Αρχική Blog Σελίδα 842

Η σύλληψη του Ιμάμογλου «παγώνει» και το 6ο Ανώτατο Συμβούλιο Συνεργασίας

Από
anixneuseis
-
0

φωτογραφία αρθρογράφου
Παναγιώτης Μίχος

ΑΠΕ-ΜΠΕ/ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΑΡΧΕΙΟΥ

Η εξωτερικότητα (externality), ο οικονομικός όρος που περιγράφει ότι μια μεταβλητή δύναται να επηρεάσει μια κατάσταση θετικά ή αρνητικά, ακόμα και αν δεν σχετίζεται άμεσα μαζί της, φαίνεται να είναι ο όρος που αρμόζει στην κατάσταση με τις ρευστές σχέσεις Αθήνας- Άγκυρας.

Η μεταβλητή ονομάζεταιΕκρέμ Ιμάμογλου και η κατάσταση που επηρεάζει είναι η συνεδρίαση του ελληνοτουρκικού Ανώτατου Συμβουλίου Συνεργασίας (ΑΣΣ), η οποία, μετά τη σύλληψη και την προφυλάκιση του δημάρχου Κωνσταντινούπολης, μοιάζει να απομακρύνεται ή τουλάχιστον να «παγώνει» προσώρας.

Τη Δευτέρα 24 Μαρτίου, «Το Μανιφέστο» υπογράμμιζε ότι η υπόθεση Ιμάμογλου έχει τη δυναμική να επηρεάσει τις εξελίξεις στα Ελληνοτουρκικά. Όπερ και εγένετο από ελλαδικής πλευράς.

Η ημερομηνία διεξαγωγής του έκτου Ανώτατου Συμβουλίου Συνεργασίας (το πέμπτο πραγματοποιήθηκε τον Δεκέμβριο του 2023 στην Αθήνα, όπου υπογράφηκε η Διακήρυξη των Αθηνών) «σέρνεται» από τις αρχές του 2025. Αρχικώς, ήταν προγραμματισμένο να πραγματοποιηθεί τον περασμένο Ιανουάριο.

Στη συνέχεια αποφασίστηκε να διεξαχθεί μετά την άτυπη συνάντηση για το Κυπριακό στη Γενεύη. Ως μήνας διεξαγωγής του είχε κλειδώσει ο Απρίλιος και η τελική ημερομηνία (προς τα τέλη του μήνα) θα συνομολογούνταν από τους υπουργούς Εξωτερικών των δύο χωρών, Γιώργο Γεραπετρίτη και Χακάν Φιντάν, στη συνάντησή τους στην προσεχή Σύνοδο των υπουργών Εξωτερικών του ΝΑΤΟ.

Παρά τις διαδοχικές οχλήσεις της Αγκυρας στο έργο ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας-Κύπρου, τις σωρηδόν παραβιάσεις των Εθνικών Χωρικών Υδάτων από το τουρκικό πολεμικό ναυτικό και την τουρκική ακτοφυλακή, τις (μειωμένες μεν) παραβιάσεις στον εθνικό εναέριο χώρο και τις παραβάσεις του FIR Αθηνών και τη σταθερή εις βάρος της αναθεωρητική ρητορική, η ελληνική πλευρά θεωρούσε σκόπιμο να πραγματοποιηθεί το ΑΣΣ.

Ωστόσο, η προφυλάκιση του δημάρχου Κωνσταντινούπολης λειτούργησε ως καταλύτης ή έδωσε στην Αθήνα μια καλή αφορμή για να κάνει ένα βήμα πίσω. Την ώρα που η πλειονότητα της διεθνούς κοινότητας (και ένα πολύ μεγάλο μέρος της τουρκικής κοινωνίας) αποκαλεί τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν «δικτάτορα», χαρακτηρίζει την υπόθεση Ιμάμογλου «πραξικόπημα» και κάνει λόγο για «δημοκρατική οπισθοδρόμηση», το ερώτημα για ποιον λόγο η ελληνική κυβέρνηση να τείνει χείρα βοηθείας στην τουρκική είναι αμιγώς ρητορικό.

«H θέση μας παραμένει αταλάντευτη και συνεπής. Ότι παραχωρήσεις στο κράτος δικαίου και τις πολιτικές ελευθερίες δεν μπορεί να γίνονται ανεκτές και οφείλονται πάντοτε πειστικές απαντήσεις για κάθε επικαλούμενη παραβίασή τους», σημείωσε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος και υφυπουργός Παρά τω Πρωθυπουργώ, Παύλος Μαρινάκης. Και πρόσθεσε: «Υπό αυτές τις συνθήκες, καθίσταται δυσχερές, όπως αντιλαμβάνεστε, να οργανωθεί άμεσα στην Αγκυρα το Ανώτατο Συμβούλιο Συνεργασίας». Το μήνυμα είναι ότι το ΑΣΣ «παγώνει», όχι όμως ότι ματαιώνεται οριστικώς.

Παρασκηνιακά, έμπειροι πρέσβεις και διπλωματικοί αξιωματούχοι που έχουν ασχοληθεί με τα Ελληνοτουρκικά τόνιζαν ότι η προφυλάκιση Ιμάμογλου «ήταν μια ευκαιρία για την Ελλάδα να θέσει ζήτημα παραβίασης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Τουρκία. Αντιθέτως, αυτό είναι κάτι που πράττει η Άγκυρα για τη Θράκη, παρότι αφενός η αιτίαση είναι εντελώς ανυπόστατη και αφετέρου, παρόλο που η ίδια δεν έχει καμία αρμοδιότητα».

Χθες, ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών, Χακάν Φιντάν, επισκέφθηκε την Ουάσιγκτον προκειμένου να συναντήσει μια σειρά αξιωματούχων, περιλαμβανομένου του Αμερικανού ομολόγου του, Μάρκο Ρούμπιο. Η συνάντηση Ρούμπιο-Φιντάν πραγματοποιήθηκε το μεσημέρι της Τρίτης, λίγες μέρες μετά την τηλεφωνική επικοινωνία των προέδρων των δύο χωρών, Ντόναλντ Τραμπ και Ταγίπ Ερντογάν.

Σύμφωνα με τουρκικές διπλωματικές πηγές που επικαλέστηκε το Reuters, στο επίκεντρο της ατζέντας Φιντάν ήταν η άρση των κυρώσεων CAATSA, η διαδικασία επιστροφής της Τουρκίας στο πρόγραμμα F-35 (εκτός από αγοραστής ήταν και συμπαραγωγός) αλλά και ο ρόλος της χώρας στο Ουκρανικό με φόντο τις πρωτοβουλίες του προέδρου Τραμπ.

Τορπίλη στο τουρκολιβυκό

Την ίδια στιγμή, οι αρχές της Τρίπολης (μιας εκ των δύο κυβερνήσεων στη Λιβύη) μοιάζουν να παραβλέπουν το παράνομο και ανυπόστατο αποκαλούμενο «τουρκολιβυκό μνημόνιο», προκηρύσσοντας διεθνή διαγωνισμό για την εκμετάλλευση 22 θαλασσίων (και χερσαίων) «οικοπέδων» για υδρογονάνθρακες.

Το θετικό είναι ότι η Λιβύη σεβάστηκε τα απώτατα όρια της ελληνικής ΑΟΖ, ακολουθώντας τη μέση γραμμή ίσων αποστάσεων όπως αυτή αποτυπώνεται στον «νόμο Μανιάτη» (4001/2011), στον οποίο αναφέρεται ότι «ελλείψει συμφωνίας οριοθέτησης με γειτονικά κράτη των οποίων οι ακτές είναι παρακείμενες ή αντικείμενες με τις ελληνικές ακτές, το εξωτερικό όριο της υφαλοκρηπίδας και της αποκλειστικής οικονομικής ζώνης (αφ’ ης κηρυχθεί) είναι η μέση γραμμή, κάθε σημείο της οποίας απέχει ίση απόσταση από τα εγγύτερα σημεία των γραμμών βάσης (τόσο ηπειρωτικών όσο και νησιωτικών) από τις οποίες μετράται το εύρος της αιγιαλίτιδας ζώνης».

«Τώρα πια νομίζω ότι καταφέραμε και εν τοις πράγμασι, σε μεγάλο βαθμό, να ακυρώσουμε το τουρκολιβυκό μνημόνιο και καταφέραμε να προσαρμοστούν και οι Λίβυοι στο Διεθνές Δίκαιο και στο Δίκαιο της Θάλασσας», δήλωσε («Ναυτεμπορική») ο καθηγητής και ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ, Γιάννης Μανιάτης.

tomanifesto.gr

Μυστικές υπηρεσίες ΗΠΑ: Η Ρωσία κατασκευάζει δορυφόρο για πυρηνικά όπλα

Από
anixneuseis
-
0

Ωστόσο η Κίνα παραμένει η κορυφαία στρατιωτική απειλή κατά των Ηνωμένων Πολιτειών, αναφέρεται στην ίδια έκθεση

«Η Ρωσία αναπτύσσει έναν δορυφόρο που προορίζεται να φέρει πυρηνικά όπλα κάτι που θα μπορούσε να είναι καταστροφικό για τις ΗΠΑ και τον υπόλοιπο κόσμο», αναφέρει έκθεση των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών που δημοσιεύτηκε σήμερα.

Στη ίδια έκθεση αναφέρεται ότι η Κίνα παραμένει η κορυφαία στρατιωτική και κυβερνο-απειλή κατά των Ηνωμένων Πολιτειών.

«Αναμάεσα στις πιο ανησυχητικές εξελίξεις της Ρωσίας, είναι ένας νέος δορυφόρος που έχει σκοπό να μεταφέρει πυρηνικό οπλισμό,  ως αντιδορυφορικό όπλο, παραβιάζοντας τους επί μακρόν ισχύοντες διεθνείς νόμους που εναντιώνονται σε μια τέτοια δραστηριότητα και θέτοντας τις ΗΠΑ και την παγκόσμια οικονομία σε κίνδυνο», ανέφερε η Εκθεση.

Κίνα, η κορυφαία απειλή

Η Κίνα έχει τη δυνατότητα να χτυπήσει τις ΗΠΑ με συμβατικά όπλα, να υπονομεύσει τις αμερικανικές υποδομές μέσω επιθέσεων στον κυβερνοχώρο και να στοχεύσει τα περιουσιακά της στοιχεία στο διάστημα και επιδιώκει να εκτοπίσει τις ΗΠΑ ως την κορυφαία δύναμη τεχνητής νοημοσύνης έως το 2030, σύμφωνα με την ετήσια αξιολόγηση απειλών από τις μυστικές υπηρείες των ΗΠΑ.

Η Ρωσία , μαζί με το Ιράν, τη Βόρεια Κορέα και την Κίνα, επιδιώκουν να αμφισβητήσουν τις ΗΠΑ μέσω σκόπιμων εκστρατειών για να αποκτήσουν πλεονέκτημα, με τον πόλεμο της Μόσχας στην Ουκρανία να της έχει χαρίσει «πλούσια μαθήματα σχετικά με τη μάχη κατά των δυτικών όπλων και πληροφοριών σε έναν πόλεμο μεγάλης κλίμακας» ανέφερε ακόμη η έκθεση.

Σύμφωνα με την ίδια έκθεση, το Ιράν δεν αναπτύσσει προς το παρόν πυρηνικά όπλα.

 

Δ. Τσαϊλάς: ο Ναυτικός Πολιτισμός

Από
anixneuseis
-
1

του Δημήτρη Τσαϊλά, Υποναυάρχου ε.α.

Ο “Ναυτικός Πολιτισμός” αποτελεί καθοριστικό στοιχείο της ταυτότητας των στελεχών του Πολεμικού Ναυτικού και ακρογωνιαίος λίθος πολιτισμικής επιρροής στις παραδόσεις μας. Για μια χώρα όπως η δική μας, βαθιά συνυφασμένη με τη θάλασσα μέσω του εμπορίου, της ασφάλειας και της πολιτιστικής κληρονομιάς, η θαλάσσια πολιτεία είναι δεύτερη φύση. Σε αυτήν την πολιτεία δεν χωράνε ύβρεις παρα μόνο υπερηφάνεια, δεν επιτρέπονται οπαδικά συνθήματα παρα μόνο νικηφόρες ιαχές και δεν αναγνωρίζονται διαχωριστικές γραμμές, παρά μόνο η κοινή πορεία προς την αριστεία και την υπεράσπιση των ιδανικών του Έθνους. Ο Ναυτικός Πολιτισμός είναι κάτι παραπάνω από μια απλή παράδοση. Είναι η ψυχή του Πολεμικού Ναυτικού, που διαπλάθει χαρακτήρες, εμπνέει θάρρος και ενισχύει το αίσθημα της συλλογικότητας. Είναι η κληρονομιά των μεγάλων θαλασσοπόρων και των ηρώων που χάραξαν την ιστορία μας, από την αρχαιότητα έως σήμερα. Στο κατάστρωμα κάθε πολεμικού πλοίου δεν υπάρχει χώρος για αγοραία συμπεριφορά και βωμολοχίες. Υπάρχει μόνο το καθήκον, η τιμή και η ακλόνητη θέληση να προστατευθεί η πατρίδα και το μέλλον της. Αυτή η αίσθηση καθήκοντος, αυτή η πειθαρχία και η συναδελφικότητα είναι που συνθέτουν το πραγματικό νόημα του Ναυτικού Πολιτισμού. Η χώρα μας, με τη μακραίωνη ναυτική της παράδοση, δεν μπορεί παρά να συνεχίσει να επενδύει σε αυτήν την κληρονομιά. Γιατί οι παραδόσεις μας και ο ναυτικός πολιτισμός είναι η ίδια η ταυτότητά μας.

Αμερικανός διπλωμάτης: ο Μπέϊκερ διαβεβαίωσε τον Γκορμπατσώφ ότι το ΝΑΤΟ δεν θα επεκταθεί.- ΟΥΚΡΑΝΙΑ: «Δεν τον ψήφισα αλλά πιστεύω πως ο Τράμπ βρίσκεται στον σωστό δρόμο»

Από
anixneuseis
-
0

Ο Τραμπ και ο βιώσιμος δρόμος προς την ειρήνη στην Ουκρανία

«Δεν τον ψήφισα και έχω ασκήσει κριτική στις περισσότερες από τις κινήσεις του. Όμως όσον αφορά τον πόλεμο… Πιστεύω ότι βρίσκεται στον σωστό δρόμο»

3 Μαρτίου 2025

Επιτέλους, υπάρχει μια προοπτική για να τερματιστεί ο πόλεμος στην Ουκρανία. Ο πρόεδρος Τραμπ και η ομάδα του για την εξωτερική πολιτική δημιούργησαν τις συνθήκες για μια διαπραγματευτική διέξοδο, αντικαθιστώντας ένα θεμελιωδώς λανθασμένο και επικίνδυνο πλαίσιο πολιτικών που είχαν υιοθετήσει οι προκάτοχοί του — συμπεριλαμβανομένου, ειρωνικά, του ίδιου του Τραμπ στην πρώτη του θητεία.

Αυτό ισχύει ακόμα και μετά τον δημόσιο καβγά στο Οβάλ Γραφείο στις 28 Φεβρουαρίου. Αυτό που εξόργισε τον Τραμπ ήταν τα σχόλια του Ζελένσκι για τη συμφωνία στα ορυκτά και οι επανειλημμένες διαμαρτυρίες του για τις διαπραγματεύσεις με τον Πούτιν, κάτι που ο Τραμπ έχει δηλώσει ότι σκοπεύει να κάνει. Ο Τραμπ είχε προφανώς προσδοκία για μια γρήγορη τελετή υπογραφής ώστε να πείσει υποστηρικτές της Ουκρανίας από το ίδιο του το κόμμα — όπως ο γερουσιαστής Λίντσεϊ Γκράχαμ, που είχε προσκληθεί ως μάρτυρας — ότι η ειρηνευτική διαπραγμάτευση θα ήταν προς όφελος των ΗΠΑ. Όταν ο Ζελένσκι μετέτρεψε τη συνάντηση σε αντιπαράθεση και ξύπνησε μνήμες του Τραμπ από τις ψευδείς κατηγορίες του “Russiagate” που σημάδεψαν την πρώτη του θητεία, ο Τραμπ αντέδρασε αναμενόμενα.

Στην πραγματικότητα, όποιος ενδιαφέρεται για την ειρήνη και όχι για τον κίνδυνο ενός πυρηνικού πολέμου θα έπρεπε να συγχαρεί τον Τραμπ. Αν τελειώσει ο πόλεμος και αποκατασταθούν οι οικονομικές σχέσεις συνεργασίας της Ρωσίας με την Ευρώπη και τις ΗΠΑ, όλοι θα επωφεληθούν. Αν συνεχιστεί ο πόλεμος και η προσπάθεια απομόνωσης της Ρωσίας, όλοι θα υποφέρουν και η συνεργασία για παγκόσμια προβλήματα όπως η περιβαλλοντική υποβάθμιση, η μαζική μετανάστευση και το διεθνές οικονομικό έγκλημα θα καταστεί αδύνατη.

Το λέω αυτό όχι ως υποστηρικτής του Τραμπ — δεν τον ψήφισα και έχω επικρίνει τις περισσότερες κινήσεις του. Όμως όσον αφορά τον πόλεμο στην Ουκρανία και τις σχέσεις με τη Ρωσία, πιστεύω ότι ακολουθεί τον σωστό δρόμο.

Οι απόψεις μου βασίζονται σε δεκαετίες διπλωματικής εμπειρίας στη διαπραγμάτευση του τέλους του Ψυχρού Πολέμου και σε βαθιά γνώση τόσο της Ουκρανίας όσο και της Ρωσίας, των γλωσσών και της ιστορίας τους. Είμαι υπερήφανος που η γενιά μας κατάφερε μια ενωμένη και ελεύθερη Ευρώπη με ειρηνική διαπραγμάτευση. Έχω σοκαριστεί που μια διαδοχή Αμερικανών προέδρων και Ευρωπαίων ηγετών εγκατέλειψε τη διπλωματία που έφερε το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, αποκήρυξε τις συμφωνίες περιορισμού των πυρηνικών όπλων και προκάλεσε έναν νέο ψυχρό πόλεμο που πλέον έχει γίνει θερμός.

Η αποκατάσταση της διπλωματίας από τον Τραμπ, παρόμοια με εκείνη που ακολούθησαν οι Ρίγκαν και Τζορτζ Μπους ο πρεσβύτερος, είναι καλοδεχούμενη. Η επανέναρξη απευθείας επικοινωνίας μεταξύ των προέδρων ΗΠΑ και Ρωσίας είναι απαραίτητη προϋπόθεση για οποιονδήποτε συμβιβασμό.

Η ατζέντα που ανακοινώθηκε από τον Υπουργό Εξωτερικών Ρούμπιο και τον Ρώσο ΥΠΕΞ Λαβρόφ μετά τη συνάντησή τους στο Ριάντ είναι λογική:

  1. Επέκταση της διπλωματικής παρουσίας ΗΠΑ–Ρωσίας, που έχει υπονομευτεί από αλλεπάλληλες απελάσεις.

  2. Συνεργασία σε κοινά γεωπολιτικά και εμπορικά συμφέροντα.

  3. Τερματισμός του πολέμου στην Ουκρανία.

Λίγες ημέρες πριν την ανακοίνωση της συμφωνίας στο Ριάντ, ο αντιπρόεδρος Βανς και ο υπουργός Άμυνας Χέγκσεθ προκάλεσαν αντιδράσεις σε Ευρωπαίους συμμάχους και Αμερικανούς πολιτικούς με δηλώσεις τους στο συνέδριο Wehrkunde στο Μόναχο.

Στην πραγματικότητα, οι δηλώσεις αυτές ήταν είτε διαπιστώσεις γεγονότων (π.χ., η Ουκρανία δεν είναι μέλος του ΝΑΤΟ), είτε απαραίτητες αλλαγές πολιτικής που όχι μόνο είναι αναγκαίες για να τερματιστεί ο πόλεμος, αλλά θα τον είχαν αποτρέψει αν είχαν υιοθετηθεί νωρίτερα:

  • Η Ουκρανία δεν θα ενταχθεί στο ΝΑΤΟ.

  • Η άμεση αμερικανική ανάμειξη στις μάχες θα σταματήσει.

  • Οι ΗΠΑ δεν θα υπερασπιστούν ευρωπαϊκές δυνάμεις του ΝΑΤΟ που έχουν αναπτυχθεί στην Ουκρανία.

Αν αυτές ήταν οι πολιτικές προηγούμενων κυβερνήσεων των ΗΠΑ, ο πόλεμος δεν θα είχε ξεκινήσει. Δεν είναι πράξεις πρόωρης παράδοσης ή κατευνασμού όπως κατηγορούν κάποιοι — είναι ριζικές θεραπείες των αιτίων του πολέμου.

Ο Ζελένσκι, ο Μακρόν, ο Βρετανός πρωθυπουργός Στάρμερ και άλλοι έχουν εκφράσει αντιρρήσεις στο σχέδιο του Τραμπ να διαπραγματευτεί πρώτα με τη Ρωσία. Στην πραγματικότητα, οι διμερείς συνομιλίες ΗΠΑ–Ρωσίας έχουν λογική. Ο πρώην Υπουργός Άμυνας Λόιντ Όστιν είχε παραδεχτεί ότι ο στόχος της στήριξης της Ουκρανίας ήταν η αποδυνάμωση της Ρωσίας. Αυτή η πολιτική πρέπει να τερματιστεί για να υπάρξει ειρήνη στην Ευρώπη — και αυτό πρέπει να διαπραγματευτούν ΗΠΑ και Ρωσία.

Αυτός ήταν και ο τρόπος με τον οποίο η κυβέρνηση του πρώτου Μπους διαπραγματεύτηκε την ενοποίηση της Γερμανίας. Το 1990 οι ΗΠΑ μίλησαν πρώτα με τον Γκορμπατσόφ πριν ενημερώσουν τα άλλα τέσσερα εμπλεκόμενα μέρη (Βρετανία, Γαλλία, Ανατολική και Δυτική Γερμανία). Όλοι ενημερώνονταν και τελικά συμφώνησαν στο αποτέλεσμα.

Ως μέλος εκείνων των διαπραγματεύσεων, μπορώ να επιβεβαιώσω ότι είχαν δοθεί στον Γκορμπατσόφ προφορικές διαβεβαιώσεις από τον Αμερικανό ΥΠΕΞ Τζέιμς Μπέικερ ότι το ΝΑΤΟ δεν θα επεκταθεί προς Ανατολάς αν η ΕΣΣΔ επέτρεπε στην Ανατολική Γερμανία να ενωθεί με τη Δυτική. Νεότερα αποχαρακτηρισμένα έγγραφα δείχνουν πως και ο Τζον Μέιτζορ (Βρετανία) και ο Χανς-Ντρίχτερ Γκένσερ (Δυτική Γερμανία) έδωσαν παρόμοιες διαβεβαιώσεις. Ήταν μάλιστα ιδέα του Γκένσερ.

Αυτές είναι οι υποσχέσεις στις οποίες αναφέρεται συνεχώς ο Πούτιν ως «παραβιασμένες». Δεν ήταν συνθήκες, αλλά ήταν υποσχέσεις — και παραβιάστηκαν. Ο Πούτιν δεν ψεύδεται όταν το λέει αυτό.

Λέγεται συχνά ότι η Ρωσία δεν έχει να φοβάται τίποτα από το ΝΑΤΟ επειδή είναι «αμυντική» συμμαχία. Αυτό μπορεί να ίσχυε αρχικά, αλλά μετά τη διάλυση της ΕΣΣΔ και την απελευθέρωση της Ανατολικής Ευρώπης, η Ρωσία δεν ήταν απειλή. Από τα τέλη της δεκαετίας του ’90, το ΝΑΤΟ άρχισε να δρα επιθετικά.

Προτάσεις για ένα σύστημα ασφαλείας στην Ευρώπη που να καλύπτει όλους αγνοήθηκαν από τις ΗΠΑ και τους συμμάχους τους. Κανείς δεν σκέφτηκε πώς θα αντιδρούσε αν είχε εχθρική στρατιωτική παρουσία στα σύνορά του.

Η ιστορία των ΗΠΑ δείχνει ότι η παρουσία ξένων βάσεων κοντά στα σύνορά τους — πόσο μάλλον στο δυτικό ημισφαίριο — θεωρείται αιτία πολέμου. Η κρίση της Κούβας το 1962 είναι παράδειγμα: Αν ο Χρουστσόφ δεν απέσυρε τους πυραύλους, ο Κένεντι θα χτυπούσε, με κίνδυνο πυρηνικού πολέμου. Τελικά έγινε συμφωνία: αποσύρετε τους πυραύλους από την Κούβα και θα αποσύρουμε τους δικούς μας από την Τουρκία. Δούλεψε.

Η εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία έγινε επειδή ο Πούτιν πίστευε — με λόγο — ότι οι ΗΠΑ προσπαθούσαν να εντάξουν την Ουκρανία σε μια εχθρική στρατιωτική συμμαχία. Άρα, θεωρούσε ότι προκλήθηκε.

Το 2003, οι ΗΠΑ εισέβαλαν στο Ιράκ χωρίς να απειλούνται. Τώρα, γιατί διεξάγουν σχεδόν απροκάλυπτο πόλεμο κατά της Ρωσίας για εγκλήματα που και οι ίδιες έχουν διαπράξει με λιγότερες προκλήσεις; Η υποκρισία περισσεύει.

Αυτό δεν σημαίνει ότι δικαιολογώ την εισβολή της Ρωσίας — κάθε άλλο. Είναι καταστροφή για όλους και οι συνέπειές της θα κρατήσουν γενιές. Αλλά πρέπει να σταματήσει η αιματοχυσία για να μπορέσει η Ευρώπη να ασχοληθεί με τις πραγματικές προκλήσεις της.

Δεν γνωρίζουμε τι έχει στο μυαλό του ο Τραμπ, ούτε πώς θα απαντήσει ο Πούτιν. Οι διαπραγματεύσεις θα είναι δύσκολες και χρονοβόρες. Όμως, τουλάχιστον, ένας Αμερικανός πρόεδρος δείχνει έναν βιώσιμο δρόμο προς την ειρήνη και ο Ρώσος πρόεδρος φαίνεται να ανταποκρίνεται. Αυτό είναι ένα καλοδεχούμενο πρώτο βήμα — και αξίζει τη στήριξη όλων μας.

*Ο Jack F. Matlock, Jr. είναι διπλωμάτης καριέρας που υπηρέτησε ως πρεσβευτής των ΗΠΑ στη Σοβιετική Ένωση από το 1987-1991. Πριν από αυτό ήταν Ανώτερος Διευθυντής Ευρωπαϊκών και Σοβιετικών Υποθέσεων στο προσωπικό του Εθνικού Συμβουλίου Ασφαλείας του Προέδρου Ρίγκαν και ήταν Πρέσβης των ΗΠΑ στην Τσεχοσλοβακία από το 1981-1983.

responsiblestatecraft.org

Συμφωνία Ρωσίας-Ουκρανίας για την Μαύρη Θάλασσα ανακοίνωσαν οι ΗΠΑ

Από
anixneuseis
-
0
epa11961689 Russia's Foreign Minister Sergei Lavrov leaves after a press conference of Russian President Vladimir Putin following a meeting with Belarus' President Alexander Lukashenko at the Kremlin in Moscow, Russia, 13 March 2025. Lukashenko is on an official visit to Moscow. EPA/MAXIM SHEMETOV/POOL

25/03/2025

EPA/MAXIM SHEMETOV/POOL 
Ο Λευκός Οίκος έδωσε στη δημοσιότητα δύο ανακοινώσεις σχετικά με τις συνομιλίες που είχε με τη Ρωσία και την Ουκρανία, ανακοινώνοντας μία συμφωνία για κατάπαυση του πυρός στη Μαύρη Θάλασσα. Σύμφωνα τον Guardian, οι δύο εμπόλεμοι συμφώνησαν στην εξασφάλιση της ασφαλούς ναυσιπλοΐας, την εξάλειψη της χρήσης βίας και την αποτροπή αξιοποίησης εμπορικών πλοίων για στρατιωτικούς σκοπούς στη Μαύρη Θάλασσα.

Στις ανακοινώσεις αναφέρεται επίσης ότι Ρωσία και Ουκρανία δεσμεύτηκαν να καταρτίσουν μέτρα για την εφαρμογή της προηγούμενης συμφωνίας, η οποία προβλέπει την παύση των επιθέσεων σε ενεργειακές υποδομές. Μόσχα και Κίεβο θα συνεχίσουν, όπως σημειώνεται, να εργάζονται με σκοπό την επίτευξη μιας «βιώσιμης και διαρκούς ειρήνης», μετά την συμφωνία κατάπαυσης για την Μαύρη Θάλασσα.

Στο ειδικό ανακοινωθέν για την Ουκρανία, επισημαίνεται ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες επιβεβαίωσαν τη διαρκή τους δέσμευση για την υποστήριξη της ανταλλαγής αιχμαλώτων πολέμου, της απελευθέρωσης πολιτών που κρατούνται και της επιστροφής των παιδιών που έχουν μεταφερθεί βίαια από την Ουκρανία.

Αντίστοιχα, στο έγγραφο που αφορά τη Ρωσία, αναφέρεται ότι οι ΗΠΑ προτίθενται να βοηθήσουν στην αποκατάσταση της πρόσβασης της Ρωσίας στην παγκόσμια αγορά για τις εξαγωγές αγροτικών προϊόντων και λιπασμάτων, στη μείωση του κόστους ναυτιλιακής ασφάλισης και στη βελτίωση της πρόσβασης σε λιμάνια και συστήματα πληρωμών που σχετίζονται με τέτοιες συναλλαγές.

Αμφότερα τα ανακοινωθέντα καταλήγουν με την επανάληψη της πάγιας θέσης των ΗΠΑ, όπως αυτή εκφράστηκε από τον πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ: «Η αιματοχυσία και από τις δύο πλευρές πρέπει να σταματήσει, ως απαραίτητο βήμα για μια μόνιμη ειρηνευτική συμφωνία». Οι Ηνωμένες Πολιτείες, καταλήγει η ανακοίνωση, θα συνεχίσουν να διευκολύνουν τις διαπραγματεύσεις μεταξύ των δύο πλευρών, με στόχο την ειρηνική επίλυση της σύγκρουσης, σύμφωνα με τις συμφωνίες που επιτεύχθηκαν στο Ριάντ.

Αντίδραση από Κίεβο

«Κάθε κίνηση» ρωσικών πολεμικών πλοίων στη Μαύρη Θάλασσα στα ανοικτά της Ουκρανία θα συνιστά μία «παραβίαση» της συμφωνίας εκεχειρίας στη Μαύρη Θάλασσα, προειδοποίησε σήμερα ο υπουργός Άμυνας της Ουκρανίας. «Σε αυτήν την περίπτωση, η Ουκρανία θα διατηρήσει πλήρως το δικαίωμα να ασκήσει το δικαίωμά της στη νόμιμη άμυνα», συμπλήρωσε στο δελτίο Τύπου.

Ο Ουκρανός υπουργός Άμυνας ζήτησε επίσης να οργανωθούν «περαιτέρω τεχνικές διαβουλεύσεις» προκειμένου να διευθετηθούν οι «λεπτομέρειες» των συμφωνιών που ανακοίνωσε ο Λευκός Οίκος. «Για μια αποτελεσματική εφαρμογή των συμφωνιών, είναι σημαντικό να οργανωθούν όσο το δυνατόν συντομότερα περαιτέρω διαβουλεύσεις σε τεχνικό επίπεδο προκειμένου να συμφωνηθούν όλες οι λεπτομέρειες και οι τεχνικές πλευρές της εφαρμογής, της παρακολούθησης και του ελέγχου των συμφωνιών», δήλωσε ο Ουμέροφ.

Η δήλωση Λαβρόφ για την Μαύρη Θάλασσα

Η Ρωσία είπε προηγουμένως ότι είναι πρόθυμη να συνάψει μια νέα συμφωνία για την ασφάλεια της ναυσιπλοΐας στη Μαύρη Θάλασσα, εφόσον οι ΗΠΑ δώσουν εντολή στο πρόεδρο Βολοντίμιρ Ζελένσκι να τη σεβαστεί. Ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών δήλωσε πως μονάχα μια τέτοια εντολή θα παρείχε τις εγγυήσεις που η Ρωσία χρειάζεται.

«Θα χρειαστούμε σαφείς εγγυήσεις. Και δεδομένης της θλιβερής εμπειρίας των συμφωνιών που συνάφθηκαν μονάχα με το Κίεβο, οι εγγυήσεις μπορούν να αποτελέσουν μονάχα το αποτέλεσμα μιας εντολής από την Ουάσιγκτον προς τον Ζελένσκι και την ομάδα του προκειμένου να κάνουν το ένα πράγμα και όχι το άλλο», επισήμανε ο Σεργκέι Λαβρόφ κατά τη διάρκεια τηλεοπτικών δηλώσεών του.

«Και φαίνεται πως οι Αμερικανοί εταίροι μας έλαβαν αυτό το μήνυμα. Κατανοούν πως μονάχα η Ουάσιγκτον μπορεί να επιτύχει θετικά αποτελέσματα στο να σταματήσει τις τρομοκρατικές επιθέσεις, να σταματήσει το σφυροκόπημα πολιτικών υποδομών, ενεργειακών υποδομών που δεν σχετίζονται με στρατιωτικό-βιομηχανικά συγκροτήματα».

Σύμφωνα με τον ίδιο, το ζήτημα βρέθηκε στο επίκεντρο των ρωσοαμερικανικών συνομιλιών χθες στη Σαουδική Αραβία, οι οποίες, όπως όλα δείχνουν, δεν κατέληξαν σε καμία συμφωνία σχετικά με μια ακόμη και περιορισμένη εκεχειρία που θα επιτρέψει την εμπορική ναυσιπλοΐα στη Μαύρη Θάλασσα. «Εμείς είμαστε, όπως το είπε ο πρόεδρος (Βλαντίμιρ) Πούτιν, υπέρ της επανάληψης, υπό μία ή άλλη μορφή της πρωτοβουλίας της Μαύρης Θάλασσας», επισήμανε ο ίδιος, αναφερόμενος σε μια συμφωνία, από την οποία αποχώρησε η Ρωσία το 2023, που θα επέτρεπε στην Ουκρανία να εξάγει την αγροτική παραγωγή της μέσω της θαλάσσιας οδού.

Ο Λαβρόφ είπε επίσης ότι η χώρα του ζήτησε επιπλέον την άρση των περιορισμών σε βάρος των ρωσικών εξαγωγών, κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων, διάρκειας περίπου 12 ωρών, χθες στη Σαουδική Αραβία μεταξύ των Ρώσων και των Αμερικανών.

«Πρέπει τώρα να δημιουργήσουμε τις εγγυήσεις και τους μηχανισμούς, όσο το δυνατόν τους πλέον σαφείς, τους πλέον απτούς, τους πλέον αξιόπιστους και τους πλέον ρεαλιστικούς», υπογράμμισε. «Θέλουμε η αγορά των σιτηρών, θέλουμε η αγορά των λιπασμάτων να είναι προβλέψιμες, θέλουμε κανείς να μην προσπαθεί να μας αποκλείσει από αυτήν την αγορά», τόνισε ο Ρώσος υπουργός.

Μόσχα και Κίεβο επικρίνουν η μία την άλλη πλευρά για την κατάρρευση το 2023 μιας συμφωνία που στόχευε στο να εγγυηθεί την ασφάλεια της εμπορικής ναυτιλίας στη Μαύρη Θάλασσα, αφότου η Ρωσία εισέβαλε Ουκρανία τον Φεβρουάριο του 2022.

slpress.gr

Έλληνες και Ρωμιοί στην Επανάσταση του 1821 -Δανιήλ Σπαρτιάτης

Από
pcuser
-
2

ΔΑΝΙΗΛ ΣΠΑΡΤΙΑΤΗΣ

Σχεδόν από την ίδρυση του ελληνικού κράτους οι Νεοέλληνες μεγαλώσαμε με τον μύθο ότι η διχόνοια είναι το μεγαλύτερο ελάττωμα της φυλής.

Αντιπαρέρχομαι τον ορισμό της φυλής διότι οι επιστημονικές έρευνες DNA δείχνουν ότι στο DNA υπάρχουν φυλετικά μίγματα.

Η φυλετική γελοιοποίηση των NAZI περί καθαρότητας φυλής δεν χρειάζεται τεκμηρίωση αρκεί η Ιστορία να απαντήσει. Ενδεικτικά οι Πρώσοι ήταν Σλάβοι, αυτό και αν είναι ακραία γελοιότητα διότι οι Πρώσοι ήταν η ραχοκοκαλιά της Γερμανίας, στο Νότο οι φυλετικές προσμίξεις είχαν σαν αποτέλεσμα Βαυαροί κ.α. να μην έχουν καμία σχέση με την φαντασιακή αρία φυλή, ενώ βορειότερα η μίξη ήταν Φράγκοι, Σκανδιναβοί, Γερμανοί κ.α. φυλές.

Εξ άλλου η οντότητα που ενδιαφέρει πολιτικά είναι το έθνος και όχι η φυλή.

Αν υπάρχει κάτι στο άυλο DNA του ελληνισμού, είναι η αγάπη για την Ελευθερία.

Ίσως προκαλεί ο τίτλος του άρθρου, κάποιοι θεωρούν ότι διχάζει το έθνος η αναφορά στη διαφοροποίηση της ελληνικής και ρωμαίικης ταυτότητας.

Ας δούμε την ουσία των εννοιών.

Κατ αρχήν πως ορίζεται το έθνος;

Είναι μια έννοια αταξική όπου περιλαμβάνονται όλα τα μέλη μιας συλλογικής ενότητας όπως οι υπήκοοι ή οι πολίτες ενός κράτους;

Αυτό ίσχυσε με την ίδρυση των εθνικών κρατών στην Ευρώπη από τα μέσα του 19ου αιώνα και μετά.

Αν δεχθούμε ότι το έθνος είναι συλλογικότητα που ορίζεται από την γλώσσα, το έθος (κοινές συνήθειες, τρόπος ζωής , συμπεριφορά κ.λ.π.), την κοινή ιστορική συνείδηση, κοινές Αξίες, Αρχές, ομοδοξία, όραμα για το μέλλον μάλλον προκύπτουν ζητήματα ταξικής διαφοροποίησης.

Ένα ζήτημα που προκύπτει είναι η ύπαρξη εθνών πριν την ίδρυση των “εθνικών κρατών”.

Εξετάζοντας τα στοιχεία ορισμού του έθνους τίθενται ερωτήματα και εξάγονται παρατηρήσεις

Η άρχουσα τάξη με τις λαϊκές τάξεις και στρώματα είχαν, έχουν κοινό έθος ή/και ίδιο τρόπο ζωής; Μάλλον ρητορική ερώτηση.

Αξίες και Αρχές όπως Ελευθερία, Ισότητα, Δικαιοσύνη, Ειρήνη, Αδελφοσύνη και αντίστοιχα Δημοκρατία, Κοινωνική Δικαιοσύνη, Εθνική Ανεξαρτησία, Κυριαρχία Λαού είναι κοινά αποδεκτές; κυρίως υποστηρίζονται με τον ίδιο σκοπό από την άρχουσα τάξη και το λαό;

Έχουν το ίδιο όραμα για το μέλλον η εξουσιαστική κοινωνική τάξη,με τις λαϊκές τάξεις και στρώματα;

Εξετάζοντας την Ιστορία παρατηρούμε:

Από την εποχή των μεγάλων Βασιλείων(Σουμέριοι, Βαβυλώνιοι, Χετταίοι, Αιγύπτιοι, Αχαιοί κ.α. όπως και στην Ανατολική Ασία) μέχρι τη σύγχρονη εποχή οι άρχουσες τάξεις ακόμη ο κανόνας είναι όταν συγκρούονταν τα βασίλεια οι νικητές προστάτευαν τα δικαιώματα των βασιλέων και της αυλής τους, π. χ. φόρου υποτελείς και υποχρέωση παροχής πολεμιστών δηλ. η ζωή συνεχίζεται και οι υπήκοοι πληρώνουν τη νύφη.

Η γλώσσα

είναι κώδικας επικοινωνίας αλλά και μεταφοράς γνώσεων. Ειδικά η ελληνική γλώσσα, εξαιρώντας γλωσσικά δάνεια, είναι κώδικας εννοιών και γνώσεων και όχι συμβατικά εργαλείο επικοινωνίας. Η γλώσσα επιπλέον αποτελεί συνδετικό ιστό μεταξύ των κοινωνικών τάξεων. Πολύ σημαντική η συμβολή της στη διαμόρφωση του ελληνικού έθνους.

Η Ομοδοξία

είχε εντελώς διαφορετική έννοια στην Αρχαία Ελλάδα από ότι στο Μεσαίωνα και τα νεότερα χρόνια.

Η ελληνική θεολογία, αποτελούσε κοινό λατρευτικό τρόπο, όριζε Αξίες, Αρχές αλλά δεν συμφύονταν με εξουσιαστικές κοινωνικές και πολιτειακές δομές. Αντίθετα ο Χριστιανισμός διατηρώντας ελληνικά λατρευτικά στοιχεία σε μίξη με ιουδαϊκά, συμφύονταν με δομικούς δεσμούς με την αυτοκρατορική Ανατολική αυτοκρατορική εξουσία στο Μεσαίωνα και στη συνέχεια με ειδική σχέση προνομίων στην Οθωμανική Αυτοκρατορία.

Αποτελούσε στην προεπαναστατική και στην Επανάσταση συνδετικό αταξικό κρίκο;

Αποτελούσε αλλά είχε συμβολή στη διαμόρφωση κοινής εθνικής συνείδησης;

Αν θεωρούμε ότι ο όρος Εθνικός για τους Έλληνες που αντιστέκονταν στον εκχριστιανισμό ήταν τυχαίος μάλλον σφάλλουμε.

Σε όλη την Ανατολική Αυτοκρατορία ο μόνος λαός που αποτελούσε εθνική οντότητα ήταν οι Έλληνες. Γιατί; Μια απάντηση υπάρχει παρά τις γενοκτονικές εκστρατείες Ανατολικής Ρωμαϊκής  Αυτοκρατορίας και Ιεραρχίας οι Έλληνες αντιστάθηκαν επί αιώνες στον βίαιο εκχριστιανισμό διότι ο Πολιτισμός, οι Αξίες, οι Αρχές, η ιστορική συνείδηση ήταν τόσο μοναδικά και ισχυρά κληροδοτήματα που διατηρούσαν θεμέλιο εθνικής υπόστασης.

Οι Έλληνες σε πολλές από τις περιοχές εγκατάστασης (όχι αποικίες) ανεξάρτητα από την κοινωνική θέση τους είχαν πυρήνα ιστορικής συνείδησης τόσο από την προφορική παράδοση, την εκπαίδευση στα σχολεία όσο και από τον σεβασμό στον Πολιτισμό, την Ιστορία, το Πνεύμα των Αρχαίων Ελλήνων όλων των λαών.

Οι Ελληνισμός  στα μεσαιωνικά χρόνια υποβιβάστηκε από ιστορικό υποκείμενο σε αντικείμενο. Όμως υπήρξαν νησίδες που διατήρησαν κοινωνικούς θεσμούς όπως κοινοτικές δομές Δημοκρατίας, κοινοτικά κοινά, πολιτισμικά στοιχεία. Ήταν σε δυσπρόσιτες ορεινές περιοχές όπως στην Πίνδο, σε νησιά ή όπου επέτρεπαν έως ένα βαθμό οι κεντρικές εξουσίες.

Σποραδικά στην χιλιόχρονη ιστορία της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας υπήρξαν περιπτώσεις πνευματικών ατόμων ακόμη ιεράρχες, ακόμη και αυτοκράτορες που προσπάθησαν να φέρουν στο προσκήνιο στοιχεία ελληνικού πνεύματος και Πολιτισμού.  Προς τους τελευταίους αιώνες και “τοπικοί αυτοκράτορες” (π. χ. Θεόδωρος Λάσκαρης στην Νίκαια) προσπάθησαν να επαναφέρουν στο προσκήνιο την Ελλάδα και τους Έλληνες. Γνωστή είναι και η περίπτωση του νεοπλατωνικού φιλοσόφου και πολιτικού Πλήθωνα Γεμιστού που πρότεινε πλήρη επαναφορά στο προσκήνιο της Ελλάδας.

Όλοι γνωρίζουμε τις  περιπτώσεις της Μάνης, του Σουλίου που επίσης διατήρησαν στοιχεία ελληνικών θεσμών όπως τα κοινά, δημοκρατικούς θεσμούς, στοιχεία τρόπου ζωής.

Ίσως είναι σχεδόν άγνωστη η περίπτωση των Ζαγορίων κ.α. περιοχών της Β. Ηπείρου.

Στην εκστρατεία του Σινάν πασά για την κατάκτηση των Ιωαννίνων το 1430. Οι κάτοικοι κοινοτήτων των Ζαγορίων αποκαλούμενοι τότε Μαλακάσιοι εγκλώβισαν με καταδρομικές επιθέσεις το οθωμανικό στράτευμα στην περιοχή της Κατάρας αρχές Φθινοπώρου προκαλώντας απώλειες και καθυστέρηση στην προέλαση. Ο Σινάν πασάς αντιλήφθηκε ότι περισσότερη χρονοτριβή θα επιδείνωνε την κατάσταση σε βάρος της εκστρατείας λόγω επέλευσης του πρώιμου χειμώνα στην περιοχή. Πρότεινε συμφωνία στους Μαλακάσιους. Όροι της συμφωνίας ήταν ότι τα Ζαγόρια θα έχουν αυτονομία, δεν θα εγκατασταθούν Μουσουλμάνοι (ούτε ένα τζαμί δεν υπήρξε στην περιοχή στα επόμενα χρόνια), μια φορά το χρόνο θα επισκέπτονταν τις κοινότητες οι φοροεισπράκτορες για να εισπράττουν τον καθορισμένο φόρο, οι Ζαγορίσιοι είχαν δικαίωμα να οπλοφορούν, να μαθαίνουν γράμματα (ελληνικά), να ορίζουν εκλέγοντας τους δικαστές τους, να διατηρείται η κοινωνική δομή όπως πριν κ.α. Ως αντιστάθμισμα θα έστελναν κάθε χρόνο επιλεγμένα παλληκάρια ως φρουρά της Βαλιντέ Σουλτάνας και να συμμετέχουν στις εκστρατείες των Οθωμανών το τελευταίο ίσχυε κυρίως για τη φρουρά του κάστρου Ιωαννίνων κ.α. κοινοτήτων.

Επί 400 χρόνια ίσχυε η αυτονομία που καταλύθηκε στα µέσα του 19ου αιώνα.

Σε ότι αφορά τα εθνικά κράτη αποτέλεσμα της μετάβασης από τις αυτοκρατορικές δομές σε αστικές δομές κοινωνίας, οικονομίας, διοίκησης ισχύουν για όλες τις περιπτώσεις “εθνογεννέσεων” αλλά όχι για την Ελλάδα και τους Έλληνες.

Το ελληνικό έθνος στην αφάνεια ή στο προσκήνιο υπήρξε σε όλη την ιστορική διαδρομή από τα Ηρωικά χρόνια έως και την Οθωμανική Αυτοκρατορία.

Απαντώντας στην επιρροή που άσκησε ο Διαφωτισμός κυρίως μέσω της Φιλικής Εταιρίας ισχύει ότι οργανωτικά συνέβαλε αλλά δεν ήταν η κινητήριος δύναμη ούτε στο πεδίο ούτε στη συνείδηση των λαϊκών τάξεων ως προς το όραμα της Ανεξαρτησίας.

Η ύπαρξη διαφορετικών οραμάτων Φαναριωτών, αστών Φιλικών, κοτζαμπάσηδων. λαϊκών στρωμάτων παρά τις αρχικές συμφωνίες στην Α Εθνοσυνέλευση στη Β’ Εθνοσυνέλευση αποκαλύφθηκαν οι ταξικές αντιθέσεις αρχικά με την απαίτηση των κοτζαμπάσηδων να εκποιηθεί η οθωμανικής ιδιοκτησίας γη ώστε να την ενθυλακώσουν, η οποία ανατράπηκε αλλά και η κατάργηση των τοπικών συλλογικών οργάνων κυρίως δε της αρχιστρατηγίας που ως τότε ανήκε στον Θ. Κολοκοτρώνη. Εκεί παρά τις θετικές θεσμικές, οργανωτικές αποφάσεις για το νέο κράτος, λειτούργησε και η πιστοποίηση της εμφύλιας σύγκρουσης που είχε ταξικά και ιδεολογικά χαρακτηριστικά.

Ναι μεν σύμφωνα με την απόφαση““Τρίτον ήδη χρόνον διαρκεί ο υπέρ ανεξαρτησίας εθνικός των Ελλήνων πόλεμος και ο τύραννος ούτε κατά γην ούτε κατά θάλασσαν ηυδοκίμησεν. Ενώ δε αι τυραννοκτόνοι χείρες των Ελλήνων έπεμψαν μυριάδας Τούρκους εις άδου, και φρούρια απέκτησαν, και την επικράτειαν εξησφάλισαν, ο δε κρότος των ημετέρων όπλων, αντηχήσας, διετάραξε το Βυζάντιον, ευτύχησε το έθνος να διακηρύξη εν Επιδαύρω κατά πρώτον ως έθνος, την ανεξαρτησίαν του, να νομοθετήσει και εθνικήν να καταστήση διοίκησιν”.

Όμως οι Φαναριώτες που φιλοδοξούσαν σε αγαστή σύμπνοια με την χριστιανική ιεραρχία να ιδρύσουν Ρωμανία αντί Ελλάδος συνέχισαν τη δράση τους με ραδιουργίες, δολοφονίες,υπόσκαψη των πραγματικών ηγετών του αγώνα όπως ο Θ. Κολοκοτρώνης, ο Οδυσσέας Ανδρούτσος, ο Γεώργιος Καραϊσκάκης, ο Μάρκος Μπότσαρης, ο Αλέξανδρος Υψηλάντης, μακρύς ο κατάλογος, όπως και κατά το δικό τους έθος τη στήριξη σε ξένους προστάτες, ως γραικορώσοι, γραικοφράγκοι κατά την ύστερη καταγγελία του Καποδίστρια θύμα των οποίων ήταν και ο ίδιος.

Ολοκληρώνοντας τη σύντομη αναφορά ως κέντρισμα προβληματισμού, στην ιδεολογική αντίθεση που συνδέεται με τις ταξικές αντιθέσεις στη διάρκεια της Επανάστασης μπορεί να μην προβλήθηκε απόλυτα η δήλωση εθνικής ταυτότητας αλλά είναι ζωντανή, διατρέχοντας μαζί με τις ταξικές αντιθέσεις την Επανάσταση.

Σήμερα ο ελληνισμός αφυπνίζεται βαθμιαία στη Μεγάλη Ελλάδα, στον Εύξεινο Πόντο, στη Μέση Ανατολή. Είναι η αρχή.

Η συνέχεια θα είναι σημαντική αν τα στοιχεία της νέας διεκδίκησης πλήρους επαναφοράς στο ιστορικό προσκήνιο έχουν πυρήνα τον Πολιτισμό, το ελληνικό πνεύμα, το παγκόσμιο όραμα συνεργασίας αμφίδρομου συμφέροντος με όλα τα έθνη, όλους τους λαούς όπως έπραξαν οι Έλληνες γεννήτορες του Πολιτισμού.

Χρέος των Ελλαδιτών και των Κυπρίων για να συμβάλλουν ως εντολείς της πλήρους επαναφοράς είναι να ολοκληρωθεί η Επανάσταση του 1821από τις αλυσίδες ξένης εξάρτησης που προκάλεσαν οι Ρωμιόφρωνες με την κοινωνική “ελίτ” και βασανίζουν το ελληνικό έθνος 200 χρόνια.

Εθνική Ανεξαρτησία, Κυριαρχία του Λαού με πολιτειακή θέσμιση (πραγματικής) Δημοκρατίας είναι οι αναγκαίες και ικανές προϋποθέσεις.

https://www.militaire.gr/ellines-kai-romioi-stin-epanastasi-toy-1821-daniil-spartiatis/

Γυναίκες και Επανάσταση 1821 γιατί ο πόλεμος και η επανάσταση ΔΕΝ ανήκουν μόνο στους άνδρες! Β.Λάζου

Από
pcuser
-
0

«Ο πόλεμος και η επανάσταση ανήκει στους άνδρες», λένε. Μόνο που και στον πόλεμο και στην επανάσταση ο ρόλος των γυναικών είναι πάντα σημαντικός, απλά δεν καταγράφεται από τους ιστορικούς όπως πρέπει . Η Βασιλική Λάζου, ιστορικός στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης με το βιβλίο της ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΚΑΙ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ, 1821, «σπάει» αυτή την «παράδοση» και αναδεικνύει το ρόλο των γυναικών στην Επανάσταση του 1821.

Ξεκινά την ιστορία από τα προεπαναστατικά χρόνια.

Μέσα από γλαφυρές και ενδιαφέρουσες αφηγήσεις διερευνώνται με κριτική ματιά οι πραγματικότητες των γυναικών στα Γιάννενα, την Αθήνα, τις Κυκλάδες, τη Χίο και την Ύδρα.

Η προετοιμασία του Αγώνα. Στον απόηχο του ευρωπαϊκού Διαφωτισμού, Φαναριώτισσες και γυναίκες της αναδυόμενης αστικής τάξης αναλαμβάνουν έντονη μορφωτική και πολιτιστική δράση.

Η Επανάσταση. Γυναίκες εν πολέμω. Μέσα από μια ποικιλία ιστορικών πηγών διερευνάται ο τρόπος με τον οποίο έδρασαν οι γυναίκες στον πόλεμο, η επικουρική και ενίοτε η πολεμική τους δραστηριότητα. Γυναίκες ως “βάρος”, γυναίκες ως “λάφυρο”, γυναίκες στα χαρέμια.

Επώνυμες και διάσημες γυναίκες του 1821. Λασκαρίνα Μπουμπουλίνα και Μαντώ Μαυρογένους. Οι εξαιρετικές και ασυνήθιστες πράξεις τους τις έβγαλαν από την αφάνεια και τις έφεραν στο επίκεντρο συνταρακτικών εξελίξεων που ξεπερνούσαν τα κοινωνικά όρια του φύλου τους.

Οι μαζικές αιχμαλωσίες. Χριστιανός και μουσουλμάνες στην Πελοπόννησο, τη Νάουσα, τη Χίο, τα Ψαρά, την Κάσο και την Αθήνα αντιμετωπίστηκαν ως λεία πολέμου προς εκμετάλλευση και εμπόρευμα για προσπορισμό κέρδους.

Ο Καποδίστριας. Με φόντο τις πρώτες προσπάθειες συγκρότησης του ελληνικού κράτους, θίγονται ζητήματα μέριμνας των χιλιάδων εξαθλιωμένων προσφύγων, των ηθικών αμοιβών και των συντάξεων για τις χήρες των αγωνιστών, της γυναικείας εκπαίδευσης και της απουσίας των γυναικών από την πολιτική ζωή και τα πολιτειακά κείμενα του Αγώνα.

https://www.militaire.gr/gynaikes-kai-epanastasi-1821-giati-o-polemos-kai-i-epanastasi-den-anikoyn-mono-stoys-andres-v-lazoy/

Σάλος με τον πρύτανη του ΕΜΠ: Καταγγελίες ότι αποκάλεσε τις φοιτήτριες «escorts»

Από
pcuser
-
1

Καταγγελίες φοιτητών και μεταπτυχιακών σπουδαστών Αρχιτεκτονικής του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου κατά του πρύτανη του ιδρύματος.

Για εκφοβισμό καταγγέλλουν φοιτητές και μεταπτυχιακοί σπουδαστές Αρχιτεκτονικής του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου, τον πρύτανή του Πολυτεχνείου, Ιωάννη Χατζηγεωργίου.

Οι φοιτητές ανέβασαν στα social media δύο βίντεο, στα οποία ο κ. Χατζηγεωργίου φέρεται να ακούγεται αποκαλώντας τις φοιτήτριες ως «Εscorts» -ορολογία που παραπέμπει σε σεξεργασία. Επίσης, φέρεται να ζητάει ονοματεπώνυμα φοιτητριών και φοιτητών για πειθαρχικούς σκοπούς.

«Εγώ λέγομαι Γιάννης Χατζηγεωργίου, είμαι ο πρύτανης αυτού του μαγαζιού», ακούγεται να λέει.

«Το μισογυνικό σχόλιο αποτελεί τη συμπυκνωμένη έκφραση μιας κουλτούρας που εξιδανικεύει την καταπίεση. Η πρυτανεία του κ. Χατζηγεωργίου δεν υπηρετεί τον διάλογο ή την ελευθερία της έκφρασης· αντίθετα, επιβάλλει τη σιωπή, την υποταγή και τον φόβο», σημειωνόμουν οι φοιτητές που έκαναν την καταγγελία. Οι ίδιοι προσθέτουν:

«Ο πρύτανης του ΕΜΠ Ι. Χατζηγεωργίου φανερώνει το πραγματικό του πρόσωπο ξανά. Βλέπετε “η απελευθέρωση των δημόσιων πανεπιστημίων προς τους ιδιώτες” συνοδεύεται και απο την αγοραία φύση των ανθρώπων που διοικούν. Συνοδεύεται από τη κατάπτωση του πνεύματος και την άρση της ελεύθερης κυκλοφορίας των ιδεών».

Επί του παρόντος, δεν υπάρχει αντίδραση στις καταγγελίες από την πλευρά του πρύτανη.

Δείτε τα βίντεο:

 

 

Η ανακοίνωση των φοιτητών

Ο πρύτανης του ΕΜΠ, Ι. Χατζηγεωργίου, συνεχίζει να αποδεικνύει την πλήρη ασέβειά του προς τη φοιτητική κοινότητα και τους εργαζόμενους, επιβάλλοντας ένα καθεστώς αυταρχισμού και εκφοβισμού.

Σε πρόσφατο περιστατικό που καταγράφηκε σε βίντεο, δεν δίστασε να αποκαλέσει φοιτήτριες που τον ακολούθησαν για να τον ρωτήσουν σχετικά με την παρουσία του στον αυτοοργανωμένο χώρο του Μηχανουργείου ως «escorts», λέγοντας στο συνεργάτη του: «Οι κυρίες, από ό,τι φαίνεται, θέλουν να μας συνοδεύουν. Escorts, είναι.»

Η χρήση αυτού του όρου δεν αποτελεί απλώς προσβολή· αντανακλά μια βαθύτερη κουλτούρα μισογυνισμού, όπου στοχεύοντας στην έμφυλη υποβάθμιση στιγματίζονται οι γυναίκες που εργάζονται στη σεξεργασία και αναπαράγονται στερεότυπα που υποτιμούν τον επαγγελματικό τους κλάδο. Αυτό το περιστατικό έρχεται ως συνέχεια στο χαρακτηρισμό φοιτητ(ρι)ών και αγωνιστ(ρι)ών ως “μη συμβατά μοσχεύματα” κατά την εκδήλωση της βραδιάς του ερευνητή, όταν και κάλεσε την αστυνομία να εισβάλλει στην αίθουσα Καυταντζόγλου για να καταστείλει την παρέμβαση, με την αστυνομία να προχωρά σε αναίτιες προσαγωγές και συλλήψεις.

Σε ένα άλλο στιγμιότυπο, και όπως φαίνεται σε δεύτερο βίντεο, ο πρύτανης ζήταγε, με επιμονή, να μάθει τα ονοματεπώνυμα των φοιτητριών με τις οποίες συνομιλούσε. Ο Χατζηγεωργίου είναι γνωστός για τις συνεχείς απειλές του προς φοιτητές που τολμούν να εκφράσουν αντίθετη άποψη. Έχει απαιτήσει ξανά ονόματα, προφανώς με στόχο τη χρήση των στοιχείων για πειθαρχικές διαδικασίες. Ξυπνάνε λοιπόν μνήμες φακελώματος πολιτικά ενεργών φοιτητών.

Παράλληλα, η επιθετικότητά το πρύτανη δεν περιορίζεται μόνο στους φοιτητές, αφου ασκεί ασφυκτική πίεση και στους εργαζόμενους του ιδρύματος, από καθηγητές έως προσωπικό ασφαλείας, καλλιεργώντας ένα περιβάλλον φόβου, όπου η παραμικρή διαφωνία μπορεί να οδηγήσει σε επαγγελματικές συνέπειες ή ακόμα και απολύσεις. Το μισογυνικό σχόλιο αποτελεί τη συμπυκνωμένη έκφραση μιας κουλτούρας που εξιδανικεύει την καταπίεση. Η πρυτανεία του κ. Χατζηγεωργίου δεν υπηρετεί τον διάλογο ή την ελευθερία της έκφρασης· αντίθετα, επιβάλλει τη σιωπή, την υποταγή και τον φόβο.

Το κερασάκι στην τούρτα της πρόσφατης επίσκεψης, ήταν η ακόλουθη δήλωση του πρύτανη (αυτολεξεί): “Εγώ λέγομαι Γιάννης Χατζηγεωργίου, είμαι ο πρύτανης αυτού του μαγαζιού”. Θα έπρεπε να ανησυχεί όλη την κοινωνία αν ένας πρύτανης έχει ιδιοκτησιακή λογική για ένα δημόσιο πανεπιστήμιο – θα έπρεπε όμως να την ξεσηκώνει όταν φτάνει στο σημείο να το λέει και ξεκάθαρα, χωρίς κανένα προβληματισμό.

Ο πρύτανης του ΕΜΠ Ι. Χατζηγεωργίου φανερώνει το πραγματικό του πρόσωπο ξανά. Βλέπετε “η απελευθέρωση των δημόσιων πανεπιστημίων προς τους ιδιώτες” συνοδεύεται και απο την αγοραία φύση των ανθρώπων που διοικούν. Συνοδεύεται από τη κατάπτωση του πνεύματος και την άρση της ελεύθερης κυκλοφορίας των ιδεών.

https://www.ieidiseis.gr/ellada/452908/salos-me-ton-prytani-toy-emp-kataggelies-oti-apokalese-tis-foititries-escorts/

Αφαιρείται η εποπτεία της ανάκρισης για τα Τέμπη από τη μητέρα του Βασίλη Καλογήρου

Από
pcuser
-
7
Κηδεία του 39χρονου Βασίλη Καλογήρου από τον ιερό ναό του Αγίου Αχιλλίου στην Λάρισα, Τετάρτη 19 Φεβρουαρίου 2025. Ο 39χρονος Βασίλης Καλογήρου, βρέθηκε νεκρός, σχεδόν 50 ημέρες μετά την εξαφάνισή του, σε περιοχή του Τυρνάβου. (EUROKINISSI)
Η Σοφία Αποστολάκη ως Εισαγγελέας Λάρισας δεν διενεργεί τις ανακρίσεις, αλλά έχει την υψηλή εποπτεία για το δυστύχημα στα Τέμπη.

Εσωτερικό έγγραφο που δημοσιοποιήθηκε την Τρίτη (25/3), αποκαλύπτει ότι η Σοφία Αποστολάκη, μητέρα του Βασίλη Καλογήρου, δεν έχει πλέον την εποπτεία της ανάκρισης για την υπόθεση του σιδηροδρομικού δυστυχήματος στα Τέμπη.

Υπενθυμίζεται ότι ο γιος της Σοφίας Αποστολάκη, Βασίλης Καλογήρου, βρέθηκε νεκρός στις 17 Φεβρουαρίου στη Λάρισα. Όσον αφορά στην υπόθεση για τα Τέμπη, με απόφαση της Εισαγγελίας του Αρείου Πάγου, την υπόθεση αναλαμβάνει ο αντιεισαγγελέας Λάρισας, Λάμπρος Τσόγκας, ως αρχαιότερος Αντιεισαγγελέας Εφετών Λάρισας.

Το εσωτερικό έγγραφο για τα Τέμπη

Όπως αποκαλύφθηκε στην εκπομπή «Ώρα Ελλάδος» του OPEN, στο εσωτερικό έγγραφο με το οποίο γνωστοποιήθηκε στον Λάμπρο Τσόγκα ότι αναλαμβάνει την υπόθεση για τα Τέμπη αναφέρονται τα εξής: «Ενόψει της ανάγκης συνεχούς, αδιάλειπτης εποπτείας εκ μέρους του Εισαγγελέα Εφετών Λάρισας στην υπόθεση των Τεμπών σε συνδυασμό με την επί μακρόν δικαιολογημένη απουσία της Εισαγγελέως Εφετών Λάρισας, κ. Σοφίας Αποστολάκη, σας αναθέτουμε την εποπτεία της υπόθεσης».

Επισημαίνεται ότι η Σοφία Αποστολάκη ως Εισαγγελέας Λάρισας δεν διενεργεί τις ανακρίσεις, αλλά έχει την υψηλή εποπτεία για όλες τις ανακριτικές πράξεις που διενεργούνται στη Λάρισα. Κατά πάσα πιθανότητα, λοιπόν, της αφαιρέθηκε η υπόθεση του σιδηροδρομικού δυστυχήματος στα Τέμπη, ώστε να τρέξει πιο γρήγορα.

https://www.ieidiseis.gr/ellada/453263/afaireitai-i-epopteia-tis-anakrisis-gia-ta-tempi/

«Είναι παθητικοί, τζαμπατζήδες»: Απίστευτα σχόλια για τους Ευρωπαίους από διαρροή συνομιλιών υπουργών του Τραμπ

Από
pcuser
-
0

Στα μηνύματα που διέρρευσαν, αναγνωρίζονται οι υπουργοί Άμυνας και Εξωτερικών και ο Αντιπρόεδρος των ΗΠΑ.

Μηνύματα-βόμβα που διέρρευσαν τη Δευτέρα (24/3), αποκάλυψαν τον βαθμό περιφρόνησης που νιώθουν ορισμένα από τα βασικά μέλη του υπουργικού συμβουλίου των ΗΠΑ υπό τον Πρόεδρο της χώρας, Ντόναλντ Τραμπ, για τους «ελεύθερους» Ευρωπαίους συμμάχους τους.

Συγκεκριμένα, σύμφωνα με την Daily Mail, από τότε που ο Ντόναλντ Τραμπ επέστρεψε στον Λευκό Οίκο, έχουν ανοίξει ορατά χάσματα στις σχέσεις μεταξύ Ευρώπης και ΗΠΑ – με το μέλλον της Ουκρανίας να αποτελεί ιδιαίτερο μήλον της έριδος. Ωστόσο, οι μυστικές συνομιλίες στην εφαρμογή τοθ Signal, που εστάλησαν κατά λάθος στον Τζέφρι Γκόλντμπεργκ, αρχισυντάκτη του περιοδικού «The Atlantic», δείχνουν το βάθος της εχθρότητας από την πλευρά των ΗΠΑ.

«Είναι θλιβερό!»

Ο Τζέφρι Γκόλντμπεργκ αποκάλυψε ότι η ομάδα εθνικής ασφάλειας του Ντόναλντ Τραμπ τον πρόσθεσε στην ομαδική συνομιλία τους, η οποία περιέχει μεγάλο όγκο άκρως απόρρητων πληροφοριών, και δημοσίευσε λεπτομέρειες της συνομιλίας. Η συνομιλία φαίνεται ότι χρησίμευσε ως εικονικό δωμάτιο πολέμου για ορισμένους από τους κορυφαίους παίκτες του Λευκού Οίκου του Ντόναλντ Τραμπ, μεταξύ των οποίων ο Αμερικανός Αντιπρόεδρος, Τζέι Ντι Βανς, ο υπουργός Άμυνας των ΗΠΑ, Πιτ Χέγκσεθ, ο υπουργός Εξωτερικών της χώρας, Μάρκο Ρούμπιο, η διευθύντρια Εθνικών Πληροφοριών των ΗΠΑ, Τούλσι Γκάμπαρντ, ο σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας των ΗΠΑ, Μάικ Γουόλτς, και η προσωπάρχης του Ντόναλντ Τραμπ, Σούζι Γουάιλς.

Η συνομιλία επικεντρώθηκε αρχικά γύρω από τα στρατιωτικά πλήγματα κατά των προπυργίων των Χούθι στην Υεμένη, τα οποία σημειώθηκαν αφού οι Χούθι απείλησαν ότι θα αρχίσουν να στοχεύουν και πάλι «ισραηλινά» πλοία λόγω του ότι το Ισραήλ μπλοκάρει τη βοήθεια που εισέρχεται στη Λωρίδα της Γάζας. Στις συνομιλίες, ο χρήστης που αναγνωρίζεται ως «Τζέι Ντι Βανς» εκφράζει ανησυχίες για τα πλήγματα, αλλά τελικά συμφωνεί με το σχέδιο του υπουργού Άμυνας των ΗΠΑ, Πιτ Χέγκσεθ, πριν προσθέσει:«Απλά δεν μου αρέσει να βγάζω πάλι την Ευρώπη από τη δύσκολη θέση». Ο Πιτ Χέγκσεθ απάντησε: «Συμμερίζομαι πλήρως την απέχθειά σας για την ευρωπαϊκή απελευθέρωση. Είναι θλιβερό!».

Μηνύματα του Τζέι Ντι Βανς και του Πιτ Χέγκσεθ στο Signal
Μηνύματα του Τζέι Ντι Βανς και του Πιτ Χέγκσεθ στο Signal | Daily Mail

Σάλος με τα μηνύματα στις ΗΠΑ

Πλέον ο Μάικ Γουόλτς είναι αντιμέτωπος με την απόλυση, καθώς θεωρείται ότι ήταν ο αξιωματούχος που «πρόσθεσε τον αρχισυντάκτη στην ομαδική συνομιλία». Μια πηγή δήλωσε στο «Politico» το εξής: «Όλοι στον Λευκό Οίκο μπορούν να συμφωνήσουν σε ένα πράγμα: Ο Μάικ Γουόλτς είναι ένας γαμ… ηλίθιος».

Ακόμα, σύμφωνα με τον αρχισυντάκτη του «The Atlantic», Τζέφρι Γκόλντμπεργκ, τα μηνύματα περιείχαν πληροφορίες που θα μπορούσαν εύκολα να χρησιμοποιηθούν ως όπλα από τους εχθρούς των ΗΠΑ για να βλάψουν το προσωπικό και τα περιουσιακά τους στοιχεία.

Ειδικότερα, ο δημοσιογράφος σε άρθρο του στο The Atlantic έγραψε τα εξής: «Οι πληροφορίες που περιέχονται σε αυτά, αν είχαν διαβαστεί από έναν αντίπαλο των ΗΠΑ, θα μπορούσαν ενδεχομένως να χρησιμοποιηθούν για να βλάψουν το αμερικανικό στρατιωτικό προσωπικό και το προσωπικό των μυστικών υπηρεσιών, ιδίως στην ευρύτερη Μέση Ανατολή, στην περιοχή ευθύνης της Κεντρικής Διοίκησης. Αυτό που θα πω, προκειμένου να καταδείξω τη σοκαριστική απερισκεψία αυτής της συνομιλίας στο Signal, είναι ότι η ανάρτηση του Πιτ Χέγκσεθ περιείχε επιχειρησιακές λεπτομέρειες για επικείμενα πλήγματα στην Υεμένη, συμπεριλαμβανομένων πληροφοριών σχετικά με τους στόχους, τα όπλα που θα χρησιμοποιούσαν οι ΗΠΑ και την αλληλουχία των επιθέσεων».

Οι συνομιλίες επιβεβαιώθηκαν από την κυβέρνηση των ΗΠΑ, αλλά ένας εκπρόσωπος του Λευκού Οίκου δήλωσε ότι επρόκειτο για μια «επίδειξη του βαθέος και μελετημένου πολιτικού συντονισμού μεταξύ ανώτερων αξιωματούχων».

 

Η αμερικανική επίθεση στους Χούθι

Τα μηνύματα από τον λογαριασμό του Τζέι Ντι Βανς συνιστούσαν να μην πραγματοποιηθεί στρατιωτικό χτύπημα στην Υεμένη. «Ομάδα, λείπω σήμερα για μια οικονομική εκδήλωση στο Μίσιγκαν, αλλά νομίζω ότι κάνουμε ένα λάθος», έγραψε ο εν λόγω χρήστης στη συνομιλία, προσθέτοντας το εξής: «Υπάρχει πραγματικός κίνδυνος το κοινό να μην το καταλάβει αυτό ή γιατί είναι απαραίτητο. Ο ισχυρότερος λόγος για να το κάνουμε αυτό είναι, όπως είπε ο Πρόεδρος των ΗΠΑ, να στείλουμε ένα μήνυμα».

Πάντως, το στρατιωτικό χτύπημα κατά των Χούθι, όπως υποστήριξε η ομάδα στην εν λόγω συνομιλία στο Signal, ήταν απαραίτητο για να διατηρηθούν ανοιχτές οι ναυτιλιακές οδοί στην Ερυθρά Θάλασσα, καθώς οι αντάρτες στόχευαν πλοία. Ακόμα, ο λογαριασμός του Τζέι Ντι Βανς εξέφρασε ανησυχίες για τη χρονική στιγμή της προτεινόμενης επιχείρησης, προειδοποιώντας για την εκτίναξη των τιμών του πετρελαίου ως αποτέλεσμα. «Δεν είμαι σίγουρος ότι ο Πρόεδρος γνωρίζει πόσο ανακόλουθο είναι αυτό με το μήνυμά του για την Ευρώπη αυτή τη στιγμή» έγραψε ο ίδιος και τόνισε: «Υπάρχει περαιτέρω κίνδυνος να δούμε μια μέτρια έως σοβαρή εκτίναξη των τιμών του πετρελαίου».

Επίσης, ο χρήστης «Τζέι Ντι Βανς» έγραψε: «Είμαι πρόθυμος να υποστηρίξω τη συναίνεση της ομάδας και να κρατήσω αυτές τις ανησυχίες για τον εαυτό μου, αλλά υπάρχει ένα ισχυρό επιχείρημα για να καθυστερήσει αυτό έναν μήνα, να γίνει η δουλειά με τα μηνύματα σχετικά με το γιατί αυτό έχει σημασία, να δούμε πού βρίσκεται η οικονομία κ.λπ.». Από την πλευρά του, ο διευθυντής Επικοινωνίας του Τζέι Ντι Βανς, Γουίλιαμ Μάρτιν, δήλωσε ότι ο Αμερικανός Αντιπρόεδρος παραμένει ευθυγραμμισμένος με την απόφαση του Ντόναλντ Τραμπ, αλλά ήθελε να βεβαιωθεί ότι είχε ενημερωθεί σωστά από τους συμβούλους του.

Στη συνομιλία, ο χρήστης «Πιτ Χέγκσεθ» δήλωσε ότι κατανοεί τις ανησυχίες του Τζέι Ντι Βανς και τον προέτρεψε να τις θέσει στον Πρόεδρο των ΗΠΑ, αλλά τάχθηκε υπέρ της άμεσης δράσης.

«Είμαστε έτοιμοι να εκτελέσουμε, και αν είχα την τελική ψήφο υπέρ ή κατά, πιστεύω ότι θα έπρεπε», έγραψε ο ίδιος. Ο χρήστης «Μάικ Γουόλτς» δήλωσε, επίσης, ότι οι ΗΠΑ θα πρέπει να δράσουν και υπενθύμισε στον Τζέι Ντι Βανς ότι «Σύμφωνα με το αίτημα του Προέδρου εργαζόμαστε με το Υπουργείο Άμυνας και το Στέιτ Ντιπάρτμεντ για να καθορίσουμε πώς να συγκεντρώσουμε το σχετικό κόστος και να το φορτώσουμε στους Ευρωπαίους».

https://www.ieidiseis.gr/kosmos/453290/einai-pathitikoi-tzampatzides-apisteyta-scholia-gia-toys-eyropaioys-apo-diarroi-synomilion-ypoyrgon-toy-tramp/

Λαοκράτης Βάσης: η διαχρονία της Επανάστασης του ’21

Από
anixneuseis
-
2

–

του Λαοκράτη Βάσση 

Το πρόβλημα του χαρακτήρα της Επανάστασης του ’21 δεν είναι νέο. Ο νεο/ιστορικός, όμως, αναθεωρητισμός, στο πλαίσιο του μεταπολιτευτικού εθνο/αποδομητισμού, του προσέδωσε νέες διαστάσεις. Με την περιδιαβαστική θεώρηση τούτου του κειμένου, αποπειρώμαι να τονίσω κρίσιμες πτυχές της, με έμφαση στην ταυτότητα, τη σημασία και τις «χρεώσεις» της. Έχοντας, πάντοτε, κατά νουν, πως συνιστά την εθνο/αναγεννητική επαναθεμελίωση της Νεοελληνικής υπόστασής μας.

Α. Η ταυτότητά της

Πρώτον, είναι εθνική επανάσταση, εθνικο/απελευθερωτική, επανάσταση έθνους, του Ελληνικού, για την απελευθέρωσή του. Ο εθνικός της χαρακτήρας είναι ο κοινός παρονομαστής όλων των επί μέρους υπαρκτών διαστάσεών της: θρησκευτικής, πολιτικής και κοινωνικής (Θ. Κολοκοτρώνης: «Η επανάστασις η εδική μας δεν ομοιάζει με καμίαν… Ο εδικός μας πόλεμος… ήτον έθνος με άλλο έθνος»).

Δεύτερον, είναι ενδογενής επανάσταση, αυτοφυής, με βαθιές ρίζες στην ελληνική συλλογικότητα, στους αιώνες ιστορίας και πολιτισμού της. Δεν είναι μεταφυτευμένη… έξωθεν, ξενόφερτη και ξενοκίνητη. Οι έξωθεν υπαρκτές επιδράσεις της δεν σημαίνουν και μεταφύτευσή της. Ήταν επιδράσεις ωθητικού χαρακτήρα, που δεν αναιρούν την ενδογένειά της. «Προ/αγγελθείσα», μάλιστα, πολύ πριν από επαναστάσεις σαν την Αμερικανική ή τη Γαλλική. Όπως μαρτυρούν οι αιματηροί Προ/επαναστατικοί Αγώνες του υπόδουλου ελληνικού έθνους, ως κρίκοι στην αλυσίδα της αμέσως, κιόλας, μετά την Άλωση της Πόλης.

Τρίτον, είναι εθνο/αναγεννητική (παλιν/ορθωτική) επανάσταση. Επανάσταση του ιστορικού ελληνικού έθνους, που αποτινάσσει, ως έθνος, τον Οθωμανικό ζυγό. Δεν είναι εθνογενετική επανάσταση, όπως η Αμερικανική. Όπου η επανάσταση δημιουργεί έθνος, το Αμερικανικό. Ούτε θρησκευτική επανάσταση, χριστιανοί κατά μουσουλμάνων, παρ’ ότι υπαρκτή και η θρησκευτική της διάσταση. Αλλά ούτε πολιτική επανάσταση (αστική), όπως η Γαλλική, ή κοινωνική επανάσταση (ταξική), όπως η Ρωσική [1]. Με δεδομένες, πάντοτε, μαζί με τη θρησκευτική, την πολιτική και την κοινωνική διάστασή της. Προφανώς, υπό τον κυρίαρχο και συνεκτικό, κοινό τους παρονομαστή: Επανάσταση έθνους! Με τον εγχώριο και εσπεριόπληκτο ιστορικό αναθεωρητισμό να αναπαράγει, στα καθ’ ημάς, με προκλητική παραγνώριση της προαιώνιας ιστορικής πραγματικότητας των παλιών εθνών, όπως αυτό των Ελλήνων, την εθνογενετική θεωρία. Που θέλει «το κράτος να δημιουργεί έθνος», κατά το παράδειγμα των νεο/γέννητων ευρωπαϊκών «κρατών-εθνών». Οπότε και την Επανάσταση του ’21 να δημιουργεί το… Νεο/ελληνικό έθνος.

Τέταρτον, είναι ατελής και ανολοκλήρωτη επανάσταση, εκ του αποτελέσματός της και σε σχέση πάντοτε με το αρχικό της όραμα. Κατά το πώς εκφράστηκε: απ’ τον Ρήγα Βελεστινλή, τη Φιλική Εταιρεία και τον Αλέξανδρο Υψηλάντη, το πνεύμα των «Πρώτων Συνταγμάτων» της και τους άσβηστους καημούς όλης της Ρωμιοσύνης και σε όλες τις προ/αιώνιες εστίες της, όπως τους ανασαίνουμε στους Θρήνους του Πόντου, στα Κλέφτικα τραγούδια και στα Ριζίτικα της Κρήτης. Το «πάλι με χρόνους και καιρούς…!» είναι ο καθολικός διαχρονικός καημός του Ελληνισμού.

Β. Η σημασία της

Είναι μέγα ιστορικό γεγονός, με τεράστια εθνική και διεθνο/πολιτική (γεω/πολιτική) σημασία, αλλά και παγκόσμια απήχηση.

Πρώτον, η εθνική σημασία: Καθώς, ένα απ’ τα πλέον ιστορικά έθνη του κόσμου αναγεννιέται, υπό την έννοια της αφυπνιστικής επανάκαμψής του στο ιστορικό προσκήνιο, η Επανάσταση του ’21, βάζοντας, έστω και με ένα κακογεννημένο αρχικό κρατίδιο, τα πρώτα απελευθερωτικά θεμέλια της νέας μας ύπαρξης, είναι ο μέγας εθνο/αναγεννητικός σταθμός του Ελληνισμού. Που ποτέ δεν έπαψε, παρ’ ότι υπό δύσκολους όρους μακράς δουλείας, να είναι μεγάλη πολιτιστική δύναμη. Με τεράστια, μάλιστα, οικονομική επιρροή, ιδίως κατά τον 18ο αιώνα και τις αρχές του 19ου, στις τότε πρωταγωνιστικές αυτοκρατορίες (Αυστρο/Ουγγαρία, Ρωσία, Οθωμανική Τουρκία).

Δεύτερον, η διεθνο/πολιτική (γεω/πολιτική) σημασία: Υπήρξε καταλύτης μεγάλων γεω/πολιτικών ανακατατάξεων, προκαλώντας τεράστιες ανατροπές. Καθώς κλόνισε την Ιερά Συμμαχία και την απολυταρχική υπερεξουσία της, προκαλώντας ταυτόχρονα την εκθεμελίωση (και πτώση) της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Το «πνεύμα» της δηλαδή, ως έκφραση της αξιακής ελληνικής διαχρονίας, υπερβαίνοντας τα τοπικά της όρια, άναψε το «φυτίλι» των μεγάλων ανατροπών, ιδεολογικών και γεω/πολιτικών, σηματοδοτώντας και προδιαγράφοντας το πέρασμα απ’ τις «Αυτοκρατορίες» στη νέα διεθνο/πολιτική τάξη πραγμάτων των «κρατών-εθνών». Κι όπου, το «πνεύμα» της αυτό, μετά την «ατελή» και «ανολοκλήρωτη»… δικαίωσή της, εξακολούθησε να δοκιμάζεται στον προτεκτορατικό βίο του Νεο/ελληνικού κρατιδίου μας και στις συνακόλουθές του ιστορικές περιπέτειες του Νεότερου Ελληνισμού. Όπου και κρίθηκε, όπως αφρόνως κρίθηκε, η Μεγάλη Ιδέα, ως οραματικός καημός του «γένους» και ως στρατηγική διάσταση «του ’21». Αλλά κι όπως αδιαλείπτως «κρίνεται» η ανεξαρτησιακή σηματοδότησή του, ακόμα και στις μέρες μας («Νεο/οθωμανικός» επεκτατισμός Τουρκίας).

Τρίτον, η παγκόσμια απήχηση: Το μεγαλείο της ανασυνδέει στα μάτια του κόσμου την υπόδουλη ως τότε Ελλάδα με την ιστορία της, τη μεγάλη πνευματική της κληρονομιά και τις διαχρονικές αξίες της. Με το «Κίνημα του Φιλελληνισμού» να προσλαμβάνει παγκόσμιες διαστάσεις, σε απόλυτη αντίθεση με το «ιερο/εξεταστικό πνεύμα» της κυρίαρχης «τάξης πραγμάτων». Έχοντας, μάλιστα, στις γραμμές του κορυφαία πνευματικά μεγέθη, σαν τον Λόρδο Βύρωνα, τον Βίκτωρα Ουγκώ, τον Αλεξάντερ Πούσκιν, τον Ευγένιο Ντελακρουά και πολλές ακόμη εκατοντάδες πνευματικών ανθρώπων σε όλον τον κόσμο. Που, ανασαίνοντας το άρωμα του επαναστατικού διατακτικού της, ανέμιζαν τα λάβαρα των οραμάτων του Φιλελευθερισμού για ένα καλύτερο πανανθρώπινο μέλλον. Ένα επαναστατικό διατακτικό, όμως που, καθώς προπορεύονταν κι απ’ αυτή την πολιτική πρωτοπορία εκείνου του καιρού, οι αφέντες της «τάξης πραγμάτων», υπό τον μανδύα των «Προστάτιδων Δυνάμεων», καθήλωσαν σε προτεκτορατικό… ικρίωμα.

Η Επανάσταση του ’21 είναι ενδυναμωτικά αναγεννητική της εθνικής μας υπόστασης, πρωτίστως χαρακτηριζόμενης απ’ το ανεξαρτησιακό πνεύμα της. Που κι αυτό είναι προέκταση της αντιστασιακής ιδιότητας του Ελληνισμού (Σβορώνος), ιστορικο/κοινωνικά σφυρηλατημένης στις πολύ σκληρές εθνικές περιπέτειες επί της Ρωμαιοκρατίας, της Φραγκοκρατίας και προπαντός της Οθωμανοκρατίας

Γ. Η «διάρκειά» της («πριν» – «κατά» – «μετά»)

Θεωρώντας την Επανάσταση του ’21 ως εθνο/αναγεννητική μας μήτρα, αξιακή και ταυτοτική, υπό την έννοια, να το τονίσω, της δυναμικής ανάδυσης και επιστροφής απ’ την μακραίωνη Οθωμανική δουλεία, με δεδομένη, πάντοτε, τη συνέχεια του Ελληνικού Έθνους, καθ’ ότι αείρροη η υπερ/τρισχιλιετής ιστορικο/πολιτιστική του κοίτη, με όλες τις διαποτιστικές της εκροές και τις εμποτιστικές της εισροές, θα προσεγγίσω διασταλτικά, ως τρισδιάστατη, τη χρονική «διάρκειά» της, το πολύ μακρό, δηλαδή, «πριν» (απ’ τον Αγώνα), το βραχύ «κατά» (τον Αγώνα) και το «μετά» (τον Αγώνα), με τέσσερις παρατηρήσεις.

Πρώτη: Για το «στιγμιαίο» της και το «διαρκές» της

Στην κρατούσα ιστόρησή της η Εθνική Επανάστασή μας έχει συγκεκριμένα χρονικά όρια: απ’ το ξεκίνημα (1821) της διάβασης του Προύθου (Μολδοβλαχία) και την Αγία Λαύρα (Μοριάς), δηλαδή, ως την τελευταία μάχη του Αγώνα στην Πέτρα της Βοιωτίας (1829) και το «Πρωτόκολλο του Λονδίνου» (1830). Με άλλη, όμως, ανάγνωση και με διασταλτική, όπως προ/αναφέρω, την έννοια της (τρισδιάστατης) χρονικής της ταυτότητας, είναι μια διαρκής επανάσταση.

Δεύτερη: Για τις τρεις χρονικές διαστάσεις της

Όπου, το (μακρό της) «πριν» ορίζεται από τα συνεχή Προ-επαναστατικά κινήματα του Ελληνισμού, αρχόμενα, το επαναλαμβάνω, αμέσως μετά την Άλωση της Πόλης, ως τα Ορλωφικά και ως τον ανυπότακτο αγώνα των Κλεφτών και Αρματολών στον Ελλαδικό χώρο, όπως αυτός υμνείται στο Κλέφτικο τραγούδι. Το (βραχύ της) «κατά» ορίζεται απ’ τον εθνεγερτικό ξεσηκωμό των Ελλήνων, με το αποτυχημένο ξεκίνημα απ’ τη Μολδοβλαχία και τη μεταλαμπάδευσή του στο Μοριά και στον ευρύτερο Ελλαδικό χώρο. Που έχει και τη συγκεκριμένη διάρκειά του (1821-29/30). Με τους δύο, μάλιστα, Υψηλάντηδες στην αρχή του (Μολδοβλαχία) και στο τέλος του (Πέτρα Βοιωτίας). Το «μετά» της ορίζεται απ’ την ολοκλήρωση του «πνεύματός» της, με τον ηρωϊκό Μακεδονικό Αγώνα, 1904-1908, και την Απελευθέρωση Μακεδονίας-Θράκης-Ηπείρου/Ιωαννίνων, 1912-1913 (όπου μπορεί να προστεθεί, ως τελευταίο σπάραγμά της, κι ο Αντι/αποικιακός Αγώνας της Κύπρου, 1955-1959). Με την τραγική, τελικά, αφροσύνη στη διαχείριση της Μεγάλης Ιδέας (Μικρασιατική Καταστροφή, 1922) να μας προσγειώνει οριστικά στα Ελλαδικά μας όρια. Επανορίζοντας, μάλιστα, με αμυντικούς, έκτοτε, όρους το ανεξαρτησιακό πνεύμα της Εθνεγερσίας μας. Όπως, μάλιστα, δυο μόλις δεκαετίες μετά, προσέλαβε διαστάσεις μεγαλείου στην Εθνική Αντίσταση, συνιστώντας, προπαντός χάρη στην Εαμική σύζευξη «εθνικού» και «κοινωνικού», την αυθεντικότερη ανανέωση της αξιακής παρακαταθήκης του ’21 (Δημήτρης Γληνός: «Τι είναι και τι θέλει το ΕΑ.Μ.» – Σοφία Μαυροειδή- Παπαδάκη, Ο Ύμνος του ΕΛΑΣ: «Με χίλια ονόματα μια χάρη ακρίτας είτ’ αρματολός / Αντάρτης κλέφτης παλικάρι πάντα είν’ ο ίδιος ο λαός»).

Τρίτη: Για τη διαρκή σύγκρουση «πνεύματος ανεξαρτησίας» και «πνεύματος υποταγής»

Με το «σώπασε κυρά Δέσποινα… / πάλι με χρόνους με καιρούς πάλι δικά μας θα ’ναι» να ορίζει και να θερμαίνει την αδούλωτη προσδοκία της αποτίναξης του Οθωμανικού ζυγού, η ψυχή του Ελληνισμού ποτέ δεν συμβιβάστηκε με το καθεστώς της δουλείας του. Κι ήταν σε διαρκή σύγκρουση με το, υποτίθεται, ρεαλιστικό «πνεύμα» του συμβιβασμού, όπως αυτό διαμορφώθηκε, με την οργανική και όχι με την τακτική του έννοια, σε «ιδεολογία» του ραγιαδισμού, κυρίως μέσα στα προσκυνημένα στρώματα του υπόδουλου Γένους μας. Με τη διαρκή, μάλιστα, αυτή σύγκρουση να συνεχίζεται και μετεπαναστατικά, σε όλα τα χρόνια της συγκεκριμένης «ανεξαρτησίας» μας. Κι όπου είναι τραγικά χαρακτηριστικός ο νεο/ραγιαδισμός της «Πράξης Υποταγής» του 1825 και η αντίστοιχη «λογική» των Τριών Μνημονίων του καιρού μας. Όπως αυτή η «λογική» βαρύνεται με την ταπεινωτική παραίτηση απ’ την ασυλία [2] της εθνικής κυριαρχίας (Πρώτο Μνημόνιο) και την ευτελιστική υποθήκευση της εθνικής μας περιουσίας για έναν αιώνα (Τρίτο Μνημόνιο). Με αυτονόητη, προφανώς, την αντίθεση και σύγκρουση μ’ αυτή τη «λογική» του νεο/ραγιαδισμού, που είναι προσβλητικά αναιρετική του ανεξαρτησιακού διατακτικού της Επανάστασής μας και όλων των ταυτοτικών σημαινομένων της.

και Τέταρτη: Για τα ταυτοτικά σημαινόμενά της

Η Επανάσταση του ’21 είναι ενδυναμωτικά αναγεννητική της εθνικής μας υπόστασης, πρωτίστως χαρακτηριζόμενης απ’ το ανεξαρτησιακό πνεύμα της. Που κι αυτό είναι προέκταση της αντιστασιακής ιδιότητας του Ελληνισμού (Σβορώνος), ιστορικο/κοινωνικά σφυρηλατημένης στις πολύ σκληρές εθνικές περιπέτειες επί της Ρωμαιοκρατίας, της Φραγκοκρατίας και προπαντός της Οθωμανοκρατίας. Έτσι που, χωρίς το αντιστασιακό και ανεξαρτησιακό πνεύμα, χάνουμε την ταυτοτική σπονδύλωσή μας, διευκολύνοντας την προώθηση των νεο/ιστορικών αφηγήσεων της προσαρτηματικής (στην Ευρώπη) εθνο/αποδόμησής μας . Στις οποίες και προέχει η άρνηση της ιστορικής συνέχειας του ελληνικού έθνους και της ταυτοτικής ενδογένειας [3] της Επανάστασης του ’21.

Δ. Η σχέση της με τη Γαλλική Επανάσταση

Αντί ευρύτερης ανάλυσης, προσεγγίζοντας, πολύ ενδεικτικά, τη σχέση Ελληνικής και Γαλλικής Επανάστασης, θα αρκεστώ σε τέσσερις, κι εδώ, παρατηρήσεις.

Η πρώτη: Αναφέρεται στην προρρηθείσα ενδογένεια της Επανάστασης του ’21, με καθαρή τη βαθύτερη αιτιότητά της και τις πολύ βαθιές ρίζες της στην ιστορικο/πολιτιστική και αξιακή μήτρα του Ελληνισμού. Όπως, μάλιστα, πιστοποιείται, κι απ’ την αλυσίδα των Προεπαναστατικών Κινημάτων του έθνους μας (πολύ πριν τη Γαλλική Επανάσταση!).

Η δεύτερη: Στον επίσης προρρηθέντα υπαρκτό ωθητικό χαρακτήρα του πνεύματος και του κλίματος του Ευρωπαϊκού Διαφωτισμού και της Γαλλικής Επανάστασης. Καθώς δεν είναι γεννητορική και ιδρυτική μήτρα της ενδογενούς δικής μας Επανάστασης, όπως θέλουν οι νεο/ιστορικές παρα/θεωρήσεις. Με τον Σαράντο Καργάκο να ορίζει, με λιτή περιεκτικότητα, τη σχέση της Ελληνικής Επανάστασης με τη Γαλλική ως σχέση «δόνησης και όχι δανείου».

Η τρίτη: Στον βαθύτερο χαρακτήρα και τη βαθύτερη ιδιαιτερότητα του «Νεο/ελληνικού» Διαφωτισμού. Που παρά τις δεδομένες επιδράσεις του απ’ τον Ευρωπαϊκό Διαφωτισμό, δεν είναι μεταπρατικός, διαμετακομιστικός και παρασιτικός. Κι όπου, χάρη στη ζώσα, με όλες μας τις «υστερήσεις», αρχαία και βυζαντινή πνευματική μας κληρονομιά, την άμεση και συνεχή, καθώς, χωρίς να αγνοούμε τη συμβολή της, όπως μάλιστα βαρύνεται και με τις προσληπτικές της «αναγνώσεις», δεν γνωρίσαμε την προγονική μας αρχαιότητα δια της… Ευρώπης, ή, έστω, όχι μόνο δια της Ευρώπης. Αν, πολύ ενδεικτικά, διαβάζουμε σωστά (εις βάθος!) τον Ρήγα Βελεστινλή και τον Ανώνυμο της Ελληνικής Νομαρχίας, με την κεκτημένη ελληνική εγγραμματοσύνη τους και την αξιακή θεμελίωσή της. Έτσι που, στον αντίποδα των ευρω/προσαρτηματικών λογικών, είναι καλό να προσεγγίζουμε κριτικά την πολύ σύνθετη και διαλεκτική σχέση της Ελλάδας με την Ευρώπη στη διϊστορική της διάσταση, Κι όπου η σχέση (Αρχαίας και Βυζαντινής) Ελλάδας→Ευρώπης είναι ιδρυτική για την Ευρώπη. Ενώ η σχέση (Νεοτερικής) Ευρώπης→Ελλάδας, παρ’ ότι πολύ σημαντική για τη Νεότερη Ελλάδα, δεν είναι και ιδρυτική της… Νεοελληνικής ταυτότητάς μας.

Και η τέταρτη: Στην ευρωπαϊκότητα, μεταξύ αντι/ευρωπαϊσμού και ευρω/πάθειας, που δεν είναι υπό πρόσκτηση ιδιότητά μας, αλλά σύμφυτη. Καθώς είναι ιδρυτική της Ευρώπης, συνιδρυτική με «Ρώμη» και «Ιερουσαλήμ», η σχέση Αρχαίας Ελλάδας→Ευρώπης και ιδιαίτερα προσδιοριστική της Νεοτερικής υπόστασής της, με τον μετα/κενωτικό ελληνικού πολιτισμού ρόλο της, η σχέση Βυζαντινής Ελλάδας→Ευρώπης. Όσο κι αν αυτή… παρα/θεωρείται ακόμη κι από μέρος της Ελληνικής διανόησης. Κι ούτε λόγος πως δεν πρέπει να συγχέουμε την ταυτοτική διάσταση της ευρωπαϊκότητάς μας με τον ευρω/δυτικό εκσυγχρονισμό μας, τεχνοκρατικού και αναπτυξιακού χαρακτήρα, και την αυτονόητη επιδίωξη κάλυψης της απόστασης που μας χωρίζει απ’ το υψηλότερο επίπεδό του. Έτσι που, μόνο υπ’ αυτή της την έννοια, κι όχι υπό την έννοια της ευρω/προσαρτηματικής ιδεολογηματικότητας των ultra ευρωπαϊστών, ως ταυτοτική μας δηλαδή στόχευση, έχει το λογικό αντίκρυσμά του στην εθνική μας πολιτική. Με την ελληνικότητα να έχει, πάντοτε, σύνθετη σχέση διαλεκτικής αυτονομίας με την ευρωπαϊκότητά μας ως ιδρυτική της μήτρα. Κι όπου, εννοείται, κάθε άλλο παρά υποβαθμίζεται η… αντίδοση, δια του Διαφωτισμού, στη σχέση (Νεοτερικής) Ευρώπης→Ελλάδας.

Ε. Οι «χρεώσεις» της

Καθώς τείνουμε να εθιστούμε στην κίβδηλη κανονικότητα, όπως αυτή προέκυψε απ’ τη Χρεοκοπία του ’10 κι όπως περίπου την προσλαμβάνουμε διαμέσου των «Επικυριαρχούμενων Διακυβερνήσεών» μας ως εθνική… κανονικότητα, η Επανάσταση του ’21 ενέχει και ορίζει τις απολύτως ανελαστικές «χρεώσεις» της, ως ζώσα, θα μπορούσαμε να πούμε, εκδοχή της διάρκειας του πνεύματός της: Πρώτον, να αποκαταστήσουμε την κακο/ποιημένη απ’ τη μετα/νεοτερική αποικιοποίησή μας, όπως αυτή επιτελέστηκε με τα «Τρία Μνημόνια», εθνική αξιοπρέπειά μας, που σημαίνει, να ανακτήσουμε την χαμένη εθνική αυτεξουσιότητά μας. και Δεύτερον, να διαφυλάξουμε την ευθέως απειλούμενη, απ’ τον Νεο/οθωμανικό επεκτατισμό της γείτονός μας Τουρκίας, εθνική ακεραιότητά μας. Καθώς το Δόγμα της «Γαλάζιας πατρίδας» είναι η πιο κυνική και προκλητική έκφραση της αναθεωρητικής στρατηγικής της εις βάρος της εθνικής κυριαρχίας μας. Όπως τόσο εκκωφαντικά μάς έκρουσε τον κώδωνα του εθνικού κινδύνου το επεισόδιο των Ιμίων. Σε συνάρτηση, πάντοτε, με έναν, κατεπειγόντως ζητούμενο, αφυπνιστικό εθνικό συναγερμό, που θα μας επιτρέψει, ενδυναμώνοντας την εθνική αυτο/συνείδησή μας, όπως μας χρεώνει ο εσώτερος πατριωτικός πυρήνας της αξιακής παρακαταθήκης του ’21, να ανακόψουμε τον παρακμιακό μας κατήφορο, αντιμετωπίζοντας αποφασιστικά και αποτελεσματικά όλες τις διαστάσεις του διαρκώς επιδεινούμενου «Υπαρξιακού προβλήματός» μας, σε τούτη την πολύ δύσκολη καμπή του 21ου αιώνα. Κι επειδή το κενό, που μας… καταπίνει, είναι στρατηγικό κενό, βαθιά πολιτιστικό, καθώς, για πρώτη ίσως φορά, ο Ελληνισμός μοιάζει να μη ξέρει, γιατί υπάρχει και πού πηγαίνει (όπως, μάλιστα, ο νεο/ιστορικός αναθεωρητισμός κι ο πολιτικός νεο/ραγιαδισμός υποσκάπτουν την εθνο/πολιτιστική μας ταυτότητα!), προέχει και προτάσσεται η πατριωτική ανάταξη της «εθνικής ψυχής» μας: Με την αναβάπτισή της στα νάματα της αξιακής παρακαταθήκης του ’21 και των μεγάλων νομοθετών της Νεο/ελληνικής ταυτοτικής μας ύπαρξης, απ’ τον Ρήγα και τον Σολωμό, ως τον Μακρυγιάννη, τον Παλαμά, τον Σικελιανό, τον Σεφέρη, τον Ελύτη και τον Ρίτσο. Που εντέλει, σημαίνει, πως προέχει και προτάσσεται η αναμέτρηση με τα ίδια τα «αρνητικά… γονίδια» του «συλλογικού εαυτού» μας. Αυτά, δηλαδή, που βρίσκονται πίσω απ’ τη λογική της «Πράξης Υποταγής» του 1825 («Το ελληνικό έθνος… θέτει εκουσίως την ιεράν παρακαταθήκην της εαυτού ελευθερίας, εθνικής ανεξαρτησίας και πολιτικής υπάρξεως υπό την μοναδικήν υπεράσπισιν της Μεγάλης Βρετανίας»), και της ομόλογής της μετα/νεοτερικής πράξης υποτέλειας των «τριών Μνημονίων», με την αυτο/ταπεινωτική (καθώς, κατ’ απαίτηση των …ευγενών δανειστών μας, έχουμε την ιδιοκτησία τους!) χανάκα [4], που πέρασε, μέσα απ’ αυτά, μ’ αυτά, στον εθνικό μας λαιμό. Κι όπου, ο «κακός εαυτός» μας, πίσω απ’ τα «αρνητικά… γονίδια» του οποίου κρύβονται, πέραν των δυστροπιών της «φύσης» μας, δυσερμήνευτης σκοτεινότητας ιστορικο/κοινωνικά αίτια, είναι, με τους «Εφιάλτες» μας και τους «Αλκιβιάδηδές» μας, ο χειρότερος εχθρός μας.

Nα διαφυλάξουμε την ευθέως απειλούμενη, απ’ τον Νεο/οθωμανικό επεκτατισμό της γείτονός μας Τουρκίας, εθνική ακεραιότητά μας. Καθώς το Δόγμα της «Γαλάζιας πατρίδας» είναι η πιο κυνική και προκλητική έκφραση της αναθεωρητικής στρατηγικής της εις βάρος της εθνικής κυριαρχίας μας

ΣΤ. Μία «ακέφαλη» Επανάσταση

Παρ’ ότι η Εθνική Επανάστασή μας είχε την «Αόρατη Αρχή» της (Φιλική Εταιρεία) στο μυστικό προπαρασκευαστικό της στάδιο, χάνοντας, όπως τους… έχασε, τους δύο οιονεί φυσικούς ηγέτες της, τον Αλέξανδρο Υψηλάντη στο ξεκίνημά της και τον Ιωάννη Καποδίστρια στην ύστερη φάση της, κατέστη, εν τοις πράγμασι, ακέφαλη Επανάσταση. Κι αυτό, όχι μόνο στη διάρκεια του Αγώνα, απ’ την Αγία Λαύρα (1821) ως την Πέτρα Βοιωτίας (1829), απ’ την οποία τόσο έλειψε η διευθύνουσα εκτελεστική «Αρχή», με αδιαμφισβήτητο ηγέτη στο «τιμόνι», αλλά και στη σημαντικότατη περίοδο που οι αποκαλούμενες «Προστάτιδες Δυνάμεις» έκριναν την έκβασή της και το μέλλον της. Με ό,τι, αυτονοήτως, εσήμαινε η απουσία ενός Καποδίστρια, με την τεράστια πείρα, το διεθνές κύρος και την πολύ βαθιά συνείδηση, ως ηγέτης του, του ιστορικού βάθους και της στρατηγικής αυτονομίας του Ελληνισμού, απ’ τα κρίσιμα «διαβούλια», τη σκηνή και τα παρασκήνια, μιας τέτοιας περιόδου. Κι είναι, προφανώς, εξαιρετικά ενδιαφέρον και πολύ δύσκολο θέμα, που δεν χωράει εδώ η προσέγγιση των πολλών «πώς» και «γιατί» του, ο ατελέσφορος, όπως… επισυνέβη, συνδυασμός της εθνο/συνελευσιακής λογικής με όλο το κοινοτικο/δημοκρατικό βάθος της, αυθεντικά εκφραστικής της συλλογικής βούλησης των Ελλήνων, με τις άμεσες και κατεπείγουσες διαχειριστικές ανάγκες της εκτελεστικής «κεφαλής» κατά την εξέλιξη του Αγώνα. Με το «ατελέσφορο» αυτό να είναι και το μέγα, εκ των ένδον, αίτιο της συνολικής έκβασής του, που ήταν η «ανάπηρη» κατά Λουκά Αξελό, «Εθνική ανεξαρτησία» μας. Κι όπου, ως πτυχή του ίδιου «θέματος», όσο και αν συσκοτίστηκε και συσκοτίζεται με τα περί «αυταρχισμού» του, είναι πολύ βαθύτερη, από ό,τι λέγεται, η αιτιότητα της δολοφονίας του Καποδίστρια. Καθώς ο πρώτος κυβερνήτης μας ήθελε να στεριώσει τη νεότευκτη Πολιτεία μας σε κοινοτικο/δημοκρατικά θεμέλια, ως εχέγγυα προέκταση της πίστης του στη στρατηγική αυτονομία του Ελληνισμού και στη συνακόλουθή της εθνική ανεξαρτησία μας.

Στον αντίποδα, πάντοτε, με τα μοιραία αποτελέσματα της βυσσοδομούσας εναντίον της Ανεξαρτησίας μας πονηράς Αλβιώνος και της (συμπλέουσας) εγχώριας αφροσύνης και παραφροσύνης, με όλες της τις ανείπωτες ακρότητες σαν αυτή του Μιαούλη (πυρπόληση του ελληνικού στόλου – 1831). Με την παράξενη, μάλιστα, «συνάντηση», μεταξύ άλλων, των έκνομων του «(νεο)κοτσαμπασιδισμού» (αιχμή οι Μαυρομιχαλαίοι!) και των εμμονικών της «διαφωτιστικής διανόησής» μας (λίβελοι Κοραή!) στον ίδιο δρόμο της αυτοκαταστροφικής «εθνικής τύφλωσης»!

– Ολοκληρώνοντας την περιδιαβαστική θεώρησή μου, θα τονίσω πως, ορίζοντας η Επανάσταση του ’21 το αξιακό διατακτικό της «συλλογικής ψυχής» μας, χαράσσει, διαπαντός, τις αναπαλλοτρίωτες ανεξαρτησιακές συντεταγμένες του Ελληνισμού: ως ταυτοτικές ορίζουσες κι ως υπαρξιακή αναγκαιότητά μας. Κι αλίμονό μας αν αυτό δεν είναι ο εσωτερικός πυρήνας της εθνικής υπόστασής μας και η θεμελιωτική βάση της εθνικής ιδεολογίας μας!

ΥΓ: Με τη δημοσίευση, υπό την εποπτεία του Γιώργου Κοντογιώργη, της «Ιστορίας της Νεότερης Ελλάδας» απ’ τις εκδόσεις «Αρμός», γραμμένη δια χειρός Ιακωβάκη Ρίζου Νερουλού, με αφανή όμως συντάκτη τον Ιωάννη Καποδίστρια, πρωτοδημοσιευμένη στη γαλλική γλώσσα το 1828, καθώς φωτίζεται το βάθος της «αντίληψης» του πρώτου Κυβερνήτη μας για τη στρατηγική αυτονομία του Ελληνισμού, όπου κι η στέρεη αντίθεσή του στον «Γραικο/γαλλισμό» (Κοραής), στον «Αγγλο/γραικισμό» (Μαυροκορδάτος) και στον «Ρωσο/γραικισμό» (για τον οποίο, άδικα ή πονηρά, κατηγορούνταν κι αυτός), όπως φωτίζεται, συνακόλουθα, και ο βαθύτερος χαρακτήρας «του ’21» ως εθνικής επανάστασής μας, αναδεικνύεται και το μέγα κενό αυτονομίας που κατέλιπε στην εθνική μας ζωή η δολοφονία του (χωρίς, προφανώς, να είναι το μόνο αίτιό του)! Ένα στρατηγικό κενό, που, φτάνοντας ως τις μέρες μας, απειλεί, όπως έχω ήδη αναφέρει, να μας… καταπιεί!

[1] Κατά Σ. Καργάκο: «Οι ΄Ελληνες επαναστάτες του ’21 δεν είναι ούτε τέκνα του Μαρά ούτε πρόδρομοι του Λένιν και του Τρότσκυ. Έκαναν τη δική τους επανάσταση».
[2] Γ. Κασιμάτης: «Δεν παραιτείσαι απ’ την ασυλία της εθνικής κυριαρχίας ούτε και με σφαίρες».
[3] Ζ. Λορεντζάτος: «Ω ρίζα του παντός απροσπέλαστη ενδογένεια…»
[4] Κ. Βάρναλης: «Λευτεριά της χανάκας και του ξύλου…»

δρόμος

Μαρία Ευθυμίου – ΒΗΜΑ Talks: «Με έχουν απογοητεύσει πολλοί ήρωες του Έθνους»

Από
anixneuseis
-
0

Η ιστορικός και Ομότιμη Καθηγήτρια του Πανεπιστημίου Αθηνών, Μαρία Ευθυμίου, μιλά στο ΒHΜΑ Talks για τις πολλαπλές και αντιφατικές πτυχών των εθνικών μας ηρώων, την «πορεία χαμού» στη διάρκεια της Μεταπολίτευσης και τις ανοιχτές πληγές της ιστορικής μνήμης.

Μυρτώ Λοβέρδου

ΗΜαρία Ευθυμίου έχει καταφέρει να κάνει την Ιστορία σταρ: Είναι η γυναίκα που με τις γνώσεις, το πάθος και την αμεσότητά της εξοικείωσε το ευρύ κοινό με πρόσωπα, γεγονότα, ιστορικές στιγμές που είτε αγνοούσαμε είτε αδιαφορούσαμε να μάθουμε. Ομότιμη καθηγήτρια του Πανεπιστημίου Αθηνών, ερευνήτρια, συγγραφέας, μα πάνω από όλα ιστορικός, γυρίζει, εδώ και πολλά χρόνια, την Ελλάδα, και κάνει ομιλίες, διαλέξεις, μαθήματα. Γεννήθηκε στη Λάρισα, ζει στην Αθήνα. Κάνει μια εξιστόρηση ζωής στο ΒΗΜΑ Talks.

Τι είναι η Ιστορία;

Η Ιστορία είναι ο κώδικάς μας. Γιατί όλοι μας το μόνο που έχουμε είναι η ζωή μας, όση και όποια είναι αυτή. Είμαστε όντα που ζουν ένα δευτερόλεπτο μέσα στον χρόνο, αλλά έχουν συνείδηση ότι γεννήθηκαν και ότι θα πεθάνουν -κι αυτό είναι καίριο για το είδος μας. Μέσα σ’ αυτήν τη μικρή ζωή, χωρούν τα αισθήματά μας, οι στόχοι μας, τα οράματά μας. Και αυτό είναι μαγικό, συναρπαστικό -αλλά και σπαρακτικό. Για τον καθένα μας.

Γιατί το λέω αυτό; Διότι μελετώντας την Ιστορία, η μικρή μας ζωή γίνεται, κατά κάποιον τρόπο, πιο αναγνώσιμη, πιο αποκωδικοποιήσιμη, μια και συναντάμε, σ’ όλες τις εποχές, περιστάσεις που μοιάζουν με τις δικές μας. Το ότι οι τότε άνθρωποι τις έζησαν άλλοτε με περισσότερο ή λιγότερο επιτυχημένα αποτελέσματα, άλλοτε με λιγότερο ή περισσότερο πόνο, άλλοτε με λιγότερο ή περισσότερο κόστος μας κάνει να σκεφθούμε για  τον εαυτό μας, τώρα. Και να τον επανατοποθετήσουμε. Μέσω της Ιστορίας, νιώθεις ότι είσαι βαθύτερος. Τωρινός αλλά και αρχαιότερος. Ότι επιμηκύνεται ο χρόνος της ζωής σου. Και ότι το τώρα σου αντανακλάται και στο χθες, και το χθες στο τώρα σου.

«Στα σχολικά βιβλία, τα πράγματα παρουσιάζονται, συχνά, στρογγυλεμένα, με στόχο τη δημιουργία εθνικού αισθήματος».

Ωστόσο έχω την αίσθηση ότι δεν ξέρουμε Ιστορία…

Ακόμα και οι ιστορικοί, με την εξειδίκευσή τους, γνωρίζουν ένα μικρό, στην πραγματικότητα, τμήμα της Ιστορίας. Κι εγώ, που τόλμησα να διδάξω  Παγκόσμια Ιστορία, κάθισα και διάβασα πολύ. Και είδα το χάος της γνώσης, κατενόησα δηλαδή το πόσο αμαθής είμαι. Απλώς έχω μελετήσει τόσο ώστε να μπορώ να αναπτύξω ευπροσώπως κάποιο θέμα ως εκεί που μπορώ να το παρουσιάσω εντίμως. Εξάλλου, πάντα, αν ο ιστορικός είναι μάστορας, μπορεί να συνδυάσει τα πράγματα, πρώτον γιατί τα πράγματι συνδυάζονται και, δεύτερον γιατί, συνδυαζόμενα, φωτίζουν πτυχές που, στην ουσία, είναι και δικές σου πτυχές.

Αναζητήσατε εσκεμμένα την αμεσότητα στη διδασκαλία σας ή απλώς σας βγήκε;

Και τα δύο, θα έλεγα. Οπωσδήποτε όμως εσκεμμένα, γιατί δουλειά μου είναι να διδάσκω. Και αυτήν ήθελα και θέλω να την κάνω σωστά.

Από παιδί παρακολουθούσα τους δασκάλους μου για να καταλάβω γιατί ο ένας μ’ έκανε να βαριέμαι και ο άλλος με κέρδιζε. Ίσως ασυναίσθητα εκπαίδευσα, έτσι, τον εαυτό μου. Εξάλλου, όταν διδάσκω, είμαι ταυτοχρόνως διδάσκουσα και ακροάτρια. Με ακούω και λέω «αν εγώ τώρα τα άκουγα έτσι όπως τα λέω, δεν θα τα καταλάβαινα», οπότε τα αλλάζω. Με παρακολουθώ και, ταυτοχρόνως, παρακολουθώ τα μάτια των ακροατών. Μάτια που μου μιλούν, που μου στέλνουν συνεχώς μηνύματα τα οποία και πρέπει να λάβω υπ’ όψιν μου και, αναλόγως, άμεσα να πράξω. Και αυτό το κάνω μισό αιώνα σχεδόν…

Όταν κάτι σε αφορά, όταν επενδύεις αγωνία, ενδιαφέρον, εγρήγορση, χρόνο σ’ αυτό, δεν μπορεί, ακόμα κι αν δεν έχεις χαρίσματα, θα βρεις τον δρόμο να είσαι σωστός και αποτελεσματικός. Γιατί η μεγάλη παγίδα στη διδασκαλία είναι η διεκπεραίωση, δηλαδή το να μην σε αφορά αυτή, το να μην αισθάνεσαι ότι έχεις, στην πραγματικότητα, να μοιρασθείς κάτι με τον άλλον. Να μην βοηθάς να στηθούν γέφυρες μάθησης και κατανόησης.

Γιατί δουλειά του δασκάλου είναι να βοηθήσει τον μαθητή να στήσει τις γέφυρες που δίνουν ερμηνεία και συνδέουν τα γεγονότα. Κι όταν αυτές στηθούν, νοιώθει κανείς ευφορία, μια και πριν είχες άτακτα τοποθετημένες γνώσεις και τώρα αυτές αρχίζουν να  συγκροτούν οικοδόμημα. Η γνώση δίνει χαρά και ίσως κάποιοι από εμάς, μη έχοντας διασταυρωθεί ποτέ μ’έναν πραγματικόν δάσκαλο, δεν την εισπράξαμε ποτέ. Μια χαρά που είναι ολιστική. Που σε παρασύρει, σε πλάθει, σε βαθαίνει. Σε ομορφαίνει. Σε κάνει καλύτερο για τον εαυτό σου και την κοινωνία σου.

Ο αδελφός μου Πέτρος κι εγώ είχαμε το προνόμιο – κυρίως χάρις στον πατέρα μας -να μεγαλώσουμε σε λόγιο περιβάλλον. Σ’ ένα περιβάλλον αυθεντικά λόγιο, όχι προσποιητό και ψηλομύτικο. Ο πατέρας μας διάβαζε Βιργίλιο και Όμηρο στο πρωτότυπο και συγκινούνταν βαθιά -κι αυτό περνούσε σε ‘μας ως μήνυμα: ότι το να μαθαίνεις είναι όμορφο πράγμα.

Δεν ξέρω αν συμφωνείτε, αλλά η έκρηξη γύρω από εσάς φάνηκε μετά την πανδημία και τον εγκλεισμό, την τελευταία πενταετία…

Νομίζω ότι έχετε δίκιο. Εγώ είχα μπει στη διαδικασία να διδάσκω εκτός Πανεπιστημίου πολύ νωρίτερα, απ’ το 2006-07. Πήγαινα σ’ όλη την Ελλάδα, έδινα εκατοντάδες δωρεάν ομιλίες και γνώριζα χιλιάδες ανθρώπους κάθε χρόνο. Αλλά πράγματι δύο εξελίξεις έπαιξαν ακόμα μεγαλύτερο ρόλο: η μία ήταν το Κανάλι της Βουλής, και η δεύτερη η καραντίνα, ο εγκλεισμός. Το Κανάλι της Βουλής, προ έξι-επτά περίπου ετών, εντόπισε καταγραφές διδασκαλίας μου που είχαν γίνει στο παρελθόν σε κάποιους Δήμους, και μου ζήτησε την άδεια να τις επεξεργασθεί τεχνικά ώστε να τις παρουσιάσει. Στην αρχή ήμουν λίγο αμήχανη, αλλά δεν είπα όχι. Και έκανα καλά γιατί το βλέπουν κάθε χρόνο εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι καθώς και άλλοι που μπαίνουν σε διάφορους διαδικτυακούς τόπους. Μέσα στον εγκλεισμό, τα μαθήματα αυτά διαδόθηκαν από στόμα σε στόμα. Ο συνδυασμός με την τηλεόραση τα εκτόξευσε. Υπολογίζεται ότι περίπου δύο εκατομμύρια άνθρωποι, εντός και εκτός Ελλάδος, βλέπουν, μέσα απ’τα διάφορα διαδικτυακά μέσα, τα μαθήματά μου. Συγκινητικό.

Και κάνατε την Ιστορία σταρ…

Τι να πω… Είναι και οι Έλληνες του εξωτερικού που τα βλέπουν. Με συγκινεί ο Ελληνισμός της Διασποράς και πηγαίνω όσο μπορώ όταν με καλούν. Γιατί η Ιστορία είναι εργαλείο που σε ενώνει. Κι εμείς οι Έλληνες το έχουμε ανάγκη, μια και έχουμε, συχνά, την τάση να χειριζόμαστε τα θέματα συγκρουσιακά. Είναι βαρύ αυτό. Ίσως, αν κοιτάγαμε λίγο την Ιστορία μας, θα βλέπαμε ότι η στάση μας δεν μας βοηθάει. Αντίθετα μας καταβυθίζει, μας ευτελίζει και μας αυτοακυρώνει.

Εσκεμμένα μας μαθαίνουν κάποια ψέματα αναφορικά με την Ιστορία μας; Για τόνωση του ηθικού; Μπορούμε, τελικά, να μάθουμε τι πραγματικά συνέβη σχετικά μ’ ένα ιστορικό γεγονός;

Ναι, μπορούμε. Γιατί η Ιστορία έχει εξελιχθεί πολύ μέσα στα διακόσια χρόνια που υπάρχει ως συγκροτημένη επιστήμη. Και μπορεί, με τα εργαλεία της, να δημιουργήσει ένα πεδίο γνώσης μέσα σε κλίμα αποστασιοποιημένης αλλά και κριτικής παράθεσης των γεγονότων που να επιτρέπει τον συνδυασμό και την αξιόπιστη ερμηνεία.

«Όταν διαβάζεις την Επανάσταση, υπάρχουν σελίδες που σε κάνουν υπερήφανο και άλλες που σε απογοητεύουν».

Στα σχολικά βιβλία, τα πράγματα παρουσιάζονται, συχνά, στρογγυλεμένα, με στόχο τη δημιουργία εθνικού αισθήματος. Αυτό όχι μόνον στην Ελλάδα, αλλά, περισσότερο ή λιγότερο, παντού, καθώς υπάρχει η πεποίθηση ότι, προκειμένου να σμιλευθεί κοινό εθνικό αίσθημα, χρειάζεται να εισπράττει κανείς περηφάνια για την ιστορία του, τον εαυτό του, τους προγόνους του. Εξ ου και τα στρογγυλέματα που είπαμε.

Επανάσταση του ’21: Αλήθειες και ψέματα.

Όταν διαβάζεις την Επανάσταση, υπάρχουν σελίδες που σε κάνουν υπερήφανο και άλλες που σε απογοητεύουν για επιμέρους καταστάσεις ή δράσεις προσώπων. Για τους ίδιους ανθρώπους που ήταν ήρωες και σπουδαίοι, μπορείς να βρεις πτυχές τους θλιβερές που σε εκπλήττουν δυσάρεστα. Οι άνθρωποι είμαστε περίπλοκα όντα, ιδίως όταν βρισκόμαστε μπροστά σε ακραίες καταστάσεις πολέμου.

Σας έχουν απογοητεύσει ήρωες; 

Πολλοί. Κάποιοι άλλοι, ωστόσο, όχι.

Όπως;

Όπως, πχ., ο Ιωάννης Παπαδιαμαντόπουλος ή ο Δημήτριος Υψηλάντης που είχαν μία συνεπή, σε σχέση με τις αρχές και τις αξίες τους, πορεία στα πράγματα τού Αγώνα. Στα πρώτα μου χρόνια, θυμάμαι τη στεναχώρια μου όταν βρισκόμουν μπροστά σε εκπλήξεις. Τι εννοώ; Ο Ανδρέας Μιαούλης, ας πούμε, αυτός ο καταπληκτικός Υδραίος ναυτικός που και τι δεν προσέφερε σε δύσκολες στιγμές της Επανάστασης, έκαψε το 1831 τον ελληνικό στόλο στον Πόρο ως αντίδραση της Ύδρας στον Ιωάννη Καποδίστρια. ΄Η ο Γεώργιος Καραϊσκάκης που -καθώς, ως γιος καλογριάς, στη ζωή του είχε την πληγή ν’ αποκαλείται περιφρονητικά «μούλος», επιθυμούσε διακαώς να γίνει αρματολός. Και διορίσθηκε απ’ τους Τούρκους  αρματολός Αγράφων το 1823! Σύντομα, ωστόσο, το παράτησε και μπήκε πια συνειδητά και αμετάκλητα στον Αγώνα. Και έγινε ο Καραϊσκάκης, ο σπουδαίος Καραϊσκάκης που ξέρουμε.

Ποιοι είμαστε εμείς που θα κατακρίνουμε αυτούς τους ανθρώπους; Ανήκουμε σε γενιές που -ευτυχώς-  δεν άκουσαν πυροβολισμό στη ζωή τους παρά μόνον στις ταινίες. Και που δεν πείνασαν παρά μόνον από δίαιτα. Ο σεβασμός μας προς αυτούς οφείλει, λοιπόν, να είναι διπλά συνειδητός και να κατανοούμε τις πτυχές των πραγμάτων με διπλή σεμνότητα και γενναιοδωρία.

Ούτε η 25η Μαρτίου είναι η ημερομηνία έναρξης της Επανάστασης…

Η Επανάσταση ξεκίνησε στις 22 Φεβρουαρίου 1821 με την είσοδο του Αλέξανδρου Υψηλάντη απ’την Ρωσία στα εδάφη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, στην περιοχή της Βλαχίας και της Μολδαβίας. Στην Πελοπόννησο ξεκίνησε τον Μάρτιο του 1821. Σε μυστικές συναντήσεις τους, οι Φιλικοί της Πελοποννήσου είχαν συμφωνήσει για τις 25 Μαρτίου, αλλά τα γεγονότα τους ξεπέρασαν και η Επανάσταση ξεκίνησε σε Καλαμάτα, Καλάβρυτα και Πάτρα περί τις 20 του μηνός.

Πάμε στον 20ον αιώνα. Ο Εμφύλιος, θα λέγατε, ότι είναι η ανοιχτή μας πληγή;

Ναι. Στα 200 χρόνια του ελληνικού κράτους, το φοβερότερο που του συνέβη είναι ο εμφύλιος πόλεμος 1943-1949. Διότι σύμφωνα με τους ειδικούς, ο εμφύλιος ξεκίνησε το 1943, το δε 1946-’49 απλά έφθασε στην κορύφωσή του. Δηλαδή ξεκίνησε, με αίμα ένθεν και ένθεν, μέσα στην Κατοχή. Και αυτό είναι εντυπωσιακό. Και βαρύ. Βαρύτατο.

Γιατί είναι το φοβερότερο; Η Μικρασιατική Καταστροφή ήταν πλήγμα πελώριο, όπως και η απώλεια των οραμάτων για τις χαμένες πατρίδες. Ωστόσο, μετά το 1922, η ελληνική πλευρά έκανε θαύματα. Η οικονομία της Ελλάδος εκτινάχθηκε στη δεκαετία του 1920 όχι μόνον λόγω της αξιοσύνης και της εργατικότητας των Ελλήνων  -προσφύγων και μη, αλλά και γιατί το ελληνικό κράτος αποδείχθηκε σοβαρό και μεθοδικό και μπόρεσε, μέσα στις δυσκολότερες συνθήκες, να αποκαταστήσει ενάμιση εκατομμύριο ανθρώπους βελτιώνοντας ταυτόχρονα όλους τους δείκτες της οικονομίας. Αντίθετα, τον Εμφύλιο Πόλεμο του 1949 τον σέρνουμε μέχρι τώρα.

Γιατί;

Γιατί περιέπλεξε βαριά τα πράγματα το γεγονός ότι ο εμφύλιος αυτός ήρθε να πατήσει πάνω στον προϋπάρξαντα μακρύ Εθνικό Διχασμό του Μεσοπολέμου, την ίδια ώρα που εξελισσόταν παράλληλα με την Αντίσταση ενάντια στους κατακτητές (Γερμανούς, Ιταλούς, Βουλγάρους), περιπλέκοντας, έτσι, την ανάγνωσή του και την ερμηνεία των φαινομένων του. Ο Εθνικός Διχασμός σχετιζόταν κυρίως με τη διαχείριση ενός εθνικού οράματος, ενώ ο Εμφύλιος του 1943 με τη σύγκρουση ιδεολογιών. Που όμως, όπως εξελίχθηκαν τα πράγματα και καθώς σέρνεται νοσηρά μέσα στον χρόνο, αποστεγνώθηκε και κατάντησε «ένα άδειο πουκάμισο» χωρίς ήθος και οραματικό υπόβαθρο, ένα λάιφ στάιλ του τίποτα. Που μας κατατρύχει φθηναίνοντάς μας κάθε ημέρα και περισσότερο. Όλους μας. Σε μία πορεία χαμού  -μετά ηδονής, μάλιστα, και πολώσεως. Την οποία, μετά το ’74, θα έπρεπε να έχουμε παραμερίσει αλλά, αντ’ αυτού, μας έγινε κατάσταση, εθισμός και αυτοματισμός. Με τον πολιτικό κόσμο μας να αποδεικνύεται συχνά κατώτερος των περιστάσεων.

Και να τη συντηρεί;

Όχι μόνον να τη συντηρεί αλλά και συχνά να τη χρησιμοποιεί. Και να χρησιμοποιεί κι εμάς, γιατί κι εμείς έχουμε αποδειχθεί εύκολα χρησιμοποιήσιμοι. Κοιτάξτε, εγώ είμαι υπέρ των πολιτικών, δεν θα ήθελα να μας διοικεί π.χ. ο στρατός ή η Εκκλησία. Προτιμώ τους πολιτικούς που προκύπτουν από διαδικασίες στις οποίες μπορώ εγώ, και όλοι οι πολίτες, να μετέχουμε δημοκρατικά. Και εκτιμώ τους ανθρώπους που μπαίνουν στην πολιτική, καθώς πολλοί από αυτούς είναι έντιμοι, με αγωνία για την κοινωνία και τον τόπο τους, την ίδια στιγμή, βεβαίως, που άλλοι, όχι λίγοι, είναι ανάξιοι του τίτλου και της θέσης τους. Μέσα σ’ ένα γενικό κλίμα που, όπως είπαμε, αυτοβυθίζεται μέσα στην πόλωση διαστρεβλώνοντας στόχους, οράματα και έννοιες.

Δηλαδή;

Εδώ και μισό αιώνα, πχ., όποιος πει ότι τα Πανεπιστήμια πρέπει να λειτουργούν με κανόνες, με ευταξία, με σεβασμό, με απαιτητικότητα, αποκαλείται «φασίστας» απ’ τους βάρβαρους, δήθεν αριστερούς», «αναρχικούς» και «επαναστάτες»  καταστροφείς των Ανωτάτων Ιδρυμάτων, τους εκεί εγκατεστημένους επαγγελματίες μπαχαλάκηδες των μολότοφ και των καδρονιών. Ενώ οι -συχνά κουκουλοφόροι-καταστροφείς είναι «προοδευτικοί» και «δημοκράτες». Και αυτή η διαστρέβλωση έχει γίνει πια κατάσταση. Γιατί; Από θρασυδειλία! Γιατί, προκειμένου να μην μας πουν «φασίστα» οι βάνδαλοι, δεχόμαστε την αντιστροφή των εννοιών και την καταστροφή του δημόσιου αγαθού. Αλήθεια, το να καταστρέφεις τους δημοκρατικά θεσπισμένους θεσμούς και το δημόσιο αγαθό είναι «δημοκρατία», ενώ το να υπερασπίζεσαι τους δημοκρατικά θεσπισμένους θεσμούς και το δημόσιο αγαθό είναι «φασισμός»;! Τι να πει κανείς… Πόση αντιστροφή των όρων, πια…

«Όποιος πει ότι τα Πανεπιστήμια πρέπει να λειτουργούν με κανόνες, αποκαλείται “φασίστας” απ’ τους βάρβαρους».

Τι σκέφτεστε για τα Ιδιωτικά Πανεπιστήμια;

Ως φαίνεται, θα γίνουν. Υπάρχουν εξ άλλου σχεδόν σ’ όλες τις χώρες. Αφ’ ης στιγμής όμως γίνουν, είναι επιτακτικό να υπάρχει οφθαλμός και έλεγχος ώστε αυτά να λειτουργούν με όρους απαιτητικότητας και επιστημοσύνης. Το ίδιο, βέβαια, ισχύει και για τα δημόσια πανεπιστήμια τα οποία βιώνουν, όπως είπαμε, τη βία, την καταστροφή και την ασυδοσία από συμμορίες που περιέγραψα πριν. Ωστόσο είναι προς τιμήν του ελληνικού ακαδημαϊκού χώρου ότι, παρά τις βαρβαρότητες που συμβαίνουν στα ελληνικά πανεπιστήμια, γίνεται από πολλούς ακαδημαϊκούς καλή δουλειά ώστε όχι λίγοι φοιτητές να έχουν καλή εξέλιξη. Όμως, μέσα σ’ αυτό το νοσηρό κλίμα χάνεται ο μέσος φοιτητής κι αυτό είναι μεγάλη απώλεια. Μεγίστη.

Φέρατε τον κόσμο κοντά στην Ιστορία…

Τι να πω; Μακάρι να συνέβαλα σ’ αυτό. Όταν πριν είκοσι περίπου χρόνια αποφάσισα να διδάξω σε όλη την Ελλάδα, είχα έναν στόχο ιδιοτελή: ξέροντας ότι η Ιστορία βοηθά τον καθένα μας να γίνει καλύτερος πολίτης και άνθρωπος, πίστεψα ότι, με τη γνώση της, η κοινωνία μου θα βελτιωνόταν, άρα κι εγώ θα ζούσα καλύτερα μέσα σ’ αυτήν.

Πώς βλέπετε τους πολιτικούς σήμερα, σε σχέση με εκείνους του παρελθόντος;

Οι Έλληνες έχουν το προνόμιο να διαθέτουν εξαιρετικούς πολιτικούς μέσα στην Ιστορία τους. Σπάνια λαοί είχαν επικεφαλής πολιτικούς μόρφωσης, ήθους, αφοσίωσης και καλλιέργειας  όπως  ο  Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος, ο Ιωάννης Καποδίστριας, ο Αλέξανδρος Κουμουνδούρος, ο Χαρίλαος Τρικούπης στον 19ον αιώνα, ο Ελευθέριος Βενιζέλος, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής και όχι λίγοι άλλοι στον 20ον και στον 21ον αιώνα.

Πρέπει να το έχουμε στο νου μας αυτό. Γιατί έχοντας την τάση να διαγράφουμε καθ’έξιν και συλλήβδην τον πολιτικό μας κόσμο, στην ουσία διαγράφουμε τη δημοκρατία μας και το μέλλον μας. Αδικώντας, ταυτόχρονα, τον εαυτό μας και την Ιστορία μας.

«Κάνοντας πολλά και όμορφα, έζησα πολλές ζωές, όχι μία».

Ίσως γιατί είμαστε δύσπιστοι…

Είμαστε, συχνά, έτοιμοι να επιτεθούμε, να ακυρώσουμε, να κατηγορήσουμε, να υπονομεύσουμε, να λοιδορήσουμε, να διαγράψουμε, να συκοφαντήσουμε, να διαστρεβλώσουμε. Είμαστε κακοπροαίρετοι όχι μόνον απέναντι στους πολιτικούς μας αλλά και απέναντι στους γύρω μας. Εμείς, ένας λαός τόσο ζεστός και τόσο γενναιόδωρος σε άλλα, έχουμε επιτρέψει στον εαυτό μας αυτήν την τόσο αυτοκαταστροφική νοσηρότητα.

Αν κάνατε μία ανασκόπηση ζωής;

Θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό άνθρωπο, γιατί στη ζωή μου έκανα πράγματα που αγαπούσα και πίστευα. Πράγματα που, για μένα, είχαν νόημα, ουσία και φως. Ηταν μια γόνιμη, υγιής, πλούσια, μαγική και ανταποδοτική διαδικασία.

Το λέω σε χρόνο παρελθοντικό γιατί, τώρα που πάτησα τα εβδομήντα, ξέρω ότι, αν και νιώθω νέα,  οδεύω προς το τελευταίο σκέλος της ζωής μου. Όταν έρθει ο θάνατος, ο απολογισμός μου θα είναι, νομίζω, θετικός. Γιατί, κάνοντας πολλά και όμορφα, έζησα πολλές ζωές, όχι μία. Σε μια χώρα μαγική, με Ιστορία βαθιά, που, από μικρή, με πήρε απ’ το χέρι για να μού δείξει κάθε μυστικό «μέσα στις θαλασσινές σπηλιές» της. Στο βάθος της ουσίας και του χρόνου της. «Σαν έτοιμη από καιρό» είμαι, εξ αυτού, έτοιμη να φύγω. Και ευγνώμων.

*Κεντρική φωτό: Μενέλαος Μυρίλλας

ΤΟ ΒΗΜΑ

1...841842843...3,038Σελίδα 842 από 3,038