγκόσμια ιστορία και τη γλωσσολογία ως «Μακεδονική»¹. Αυτή η προϋπόθεση αποτελεί ουσιαστικό μέρος της Συμφωνίας των Πρεσπών.

Για όσους δεν είναι εξοικειωμένοι με αυτό το επιστημονικό πεδίο – το οποίο περιλαμβάνει δύο διακριτές υποκατηγορίες, τη γλωσσολογία και την πολιτική – το ζήτημα μπορεί να φαίνεται παράδοξο, καθώς, καταρχήν, η κατάχρηση μίας γλωσσικής ονομασίας δύσκολα θα μπορούσε να προσφέρει ιδιαίτερα οφέλη. Γιατί, λοιπόν, συνέβη;

Επειδή, ογδόντα χρόνια πριν, η κατάχρηση του όρου «Μακεδονική», που εφαρμόστηκε σε μία διάλεκτο, συνοδεύτηκε από την κατάχρηση της εθνοτικής ονομασίας «Μακεδόνες», η οποία άρχισε να χρησιμοποιείται στη γεωγραφική περιοχή του Βαρδάρη από τα κρατικά ιδρύματα ενός νέου κράτους, για συγκεκριμένους κατοίκους της γεωγραφικής περιοχής της Μακεδονίας, δηλαδή αυτούς του Βαρδάρη.

Το απλό και προφανές γεγονός είναι ότι οι κάτοικοι σε όλη τη γεωγραφική περιοχή της ΒΜ ήταν και εξακολουθούν να είναι Έλληνες και Βούλγαροι, αν και, όπως ήδη εξηγήθηκε, σε αυτή ζουν επίσης πολλές άλλες εθνότητες και εθνοτικές ομάδες.

Σε κανένα κράτος στον κόσμο δεν μπορεί ποτέ να επιτραπεί να οικειοποιηθεί την ονομασία μίας γεωγραφικής περιοχής για δικούς του σκοπούς. Να σημειωθεί ότι η περίπτωση της Βρετανίας είναι διαφορετική. Το όνομα είναι γαλλικό, αλλά αναφέρεται σε μια γη που κατοικείται από Βρετανούς. Ομοίως, η γλώσσα των Βουλγάρων είναι τουρκική, αλλά η βουλγαρική γλώσσα είναι σλαβική, όχι τουρκική. Μόνο το όνομα δανείστηκε (Βούλγαρος), χωρίς να προκληθεί καμία βλάβη σε καμία εθνοτική ταυτότητα. Αντίθετα, στην περίπτωση του ονόματος «Μακεδόνας», αυτή η ονομασία οικειοποιήθηκε με συγκεκριμένο σκοπό. Εάν αυτό, υποθετικά, επιτρεπόταν διεθνώς, σε ένα ευρωπαϊκό έθνος, όπως οι Καταλανοί, θα μπορούσε να αποφασίσει μέσω δημοψηφίσματος ότι η χώρα τους θα ονομάζεται «Ευρώπη» και ότι η γλώσσα που χρησιμοποιείται στη χώρα θα λέγεται «Ευρωπαϊκή». Ο παραλογισμός ενός τέτοιου σεναρίου είναι προφανής.

Ωστόσο, το οξύμωρο είναι ότι ένας μεγάλος υπερεθνικός πολιτικός οργανισμός, όπως η ΕΕ, επιτρέπει στην πραγματικότητα την υλοποίηση αυτού του σεναρίου στη σημερινή Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας, όσον αφορά τη γλώσσα που ομιλείται στη χώρα.

Λίγη Ιστορία του Ζητήματος

Πράγματι, στα μέσα του 19ου αιώνα, στη γεωγραφική περιοχή της Μακεδονίας υπήρχαν, κατά ισχυρισμό, κάποιοι άνθρωποι με μία δυσδιάκριτη ταυτότητα, οι οποίοι θεωρούσαν – ή μάλλον πίστευαν – ότι ήταν «αρχαίοι Μακεδόνες». Οι σκέψεις και οι πεποιθήσεις είναι ελεύθερες και, φυσικά, απολύτως νόμιμη η έκφρασή τους. Η αντικειμενική πραγματικότητα, ωστόσο, είναι κάτι πολύ διαφορετικό: περιγράφεται επιστημονικά και αφήνει ελάχιστα περιθώρια για παρερμηνείες και παρανοήσεις. Η γλώσσα περιγράφεται επιστημονικά μέσω της γλωσσολογικής θεωρίας, ενώ η εθνότητα περιγράφεται μέσω της θεωρίας των απλοομάδων.

Οι αστοιχείωτες «αρχαιομακεδονικές» αξιώσεις του 19ου αιώνα, από εκείνους τους ανθρώπους ασαφούς ταυτότητας, είχαν ήδη καταρριφθεί από τον Σλαβέικοφ το 1871, σε ένα άρθρο που χλεύαζε τους «πιστούς» – ογδόντα χρόνια πριν την κλοπή της ονομασίας «Μακεδονική» (Slaveykov, 1871). Η άρνηση του Σλαβέικοφ και άλλων να αποκαλούν τον βουλγαρικό πληθυσμό της περιοχής «Μακεδόνες», δεν ήταν τυχαία τη δεκαετία του 1870, όπως και δεν είναι τυχαία όταν συμβαίνει σήμερα. Ένα γεγονός της σύγχρονης ιστορίας είναι ότι, το 2019, ο πρωθυπουργός της ΒΜ, Ζόραν Ζάεφ, παραδέχτηκε – με αξιοσημείωτη ειλικρίνεια και δημοσίως – ότι η ΒΜ συστηματικά οικειοποιούνταν ιστορικά στοιχεία (Zaev, 2019):

Στις προσπάθειές μας να ξαναγράψουμε την ιστορία μας, κλέβοντας απερίσκεπτα και κατάφωρα γεγονότα από την ιστορία των γειτόνων μας και της παγκόσμιας ιστορίας, καταφέραμε ένα αυτογκόλ. Με αυτούς τους χειρισμούς εμποδίσαμε την πορεία μας προς την ΕΕ και το ΝΑΤΟ.

Αξιοσημείωτο είναι ότι ο τότε πρωθυπουργός της ΒΜ παραδέχτηκε την κλοπή μόνο ενώπιον ελληνικών και βουλγαρικών μέσων μαζικής ενημέρωσης. Προφανώς, του έλειπε το θάρρος ή η επιθυμία – ή και τα δύο – να το κάνει πιο κατηγορηματικά, εντός της χώρας του και διεθνώς, ώστε να προσελκύσει την απαραίτητη διεθνή προσοχή.

Το Γλωσσικό Μειονέκτημα της Συμφωνίας των Πρεσπών

Από γλωσσολογική άποψη, η Συμφωνία των Πρεσπών παρουσιάζει ένα σημαντικό ελάττωμα, καθώς επιτρέπει στους πολίτες της ΒΜ, αλλά και σε όλους τους ανθρώπους, να αναφέρονται στη δυτική βουλγαρική διάλεκτο ως «Μακεδονική». Το άρθρο 7(4) της Συμφωνίας των Πρεσπών αναφέρει:

Η Δεύτερη Συμβαλλόμενη [Βόρεια Μακεδονία] σημειώνει ότι η επίσημη γλώσσα της, η μακεδονική γλώσσα, ανήκει στην ομάδα των νοτιοσλαβικών γλωσσών. Τα Συμβαλλόμενα Μέρη σημειώνουν ότι η επίσημη γλώσσα και άλλα χαρακτηριστικά της Δεύτερης Συμβαλλόμενης [Βόρεια Μακεδονία] δεν σχετίζονται με τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό, την ιστορία, την κουλτούρα και την κληρονομιά της βόρειας περιοχής της Πρώτης Συμβαλλόμενης [Ελλάδα].

Αποτελεί ουσιαστικά μία έντονη σημασιολογική ασυνέπεια το να επιτρέπεται η χρήση της ίδιας λέξης, η οποία αποτελεί ταυτόχρονα επιστημονικό και πολιτικό όρο, με δύο εντελώς διαφορετικές σημασίες, σε διαφορετικά συμφραζόμενα. Προφανώς, αυτός ήταν ένας μεγάλος πολιτικός συμβιβασμός, που η τότε κυβερνώσα πολιτική δύναμη στην Ελλάδα αποφάσισε να κάνει. Σήμερα, η Ελλάδα αναγκάζεται να «καταπιεί» τις πικρές συνέπειες.

Πολιτικές Επιπτώσεις

Ως συγγραφέας αυτού του άρθρου και ως Βούλγαρος, κατανοώ τους πολίτες της ΒΜ και δεν τους κατηγορώ για την επιθυμία τους να μην αποκαλούνται Βούλγαροι. Ο ίδιος δεν αισθάνομαι περήφανος που είμαι Βούλγαρος, για τουλάχιστον δύο πολύ σοβαρούς λόγους. Πρώτον, οι Βούλγαροι, σε αντίθεση με τους Ούγγρους, τους Τσέχους, τους Σλοβάκους και τους Πολωνούς, δεν αντιστάθηκαν στο κομμουνιστικό καθεστώς (με ελάχιστες εξαιρέσεις). Δεύτερον, στα τέλη του 20^ού αιώνα οι Βούλγαροι δεν αντέδρασαν καθόλου στην αναγκαστική αλλαγή των ονομάτων ενός εκατομμυρίου Τούρκων, οι οποίο ήταν Βούλγαροι πολίτες.

Επιπλέον, η Βουλγαρία είναι σήμερα γνωστή ως ο ουραγός της ΕΕ σχεδόν σε όλους τους τομείς: με εκτεταμένη διαφθορά, ιδιαίτερα μεταξύ πολιτικών και υπαλλήλων κρατικών ιδρυμάτων· με ένα αδύναμο, διεφθαρμένο και πολιτικά εξαρτώμενο δικαστικό σύστημα· με ελάχιστο σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιώματα από την αστυνομία και τα δικαστήρια· με την ελάχιστη ελευθερία στα μέσα μαζικής ενημέρωσης· και με περιορισμένες ευκαιρίες για τους νέους να λάβουν καλή εκπαίδευση και να βρουν εργασία στη χώρα τους². Ως αποτέλεσμα, οι πιο ικανοί και φιλόδοξοι νέοι εγκαταλείπουν τη χώρα μαζικά, αφήνοντάς την στα χέρια ολοένα και μεγαλύτερων ομάδων ανίκανων και διεφθαρμένων πολιτικών και διοικητικών στελεχών, καθώς και κοινών εγκληματιών.

Η Βουλγαρία παραμένει η φτωχότερη χώρα στην ΕΕ όσον αφορά το Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν (ΑΕΠ). https://bnt.bg/news/national-statistics-bulgaria-remains-the-poorest-country-in- the-eu-in-terms-of-gdp-distribution-316332news.html. Η Βουλγαρία είναι η χώρα με τη μεγαλύτερη διαφθορά. https://transparency.bg/ti-bg-in-medias/bulgaria-on-air-ti-bulgaria- bulgaria-is-the-most-corrupted-country-in-the-eu/.

Το Γλωσσικό Ζήτημα

Αλλά επιτρέψτε μου να επιστρέψω στο γλωσσικό ζήτημα. Η γλωσσολογία δεν είναι απλώς μία επιστήμη· είναι μία φυσική επιστήμη. Μελετά ένα προϊόν του συλλογικού ανθρώπινου εγκεφάλου, ένα αδιάσπαστο κομμάτι της αντικειμενικής πραγματικότητας. Όπως τα κύτταρα, τα άτομα, οι ατομικοί πυρήνες και η πυρηνική σύντηξη αποτελούν αντικειμενική πραγματικότητα, έτσι και τα μοτίβα της σειράς λέξεων, τα ονοματικά σύνολα (NPs), τα ρηματικά σύνολα (VPs), οι πτώσεις, οι κλίσεις και όλες οι άλλες παρόμοιες δομικές γλωσσικές οντότητες, είναι καθολικά και εμφανίζονται υπό συγκεκριμένες διαμορφώσεις σε όλες τις φυσικές γλώσσες (Kabakčiev, 2023). Και όπως τα κύτταρα, τα άτομα, οι ατομικοί πυρήνες και η πυρηνική σύντηξη ονοματίζονται ως φυσικά φαινόμενα, έτσι και οι ονομασίες των γλωσσών είναι ονομασίες φυσικών φαινομένων, που μελετώνται και εξηγούνται επιστημονικά.

Δυστυχώς, σε αυτή την περίπτωση, η ονομασία μίας γλώσσας/διαλέκτου άλλαξε μέσω πολιτικών χειρισμών σε μεγάλη διεθνή κλίμακα, καταλαμβάνοντας ακόμη και τον Διεθνή Οργανισμό Τυποποίησης (ISO)³.

Αρχικά ο ISO είχε ταξινομήσει τη «Μακεδονική» ως εξαφανισμένη γλώσσα με το αυθεντικό της όνομα, «Μακεδονική». Αργότερα, προφανώς υπό πολιτική πίεση από την πρώην Γιουγκοσλαβία και από το νεοεμφανιζόμενο κράτος στον Βαρδάρη της Μακεδονίας, ο ISO άλλαξε την ονομασία «Μακεδονική» σε «Αρχαία Μακεδονική» – μία πράξη που διαστρεβλώνει σοβαρά την ιστορική και επιστημονική αλήθεια και οδηγεί σε κατάφωρη παραχάραξη, τόσο ιστορική όσο και γλωσσική, σχετικά με τη γενεαλογική εξέλιξη των γλωσσών και τις γραμματικές και λεξιλογικές τους δομές.

Αλλαγή Ονομάτων: Μία Μακροχρόνια Βαλκανική και Βουλγαρική Πρακτική

Είναι τώρα καιρός να θυμηθούμε άλλες περιπτώσεις αλλαγής ονομασιών (συνήθως με βία), ως φαινομένου που είναι ιδιαίτερα χαρακτηριστικό των Βαλκανίων. Τα ονόματα πλήθους ανθρώπων έχουν αλλάξει συστηματικά μέσα σε μικρότερες ή μεγαλύτερες χρονικές περιόδους, ενάντια στη θέλησή τους, στις δύο παρακάτω βαλκανικές χώρες που εμπλέκονται σε εδαφικές συγκρούσεις: Τουρκία, Βουλγαρία. Η αλλαγή ονομάτων σε αυτές τις χώρες πραγματοποιήθηκε σε πολλές περιπτώσεις με βία, συμπεριλαμβανομένης της σωματικής βίας, αλλά και συχνά με ύπουλους τρόπους, χρησιμοποιώντας διοικητικά μέτρα, τα οποία γενικά ήταν ιδιαίτερα ανήθικα. Τα διοικητικά μέτρα ήταν συνήθως παράνομα, παρότι μερικές φορές γίνονταν τυπικώς νόμιμα, όπως με τον Νόμο για τα Επώνυμα στην Τουρκία το 1934 (καταργήθηκε το 2013), ο οποίος απαιτούσε από όλους τους πολίτες της Τουρκίας να υιοθετήσουν τουρκικά ονόματα.

Ωστόσο, ενώ ο Νόμος για τα Επώνυμα στην Τουρκία θεσπίστηκε δεκαετίες πριν από την αναγνώριση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων ως θεμελιωδών αξιών στην Ευρώπη, το κομμουνιστικό καθεστώς στη Βουλγαρία εφάρμοζε αλλαγή ονομάτων στους Τούρκους μέχρι το τέλος του 20^ού αιώνα – αν και το 1975 η Βουλγαρία είχε υπογράψει τη Διακήρυξη του Ελσίνκι (σχετικά με τα ανθρώπινα δικαιώματα) (Helsinki Accords, 1975). Η αλλαγή ονομάτων στη Βουλγαρία εφαρμόστηκε και στα τρία ονόματα των ανθρώπων: πρώτο, μεσαίο και επώνυμο, τα οποία απαιτούνταν από τον νόμο για κάθε πολίτη να κατέχει. Η αλλαγή ονομάτων γινόταν μέχρι την πτώση του κομμουνισμού το 1989 με βία. Χιλιάδες Τούρκοι που διαμαρτύρονταν για την αλλαγή των ονομάτων τους φυλακίστηκαν για μήνες και χρόνια. Στις 26 Δεκεμβρίου 1984, τρία άτομα, συμπεριλαμβανομένου ενός παιδιού 18 μηνών, σκοτώθηκαν από την αστυνομία κατά τη διάρκεια διαμαρτυρίας στην πλατεία του χωριού Μογιλιάνε⁴.

Αλλά η αλλαγή ονομάτων είχε και άλλες δραστικές συνέπειες. Όλες οι ιατρικές καταγραφές ανθρώπων στη Βουλγαρία με τουρκικά ονόματα κατασχέθηκαν από τα νοσοκομεία, με αποτέλεσμα οι γιατροί να μην μπορούν να προσδιορίσουν την ιατρική κατάσταση των ασθενών – και οι καταγραφές δεν βρέθηκαν ποτέ αργότερα. Όλες οι καταγραφές μαθητών με τουρκικά ονόματα κατασχέθηκαν από τα σχολεία και επίσης δεν βρέθηκαν ποτέ αργότερα. Και, ντροπή για μία ευρωπαϊκή χώρα στο τέλος του 20^ού αιώνα, να μην υπάρχει καμία αναφορά ότι διευθυντής νοσοκομείου ή σχολείου στη Βουλγαρία αντέτεινε στην κατάσχεση των καταγραφών – η οποία κατάσχεση συνιστούσε παρανομία βάσει της κομμουνιστικής νομοθεσίας.

Η αναγκαστική αλλαγή των ονομάτων όλων των Τούρκων στη Βουλγαρία οδήγησε σταδιακά το 1988-1989 σε αύξηση του αριθμού των διαμαρτυριών. Αυτές έλαβαν διάφορες μορφές, έμμεσες ή άμεσες, και διαφόρων τύπων πολιτική ανυπακοή, όπως η άρνηση εργασίας ή η μη σωστή εργασία σε εργοστάσια και αγροκτήματα (όλα κρατικής ιδιοκτησίας τότε). Οι διαμαρτυρίες εμπνεύστηκαν επίσης από την περεστρόικα στην ΕΣΣΔ, που συντελούνταν εκείνη την περίοδο.

Αυτά τα προβλήματα τελικά οδήγησαν το κυβερνών κομμουνιστικό κόμμα σε εθνοκαθαρτικές ενέργειες, οι οποίες εξελίχθηκαν ως οι μεγαλύτερες στην Ευρώπη κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου. Η εθνοκάθαρση επηρέασε πλήθος ανθρώπων, σχεδόν 400.000 Τούρκους, οι οποίοι το καλοκαίρι του 1989 αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν βιαστικά τα σπίτια τους και να αναζητήσουν καταφύγιο στη γειτονική Τουρκία.

Ντροπιαστικά, η τεράστια πλειονότητα του βουλγαρικού πληθυσμού εκείνη την εποχή έκλεισε τα μάτια στην αναγκαστική αλλαγή των ονομάτων των Τούρκων συμπολιτών τους και στην εξορία τους από τη χώρα.

Μερικούς μήνες 2025 αργότερα, μετά την πτώση του κομμουνισμού, έγινε σαφές ότι οι περισσότεροι Βούλγαροι ήταν στην πραγματικότητα κατά εκείνης της ταπεινωτικής πολιτικής, αλλά φοβόντουσαν βαθιά να εκφράσουν τη διαφωνία τους – κάτι κατανοητό, δεδομένης της αγριότητας του βουλγαρικού κομμουνιστικού καθεστώτος. Οι ελάχιστοι Βούλγαροι που αντιστάθηκαν ανοιχτά στην αλλαγή ονομάτων και στην εθνοκάθαρση, υπέστησαν σοβαρές διώξεις από τις μυστικές κομμουνιστικές υπηρεσίες, την αστυνομία και άλλες αρχές επιβολής. Ορισμένοι από τους πιο θαρραλέους πέρασαν χρόνο στη φυλακή – για να απελευθερωθούν με την πτώση του κομμουνισμού στη Βουλγαρία στις 10 Νοεμβρίου 1989.

Η Απάντηση στο Ερώτημα

Έτσι, φτάνω τελικά στην κεντρική ερώτηση: γιατί το 1944 μία βουλγαρική διάλεκτος χαρακτηρίστηκε ως «Μακεδονική» γλώσσα, σε πλήρη αδιαφορία για την επιστημονική αλήθεια – ιστορική και γλωσσολογική;

Η απάντηση είναι προφανής και απολύτως σαφής, αλλά σπάνια διατυπώνεται.

Η ψευδής ονομασία είχε ως στόχο την οικειοποίηση ολόκληρης της ιστορικής και πολιτιστικής κληρονομιάς της Ελλάδας, «όταν θα ερχόταν η κατάλληλη στιγμή». Η αυθεντικότητα αυτής της πρόθεσης αποδεικνύεται από την ίδια την εκδήλωση των σχετικών ιστορικών γεγονότων.

Η «κατάλληλη στιγμή» για την οικειοποίηση της ιστορικής και πολιτιστικής κληρονομιάς της Ελλάδας «ήρθε» κάπως αργά, στις αρχές της δεκαετίας του 2000. Τότε, η κυβέρνηση της «πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας», με πρωθυπουργό τον Νικόλα Γκρουέφσκι, αποφάσισε να ξεκινήσει τη διαδικασία που είναι γνωστή σήμερα ως «αντικειμενισμός»⁵.

Αλλά ο προγραμματισμένος αντικειμενισμός κράτησε λίγο και τελείωσε μάλλον δυσάρεστα. Λίγο μετά την ολοκλήρωση της κατασκευής του κέντρου των Σκοπίων, το οποίο ήταν γεμάτο αγάλματα από την ελληνική και βουλγαρική ιστορία (που οι ντόπιοι και οι διεθνείς επισκέπτες ονόμαζαν με χιούμορ «Ντίσνεϋλαντ»), ο «αντικειμενιστής» καταδικάστηκε σε φυλάκιση από δικαστήριο της ΒΜ για κακοδιαχείριση δημοσίων κονδυλίων. Έπειτα, βρήκε κατάλληλο για να διαφύγει από τη χώρα, τον χώρο αποσκευών ενός επιβατικού αυτοκινήτου και να φτάσει στην Ουγγαρία. Εκεί τον υποδέχτηκε ο Όρμπαν ως «πολιτικό πρόσφυγα» – ένα γεγονός στο οποίο οι σχετικές ευρωπαϊκές θεσμικές αρχές γύρισαν το βλέμμα τους και συνεχίζουν να το κάνουν.

Αλλά, ακόμη χειρότερα για τους «αντικειμενιστές», σε κοινωνιολογικές μελέτες και στην καθημερινή ζωή, ο πληθυσμός της ΒΜ αρνήθηκε σε μεγάλο ποσοστό να ταυτιστεί με την αρχαία ελληνική ιστορία και πολιτισμό⁶. Έτσι, η ιστορική δικαιοσύνη επικράτησε γενικά! Ωστόσο, η κλοπή της ονομασίας μίας αρχαίας γλώσσας, για να αντικαταστήσει την ονομασία μίας σλαβικής διαλέκτου, διαφορετικής από την ελληνική διάλεκτο της εποχής του Μεγάλου Αλεξάνδρου και γλωσσικά (γενεαλογικά και δομικά) πλήρως απομακρυσμένης από αυτή, παραμένει μία βίαιη επιστημονική παραποίηση.

Η γλώσσα που ομιλείται στη ΒΜ δεν είναι Μακεδονική. Είναι μία δυτική βουλγαρική διάλεκτος, δηλαδή μια σλαβική διάλεκτος!

Συμπεράσματα

Η ιστορία των παρατεταμένων ανήθικων πολιτικών στα Βαλκάνια, που απορρίπτουν τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα – όπως στην πρόσφατη ιστορία της αλλαγής των ονομάτων των Βουλγάρων Τούρκων, θα έπρεπε να στείλει ένα ισχυρό μήνυμα στους ψευδογράφους και τους χειραγωγούς του ονόματος και του γλωσσικού όρου «Μακεδονία».

Η σύγκρουση μεταξύ κυρίως της ΒΜ, από τη μία πλευρά, και της Ελλάδας και της Βουλγαρίας, από την άλλη, διαρκεί ήδη πολλές δεκαετίες, χωρίς προοπτική για μία λύση. Είναι καιρός, τόσο ο πληθυσμός της ΒΜ, όσο και οι πολιτικοί της, να συνειδητοποιήσουν πλήρως ότι η υπεξαίρεση μίας ονομασίας αρχαίας γλώσσας για πολιτικούς σκοπούς είναι μία ουσιαστικά ανήθικη πράξη – που δεν μπορεί, δεν πρέπει και πιθανότατα δεν θα γίνει αποδεκτή από τη Βουλγαρία, την Ελλάδα, την ευρωπαϊκή κοινότητα και τον κόσμο!

Δεν είναι καθόλου δύσκολο να προβλέψει κανείς ότι, σε ένα υποθετικό σενάριο όπου η Καταλονία – ή κάποια άλλη περιοχή της Ευρώπης, που επιδιώκει την ανεξαρτησία, απαιτεί την αναγνώρισή της με ένα όνομα όπως το υποθετικό όνομα που αναφέραμε παραπάνω, της «Ευρώπης», θα συναντήσει μία άρνηση από την ΕΕ. Αλλά η ΕΕ έχει μέχρι στιγμής κάνει ακριβώς το αντίθετο, συμφωνώντας να επιτρέψει στους κατοίκους της γεωγραφικής περιοχής της Βόρειας Μακεδονίας να ονομάζουν τη γλώσσα τους «Μακεδονική».

Σημειώσεις

¹Prespa Agreement (2018) https://www.mfa.gr/images/docs/eidikathemata.

²Η Βουλγαρία παραμένει η φτωχότερη χώρα στην ΕΕ όσον αφορά το Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν (ΑΕΠ). https://bnt.bg/news/national-statistics-bulgaria-remains-the-poorest-country-in- the-eu-in-terms-of-gdp-distribution-316332news.html. Η Βουλγαρία είναι η χώρα με τη μεγαλύτερη διαφθορά. https://transparency.bg/ti-bg-in-medias/bulgaria-on-air-ti-bulgaria- bulgaria-is-the-most-corrupted-country-in-the-eu/.

³Είναι εξαιρετικά δύσκολο να βρεθεί η ιστορία της ανάθεσης των κωδικών ISO στη μακεδονική ως ελληνική γλώσσα και στη συνέχεια η αλλαγή τους σε αυτό που σήμερα αποκαλείται – λανθασμένα – μακεδονική. Η ιστορία υπάρχει και μπορεί να εντοπιστεί, αλλά μόνο από έναν πολύ ικανό ειδικό πληροφορικής. Ωστόσο, έμμεσες αποδείξεις για τις καταχρήσεις των ISO (πολιτικά υποκινούμενες) βρίσκονται εδώ – https://www.iso.org/obp/ui#iso:code:3166:MK. Ο κωδικός MK έχει ανατεθεί στη Βόρεια Μακεδονία, μια χώρα που δεν υπήρχε μέχρι το 2018! Γιατί ο κωδικός MK και όχι NMK;

⁴Το ΚΔΕ της Βουλγαρίας και άλλα κόμματα της τουρκικής μειονότητας τιμούν τη μνήμη των θυμάτων της «Διαδικασίας Αναγέννησης» της κομμουνιστικής εποχής. https://sofiaglobe.com/2018/12/26/bulgarias-mrf-other-ethnic-turkish-parties-commemorate- victims-of-communist-era-revival-process/.

⁵https://en.wikipedia.org/wiki/Antiquization.

⁶Με τον όρο «Μακεδόνες» παρακάτω, εννοούνται οι σλαβικές φυλές: «Ο πληθυσμός της Δημοκρατίας της Βόρειας Μακεδονίας είναι ποικιλόμορφος. Στις αρχές του 21ου αιώνα, σχεδόν τα δύο τρίτα του πληθυσμού δήλωναν Μακεδόνες. Οι Μακεδόνες γενικά ανιχνεύουν την καταγωγή τους στις σλαβικές φυλές που μετακινήθηκαν στην περιοχή μεταξύ του 6ου και του 8ου αιώνα μ.Χ.» https://www.britannica.com/place/North-Macedonia/People.

Βιβλιογραφία

Helsinki Accords (1975). Conference on Security and Co-operation in Europe. Final Act.

Helsinki. https://www.osce.org/files/f/documents/5/c/39501.pdf.

Kabakčiev, K. (2023). On conceptualization and misconceptualization of compositional aspect in Bulgarian publications. Contrastive Linguistics 48(1-2): 42-54.

Παπανίκος, Γ. Θ. (2018). Η Μακεδονία Είναι Μόνο Μία και Είναι Γεωγραφική. https://bit.ly/3pxuTiu.

Prespa Agreement (2018). https://www.mfa.gr/images/docs/eidikathemata/agreement.pdf. Schengen News (2024, September 26). EU separates Albania’s accession path from

North Macedonia. Article by Bleona Restelica. Schengen News. https://schengen.news/eu-separates-albanias-accession-path-from-north-macedonia/.

Slaveykov, P. (1871). Makedonskiyat vapros. (The Macedonian issue). Makedonia V(3).

Zaev, Z. (2019). Makedonia kradeshe istoriya of sasedite si. (Macedonia used to steal history from its neighbors). https://shorturl.at/CDx2C.

Το Τουρκικό Στρατιωτικό Βιομηχανικό Σύμπλεγμα: Μια νέα πραγματικότητα στην παγκόσμια γεωπολιτική-Κ. Λαπαβίτσας και Μ. Αγτζά

Από

pcuser

February 4, 2025

Κώστας Λαπαβίτσας

Μεχμέτ Αγτζά

Το Τουρκικό Στρατιωτικό Βιομηχανικό Σύμπλεγμα:

Μια νέα πραγματικότητα στην παγκόσμια γεωπολιτική

1.Ο μετασχηματισμός του τουρκικού καπιταλισμού

Οι στρατιωτικές δαπάνες, παραγωγή και εμπόριο της Τουρκίας προσεγγίζουν σήμερα επίπεδα συγκρίσιμα με εκείνα των ιστορικών μεγάλων δυνάμεων. Επιπλέον, η χώρα είναι σε θέση να καλύψει τις ανάγκες της σε μεγάλο βαθμό με δικούς της πόρους.

Σταδιακά έχει διαμορφωθεί ένα τουρκικό Στρατιωτικό Βιομηχανικό Σύμπλεγμα, το οποίο βρίσκεται στην καρδιά της οικονομίας και επηρεάζει την εγχώρια κοινωνική ισορροπία, καθώς και την εξωτερική πολιτική. Επιτρέπει στην Τουρκία να είναι γεωπολιτικά διεκδικητική με τρόπους που ήταν αδύνατοι στο παρελθόν.

Η άνοδος του Στρατιωτικού Βιομηχανικού Συμπλέγματος αποτελεί κομβικό στοιχείο του βαθύτατου μετασχηματισμού του τουρκικού καπιταλισμού από τη δεκαετία του 1980. Η παλιά διάκριση μεταξύ «κοσμικού κεμαλισμού» και «θρησκευτικού συντηρητισμού» έχει πολύ μικρή σημασία σήμερα, παρόλο που η Τουρκία παραμένει βαθιά διαιρεμένη κατά μήκος θρησκευτικών-κοσμικών γραμμών.

Στην κορυφή της τουρκικής κοινωνίας έχει αναδυθεί ένας νέος συνασπισμός που αποτελείται από την ιστορική κεμαλική επιχειρηματική ελίτ και τους νέους βαθιά θρησκευόμενους επιχειρηματίες που εισήλθαν στο πεδίο. Ή αλλιώς, από τη λεγόμενη αστική τάξη της Κωσνταντινούπολης και τους συντηρητικούς της Ανατολίας. Η στρατιωτική παραγωγή αποτελεί προνομιακό πεδίο για τη συνεργασία των δύο ηγετικών στρωμάτων.

Μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα του 2016, το ΑΚΡ έγινε η πολιτική φωνή αυτού του κυρίαρχου μπλοκ. Ο Ερντογάν εκκαθάρισε τις τουρκικές ένοπλες δυνάμεις από τα απομεινάρια του παραδοσιακού κεμαλισμού, καθώς και άλλες δυνάμεις που αντιτίθενται στην εξουσία του, και εμφανίστηκε ως ο πολιτικός εκφραστής της νέας κυρίαρχης κοινωνικής τάξης.

Το καθεστώς του είναι σε μεγάλο βαθμό αυταρχικό στο εσωτερικό και επιθετικό διεθνώς. Ένας νέος εθνικισμός έχει αναδυθεί, ενσωματώνοντας πολλά στοιχεία από τον παλιό κεμαλισμό, αλλά και υπερβαίνοντας τον. Είναι πλέον ανοιχτά θρησκευτικός και διεκδικητικός με γεωπολιτικούς όρους.

Το Στρατιωτικό Βιομηχανικό Σύμπλεγμα έχει συμβάλει καθοριστικά σε αυτή τη μεταμόρφωση της Τουρκίας. Ο Ερντογάν και το ΑΚΡ κρατούν σταθερά τα ηνία του ελέγχου της στρατιωτικής παραγωγής. Οι κορυφαίοι στρατηγοί των τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων έχουν προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα, ιδιαίτερα καθώς εμπλέκονται σε μεγάλο βαθμό στις οικονομικές επιχειρήσεις. Η τουρκική γεωπολιτική ισχύς προβάλλεται άμεσα μέσω των στρατιωτικών επιχειρήσεων και έμμεσα μέσω της στρατιωτικής παραγωγής και του εμπορίου.

Αυτό είναι το κοινωνικό υπόβαθρο των ολοένα και πιο διεκδικητικών τουρκικών περιπολιών και ασκήσεων στη Μεσόγειο, το Αιγαίο και τη Μαύρη Θάλασσα. Το επιθετικό δόγμα Mavi Vatan (Γαλάζια Πατρίδα) έχει άμεσο αντίκτυπο στην Ελλάδα και σε άλλες χώρες, επιφέροντας ραγδαία συνειδητοποίηση της βαθιάς αλλαγής στην ισορροπία ισχύος.

Η άνοδος του τουρκικού Στρατιωτικού Βιομηχανικού Συμπλέγματος αποτελεί επίσης ένα σύνθετο πρόβλημα για την Ουάσιγκτον. Οι ΗΠΑ ενδιαφέρονται να εντάξουν την Τουρκία στα δικά τους σχέδια με σκοπό τη διατήρηση της ηγεμονίας τους, αλλά η Τουρκία είναι ολοένα και πιο ανεξάρτητη και επιδιώκει τη δική της ισορροπία σε σχέση με τη Ρωσία, την Κίνα, το Ιράν και άλλες χώρες. Το τουρκικό δίλημμα συμπυκνώνει το θεμελιώδες πρόβλημα που αντιμετωπίζει σήμερα η αμερικανική ηγεμονία σε πολλά μέρη του κόσμου.

Για την Ελλάδα, η ανάδυση της διεκδικητικής τουρκικής ισχύος επέφερε ολοκληρωτική μεταβολή του γεωπολιτικού πλαισίου. Η αλλαγή ήταν ξαφνική και βίαιη, και ήρθε στο προσκήνιο με εξαιρετική σαφήνεια λόγω του κομβικού ρόλου της Τουρκίας στην ανατροπή του καθεστώτος Άσαντ. Αναζητώντας μιας νέα εξωτερική πολιτική, ωστόσο, οι ιδεολογικές προκαταλήψεις και οι παρωπίδες του παρελθόντος έχουν πολύ λίγα να προσφέρουν. Το πρώτο και κρίσιμο βήμα είναι να γίνει κατανοητό τι έχει συμβεί στην άλλη πλευρά του Αιγαίου.

2.Ένας ολοένα και μεγαλύτερος οικονομικός παράγοντας

Οι συνδυασμένες δαπάνες άμυνας και εσωτερικής ασφάλειας της Τουρκίας για το δημοσιονομικό έτος 2025 προβλέπεται να ανέλθουν σε 47 δισ. δολάρια, ένα πρωτοφανές ποσό συγκρίσιμο με τις προβλεπόμενες στρατιωτικές δαπάνες της κυβέρνησης του Ηνωμένου Βασιλείου ύψους περίπου 68 δισ. δολαρίων. Το μεγαλύτερο μέρος των χρημάτων θα δαπανηθεί στο εσωτερικό της χώρας, δεδομένου ότι το ποσοστό στρατιωτικής αυτάρκειας της Τουρκίας ήταν σχεδόν 76% το 2024 σε σύγκριση με λιγότερο από 20% στις αρχές της δεκαετίας του 2000.

Πράγματι, το 2024, το μερίδιο της άμυνας και της αεροδιαστημικής στη μεταποιητική παραγωγή ξεπερνούσε το 9%, ενώ η άμεση απασχόληση στην αμυντική βιομηχανία έφτανε σχεδόν τους 95000 εργαζόμενους. Η αυτάρκεια είναι υψηλή στα χερσαία τεθωρακισμένα οχήματα, τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη, τους πυραύλους, το πυροβολικό και τα πυρομαχικά. Είναι μέτρια στις πλατφόρμες υποβρυχίων και ναυτικού, αλλά χαμηλή στις αεροδιαστημικές πλατφόρμες.

Επιπλέον, η Τουρκία είναι ένας από τους ταχύτερα αναπτυσσόμενους στρατιωτικούς εξαγωγείς, με εξαγωγές που θα ξεπεράσουν τα 7,2 δισ. δολάρια το 2024, δημιουργώντας εμπορικό πλεόνασμα. Το ίδιο έτος, η στρατιωτική Ε&Α ανήλθε σε 2,25 δισ. δολάρια και το προσωπικό που σχετίζεται με την Ε&Α (μηχανικοί και άλλοι επιστήμονες) ξεπέρασε τους 19000. Η χώρα διαθέτει σήμερα κέντρα αμυντικής τεχνολογίας, ομάδες καινοτομίας και ερευνητικά ινστιτούτα ικανά να προωθήσουν προηγμένες αμυντικές τεχνολογίες στο ίδιο επίπεδο με τα παγκόσμια πρότυπα.

Για να θέσουμε αυτές τις εξελίξεις στο κατάλληλο πλαίσιο, ας αναλογιστούμε ότι το ΑΕΠ της Τουρκίας το 2024 ήταν περίπου 1 τρις δολάρια, στο οποίο η μεταποίηση συνεισέφερε περίπου 200 δισ. δολάρια και οι συνολικές επενδύσεις ήταν της τάξης των 250-300 δισ. δολαρίων. Το οικονομικό αποτύπωμα της χώρας ήταν πολύ μεγαλύτερο από τους γείτονες της – το ελληνικό ΑΕΠ, για παράδειγμα, ήταν 230 δισ. δολάρια, στο οποίο η μεταποίηση συνεισέφερε περίπου 20 δισ. δολάρια και οι συνολικές επενδύσεις ήταν περίπου 35 δισ. δολάρια. Εξαίρεση αποτέλεσε η Ρωσία, με σημαντικά μεγαλύτερη και πιο εξελιγμένη οικονομία από την Τουρκία.

Αυτή η µεγάλη οικονοµία περιλαµβάνει ένα Στρατιωτικό Βιοµηχανικό Σύµπλεγµα µε σηµαντική παρουσία και τεράστια πολιτική και κοινωνική ισχύ. Για παράδειγμα, ενώ το 2002 µόλις 56 επιχειρήσεις παρήγαγαν απευθείας για το στρατό, ο αριθµός τους σήµερα ξεπερνά τις 2000. Η αξία των συμβάσεων αμυντικών έργων για το 2024 ανέρχεται σε 87 δισ. δολάρια. Ένα μεγάλο ποσοστό είναι προς όφελος επιχειρήσεων που συνδέονται με την TÜSİAD (ένωση της παλιάς μεγαλοαστικής τάξης της Κωσνταντινούπολης), αλλά ένας σημαντικός αριθμός αφορά επιχειρήσεις που συνδέονται με την MÜSİAD (ένωση της νέας συντηρητικής, θρησκευόμενης αστικής τάξης).

Επιπλέον, είναι εντυπωσιακό ότι το τουρκικό Στρατιωτικό Βιομηχανικό Σύμπλεγμα δεν αντιπροσωπεύει απλώς ένα δίκτυο ιδιωτικών επιχειρήσεων που συνδέονται στενά με το κράτος μέσω των δημόσιων προμηθειών. Αντίθετα, οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις εμπλέκονται επίσης άμεσα στη στρατιωτική παραγωγή – καθώς και σε πλήθος άλλων δραστηριοτήτων – μέσω ενός καθιδρύματος (Vakıf) και ενός συνταξιοδοτικού ταμείου (OYAK). Ελέγχουν ένα ευρύ φάσμα επιχειρήσεων στον τομέα του σιδήρου και του χάλυβα, της αυτοκινητοβιομηχανίας, της ναυτιλίας, των ηλεκτρονικών, των πετροχημικών κ.λπ.

3.Ένα νέο μπλοκ εξουσίας

Η αυξανόμενη οικονομική ισχύς του τουρκικού στρατού αντανακλά την αλληλεπίδραση μεταξύ των ενόπλων δυνάμεων, του κράτους, της οικονομίας και της κοινωνίας. Ένα νέο πλέγμα εξουσίας, διαποτισμένο από ένα μιλιταριστικό, εθνικιστικό και επεκτατικό λόγο, έχει σταθερά αναδυθεί μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα του Ιουλίου του 2016.

Αυτό που συνέβη είναι η σταδιακή σύγκλιση της ισλαμιστικής κυβέρνησης του ΑKP – η οποία έχει πλέον αποκτήσει μια νεο-οθωμανική αντίληψη για τη διεθνή πολιτική -με τη μετακεμαλική στρατιωτική ηγεσία. Η ηγεσία και οι προοπτικές των Τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων έχουν προσαρμοστεί στις νέες συνθήκες.

Όταν ήρθε στην εξουσία το 2002, το ΑΚΡ αποτέλεσε μια πρόκληση για την παραδοσιακά ηγεμονική θέση του τουρκικού στρατού στην πολιτική. Η πρόκληση συμβάδιζε με τη λαϊκή απαίτηση να απομακρυνθούν οι Ένοπλες Δυνάμεις από την πολιτική ζωή. Ωστόσο, το AKP δεν σταμάτησε τον στρατιωτικό εκσυγχρονισμό της χώρας και ούτε εμπόδισε την ανάπτυξη της αμυντικής βιομηχανίας. Αντίθετα, μετά το 2016, έχει αναδειχθεί ως πολιτική έκφραση ενός αναδυόμενου συνασπισμού μεταξύ της παλιάς κοσμικής αστικής τάξης της Κωνσταντινούπολης – παραδοσιακού συμμάχου των Ενόπλων Δυνάμεων – και της νέας συντηρητικής και θρησκευόμενης επιχειρηματικής ελίτ της Ανατολίας.

Η αμυντική βιομηχανία είναι κομβικής σημασίας για τη δημιουργία αυτού του νέου μπλοκ και αποτελεί απόδειξη για τη βαθιά μεταμόρφωση του τουρκικού καπιταλισμού.

Πρέπει να ειπωθεί ότι η τουρκική κοινωνία παραμένει βαθιά διχασμένη μεταξύ του κοσμικού και θρησκευτικού στρατοπέδου, ενώ τα οικονομικά προβλήματα εξακολουθούν να υφίστανται με τη μορφή του ραγδαίου πληθωρισμού, της μεγάλης οικονομικής ανισότητας, των ελλειμμάτων τρεχουσών συναλλαγών, της υπερεπέκτασης του κατασκευαστικού τομέα, κ.α.

Το νέο μπλοκ εξουσίας είναι βαθιά αυταρχικό, κρατώντας τη χώρα ενωμένη με σιδηρά πυγμή. Ωστόσο, είναι και εξαιρετικά φιλόδοξο επιδιώκοντας να θέσει την Τουρκία μεταξύ των Μεγάλων Δυνάμεων, στη διασταύρωση διαφόρων περιοχών από την Αδριατική έως την Κεντρική Ασία και από τη Μαύρη Θάλασσα έως το Κέρας της Αφρικής. Η ξεκάθαρα διεκδικητική τουρκική εξωτερική πολιτική των τελευταίων ετών βασίζεται άμεσα στην ισχύ του αναδυόμενου Στρατιωτικού Βιομηχανικού Συμπλέγματος.

4. Ο μακρύς δρόμος για τη δημιουργία ενός Στρατιωτικού Βιομηχανικού Συμπλέγματος

Ο δρόμος προς τη δημιουργία μιας τουρκικής στρατιωτικής βιομηχανίας ξεκίνησε με την επιβολή εμπάργκο όπλων από τις ΗΠΑ το 1975-78, μετά τον πόλεμο στην Κύπρο. Το εμπάργκο ανάγκασε την τουρκική ελίτ να στραφεί προς τον εκσυγχρονισμό των ενόπλων δυνάμεων και την ενδυνάμωση της αυτάρκειας. Η στρατιωτική δικτατορία του 1980 αποδείχθηκε επίσης αποφασιστική για την αλλαγή του οικονομικού μοντέλου από την εκβιομηχάνιση μέσω της υποκατάστασης των εισαγωγών προς την απελευθέρωση των αγορών και την ενσωμάτωση της Τουρκία στην παγκόσμια αγορά.

Ο εκσυγχρονισμός των Τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων την περίοδο αυτή υποστηρίχθηκε ευρέως από τις δυνάμεις του ΝΑΤΟ, οι οποίες αρχικά αντιμετώπιζαν την Τουρκία ως καλό πελάτη. Η υποστήριξή τους κατέστησε δυνατή τη δημιουργία της Turkish Aerospace Industries ως συνεργασία μεταξύ της Lockheed, της General Electric και της TUSAŞ που ανήκει στο στρατιωτικό καθίδρυμα (Vakıf). Διευκόλυνε επίσης τη συμμετοχή της Τουρκίας σε διάφορα ευρωπαϊκά αμυντικά προγράμματα (π.χ. το Airbus A400M) και επέτρεψε τη μεταφορά τεχνολογίας από γαλλικές, βρετανικές, γερμανικές και ιταλικές επιχειρήσεις. Ταυτόχρονα, η Τουρκία επιδίωξε να αυξήσει τις στρατιωτικές και οικονομικές της συνεργασίες με τις (μουσουλμανικές) «αδελφές χώρες» (π.χ. πωλήσεις αεροσκαφών στην Αίγυπτο, μικρές εξαγωγές στο Πακιστάν).

Για μεγάλο μέρος της πρώιμης αυτής περιόδου, η Τουρκία συμμετείχε σε κούρσα εξοπλισμών με την Ελλάδα. Την εποχή εκείνη, η Ελλάδα ήταν οικονομικά ισχυρότερη και οι στρατιωτικές δαπάνες των δύο χωρών ήταν σε γενικές γραμμές παρόμοιες. Το σημείο καμπής ήρθε τη δεκαετία του 1990 με το τέλος του Ψυχρού Πολέμου και καθώς η Ελλάδα ετοιμαζόταν να ενταχθεί στην Ευρωπαϊκή Νομισματική Ένωση.

Οι οικονομικές επιδόσεις των δύο χωρών τις επόμενες τρεις δεκαετίες παρουσίασαν τεράστια απόκλιση, με την Τουρκία να αποκτά μια ευρεία βιομηχανική βάση, ενώ η Ελλάδα έχασε μεγάλο μέρος της βιομηχανίας της και μάλιστα συρρικνώθηκε οικονομικά. Επιπλέον, η Ελλάδα συμμετείχε στο λεγόμενο μεταψυχροπολεμικό «μέρισμα ειρήνης» μεταξύ των ευρωπαϊκών μελών του ΝΑΤΟ. Η Τουρκία ακολούθησε έναν πολύ διαφορετικό δρόμο.

Στη δεκαετία του 1990, η κουρδική εξέγερση έγινε ένας από τους κύριους πολιτικούς, οικονομικούς και συμβολικούς πόρους του Τουρκικού Στρατού. Η επιδίωξη νίκης επί του PKK δημιούργησε μια υποτιθέμενη ανάγκη τόσο για εισαγωγές όπλων όσο και για εγχώρια παραγωγή όπλων. Επιπλέον, η υπεροχή των ΗΠΑ στον Πόλεμο του Κόλπου του 1991 έκανε τους Τούρκους στρατηγούς να συνειδητοποιήσουν ότι οι Ένοπλες Δυνάμεις τους ήταν ανεπαρκώς εξοπλισμένες για να αντιμετωπίσουν τον πόλεμο στον 21ο αιώνα.

Η έκθεση σε εξελιγμένες μορφές πολέμου και οι αυξανόμενες δυσκολίες στην ανάσχεση της κουρδικής εξέγερσης οδήγησαν τις Τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις να εμβαθύνουν και να διευρύνουν το πρόγραμμα εκσυγχρονισμού τους το διάστημα που ακολούθησε. Άνοιξε ο δρόμος για τη δημιουργία μιας μεγάλης αμυντικής-βιομηχανικής βάσης που θα συμβάδιζε με τη συνολική βιομηχανική ανάπτυξη της Τουρκίας.

Υπό αυτό το πνεύμα, σχεδόν όλα τα σχέδια αγορών εξοπλισμών απαιτούσαν αντίστοιχα αντισταθμιστικά οφέλη από ξένες επενδύσεις ή συμφωνία συμπαραγωγής με τοπικούς κατασκευαστές όπλων. Οι αγορές κάλυπταν συνήθως εξοπλισμό υψηλής τεχνολογίας που θα μπορούσε υποθετικά να αναπαραχθεί στην Τουρκία. Η παραγωγή θα μπορούσε αρχικά να γίνει από κοινού με έναν εγχώριο προμηθευτή, οδηγώντας σε μεταφορά τεχνολογίας και προσδοκώντας στη δημιουργία εδάφους για μελλοντική ανεξάρτητη τουρκική παραγωγή. Ο απώτερος αδιαπραγμάτευτος στόχος ήταν να μπορέσει η Τουρκία να γίνει ανεξάρτητη από δυνητικά αναξιόπιστους ξένους προμηθευτές.

Την ίδια περίοδο, το ισλαμιστικό κίνημα ανέπτυξε στενές σχέσεις με τη MÜSİAD, η οποία αμφισβητούσε σταθερά το μονοπώλιο της TÜSİAD για πρόσβαση σε κρατικούς πόρους. Ο αμυντικός τομέας ήταν ένας από τους κύριους στίβους αυτού του πολιτικού αγώνα. Για ένα διάστημα, το πολιτικό Ισλάμ θεωρήθηκε σημαντική απειλή από τις κεμαλικές Τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις και του δόθηκε μεγαλύτερη προτεραιότητα από την υποτιθέμενη «αποσχιστική» απειλή των Κούρδων. Ωστόσο, η οικονομική κρίση του 2001 έφερε το AKP στην εξουσία το 2002 και ώθησε την χώρα αποφασιστικά προς το δρόμο του νεοφιλελευθερισμού.

Η άνοδος του AKP δεν εμπόδισε τη δημιουργία μιας βιομηχανίας όπλων, η οποία συνεχίστηκε με γοργούς ρυθμούς στηριζόμενη σε ένα τρίγωνο εξουσίας μεταξύ της κυβέρνησης, των Τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων με το καθίδρυμα τους (Vakıf) και των μεγάλων επιχειρήσεων της TÜSİAD. Το ισλαμικό «πράσινο» κεφάλαιο παρέμεινε σχετικά δευτερεύον, περιλαμβάνοντας ως επί το πλείστον Μικρές και Μεσαίες Επιχειρήσεις που συνδέονται με τη MÜSİAD.

Ωστόσο, ο ανταγωνισμός στη βιομηχανία όπλων δεν είναι ίδιος με άλλους τομείς. Οι κύριες αμυντικές επιχειρήσεις είναι ταυτόχρονα πελάτες, συνεργάτες, ανταγωνιστές και σπανιότερα προμηθευτές άλλων αμυντικών εταιρειών, τουρκικών και ξένων. Κατά συνέπεια, άρχισαν να αναπτύσσονται συνασπισμοί μεταξύ των εμπλεκομένων. Δεν είναι τυχαίο ότι ορισμένες από τις κύριες αμυντικές εταιρείες, μέλη της TÜSİAD, συμμάχησαν με επιχειρήσεις της MÜSİAD, οι οποίες προωθούν μια διακρατική «ισλαμική αγορά». Η συμμαχία συνδύασε την τεχνολογική τεχνογνωσία των μελών της TÜSİAD με την πρόσβαση των μελών της MÜSİAD στην αγορά των λεγόμενων μουσουλμανικών χωρών.

Οι κορυφαίοι στρατηγοί των Τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων βρέθηκαν συχνά σε αντίθεση με την αναδυόμενη νέα καπιταλιστική ελίτ, αλλά με την πάροδο του χρόνου τα συμφέροντά τους συνέκλιναν καθώς ο τουρκικός στρατός είναι επίσης ένας σημαντικός οικονομικός παράγοντας. Όσο περισσότερο συνειδητοποιούσαν οι στρατηγοί τις πολιτικές και οικονομικές επιπτώσεις της κατοχής οικονομικής ισχύος μέσω του καθιδρύματος (Vakıf) και της OYAK, τόσο πιο πυκνό γινόταν το δίκτυο επίσημων και ανεπίσημων επαφών που τους συνέδεε με τις επιχειρήσεις. Αυτή είναι η βαθύτερη πραγματικότητα του τουρκικού Στρατιωτικού Βιομηχανικού Συγκροτήματος.

Μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα του 2016, ο Ερντογάν έλαβε αποφασιστικά μέτρα για την εξάλειψη των υπολειμμάτων της παλιάς κεμαλικής ιδεολογίας στις Ένοπλες Δυνάμεις, ενώ παράλληλα επιδίωξε να κυριαρχήσει επί του Στρατιωτικού Βιομηχανικού Συμπλέγματος. Οι διοικητικοί δεσμοί που συνδέουν τη βιομηχανία όπλων με το κράτος τέθηκαν υπό τον έλεγχο του Προέδρου. Η ηγεσία των Τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων αντιμετώπισε σημαντική απώλεια ελέγχου στη λήψη τελικών αποφάσεων.

Ταυτόχρονα, ο Ερντογάν διόρισε στελέχη που πρόσκεινται στην κυβέρνηση του στη διοίκηση επιχειρήσεων της αμυντικής βιομηχανίας όπως τις ASELSAN, HAVELSAN, ROKETSAN και TAI (TUSAŞ), που αποτελούν τη ραχοκοκαλιά του Στρατιωτικού Βιομηχανικού Συγκροτήματος. Αυτές οι επιχειρήσεις ελέγχονταν ιστορικά από το καθίδρυμα (Vakıf) των Τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων, αλλά το 2018 ο Ερντογάν επέβαλε τους δικούς του ανθρώπους σε κορυφαίες θέσεις. Η Προεδρία άρχισε να κυριαρχεί στη λήψη αποφάσεων από το καθίδρυμα (Vakıf), όπως και στους μηχανισμούς χρηματοδότησης της στρατιωτικής βιομηχανίας μέσω του κράτους.

Ο μετασχηματισμός αυτός συμβαδίζει με τη σκλήρυνση του αυταρχικού καθεστώτος του Ερντογάν στην Τουρκία. Η άρση της στρατιωτικής κυριαρχίας από το ΑΚΡ δεν οδήγησε σε ένα πιο δημοκρατικό σύστημα στην Τουρκία, αλλά αντίθετα δημιούργησε έναν νέο αυταρχισμό, στον οποίο ο Πρόεδρος έχει τον πλήρη διοικητικό και οικονομικό έλεγχο.

5. Γεωπολιτική ανάδυση

Αυτές οι εξελίξεις είναι άρρηκτα συνδεδεμένες με τον ολοένα και πιο διφορούμενο ρόλο της Τουρκίας στο ΝΑΤΟ αλλά και τον μεταβαλλόμενο γεωπολιτικό της ρόλο ως αναδυόμενης περιφερειακής δύναμης. Η χώρα φαίνεται να αναζητεί μεγαλύτερη στρατιωτική συμβατότητα με τις ΗΠΑ και το υπόλοιπο ΝΑΤΟ, ενώ έχει αυξανόμενη εξάρτηση από τον στρατό για την παροχή εσωτερικής ασφάλειας.

Το τέλος του Ψυχρού Πολέμου μετέτρεψε την Τουρκία από μια φτωχή, περιφερειακή χώρα σε ένα «κομβικό κράτος» με πρόσβαση σε πολλές στρατηγικές περιοχές: τα Βαλκάνια, τη Μέση Ανατολή, τον Καύκασο, την Κεντρική Ασία και την Ανατολική Μεσόγειο. Το αναδυόμενο μπλοκ εξουσίας βρήκε τεράστιο πεδίο για τις φιλοδοξίες του και απέκτησε ένα αποφασιστικό γεωπολιτικό πλεονέκτημα διευρύνοντας και βελτιώνοντας την αμυντική βιομηχανία.

Το σημερινό αποτύπωμα και οι δυνατότητες των Τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων δεν έχουν καμία σχέση με το παρελθόν. Πριν από το 2016, ο τουρκικός στρατός ήταν σε θέση να διεξάγει μόνο ένα περιορισμένο φάσμα επιχειρήσεων εκτός συνόρων, όπως στην Κύπρο και στο βόρειο Ιράκ. Συνεισέφερε επίσης σε πολυμερείς αποστολές του ΝΑΤΟ και του ΟΗΕ στα Βαλκάνια, την Αφρική και το Αφγανιστάν.

Τίποτε από αυτά δεν συγκρίνεται με την προβολή ισχύος μετά το 2016, συμπεριλαμβανομένων των πολεμικών επιχειρήσεων και της εμπλοκής σε πολλαπλές συγκρούσεις .

Συνδυάζοντας την εγχώρια παραγωγή στρατιωτικού υλικού με τη δημιουργία βάσεων στο εξωτερικό, οι Τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις έχουν αναπτύξει διαπεριφερειακές επιχειρησιακές δυνατότητες, συμπεριλαμβανομένων αποστολών του ΝΑΤΟ, βασικών συνεργασιών εκτός ΝΑΤΟ, αναπτυξιακών έργων, πολυμερών ειρηνευτικών αποστολών και συνεχών μονομερών επιχειρήσεων. Το αποτύπωμα τους ξεπερνιέται από λίγες μόνο άλλες στρατιωτικές δυνάμεις στον κόσμο.

Αρκεί να αναφέρουμε ότι οι Τουρκικές Χερσαίες Δυνάμεις παρέχουν ένα επιτελείο σε επίπεδο σώματος και μια μηχανοκίνητη ταξιαρχία για την Κοινή Ομάδα Εργασίας Πολύ Υψηλής Ευθύνης (VJTF) του ΝΑΤΟ σε εκ περιτροπής βάση, με την τελευταία εναλλαγή το 2021. Η Τουρκία φιλοξενεί διοίκηση του ΝΑΤΟ, παρέχει βασικά στοιχεία της Ομάδας 2 του ΝΑΤΟ γα την αντιμετώπιση των ναρκών, και φιλοξενεί ραντάρ εναέριου ανεφοδιασμού και αεράμυνας του ΝΑΤΟ στην εθνική της επικράτεια.

Η Άγκυρα έχει αναπτύξει στρατιωτικές συνεργασίες με μια ακόμα σειρά χωρών, όπως το Αζερμπαϊτζάν, το Πακιστάν, η Ουκρανία, το Κατάρ και η περιοχή του Κουρδιστάν στο Ιράκ (KRI).

Εντυπωσιακό παράδειγμα είναι το Αζερμπαϊτζάν, όπου η Τουρκία έχει εμπλακεί στη δημιουργία ενός αποτελεσματικού τοπικού στρατού εδώ και τρεις δεκαετίες. Το 2016 οι Τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις άνοιξαν την πρώτη τους μόνιμη βάση στη Μέση Ανατολή στο Κατάρ, με αρκετές χιλιάδες προσωπικό αέρος, εδάφους και ναυτικού που λειτουργεί στο πλαίσιο μιας συνδυασμένης κοινής διοίκησης Κατάρ-Τουρκίας (Συμφωνία Στρατιωτικής Συνεργασίας Τουρκίας – Κατάρ).

Η συνεργασία με το Πακιστάν έχει επικεντρωθεί περισσότερο στην αμυντική βιομηχανία, αλλά οι δύο στρατοί έχουν δεσμευτεί να αυξήσουν τις κοινές προσπάθειες εκπαίδευσης και καταπολέμησης της τρομοκρατίας και έχουν πραγματοποιήσει ασκήσεις στο Πακιστάν και το Αζερμπαϊτζάν. Τέλος, το Τουρκικό Στρατιωτικό Βιομηχανικό Σύμπλεγμα έχει εμπλακεί στον πόλεμο Ρωσίας-Ουκρανίας ως προμηθευτής στρατιωτικού εξοπλισμού, αλλά και παλαιότερα ως μυστικός συνεργάτης των ουκρανικών δυνάμεων.

Ένα εξίσου εντυπωσιακό μέρος της αυξανόμενης στρατιωτικής παρουσίας της Τουρκίας είναι και η εμπλοκή της στην Αφρική. Η Διοίκηση της Τουρκικής Ειδικής Δύναμης στη Σομαλία επιβλέπει την εκπαίδευση στο στρατόπεδο TURKSOM στη Σομαλία και σε βάσεις στην Τουρκία από το 2011. Η Ομάδα Αποστολής της Λιβύης έχει εκπαιδεύσει μια ποικιλία λιβυκών δυνάμεων, με κύριες βάσεις στην Τρίπολη, τη Μισράτα και τη Βατίγια. Τουρκικές και αιθιοπικές δυνάμεις εκπαιδεύονται από κοινού, συμπληρώνοντας έτσι την έγκριση της Άγκυρας για πωλήσεις επανδρωμένων αεροσκαφών στην Αιθιοπία. Τόσο ο Νίγηρας όσο και το Τόγκο έχουν δημιουργήσει στρατιωτικά προγράμματα συνεργασίας μετά την αγορά τουρκικών μη επανδρωμένων αεροσκαφών.

Ίσως όμως η πιο εντυπωσιακή εξέλιξη να είναι η εμπλοκή του τουρκικού στρατού και των δυνάμεων ασφαλείας με τις ένοπλες ομάδες της αντιπολίτευσης στη Συρία, που τελικά οδήγησε στην αναδιάρθρωση του διασπασμένου Συριακού Εθνικού Στρατού. Η Τουρκία διαδραμάτισε πρωταγωνιστικό ρόλο στην ανατροπή του καθεστώτος Άσαντ, αναδεικνυόμενη σε κυρίαρχο παίκτη στη Μέση Ανατολή.

Όλα αυτά αποτελούν ξεκάθαρες ενδείξεις μιας χώρας που επιδιώκει μεγάλη προβολή ισχύος. Η Τουρκία έχει πλέον το μέγεθος της οικονομίας και πληθυσμού για να αναλάβει φιλόδοξες στρατιωτικές και πολιτικές δραστηριότητες πέρα από τα σύνορά της. Ανήκει σε μια ευρύτερη ομάδα χωρών, που όλες προέρχονται από τη λεγόμενη περιφέρεια της παγκόσμιας οικονομίας, οι οποίες είναι ικανές να αμφισβητήσουν διάφορες πτυχές της ηγεμονίας των ΗΠΑ. Με κλασικό αυτοκρατορικό τρόπο, αποτελεί ταυτόχρονα απειλή και ζωτικό σημείο αναφοράς για όλους τους γείτονές της.

Όπως καταδείχθηκε προηγουμένως, η γεωπολιτική άνοδος της Τουρκίας βασίζεται σε ένα νέο μπλοκ εξουσίας μεταξύ των κορυφαίων καπιταλιστών της. Έχουν βρει φωνή στο AKP του Ερντογάν και μπορούν να στηριχτούν στο αυταρχικό του καθεστώς για να διασφαλίσουν τον εσωτερικό έλεγχο. Δεν είναι λιγότερο σημαντικό ότι ο Ερντογάν τους έχει προσφέρει μια ιδεολογία που είναι ρητά θρησκευτική, αντλεί από το οθωμανικό αυτοκρατορικό παρελθόν, αλλά ταυτόχρονα εξακολουθεί να διατηρεί τον εθνικιστικό πυρήνα του κεμαλισμού. Το Στρατιωτικό Βιομηχανικό Σύμπλεγμα είναι ο βράχος πάνω στον οποίο στηρίζεται αυτός το μπλοκ εξουσίας.

Φυσικά, δεν είναι όλα ρόδινα. Η οικονομία μπορεί να είναι μεγάλη, αλλά χαρακτηρίζεται από έλλειψη σταθερότητας και είναι πολύ εκτεθειμένη στις παγκόσμιες ροές κεφαλαίων. Η ανισότητα είναι πλέον ανεξέλεγκτη και ευρύτατα στρώματα εργαζομένων μετά βίας μπορούν να τα βγάλουν πέρα στις μεγάλες πόλεις, ειδικά στην Κωνσταντινούπολη. Ο ιδεολογικός διαχωρισμός μεταξύ κοσμικότητας και θρησκείας αντιπροσωπεύει ένα πλήρες ρήγμα στην κοινωνία. Ο θρησκευτικός αυταρχισμός της ελεύθερης αγοράς παρέχει βραχυπρόθεσμες απαντήσεις στα κοινωνικά προβλήματα, αλλά δεν αποτελεί λύση.

Η Τουρκία πάντα προχωρούσε μπροστά μέσα από κρίσεις που συγκλόνιζαν την κοινωνία. Μένει να δούμε ποια μορφή θα πάρει αυτή η διαδικασία κρίσεων, καθώς η χώρα συνεχίζει να διαμορφώνει το νέο αυτοκρατορικό της προσωπείο. Μένει ακόμη να δούμε ποια θα είναι η στάση των μεγάλων και των γειτονικών δυνάμεων στις νέες συνθήκες που διαμορφώνονται.

https://www.militaire.gr/to-toyrkiko-stratiotiko-viomichaniko-symplegma-mia-nea-pragmatikotita-stin-pagkosmia-geopolitiki-k-lapavitsas-kai-m-agtza/

Οντάριο: Ακύρωσε σύμβαση με τη Starlink του Μασκ – Επικοινωνία Τραμπ με Τριντό

Από

pcuser

February 4, 2025

Απαγορεύει τις συμβάσεις με αμερικανικές εταιρείες ως αντίποινα στους δασμούς Τράμπ

Η κυβέρνηση της καναδικής επαρχίας Οντάριο, οικονομικού κέντρου της χώρας, ανακοίνωσε σήμερα ότι θα απαγορεύσει τη σύναψη δημόσιων συμβάσεων με αμερικανικές εταιρείες, κίνηση που θα τις οδηγήσει να «χάσουν δεκάδες δισεκατομμύρια δολάρια σε νέα έσοδα», δήλωσε ο πρωθυπουργός του Οντάριο, Νταγκ Φορντ.

«Ας κατηγορήσουν για αυτό τον πρόεδρο Τραμπ», τόνισε ο Φορντ, αντιδρώντας έτσι στην επιβολή δασμών από τις ΗΠΑ σε καναδικά προϊόντα.

Ο Φορντ ακύρωσε επίσης μια σύμβαση που είχε υπογράψει η τοπική κυβέρνηση – ύψους 100 εκατομμυρίων καναδικών δολαρίων (66 εκατομμύρια ευρώ) με τη Starlink, εταιρεία του Έλον Μασκ, στενού συμμάχου του Αμερικανού προέδρου και μέλους της αμερικανικής κυβέρνησης.

Εν μέσω του κλίματος αυτού, ο Τραμπ δήλωσε με ανάρτησή του στο Truth Social σήμερα ότι είχε τηλεφωνική επικοινωνία με τον Καναδό πρωθυπουργό Τζάστιν Τριντό. Ο ένοικος του Λευκού Οίκου είπε ότι θα συνομιλήσει ξανά με τον Τριντό στις 15:00 (Ανατολική ώρα ΗΠΑ, 23:00 ώρα Ελλάδας).

Στην ανάρτησή του, ο πρόεδρος των ΗΠΑ αναφέρθηκε εκ νέου στους καναδικούς ρυθμιστικούς κανονισμούς του τραπεζικού συστήματος και στη διακίνηση ναρκωτικών ουσιών ως τον λόγο της επιβολής των αμερικανικών δασμών.

https://www.pronews.gr/kosmos/leykos-oikos-to-meksiko-antedrase-sovara-stous-dasmous-eno-o-kanadas-fainetai-na-min-katalave/

Γεωργία: «Μας είχαν προτείνει να ανοίξουμε δεύτερο μέτωπο κατά της Ρωσίας»

Από

pcuser

February 4, 2025

Όσα αποκάλυψε ο Γεωργιανός πρωθυπουργός Ηρακλί Κομπαχίτζε

(Ανανέωση από αρχική δημοσίευση: 02/03, 23:40):

Ο πρωθυπουργός της Γεωργίας Ηρακλί Κομπαχίτζε, δήλωσε ότι οι γεωργιανές αρχές κλήθηκαν να ανοίξουν ένα δεύτερο μέτωπο κατά της Ρωσίας στην αρχή του πολέμου στην Ουκρανία.

«Αυτό μας είπαν πίσω από κλειστές πόρτες όταν μας κάλεσαν να ανοίξουμε ένα δεύτερο μέτωπο. Όπως έχει δείξει η εμπειρία, όλα αυτά επιβεβαιώνουν ότι η προσέγγισή μας ήταν απολύτως σωστή και δικαιολογημένη», είπε ο Κομπαχίτζε.

Δήλωσε επίσης ότι οι απόψεις του Ντόναλντ Τραμπ και του κόμματος του Γεωργιανού Ονείρου συμπίπτουν.

«Αυτό που λέμε εδώ και τρία χρόνια και γιατί ανακηρυχτήκαμε φιλορωσικό και αντιδυτικό κόμμα, επαναλαμβάνεται τώρα το ένα μετά το άλλο από τη νέα αμερικανική κυβέρνηση. Και αυτό ισχύει για τις δηλώσεις μας για την Ουκρανία», είπε ο Γεωργιανός πρωθυπουργός.

https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/diethnis-asfaleia/georgia-mas-eixan-proteinei-na-anoiksoume-deytero-metopo-kata-tis-rosias/

Ο Τραμπ υποδέχεται τον Νετανιάχου -Ο πρώτος ηγέτης που προσκλήθηκε μετά την επιστροφή του στον Λευκό Οίκο

Από

anixneuseis

February 4, 2025

Ντόναλντ Τραμπ και Μπέντζαμιν Νετανιάχου / Φωτογραφία αρχείου: AP
04/02/2025 07:45
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ υποδέχεται σήμερα, Τρίτη τον Ισραηλινό πρωθυπουργό Μπέντζαμιν Νετανιάχου,

Πρόκειται για τον πρώτο ξένο ηγέτη ο οποίος προσκλήθηκε στον Λευκό Οίκο αφότου ξανάγινε ένοικός του ο Ρεπουμπλικανός πρόεδρος, σε πολύ λεπτή στιγμή όσον αφορά την επανέναρξη των έμμεσων διαπραγματεύσεων για τη Λωρίδα της Γάζας.

Ο Τραμπ προκάλεσε πρόσφατα θύελλα αντιδράσεων και αγανάκτηση, ειδικά στον αραβικό κόσμο, με την πρότασή του να «καθαριστεί» και να «νοικοκυρευτεί» ο παλαιστινιακός θύλακος -που συμπεριλάμβανε τον εκτοπισμό των παλαιστινίων κατοίκων του σε «πιο ασφαλείς» και «πιθανόν πιο άνετες» τοποθεσίες- όπως στην Αίγυπτο και την Ιορδανία. Το Κάιρο και το Αμάν απέρριψαν την ιδέα κατηγορηματικά.

Αναχωρώντας από το Ισραήλ, ο ισραηλινός πρωθυπουργός διαβεβαίωσε πως, σε «στενή συνεργασία» με τον αμερικανό πρόεδρο, θα καταστεί εφικτό να «ξαναχαραχτεί ακόμη περαιτέρω» ο χάρτης της Μέσης Ανατολής.

Ο Ντόναλντ Τραμπ σημείωσε χθες από το Οβάλ Γραφείο πως δεν έχει «καμιά εγγύηση» πως η συμφωνία κατάπαυσης του πυρός, που γενικά τηρείται, θα παραταθεί στον παλαιστινιακό θύλακο, αφού διαλάλησε τον ρόλο του και αυτόν των συνεργατών του στη συμφωνία ανακωχής, που ανακοινώθηκε παραμονές της επιστροφής του στην εξουσία την 20ή Ιανουαρίου.

Ο ειδικός απεσταλμένος του για τη Μέση Ανατολή Στιβ Γουίτκοφ θέλησε να φανεί ελαφρά πιο αισιόδοξος: η συμφωνία «αντέχει μέχρι εδώ κι τρέφουμε ασφαλώς την ελπίδα (…) πως θα βγάλουμε τους ομήρους, θα σώσουμε ζωές και θα καταλήξουμε, το ελπίζουμε, σε ειρηνική λύση».

Tραμπ και διαπραγματεύσεις Ισραήλ-Χαμάς
Η επίσκεψη του πρωθυπουργού του Ισραήλ στην πρωτεύουσα των ΗΠΑ συμπίπτει με την επανέναρξη των έμμεσων διαπραγματεύσεων, υπό την αιγίδα μεσολαβητών, ανάμεσα στο Ισραήλ και τη παλαιστινιακή ισλαμιστική οργάνωση της Χαμάς, για τη δεύτερη φάση της συμφωνίας κατάπαυσης του πυρός.

Αυτή αναμένεται να επιτρέψει την απελευθέρωση των τελευταίων ομήρων που παραμένουν σε αιχμαλωσία στη Λωρίδα της Γάζας και να οδηγήσει στο οριστικό τέλος του πολέμου, έναυσμα του οποίου ήταν η άνευ προηγουμένου έφοδος της Χαμάς σε νότιους τομείς της ισραηλινής επικράτειας την 7η Οκτωβρίου 2023.

Ο Μπέντζαμιν Νετανιάχου πάει εξάλλου στην Ουάσιγκτον καθώς ο στρατός του διεξάγει από την 21η Ιανουαρίου ευρείας κλίμακας επιχείρηση στο βόρειο τμήμα της κατεχόμενης Δυτικής Όχθης.

Όταν δημοσιογράφος τον ρώτησε χθες αν θα ενέκρινε την προσάρτηση της περιοχής αυτής στο Ισραήλ, ο Τραμπ αρχικά είπε «δεν θα μιλήσω για αυτό», προτού προσθέσει πως το Ισραήλ «είναι πολύ μικρή χώρα» σε έκταση.

Η κατηγορηματική άρνηση της Ιορδανίας και της Αιγύπτου να υποδεχτούν όπως ζήτησε Παλαιστίνιους δεν μοιάζει να αποθάρρυνε τον μεγιστάνα των ακινήτων, που δεν κρύβει πως προσεγγίζει κάθε διεθνή διπλωματική πρόκληση σαν διαπραγμάτευση για το κλείσιμο συμφωνίας μεταξύ εταιρειών -σαν «deal».

«Έχουμε κάνει πολλά για αυτούς και θα το κάνουν», διαβεβαίωνε την Πέμπτη ο Τραμπ.

Θα υποδεχθεί την ερχόμενη Τρίτη 11η Φεβρουαρίου τον βασιλιά Αμπντάλα Β΄ της Ιορδανίας, ενώ το Σάββατο μίλησε τηλεφωνικά με τον αιγύπτιο ομόλογό του Άμπντελ Φάταχ αλ Σίσι.

Οι δυο χώρες συμπεριλαμβάνονται στις πέντε που με επιστολή τους στον αμερικανό υπουργό Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο εναντιώθηκαν στα σχέδια να εκτοπιστούν οι Παλαιστίνιοι που ζουν στη Λωρίδα της Γάζας και παρότρυναν να τους επιτραπεί να πάρουν ενεργά μέρος στη διαδικασία της ανοικοδόμησης του θυλάκου, που έχει υποστεί πελώρια καταστροφή, σύμφωνα με ρεπορτάζ που δημοσιεύτηκε στον ιστότοπο Axios.

Άρση περιορισμών στον εξοπλισμό του Ισραήλ
Ο Τραμπ προχώρησε στην άρση περιορισμών στις παραδόσεις στο Ισραήλ βομβών 2.000 λιβρών (περίπου 900 κιλών) που επέβαλε ο προκάτοχός του Τζο Μπάιντεν. Αναίρεσε εξάλλου οικονομικές κυρώσεις σε βάρος ισραηλινών εποίκων που κατηγορούνται για επιθέσεις εναντίον Παλαιστινίων στη Δυτική Όχθη.

Ο Αμερικανός πρόεδρος έχει σκοπό να συζητήσει με τον προσκεκλημένο του τους σχεδιασμούς για την ενδεχόμενη εξομάλυνση των σχέσεων του Ισραήλ και της Σαουδικής Αραβίας, για την οποία κατέβαλε προσπάθειες ήδη κατά την πρώτη του θητεία.

Αλλά το Ριάντ συνδέει τη διαδικασία με την εφαρμογή της λύσης των δυο κρατών -την οποία απορρίπτει ξερά ο ισραηλινός πρωθυπουργός.

Ο Νετανιάχου αναμένεται να παραμείνει στις ΗΠΑ ως το απόγευμα του Σαββάτου, γνωστοποίησαν αργά χθες βράδυ οι υπηρεσίες του, καθώς ζητήθηκαν «πολλές» συναντήσεις με Αμερικανούς αξιωματούχους, κατ’ αυτές.

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Α.Τσελέντης για Σαντορίνη: «Έρχεται τις επόμενες ώρες μεγάλος σεισμός»

Από

pcuser

February 4, 2025

Πόπη Φράγκου

«Το μεγάλο ρήγμα της Αμοργού που μας έδωσε το καταστροφικό σεισμό του 1956 έχει ενεργοποιηθεί»

Ο διευθυντής του Γεωδυναμικού Ινστιτούτου Άκης Τσελέντης πριν από λίγο προέβλεψε πως θα σημειωθεί ένας μεγάλος σεισμός στην περιοχή της Σαντορίνης τις επόμενες ώρες!

Είπε μάλιστα χαρακτηριστικά ότι «Το μεγάλο ρήγμα της Αμοργού που μας έδωσε το καταστροφικό σεισμό του 1956 έχει ενεργοποιηθεί».

Όπως αναφέρει με ανάρτησή του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης που «ανέβηκε» πριν από λίγα λεπτά:

«Ο σεισμογόνος χώρος επεκτείνεται προς τα ΒΑ και είναι φανερό ότι το μεγάλο ρήγμα της Αμοργού που μας έδωσε το καταστροφικό σεισμό του 1956 έχει ενεργοποιηθεί.

Η όλη δραστηριότητα έχει ξεκάθαρα τα χαρακτηριστικά ΠΡΟΣΕΙΣΜΙΚΗΣ ακολουθίας και δυστυχώς όσο δε γίνεται ο κύριος σεισμός τόσο θα ΑΥΞΑΝΕΙ και το αναμενόμενο μέγεθος του.

Το χειρότερο σενάριο είναι να φτάσουμε τα μεγέθη του 1956 αλλά το πλέον πιθανό είναι να έχουμε σύντομα τον κυρίως σεισμό, (όχι όπως το Αρκαλοχώρι που είχαμε προσεισμική ακολουθίες 4 μηνών), οπότε θα μπούμε στη καθαρά μετασεισμική φάση ή οποία όμως θα διαρκέσει για αρκετούς μήνες μέχρι το καλοκαίρι, με δραματικές επιπτώσεις στο τουρισμό του νησιού το οποίο δεν είναι ότι καλύτερο από συνθήκες δόμησης», ανέφερε χαρακτηριστικά.

Ολόκληρη η ανάρτησή του:

«ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΣΑΣ

Δυστυχώς η σεισμική δραστηριότητα ΔΕΝ ΑΠΟΚΛΙΜΑΚΩΝΕΤΑΙ αλλά αντίθετα εντείνει τους ρυθμούς της. Μόνο μέσα σε αυτές τις λίγες μέρες του Φεβρουαρίου ξεπέρασαν τους 40 οι σεισμοί μεγαλύτεροι των 4R.

Ο σεισμογόνος χώρος επεκτείνεται προς τα ΒΑ και είναι φανερό ότι το μεγάλο ρήγμα της Αμοργού που μας έδωσε το καταστροφικό σεισμό του 1956 έχει ενεργοποιηθεί.

Έχουν γίνει πολεοδομικά εγκλήματα στο νησί υπό την πίεση των ξενοδοχειακών συμφερόντων.

Δόθηκαν οικοδομικές άδειες και κτίστηκαν στα Φηρά, στην Οία και αλλαχού, κατασκευές μεγάλου βάρους (Ξενοδοχεία με πισίνες) στα πρανή, στην πλαγιά, στην πλήρη κατηφόρα προς την θάλασσα, κάτω του παραδοσιακού οικισμού, με ψευτοθεμελιώσεις!

Σχετικά τώρα με τα ηφαίστεια είναι και τα δύο (Σαντορίνης κ Κολούμπο) ενεργά και σίγουρα υπάρχει μια αμφίδρομη σχέση με τη σεισμικότητα.

Θα παρακαλούσα τους πολιτικούς (τοπικούς και μη) να μην προκαταβάλουν τους επιστήμονες και να κάνουν σεισμολογικές εκτιμήσεις. Αν θέλουν να προσφέρουν ας πατάξουν τις πολεοδομικές παρανομίες κλείνοντας τα αυτιά τους στα ξενοδοχειακά συμφέροντα και να αφήσουν τους επιστήμονες να κάνουν τη δουλειά τους.

Υπάρχει βέβαια και η μικρή πιθανότητα το φαινόμενο να εκτονωθεί με μεσαίου μεγέθους σεισμούς αλλά εμείς πρέπει να σκεφτόμαστε το χειρότερο σενάριο. Πάντως να γίνει αντιληπτό ότι οι ζωές των κατοίκων είναι πολύ πάνω από τα όποια οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα.

Και το νησί μου η Κεφαλλονιά έχει σεισμικότητα ΠΟΛΥ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ από τη Σαντορίνη και αντίστοιχα απότομα πρανή αλλά έχει τέλειες συνθήκες δόμησης.

Ήμαστε σχεδόν άτρωτοι και σε πολύ μεγάλα σεισμικά μεγέθη. Για αυτό λέμε «come to Cephallonia to enjoy earthquakes!». Μακάρι κάποια στιγμή να μπορούσαμε να πούμε το ίδιο και για όλη την Ελλάδα.

(**) Την προηγούμενη ανάρτηση μου την είδαν πάνω από 500,000! Άτομα (Από μετρήσεις του FB, δεν εννοώ τα like).

Σας ευχαριστώ για την μεγάλη τιμή που μου κάνετε να με διαβάζετε.

Δεν θα σας διαψεύσω και πάντα όπως όλα τα χρόνια της καριέρας μου θα σας λέω αλήθειες μακριά από οποιεσδήποτε πολιτικές ποδηγετήσεις και συμφέροντα».

https://www.pronews.gr/perivallon/fysi/a-tselentis-gia-santorini-erxetai-tis-epomenes-ores-megalos-seismos/

Η μυστική συμφωνία της τουρκικής MIT με τους ισλαμοφασίστες του Τζολάνι

Από

pcuser

February 4, 2025

Ως μέρος μιας μυστικής συμφωνίας μεταξύ της τουρκικής υπηρεσίας πληροφοριών (Milli İstihbarat Teşkilatı, MIT) και της Hay’at Tahrir al-Sham (HTS), παλαιότερα γνωστή ως Μέτωπο Nusra, η τρομοκρατική ομάδα δεσμεύτηκε να απόσχει από τη διεξαγωγή επιθέσεων σε τουρκικό έδαφος, με αντάλλαγμα υλικοτεχνική υποστήριξη, όπλα, μαχητές και χρηματοδότηση που διευκολύνεται από και μέσω της Τουρκίας.

Όπως αποκάλυψε το Nordic Monitor, η συμφωνία που έγινε τα πρώτα χρόνια του συριακού εμφυλίου πολέμου όριζε ότι η HTS με επικεφαλής τον Αχμέντ αλ Σάρα (αλ Τζολάνι) στη Συρία, θα επικέντρωνε τις προσπάθειές του στην ανατροπή του Μπασάρ αλ Άσαντ κατά τη διάρκεια των 13 ετών εσωτερικής σύγκρουσης και θα διασφάλιζε ότι οι μαχητές της δεν θα πραγματοποιούσαν ποτέ επιθέσεις σε τουρκικό έδαφος.

Ο αλ-Τζολάνι κράτησε το δικό του μέρος της συμφωνίας, καθώς δεν έχει πραγματοποιηθεί ούτε μία επίθεση από την HTS στην Τουρκία.

Παρά το γεγονός ότι χαρακτηρίστηκε επίσημα τρομοκρατική ομάδα από την Τουρκία και η οργάνωσή του είχε απαγορευτεί και καταχωρηθεί ως τρομοκρατική οντότητα λόγω των δεσμών της με την Αλ Κάιντα, η HTS λειτουργούσε ελεύθερα εντός της χώρας.

Συγκέντρωσε κεφάλαια, στρατολόγησε μαχητές, προωθούσε όπλα και προμήθειες και λάμβανε ακόμα και πληροφορίες που της επέτρεπαν να εξαπολύσει αποτελεσματικές επιθέσεις στη Συρία.

Εν τω μεταξύ, η ισλαμιστική κυβέρνηση του Ταγίπ Ερντογάν παρουσίαζε δημόσια μια διαφορετική αφήγηση σχετικά με την HTS, δημιουργώντας την εσφαλμένη εντύπωση ότι η Τουρκία συμμορφωνόταν με τα ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ για την τρομοκρατία. Αυτό το προσωπείο διατηρήθηκε μέσω στημένων αστυνομικών επιχειρήσεων που τάχα στόχευαν δίκτυα της HTS στη χώρα.

Σε πολλά έγγραφα που συντάχθηκαν από τις δικαστικές αρχές και τις υπηρεσίες επιβολής του νόμου της Τουρκίας, η ομάδα του αλ Σάρα χαρακτηρίζεται επίσημα ως τρομοκρατική οργάνωση με το ακρωνύμιο FEC/ENC/HTŞ (Fetih El Şam – El Nusra Cephesi – Heyeti Tahriri Şam Cephesi στα τουρκικά).

Αυτά τα έγγραφα, που εξετάστηκαν από το Nordic Monitor, υπογραμμίζουν τους προηγούμενους δεσμούς του αλ-Σαράα με την Αλ Κάιντα και αναφέρουν ότι η ομάδα αποτελεί απειλή για την εθνική ασφάλεια της Τουρκίας, παρά τη μεταγενέστερη ανακοίνωση της ρήξης από την Αλ Κάιντα.

Στην απόφαση του Μαΐου 2023, το ανώτατο εφετείο της Τουρκίας κατέταξε την HTS ως τρομοκρατική οργάνωση και περιέγραψε γιατί αποτελεί απειλή για την Τουρκία. Ωστόσο, η απόφαση δεν εφαρμόστηκε ποτέ από την κυβέρνηση Ερντογάν:

Τα έγγραφα αναφέρουν ότι η HTS στρατολογεί μαχητές και συγκεντρώνει κεφάλαια στην Τουρκία, μεταφέρει Τούρκους ανήλικους στο πεδίο της μάχης της Συρίας, βοηθά στη λαθραία μεταφορά ξένων μαχητών στη Συρία μέσω τουρκικών συνόρων, απαγάγει άτομα για λύτρα στη Συρία, εμπλέκεται σε βίαιες και καταναγκαστικές ενέργειες και διεξάγει παράνομο λαθρεμπόριο ιστορικών αντικειμένων μέσω των τουρκοσυριακών συνόρων.

Σε διάφορες αποφάσεις που εκδόθηκαν μέχρι το 2024, το Ανώτατο Εφετείο της Τουρκίας περιέγραψε την HTS ως οργάνωση που αρχικά προσδιορίστηκε ως κλάδος της Αλ Κάιντα και αργότερα μετονομάστηκε ως Jabhat Fateh al-Sham (πρώην Μέτωπο Al-Nusra) πριν καταλήξει στο HTS.

Το δικαστήριο την χαρακτήρισε ως ένοπλη τρομοκρατική οργάνωση, δηλώνοντας ότι χρησιμοποιεί βία, εκφοβισμό και απειλές για να υπονομεύσει τη συνταγματική τάξη της Τουρκίας, να θέσει σε κίνδυνο την κρατική ασφάλεια, να διαταράξει τη δημόσια τάξη και να επιδιώξει τους παράνομους στόχους της.

«Αν και η οργάνωση έχει ανακοινώσει ότι δεν υπόσχεται πλέον πίστη στην Αλ Κάιντα, η ιδεολογική της βάση, η βασική της φιλοσοφία και η επιχειρησιακή της προσέγγιση παραμένουν βασισμένες στην ιδεολογία της Αλ Κάιντα», ανέφερε ένα έγγραφο με ημερομηνία 2 Μαΐου 2023.

Από το 2015 οι τουρκικές υπηρεσίες επιβολής του νόμου έχουν πραγματοποιήσει συνολικά 235 επιχειρήσεις κατά του δικτύου του αλ Σαράα στην Τουρκία, συλλαμβάνοντας 605 άτομα, συμπεριλαμβανομένων 96 ξένων υπηκόων. Ωστόσο, μόνο το ένα τέταρτο από αυτούς συνελήφθησαν επίσημα, και σχεδόν όλοι αφέθηκαν ελεύθεροι αργότερα, ακόμα κι αν είχαν πιαστεί με όπλα ή πυρομαχικά.

Αυτή η λεγόμενη καταστολή δεν ήταν παρά ένα πρόσχημα για την κυβέρνηση Ερντογάν να παρουσιαστεί ότι συμμορφώνεται με τα ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ και ότι έχει δεσμευτεί να εξαρθρώσει τρομοκρατικά δίκτυα στα διεθνή φόρουμ.

Η κυβέρνηση Ερντογάν κοινοποίησε ιδιωτικά σε αρχηγούς της αστυνομίας, δικαστές και εισαγγελείς ότι η HTS αποτελούσε περιουσιακό στοιχείο για τις τουρκικές μυστικές υπηρεσίες και ότι θα της επιτρεπόταν να λειτουργεί ατιμώρητα στην Τουρκία.

Αυτό εξηγεί γιατί, για παράδειγμα, μια από τις πιο προβεβλημένες καταστολές από την κυβέρνηση Ερντογάν στην HTS κατέληξε σε αποτυχία. Στις 13 Ιανουαρίου 2019, αστυνομικές μονάδες ειδικών επιχειρήσεων πραγματοποίησαν έφοδο σε πολλές τοποθεσίες, με τα μέσα ενημέρωσης να ενημερώνονται εκ των προτέρων για να τοποθετήσουν κάμερες και να καταγράψουν την επιχείρηση.

Κατά τη διάρκεια της επιχείρησης, συνελήφθησαν 14 άτομα που συνδέονται με την HTS, συμπεριλαμβανομένου του Hasan Süslü, του επικεφαλής του δικτύου logistics της HTS στην Τουρκία, το οποίο λειτουργεί υπό τον Σύνδεσμο Βοήθειας και Αλληλεγγύης για τους Φτωχούς (Fukara Yardımlaşma ve Dayanışma Derneği, ή Fukara-Der). Ωστόσο, αφέθηκαν όλοι ελεύθεροι λίγες μέρες αργότερα και η υπόθεση αποσιωπήθηκε.

Το Fukara-Der, που ιδρύθηκε στις 11 Σεπτεμβρίου 2013 στο Seyhan της επαρχίας Άδανα, κοντά στα συριακά σύνορα, χρησιμεύει κυρίως ως μονάδα υλικοτεχνικής υποστήριξης για την HTS και λειτουργεί υπό την ομπρέλα του Ιδρύματος Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και Ελευθεριών και Ανθρωπιστικής Αρωγής που συνδέεται με τις τουρκικές υπηρεσίες πληροφοριών (İnsan Hak ve Hürriyetleri ve İnsani Yardım Vakfı, ή IHH).

Με άλλα λόγια, η κυβέρνηση Ερντογάν έπαιζε ένα διπλό παιχνίδι: εμφανιζόταν δημόσια ότι στοχεύει τρομοκρατικά δίκτυα ενώ κρυφά συνεργαζόταν, τα βοηθούσε και τα υποκινούσε χρησιμοποιώντας διάφορους πόρους.

Με επικεφαλής τον Χακάν Φιντάν, τον σημερινό Υπουργό Εξωτερικών της Τουρκίας, η τουρκική υπηρεσία πληροφοριών συνεργαζόταν ενεργά με την HTS και θεωρούσε ακόμη και τον αλ Σάρα και τους ανώτερους διοικητές του, πολύτιμα στοιχεία πληροφοριών και πληρεξούσιους για να εκτελέσουν την ατζέντα της κυβέρνησης Ερντογάν.

Για παράδειγμα, ο Ανάς Χασάν Χατάμπ, ο νέος διευθυντής της Γενικής Υπηρεσίας Πληροφοριών της Συρίας (Al-Mukhabarat al-Amma, GIS), στρατολογήθηκε από τη Διεύθυνση Ειδικών Επιχειρήσεων της MIT (Özel Operasyonlar Başkanlığı). Ο χειριστής του ήταν ο Κεμάλ Εσκιντάν, ένας πρώην αξιωματικός του στρατού που ήταν γνωστός στις τζιχαντιστικές ομάδες με το όνομα Abu Furqan.

Ως επικεφαλής αυτού του τμήματος, ο Εσκιντάν έπαιξε βασικό ρόλο στις μυστικές επιχειρήσεις της Τουρκίας για την υποστήριξη ένοπλων τζιχαντιστικών φατριών σε όλη τη Μέση Ανατολή και την Αφρική.

Η κυβέρνηση Ερντογάν αγνόησε σκόπιμα τόσο τον χαρακτηρισμό του Χατάμπ από τις ΗΠΑ ως τρομοκράτη το 2012, όσο και την καταχώρισή του στον κατάλογο του ΟΗΕ το 2014. Μόνο μετά την αυξανόμενη διεθνή πίεση προς την Τουρκία για την επιεική προσέγγισή της απέναντι στις τζιχαντιστικές ομάδες, ο Ερντογάν συμφώνησε να επιβάλει κυρώσεις στον Χατάμπ, σε μια συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου στις 7 Νοεμβρίου 2016. Ωστόσο, η απόφαση δεν τέθηκε σε ισχύ μέχρι τη δημοσίευσή της στο ΦΕΚ, στις 24 Νοεμβρίου 2016.

Ωστόσο, παρά τις επίσημες κυρώσεις, τίποτα δεν άλλαξε πραγματικά όσον αφορά τη μυστική συνεργασία των τουρκικών μυστικών υπηρεσιών με τον Χατάμπ και το αφεντικό του αλ Σάρα, και η μυστική συνεργασία τους συνεχίστηκε ανεμπόδιστα.

Η κυβέρνηση Ερντογάν μάλιστα θωράκισε την HTS όταν αποκαλύφθηκε η εμπλοκή της οργάνωσης κατά τη διάρκεια μιας ποινικής έρευνας για τη δολοφονία του Ρώσου πρέσβη στην Τουρκία, Αντρέι Κάρλοφ, το 2016.

Ο δολοφόνος, ο Μεβλούτ Μερτ Αλτιντάς, ένας 22χρονος τζιχαντιστής αστυνομικός, είχε προηγουμένως υπηρετήσει στην προστασία του προέδρου Ερντογάν.

Μια εξέταση των τραπεζικών συναλλαγών του δολοφόνου από το Συμβούλιο Ερευνών Οικονομικών Εγκλημάτων (MASAK) αποκάλυψε ότι ο Αλτιντάς είχε στείλει χρήματα στο Fukara-Der της HTS στις 31 Μαρτίου 2016. Ωστόσο, ο δημόσιος εισαγγελέας που ερευνούσε τη δολοφονία απέτυχε να ακολουθήσει οποιαδήποτε στοιχεία σχετικά με τις διασυνδέσεις της HTS και της Αλ Κάιντα και δεν πήρε καν καταθέσεις από τους διευθυντές της φιλανθρωπικής οργάνωσης.

Με την HTS να έχει πλέον τον έλεγχο της Δαμασκού μετά την εκδίωξη του Άσαντ, η κυβέρνηση Ερντογάν έχει αναβαθμιστεί από την ομάδα αντιπροσώπων της που αναλαμβάνει την ηγεσία στη Συρία.

Ένας σημαντικός μυστικός συντονισμός μεταξύ MIT και HTS αποκαλύφθηκε δημόσια, και ίσως ακούσια, από τον Φιντάν κατά τη διάρκεια συνέντευξης στο γαλλικό κρατικό τηλεοπτικό κανάλι France 24 στις 20 Δεκεμβρίου 2024. Ο πρώην αρχηγός της MIT παραδέχτηκε ανοιχτά ότι είχε συνεργαστεί μυστικά με την HTS.

«Είχαμε εξαιρετική συνεργασία [με την HTS]», είπε ο Φιντάν, υποστηρίζοντας ότι η ομάδα είχε παράσχει πληροφορίες σχετικά με την ηγεσία του ISIS. «Μας βοήθησαν πολύ, αλλά λόγω των ευαισθησιών, δεν το δημοσιοποιήσαμε εκείνη τη στιγμή», πρόσθεσε.

Η παροχή όπλων στην HTS υπό την προστασία των τουρκικών μυστικών υπηρεσιών επιβεβαιώθηκε κατά τη διάρκεια ακρόασης στις 2 Ιανουαρίου 2025 σε δικαστήριο της Κωνσταντινούπολης, όταν ένας πρώην πράκτορας της MIT αποκάλυψε πώς είχε μεταφέρει όπλα για την ομάδα του αλ Σαράα.

«Ήμουν φίλος με τον Αχμέντ αλ-Σάρα της Συρίας, γνωστό και ως αλ Τζολάνι. Τώρα ο Τζολάνι είναι στην εξουσία και εγώ εκτίω ποινή για την πώληση όπλων σε αυτούς», δήλωσε ο Nuri Gökhan Bozkır, πρώην μέλος της μονάδας ειδικών δυνάμεων του τουρκικού στρατού.

Ο Bozkır δικάστηκε για παράνομες αποστολές όπλων στη Συρία το 2015, κρυμμένες κάτω από σακούλες με κρεμμύδια. Η MIT τον βοήθησε να δραπετεύσει στην Ουκρανία όταν ήταν επικείμενη η σύλληψή του.

Αργότερα έγινε ο αποδιοπομπαίος τράγος από την κυβέρνηση Ερντογάν για τη δολοφονία ενός Τούρκου ακαδημαϊκού το 2002, μια δολοφονία που διαπράχθηκε από μια νεοεθνικιστική φατρία (Ulusalcı) του στρατού για να επηρεάσει την πολιτική ατζέντα της χώρας.

Η μυστική συμφωνία της τουρκικής MIT με τους ισλαμοφασίστες του Τζολάνι

Ο άγνωστος διάλογος του Μ. Ετζεβίτ με τον Α. Τουρκές κατά την Τουρκική εισβολή στην Κύπρο

Από

pcuser

February 4, 2025

Ο Ντουρσούν Αλί Σακάρ εργαζόταν το 1974 ως τεχνικό προσωπικό στην τουρκική εταιρεία Çayırova-Agricultural Production Enterprise.
Τότε ο εργολάβος της νεόδμητης Φυλακής Γκεμπζέ ζήτησε τεχνικό προσωπικό από την επιχείρηση που εργαζόμουν να φυτέψει γρασίδι. Του το ανέθεσαν να το υλοποιήσει.
Πηγαίνοντας στο Γκεμπζέ, προέκυψε το θέμα της στρατιωτικής επίθεσης του «Αττίλα» στην Κύπρο.
Ως κυβερνών κόμμα εκείνης της περιόδου (Συνασπισμός CHP-MSP), βρισκόταν σε μια συνάντηση στο επαρχιακό κτίριο του CHP στην Κωνσταντινούπολη.
Ο Πρωθυπουργός της Τουρκίας, Μπουλέντ Ετζεβίτ συναντήθηκε με όλους τους εμπλεκόμενους.
Την τελευταία στιγμή είπε: «Παιδιά, ξεχάσαμε να φωνάξουμε κάποιον πολύ σημαντικό».
Πριν καν ρωτήσουμε ποιος είναι…
«Καλέστε τον κ. Τουρκές, συνδέστε τον Αλπαρσλάν Τουρκές μαζί μου», είπε.
Ετζεβίτ: Κύριε Αλπαρσλάν, αποφασίσαμε να προσγειωθούμε στην Κύπρο απόψε. Οι ιδέες σας είναι πολύ σημαντικές για εμάς, τι προτείνετε;» είπε και ενδιάμεσα απαντούσε μόνο λέγοντας: «Ναι κύριε, εντάξει κύριε».

Μετά από μια συνομιλία που διήρκεσε περίπου πέντε λεπτά, τον ευχαρίστησε και έκλεισε το τηλέφωνο, με τα χέρια του να τρέμουν και κατάχλωμος, είπε, «Αυτός είναι τρελός!».

Αφού περιμένε λίγο απορημένος, τον ρώτησε: «Έγινε κάτι, κύριε;»

Το χρώμα του προσώπου του ήταν ακόμα χλωμό και αναφώνησε ότι «θα τα πει όλα όπως είναι».

Ο Ετζεβίτ μετέφερε όσα του είπε ο Τουρκές στο τηλέφωνο με τρεμάμενη φωνή.

«Φίλοι, λέει ο Τουρκές. “Πάρτε όλη την Κύπρο”.

Αυτός ο άνθρωπος είναι τρελός, αν τα πάρουμε όλα, θα έχουμε όλο τον κόσμο απέναντί μας. Μου είπε ο Τούρκες ότι “αν δεν την πάρουμε όλη, μετά τον πόλεμο η Ευρώπη και οι ΗΠΑ θα την πάρουν. Θα στηρίξουν την Ελλάδα και τους Έλληνες, και δεν θα μπορέσουμε να προστατεύσουμε ούτε αυτά που έχουμε”».

Η φωνή του τότε Πρωθυπουργού της Τουρκίας έτρεμε ακόμα. Έτσι, ο Τουρκές του μίλησε πολύ σκληρά και αποφασιστικά.
Στη συνέχεια πρόσθεσε, «Τουρκές, είμαι δίπλα σου και στην υπηρεσία σου με κάθε τρόπο».
Εκείνη τη μέρα σκεφτόμασταν κι εμείς σαν τον πρωθυπουργό Ετσεβίτ.

Υ.Γ. Ο Αλπαρσλάν Τουρκές (1917-1997), ήταν Τούρκος στρατιωτικός και πολιτικός, ιδρυτής και πρόεδρος του Κόμματος Εθνικιστικής Δράσης και των Γκρίζων Λύκων. Εκπροσωπούσε την ακροδεξιά του τουρκικού πολιτικού φάσματος. Οι οπαδοί του αναφέρονται σε αυτόν με τη λέξη «Μπασμπούγ».

Αφήγηση: Ντουρσούν Αλί Σακάρ

Πηγή: akishaber.com.tr.

https://voicenews.gr/o-agnostos-dialogos-tou-m-etzevit-me-ton-a-tourkes-kata-tin-tourkiki-eisvoli-stin-kypro/

Βουλγαρία για Σκόπια: Δεν βλέπει ΕΕ εάν δεν τηρήσει τις δεσμεύσεις…

Από

pcuser

February 3, 2025

«Δεν έχουμε λάβει πρόσκληση από τη Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας για έναν κοινό εορτασμό της επετείου από τη γέννηση του Γκότσε Ντέλτσεφ.

Αυτή τη στιγμή, δεν έχουμε πρόσκληση από τα Σκόπια».

Αυτό δήλωσε ο υπουργός Εξωτερικών της Βουλγαρίας Γκεόργκ Γκεόργκιεφ.

«Ελπίζω να μην υπάρξουν προβλήματα όπως στην περσινή γιορτή. Η θέση όχι μόνο της Βουλγαρίας για την Βόρεια Μακεδονία, η γαλλική πρόταση είναι μεταξύ ολόκληρης της ΕΕ και της Βόρειας Μακεδονίας, μιλάμε για δεσμεύσεις που υπερβαίνουν κατά πολύ μια διμερή διαμάχη. Εάν δεν τηρηθούν οι δεσμεύσεις, η ΕΕ δεν θα μπορέσει να συνεχίσει την πορεία προς την προσχώρηση της Βόρειας Μακεδονίας. «Αυτή τη στιγμή, οι σχέσεις μας με τα Σκόπια είναι συγκεκριμένες», τόνισε ο Γκεοργκίεφ στην bTV.

Σχετικά με μια πιθανή συνάντηση μεταξύ του Χρίστιαν Μίτσκοσκι και του Βούλγαρου πρωθυπουργού Ροσέ Ζελιάζκοφ, ο Γκεοργκίεφ είπε ότι εάν ζητηθεί μια τέτοια συνάντηση σύμφωνα με την καθιερωμένη πρακτική του πρωτοκόλλου, θα εξεταστεί υπό το πρίσμα της σοβαρότητάς της.

Δεν υπάρχει άλλη χώρα που να θέλει τα Δυτικά Βαλκάνια να είναι μέρος της ΕΕ περισσότερο από τη Βουλγαρία, πρόσθεσε.

ΒΑΛΚΑΝΙΚΟ ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ

1...910911912...3,038 Σελίδα 911 από 3,038

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Ματιέ Μποκ-Κοτέ: το διαζύγιο των δύο Δύσεων

“NΕΟΤΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟ ΑΝΑΤΟΛΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ…”

ΠΩΣ Η ΑΘΗΝΑ ΕΓΚΑΤΕΛΕΙΨΕ ΤΟΝ ΒΟΡΕΙΟΗΠΕΙΡΩΤΙΚΟ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟ

Ο ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΑΛΒΑΝΙΑΣ ΑΠΟ ΠΕΔΟΥΚΛΙ ΣΤΑ ΠΟΔΙΑ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ ΣΕ ΑΝΤΑΛΛΑΞΙΜΟ ΜΕΣΟ ΜΕ ΤΑ ΤΙΡΑΝΑ

Βαλκανική Πολιτική Εναντίον Επιστήμης: Γιατί το 1944 μία Δυτική Βουλγαρική Διάλεκτος Χαρακτηρίστηκε «Μακεδονική» Γλώσσα;

Η γλώσσα που ομιλείται στη ΒΜ δεν είναι Μακεδονική. Είναι μία δυτική βουλγαρική διάλεκτος, δηλαδή μια σλαβική διάλεκτος!

Το Τουρκικό Στρατιωτικό Βιομηχανικό Σύμπλεγμα: Μια νέα πραγματικότητα στην παγκόσμια γεωπολιτική-Κ. Λαπαβίτσας και Μ. Αγτζά

Οντάριο: Ακύρωσε σύμβαση με τη Starlink του Μασκ – Επικοινωνία Τραμπ με Τριντό

Απαγορεύει τις συμβάσεις με αμερικανικές εταιρείες ως αντίποινα στους δασμούς Τράμπ

Γεωργία: «Μας είχαν προτείνει να ανοίξουμε δεύτερο μέτωπο κατά της Ρωσίας»

Όσα αποκάλυψε ο Γεωργιανός πρωθυπουργός Ηρακλί Κομπαχίτζε

Ο Τραμπ υποδέχεται τον Νετανιάχου -Ο πρώτος ηγέτης που προσκλήθηκε μετά την επιστροφή του στον Λευκό Οίκο

Α.Τσελέντης για Σαντορίνη: «Έρχεται τις επόμενες ώρες μεγάλος σεισμός»

«Το μεγάλο ρήγμα της Αμοργού που μας έδωσε το καταστροφικό σεισμό του 1956 έχει ενεργοποιηθεί»

Η μυστική συμφωνία της τουρκικής MIT με τους ισλαμοφασίστες του Τζολάνι

Ο άγνωστος διάλογος του Μ. Ετζεβίτ με τον Α. Τουρκές κατά την Τουρκική εισβολή στην Κύπρο

Βουλγαρία για Σκόπια: Δεν βλέπει ΕΕ εάν δεν τηρήσει τις δεσμεύσεις…