Αρχική Blog Σελίδα 857

Γυναίκα στο λεωφορείο: τελικά… φιλοκαλούμεν μετά…

Από
anixneuseis
-
3

Του Ανδρέα Τσιφτσιάν*

«Γυναίκα στο λεωφορείο», ο τίτλος του νέου γλυπτού στη Θεσσαλονίκη.

 

Φτιαγμένο από μπετόν αρμέ, λες και δεν έχει αρκετό τσιμέντο η πόλη, να βρούμε καμιά γωνία να στριμώξουμε κι άλλο. Έτσι όπως το πάνε τα γκαρντάσια, θα κάνουν  τελικά την πόλη με τα γλυπτά σαύρες. Τί θα έλεγε ο Περικλής σήμερα, άραγε;

Ποιος ο λόγος ή ο σκοπός των δημόσιων έργων τέχνης σε μια πόλη; Τί σημειολογούν, ποια πρεσβεία εκπέμπουν, ποια η διδακτικότητά τους, ποια η υπενθύμιση σ’ εμάς τους ντόπιους και ποιο το μήνυμα στους επισκέπτες και τουρίστες;

Η διακύβευση δημόσιων έργων τέχνης, κατ’ εμέ, είναι η ταυτότητα της πόλης και η συλλογική συνείδηση και ταυτότητα των κατοίκων της. Είναι το συλλογικό μας πρόσωπο, ένα κοινό σημείο αναφοράς και αυτοπροσδιορισμού, το οποίο ενδυναμώνει το αίσθημα του ανήκειν και άρα την κοινωνική μας συνοχή.

Και ναι, μπορεί να είναι και κάτι που εξυψώνει την υπερηφάνεια μας. Διότι η υπερηφάνεια είναι μεν  γλυκιά, αλλά καταστροφική κι επειδή είναι πηγαίο ανθρώπινο συναίσθημα, εγγενές στη φύση μας και αναπόφευκτο, καλό είναι να την εκτονώνουμε ως σημείο αναφοράς σε τρίτους, παρά για τον εαυτό μας. Ας είναι κι αυτή μια ακόμη αποστολή της τέχνης.

Αυτοπροσδιορίζομαι μέσα από αυτά τα δημόσια έργα ως μέρος ενός συλλογικού υποκειμένου και συστήνω στον επισκέπτη την Πατρίδα μου, ως κάτι περισσότερο από ένα σημείο στον χάρτη. Εκτός κι αν είναι μόνο αυτό.

Περπατάμε με την οικογένεια, με τα παιδιά μας, τα εγγόνια μας  και βλέπουμε μια ευκαιρία διδαχής και μεταλαμπάδευση προτύπου και είναι υπενθύμιση και για εμάς με την έννοια της έμπνευσης, του χρέους, της σκυτάλης που πήραμε κι έχουμε να δώσουμε.

Και γιατί είναι σημαντικό αυτό;

Για να επιτύχουμε μια κοινωνία προόδου, οφείλουμε να έχουμε επίγνωση της έννοιας της κοινωνίας.

Η ελευθερία αντλεί υπόσταση από το συλλογικό υποκείμενο. Αλλά και η ταυτότητα έχει σημασία μόνον ως αναφορά σ’ αυτό. Είμαι ελεύθερος να κάνω κάτι πάντα σε σχέση με κάποιους  άλλους και είμαι κάποιος μόνο  ανάμεσα σε όλους τους άλλους. Δεν είμαι κάποιος όταν είμαι μόνος μου. Μόνο για έναν άνθρωπο που θα ζούσε μόνος του πάνω στη γη, δεν θα είχαν σημασία οι έννοιες της ελευθερίας και της ταυτότητας. Άνευ ουσίας και περιεχομένου.

Η ταυτότητα όμως, ατομική ή συλλογική, είναι διαδραστική έννοια. Συνδιαμορφώνεται από το περιβάλλον, από τις συνθήκες, από αυτό που λέμε, παιδεία. Είναι μία πολύπλοκή έννοια, η οποία πέρα από το παρόν, έχει όραμα στο μέλλον, ριζώνει στο παρελθόν και βρίσκει αιτιότητα και συνάφεια, μεταξύ άλλων, σε γεγονότα ή  ανθρώπους  που είτε αποτέλεσαν πρότυπο, είτε δίδαξαν, είτε ενέπνευσαν.

Δεν είναι συντηρητισμός. Χωρίς συλλογική ταυτότητα είναι αδύνατη η κοινωνική συνοχή, άρα και η λαϊκή κυριαρχία, δηλαδή η Δημοκρατία, αλλά και   η Αλληλεγγύη και η Ελευθερία.

Όταν ο πατέρας μου με έφερε πρώτη φορά  στην Αθήνα, παιδάκι  ακόμα, σταμάτησε στις Θερμοπύλες να μου δείξει τον Λεωνίδα και να μου πει δυο αράδες, όσες ήξερε τέλος πάντων, για τους 300. Δημοτικό δεν έβγαλε, αλλά ήξερε την αξία κάποιων πραγμάτων, που σε αυτή την περίπτωση ήταν η αντρειοσύνη, η αξιοπρέπεια,  το θάρρος, ο πατριωτισμός,   η αυτοθυσία, η αυταπάρνηση  για το κοινό καλό.

 

Η  συνειδητότητα της συλλογικότητας.

Κάποιος λοιπόν βάδισε προς τον θάνατο, όχι μόνον για να προσδώσει σ’ εμένα συλλογική ταυτότητα, αλλά για να μου πει, για ποιον λόγο αυτό το κληροδότημα είναι πιο σημαντικό κι απ’ την ίδια τη  ζωή του. Έδωσε στην ταυτότητά μου αξία.

Σ’ αυτό τί θα σταματούσε να μου δείξει; Τη «γυναίκα στο λεωφορείο»; Στα παιδιά και στα εγγόνια σας τί θα πείτε αν σας ρωτήσουν για ποιον λόγο είναι αυτό εδώ; Πείτε μου. Σας ρωτάει ένα παιδί, μ’ αυτή την αφοπλιστική παιδική αφέλεια, τί του απαντάτε;

«Δεν ξέρω», αυτό θα του απαντήσετε  και θα του έχει μείνει μια κενόλογη και κενόδοξη παράσταση, την οποία η φαντασία του δε θα μπορεί να αντιστοιχίσει πουθενά, σε κανένα σημαίνον αξιακό υποκείμενο, κούφια από κάθε δημιουργικό συνειρμό, απαγορευτική σε κάθε παιχνιδιάρικη διάθεση να αναπαραστήσει στο μυαλουδάκι του  πρότυπα ή να αναπαράγει περαιτέρω χρηστικές εικόνες. Το πολύ-πολύ να του δημιουργηθεί μια αποστροφή λόγω της ασχήμιας και κάθε φορά που θα βλέπει γυναίκα στο λεωφορείο να μην της δίνει τη θέση του, διότι ποιος δίνει τη θέση του σε  κάτι που φοβάται μην  ανοίξει την πόρτα και μπει στο δωμάτιο, το βράδι, την ώρα που κοιμάται.

Ένα παιδί φώναξε στο πλήθος, ότι ο βασιλιάς είναι γυμνός κι αν θέλετε να αξιολογήσετε το συγκεκριμένο έργο, αντί να του απαντήσετε, ρωτήστε εσείς το παιδί. Θα σας το εξηγήσει καλύτερα.

Θα το έκλεβε ποτέ αυτό ο Έλγιν;

Θα μπει ποτέ σε αρχαιολογικό μουσείο του μέλλοντος;

Ναι, ίσως.  Γενικά μιλώντας πάντως, θα  έφτιαχνα ευχαρίστως ένα τέτοιο μουσείο και θα το ονόμαζα «το  μουσείο δια πάσαν νόσον και πάσαν μαλακίαν», όπου θα εξέθετα τις σαχλαμάρες   του κάθε wannaby «καλλιτέχνη», για να βλέπουν όλοι μέχρι πού μπορεί να φτάσει η βλακεία. Ας είναι κι αυτή μια ακόμη αποστολή της τέχνης.

Η τέχνη έχει κατακτήσει κορυφές ως ανεκλάλητα φτερουγίσματα της ανθρώπινης διάνοιας. Όπως όμως έχει κορυφές, έτσι έχει και πάτο.

«Γυναίκα στο λεωφορείο», λοιπόν. Τεράστιο κοινωνικό και φλέγον θέμα, ιδανικό μάλιστα για αποπροσανατολισμό για τον αγώνα της γυναίκας σήμερα. Άλλη μια κατάκτηση  της γυναίκας να βρει τη θέση της σ’ ένα λεωφορείο. Το επόμενο γλυπτό, πάντως, προτείνω, να έχει τίτλο  «η γιαγιά απ’ τον Εύοσμο που κρεμάει μανταλάκια» ή «η Θεσσαλονικιά που πάει στο περίπτερο». Όσο για το νόημα, μην ανησυχείτε, θα το βρούμε μετά. Ίσως κάτι πιασάρικο, πατριαρχικό, όπως ότι ο άντρας της  τη στέλνει για τσιγάρα.

Ένας καλλιτέχνης ή «καλλιτέχνης» μπορεί να κάνει ό,τι του καπνίσει. Ένας δήμος όμως δε μπορεί να το επιβάλει στους δημότες του, επειδή έτσι του έχει καπνίσει. Ο καλλιτέχνης έχει τη δική του ελευθερία, έχουμε όμως κι εμείς την ελευθερία της κρίσης (την οποία  ο νεοφασισμός της πολιτικής ορθότητας ονομάζει «λογοκρισία της τέχνης», για να μας επιβάλει τελικά δια του bullying τη σιωπή και την αυτολογοκρισία).

Ξοδεύονται λεφτά για όλες αυτές τις παπάτζες. Λεφτά που λείπουν από παντού. Και είναι τούτο άλλο ένα σημείο  των ευτελών προτεραιοτήτων της εποχής.

Η τέχνη είναι η ερμηνεία της πραγματικότητας, η αποτύπωση του νοητού με εικόνες, η αποκάλυψη του ιδεατού. Αυτή η στρατευμένη ιδεολογία, αντίθετα, είναι η άρνηση της ύπαρξης της ίδιας της πραγματικότητας, αμφισβητείται συστηματικά η οντολογία κάθε οντολογίας. Πράγματι, η αλήθεια έχει πολλές ερμηνείες. Είναι όμως πάντα μία. Στη νέα ιδεολογία δεν υπάρχει πια αλήθεια.  Έχουμε περάσει πια σε άλλη πίστα.

Ο μηδενισμός είναι  η νέα θρησκεία και η ασχήμια είναι πια η «οδός της σωτηρίας».

Επιμύθιο: Ο βανδαλισμός του  γλυπτού της Βορείου Ηπείρου, «η Δεσμώτις Ήπειρος» (το οποίο ήταν τοποθετημένο στην οδό Τοσίτσα από το 1953 μέχρι και το 2016), ξεκίνησε πριν κάποια χρόνια, αρχικά με μπογιές, μέχρι που τελικά το έργο ακρωτηριάστηκε και αποκεφαλίστηκε. Φιλοτεχνήθηκε από τον Κώστα Σεφερλή και δωρίστηκε από την  Πανηπειρωτική Αδελφότητα στον δήμο Αθηναίων. Σήμερα βρίσκεται σε κάποια αποθήκη. Ας ευχηθούμε, η νέα δημοτική αρχή της Αθήνας, αντίθετα με την προηγούμενη,  να μεριμνήσει ταχέως για την αποκατάσταση  του μνημείου, όπως το υποσχέθηκε. 

*Ο Ανδρέας Τσιφτσιάν είναι Οικονομολόγος

 

 

ΤΑ ΜΥΝΗΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΛΟΓΗ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ

Από
anixneuseis
-
1

του Παναγιώτη Μπάρκα

Η ΕΙΔΗΣΗ ΕΚΛΟΓΗΣ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ.  

Εξελέγη, σήμερα, και τυπικά Αρχιεπίσκοπος Τιράνων και Πάσης Αλβανίας, ο Ιωάννης, Μητροπολίτης Κορυτσάς. Λέμε και τυπικά, διότι πρόκειται για γεγονός που είχε ξεκινήσει και αποχτούσε έδαφος πριν από 30 χρόνια. Το είχε προμηνύσει ποικιλοτρόπως και έγκαιρα και ο Μακαριστός Αναστάσιος. Έτσι εξηγείται και η υπερψήφιση σήμερα του Ιωάννη, από τα 7 μέλη της Ιεράς Συνόδου της Αυτοκέφαλης Ορθόδοξης Εκκλησίας της Αλβανίας, εκ των οποίων οι τρεις Έλληνες. Ο Δημήτριος που έσπευσε πρώτος να τον ασπαστεί και ευχηθεί τον νέο Αρχιεπίσκοπό του, ο Άστης, ο οποίος ήταν άφαντος μεταξύ των 7 και ο Ναθαναήλ που τελούσε χρέη γραμματέα της Ιεράς Συνόδου. Κουμάντο πάντως έκαναν οι επίσκοποι αλβανικής καταγωγής, μαθητές του Ιωάννη.

Η ΕΥΧΗ ΜΑΣ ΚΑΙ ΑΝΑΔΡΟΜΕΣ

Παρά το γεγονός ότι η επίσημη τελετή ενθρόνισης του νέου Μακαριοτάτου θα λάβει χώρα στις 29 Μαρτίου τρέχοντος, επωφελούμαστε της ευκαιρίας να ευχηθούμε και εμείς εθιμοτυπικά στον νέο Αρχιεπίσκοπο «Άξιος»! Λέμε εθιμοτυπικά, διότι τον προορισμό του επικεφαλής της ΑΟΕ Αλβανίας γνωρίζαμε από πολύ παλιά.

Όπως, γνωρίζαμε ότι πρόκειται για έναν μεγάλο συμβιβασμό διαδοχής από τον Αναστάσιο  στο βωμό του έργου για την υστεροφημία του!

ΤΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ ΤΗΣ ΣΗΜΕΡΙΝΗΣ ΗΜΕΡΑΣ.

Η ΣΥΝΘΕΣΗ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΣΥΝΟΔΟΥ

Εκτός από τους τρεις Έλληνες μητροπολίτες στην Ιερά Σύνοδο , οι τέσσερις είναι Αλβανοί αλλά μουσουλμανικής καταγωγής. Συγκεκριμένα.

Ο νέος Αρχιεπίσκοπος Ιωάννη, είναι ο κατά κόσμο Fatmir Abedin Pelushi

Ο Αντώνη, Μιτροπολίτης  Ελμπασάνι είναι ο κατά κόσμο  Artan Lufti Merdani

Ο  Νικόλα, Μητροπολίτης  Απολλωνίας  είναι ο κατά κόσμο Adrian Pelivan Hyka,

Ο Αναστάση, Μιτροπολίτης Κρούγια είναι ο κατά κόσμο Enkeled Gjolek Mamaj.

 

Ο ΝΕΟΣ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΑΙ Η ΑΠΟΣΤΑΣΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΡΟΚΑΤΟΧΟ ΤΟΥ  

Ο νέος Αρχιεπίσκοπος από την πρώτη κιόλας ομιλία του- χαιρετισμό- υπόσχεση-δέσμευση προς το θεό, δεν ανέφερε ούτε μισή κουβέντα για τον προκάτοχό του Αναστάσιο Γιαννουλάτο. Ούτε για το έργο του, ούτε για τις υποχρεώσεις έναντί του. Ούτε πραγματοποιοήθηκε κάποια επίσκεψη ή τρισάγιο προς τιμή του. Να υποθέσουμε ότι η σημερινή θα αποτελέσει την αφετηρία μόνωσης και λησμονιάς του  κοιμώμενου Αρχιεπισκόπου;! Ίδωμεν!

ΘΑ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΤΕΙ ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΑΛΒΑΝΙΑΣ

Ο νέος Αρχιεπίσκοπος της Αλβανικής Αυτοκέφαλης Ορθόδοξης Εκκλησίας, είπε ότι θα αγωνιστεί σκληρά για την προάσπιση των δικαιωμάτων της εκκλησίας που ανέλαβε να ηγηθεί. Αν και κατά κάποιον τρόπο πρόκειται για τοποθέτηση αρχής, όλοι γνωρίζουμε, ότι για την αλβανική κοινή γνώμη, κυρίως μουσουλμανικής προέλευσης που είχε αναλάβει μονίμως την προστασία των δικαιωμάτων των Ορθόδοξων Χριστιανών και της Εκκλησίας τους, η απειλή και η παραβίαση των δικαιωμάτων τους προέρχονταν κατ΄εκείνους, από την Ελλάδα και τα ελληνικά εθνικιστικά συμφέροντα.

ΓΙΑΤΙ ΤΟΣΗ ΕΚΛΕΙΨΗ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΟΤΗΤΑΣ;!

Από την πρώτη κιόλας μέρα δημόσιας εμφάνισης του νέου αρχιεπισκόπου εξαφανίστηκε  κάθε ίχνος ελληνικότητας. Ακούστηκε ισχυρά το «i denjë» δλδ «άξιος», αλλά ούτε μια φορά στα ελληνικά. Θέλω να πιστεύω χωρίς να είμαι βέβαιος (διότι μετά από 33 χρόνια δεν παρευρέθηκα και στην ενθρόνιση του νέου αρχιεπισκόπου, όπως το 1992) ότι εκείνοι που το 1992 φώναζαν με σκληρότητα κατά του Αναστασίου και της Ελλάδας, εκείνοι που είχαν αναλάβει όχι από θρησκευτική θέση, αλλά από αλβανική εθνική, την δήθεν προστασία της Αυτοκέφαλης Ορθόδοξης Εκκλησίας  στην Αλβανία, φώναζαν σήμερα δυνατά υπέρ του νέου αρχιεπισκόπου.

ΟΙ ΚΟΜΠΑΡΣΟΙ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΟΡΑΜΑ ΕΘΝΙΚΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΑΛΒΑΝΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

Είπαμε ότι στην σημερινή τελετή εκλογής του νέου αρχιεπισκόπου Αλβανίας δεν έγινε καμιά μνεία για τον Αναστάσιο. Αναμενόμενο! Όχι όμως αυτή η παντελής λησμονιά για το έργο του υπέρ της Αυτοκέφαλης Ορθόδοξης Εκκλησίας, ένα έργο που ανάγκασε και τον σκληρό πρωθυπουργό Έντι Ράμα να υποκλιθεί. Και νομίζω ότι αυτό λέει πολλά.

Σιωπηλά και περίεργα ήταν σήμερα εξαφανισμένοι οι Έλληνες Βορειοηπειρώτες συνεργάτες κομπάρσοι του Αναστασίου. Αποκαλύφθηκε άμεσα ότι ο νέος Αρχιεπίσκοπος είχε χρόνια που εργάζονταν, μάλιστα με το «ΟΚ» του Αναστασίου, για δικό του κύκλο συνεργατών και, όπως άφησε να εννοηθεί στη σημερινή σύντομη ομιλία του είχε κατά νου μια αλβανική εθνική ορθόδοξη εκκλησία (που υπονοεί κυρίως ανθελληνική, αποδίδοντας, μάλιστα με τη συμβολή δικών μας, αλβανική ταυτότητα σε όλη την ελληνική ορθόδοξη εκκλησιαστική παράδοση στην Αλβανία) και όχι ως έχει, μια θρησκευτική διαπολιτιστική και διεθνική ορθόδοξη εκκλησία.

Η ΑΤΑΚΤΗ ΥΠΟΧΩΡΗΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ 

Ωστόσο, φαίνεται ότι  η Ελλάδα για μια ακόμη φορά  στην ιστορία των σχέσεων με την αλβανική πραγματικότητα, υποχωρεί άτακτα. Και δεν το λέω αυτό διότι σήμερα, στον Καθεδρικό Ναό Ανάστασης του Κυρίου στα Τίρανα όπου πραγματοποιήθηκε η εκλογή του νέου αρχιεπισκόπου δεν υπήρξε ίχνος ελληνικού παράγοντα, μάλιστα ούτε από την πρεσβεία της Ελλάδας στα Τίρανα. Το λέω διότι, η Αθήνα  ενώ δεν έχει βγάλει ιστορικά κανένα μάθημα συνέχισε και τώρα τα ίδια λάθη, μάλιστα βαρύτερα.  Επί τρεις δεκαετίες η Ελλάδα και η ελληνική ομογένεια στον κόσμο έδινε απεριόριστα χρήματα για να χτιστεί η αλβανική ΑΟΕ, χωρίς ποτέ να σκεφτεί ή να δει την επένδυση αυτή, τουλάχιστον ως χειρονομία φιλίας, καλής γειτονίας και συνεργασίας με τη γείτονα. Σημαίνει ότι δεν πρόκειται απλώς για πολιτική άρπα κόλα, αλλά για επένδυση που ωφελούσε το στόχο υστεροφημίας του Αναστασίου και το τσέπωμα κάποιων ελληνικών και αλβανικών κύκλων.

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΠΕΝΔΥΣΗ ΓΙΑ ΑΛΒΑΝΙΚΗ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

Σημαίνει ακόμα ότι ο Αναστάσιος δεν θα πετύχει τον προσωπικό του στόχο της υστεροφημίας που ποθούσε και η Ελλάδα θα προκύψει ο μεγάλος χαμένος. Δεν θα επωφεληθεί τίποτε από την τεράστια αυτή επένδυση. Ήδη, χωρίς να θέλει να το προσέξει, συνέβαλε να χαθεί και η ιστορική κληρονομιά ελληνικότητας της Ορθοδοξίας στην Αλβανία. Επίσης, από χρόνια πριν η ελληνική επένδυση άμεσα στη θρησκεία, στην παιδεία, στο κοινωφελές έργο κλπ στην Αλβανία είχε χάσει κάθε ελληνική ταυτότητα, στο όνομα της οποίας όμως δικαιολογούσαν τις επενδύσεις του ελληνικού λαού  στην ΑΟΕ της Αλβανίας, κάποιοι Έλληνες παράγοντες.

ΤΙ ΘΑ ΠΟΥΝ ΤΩΡΑ ΟΙ ΠΟΛΕΜΙΟΙ ΜΟΥ;!

Τώρα τι θα πουν οι πολέμιοί μου που όλα αυτά τα χρόνια, σε αντίξοες συνθήκες, πιέσεις και διωγμούς τους, προσπαθούσα να αναδείξω τις σκιές πίσω από τα φώτα και να προειδοποιήσω τη λήψη μέτρων αναστολής της κατάστασης;!!

 

 

Επικοινωνία Ερντογάν-Τραμπ: Επανένταξη στο πρόγραμμα των μαχητικών F-35 ζήτησε η Τουρκία

Από
anixneuseis
-
0

 

Ντόναλντ Τραμπ και Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν -Φωτογραφία: AP
16/03/2025  16:25
Ο Τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και Αμερικανός ομόλογός του, Ντόναλντ Τραμπ, είχαν τηλεφωνική επικοινωνία την Κυριακή.

Η ανακοίνωση που εξέδωσε το γραφείο Τύπου της τουρκικής κυβέρνησης αναφέρει: «Ο πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν είχε τηλεφωνική επικοινωνία με τον πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών Ντόναλντ Τραμπ.

»Κατά τη διάρκεια της επικοινωνίας, συζητήθηκαν οι διμερείς σχέσεις μεταξύ της Τουρκίας και των ΗΠΑ, περιφερειακά και παγκόσμια ζητήματα.

»Κατά τη διάρκεια της συζήτησης, ο Πρόεδρος Ερντογάν εξέφρασε την πλήρη πεποίθησή του ότι η Τουρκία και οι ΗΠΑ, ως δύο σύμμαχοι, θα προωθήσουν τη συνεργασία τους στην νέα περίοδο με έναν τρόπο που θα εστιάζει στη στήριξη, τα αποτελέσματα και την ειλικρίνεια.

»Ο Πρόεδρος Ερντογάν δήλωσε ότι οι περιφερειακές και παγκόσμιες εξελίξεις επιτάσσουν την αύξηση των διαβουλεύσεων μεταξύ Τουρκίας και ΗΠΑ για όλα τα ζητήματα, ότι υποστηρίζουν τις αποφασιστικές και άμεσες πρωτοβουλίες του Προέδρου των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, για το τέλος του πολέμου μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας, και ότι η Τουρκία αγωνίζεται για μία δίκαιη και διαρκή ειρήνη από την αρχή του πολέμου και θα συνεχίσει να το κάνει.

»Ο Πρόεδρος Ερντογάν δήλωσε κατά τη διάρκεια της συνάντησης ότι είναι σημαντικό για αυτούς να συμβάλλουν από κοινού στην αποκατάσταση της σταθερότητας στη Συρία, τη λειτουργία της νέας κυβέρνησης και την άρση των κυρώσεων κατά της Συρίας για την εξομάλυνση, κάτι που θα επιτρέψει στους Σύρους να επιστρέψουν στην πατρίδα τους.

»Ο Πρόεδρος Ερντογάν δήλωσε ότι αναμένονται βήματα από τις ΗΠΑ στην νέα περίοδο σχετικά με την καταπολέμηση της τρομοκρατίας, με κατανόηση των συμφερόντων της Τουρκίας, και ότι για να αναπτυχθεί η συνεργασία των δύο χωρών στον τομέα της αμυντικής βιομηχανίας, είναι απαραίτητο να λήξουν οι κυρώσεις του CAATSA, να ολοκληρωθεί η διαδικασία προμήθειας των F-16 και να ολοκληρωθεί η επανασυμμετοχή της Τουρκίας στο πρόγραμμα F-35».

Μιλάτε δυνατά στον εαυτό σας; Ορίστε τι μπορεί να σημαίνει

Από
anixneuseis
-
1

 

/ Shutterstock
16/03/2025  08:59
Πόσες φορές την ημέρα μιλάτε δυνατά στον εαυτό σας;

Η αυτοομιλία είναι μια συνήθης πρακτική για όλους που βοηθά στη συγκέντρωση, παρακινεί, βοηθά στη μνήμη, την καλύτερη διαχείριση καταστάσεων και πολλές φορές βοηθά και συναισθηματικά.

Στην παιδική ηλικία, αυτή η πρακτική είναι θεμελιώδης για τη γνωστική ανάπτυξη, βοηθώντας τα παιδιά να οργανώσουν τις σκέψεις και τις πράξεις τους, είναι ωστόσο μια πρακτική που μας ακολουθεί σε όλη μας τη ζωή.

1. Είναι σημάδι ευφυΐας
Το να μιλάς στον εαυτό σου δυνατά μπορεί να είναι ένδειξη ευφυΐας, σύμφωνα με μελέτες. Ο Gary Lupyan, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Wisconsin-Madison, εξηγεί ότι αυτή η πρακτική βοηθά να διατηρείται ενεργή η οπτική πληροφορία στο μυαλό, διευκολύνοντας την επίλυση προβλημάτων.

Αυτό υποδηλώνει ότι το να μιλάς δυνατά μπορεί να βελτιστοποιήσει τη μνήμη και την προσοχή. Επιπλέον, μπορεί να είναι μια αποτελεσματική στρατηγική για την οργάνωση σκέψεων και ενεργειών.

2. Είναι μια στρατηγική παρακίνησης
Η εξωτερική αυτοομιλία μπορεί επίσης να λειτουργήσει ως κίνητρο.

Αυτό δείχνει ότι το να μιλάς δυνατά μπορεί να βοηθήσει στη διατήρηση της εστίασης και της συγκέντρωσης, ειδικά σε καταστάσεις που απαιτούν οργάνωση ή γρήγορες αποφάσεις.

3. Είναι ένας τρόπος ρύθμισης των συναισθημάτων
Το να μιλάς στον εαυτό σου δυνατά παίζει επίσης σημαντικό ρόλο στη συναισθηματική ρύθμιση. Μελέτη του 2019 δείχνει ότι μπορεί να βοηθήσει στον έλεγχο των παρορμήσεων, στην καθοδήγηση δράσης και στη διαχείριση των συναισθημάτων.

Με την έκφραση των σκέψεων, οι άνθρωποι μπορούν να επεξεργαστούν καλύτερα τα συναισθήματά τους, μειώνοντας το άγχος και αυξάνοντας τη διανοητική διαύγεια. Αυτή η πρακτική μπορεί να είναι ιδιαίτερα χρήσιμη σε στιγμές άγχους ή αναποφασιστικότητας, λειτουργώντας ως μηχανισμός αυτορρύθμισης.

Τι σημαίνει όταν μιλά στον εαυτό σου σε τρίτο πρόσωπο
Το να μιλάς στον εαυτό σου σε τρίτο πρόσωπο είναι επίσης απολύτως φυσιολογικό και μάλιστα ωφέλιμο, ειδικά σε αγχωτικές ή συναισθηματικά έντονες καταστάσεις.

Μελέτες  που διεξήχθησαν από ερευνητές στο Michigan State University (MSU) και στο University of Michigan (UM) δείχνουν ότι αυτή η μορφή εσωτερικού διαλόγου βοηθά στη δημιουργία ψυχολογικής απόστασης από τα συναισθήματα του ατόμου, διευκολύνοντας τον αυτοέλεγχο.

iefimerida.gr

Βόρεια Μακεδονία: Η στιγμή που η οροφή της ντισκοτέκ τυλίγεται στις φλόγες -Νεαρής ηλικίας οι περισσότεροι νεκροί

Από
anixneuseis
-
0

 

Φωτογραφία: ASSOCIATED PRESS / X
16/03/2025  12:35  UPD: 16/03/2025  13:42
Πενήντα εννιά άνθρωποι, οι περισσότεροι νεαρής ηλικίας, έχασαν τη ζωή τους από πυρκαγιά που ξέσπασε τα ξημερώματα της Κυριακής, 16/03, σε ντισκοτέκ στη Βόρεια Μακεδονία.

Σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες, η πυρκαγιά που εκδηλώθηκε στο νυχτερινό μαγαζί «Club Pulse», στην πόλη Κότσανη, που βρίσκεται περίπου 100 χιλιόμετρα ανατολικά της πρωτεύουσας της χώρας, των Σκοπίων, ξεκίνησε πιθανότατα από πυροτεχνήματα, που χρησιμοποιήθηκαν στη διάρκεια συναυλίας δημοφιλούς μουσικού συγκροτήματος στην ντισκοτέκ.

 

Η πυρκαγιά ξέσπασε γύρω στις 3:00 τοπική ώρα (4:00 Ελλάδας), την ώρα που τη συναυλία παρακολουθούσαν περίπου 1.500 άτομα.

Του ξεσπάσματος της φωτιάς ακολούθησαν στιγμές πανικού, με τους θαμώνες να προσπαθούν να διαφύγουν, και αρκετά άτομα να ποδοπατιούνται.

 

Την ίδια ώρα, σε videos που έχουν αναρτηθεί στα social media, καταγράφεται η οροφή του νυχτερινού μαγαζιού που έχει λαμπαδιάσει, ενώ στον χώρο παραμένουν οι θαμώνες.

 

Βόρεια Μακεδονία: Με δάκρυα στα μάτια η πρόεδρος της χώρας μετά την πολύνεκρη τραγωδία
Νωρίτερα, ο υπουργός Εσωτερικών της Βόρειας Μακεδονίας, Πάντσε Τόσκοφσκι, δήλωσε πως 51 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους από την πυρκαγιά και πάνω από 100 τραυματίστηκαν, οι οποίοι μεταφέρθηκαν σε νοσοκομεία της χώρας. Ο ίδιος ανέφερε πως εξετάζονται τα αίτια της πυρκαγιάς.

Ωστόσο λίγο αργότερα ο αριθμός των νεκρών αυξήθηκε σε 59.

Το εξωτερικό του νυχτερινού μαγαζιού όπου έλαβε χώρα η τραγωδία / Φωτογραφία: ΑΡ

Οι Αρχές της χώρας έχουν ξεκινήσει έρευνα για τα αίτια της πυρκαγιάς / Φωτογραφία: ΑΡ

Πλήθος κόσμου έξω από νοσοκομείο της Βόρειας Μακεδονίας όπου μεταφέρθηκαν οι τραυματίες / Φωτογραφία: ΑΡ
Την ίδια ώρα, η πρόεδρος της Βόρειας Μακεδονίας, Γκορντάνα Σιλιάνοφσκα, φανερά συγκινημένη και με δάκρυα στα μάτια έκανε λόγο για «ανείπωτη τραγωδία».

Σοκαρισμένη η Βόρεια Μακεδονία από την πολύνεκρη τραγωδία / Φωτογραφία: ΑΡ
Τα θερμά του συλλυπητήρια προς τις οικογένειες των θυμάτων εξέφρασε και ο πρωθυπουργός της χώρας, Χρίστιαν Μίτσκοσκι, ο οποίος ανέβαλε την προγραμματισμένη επίσκεψή του στην Ποντγκόριτσα του Μαυροβουνίου και ανήγγειλε την ακύρωση όλων των δημόσιων εκδηλώσεων.

iefimerida.gr

ΟΥΚΡΑΝΙΑ – Ο Πόλεμος, τα Στενά και η Εναλλακτική Παγκόσμια Τάξη

Από
anixneuseis
-
1

16 Μαρτίου 2025

Γεώργιος Πουκαμισάς

Ο πόλεμος γύρω και στην Ουκρανία θα είναι παρατεταμένος. Η Ρωσία, ήδη πιεσμένη, μπορεί να μην κερδίσει αυτόν τον πόλεμο, αλλά ούτε και να βγει από το πεδίο της μάχης ηττημένη.

Έχοντας σοβαρές απώλειες και απώλειες σε εξοπλισμό, η Ρωσία έχει ήδη δημιουργήσει μια χερσαία γέφυρα από την Κριμαία στο Ντονμπάς (Ντονέτσκ και Λουχάνσκ), μετατρέποντας τη θάλασσα του Αζόφ σε ρωσική λίμνη.

Η Μόσχα έχει υποτιμήσει το σθένος της ουκρανικής άμυνας, με τον ίδιο τρόπο που η Δύση δεν έχει προβλέψει την ανθεκτικότητα, αν και καλά τεκμηριωμένη, του ρωσικού λαού για να αντέξει τις κακουχίες. Ούτε ήταν προβλεπόμενο ότι οι κυρώσεις που επιβλήθηκαν για τον τρέχοντα πόλεμο θα δημιουργούσαν, πέρα ​​από τις ελλείψεις ενέργειας, μια δευτερεύουσα, αλλά όχι λιγότερο σοβαρή, κρίση μεταξύ των κοινωνιών λόγω συμφόρησης στην αλυσίδα εφοδιασμού ζωτικών βασικών προϊόντων, όπως το σιτάρι, το καλαμπόκι και ο ηλίανθος.

Ο όλεθρος ήδη προκαλείται στις ανεπτυγμένες δυτικές κοινωνίες που βασίζονται στο ρωσικό αέριο, πετρέλαιο και άνθρακα. Οι χώρες της ΕΕ αναγκάζονται να διακόψουν απότομα τον αδιάσπαστο «καθολικό γάμο» με τη Ρωσία και να αντικαταστήσουν αυτή την εξάρτηση απο νέες εξαρτήσεις, ακόμη και με το Ιράν, που αγωνίζεται να κρατήσει τον πληθυσμό του ευτυχισμένο και τις βιομηχανίες στη ζωή – αλλά με πολύ υψηλότερο κόστος που επιβαρύνει τους φορολογούμενους. Το κουτί της Πανδώρας ανοίγει.

Η ρωσική «ειδική επιχείρηση», φαινομενικά κακοσχεδιασμένη και κακοσυντονισμένη, έχει σταματήσει. Το Κίεβο, η Οδησσός, και ίσως ακόμη και το κακοποιημένο Χάρκοβο, δεν θα καταληφθούν. Ανεκτίμητα ιστορικά μνημεία και ιερά της βυζαντινής μας κληρονομιάς στο Κίεβο και σύμβολα της ελληνικής εθνικής αναγέννησης στην Οδησσό, και ίσως οι σεβάσμιες εκκλησίες των Ορθοδόξων ομοθρήσκων μας στο Χάρκοβο, θα σωθούν.

Η Ρωσία θα αποκοπεί από την Ευρώπη για κάποιο χρονικό διάστημα. Κακό για την Ευρώπη, κακό για τη Ρωσία. Χρειαζόμαστε τις τεράστιες εκτάσεις της ρωσικής στέπας, δυτικά και ανατολικά των Ουραλίων.

Από την άλλη, οι Ρώσοι, πέρα ​​από τη λατρεία τους για το Άγιο Όρος, χρειάζονται ίσως ακόμη περισσότερο τις πηγές του νεωτερισμού τους στην Ευρώπη. Η γερμανική ματαιοδοξία, η ρωσική θρασύτητα και το αμερικανικό μυαλό επικράτησαν για άλλη μια φορά έναντι του πνεύματος του Rapallo (1922), με άλλα λόγια το πνεύμα της αρμονικής εξισορρόπησης μεταξύ των συμφερόντων της Ρωσίας και της Δυτικής Ευρώπης.

Ο δικέφαλος αετός της Ρωσίας θα στραφεί προς την Ανατολή, όλο και περισσότερο εξαρτημένος από τους ασιατικούς γίγαντες, παρά τον ανταγωνισμό μεταξύ Κίνας και Ινδίας. Όσο για την Ουκρανία, οι εύφορες πεδιάδες και οι φυσικοί πόροι της, στο βαθμό που δεν θα ενοποιηθούν με τη Ρωσία (κυρίως το Ντονμπάς), θα είναι ανεκτίμητες για τις δυτικές (και κινεζικές) βιομηχανίες.

Είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς ένα βιώσιμο μέλλον για την ανεξάρτητη Ουκρανία, εκτός από ένα κράτος που απολαμβάνει καθεστώς μόνιμης ουδετερότητας βάσει των διεθνών εγγυήσεων, που κατοχυρώνονται επίσης στο σύνταγμα. Είναι ατυχία που αυτή η ιδέα δεν αφέθηκε να ανοίξει το δρόμο της στα χρόνια που προηγήθηκαν του συνεχιζόμενου πολέμου.

Η ουκρανική κρίση έχει αναδείξει το ζήτημα των Στενών του Βοσπόρου και των Δαρδανελίων, ένα θέμα κεντρικό στην ιστορική και εθνική συνείδηση ​​τόσο των Αυστραλών όσο και των Νεοζηλανδών. Κατά τη διάρκεια της εκστρατείας της Καλλίπολης (1915) χιλιάδες Αυστραλοί και Νεοζηλανδοί (ANZACS) έπεσαν στο κακώς εκτελεσμένο σχέδιο να ανοίξει ο θαλάσσιος δρόμος προς την Κωνσταντινούπολη και να απαλλάξει τους στρατούς και τον πληθυσμό της Ρωσίας από τις στερήσεις.

Να υπενθυμίσουμε επίσης ότι η Αυστραλία είναι μεταξύ των υπογραφόντων της Σύμβασης του Μοντρέ του Ιουλίου 1936 που διέπει το καθεστώς των Στενών.

Η Διεθνής Κοινότητα, ιδιαίτερα τα ναυτικά έθνη όπως η Ελλάδα, συμμορφώνονται με τους όρους της Σύμβασης. Μια αναθεώρηση των όρων της για να επιτρέψει τη διεύρυνση της διαχείρισής της, στο πλαίσιο ενός πολυμερούς συστήματος του οποίου θα ήταν μέλη τα παραποτάμια κράτη της Μαύρης Θάλασσας και τα υπογράφοντα στο Montreux, δεν αποτελεί επί του παρόντος αντικείμενο ιδιαίτερης προσοχής.

Ο Εύξεινος Πόντος (ο Εύξεινος Πόντος) είναι από αμνημονεύτων χρόνων η δεύτερη θάλασσα του πεπρωμένου για τους Έλληνες. Η Οδησσός, η Σεβαστούπολη, η Θεοδοσία, η Μαριούπολη και το Ταγκανρόγκ είναι γνώριμα μέρη.

Δεν υπάρχει καλύτερος από τον Έλληνα ναυτικό καθώς κυβερνούν τα μυστικά των ταραγμένων νερών της Μαύρης Θάλασσας. Η ιστορία μας και τα ενδιαφέροντά μας συγκλίνουν. Αν κοιτάξουμε πέρα ​​από τις αντιξοότητες αυτού του πολέμου, οι δεσμοί φιλίας τόσο με τη Ρωσία όσο και με την Ουκρανία κατά την άποψή μας δεν αλληλοαποκλείονται.

Δεσμευόμαστε να σεβόμαστε το Διεθνές Δίκαιο, ενώ πρέπει να υποστηρίξουμε τις κοινότητές μας στη βόρεια όχθη της Μαύρης Θάλασσας και της Αζοφικής Θάλασσας, καθώς και να διαφυλάξουμε το εμπόριο, τα ενεργειακά συμφέροντα, την αδιάλειπτη προμήθεια σιτηρών – χωρίς οι πολιτικές συνθήκες να δημιουργούν εμπόδια στις δεσμεύσεις μας.

Η αποσύνδεση της Ρωσίας από την Ευρώπη δεν πρέπει να γίνει μόνιμη. Είναι ένας σοβαρός γεωπολιτικός κίνδυνος για τον Βόρειο Ατλαντικό να αναγκασθει η Ρωσία να κόψει τους κληρονομικούς της δεσμούς με την Ευρώπη και να στραφεί στην Κίνα. Στην αποφυγή της δημιουργίας μιας εναλλακτικής παγκόσμιας τάξης με επίκεντρο τον βορειοδυτικό Ειρηνικό θα πρέπει να δοθεί υψηλή προτεραιότητα, καθοδηγώντας όλες τις προσπάθειες για την εξεύρεση μιας βιώσιμης φόρμουλας ειρήνης μεταξύ Ρωσίας και Δύσης σχετικά με την Ουκρανία, επιτρέποντας την έξοδο από το σημερινό καταστροφικό τέλμα.

Σε ποιον αρέσει να κρατά αναμμένη τη φωτιά του πολέμου μέχρι τον τελευταίο Ουκρανό;

Υπάρχει ακόμη χρόνος για να αποφύγουμε το αδιανόητο.

*Ο Δρ Γεώργιος Πουκαμισσάς, Πρέσβης ε.τ και συνιδρυτής της Ελληνικής Εταιρείας Γεωγραφικών Σπουδών STRABO.

greekcitytimes.com

UKRAINE – The War, the Straits and the Alternative World Order

Από
anixneuseis
-
0

War about and in Ukraine, will be a protracted one. Russia, already hard pressed, might not win this war, but nor will it come out of the battlefield defeated.

Sustaining grave casualties and losses in equipment, Russia has already created a land bridge from Crimea to Donbass (Donetsk and Luhansk), transforming the sea of Azov into a Russian lake.

Mariupol: Why Mariupol is so important to Russia's plan - BBC News Ukraine

Moscow has underestimated the vigor of Ukrainian defenses, the same way as the West has not anticipated resilience, albeit well documented, of the Russian people to endure hardship. Nor was it foreseeable that the proclivity sanctions imposed for the current war would engineer, beyond energy shortages, a secondary, but not less severe, crisis among societies by bottlenecks in the supply chain of vital staples, such as wheat, corn and sunflower.

Havoc is already wreaking in developed western societies which rely on Russian gas, oil and coal. EU countries are being forced to abruptly sever the unbreakable “catholic marriage” with Russia and to replace this dependence with new dependencies, even with Iran, struggling to keep populations happy and industries afloat – yet at a much higher cost to be borne by the taxpayers. Pandora’s boxes are opening.

The Russian “special operation”, seemingly ill conceived and ill coordinated, has been stalling. Kiev, Odessa, and perhaps even battered Kharkiv, will not be taken. Invaluable historic monuments and shrines of our Byzantine heritage in Kiev and symbols of Greek national renaissance in Odessa, and maybe the venerable churches for our Orthodox co-religionists in Kharkiv, will be spared.

Russia will be cut off from Europe for some time. Bad for Europe, bad for Russia. We need the vast expanses of the Russian steppe, west and east of the Urals.

On the other hand, Russians, beyond their veneration for the Holy Mountain, need the sources of their modernity in Europe perhaps even more. German pusillanimity, Russian brazenness and the American mind, prevailed once more over the spirit of Rapallo (1922), in other words the spirit of harmonious balancing between the interests of Russia and Western Europe.

The double headed eagle of Russia will turn to the East, more and more dependent on the Asian giants, despite antagonism among China and India. As for Ukraine, her fertile plains and natural resources, to the extent that they will not be consolidated with Russia (mainly Donbass), will be invaluable for the western (and Chinese) industries.

It is hard to conceive a viable future for independent Ukraine, other than as a state enjoying status of permanent neutrality under international guarantees, enshrined also in the constitution. It is a misfortune that this idea was not allowed to make its way in the years that preceded the ongoing war.

The Ukrainian crisis has evoked the question of the Bosporus and Dardanelles Straits, an issue central in the historical and national consciousness of both Australians and New Zealanders. During the Gallipoli campaign (1915) thousands of Australians and New Zealanders (ANZACS) fell in the ill executed plan to open the sea highway to Constantinople and relieve the armies and population of Russia from deprivation.

It should also be reminded that Australia is among the signatories of the Montreux Convention of July 1936 governing the regime of the Straits.

The International Community, especially seafaring nations like Greece, comply with the terms of the Convention. A revision of its terms to allow a broadening of its management, under a multilateral scheme of which Black Sea riparian states and Montreux signatories would be members, is not at the moment a subject of particular attention.

Euxinos Pontos (the Black Sea) is from time immemorial and the second sea of destiny for the Greeks. Odessa, Sevastopol, Theodosia, Mariupol and Taganrog are familiar places.

Russia Black Sea Aegean Sea Greece Turkey

There is no better than the Greek sailor as they are in command of the secrets of the Black Seas tumultuous waters. Our history and our interests converge. Looking beyond the vicissitudes of this war, ties of friendship to both Russia and Ukraine in our view are not mutually exclusive.

We are committed to respecting International Law, while we have to support our communities on the northern shore of the Black and Azov Seas, as well as to safeguard trade, energy interests, uninterrupted supply of cereals – without political circumstances raising barriers to our undertakings.

Russia’s decoupling from Europe should not become permanent. It is a geopolitical grave peril for the north Atlantic to force Russia to sever its hereditary bonds with Europe and turn to China instead. Avoiding the creation of an alternative world order centred in the northwestern Pacific should be given high priority, guiding all efforts to find a viable peace formula between Russia and the West over Ukraine, allowing for an exit from the current devastating morass.

Who likes to keep the war fire burning until the last Ukrainian?

There is still time to avoid the unthinkable.

Dr Georgios Poukamissas, Ambassador a.h. and co-founder of the Greek Society for Geographical Studies STRABO.

greekcitytimes.com

“Πολιτικές  Βιώσιμων και Ανθεκτικών Πόλεων”.

Από
anixneuseis
-
0

Δελτίο Τύπου της Κίνησης Πολιτών Προοδευτικοί Πολίτες για την Ανάπτυξη της Κεντρικής Μακεδονίας

Θεσσαλονίκη 16/3/25

Η Κίνηση Προοδευτικοί Πολίτες για την Ανάπτυξη της Κεντρικής Μακεδονίας στα πλαίσια του 33ου Money Show, διοργάνωσε εκδήλωση με θέμα: “Πολιτικές  Βιώσιμων και Ανθεκτικών Πόλεων”.

Συντονιστής της εκδήλωσης ήταν ο δημοσιογράφος Νίκος Ηλιάδης

Στο άνοιγμα της εκδήλωσης ο Γιάννης Μαγκριώτης, Συντονιστής της Κίνησης Πολιτών τόνισε:

Η κλιματική κρίση είναι ορατή σε όλο τον πλανήτη. Στην Μεσόγειο, ειδικά στην χώρα μας, τα ακραία και καταστροφικά καιρικά φαινόμενα, ήταν πυκνά τα προηγούμενα χρόνια.
Οι πόλεις μας και οι οικισμοί, αποκάλυψαν την ευαλωτότητά τους. Δυστυχώς, δεν φάνηκε το γεγονός αυτό να γίνεται κατανοητό, τόσο από την κυβέρνηση, όσο και από τις περισσότερες διοικήσεις των Δήμων και των Περιφερειών.
Παρ’ ότι η χώρα μας, διαθέτει πολύ σημαντικούς Κοινοτικούς πόρους, που μας δόθηκαν για να αντιμετωπίσουμε την μεγάλη οικονομική ύφεση από την πανδημία του κορωνοϊού και, να δημιουργήσουμε ανθεκτικές πόλεις, δυστυχώς, η κατανομή των κονδυλίων και η διαχείρισή τους, δεν φαίνεται να συμβάλλουν στην επίτευξη των στόχων του Ευρωπαϊκού Ταμείου Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας.
Οι Δήμοι έχουν τον δικό τους σημαντικό ρόλο, τόσο στην συγκρότηση σχεδίων βιώσιμης ανάπτυξης, όσο και διεκδίκησης ανάλογων επιλογών και των αναγκαίων πόρων, από την κυβέρνηση.

Τις πολιτικές τους για την βιώσιμη και ανθεκτική ανάπτυξη των πόλεών τους θα παρουσιάσουν οι δήμαρχοι τεσσάρων πόλεων και εκπρόσωπος της Κίνησης Πολιτών για το Μητροπολιτικό Πάρκο στον χώρο της ΔΕΘ και την Βιώσιμη Ανάπτυξη της Θεσσαλονίκης, θα παρουσιάσει τις θέσεις της.

Δυστυχώς η κυβέρνηση, παρά τα μεγάλα λόγια για την προσαρμογή και την ανάσχεση της κλιματικής κρίσης, πράττει το αντίθετο. Κάθε δημόσιο χώρο στις πόλεις,  ειδικά στις μεγάλες, τους παραδίδει στις εταιρείες Real Estate, με ευνοικούς πολεοδομικούς όρους, για πρόσθετες κατασκευές και συχνά, όπως στην ΔΕΘ Θεσσαλονίκης, με γενναία χρηματοδότηση με δημόσιους πόρους και με την αδιαφανή διαδικασία του Υπερταμείου.

Δυστυχώς όμως και τα κόμματα της αντιπολίτευσης, παγιδευμένα στην γραφειοκρατική λειτουργία τους και φοβούμενα να μην κατηγορηθούν για εμπόδια στην «ανάπτυξη», δεν κινητοποιούν τις δυνάμεις τους για να υπερασπιστούν τις δικές τους διακηρύξεις, για βιώσιμη και ανθεκτική ανάπτυξη.

Στην συνέχεια οι ομιλητές ανέπτυξαν τις πολιτικές που αναπτύσσουν στις πόλεις τους:

1. Χάρης Δούκας(Δήμαρχος Αθήνας)

Πάρα τις μεγάλες δυσκολίες, βρισκόμαστε στην σωστή πλευρά της ιστορίας.

Η Αθήνα αλλάζει σελίδα, μέρα τη μέρα, σε κάθε γειτονιά, και τα σημάδια αυτής της αλλαγής – από το μικροδάσος της Κυψέλης ως τα φωτισμένα πάρκα και τα καθαρότερα πεζοδρόμια και από τα πολυδύναμο δημοτικά μας ιατρεία μέχρι το συμβούλιο νέων και την 1η κλιματική συνέλευση – αρχίζουν να φαίνονται.

Με έμφαση στην περιβαλλοντική και κοινωνική προστασία, στην αποτελεσματική διαχείριση και στη διαφάνεια, επιχειρούμε να επουλώσουμε αδυναμίες που κληρονομήσαμε και να βελτιώσουμε την καθημερινότητα των Αθηναίων.

Επιπλέον, την εποχή των μεγάλων κρίσεων και απειλών, επιλέγουμε να ενώσουμε δυνάμεις, να δραστηριοποιηθούμε και να κινηθούμε επιθετικά, τηρουμένων των αναλογιών, για να αντιμετωπίσουμε ίσως την μεγαλύτερη πρόκληση για τις πόλεις μας, αυτή, της κλιματικής κρίσης. Σε ευρωπαϊκό και ελληνικό επίπεδο, μαζί με άλλους Δημάρχους, διεκδικούμε. Περισσότερους πόρους για έργα υποδομής, λιγότερο τσιμέντο, περισσότερη δύναμη παρέμβασης για να αλλάξουμε τις πόλεις μας.

Και παρά τις μεγάλες δυσκολίες, είμαστε στην σωστή πλευρά της ιστορίας.

Η προσπάθεια μας να μείνουμε στις ράγες, και να δράσουμε αποτελεσματικά για την βιωσιμότητα και την ανθεκτικότητα των πόλεων μας, θα συνεχιστεί με ακόμα μεγαλύτερη ένταση το επόμενο διάστημα.

  1. Χρύσα Αράπογλου(Δήμαρχος Καλαμαριάς).

Οι αρχές της βιώσιμης ανάπτυξης στηρίζονται στην ισορροπία μεταξύ οικονομικής ανάπτυξης, κοινωνικής συνοχής και περιβαλλοντικής προστασίας, με στόχο τη διασφάλιση της ποιότητας ζωής των σημερινών και μελλοντικών γενεών. Για την Καλαμαριά , μια περίκλειστη πόλη που έχει ως μοναδική διέξοδο την θάλασσα, η εφαρμογή αυτών των αρχών είναι ο μεγάλος μας στόχος. Διεκδικούμε ένα ενιαίο παραλιακό μέτωπο και το επόμενο διάσημα θα παρουσιάσουμε την πρόταση μας για την αξιοποίηση του Κόδρα ως ενός υπερτοπικού πάρκου πρασίνου και πολιτισμού. Ταυτοχρόνως εκπονούμε ένα ολοκληρωμένο σχέδιο ανάπτυξης, βασισμένο σε πολεοδομικές και οικονομικές μελέτες, ώστε η έλευση του ΜΕΤΡΟ στο τέλος του χρόνου να λειτουργήσει για τον Δήμο μας ως καταλύτης για την εμπορική, πολιτιστική και τουριστική ανάπτυξη. Ήδη είναι σε εξέλιξη η μελέτη  για το μεγάλο εμβληματικό έργο της Καλαμαριάς που θα συνδέει τον Φοίνικα με την θάλασσα  με ποδηλατική και περιπατητική διαδρομή κατά μήκος της τάφρου και στη συνέχεια μέχρι το αλιευτικό καταφύγιο μέσα από πράσινες διαδρομές. Ταυτόχρονα βρίσκεται σε φάση μελέτης η δημιουργία του τουριστικού ποδηλατόδρομου που θα διατρέχει σχεδόν το σύνολο της παραλιακής ζώνης. Δύο έργα που θεωρώ ότι θα δώσουν εναλλακτικούς τρόπους μετακίνησης και θα βελτιώσουν σημαντικά την εικόνα αλλά και την ποιότητα ζωής στην παραλιακή ζώνη.

  1. Θωμάς Μπέγκας(Δήμαρχος Ιωαννίνων).

Η αντιμετώπιση της πρόκλησης για την κλιματική ουδετερότητα ως το 2030 λειτουργεί για τα Γιάννενα ως καταλύτης για την συστηματικότερη προσέγγιση στόχων ,όπως η ποιότητα ζωής και η αστική ανθεκτικότητα θεμελιώδη εργαλεία σε αυτή την μετάβαση αποτελούν η συμμετοχικότητα, η καινοτομία και η ενίσχυση των μπλε και πράσινων υποδομών.

Μέσα από αυτή την προσπάθεια επαναπροσδιορίζουμε και την έννοια της δημοκρατίας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η ενεργειακή  δημοκρατία, αλλά και την έννοια της δίκαιης και ισόρροπης ανάπτυξης.

  1. Ανδρέας Στεργίου(Δήμαρχος Αργιθέας Καρδίτσας).

Η ορεινότητα πρέπει να αναδειχθεί σε κεντρικό στρατηγικό άξονα για την πολιτεία, προκειμένου να εφαρμόζονται στοχευμένες και εξειδικευμένες πολιτικές στις πλέον απομακρυσμένες ηπειρωτικές περιοχές. Οι ορεινοί Δήμοι έχουν να διαχειριστούν αρκετές δυσκολίες, αλλά και να αντιμετωπίσουν δυναμικές προκλήσεις για μια βιώσιμη προοπτική. Μέσα από ρεαλιστικές προτάσεις, το εγχείρημα δύναται να στεφθεί από απόλυτη επιτυχία. Σε κάθε περίπτωση, στο πλαίσιο μιας ισόρροπης περιφερειακής ανάπτυξης, αξίζει το κράτος να στηρίξει εμπράκτως τους μόνιμους κατοίκους των δυσπρόσιτων περιοχών, που χωρίς δόση υπερβολής, αποτελούν τους σύγχρονους ήρωες οι οποίοι επιμένουν να αντιστέκονται.

  1. Γιάννης Ξενίδης (Μέλος της Κίνησης Πολιτών για το Μητροπολιτικό Πάρκο στο χώρο της ΔΕΘ και την Βιώσιμη Ανάπτυξη της Θεσσαλονίκης).

    Το έργο της ανάπλασης της ΔΕΘ όπως προωθείται από το ΤΑΙΠΕΔ δεν μπορεί να θεωρηθεί ένα έργο βιώσιμης ανάπτυξης της Θεσσαλονίκης και αυτό επειδή: (α) οικονομικά, αντί να δημιουργεί τη μέγιστη υπεραξία για την κοινωνία της πόλης, αυξάνει το κέρδος για τον ιδιώτη επενδυτή προκειμένου να τον προσελκύσει, (β), περιβαλλοντικά, αντί να συνεισφέρει στην απανθρακοποίηση της ατμόσφαιρας, αυξάνει το κτιριακό αποτύπωμα στον αστικό ιστό με όλες τις σχετικές επιβλαβείς επιπτώσεις (πρόωροι θάνατοι, φαινόμενο αστικής νησίδας, κλπ.), και (γ) κοινωνικά, αντί να ενισχύει τη συνοχή και συνακόλουθα τη μείωση της εγκληματικότητας και την αύξηση του κοινωνικού ελέγχου, οδηγεί σε ιδιωτικούς περίκλειστους χώρους που δημιουργούν κοινωνικούς και ταξικούς αποκλεισμούς.

Στράτος Σιμιτζής: περισσότερη μέθεξη στα κοινωνικά δρώμενα  

Από
anixneuseis
-
1

του Στράτου Σιμιτζή

Είναι εμφανές ότι η Δημοτική Αρχή κερδίζει τη μάχη της καθαριότητας καλή δουλειά κάνουν  μεμονωμένοι υπάλληλοι καθαριότητας που ανά πάσα στιγμή βρίσκονται στους δρόμους και ώρα στον τομέα που δημοτική αρχή υστερεί εμφανώς είναι η συμμετοχή της στα κοινωνικά δρώμενα για να μην πούμε πώς θα έπρεπε να παίρνει πρωτοβουλίες και να ηγείται. Λίγος χρόνος απομένει μέχρι οι Θεσσαλονίκη πλημμυρίσει από τουρίστες και επισκέπτες.  Δεν θα μπορούσε η Δημοτική Αρχή να βγάλει σε κεντρικά σημεία την εξαίρετη Δημοτική Μπάντα να παιανίσει ελληνική μουσική,  μελωδίες;  Κάποιος εκπρόσωπος θα μπορούσε να δικαιολογηθεί πως δεν υπάρχουν τα απαραίτητα κονδύλια σωστά αν τα ζητήσουν από το υπουργείο τουρισμού ακόμα και αν δεν διαθέτει κονδύλια για παρόμοιες πολιτιστικές εκδηλώσεις, σήμερα δεν υπάρχουν αυτής της μορφής δικαιολογίες.  Μία άλλη ιδέα είναι η προκήρυξη διαγωνισμού βιτρίνας. Κατά τις μεγάλες εθνικές επετείους και δει κατά την ημέρα της απελευθέρωσης της Θεσσαλονίκης και εορτής του πολιούχου Αγίου Δημητρίου, 26η Οκτωβρίου, αν τυχόν χρειάζονται και άλλες ευκαιρίες για μέθεξη στα κοινωνικά δρώμενα. Ο γράφων έχει απλές χρήσιμες και ανέξοδες ιδέες. Ένα είναι το ζητούμενο: η Δημοτική Αρχή να μετέχει ενεργά και δυναμικά στα κοινωνικά δρώμενα  οποιασδήποτε προέλευσης.  Στο κάτω-κάτω η Δημοτική Αρχή έχει τον πρωταρχικό λόγο και ρόλο για ότι συμβαίνει στην πόλη.  Έτσι τουλάχιστον πρέπει να γίνεται.

Μία διδακτική ιστορία για όσους βυσσοδομούν εναντίον του Κυριάκου Μητσοτάκη

του Στράτου Σιμιτζή

Δεν είναι λίγοι εκείνοι οι επώνυμοι στο χώρο της Τηλεόρασης, τύπου ραδιοφώνου και λοιπά που από το μετερίζι τους φυτεύουν και υπηρετούν, βυσσοδομούν εναντίον του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη. Μεγάλοι άνθρωποι είναι ελπίζουμε πως ξέρουν τι κάνουν. Χρήσιμο όμως θα ήταν να ακούσουν και μία άκρως διδακτική ιστορία για να μην νομίζουν πως με αυτές τις πρακτικές απαραιτήτως κάνουν διάνα  σε αυτό που επιδιώκουν.

Ο Φωκίων Δημητριάδης θεωρείται και είναι απόλυτως δικαίως ο κορυφαίος πολιτικός γελοιογράφος μας.  Συνεργαζόταν με τις εφημερίδες του συγκροτήματος Λαμπράκη που στήριζαν την Ένωση Κέντρου. Ο κύριοςπρωταγωνιστής στις μνημειώδεις γελοιογραφίες του ήταν ο Ντίνος Τσαλδάρης, Πρόεδρος του

Λαϊκού Κόμματος.  Για κάποιο λόγο ο Φωκίων Δημητριάδης για ενα διάστημα έπαψε να ασχολείται με τον Ντίνο Τσαλδάρη. Θορυβημένος ο Τσαλδάρης πήρε τον Δημητριάδη στο τηλέφωνο: Φωκό – για τους φίλους του – γιατί με ξέχασες;  Ο Δημητριάδης είπε μία δικαιολογία  και μετά βεβαίωσε τον Τσαλδάρη πως  σύντομα θα αποκαθιστούσε την κατάσταση.

Η ιστορία είναι διδακτική και δείχνει πως η αρνητική προβολή είναι εξίσου αποτελεσματική με την θετική προβολή για να μη νομίζουν οι πολέμιοι του Κυριάκου Μητσοτάκη, πώς με τις πρακτικές τους βλάπτουν και φθείρουν τον έλληνα  πρωθυπουργό. Τον προβάλλουν χωρίς να το θέλουν. Αυτό μας διδάσκει η ιστορία που προαναφέραμε…

Γ. Κοντογιώργης: «Η κοραϊκή και η καποδιστριακή προσέγγιση του ελληνισμού είναι διαμετρικά αντίθετες»

Από
anixneuseis
-
0

Ο ομότιμος καθηγητής και πρώην πρύτανης του Παντείου Πανεπιστημίου Γιώργος Κοντογιώργης μιλά με αφορμή το βιβλίο «Ιστορία της Νεότερης Ελλάδας» των Ιακωβάκη Ρίζου Νερουλού και Ιωάννη Καποδίστρια, από τις εκδόσεις Αρμός. Ο Γ. Κοντογιώργης έχει την επιστημονική επιμέλεια της έκδοσης.

Στον Σόλωνα Παπαγεωργίου

– Η συγκεκριμένη έκδοση είναι πρωτοποριακή, καθώς προσδιορίζει ως συνδημιουργό του έργου τον Καποδίστρια, που είχε ζητήσει από τον Νερουλό να παραμείνει μυστική η συμμετοχή του. Δεδομένου ότι, όπως αναφέρετε κι εσείς στο προλογικό σημείωμά σας, οι αντιλήψεις των δύο ανδρών για τον ελληνισμό απείχαν μεταξύ τους, πόσο καθοριστικός ήταν ο ρόλος του πρώτου κυβερνήτη του ελληνικού κράτους στη συγγραφή του έργου, σε σχέση μ’ αυτόν του Νερουλού; Προς τα πού γέρνει η πλάστιγγα εντέλει;

Το εν λόγω έργο φέρει εξ ολοκλήρου τη σφραγίδα του Καποδίστρια. Διαμόρφωσε το πλαίσιο της διαπραγμάτευσης, τους άξονες αναφοράς, το επιχείρημα, τη δομή και τον στόχο και επόπτευσε της όλης διαχείρισης. Έθεσε μάλιστα στον Νερουλό ως προϋπόθεση της συνεργασίας του την αποδοχή του δικού του ερμηνευτικού σχήματος.

Αυτά προκύπτουν από μακροσκελή επιστολή του Καποδίστρια προς τον Ιγνάτιο, μητροπολίτη της Ουγγροβλαχίας και σπουδαία προσωπικότητα της εποχής η οποία δημοσιεύθηκε στα 1850, λίγους μόλις μήνες μετά τον θάνατο του Νερουλού. Συμβαίνει επίσης να έχουμε στη διάθεσή μας άλλο έργο του Νερουλού της ίδιας ακριβώς περιόδου, όπου εκτίθενται οι άξονες της προσέγγισής του για τον ελληνισμό οι οποίοι τοποθετούν τις απόψεις του στην αντίπερα όχθη από εκείνες του Καποδίστρια.

Ο Νερουλός συντάσσεται με την άποψη ότι ο ελληνισμός τελειώνει με την είσοδο των Μακεδόνων του Φιλίππου στο προσκήνιο, θεωρεί τους Μακεδόνες κατακτητές του ελληνισμού και ολετήρες του ελληνικού πολιτισμού και της παρακμής του. Έκτοτε αρχίζει η μαύρη περίοδος του ελληνισμού που ολοκληρώνεται με το Βυζάντιο, το οποίο επίσης χαρακτηρίζει κατακτητή, σκοτεινό και ένοχο για την πνευματική κατάπτωση των Ελλήνων, από την οποία θα εξέλθουν μόλις κατά τη δεύτερη περίοδο της Τουρκοκρατίας με τους Φαναριώτες. Ο Φίλιππος αντιμετωπίζεται ως «εξολοθρευτής της των Ελλήνων ελευθερίας», το δε Βυζάντιο «δοχείον γλωσσών» και «ερημία βαρβάρων αιώνων» ενώ η ελληνική «γλώσσα κατήντησεν εις διαφθοράν εις τον Ιππόδρομον».

Η Ιστορία της Νεότερης Ελλάδας, περί της οποίας ο λόγος, εκδιπλώνει και τεκμηριώνει τις βασικές αρχές που προτάσσει στην επιστολή του. Υποστηρίζει ότι οι Μακεδόνες είναι όχι κατακτητές αλλά οργανικό μέρος της ελληνικής εθνικής ιστορίας, ενώ συγκροτούν μαζί με το Βυζάντιο δύο μείζονες πόλους του ελληνικού πολιτισμού με πρόσημο τη διαχρονία. Το Βυζάντιο αποκαλείται «ελληνική» ή «ανατολική» αυτοκρατορία, ποτέ ρωμαϊκή, οι δε Έλληνες ορίζονται ως έθνος των οποίων η ταυτοτική αναφορά και συνείδηση κοινωνίας διέρχεται οριζοντίως όλες αυτές τις περιόδους έως και την Τουρκοκρατία.

Ο Καποδίστριας επιζητεί να τεκμηριώσει επίσης την άποψη ότι ο ελληνικός κόσμος της Τουρκοκρατίας κατέχει ισχυρή θέση στα οθωμανικά και ευρωπαϊκά πράγματα (στο οικονομικό, πολιτισμικό, πολιτικό, δημογραφικό, στατιωτικό, με τα αρματολίκια κ.λπ. πεδίο), αναδεικνύει τους θεσμούς του ελληνικού κόσμου, εξηγεί γιατί η κρίση της οθωμανικής αυτοκρατορίας είναι μη ανατάξιμη, οι δε ευρωπαϊκές απολυταρχίες υπόλογες για την καταπίεση των λαών τους και για την καταστολή των εθνικών κινημάτων. Διευκρινίζει τη διαφορά φύσεως που διακρίνει το ελληνικό έθνος στη διαχρονία και στην εποχή του ως ανθρωποκεντρικό έναντι της ευρωπαϊκής δεσποτείας.

Το Υπόμνημα του Καποδίστρια που συνοδεύει το βιβλίο αποτελεί μνημείο ανάλυσης των ευρωπαϊκών πραγμάτων της εποχής, οι δε θέσεις του εξαγγέλλουν αυτά που εμέλλετο να συμβούν στη διάρκεια του 20ού αιώνα: το τέλος των απολυταρχιών, συμπεριλαμβανομένης και της οθωμανικής δεσποτείας, την αρχή των εθνοτήτων, το αδιέξοδο της Ρωσίας και πλήθος άλλων. Εκτιμά ότι στο κλίμα αυτό η επιτυχία της ελληνικής επανάστασης είναι εφικτή και προτείνει τον τρόπο της διαχείρισής της επί του πεδίου και στο επίπεδο της διπλωματίας. Κρίσιμης σημασίας απόφαση θεωρεί την ανασυγκρότηση των επαναστατημένων Ελλήνων σε κράτος με τακτικό στρατό, ηγεσία ώστε να αντιμετωπίσει την οθωμανική απολυταρχία από θέση συγκροτημένης ισχύος.

Από ό,τι προκύπτει από την αλληλογραφία του Νερουλού με τον Καρατζά και άλλους, ο Καποδίστριας του ανέθεσε να επιδοθεί στη συγκέντρωση του αναγκαίου πληροφοριακού υλικού και στην κατάθεση της δικής του εμπειρίας από τη θητεία του στο οθωμανικό κράτος κοντά στους Φαναριώτες/ηγεμόνες της Μολδοβλαχίας, όπως επίσης και δίπλα στον Υψηλάντη στη διάρκεια της εκεί επανάστασης, προκειμένου να τεκμηριώσει το ιστορικό του αφήγημα για την αποτυχία της και για τις διχαστικές της αντινομίες. Τις πληροφορίες που συνέλεγε ο Νερουλός τις έθετε προφανώς υπ’ όψιν του Καποδίστρια για να τις αξιολογήσει και να τις εντάξει στο ερμηνευτικό του σχήμα. Στις 25 Σεπτεμβρίου 1826, ολίγον πριν την ολοκλήρωση του έργου, ο Νερουλός διαβεβαιώνει τον Ιωάννη Καρατζά ότι οι πληροφορίες τις οποίες παρείχε με σημειώματά του στον Καποδίστρια «του υπαραρέσουν και τις ευρίσκει αναγκαιότατες και σας παρακαλεί να με σημειώσετε όσα η πολυπειρία σας και η φρόνησή σας στοχάζεται αναγκαία».

Υπό το πρίσμα αυτό, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο Νερουλός, για λόγους που δεν είναι του παρόντος, διατήρησε τις απόψεις του, αποδέχθηκε όμως να συνεργαστεί με τον Καποδίστρια, και να τον συνδράμει στο σχέδιό του. Επομένως, η ταυτότητα του έργου φέρει τη σφραγίδα του Καποδίστρια εξ ολοκλήρου, χωρίς αυτό προφανώς να μειώνει την αξία της συμβολής του Φαναριώτη διανοούμενου στην τεκμηρίωσή του.

– Παρουσιάζετε τον Καποδίστρια ως υπέρμαχο της άποψης περί διαρκούς συνέχειας του ελληνισμού, σε αντίθεση με τον Αδαμάντιο Κοραή, που επηρέαζε σημαντικά τον Νερουλό, ο οποίος ως διαφωτιστής υποστήριζε την αποκοπή του μεταβυζαντινού ελληνισμού από την αρχαιότητα. Με ποιες βαθύτερες επιδιώξεις συνδέονται αυτά τα δύο διαφορετικά συστήματα σκέψης;

Η κοραϊκή και η καποδιστριακή προσέγγιση του ελληνισμού αποτελούν δύο διαμετρικά αντίθετες οπτικές όχι μόνο για τον ελληνισμό αλλά και για την εν γένει μετάβαση στη νεοτερικότητα. Πρέπει να πω ότι ο Κοραής και, επομένως, ο Νερουλός δεν πρωτοτύπησαν εν προκειμένω. Υιοθέτησαν αμάσητο το ιδεολογικό διατακτικό του διαφωτισμού και το επικαλέστηκαν για να βιάσουν την ιστορία και τον πολιτισμό, όχι μόνο του ελληνισμού, αλλά της σύνολης κοσμοϊστορίας. Οι θεράποντες του διαφωτισμού επέλεξαν την λεγόμενη αρχαιότητα και απέκοψαν το Βυζάντιο και τον μεταβυζαντινό ελληνισμό από τις ρίζες του, από την ελληνική τους ομοθεσία. Μπόρεσαν έτσι να εμφανίσουν τη δυτική δεσποτεία ως τη γέφυρα ανάμεσα σε δύο ανθρωποκεντρικές περιόδους, της «αρχαιότητας» και της «νεοτερικότητας». Με τον τρόπο αυτόν το Βυζάντιο από πρωτουργός του ελληνικού δρόμου προς τη νεότερη εποχή και γεννήτορας της ευρωπαϊκής (δυτικής και σλαβικής) μετάβασης στον ανθρωποκεντρικό πολιτισμό ταξινομήθηκε στα απόβλητα της ευρωπαϊκής ιστορίας. Ο διαφωτισμός χρέωσε στο Βυζάντιο τον δυτικό μεσαίωνα και την παπική θεοκρατία, τα δε υποστατικά της ελληνικής διαχρονίας, όπως οι πόλεις, η εταιρική οικονομία κ.λπ., κατεγράφησαν/κατοχυρώθηκαν ως κατάλοιπα της φεουδαρχίας.

Συγχρόνως ο διαφωτισμός πραγματοποίησε μία άνευ προηγουμένου ρήξη με την κλασική αρχαιότητα για να λαφυραγωγήσει το εννοιολογικό της οπλοστάσιο και να εμφανίσει τη νεοτερικότητα ως το ανθρωποκεντρικό ολοκλήρωμα της ιστορίας. Εμφάνισε τη συνταγματική/εκλόγιμη μοναρχία ως την κατακλείδα της δημοκρατίας, τη μόνη κατοχυρωμένη ατομική ελευθερία ως ανώτερη της καθολικής ελευθερίας, επιστράτευσε το σύνολο εντέλει των εννοιών της για να νομιμοποιήσει την ανωτερότητά της. Ωστόσο, δεν μας έχει εξηγήσει ακόμη πώς γίνεται και γεννήθηκε εξ υπαρχής στο στάδιο της ωριμότητας χωρίς να γνωρίσει τη βρεφική της ηλικία. Γνωρίζει όμως ότι χάρη στις δύο αυτές ρήξεις με το συνεχές του ελληνικού ανθρωποκεντρισμού, με τον έλεγχο του περιεχομένου των εννοιών και την οικειοποίηση της ιστορίας μπόρεσε να νομιμοποιήσει το μεταφεουδαλικό καθεστώς της και να ηγεμονεύσει στον κόσμο.

Η επιλογή του Καποδίστρια να εστιάσει στο συνεχές της εθνικής ομοθεσίας του ελληνισμού στην πραγματικότητα φέρνει στην επιφάνεια αυτό που στη σκέψη του Ρήγα συνιστούσε η ελληνική επανάσταση: το εγχείρημα της αναβίωσης του ελληνικού δρόμου προς τη νεοτερικότητα, το οποίο τοποθετούσε το Βυζάντιο ως κόμβο της μετάβασης στη νεότερη εποχή και ως εμβρυουλκό της ανθρωποκεντρικής επανεκκίνησης τόσο της Εσπερίας όσο και της σλαβικής Ανατολής. Η αποτυχία της ελληνικής επανάστασης και η επικράτηση του δυτικού δρόμου έφερε την ευρωπαϊκή περιφέρεια στο επίκεντρο των εξελίξεων και τη Δύση στον θρόνο της ηγεμονίας. Για να κατανοήσουμε τις εξελίξεις στον ελληνισμό και στην Ευρώπη της ανθρωποκεντρικής μετάβασης πρέπει να σταθούμε σοβαρά στον βυζαντινό 9ο αιώνα. Τότε μετακενώνονται στη Δύση με αφετηρία την ιταλική χερσόνησο τα θεμέλια του ελληνικού/ανθρωποκεντρικού κοσμοσυστήματος και ενσωματώνεται η σλαβική Ανατολή στην ελληνική πολιτισμική σφαίρα.

Ο βιασμός της κοσμοϊστορίας που επέβαλε ο διαφωτισμός βοήθησε τη Δύση να επισπεύσει την εξέλιξή της, όμως επέφερε μια άνευ προηγουμένου οπισθοδρόμηση καθώς συνοδεύθηκε όχι μόνο με την κατάλυση των ανθρωποκεντρικών θεμελίων που έφερε στο συνεχές της ιστορίας του ο ελληνικός κόσμος αλλά και την απαξίωσή τους.

Προκαλεί εντύπωση το γεγονός ότι ενώ το αντιαπολυταρχικό και δημοκρατικό πρόταγμα της Επανάστασης ενέπνευσε τους ανθρωποκεντρικούς θύλακες της Εσπερίας, καταπολεμήθηκε από κοινού από τις δυνάμεις του διαφωτισμού και της απολυταρχίας. Το γεγονός αυτό εξηγεί γιατί η νεοτερική διανόηση των ημερών μας δεν εισέφερε ούτε έχει να εισφέρει έναν κόκκο νέας γνώσης από τότε στο πεδίο της κοινωνικής επιστήμης, επιμένοντας να ερμηνεύει τις σημερινές εξελίξεις με τα εργαλεία του 18ου αιώνα.

Κατά τούτο, η ανάδειξη της ελληνικής εθνικής/ανθρωποκεντρικής συνέχειας επαναφέρει το ζήτημα στον ελληνικό ανθρωποκεντρικό δρόμο ο οποίος αποκωδικοποιεί τα στάδια της εξελικτικής βιολογίας του κοινωνικού ανθρώπου και, επομένως, μας αποκαλύπτει από πού ερχόμαστε, πού βρισκόμαστε και, ιδίως, το μέλλον της εξέλιξης της εποχής μας. Με άλλα λόγια, η γνώση του ελληνικού παρελθόντος μάς διδάσκει όχι πώς θα επιστρέψουμε σε αυτό αλλά πώς θα απελευθερωθούμε από τον εγκλεισμό μας στο σπήλαιο του διαφωτισμού και θα μεταβούμε στο μέλλον στο πεδίο της μεγάλης κλίμακας που έχουμε προ πολλού εισέλθει. Κατά τούτο, η ανάδειξη της ελληνικής ανθρωποκεντρικής συνέχειας που εξαγγέλλει ο Καποδίστριας αναδεικνύει όχι μόνο τον βαθιά αντιδραστικό χαρακτήρα της εποχής του αλλά και, πολλώ μάλλον, της εποχής μας, καθώς έρχεται αντιμέτωπος για μία ακόμη φορά με τις εμμονές του αξιακού κόσμου να θέτει υπό απαγόρευση το μέλλον, εν προκειμένω τη δημοκρατία. Αυτή κατά τη γνώμη μου εξηγεί το γεγονός ότι το έργο αυτό άμα τη εκδώσει του αποτιμήθηκε ως αξιόλογο. Η ανάγνωσή του προώρισται να απελευθερώσει τα μυαλά των ανθρώπων για να δουν το μέλλον με τρόπο που δεν δύναται να πράξει η νομιζόμενη επιστήμη της νεοτερικότητας.

– Πώς διαφέρει η συγκεκριμένη μελέτη από άλλες καταγραφές της ελληνικής Ιστορίας; Τι διαφορετικό κομίζει;

Αρκεί να πω ότι είναι η πρώτη Ιστορία της Νεότερης Ελλάδας, η οποία επιπλέον αποκαθιστά την ενότητα του ελληνικού κόσμου στον ιστορικό χρόνο, και μάλιστα με βάση την ταυτοτική του ιδιοσυστασία. Ο Καποδίστριας γνωρίζει ότι το έθνος είναι συμφυές φαινόμενο του ανθρωποκεντρισμού, δηλαδή των κοινωνιών που συγκροτούνται με όρους ελευθερίας. Αυτό ακριβώς αντιτείνει στις ευρωπαϊκές απολυταρχίες, για να πει ότι οι Έλληνες ως έθνος έχουν κάθε δικαίωμα να διεκδικήσουν την ελευθερία τους, σε αντίθεση με τις δικές τους κοινωνίες που τις υπομένουν επειδή δεν συγκροτούν εισέτι έθνη. Υπό μια γενικότερη έννοια ο Καποδίστριας απορρίπτει την περιοδολόγηση της κοσμοϊστορίας που εισάγει ο διαφωτισμός -αρχαιότητα, μεσαίωνας, νεοτερικότητα- θεωρώντας, προφανώς, ότι από τη στιγμή που περιήλθε στη φεουδαρχία εξήλθε της ανθρωποκεντρικής ιστορίας για να επανενταχθεί αργότερα με την αναγέννηση. Όπως προκύπτει, ο Καποδίστριας υποστηρίζει ότι οι θεσμοί του ελληνισμού στη διάρκεια της Τουρκοκρατίας είναι διακριτοί από εκείνους της οθωμανικής (και της ευρωπαϊκής) δεσποτείας και ανάγονται στο βάθος του ιστορικού του χρόνου. Ο δρόμος του ελληνισμού για τον Καποδίστρια υπήρξε αδιαλείπτως ανθρωποκεντρικός, δεν περιέχει τη φεουδαρχία. Αξίζει να ειπωθεί ότι την ταξινομία των ελληνικών θεσμών που εισάγει ο Καποδίστριας ακολουθεί κατά γράμμα ο Νίκος Σβορώνος στη δική του Ιστορία της Νεότερης Ελλάδας.

– Στο έργο σχολιάζονται επικριτικά αστοχίες διάφορων προσώπων. Για παράδειγμα, οι συγγραφείς αναφέρουν πως η επέλαση του Ιμπραήμ στην Πελοπόννησο διευκολύνθηκε από τα διάφορα αντικρουόμενα συμφέροντα, τις έριδες και την κακή οργάνωση στο Ναβαρίνο. Πόσο ακριβοδίκαιος θα μπορούσε να είναι ο Καποδίστριας ως συγγραφέας, δεδομένου ότι είχε διαφορές, πολιτικές και άλλες, με τα πρόσωπα που συμμετείχαν στην Επανάσταση και στην οργάνωση του ελληνικού κράτους;

Η Ιστορία της Νεότερης Ελλάδας γράφηκε πριν έρθει ο Καποδίστριας στην Ελλάδα. Μάλιστα δεν πρόλαβε να ολοκληρωθεί, τελειώνει με την άλωση του Μεσολογγίου, και κυκλοφόρησε με τη φροντίδα του εκδοτικού οίκου της Γενεύης. Επομένως, δεν μπορεί να ειπωθεί ότι κίνητρό του για την αξιολόγηση γεγονότων ή προσώπων ήταν οι διαφορές που ανέκυψαν αργότερα μαζί τους. Επιπλέον, όπως απεδείχθη, ο Καποδίστριας ήταν ενωτικός στη βάση ενός σκοπού και ενός προγράμματος για την εμπραγμάτωσή του. Για παράδειγμα, διαφώνησε με τη Φιλική Εταιρεία και με τον Υψηλάντη στο μέτρο που προέβαλαν την αντιμοναρχική αντί για την εθνική διάσταση της επανάστασης, μη λαμβάνοντας υπόψιν ότι ο ελληνισμός είχε απέναντί του σύσσωμη την απολυταρχική Ευρώπη, δηλαδή την Ιερά Συμμαχία. Διαφώνησε επίσης με εκείνους που επιζητούσαν την ξένη βοήθεια για την απελευθέρωση των Ελλήνων. Διακήρυττε ότι αλλοίμονό μας εάν μας απελευθερώσουν οι ξένοι, διότι ποτέ δεν θα αποκτήσουμε πνεύμα ανεξαρτησίας και θα σερνόμαστε στις αυλές τους παράκλητοι ες αεί. Κατά το αντίστοιχο της κοραϊκής διακήρυξης για το «γαλλογραικικό» έθνος, απευχόταν την απελευθέρωσή μας από τους Ρώσους γιατί τότε θα γίνουμε «ρωσογραικοί».

Διατρέχοντας τις σελίδες της Ιστορίας, σε συνδυασμό με την επιστολή προς Ιγνάτιο και το Υπόμνημά του προς τους Έλληνες, διαπιστώνουμε ότι οι ενορατικές προσεγγίσεις του για τα ευρωπαϊκά πράγματα της εποχής εφαρμόσθηκαν στη διάρκεια του 20ού αιώνα. Η αρχή των εθνοτήτων και η υπέρβαση της απολυταρχίας, το αδιέξοδο της Ρωσίας που έμελλε να επιλυθεί με τη ρωσική επανάσταση, το μη ανατάξιμο και η κατάρρευση της οθωμανικής αυτοκρατορίας, η ανάδειξη των προϋποθέσεων για την επιτυχή κατάληξη της ελληνικής επανάστασης και πλήθος άλλων. Έτσι, σε ό,τι αφορά στη Μολδοβλαχία, επιρρίπτει την ευθύνη για την κακή τροπή των πραγμάτων στον Υψηλάντη, ενώ στην Πελοπόννησο διαπιστώνει την επικράτηση του «πολεοκεντρισμού» και του «κοτζαμπασισμού» που αποτυπώθηκε άλλωστε στα Συντάγματα με αποτέλεσμα την αδιάπτωτη συνοδεία του αγώνα με εμφυλίους που ολίγον έλλειψε να τον ακυρώσουν. Έχει ενδιαφέρον να προσεχθεί ότι οι «μπαρμπέριδες», όπως αποκαλεί ο Κολοκοτρώνης εκείνους που δίχασαν τους επαναστατημένους Έλληνες και οικειοποιήθηκαν τον αγώνα τους, συσπειρώθηκαν εναντίον του Καποδίστρια ο οποίος επιχείρησε να υλοποιήσει το σχέδιό του, να συνεχίσει την επανάσταση με τη συγκρότηση κράτους και να εδραιώσει την ανεξαρτησία του. Είναι αυτοί που αφού δημιούργησαν τους όρους της απόλυτης ανημπόριας, παρέδωσαν τις τύχες του ελληνισμού στις δυνάμεις της απολυταρχίας.

Εν κατακλείδι, με την εμφύτευση του απολυταρχικού προτεκτοράτου στη μήτρα του ελληνισμού, επικράτησε η κοραϊκή/καποδιστριακή αντίληψη της «παλιγγενεσίας», η οποία επέβαλε την πλήρη ρήξη με το παρελθόν του ελληνικού πολιτισμού, εννοεί δε να προσεγγίζει τον βίο του και να τον ιστορεί τα πεπραγμένα του δυνάμει των πεπραγμένων του κράτους. Η διαφορά που επισημαίνει ο Καποδίστριας ανάμεσα στον ελληνικό κόσμο της εποχής του και στην ευρωπαϊκή περιφέρεια που μόλις εξήρχετο από τη δεσποτεία, αποτέλεσε έκτοτε την πηγή της ελληνικής κακοδαιμονίας, η οποία διατηρεί την επικαιρότητά της έως τις ημέρες μας. Η ελληνική άρχουσα τάξη είναι μοναδική στον κόσμο κατά το ότι λατρεύει με πάθος ό,τι συνάδει με τον «προ-νεοτερικό» γεννήτορα του ευρωπαϊκού κράτους, ενώ αντιμάχεται με το ίδιο πάθος ό,τι ανάγεται στην πρόοδο που διδάσκει προβολικά το παρελθόν του ελληνικού κόσμου.

– Θέλετε να μας μιλήσετε πιο αναλυτικά για την Ακαδημία Κοσμοσυστημικής Γνωσιολογίας; Ποιοι είναι οι στόχοι της και πώς συνδέεται με τη δημοσίευση του παρόντος έργου;

Η Ακαδημία Κοσμοσυστημικής Γνωσιολογίας συστάθηκε από πολίτες το 2019 ως θεσμός με σκοπό τη συστηματική μελέτη και διάδοση της Κοσμοσυστημικής Γνωσιολογίας, μιας συνολικής ερμηνευτικής, μεθοδολογικής και αναλυτικής επιστημονικής πρότασης, η οποία επιχειρεί την εκ βάθρων επανεκτίμηση της κοινωνικής επιστήμης με μέτρο την κοσμοσυστημική ανασύνταξη της κοσμοϊστορίας. Εδράζεται στο σύστημα γνώσης που προτείνεται στο έργο μου, το οποίο εγγράφει το παρόν της νεοτερικότητας στον πραγματικό του χρόνο και ως εκ τούτου διδάσκει την κατεύθυνση του μέλλοντος της ανθρωπότητας. Η πρότασή της είναι αποκαθαρμένη από το βαρύ ιδεολογικό φορτίο της νεοτερικότητας, βασίζεται στους θεμέλιους άξονες της γνώσης: την εννοιολογία των φαινομένων, την τυπολογία τους, τις παραμέτρους και την εξελικτική βιολογία του κοινωνικού ανθρώπου, οπλισμένη με μια μέθοδο που αποκαθιστά την καθολικότητα των πορισμάτων της.

Η Ακαδημία έχει μέχρι στιγμής πραγματοποιήσει τέσσερα επιστημονικά συμπόσια με τη συμμετοχή κυρίως νέων επιστημόνων, έχει διεξαγάγει πλήθος σεμιναρίων και έχει εκδώσει τρία βιβλία, ενώ έχει στα σκαριά την έκδοση των πρακτικών των συμποσίων στον προσεχή χρόνο και μία ακόμη μονογραφία. Η παρουσία της Ακαδημίας είναι ενεργή στα επιστημονικά δρώμενα της χώρας και του εξωτερικού, χωρίς ωστόσο να εμπλέκεται στις πολιτικές ή άλλες διαμάχες της καθημερινότητας. Διατηρεί ιστοσελίδα με το όνομά της και παρουσία στα κοινωνικά δίκτυα, ανοιχτή σε κάθε ενδιαφερόμενο.

Η Ακαδημία είναι ανοιχτή σε εκείνους που επιθυμούν να αποκτήσουν τα απαραίτητα γνωστικά εργαλεία για να κατανοήσουν όσα συμβαίνουν γύρω τους και τις προσήκουσες λύσεις που είναι ικανές να μεταφέρουν την εποχή μας στο μέλλον με μέτρο την αποχειραγώγηση και την πρόοδο του κοινωνικού ανθρώπου.

＊Ο ΣΟΛΩΝ ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ είναι δημοσιογράφος και συγγραφέας.
Πηγή: bookpress.gr

ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ

Από
anixneuseis
-
15
του Παντελή Σαββίδη
Απο νωρίς τονίσθηκε απο τις στήλες αυτές ο κίνδυνος να συμμετάσχει η Τουρκία στον διαμορφούμενο πυρήνα της Ευρωπαϊκής Άμυνας και να μείνει η Ελλάδα σε μια περιφερειακή τροχιά της.
Οι εξελίξεις επιβεβαιώνουν τις ανησυχίες.
Ο κίνδυνος αυτός απειλεί την ακεραιότητα της χώρας.
Πρέπει να αποκρουστεί πάση θυσία.
Υπάρχουν τρόποι και στρατιωτικοί και πολιτικοί.
Οι στρατιωτικοί, εντός της Ε.Ε., με προτάσεις που υψηλά ιστάμενα, στο παρελθόν, πρόσωπα στην ιεραρχική δομή, διαμορφώνουν.
Οι πολιτικοί τρόποι, όμως, έχουν να κάνουν με την κυβέρνηση και τις δυνατότητές της απο τη μια να αναλύσει τις διαμορφούμενες εξελίξεις και απο την άλλη να τις επηρεάσει.
Φαίνεται σε επίπεδο Βρυξελλών η απόφαση για προσέγγιση της Τουρκίας έχει ληφθεί.
Βεβαίως, αποτελεί ευρωπαϊκή αφέλεια να πιστεύουν πως η Τουρκία θα παράσχει υποστήριξη στην Ευρώπη αν δεν διακυβεύεται, απολύτως, δικό της συμφέρον. Αλλά αυτό είναι άλλο θέμα.
Απο την άλλη είναι ευρωπαϊκή κατάντια να αφήνει η ήπειρος την άμυνά της στην Τουρκία.
Οι ευρωπαϊκές χώρες, όμως, δεν αντιμετωπίζουν κανέναν άμεσο κίνδυνο, ούτε απο τη Ρωσία, όπως υποκριτικά δηλώνουν. Τουλάχιστον τέτοιος κίνδυνος δεν διαφαίνεται προς το παρόν.
Η Ελλάδα, αντιθέτως, αντιμετωπίζει συγκεκριμένη απειλή.
Η Τουρκία έχει περιορίσει την χώρα στα 6 μίλια χωρικών υδάτων και πέραν τούτου ουδέν. Όλα τα άλλα τα κρατά υπο έλεγχο, όπως έδειξε η Κάσος. Και διεκδικεί έλεγχο και επιρροή ανατολικά του 25ου μεσημβρινού.
Η κυβέρνηση προσπαθεί να διαχεριστεί το ζήτημα της Κάσου επικοινωνικά αλλά στην ουσία έχει υποχωρήσει.
Οι κυβερνητικοί προπαγανδιστές στις σχετικές επισημάνσεις για υποχώρηση στην Κάσο θέτουν το ψευδές και υποκριτικό ερώτημα: τι θέλετε, πόλεμο;
Δηλαδή, για την κυβέρνηση Μητσοτάκη ή θα γίνει πόλεμος ή θα παραδώσει η Ελλάδα κυριαρχία (12 μίλια) ή κυριαρχικά δικαιώματα.
Δεν ισχύει αυτό βεβαίως, μεταξύ πολέμου και παράδοσης. Υπάρχουν πολλές άλλες επιλογές, πολιτικές και διπλωματικές.

Αλλά αν η κυβέρνηση δεν μπορεί να τις εντοπίσει και πολύ περισότερο να τις υποστηρίξει τότε επιβεβαιώνει και η ίδια ότι η παραμονή της στην εξουσία είναι επικίνδυνη.

Πράγματι η παραμονή του κ. Μητσοτάκη στην εξουσία έχει καταστεί επικίνδυνη.
Αν η Ε.Ε. δεν μπορεί να προσφέρει στην Ελλάδα ομπρέλα ασφαλείας ή αν αυτή θα προέλθει απο τον επιβουλέα της ακεραιότητάς της τότε πρέπει να αναζητηθεί προστασία απο αλλού.
Δυστυχώς, 200 χρόνια μετά την δημιουργία του το αθηναϊκό μόρφωμα δεν μπόρεσε να μετατραπεί σε ισχυρό, αμυντικά, κράτος.
Η πειστική εναλλακτική λύση είναι η Ουάσιγκτον. Αλλά στην αμερικανική πρωτεύουσα δεν θέλουν να ακούσουν για Μητσοτάκη.
Η χώρα βρίσκεται σε μια κρίσιμη στιγμή. Η πολιτική της ηγεσία θα πρέπει να σταθμίσει την ακεραιότητα της χώρας αντί του προσωπικού της οφέλους. Κυβέρνηση υπο τον κ. Μητσοτάκη δεν μπορεί να διασφαλίσει την αμερικανική υποστήριξη.
Επιλογές προσώπων που θα μπορούσαν να απευθυνθούν στην Ουάσιγκτον υπάρχουν.
Διαφορετικά, το επαναλαμβάνω, η ίδια παράταξη, όπως και το 22 θα ρίξει την χώρα σε περιπέτειες όπως και στην Μικρά Ασία.
Και τότε, όπως και τώρα, υπήρχε και λαός που υποστήριζε το κόμμα έστω και αν επέρχετο η ορατή καταστροφή.
Ως προς το θέμα του συντάγματος και της δημοκρατικής εκλογής, η σημερινή κυβέρνηση με το εκλογικό ποοστό της εκφράζει το 12% του εκλογικού σώματος.

Πρόεδρος Σερβίας: Πήραμε το μήνυμα, πρέπει να αλλάξουμε…

Από
anixneuseis
-
3

Ο πρόεδρος της Σερβίας, Αλεξάνταρ Βούτσιτς δήλωσε ότι έλαβε το μήνυμα από τη μεγαλειώδη συγκέντρωση της αντιπολίτευσης και τα επεισόδια των χούλιγκαν στο Βελιγράδι λέγοντας χαρακτηριστικά «θα πρέπει να αλλάξουμε τους εαυτούς μας και να μάθουμε από αυτήν, η πλειοψηφία της Σερβίας δεν θέλει μια έγχρωμη επανάσταση», σημειώνει χαρακτηριστικά η σερβική Novosti.

Όπως σημειώνει το δημοσίευμα:

Ο Βούτσιτς είπε ότι κατάλαβαν καλά το μήνυμα και όλοι οι άνθρωποι στην εξουσία πρέπει να καταλάβουν το μήνυμα όταν συγκεντρώνονται τόσοι πολλοί άνθρωποι γύρω τους, και θα πρέπει να αλλάξουμε τον εαυτό μας και να μάθουμε από αυτό. Από την άλλη πλευρά, ελπίζω ότι και άλλοι κατάλαβαν ότι η πλειοψηφία της Σερβίας δεν θέλει μια έγχρωμη επανάσταση. «Πιστεύω ότι είναι εξαιρετικά σημαντικό να πάνε τα παιδιά μας στο σχολείο και να επιστρέψουν στο κολέγιο», είπε ο Πρόεδρος της Σερβίας.

Ο Βούτσιτς εξέφρασε την ικανοποίησή του εκ μέρους όλων των πολιτών της Σερβίας ως Προέδρου της Δημοκρατίας που πραγματοποιήθηκε μεγάλη διαμαρτυρία.

Επισημαίνει ότι υπήρξε τεράστια αρνητική ενέργεια, μίσος και οργή προς τις αρχές, αλλά δεν σημειώθηκαν θάνατοι ή σοβαροί τραυματισμοί.

 

Ανακοίνωσε ότι τραυματίστηκαν 44 άτομα που βρίσκονταν στη συγκέντρωση και τραυματίστηκαν συνολικά 56 άτομα.

– Συνολικά 44 άτομα βρίσκονται στο Κέντρο Επειγόντων Περιστατικών, 11 στο Κλινικό Νοσοκομείο Zvezdara, 1 στο Zemun, συνολικά 56 άτομα – αποκάλυψε ο Βούτσιτς.

Novosti.rs, Informer.rs, b92.rs

—

ΒΑΛΚΑΝΙΚΟ ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ  – Echedoros.blog

1...856857858...3,038Σελίδα 857 από 3,038