Αρχική Blog Σελίδα 832

Όμηρος Ταχμαζίδης: πόρτα πόρτα για να πεισθεί και η “αγορά”

1

ΚΕΙΜΕΝΟ: Όμηρος Ταχμαζίδης

Παρακολούθησα την Πέμπτη 27 Μαρτίου 2025 στον Πολυχώρο του περιοδικού ΕΝΕΚΕΝ μια εκδήλωση με αντικείμενο το ζήτημα της “τσιμεντοποίησης” του χώρου της Διεθνούς Εκθέσεως Θεσσαλονίκης. Ακούστηκαν πολλά και ενδιαφέροντα, υπήρξαν αρκετές “εξωτικοποιήσεις” αλλά και “δαιμονοποιήσεις” διαφόρων περιόδων της ιστορίας του ευρύτερου χώρου.

Κατανοητές και ανεκτές και αυτές οι ερμηνευτικές μονομέρειες της αντιφατικής κατάστασης που εμβιώνουμε. Σε γενικές γραμμές καταφάνηκε με βάσιμα επιχειρήματα και από συγκεκριμένη σκοπιά το αδιέξοδο της προτεινόμενης φυγής… προς το ογκώδες!

Προσθέτω από την πλευρά μου ότι η ογκώδης αρχιτεκτονική σπηλαίου – όπως φαίνεται από τα δημοσιοποιημένα σχέδια – προσιδιάζει περισσότερο σε οικονομικές – εμπορικές πρακτικές του παρελθόντος (αυτές μάλλον έχουν κατά νου τα μέλη της διοίκησης της ΔΕΘ και οι πολιτικοί συμπαραστάτες τους οι οποίοι φαίνεται ότι αγνοούν προς τα πού κινείται ο σημερινός κόσμος) παρά στις μορφές του σύγχρονου καπιταλισμού.

Ο αρχιτεκτονικός αρχαϊσμός του σπηλαιώδους εκφράζει ανάγλυφα και την απαρχαιωμένη αντίληψη περί των οικονομικών δραστηριοτήτων της Έκθεσης των θιασωτών μιας τέτοιας αρχιτεκτονικής. Τα υπόλοιπα είναι ελληνοπρεπής καπιταλισμός της αρπαχτής!

Η πολιτική και κοινωνική σύγκρουση για την διάσωση και αξιοποίηση του χώρου της Διεθνούς Εκθέσεως θα κριθεί από τον τρόπο και το μέγεθος της ενσωμάτωσης σε αυτόν σύγχρονων εμπορικών και οικονομικών δραστηριοτήτων ως λειτουργικό μέρος της ιστορικότητας του (ο ρευστός αυτός όρος είχε στην χθεσινή εκδήλωση την τιμητική του και τον επαναλαμβάνω απλώς για λόγους συνεννόησης) και ως δυναμικής μελλοντικής συμβολής του στην οικονομική ανθοφορία της Θεσσαλονίκης.

Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να πειστούν οι παραγωγικές τάξεις της πόλης για το αδιέξοδο που οδηγούμαστε.

Πόρτα-πόρτα, όχι μόνο μέσω των συνδικαλιστικών φορέων τους.

Η ήττα της προσπάθειας αποτροπής του “μπετοναρίσματος” θα είναι προδιαγεγραμμένη εάν παραμείνει η επιχειρηματολογία σε κριτήρια “αισθητικής”, “ιστορικότητας” και “οξυγόνου”. Είναι σημαντικά, αλλά συγχρόνως είναι και τρωτά σε πολλά σημεία τους και δεν επαρκούν για το μέγεθος μιας τέτοιας πολιτικής σύγκρουσης.

[Mε την ευκαιρία παραθέτω και τον τίτλο της εκδήλωσης και τα ονόματα των εισηγητών: “ Έκταση ΔΕΘ – Μητροπολιτικό Πάρκο: Τόπος με μνήμες- Τόπος ιστορικός”, Βασίλης Κολώνας, Άνη Λεφάκη, Χάρις Χριστοδούλου, Σάσα Λαδά.]

Τέλος ολέθριος θα είναι ο εγκλωβισμός στην λογική διεξαγωγής δημοψηφίσματος. Οι εμμονές διάφορων “υπεργολάβων” δήθεν αμεσοδημοκρατικών διαδικασιών στην τοπική πολιτική “πιάτσα” θα είναι επιβαρυντικές σε κάθε προσπάθεια δημιουργικής υπέρβασης ενδεχόμενων αδιεξόδων και οριστικής επίλυσης της σύγκρουσης.

*Ο Όμηρος Ταχμαζίδης κατέχει τον τίτλο του Magister Artium της Φιλοσοφίας και Ιστορίας του πανεπιστημίου της Χαϊδελβέργης (Heidelberg) της Γερμανίας. Δημοσιογράφος, μεταφραστής, κριτικός, πολιτικός και κοινωνικός ακτιβιστής, ιδρυτής του πρώτου Café Philo στην Ελλάδα (Θεσσαλονίκη) από το 2011 έως σήμερα υπό τον τίτλο “Φιλοσοφικές νυκτηγορίες”.

 

Οι γεωπολιτικοί απόηχοι της εσωτερικής σύγκρουσης εξουσίας στην Τουρκία

2


Η Τουρκία επιδιώκει να προβάλλει την εικόνα ενός μετασχηματισμένου κράτους — όχι μέσα από συμβατικές, ευρείες συνεργασίες, αλλά με την ανάδειξή της ως περιφερειακού πόλου ισχύος

1 Απριλίου 2025 | Loqman Radpey | Foreign Policy in Focus

Ο Τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν εξουδετερώνει συστηματικά τους πολιτικούς του αντιπάλους, ενώ συνεχίζει την πάγια πολιτική της Τουρκίας να αρνείται τα δικαιώματα των Κούρδων. Στη φωτογραφία, στο Βερολίνο, 2023. (Πηγή: Shutterstock).

Το πολιτικό κλίμα στην Τουρκία φτάνει σε σημείο έκρηξης με τη φυλάκιση του Εκρέμ Ιμάμογλου, δημάρχου Κωνσταντινούπολης και βασικού αντιπάλου του προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Ο Ιμάμογλου, κεντρικό στέλεχος της αντιπολιτευόμενης Ρεπουμπλικανικής Λαϊκής Ένωσης (CHP), θεωρείται ευρέως ως σοβαρός διεκδικητής της προεδρίας. Η σύλληψή του αποτελεί ακόμη ένα επεισόδιο στη στρατηγική του Ερντογάν για εδραίωση της εξουσίας. Στον πυρήνα αυτής της στρατηγικής βρίσκονται δύο εσωτερικοί στόχοι — η περιθωριοποίηση των πολιτικών αντιπάλων και η διατήρηση της καταπίεσης των Κούρδων. Αυτοί οι εγχώριοι στόχοι πλαισιώνονται από ευρύτερες περιφερειακές φιλοδοξίες, με γεωπολιτικές επιπτώσεις για τις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ.

Ο Ιμάμογλου κατηγορείται για «σύσταση και ηγεσία εγκληματικής οργάνωσης, αποδοχή δωροδοκίας, κατάχρηση εξουσίας, παράνομη καταγραφή προσωπικών δεδομένων και χειραγώγηση δημοσίων διαγωνισμών». Οι εισαγγελικές αρχές έφτασαν στο σημείο να ζητήσουν την παραπομπή του και για «συνδρομή σε ένοπλη τρομοκρατική οργάνωση», υπονοώντας το Εργατικό Κόμμα του Κουρδιστάν (PKK), που εδώ και δεκαετίες βρίσκεται σε σύγκρουση με το τουρκικό κράτος εξαιτίας της πολιτικής καταπίεσης των Κούρδων. Αν και το δικαστήριο έκρινε πως η συγκεκριμένη κατηγορία «δεν είναι αναγκαία σε αυτό το στάδιο», η συνολική στρατηγική είναι σαφής:

στην Τουρκία, οποιοσδήποτε αμφισβητεί το καθεστώς μπορεί εύκολα να κατηγορηθεί για τρομοκρατία, ώστε να αποκλειστεί από την εξουσία.

Η περίπτωση του Ιμάμογλου έχει ιδιαίτερη ειρωνεία, αν ληφθεί υπόψη η ιστορία του κόμματός του. Από την ίδρυση του σύγχρονου τουρκικού κράτους το 1923 από τον Μουσταφά Κεμάλ (Ατατούρκ), το CHP θεσμοθέτησε την άρνηση της ύπαρξης του Κουρδιστάν και την καταστολή της κουρδικής ταυτότητας — μια πολιτική που συνέχισαν όλες οι κυβερνήσεις μέχρι σήμερα. Σήμερα, τα ίδια κατασταλτικά εργαλεία που χρησιμοποιήθηκαν εναντίον των Κούρδων, στρέφονται εναντίον των ίδιων των Κεμαλιστών, αποκαλύπτοντας τον κυκλικό χαρακτήρα της πολιτικής καταπίεσης και του αυταρχισμού στην Τουρκία.

Αυτό που εκτυλίσσεται δεν είναι ένας αγώνας για τη δημοκρατία, αλλά μια ενδοτουρκική σύγκρουση για τον έλεγχο του κρατικού μηχανισμού.

Παρά τη μεταξύ τους αντιπαλότητα, τόσο το CHP όσο και το κυβερνών Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (AKP) —μαζί με τον σύμμαχό τους, το Κόμμα Εθνικιστικού Κινήματος (MHP)— συμμερίζονται μια κοινή πραγματικότητα: για να κερδίσουν τις επόμενες γενικές εκλογές του 2028 και να παγιώσουν την εξουσία τους, χρειάζονται την κουρδική ψήφο. Αυτό τοποθετεί τους Κούρδους και το φιλοκουρδικό Κόμμα Ισότητας και Δημοκρατίας των Λαών (DEM) σε εύθραυστη θέση, καθώς και οι δύο παρατάξεις επιδιώκουν να εκμεταλλευτούν τις κουρδικές πολιτικές φιλοδοξίες για ίδιον όφελος.

Η Τουρκία χαρακτηρίζεται ως μια «καφετιά χώρα», δηλαδή κράτος με μεικτά χαρακτηριστικά δημοκρατίας και αυταρχισμού, όμως στη νοτιοανατολική Τουρκία, όπου ζει η πλειονότητα των Κούρδων, η δημοκρατία, η νομιμότητα και τα δικαιώματα του πολίτη έχουν πρακτικά εκλείψει. Από τη δεκαετία του 1920, διαδοχικές κυβερνήσεις έχουν διατηρήσει μια διαρκή κατάσταση έκτακτης ανάγκης υπό διάφορες μορφές, με απώτερο σκοπό τη συστηματική καταστολή των κουρδικών δικαιωμάτων.

Μία από τις πιο πρόσφατες κινήσεις του Ερντογάν είναι η προσπάθειά του να οικειοποιηθεί το κουρδικό Νεβρόζ (την Πρωτοχρονιά των  Κούρδων) — ένα γεγονός με βαθιά πολιτιστική και πολιτική σημασία για τον κουρδικό λαό.

Ο ίδιος σκοπεύει να προτείνει τον εορτασμό του Νεβρόζ σε επίπεδο «τουρκικού κόσμου», υπό την αιγίδα του «Οργανισμού Τουρκικών Κρατών», τον Μάιο του 2025.

Πρόκειται για μια υπολογισμένη απόπειρα εξάλειψης της κουρδικής ταυτότητας από μια γιορτή που άλλοτε απαγορευόταν από το τουρκικό κράτος μέχρι το 1992 — με δεκάδες νεκρούς — και που ακόμα σήμερα οδηγεί σε συλλήψεις και φυλακίσεις όσων την τιμούν δημόσια.

Οι συνέπειες της κουρδικής πολιτικής της Τουρκίας γίνονται αισθητές και πέρα από τα σύνορά της. Μία μέρα μετά την ομιλία του Ερντογάν, στις 21 Μαρτίου, η λογική της «εξαφάνισης» του κουρδικού στοιχείου εκδηλώθηκε στην περιοχή του Κουρδιστάν του Ουρμιέ (Ουρμία) στο δυτικό Ιράν, όπου η πλειονότητα του πληθυσμού είναι Κούρδοι. Ενθαρρυμένοι από τουρκογενείς και αζέρικους υπερεθνικιστικούς κύκλους με τη στήριξη της Τουρκίας και του Αζερμπαϊτζάν — και την έμμεση ανοχή του ιρανικού καθεστώτος — πλήθος συγκεντρώθηκε μετά τον μαζικό κουρδικό εορτασμό του Νεβρόζ και κάλεσε ανοιχτά σε σφαγές κατά των Κούρδων, συνεχίζοντας την εκστρατεία άρνησης της κουρδικής ύπαρξης.

Για τον Ερντογάν, η «πνευματική γεωγραφία» της Τουρκίας εκτείνεται «από τη Συρία έως τη Γάζα, από το Χαλέπι έως το Ταμπρίζ [στο Ιράν], από τη Μοσούλη έως την Ιερουσαλήμ».

Ο Ερντογάν και το AKP — με τη στήριξη του υπερεθνικιστικού Κόμματος Εθνικιστικού Κινήματος (MHP) — ακολουθούν διπλή στρατηγική: αφενός, την εξουδετέρωση κάθε πολιτικού αντιπάλου, και αφετέρου, τη συνέχιση της διαχρονικής πολιτικής άρνησης των κουρδικών δικαιωμάτων.

Αυτό διαφαίνεται τόσο από τις προσχηματικές «χειρονομίες ειρήνης» προς τους Κούρδους στο εσωτερικό της Τουρκίας — χωρίς καμία ουσιαστική παραχώρηση — όσο και από τη στάση απέναντι στον έγκλειστο ηγέτη του PKK, Αμπντουλάχ Οτζαλάν, και τις εκκλήσεις του για αφοπλισμό των κουρδικών δυνάμεων, περιλαμβανομένων των Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων (SDF).

Ο Ερντογάν αξιοποιεί αυτό το γεωπολιτικό πεδίο για να προωθήσει την ατζέντα του στη Συρία, στοχεύοντας στον αφοπλισμό των Κούρδων και στον αποκλεισμό της αυτόνομης κουρδικής περιοχής της Ροζάβα (δυτικό Κουρδιστάν) από τον νέο χάρτη της Μέσης Ανατολής. Ταυτόχρονα, στηρίζει τη νέα κυβέρνηση της Δαμασκού, με στόχο να διευρύνει περαιτέρω την τουρκική επιρροή στην περιοχή.

Η συνεχής υποστήριξη της Ουάσινγκτον προς τις Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις (SDF) — μια αντιτζιχαντιστική συμμαχία υπό την ηγεσία του στρατηγού Μαζλούμ Άμπντι — την έχει φέρει σε άμεση αντίθεση με τις επεκτατικές φιλοδοξίες της Τουρκίας. Η Άγκυρα θεωρεί τις SDF, μαζί με τα κύρια συστατικά τους, τις Μονάδες Προστασίας του Λαού (YPG) και τις Γυναικείες Μονάδες Προστασίας (YPJ), ως προεκτάσεις του PKK, το οποίο η Τουρκία, οι ΗΠΑ και η Ε.Ε. έχουν επίσημα χαρακτηρίσει τρομοκρατική οργάνωση. Έκτοτε, η Άγκυρα ασκεί σταθερά πιέσεις στις Ηνωμένες Πολιτείες να αποσύρουν την υποστήριξή τους από τις κουρδικές δυνάμεις στη βόρεια Συρία.

Από το 2018, η Τουρκία έχει εξαπολύσει αλλεπάλληλες διασυνοριακές στρατιωτικές επιχειρήσεις στη Συρία, καταλαμβάνοντας και «τουρκοποιώντας» κουρδικές περιοχές. Ο στρατηγικός στόχος του Ερντογάν είναι σαφής: η αποδυνάμωση της κουρδικής πολιτικής και στρατιωτικής παρουσίας. Μέσω αυτής της στρατηγικής, επιδιώκει την εξάλειψη κάθε κουρδικής οντότητας που θα μπορούσε να οδηγήσει σε ανεξαρτησία και να λειτουργήσει ως απειλή για την εδαφική ακεραιότητα της Τουρκίας, η οποία φιλοξενεί τον μεγαλύτερο κουρδικό πληθυσμό στον κόσμο — πάνω από 25 εκατομμύρια άτομα, κυρίως στη νοτιοανατολική περιοχή.

Πέρα από τη Συρία, οι κινήσεις του Ερντογάν εντάσσονται σε ένα ευρύτερο γεωπολιτικό πλαίσιο. Στη Μέση Ανατολή, προσπαθεί να εδραιώσει την Τουρκία ως περιφερειακή υπερδύναμη, αξιοποιώντας την οθωμανική κληρονομιά και απευθυνόμενος σε σουνιτικά μουσουλμανικά ακροατήρια. Αυτό περιλαμβάνει την αύξηση της στρατιωτικής παρουσίας της Τουρκίας στη Συρία του μετά-Άσαντ, επιχειρώντας να καλύψει το κενό που αφήνουν Ρωσία και Ιράν. Ειδικά μετά τις επιθέσεις της 7ης Οκτωβρίου 2023 στο Ισραήλ, η ρητορική του Ερντογάν έχει γίνει εντονότερα συγκρουσιακή, με στόχο τόσο την ισλαμιστική του βάση όσο και την ενίσχυση του πολιτικού του αφηγήματος. Παράλληλα, έχει εκφράσει υποστήριξη προς τη Χαμάς, τη στιγμή που το Ισραήλ έχει καλέσει ανοιχτά στη στήριξη των Κούρδων της Συρίας ως φυσικών συμμάχων στη μάχη κατά του ισλαμικού εξτρεμισμού.

Η πολιτική σύγκρουση στην Τουρκία φανερώνει μια βαθύτερη αλήθεια για τον έλεγχο, τόσο στο εσωτερικό όσο και στη γεωπολιτική σκακιέρα.

Για τις Ηνωμένες Πολιτείες, οι εσωτερικές συγκρούσεις εξουσίας στην Τουρκία, οι περιφερειακές της φιλοδοξίες και η πολιτική της έναντι των Κούρδων συνιστούν μια πολύπλοκη στρατηγική πρόκληση. Η Ουάσινγκτον καλείται να ισορροπήσει ανάμεσα στην ανάγκη ανάσχεσης του αυταρχικού καθεστώτος Ερντογάν, στη διατήρηση της στήριξης προς τους Κούρδους συμμάχους της και στον περιορισμό της τουρκικής επεκτατικότητας στη Μέση Ανατολή.

meforum.org

Washington Post: Τα 10 ψέματα του Τραμπ για τους δασμούς

0

 

Για 10 ψέματα κατηγορεί τον Τραμπ για τους δασμούς η Washinghton Post / Φωτογραφία: Andrew Harnik/Getty Images
03/04/2025  22:09
Οι «αμοιβαίοι» δασμοί που ανακοίνωσε χθες ο Ντόναλντ Τραμπ κατά… πάντων αναλύθηκαν διεξοδικά από την Washington Post.

Μέσα από αυτή την ανάλυση εντόπισαν τα… ψέματα που ισχυρίζονται πως είπε ο Αμερικανός πρόεδρος, στην προσπάθειά του να πείσει τους πολίτες πως αυτό που κάνει γίνεται «για το καλό της Αμερικής».

Η εφημερίδα εντόπισε δέκα σημεία στα οποία ο Τραμπ δεν είπε την αλήθεια κατά την παρουσίαση των δασμών.

Ψέμα Νο1
Τραμπ: «Για χρόνια, Αμερικανοί πολίτες που εργάζονται σκληρά αναγκάζονταν να βρίσκονται στο περιθώριο καθώς άλλα έθνη γίνονταν πλούσια και ισχυρά, σε μεγάλο βαθμό εις βάρος μας. Αλλά τώρα είναι η σειρά μας να ευημερήσουμε και με αυτόν τον τρόπο να χρησιμοποιήσουμε τρισεκατομμύρια και τρισεκατομμύρια δολάρια για να μειώσουμε τους φόρους μας και να πληρώσουμε το εθνικό μας χρέος».

Washington Post: Το παραπάνω πρόκειται για μια υπερβολή του Τραμπ. Σύμφωνα με τον Αμερικανό πρόεδρο, οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι μια φτωχή χώρα, που κατακλύζεται από εξωτερικές δυνάμεις. Στην πραγματικότητα όμως οι ΗΠΑ όχι μόνο έχουν το μεγαλύτερο ΑΕΠ στον κόσμο, αλλά το κατά κεφαλήν ΑΕΠ τους είναι πολύ υψηλότερο από οποιαδήποτε μεγάλη χώρα.

Για παράδειγμα, το κατά κεφαλήν ΑΕΠ στις ΗΠΑ είναι σχεδόν 90.000 δολάρια, σε σύγκριση με 14.000 δολάρια που είναι της Κίνας, 58.000 δολάρια της Γερμανίας και 36.000 δολάρια της Ιαπωνίας. Οι δασμοί είναι στην πραγματικότητα μια φορολογική αύξηση, που πέφτει σε μεγάλο βαθμό στους εργαζόμενους με χαμηλότερο εισόδημα.

Η άγρια πλευρά των δασμών Τραμπ: Πλήττει τις πιο φτωχές χώρες, φορολόγησε ως και… νησιά με πιγκουίνους
Οι οικονομολόγοι συμφωνούν ότι οι δασμοί πληρώνονται από εισαγωγείς, όπως οι αμερικανικές εταιρείες, οι οποίες με τη σειρά τους μετακυλίουν το μεγαλύτερο μέρος ή όλο το κόστος στους καταναλωτές ή τους παραγωγούς που ενδέχεται να χρησιμοποιήσουν εισαγόμενα υλικά στα προϊόντα τους. Σχετικά με την ελαστικότητα ζήτησης και προσφοράς, οι ξένοι παραγωγοί θα πληρώσουν μέρος του φόρου εάν πωλούν λιγότερα αγαθά στις ΗΠΑ. Οι εγχώριοι παραγωγοί στην πραγματικότητα λαμβάνουν επιδότηση επειδή μπορούν να αυξήσουν τις τιμές τους στο επίπεδο που επιβάλλεται από τους εισαγωγείς.

Όχι μόνον οι δασμοί είναι απίθανο, λοιπόν, να μειώσουν το έλλειμμα του προϋπολογισμού, αλλά πιθανότατα αποτελεί προϊόν φαντασίας το γεγονός ότι το εθνικό χρέος μπορεί να πληρωθεί χάρη στους δασμούς.

Ψέμα Νο2
Τραμπ: «Οι Ηνωμένες Πολιτείες επιβάλλουν σε άλλες χώρες δασμούς μόνο 2,4% στις εισαγόμενες μοτοσικλέτες. Εν τω μεταξύ, η Ταϊλάνδη και άλλες χώρες χρεώνουν πολύ υψηλότερες τιμές, όπως 60%, η Ινδία χρεώνει 70%, το Βιετνάμ χρεώνει 75%, και άλλες είναι ακόμη υψηλότερες από αυτό. Ομοίως, μέχρι σήμερα, οι Ηνωμένες Πολιτείες χρεώνουν για δεκαετίες ένα 2,5% των ξένων δασμών για αυτοκίνητα. Η Ένωση μας χρεώνει δασμούς πάνω από 10%».

Washington Post: Μερικοί από τους αριθμούς του Τραμπ είναι ύποπτοι. Η Ινδία χρεώνει δασμούς 50% στις μοτοσικλέτες, όχι 70%, και πρόσφατα ανακοίνωσε μείωση στο 40%. Η Harley-Davidson συναρμολογεί τις περισσότερες από τις μοτοσικλέτες που πωλούνται στη χώρα στην Ινδία. Ενώ ο Τραμπ υπογραμμίζει τους χαμηλούς δασμούς των ΗΠΑ στα ξένα αυτοκίνητα, αγνοεί το γεγονός ότι για περισσότερα από 50 χρόνια οι ΗΠΑ έχουν επιβάλει δασμούς 25% στα φορτηγά. Αυτό είναι πολύ υψηλότερο ποσοστό από τον ευρωπαϊκό δασμό στα αυτοκίνητα.

Επιπλέον, η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι η μεγαλύτερη εξαγωγική αγορά για τις ΗΠΑ, και αν οι Ευρωπαίοι αντεπιτεθούν, αυτό θα είναι μεγάλη απώλεια για τους Αμερικανούς κατασκευαστές.

Το διεθνές εμπόριο λειτουργεί με τέτοιον τρόπο ώστε ορισμένες χώρες να κυριαρχούν σε ορισμένες αγορές και να μην ανταγωνίζονται τόσο πολύ άλλες. Οι Γάλλοι έχουν εμπορικούς περιορισμούς στο αμερικανικό κρασί, όπως οι ΗΠΑ έχουν εμπορικούς περιορισμούς στα γαλλικά ρούχα.

Ψέμα Νο3
Τραμπ: «Η Toyota πουλά ένα εκατομμύριο αυτοκίνητα ξένης κατασκευής στις Ηνωμένες Πολιτείες και η General Motors δεν πουλά σχεδόν κανένα. Η Ford πουλάει πολύ λίγα. Καμία από τις εταιρείες μας δεν επιτρέπεται να πάει σε άλλες χώρες».

Washington Post: Πρόκειται για παραπλανητική δήλωση. Οι δυνάμεις της αγοράς, όχι το εμπόριο, αποτελούν κρίσιμο παράγοντα. Τα αμερικανικά αυτοκίνητα τα πήγαν άσχημα στην Ιαπωνία επειδή οι Ιάπωνες προτιμούν μικρότερα μοντέλα με πιο αποδοτική κατανάλωση καυσίμου. Αλλά στους Κινέζους αρέσουν τα αμερικανικά αυτοκίνητα, τα οποία, σε αντίθεση με τον ισχυρισμό του Τραμπ, επιτρέπεται να πωλούνται εκεί.

Μέχρι το 2023, η General Motors πούλησε περισσότερα αυτοκίνητα στην Κίνα από ό,τι στις ΗΠΑ, αλλά οι πωλήσεις μειώθηκαν επειδή η Κίνα έχει αναπτύξει μια προτίμηση για ηλεκτρικά αυτοκίνητα, όπου η GM υστερεί.

Ψέμα Νο4
Τραμπ: «Ο Καναδάς, παρεμπιπτόντως, επιβάλλει δασμούς 250% έως 300% σε πολλά από τα γαλακτοκομικά μας προϊόντα».

Washington Post: Ο Τραμπ ξέχασε ότι το έφτιαξε αυτό. Ο υψηλός δασμός στα γαλακτοκομικά προϊόντα καταργήθηκε σε μεγάλο βαθμό κατά την επαναδιαπραγμάτευση του Τραμπ για τη Συμφωνία Ελεύθερου Εμπορίου της Βόρειας Αμερικής κατά την πρώτη του θητεία.

Ψέμα Νο5
Τραμπ: «Και με χώρες όπως ο Καναδάς, ξέρετε, επιδοτούμε πολλές χώρες και συνεχίζουμε και τις κρατάμε στη δουλειά. Στην περίπτωση του Μεξικού, είναι 300 δισεκατομμύρια δολάρια το χρόνο. Στην περίπτωση του Καναδά, είναι κοντά στα 200 δισεκατομμύρια δολάρια το χρόνο».

Washington Post: Ο Τραμπ έκανε για ακόμα μία φορά λάθος στα νούμερα. Η «επιδότηση» στον Καναδά υποτίθεται ότι περιλαμβάνει στρατιωτικά οφέλη που παρέχουν οι ΗΠΑ στον σύμμαχο του ΝΑΤΟ, αλλά οι αριθμοί δεν είναι αυτοί που ειπώθηκαν από τον Τραμπ. Το 2024, το έλλειμμα στο εμπόριο αγαθών και υπηρεσιών με τον Καναδά ήταν περίπου 45 δισεκατομμύρια δολάρια. Το εμπορικό έλλειμμα με το Μεξικό ήταν περίπου 172 δισεκατομμύρια δολάρια το 2024.

Ψέμα Νο6
Τραμπ: «Το 1913, για λόγους άγνωστους στην ανθρωπότητα, καθιέρωσαν τον φόρο εισοδήματος ώστε οι πολίτες, και όχι οι ξένες χώρες, να αρχίσουν να πληρώνουν τα χρήματα που ήταν απαραίτητα για τη διοίκηση της κυβέρνησής μας. Στη συνέχεια, το 1929, όλα έληξαν πολύ απότομα με τη Μεγάλη Ύφεση, και δεν θα είχε συμβεί ποτέ αν είχαν μείνει στην πολιτική των δασμών, θα ήταν μια πολύ διαφορετική ιστορία».

Washington Post: Πρόκειται για μια ανοησία. Ο φόρος εισοδήματος είχε σκοπό να μετατοπίσει το βάρος στους πλουσιότερους Αμερικανούς, καθώς το κόστος των δασμών πέφτει κυρίως σε άτομα με χαμηλότερο εισόδημα. Τα φορολογικά έσοδα θεωρήθηκαν επίσης πιο σταθερή πηγή κεφαλαίων. Ένας μεγάλος υπέρμαχος του φόρου εισοδήματος ήταν ο Ρεπουμπλικανός Θεόδωρος Ρούζβελτ. Όσον αφορά τη Μεγάλη Ύφεση, πολλοί ιστορικοί την αποδίδουν στον Δασμολογικό Νόμο Smoot-Hawley, που υπεγράφη σε νόμο το 1930, ο οποίος επιδείνωσε την οικονομική επιβράδυνση επειδή πυροδότησε παγκόσμιο εμπορικό πόλεμο.

Ψέμα Νο7
Τραμπ: «Από την αρχή της Συμφωνίας Ελεύθερου Εμπορίου της Βόρειας Αμερικής (NAFTA), η χώρα μας έχασε 90.000 εργοστάσια».

Washington Post: Ο αριθμός προέρχεται από το Business Dynamics Statistics του Γραφείου Απογραφής, το οποίο διαθέτει ένα εργαλείο που αναλύει τα δεδομένα. Περίπου το ένα τρίτο των μεταποιητικών εγκαταστάσεων απασχολεί τέσσερα ή λιγότερα άτομα, κάτι που δεν τα κάνει στην πραγματικότητα εργοστάσια. Οι μεταποιητικές εγκαταστάσεις με περισσότερα από 500 άτομα μειώθηκαν από 4.535 το 2000 σε 3.316 το 2022. Πρόκειται για μείωση κατά περίπου ένα τέταρτο, αλλά ο αριθμός (1.219) είναι πολύ μικρότερος από τα 90.000.

Ψέμα Νο8
Τραμπ: «Πέντε εκατομμύρια θέσεις εργασίας χάθηκαν στη μεταποίηση, ενώ συγκεντρώθηκαν εμπορικά ελλείμματα 19 τρισεκατομμυρίων δολαρίων. Η Συμφωνία Ελεύθερου Εμπορίου της Βόρειας Αμερικής ήταν η χειρότερη εμπορική συμφωνία που έγινε ποτέ».

Washington Post: Ο Τραμπ κατηγορεί τη NAFTA, αλλά βασικός παράγοντας για την πτώση της μεταποίησης ήταν η είσοδος της Κίνας στον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου.

Ψέμα Νο9
Τραμπ: «Η Apple θα ξοδέψει 500 δισεκατομμύρια δολάρια. Δεν ξόδεψαν ποτέ τόσα χρήματα έτσι εδώ».

Washington Post: Ο Μπάιντεν είχε συνάψει μια παρόμοια συμφωνία. Λίγους μήνες μετά την ανάληψη των καθηκόντων του, η Apple δεσμεύτηκε να επενδύσει 430 δισεκατομμύρια δολάρια σε διάστημα πέντε ετών στις ΗΠΑ. Αν προσαρμοστεί με τον πληθωρισμό, πρόκειται για 525 δισεκατομμύρια δολάρια.

Ψέμα Νο10
Τραμπ: «Αν κοιτάξετε την Κίνα, πήρα εκατοντάδες δισεκατομμύρια δολάρια στη θητεία μου».

Washington Post: Ψέμα. Τα αρχεία που τηρούνται από την Υπηρεσία Τελωνείων και Προστασίας των Συνόρων των ΗΠΑ έδειξαν ότι περίπου 75 δισεκατομμύρια δολάρια συγκεντρώθηκαν από κινεζικά προϊόντα μέχρι τη στιγμή που ο Τραμπ άφησε την εξουσία – τα περισσότερα από τα οποία πληρώθηκαν από Αμερικανούς καταναλωτές.

ΕΚΔΗΛΩΣΗ « ΤΟ ΕΡΓΟ των Αδελφών ΓΙΑΝΝΗ & ΜΙΛΤΟΥ ΜΑΝΑΚΙΑ»

0

 

Δευτέρα, 7 Απριλίου 2025 ώρα 8:00 μ.μ.

Πνευματικό Κέντρο Δήμου Αθηναίων

Αμφιθέατρο «Αντώνης Τρίτσης» (Ακαδημίας 50)

Μετά από πολυετή έρευνα τα νέα και βασικότερα θέματα που θα παρουσιαστούν σε φωτογραφικό και κινηματογραφικό υλικό :

  1. Το χαμένο πέτρινο Γεφύρι που βρίσκονταν μέσα στα Γρεβενά και το έψαχναν όλοι οι ερευνητές.
  2. Ο Μητροπολίτης Αιμιλιανός Γρεβενών, που δολοφονήθηκε το 1911, αναγνωρίζεται πρώτη φορά, σε φωτογραφίες ΕΝ ΖΩΗ δηλ. όταν ήταν Δεσπότης στο Μοναστήρι. Φωτογ. με τον Αιμιλιανό εν ζωή για πρώτη φορά.
  3. Πλήθος φωτογραφιών των Αφων Μανάκια που κυκλοφόρησαν στην Ελλάδα και αλλού. Από αυτές δώσαμε ιδιαίτερη βαρύτητα στις φωτογραφίες Μακεδονομάχων στο Μοναστήρι και στην ευρύτερη περιοχή.

Εμπλουτίστηκε ολόκληρη η συλλογή των Μανάκια με νέο υλικό.

  1. Αποκαλύπτεται ότι οι Αφοι Μανάκια έστελναν φωτογραφίες στην Αθήνα και δημοσιεύονταν στο Μακεδονικό Ημερολόγιο που εκδίδονταν αρχές του 1900-1911 στην Αθήνα οπότε έτσι μάθαινε η Ελλάδα τι γίνονταν στην Πίνδο και στην Μακεδονία.
  2. Παρουσιάζεται η μυστική σφραγίδα του Γιάννη στις ταινίες, ώστε με το λογότυπό τους να βεβαιώνεται η αυθεντικότητά-τους.
  3. Έρχονται στη Δημοσιότητα : η πανοραμική φωτογραφία των Γρεβενών όπου για πρώτη φορά εμφανίζεται μεταξύ των άλλων και ο Ι.Ν. του πολιούχου Άγίου Αχιλλείου να είναι τζαμί. Επίσης φωτογραφίες των Ιωαννίνων και άλλων χωριών της Πίνδου του 1900-1910 που δεν έχουν ξαναδημοσιευθεί, ούτε γνωρίζαμε ποιοι φωτογράφισαν.
  1. Προβάλλονται : Video του 1955 με τον Μίλτο στο Μοναστήρι & σε Video η κηδεία του το 1964.

Τα αδέλφια φωτογραφίζουν ηγέτες των Βαλκανίων το 1912/13 – O Μίλτος φωτογραφίζει τον Τίτο το 1961.

Προβάλλεται : Μέρος της ταινίας των Αντωνάκου που αφορά την ζωή τους – καθώς και οι αρχικές σκηνές της ταινίας «Το βλέμμα του Οδυσσέα» του Θοδ. Αγγελόπουλου που είναι αφιερωμένες στον Γιάννη Μανάκια.

  1. Ακούμε για πρώτη φορά από το 1963 την φωνή του Μίλτου. Ο Μίλτος μας μιλάει και αποκαλύπτει πολλά για την ζωή τους και το έργο τους. Για παράδειγμα υπήρξε μεγάλη διαμάχη εάν οι Μανάκια π.χ. φωτογράφησαν στη Θεσσαλονίκη – Εάν, που και ποιος φωτογράφησε τον Σουλτάνο στη Θεσσαλονίκη το 1911.
  2. Έρχονται στη δημοσιότητα το εσωτερικό των θερινών ανακτόρων του βασιλιά της Ρουμανίας Καρόλου Α΄.
  3. Σειρά αντιπροσωπευτικών φωτογραφιών με : οικογένειες  και πρόσωπα της Πίνδου του 1900 με τις τοπικές ενδυμασίες και τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα των κοινωνιών της εποχής, μέσα από εκδηλώσεις, έθιμα και κοινωνικές δραστηριότητες. Σε πολλές από αυτές αναγνωρίζονται πρόσωπα & μέλη οικογενειών που ήταν άγνωστα ή χαμένα.
  4. Η πρώτη φωτογραφία με Μουσικούς των Γρεβενών μαζί με τον Μίλτο,  φωτογραφίζονται από  τον Γιάννη Μανάκια το 1910.
  5. Φωτογραφίες Αλβανών ηγετών και των κινητοποιήσεων του ντόπιου πληθυσμού της περιοχής Μοναστηρίου για την καθιέρωση της Αλβανικής Γλώσσας με λατινική γραφή με αφορμή το Οθωμανο-Αλβανικό Μικτό Συνταγματικό Συνέδριο του 1909.
  6. Η Εβραϊκή Κοινότητα στο Μοναστήρι, σε φωτογραφίες των Αφων Μανάκια.
  7. Τα cardpostals που δημιούργησε ο Γιάννης με δικά του cliché και η συνεργασία τους με τον Γάλλο Ernest Le Delay στο Παρίσι, μεγαλύτερο οίκο εκτυπώσεων καρτών εκείνη την εποχή. Άλλα cardpostals της εποχής όπου χρησιμοποιήθηκαν φωτογραφίες των Αφων Μανάκια.
  8. Φωτογραφίες των Αφων Μανάκια (της περιοχής Μοναστηρίου) από τον Α΄Παγκόσμιο Πόλεμο (ορισμένες εκτέθηκαν σε έκθεση στην 70η επέτειο από τη εισβολή των Συμμάχων στην Νορμανδία το 1944 όπου συμμετείχαν ηγέτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και οι ΗΠΑ με τον πρόεδρο B. Obama και άλλες σε έκθεση στο « Mémorial de Caen» της Γαλλίας).
  9. Προτείναμε το 2018 στα ΕΛΤΑ την κυκλοφορία αναμνηστικού γραμματοσήμου για τους Αφους Μανάκια. Επιστολή αποδοχής των ΕΛΤΑ.
  10. Προβάλλουμε ΟΛΕΣ τις ταινίες τους. Οι [42] αυτές  μικρού μήκους κινηματογραφούμενες σκηνές,  έχουν σύνολο 35΄ και είναι γυρισμένες σε διάφορα σημεία στην Πίνδο και στα Δυτικά Βαλκάνια. Οι αφοί Μανάκια είναι οι πρώτοι κινηματογραφιστές των Βαλκανίων με τις πρώτες σκηνές που γυρίστηκαν το 1905 στην Αβδέλλα Γρεβενών με θέματα την «γιαγιά Δέσποινα» ηλικίας 117 ετών και τις «Υφάντρες».

Αποδίδουμε στην κοινωνία το έργο τους και καλούμε την πολιτεία να το προστατέψει.

 

 

 

 

Δ. Μάρδας: ο Τραμπ και το τέλος της παγκόσμιας συνεννόησης στο εμπόριο

0

Γράφει ο Δημήτρης Μάρδας.

Οι μηχανισμοί διευθέτησης των προβλημάτων και οι «γύροι» που προώθησαν την παγκοσμιοποίηση και άλλαξαν τα δεδομένα στο παγκόσμιο εμπόριο. Πώς γκρεμίζονται σε λίγες εβδομάδες.

  • Του Δημήτρη Μάρδα*
 Με το τέλος του Β΄ Παγκόσμιου Πόλεμου δημιουργήθηκε μαζί με το «Διεθνές Νομισματικό Ταμείο» και η «Γενική Συμφωνία Δασμών και Εμπορίου», η γνωστή μας GATT.

H GATT δεν ήταν οργανισμός, αλλά ένα γραφείο στο πλαίσιο του ΟΗΕ με έναν και μοναδικό στόχο: Την απελευθέρωση του παγκόσμιου εμπορίου διαχρονικά από μέτρα δασμολογικού και μη δασμολογικού χαρακτήρα (ήτοι διοικητικών μέτρων παρεμπόδισης-περιορισμού-φραγμών των εισαγωγών). Η πρωτοβουλία αυτή αφορούσε  όμως μόνο στα κράτη εκείνα που θα συμφωνούσαν με τον εν λόγω στόχο. Κοινός παρονομαστής στην προσπάθεια αυτή ήταν η συνεννόηση ανάμεσα σε κυβερνήσεις σε παγκόσμιο επίπεδο.

Η GATT από το 1954, μετά τον «Γύρο της Γενεύης»,  ο οποίος προετοίμασε το έδαφος για τους επόμενους γύρους διαπραγματεύσεων, αρχίζει μια γενναία πρωτοβουλία στο συγκεκριμένο θέμα. Έτσι το 1961 έχουμε την πρώτη σημαντική προσπάθεια πολυμερών διαπραγματεύσεων τον «Γύρο του Dillon» με τη συμμετοχή 26 κρατών. Τα αποτελέσματά του δεν ήταν θεαματικά, αλλά λειτούργησαν ψυχολογικά θετικά. Αυτός ο γύρος κατέληξε σε μια μείωση των δασμών εισαγωγής κατά μέσο όρο κατά 7% το 1962, αλλά μόνο στα βιομηχανικά προϊόντα.

Το 1962 έρχεται ο τότε πρόεδρος των ΗΠΑ, ο Τζον Κένεντι και προτείνει αρχικά στην ΕΟΚ, μια νέα μείωση των δασμών εισαγωγής κατά 50%. Αρχίζει ένας νέος πολυμερής γύρος διαπραγματεύσεων υπό την GATT ο «Γύρος του Kennedy» (1963-67,  ονομασία προς τιμήν του δολοφονηθέντος προέδρου) με στόχο τη θεαματική μείωση των δασμών εισαγωγής κατά 50%. Οι προτάσεις  με αποδέκτες 62 κράτη αφορούσαν πάλι στα βιομηχανικά προϊόντα. Κατέληξαν σε μειώσεις δασμών στο 35% κατά μέσο όρο, με περίοδο εφαρμογής από το 1967 ως το 1972.

Εν μέσω νομισματικής και πετρελαϊκής κρίσης, κατά την έναρξη της δεκαετίας το 1970 τα κράτη, δεν κλείνουν τα σύνορά τους, όπως έγινε το 1929, αλλά τολμούν να τα ανοίξουν ακόμη περισσότερο. Η Ιαπωνία αναλαμβάνει πρωτοβουλία με σκοπό την νέα απελευθέρωση του διεθνούς εμπορίου, όχι μόνο από δασμούς εισαγωγής, αλλά και από μέτρα μη δασμολογικής προστασίας.

Έτσι έχουμε τον «Γύρο του Τόκυο» (1973-79), όπου οι κυβερνήσεις 102 κρατών μετά από διαπραγματεύσεις  καταλήγουν σε μια μείωση των δασμών εισαγωγής κατά 33% κατά μέσο όρο για την περίοδο 1980-1986. Επίσης υπογράφουν σειρά πρωτοκόλλων που περιορίζουν τις αυθαιρεσίες στο θέμα της επιβολής μέτρων μη δασμολογικού χαρακτήρα.

Με την λήξη του γύρου αυτού, έρχονται κάποιες κυβερνήσεις νεοβιομηχανικών και  αναπτυσσόμενων κρατών ζητώντας τη μεγαλύτερη  συμμετοχή τους στην όλη αυτή προσπάθεια. Πάλι μεσώ της GATT οργανώνεται ένας τολμηρός γύρος ο «Γύρος της Ουρουγουάης» με διαπραγματεύσεις που διήρκεσαν οκτώ περίπου χρόνια (1986-1994) και συμμετέχοντες 123 οντότητες (κράτη, Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις κ.λπ.).

Με τη λήξη των διαπραγματεύσεων οδηγείται ο πλανήτης όχι μόνο στον περιορισμό της προστασίας στο χώρο των βιομηχανικών προϊόντων, αλλά σε νέους τομείς. Έτσι εντάσσονται οι υπηρεσίες και τα αγροτικά προϊόντα στην τάση του ανοίγματος των αγορών. Παράλληλα αποφασίζονται μέτρα για τα Πνευματικά Δικαιώματα και το Εμπόριο-Επενδύσεις. Η GATT αντικαθίσταται από έναν οργανισμό τον «Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου» (ΠΟΕ).

Στο σύνολο των αρμοδιοτήτων του ΠΟΕ εντάσσεται και ένας μηχανισμός διαιτησίας με στόχο την ομαλή ρύθμιση των διαφορών των κρατών σε θέματα εμπορίου.  Όλο και περισσότερα κράτη συμμετέχουν στην προσπάθεια συνεννόησης – συναίνεσης με σκοπό το άνοιγμα της παγκόσμιας αγοράς.

Βέβαια αν και οι κυβερνήσεις συμφωνούν σε ένα μεγάλο σύνολο θεμάτων, οι αντιδράσεις το κόσμου και ιδίως των νέων αυξάνονται εναντίον της παγκοσμιοποίησης.  Μετά από περιπέτειες αρχίζει ένας τελευταίος πολυμερής γύρος διαπραγματεύσεων ο «Γύρος της Ντόχα» (1996-08, με συμμετέχοντες 164 κράτη και ένα σύνολο οργανώσεων). Οι διαπραγματεύσεις, όμως, βαλτώνουν.

Οι κυβερνήσεις διαπιστώνουν ότι η συνεννόηση σε πολυμερές επίπεδο γίνεται όλο και πιο δύσκολη. Έτσι αρχίζουν διμερείς διαπραγματεύσεις (π.χ. ανάμεσα σε Ε.Ε. και Καναδά) που επιδιώκουν όμοιους στόχους με τις προηγούμενες προσπάθειες.

Και ενώ εδώ και μισό αιώνα παλεύουν οι πάντες να οδηγηθούν σε ένα καθεστώς συνεννόησης και επίλυσης των όποιων προβλημάτων μέσω του ΠΟΕ ή διμερώς με συζητήσεις και συναινέσεις (π.χ. βλ. VERs – Εθελούσιοι Περιορισμοί Εισαγωγών), έρχεται ο πρόεδρος Τραμπ και δυναμιτίζει τα πάντα με τις μονομερείς του αποφάσεις.

Πράγματι, οι ΗΠΑ έχουν ένα έλλειμμα στο εμπορικό τους ισοζύγιο τα τελευταία χρόνια, στα αγαθά όμως μόνο, (ενώ στις υπηρεσίες έχουν πλεόνασμα) της τάξης του 850-900 δισ. δολαρίων. Το έλλειμμα αυτό ως ποσοστό του ΑΕΠ κείται γύρω στο 3,5-3,8%. Να σημειωθεί ότι το έλλειμμα του εμπορικού ισοζυγίου της Ελλάδας ανέρχεται στο 14% του ΑΕΠ. Και ενώ όφειλε η αμερικανική κυβέρνηση να ακολουθήσει τους κανόνες που με κόπο και αίμα κατακτήθηκαν, γύρισε τον πλανήτη σε καταστάσεις πριν το 1960.

Οι μηχανισμοί διευθέτησης των προβλημάτων στο χώρο του παγκόσμιου εμπορίου λειτουργούν εδώ και χρόνια, επιτρέποντας από την άλλη πολιτικές προστασίας, που μπορούν να επιβληθούν προσωρινά από χώρες που αντιμετωπίζουν ιδιαίτερα προβλήματα στις διεθνείς εμπορικές τους συναλλαγές.  Όλα όμως απαιτούν την παγκόσμια συνεννόηση, που ανατράπηκε με την αψυχολόγητη πολιτική Τραμπ.

* Ο Δημήτρης Μάρδας είναι Καθηγητής του Τμήματος Οικονομικών Επιστημών στο ΑΠΘ και πρώην αναπληρωτής υπουργός Οικονομικών και υφυπουργός Εξωτερικών.

euro2day.gr

«Ιστορία του Ελληνικού κόσμου» του Γιώργου Κοντογιώργη (προδημοσίευση)

0

Προδημοσίευση αποσπάσματος από την εισαγωγή του βιβλίου του Γιώργου Κοντογιώργη «Ιστορία του Ελληνικού κόσμου», το οποίο θα κυκλοφορήσει στις 4 Απριλίου από τις εκδόσεις Αρμός.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Όταν κυκλοφόρησε σε πρώτη έκδοση η παρούσα Ιστορία της Ελλάδας δημιούργησε ανάμεικτα συναισθήματα και προκάλεσε πολλές συζητήσεις καθώς κατεδείκνυε ότι δεν επρόκειτο για την ιστορία ενός κοινού λαού, αλλά ενός κόσμου που κινήθηκε στην κοσμοϊστορία με εντελώς διαφορετικούς όρους και, ως εκ τούτου, απαιτούσε την επιστράτευση νέων γνωστικών εργαλείων και μιας προσήκουσας μεθοδολογίας για την προσέγγισή του. Η παρούσα έκδοση, ακολουθώντας την ίδια γραμμή πλεύσης, προσφέρει όλα εκείνα τα γνωσιολογικά και μεθοδολογικά δεδομένα που επιτρέπουν στον αναγνώστη να σχηματίσει ολοκληρωμένη εικόνα του ελληνικού φαινομένου και, συγχρόνως, να κινηθεί με άνεση σε συγκριτική τροχιά με τον γύρωθεν κόσμο και, ιδίως, με την εποχή μας.

Όσοι έγραψαν μέχρι τώρα μια ιστορία του σύνολου ελληνικού κόσμου επιδίδονται στην αφήγηση ορισμένων εξωτερικών διακριτών στοιχείων, δηλαδή γεγονότων που συνδέονται με τις κατ’ αυτούς μεγάλες στιγμές του, όπως οι πολεμικές ή εμφυλιοπολεμικές του περιπέτειες, οι εκτατικές του διαδρομές, οι προσωπικότητες και ο ρόλος των ηγετών του, το ιδίωμα της γλώσσας και ορισμένων άλλων πολιτισμικών σημαντικών (τα ήθη και έθιμα), η συμβολή του στη φιλοσοφία, στην επιστήμη, στις τέχνες, στο θέατρο κ.λπ. Άλλη ιστορική σχολή επέλεξε ανάλογα με τις ιδεολογικές προτιμήσεις ή προτεραιότητες των φορέων της, τη μία ή την άλλη περίοδο της ελληνικής ιστορίας, απορρίπτοντας συγχρόνως ή αποκόπτοντας άλλες από τον κορμό του ελληνικού κόσμου, με πρόσημο την οικειοποίησή της. Οι Δυτικοί επέλεξαν να συνομιλήσουν με την απώτατη αρχαιότητα, οι Ανατολικοί με την ύστερη αρχαιότητα, άλλοι με άλλες στιγμές της ελληνικής ιστορίας. Μία τρίτη σχολή σκέψης, την οποία διακινούν οι γραικύλοι της ελλαδικής κρατικής διανόησης, έχει επιλέξει τον αποκλεισμό κάθε σχέσης της νεοελληνικής κοινωνίας με το ιστορικό της παρελθόν στην προσπάθεια να συγκαλύψουν το κενό νομιμοποίησης που προκάλεσε το κρατικό εμφύτευμα της δυτικής απολυταρχίας στη μήτρα του ελληνικού κόσμου και τη ρήξη που αυτό προκάλεσε με το ελληνικό ανθρωποκεντρικό παρελθόν και κυριολεκτικά με την πρόοδο.

Όλοι μαζί εισάγουν ως αφετηρία της προσέγγισης τον νεοτερικό χρόνο, τον οποίο προβάλλουν ως καθολικό μεθοδολογικό μέτρο για την αξιολογία της κοσμοϊστορίας. Στο κλίμα αυτό, και η σύνολη ιστορία γίνεται αντιληπτή με γνώμονα τις προβολές της πρωτοτυπικής νεοτερικότητας στο παρελθόν, το οποίο αξιολογείται θετικά ή αρνητικά αναλόγως εάν και στον βαθμό που της ομοιάζει. Σε κάθε περίπτωση όμως το ελληνικό παρελθόν ταξινομείται ως προνεοτερικό, δηλαδή ως υποδεέστερο έναντι του παραδείγματός της.

Η μέθοδος αυτή καλλιέργησε τη βεβαιότητα της νεοτερικότητας ότι ενσαρκώνει το ολοκλήρωμα της κοσμοϊστορίας, ένα στάδιο ανώτερο από κάθε άλλη περίοδο της ανθρωπότητας, με αποτέλεσμα να θέσει εαυτήν εκτός πάσης συγκριτικής δοκιμασίας με το ελληνικό παρελθόν. Το συγκριτικό διάβημα της νεοτερικότητας περιορίσθηκε έτσι στις μορφολογικές διαφοροποιήσεις του μεταξύ της κόσμου, οπότε και το αντικείμενο της ομόλογης κοινωνικής επιστήμης περιορίστηκε στη συγχρονία. Υπό το πρίσμα αυτό, η ιστορία στο σύνολό της προορίσθηκε να αποτελέσει το καλάθι των αχρήστων, κατάλληλο να ικανοποιήσει μόνο την πνευματική περιέργεια.

Αν όμως η μεθοδολογική αυτή επιλογή δεν εγείρει ειδικότερα προβλήματα, σε ό,τι αφορά στο δεσποτικό παρελθόν της νεοτερικότητας και του κόσμου δημιουργεί ανυπέρβλητη γνωσιολογική δυσκολία στην αντιμετώπιση του ελληνικού κόσμου και στην κατ’ αντιμωλίαν συνάντησή της μαζί του. Τη δυσκολία αυτή η νεοτερικότητα επιχείρησε να ξεπεράσει ήδη από την εποχή του διαφωτισμού με το εγχείρημά της να ορθώσει δύο μείζονες παρεμβάσεις στον πυρήνα της ιδιοσυστασίας του ελληνικού κόσμου, έτσι ώστε να εξοικονομήσει χώρο για τη γνωσιολογία της. Πρώτον, παρενέβη στην κλασική αρχαιότητα και εμφανώς στις έννοιες, δεύτερον, στο συνεχές της μετα-ρωμαϊκής ελληνικής οικουμένης. Διά της πρώτης παρέμβασης παρέλαβε τις έννοιες που δημιούργησε η κλασική αρχαιότητα για να ορίσει φαινόμενα της εποχής της, τα οποία όμως προσιδιάζουν στην προκλασική περίοδο του ελληνισμού. Διά της δεύτερης εξέβαλε τη βυζαντινή και τη μεταβυζαντινή περίοδο της ελληνικής ομοθεσίας προκειμένου να τοποθετήσει εαυτήν, δηλαδή τη δεσποτεία, ως γέφυρα μεταξύ δύο ανθρωποκεντρικών περιόδων, της «αρχαιότητας» και της «νεοτερικότητας».

Το ανά χείρας βιβλίο επέλεξε ως αφετηρία για τη διαπραγμάτευση του ελληνικού κόσμου το καθολικό γινόμενο της κοσμοϊστορίας προκειμένου να αποκωδικοποιήσει την ιδιαίτερη φύση του και να εντοπίσει τη θέση του στον εξελικτικό χρόνο.

Στο πλαίσιο αυτό, η πόλη ως θεμελιώδης κοινωνία του ελληνικού κόσμου δεν συγκεντρώνει τις προϋποθέσεις του κράτους της νεοτερικότητας, αφού στη δημοκρατική εκδοχή της δεν ενσαρκώνει το πολιτικό σύστημα. Παράλληλα, η καθολική (ατομική, κοινωνική, πολιτική) ελευθερία είναι κατώτερη από την ατομική ελευθερία, και μάλιστα ασύμβατη μαζί της, η δημοκρατία ως πολιτεία, αν δεν ταξινομείται στα ολοκληρωτικά φαινόμενα (Χέγκελ, Καντ κ.λπ.), εγγράφεται στις πρώιμες μορφές της, ενώ η συνταγματική ή η αιρετή μοναρχία καταχωρείται ως απαύγασμα δημοκρατικής πολιτείας. Ομοίως, η μετα-κρατοκεντρική περίοδος της ελληνικής οικουμένης ελήφθη μέριμνα να απαλειφθεί από τον χάρτη της εξέλιξης όπως και το ομόλογο κράτος της, η κοσμόπολη, για να εξομοιωθεί με τη δεσποτική τυπολογία της αυτοκρατορίας.

Το ανά χείρας βιβλίο επέλεξε ως αφετηρία για τη διαπραγμάτευση του ελληνικού κόσμου το καθολικό γινόμενο της κοσμοϊστορίας προκειμένου να αποκωδικοποιήσει την ιδιαίτερη φύση του και να εντοπίσει τη θέση του στον εξελικτικό χρόνο. Η προσέγγιση αυτή, που ανασυγκροτεί την κοσμοϊστορία δίκην κοσμοσυστήματος, υποστηρίζει ότι ο ελληνικός κόσμος εισήγαγε την ανθρωπότητα στη μία από τις δύο κοσμοσυστημικές συνιστώσες της, την ανθρωποκεντρική, δηλαδή στις κοινωνίες εν ελευθερία. Ο ελληνισμός αποτέλεσε το ταυτολογικό ισοδύναμο του ανθρωποκεντρικού κοσμοσυστήματος το οποίο ορίζεται ως ένα σύνολο πολιτικά/ κρατικά συντεταγμένων κοινωνιών που εκδιπλώνεται σε πολλές φάσεις στον ιστορικό χρόνο με κοινές, εντούτοις, ορίζουσες, εσωτερική συνοχή και αυτάρκεια, κινούσες παραμέτρους, ιδίους νόμους, ιδεολογικές αντιλογίες και αξιακούς προσδιορισμούς. Το ανθρωποκεντρικό κοσμοσύστημα τοποθετείται στον αντίποδα του δεσποτικού κοσμοσυστήματος, που στεγάζει μη ελεύθερες κοινωνίες στους κόλπους του.

Ο ελληνισμός ως κοσμοσύστημα κινείται στον κοσμοϊστορικό χρόνο σε επάλληλες φάσεις στις οποίες αποτυπώνεται η εξελικτική βιολογία του ανθρωποκεντρικού γίγνεσθαι και, υπό μια άλλη έννοια, της σύνολης κοσμοϊστορίας. Η νεοτερικότητα, στο πλαίσιο αυτό, δεν αποτελεί έναν νέο πολιτισμό, εγγράφεται στην ακολουθία της σύνολης ανθρωποκεντρικής εξέλιξης, που αποδίδει μεν τη μετάβαση από τη μικρή κλίμακα της πόλης στη μεγάλη κλίμακα του κράτους έθνους, αντιπροσωπεύει όμως εξ επόψεως ανθρωποκεντρικής βιολογίας την πρώιμη φάση της, το ανάλογο της οποίας είναι η προσωλόνεια εποχή της πόλης.

Το ιδιαίτερο του ελληνικού κόσμου έγκειται στο ότι διέδραμε όλες τις φάσεις της ανθρωποκεντρικής βιολογίας, εν αντιθέσει προς τη νεοτερικότητα η οποία μόλις εισήλθε σε ανθρωποκεντρική τροχιά. Από τις απαρχές μέχρι τις ημέρες μας, ο ελληνικός κόσμος παρουσιάζει συμπαγή ανθρωποκεντρική ενότητα, που εκτυλίσσεται σε δύο μείζονες φάσεις: την κρατοκεντρική και την οικουμενική, διά της οποίας το ανθρωποκεντρικό γεγονός μετακενώθηκε στην Ευρώπη για να διαμορφωθεί η νεοτερικότητα. Ουδέποτε ο ελληνικός κόσμος διέσχισε το κατώφλι του ανθρωποκεντρισμού για να περιέλθει στη δεσποτεία.

Μέσα από τις σελίδες του εδώ έργου ο αναγνώστης θα μπορέσει επίσης να διακρίνει την ιδιοσυστασία αλλά και το μέλλον της νεοτερικότητας. Το μέλλον αυτό δεν είναι προφανώς εκείνο που διακηρύσσει σύσσωμη η εποχή μας.

armos kontogiorgis istoria tou ellinikou kosmou

Λίγα λόγια για τον συγγραφέα 

Ο καθηγητής Γιώργος Κοντογιώργης χρημάτισε Πρύτανης του Παντείου Πανεπιστημίου. Μέλος διεθνών επιστημονικών ενώσεων και επιστημονικών περιοδικών, έχει διδάξει σε πλήθος ξένων πανεπιστημίων και επί σειρά ετών στο Ινστιτούτο Πολιτικών Επιστημών (Ι.Ε.Ρ.) του Παρισιού. Διετέλεσε Τιτουλάριος της έδρας Franqui στο Πανεπιστήμιο των Βρυξελλών, Διευθυντής Ερευνών (Directeur de Recherche) στο γαλλικό CNRS/ΕΚΚΕ, ιδρυτικός συντελεστής και Διευθυντής του Ευρωπαϊκού Μάστερ Πολιτικής Επιστήμης με έδρα το I.E.P. του Παρισιού, ιδρυτικός συντελεστής της Ελληνικής Εταιρείας Πολιτικής Επιστήμης και του Ευρωπαϊκού Δικτύου Πολιτικής Επιστήμης (EPSNET), μέλος της Ανώτατης Διοίκησης του Ευρωπαϊκού Πανεπιστημιακού Ινστιτούτου της Φλωρεντίας, καθηγητής και μέλος της διοίκησης του Μάστερ Ευρωπαϊκών Σπουδών του Πανεπιστημίου της Σιένας, επίτιμος διδάκτωρ του Πανεπιστημίου της Οραντέα, επίτιμο μέλος του ΔΙ.Κ.Α.Μ. του Α.Π.Θ., αντεπιστέλλον μέλος της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών, της Εταιρείας Ελλήνων Φιλολόγων, του Φ.Σ. Παρνασσός και αντεπιστέλλον μέλος της Διεθνούς Ακαδημίας Πολιτισμού της Λισαβόνας. Η Revue Internationale de Politique Comparée αφιέρωσε ένα ολόκληρο τεύχος στο έργο του. Με το έργο του οικοδομεί μία νέα κοινωνική επιστήμη η οποία φέρει το όνομα Κοσμοσυστημική Γνωσιολογία. Κορυφαίο έργο του είναι το εξάτομο Ελληνικό κοσμοσύστημα (Σιδέρης, Αθήνα, 2006-2021). Έχει δημοσιεύσει 52 μονογραφίες/βιβλία (εκ των οποίων 12 σε ξένες γλώσσες) και δεκάδες επιστημονικά άρθρα (εκ των οποίων 107 σε ξένες γλώσσες).

bookpress.gr

Τεχνητή Νοημοσύνη πεδίο αντιπαράθεσης ισχύος μεταξύ Υπερδυνάμεων

1

Στην πρόσφατη Σύνοδο Κορυφής στο Παρίσι (Paris AI Action Summit) για την Τεχνητή Νοημοσύνη (ΤΝ) με τη συμμετοχή πολλών χωρών, ανακοινώθηκε από την πρόεδρο της κομισιόν, Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, η πρωτοβουλία Invest AI, ένα επενδυτικό σχέδιο ύψους 200 δις ευρώ.

Τα 150 δισ. προέρχονται από επενδύσεις του ιδιωτικού τομέα και τα 50 δισ. από πόρους της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ). Η ΕΕ παρουσιάζει μια καθυστέρηση  στην ανάπτυξη συστημάτων ΤΝ σε σχέση με την Κίνα και τις ΗΠΑ.

Παρόμοιες εφαρμογές όπως της OpenAI των ΗΠΑ και της κινέζικης Deep Seek δεν έχει αναπτύξει η ΕΕ, είναι όμως η πρώτη που θέσπισε ρυθμιστικό πλαίσιο με περιορισμούς ως προς τη χρήση της ΤΝ.

Πρόκειται για τον κανονισμό (Al Act) ο οποίος αφορά στην προστασία θεμελιωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων από τους ενδεχόμενους κινδύνους λόγω της χρήσης της ΤΝ ενώ διασφαλίζει ταυτόχρονα την καινοτομική ανάπτυξη της ΤΝ στην ΕΕ.

Ήδη τα Chatbots όπως και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αντιμετωπίζονται με κάποιον σκεπτικισμό σε ό,τι αφορά στην προστασία και στην ασφάλεια των προσωπικών δεδομένων των χρηστών.

Η ΕΕ ήταν καιρός να κινητοποιηθεί συλλογικά ώστε να μπορεί να ανταγωνιστεί δυναμικά τις δύο Υπερδυνάμεις, ΗΠΑ και Κίνα στον τομέα της ΤΝ. Το πρόγραμμα του Αμερικανού Προέδρου  γνωστό ως Stargate προσβλέπει σε επενδύσεις ύψους 500 δισ. δολ.

Το Stargate Project είναι ένα νέο πρόγραμμα στο οποίο πρόκειται να επενδυθούν 500 δισ. δολάρια τα επόμενα τέσσερα χρόνια δημιουργώντας νέες υποδομές AI. Αυτή η προσπάθεια φιλοδοξεί να εξασφαλίσει την αμερικανική ηγεσία στην ΤΝ  και να  δημιουργήσει εκατοντάδες χιλιάδες νέες θέσεις εργασίας με στόχο τα τεράστια οικονομικά οφέλη για τις ΗΠΑ.

Στόχος είναι αφενός η επιπλέον ενίσχυση της βιομηχανίας των ΗΠΑ καθώς και η παροχή μιας νέας στρατηγικής ικανότητας για την προστασία της εθνικής ασφάλειας των ΗΠΑ και των συμμάχων τους.

Οι αρχικοί χρηματοδότες μετοχών στο Stargate είναι οι SoftBank, OpenAI, Oracle και MGX. Η SoftBank και η OpenAI είναι οι κύριοι εταίροι για το Stargate, με τη SoftBank να έχει οικονομική ευθύνη και την OpenAI να έχει επιχειρησιακή ευθύνη. Ο Masayoshi Son Διευθύνων σύμβουλος  της, SoftBank αναλαμβάνει την προεδρία του εγχειρήματος.

Οι συζητήσεις στην επίσημη Σύνοδο Κορυφής στο Παρίσι, που διεξήχθη σε δύο ημέρες, επικεντρώθηκαν σε τρεις κρίσιμους τομείς:

α) Στην επιτάχυνση της παγκόσμιας ανάπτυξης της ΤΝ,

β) στη διαχείριση της μετάβασης της ΤΝ με παράλληλη προστασία των ατομικών ελευθεριών και

γ) στην ευθυγράμμιση της τεχνητής νοημοσύνης με τις ανθρωπιστικές αξίες.  Προκύπτει βέβαια η ερώτηση, που ίσως αργότερα διευκρινιστεί, εάν αυτοί οι περιορισμοί ισχύουν για όλες τις τεχνολογίες.

Επειδή όλες οι τεχνολογίες δεν σχετίζονται απαραίτητα με τις ατομικές ελευθερίες, ώστε να λειτουργούν με την απαιτούμενη ευελιξία χωρίς περιορισμούς που πιθανόν να εμποδίζουν τη λειτουργία τους.

Τα βασικά σημεία που προέκυψαν από τη Σύνοδο Κορυφής και ανακοινώθηκαν αφορούν στους τομείς της Ασφάλειας, των Επενδύσεων, της Βιωσιμότητας και της Διεθνούς Συνεργασίας, τα οποία είναι:

  • Δημοσίευση της Διεθνούς Έκθεσης Ασφάλειας ΤΝ η οποία συγκεντρώνει τις απόψεις των ειδικών σχετικά με τις δυνατότητες, τις προοπτικές και τους κινδύνους της ΤΝ.
  • Έναρξη του Current AI (τρέχουσα ΤΝ) με την επένδυσή του 400 εκ. δολ. για την ανάπτυξη ΤΝ δημόσιου συμφέροντος
  • Σχηματισμός ενός νέου συνασπισμού περιβαλλοντικής βιωσιμότητας που θα συγκεντρώσει 91 εταίρους για την αντιμετώπιση των περιβαλλοντικών επιπτώσεων της ΤΝ.
  • Η Δήλωση Κορυφής Δράσης AI – Δήλωση για την ΤΝ χωρίς αποκλεισμούς και τη βιώσιμη ΤΝ, για τους ανθρώπους και τον πλανήτη.

Με βάση τα θεμέλια που τέθηκαν στο Bletchley Park AI Safety Summit 1–2 Νοεμβρίου 2023 και στη Σεούλ AI Summit, Δεκ. 2024, στο Παρίσι η AI Action Summit ήταν μια συγκέντρωση με συμμετοχή σχεδόν εκατό χωρών και πάνω από χίλιους ενδιαφερόμενους φορείς από τον ιδιωτικό τομέα και την κοινωνία των πολιτών.

Η Current AI, η πρωτοποριακή πρωτοβουλία που ξεκίνησε στη Σύνοδο Κορυφής στο Παρίσι, προέκυψε με μια αρχική επένδυση 400 εκ. δολ. από τη γαλλική κυβέρνηση, τις χορηγίες και τους ηγέτες του κλάδου, συμπεριλαμβανομένης της Google και της Salesforce.

Με επικεφαλής τον Martin Tisné και υποστηριζόμενη από εξέχουσες προσωπικότητες της ΤΝ όπως οι Reid Hoffman, Clement Delangue, Patrick Pérez, Arthur Mensch και Jonas Andrulis, η πρωτοβουλία στοχεύει στην ανάπτυξη ανοιχτών και ηθικά διοικούμενων μοντέλων AI που εξυπηρετούν το δημόσιο συμφέρον.

Το έργο εστιάζει σε τέσσερις βασικούς τομείς: επέκταση της πρόσβασης σε πολύτιμα κοινωνικά αγαθά όπως είναι ο τομέας της υγείας, της εκπαίδευσης και των μέσων ενημέρωσης, διατηρώντας παράλληλα το απόρρητο.

Με ισχυρή υποστήριξη από τον πρόεδρο Μακρόν και τη γαλλική κυβέρνηση, η Current AI αντιπροσωπεύει μια σημαντική δέσμευση για τη δημιουργία συστημάτων ΤΝ που δίνουν προτεραιότητα στη διαφάνεια, στη δικαιοσύνη και στην παγκόσμια ισότητα.

Θα μπορούσαμε να πούμε ότι η Current AI είναι κάτι αντίστοιχο, με αρκετά διαφορετικούς στόχους, σε σχέση με το αμερικανικό Stargate Project.

Αυτή τη στιγμή στην ΕΕ λειτουργούν επτά λεγόμενα εργοστάσια ΤΝ στην ΕΕ. Μεταξύ αυτών και στην Ελλάδα το γνωστό Pharos AI Factory στην Αθήνα συνολικού προϋπολογισμού 30 εκατ. ευρώ, με την υποστήριξη του υπερυπολογιστή «Δαίδαλος» που θα ξεκινήσει να υλοποιείται στο Λαύριο. Ο Pharos AI Factory Θα αποτελέσει κέντρο καινοτομίας για εφαρμογές σε διάφορους τομείς.

Βασικό θέμα που θα πρέπει να μας προβληματίσει είναι η υπερκατανάλωση ενέργειας με τα εργοστάσια ΤΝ που πρόκειται να αυξηθούν σε ολόκληρη την ΕΕ. Η μέχρι τώρα 65 ετών πορεία της ΤΝ δεν απαιτούσε τόσο μεγάλη κατανάλωση ενέργειας.

Η ανάγκη αυτή προέκυψε όταν η OpenAI αποφάσισε να επεξεργαστεί το σύνολο των δεδομένων του διαδικτύου. Ενόψει ορισμένων λανθασμένων απαντήσεων των ChatGPΤs μέλλει να αποδειχθεί η ορθότητα της απόφασης αυτής παρ’ όλη την πρωτοφανή κερδοφορία που προέκυψε.

Σε ό,τι αφορά στις εφαρμογές ΤΝ, η Ελλάδα θα πρέπει να θέσει τους δικούς της στόχους λαμβάνοντας υπόψη τις ανάγκες της. Εκτός από τις εφαρμογές για την άμυνα και την κυβερνοασφάλεια σημαντική είναι η ανάπτυξη εργαλείων ΤΝ για την υγεία και για τη γεωργία.

Για την υγεία προς όφελος των ασθενών και των λειτουργών της υγείας.  Σε ό,τι αφορά στη γεωργία η χρήση εφαρμογών ΤΝ θα μπορούσε να προάγει την παραγωγή καθώς και τις εξαγωγές γεωργικών προϊόντων.

Η χώρα μας σωστό είναι να παρακολουθεί στενά τις  τεχνολογικές εξελίξεις και να επιλέγει τις εφαρμογές που θα βελτιώσουν την ασφάλεια και την ποιότητα των υπηρεσιών προς όφελος των πολιτών.

 Η Ιωάννα Δ. Μαλαγαρδή είναι Δρ. Υπολογιστικής Γλωσσολογίας – Ιστορικός.

patris.gr

Syria condemns Israel’s recent airstrikes – analysis

0

This is an important development, showing that Syria is trying to rally support.

The Syrian Foreign Ministry condemned Israel’s airstrikes on the country on April 3 after a night of strikes by Israel that reportedly struck several key sites in Syria.

People in Damascus reported a strike on the Barzeh Scientific Research Center, while locals in Hama said strikes hit Hama military airport. A strike also was reported near the T-4 base near Palmyra.

The Syrian media Levant24 noted that “Israeli forces struck five areas in 30 minutes, destroying Hama military airport and injuring civilians and military personnel.” The Syrian foreign ministry says the attacks aim to destabilize Syria and prolong its suffering. It noted that Syria is trying to recover after 14 years of civil war. Damascus is now calling on the international community to pressure Israel to stop the strikes and adhere to international law.

The statement by the ministry comes just days after Syria inaugurated a new transition government with around 22 ministers appointed to handle the affairs of various ministries. The Ministry of Foreign Affairs and Expatriates said on April 3 that it “has strongly condemned the latest wave of Israeli aggression against Syria, urging the international community to take a firm stance and pressure Israel to stop its aggression and adhere to international law,” Syrian state media SANA noted.

In a statement published on its Telegram channel, the ministry added, “In a blatant violation of international law and Syrian sovereignty, Israeli forces launched airstrikes on five locations across the country within 30 minutes, resulting in the near-total destruction of Hama Military Airport and injuring dozens of civilians and military personnel. This unjustified escalation is a deliberate attempt to destabilise Syria and exacerbate the suffering of its people.”

Syria believes the Israeli attacks “form part of a clear Israeli strategy to normalise violence once again within the country, undermining recovery efforts and entrenching a culture of impunity,” SANA noted.

“The Syrian Arab Republic calls on the international community to take a firm stance and exert pressure on Israel to cease its aggression, respect international law, and uphold its commitments under the 1974 Disengagement of Forces Agreement. We also urge the United Nations and all relevant international bodies to take immediate action to halt this escalation and prevent further violations,” the Ministry of Foreign Affairs asserted.

This is an important development. It shows that Syria is trying to rally support. Most countries in the region oppose Israel’s strikes on Syria. Jordan, Turkey, and other countries have condemned the strikes in the past. Israel has carried out dozens of airstrikes in Syria since the Assad regime fell on December 8.

Initially, these were viewed as strikes aimed at removing threats left behind as the Assad regime fell, such as naval vessels or warplanes or even chemical weapons facilities. However, the strikes have continued for four months. It is not clear what Israel might have missed in the first large waves of strikes on December 8.

Some of the strikes have targeted military airports that reports suggest countries such as Turkey would like to use. Turkey is a partner of the new government in Damascus. However, Syria’s president, Ahmad Shara’a, has tried to show that he is doing outreach beyond Turkey and Qatar, two countries that are close allies. Shara’a visited Saudi Arabia first after coming to power. He has also travelled to Cairo. He is trying to balance the interests of many countries in Syria. In addition, the US plays a role in Syria.

The airstrikes overnight between April 2 and 3 also came as there were reported clashes in Tasil in southern Syria. This is the second major clash with the IDF in southern Syria in an area near Dara’a and the Jordanian border. Another clash took place on March 25, when several Syrians were killed in clashes with the IDF. They were killed in Koya (Kuwaya), which is on the Jordanian border, around a mile from the Golan buffer zone that the IDF controls. This is a triangle of land in what is known as the Yarmouk River basin. Above the basin is Tasil.

The importance of Tasil

Tasil is an important town. During the Syrian civil war, it changed hands several times. An ISIS affiliate ran it from 2016 to 2017. This affiliate, called Jaysh Khalid, was pushed out by Syrian rebels in 2017. The affiliate continued to control areas near the Golan border. Tasil had a strategic site near it called Tel al-Jamu. This was apparently a Syrian regime site. Rebels had tried to take it early in the rebellion in 2011-2012. The Syrian regime had brutally killed Syrians in the town. In 2018, the whole area in Dara’a and near the Golan fell to the Syrian regime as the rebels were defeated near the Israeli border. On December 8, things changed again as the rebels seized power.

Israel once had positive ties with the Syrian rebels near the Golan. Israel even facilitated the evacuation of the White Helmets from Syria in 2018 when the regime took over areas near the Golan. Now, things have changed. Israel has pushed into the buffer zone along the Golan, and clashes have resulted in areas near the border. The IDF said overnight that “in the past hours, the IDF struck military capabilities that remained at the Syrian bases of Hama and T4, along with additional remaining military infrastructure sites in the area of Damascus.” Syria wants the strikes to stop.

https://www.jpost.com/middle-east/article-

Israeli airstrikes in Syria meant to ‘convey a message’ to Turkey, source tells ‘Post’

0

Israel strikes Syria with warning to Turkey: Do not interfere with Israeli activities.

The recent airstrikes in Syria are to “convey a message to Turkey,” an Israeli official told The Jerusalem Post on Wednesday.

“Do not establish a military base in the Syria and do not interfere with Israeli activity in the country’s skies,” was the message according to the official.

The strikes targeted the vicinity of Hama, as well as the scientific research building in the Syrian neighborhood Barzeh in the capital Damascus, the IDF confirmed on Wednesday.

https://www.jpost.com/breaking-news/article

Βαγγέλης Μαρινάκης: Δεν φοβάμαι, δεν εκβιάζομαι, δεν συνδιαλέγομαι, δεν υποχωρώ, δεν υποκύπτω -Η αλήθεια θα λάμψει και πάλι

3

 

Ο ιδιοκτήτης της ΠΑΕ Ολυμπιακός Βαγγέλης Μαρινάκης με ανακοίνωσή του σχολίασε το βούλευμα του συμβουλίου πλημμελειοδικών Αθήνας με το οποίο παραπέμπονται σε δίκη, για την υπόθεση Λυγγερίδη, ο ίδιος και τέσσερα ακόμη μέλη της διοίκησης του Ολυμπιακού.

Συγκεκριμένα σε δίκη για αδικήματα σε βαθμό πλημμελήματος για την υπόθεση της δολοφονίας του αστυνομικού των ΜΑΤ Γιώργου Λυγγερίδη παραπέμπονται ο ιδιοκτήτης του Ολυμπιακού Βαγγέλης Μαρινάκης, ο δήμαρχος Πειραιά Γιάννης Μώραλης, ο Αντιπρόεδρος του Ολυμπιακού Κώστας Καραπαπάς, ο επίσης Αντιπρόεδρος Τάκης Αγραφιώτης και ο επίσης Αντιπρόεδρος Μιχάλης Κουντούρης.

Ο κ. Μαρινάκης στην ανακοίνωσή του τονίζει πως ο προφανής στόχος είναι ο ίδιος και ο Ολυμπιακός και προσθέτει «δεν φοβάμαι, δεν εκβιάζομαι, δεν συνδιαλέγομαι, δεν υποχωρώ, δεν υποκύπτω. Η αλήθεια θα λάμψει και πάλι. Η Δημοκρατία θα επικρατήσει. Στο τέλος θα είμαστε (όπως πάντα) νικητές»

Η ανακοίνωση του Βαγγέλη Μαρινάκη
Υπό το καθεστώς πανικού, ο πρωθυπουργός μαζί με τα σκανδαλωδώς ευεργετημένα και εξαρτημένα από το σύστημα Μητσοτάκη μιντιακά δεκανίκια, επιχειρούν να με εκβιάσουν και να με θέσουν υπό ομηρία, εργαλειοποιώντας για άλλη μια φορά τη Δικαιοσύνη.

Πρόκειται για μια συντονισμένη προσπάθεια φίμωσής μου, πλην όμως απέλπιδα. Δεν είναι, άλλωστε, η πρώτη φορά που επιχειρείται κάτι τέτοιο. Το ίδιο προσπάθησαν ανεπιτυχώς και στο παρελθόν πολιτικά και οικονομικά συμφέροντα μέσα από στημένες υποθέσεις και κατηγορίες που κατέπεσαν με πάταγο. Τα στοιχεία είναι συντριπτικά και καταδεικνύουν ότι το πρώτο θύμα σε αυτή την υπόθεση είναι η ίδια η Δικαιοσύνη και οι θεσμοί της.

Ο προφανής στόχος είμαι εγώ και ο Ολυμπιακός. Όμως αυτό που πραγματικά επιδιώκουν είναι να πληγεί η Ελευθερία του Τύπου, η ανεξαρτησία των ΜΜΕ και εντέλει η ίδια η Δημοκρατία. Αρχές αδιαπραγμάτευτες για τα ΜΜΕ της εισηγμένης στο Χρηματιστήριο Αθηνών, Alter Ego Media.

Η κριτική και ο έλεγχος της εξουσίας, ο πρωταρχικός ρόλος του Τύπου, οι αποκαλύψεις των σκανδάλων και της διαφθοράς που επικρατεί στην ηγεσία της σημερινής κυβέρνησης, προφανώς δεν μπορούν να γίνουν ανεκτά και δεν συγχωρούνται από το Μαξίμου.

Βαδίζω σε έναν διαφορετικό δρόμο από τα φερέφωνα της κυβέρνησης και θα επιμείνω να πορεύομαι σε αυτόν ανεξαρτήτως τιμήματος. Επιλέγω να ακολουθήσω τα λόγια του Νίκου Καζαντζάκη: «Να λες την αλήθεια κι ό,τι θέλει ας γίνει! Να μην καταδεχτείς ποτέ να πεις ψέματα. Όποιος λέει ψέματα είναι δούλος. Ένας ελεύθερος άνθρωπος λέει πάντοτε την αλήθεια».

Αντιλαμβάνομαι απολύτως πόσο ενοχλεί η επιλογή μου αυτή έναν πρωθυπουργό και μια κυβέρνηση, που νιώθοντας πως χάνουν την εξουσία και τη λαϊκή νομιμοποίηση, διολισθαίνουν σε μια κατάσταση, η οποία θυμίζει -ολοένα και περισσότερο- ολοκληρωτικό καθεστώς.

Δεν θα γίνω συναυτουργός. Θα παραμείνω απέναντι στις κυβερνητικές πρακτικές που οδήγησαν τη χώρα στη τελευταία θέση μεταξύ των κρατών της Ε.Ε., στον Παγκόσμιο Δείκτη Ελευθερίας του Τύπου, και κλόνισαν την εμπιστοσύνη του ελληνικού λαού στον θεσμό της Δικαιοσύνης. Δεν είναι εξάλλου τυχαίο πως εντός της κοινωνίας κυριαρχεί η αντίληψη πως η κυβέρνηση καταστρατήγησε την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης σε μια σειρά υποθέσεων, από τις υποκλοπές, μέχρι το έγκλημα των Τεμπών, στην τελευταία μάλιστα χωρίς ίχνος σεβασμού απέναντι στα θύματα και στις οικογένειές τους. Και όλα αυτά συμβαίνουν σε μια χώρα που βρίσκεται στη προτελευταία θέση στην Ευρωπαϊκή Ένωση, όσον αφορά στο κατά κεφαλήν ΑΕΠ.

Το μήνυμα που στέλνω είναι ένα και ξεκάθαρο: Δεν φοβάμαι, δεν εκβιάζομαι, δεν συνδιαλέγομαι, δεν υποχωρώ, δεν υποκύπτω. Η αλήθεια θα λάμψει και πάλι. Η Δημοκρατία θα επικρατήσει. Στο τέλος θα είμαστε (όπως πάντα) νικητές.

“https://www.iefimerida.gr/ellada/baggelis-marinakis-den-fobamai-den-ekbiazomai-den-syndialegomai-den-ypohoro-den-ypokypto-i”>Βαγγέλης Μαρινάκης: Δεν φοβάμαι, δεν εκβιάζομαι, δεν συνδιαλέγομαι, δεν υποχωρώ, δεν υποκύπτω -Η αλήθεια θα λάμψει και πάλι – iefimerida.gr</a></p>

Ποιος έκαψε το «Χόλιγουντ» στη Θεσσαλονίκη; Το πρότζεκτ για τη δημιουργία μεγάλου στούντιο στη συμπρωτεύουσα ξεκίνησε, αλλά πάγωσε χωρίς ποτέ να δοθούν εξηγήσεις…

0

Σε όνειρο θερινής νυκτός κινδυνεύει να μετατραπεί το σχέδιο να αποκτήσει η Θεσσαλονίκη στούντιο εφάμιλλο του Χόλιγουντ, γράφει ο συνάδελφος Κωνσταντίνος Καϊμάκης στην εφημερίδα Documento.

Μέχρι και πριν από μερικές εβδομάδες πολλά κυβερνητικά στελέχη μιλούσαν με ύφος… χιλίων καρδιναλίων για τη μετατροπή περιοχής στη Θεσσαλονίκη σε χώρο ιδανικό για την κατασκευή στούντιο αλά Χόλιγουντ.

  • Ολα ξεκίνησαν το 2018, όταν στη Διεθνή Εκθεση Θεσσαλονίκης κοινοποιούνταν στον Τύπο η είδηση της δημιουργίας των ιδανικών συνθηκών στην πόλη ώστε να φιλοξενηθούν τα γυρίσματα διεθνούς παραγωγής με τίτλο «Barracuda».

H ταινία θα ήταν η πρώτη που θα είχε οφέλη από τα κίνητρα του αναπτυξιακού νόμου περί ενίσχυσης των οπτικοακουστικών παραγωγών (Greek cash rebate) που επιμελήθηκε και διαμόρφωσε ο τότε υφυπουργός Ψηφιακής Πολιτικής, Τηλεπικοινωνιών και Ενημέρωσης Λευτέρης Κρέτσος.

Το πρότζεκτ που πάγωσε

Το φιλμ θα περνούσε τελικά από μύρια κύματα μέχρι να ολοκληρωθεί και να βγει στις αίθουσες με τον τίτλο «The enforcer».

Τους επόμενους μήνες οι τοπικοί άρχοντες της Θεσσαλονίκης αλλά και της βόρειας Ελλάδας περηφανεύονταν για το γεγονός ότι «η νύμφη του Βορρά είναι πλέον συνώνυμο του Χόλιγουντ» (αμέτρητες οι φωτογραφίες του περιφερειάρχη Κεντρικής Μακεδονίας Απόστολου Τζιτζικώστα και άλλων θεσμικών δίπλα σε διάσημους σταρ) καθώς, εκτός της προσέλκυσης πανάκριβων κινηματογραφικών πρότζεκτ, δόθηκε η αίσθηση πως η δημιουργία στούντιο χολιγουντιανών προδιαγραφών στην ευρύτερη περιοχή της Θεσσαλονίκης είναι όχι απλώς εφικτή αλλά πιο δυνατή από ποτέ.

Το 2019 οι Αβι και Γιαρίβ Λέρνερ, επικεφαλής και ιδρυτές της Νu Boyana Studios, σε συνεργασία με την εταιρεία York Studios του Ελληνοαμερικανού Τζον Καλαφάτη, ανακοίνωσαν την επισημοποίηση του δεσμού μεταξύ των εταιρειών τους και του Εθνικού Κέντρου Οπτικοακουστικών Μέσων και Επικοινωνίας (ΕΚΟΜΕ), με στόχο την κατασκευή κινηματογραφικού στούντιο στη Θέρμη Θεσσαλονίκης.

Η είδηση χαιρετίστηκε με ενθουσιασμό από πολιτικούς και τοπικούς φορείς, αλλά η πανδημία φρέναρε το πρότζεκτ.

  • Τελικά ξεκίνησε να υλοποιείται το 2021, με τις ανακοινώσεις στη Θεσσαλονίκη από τον υπουργό Επικρατείας και Ψηφιακής Διακυβέρνησης Κυριάκο Πιερρακάκη, τον περιφερειάρχη Κεντρικής Μακεδονίας Απόστολο Τζιτζικώστα και τον τότε πρόεδρο του ΕΚΟΜΕ Πάνο Κουάνη να ξεχειλίζουν από αισιοδοξία και μεγαλοστομίες.

Πριν από λίγους μήνες όμως το σχέδιο πάγωσε αιφνιδίως για αδιευκρίνιστους λόγους.

Ο πρώην πρόεδρος του ΕΚΟΜΕ Πάνος Κουάνης στον οποίο απευθυνθήκαμε μας δήλωσε αναρμόδιος πλέον για το θέμα.

Ο νυν πρόεδρος του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου, Οπτικοακουστικών Μέσων και Δημιουργίας (ΕΚΚΟΜΕΔ, ο νέος φορέας που προέκυψε από την ενοποίηση του ΕΚΟΜΕ και του ΕΚΚ) Λεωνίδας Χριστόπουλος μέσω της υπεύθυνης του γραφείου Τύπου του οργανισμού Σοφίας Μπερετάνου μάς ενημέρωσε ότι:

«το ΕΚΚΟΜΕΔ δεν έχει καμία εμπλοκή με τα στούντιο στη Θεσσαλονίκη, όπως δεν έχει και κανένα χρηματοδοτικό εργαλείο στο πρόγραμμά του για οικονομική υποστήριξη τέτοιων επενδύσεων».

Στη συνέχεια μιλήσαμε με τον Ελληνοαμερικανό επιχειρηματία Τζον Καλαφάτη και ιδιοκτήτη της York Studios που μας ανέλυσε με ακριβείς λεπτομέρειες το επιχειρηματικό πλάνο το οποίο «στόχευε στη δημιουργία στούντιο υψηλών προδιαγραφών 50 εκ. ευρώ με υλοποίηση σε βάθος πενταετίας».

Ο φάκελος στο ΕΚΚΟΜΕΔ

Η πρώτη φάση αφορούσε τον εντοπισμό του χώρου και την κατασκευή των κατάλληλων κτιρίων ή ακόμη και την ανακατασκευή των ήδη υπαρχόντων, όπως κι έγινε.

Το σχέδιο που προσκομίστηκε στην ιδιωτική εταιρεία δημόσιου συμφέροντος Enterprise Greece, που έχει δημιουργηθεί γι’ αυτό τον σκοπό (η ευθύνη της μελέτης τέτοιων στρατηγικών επιχειρηματικών), «μας κόστισε γύρω στις 200.000 ευρώ για την εύρεση των κατάλληλων αρχιτεκτόνων και συμβούλων (από τη Θεσσαλονίκη φυσικά για ευνόητους λόγους) που έφτιαξαν μια πλήρη μελέτη με τον εντοπισμό των ιδανικών χώρων, την εκπαίδευση των Ελλήνων τεχνικών κ.λπ.» μας είπε ο κ. Καλαφάτης και συνέχισε:

«Οταν ολοκληρώθηκαν όλα τα σχέδια, καταθέσαμε τον φάκελο στο enterprise Greece προκειμένου να ενταχθεί στο πρόγραμμα στον επενδυτικό νόμο και να περιμένουμε το πόρισμα της διυπουργικής επιτροπής που θα είχε την τελική απόφαση. Αυτό συνέβη πριν από σχεδόν δύο χρόνια και ακόμη περιμένουμε κάποια ειδοποίηση.

Μαθαίνω πως τώρα, ύστερα από σχεδόν δυόμιση χρόνια καθυστέρησης, θα συσταθεί η εν λόγω επιτροπή για να αποφασίσει για την επένδυση τη δική μας αλλά και κάποιες άλλες που χρονίζουν εδώ και καιρό».

Η καταγγελία του Τζον Καλαφάτη

Το ζουμί της υπόθεσης βρίσκεται αλλού, σύμφωνα με τον Ελληνοαμερικανό επιχειρηματία, κι έχει να κάνει με τον πραγματικό λόγο που δεν προχωρούν οι επενδύσεις.

«Το καλοκαίρι των εκλογών του 2023 κι ενώ ήμασταν ήδη σε οκτάμηνη αναμονή για την οριστική απόφαση, η υπεύθυνη σύμβουλος του έργου μού είπε ότι έχουμε πρόταση να γίνει παράλληλη χρηματοδότηση. Στην αρχή δεν κατάλαβα τι εννοούσε και όταν ρώτησα από πού έρχεται αυτή η πρόταση μου είπε από πολύ υψηλά κυβερνητικά κλιμάκια.

Μου ανέφερε λοιπόν ότι υπάρχουν 2 δισ. ευρώ για επενδυτικά προγράμματα -όχι ΕΣΠΑ- που τα διαχειρίζονται κορυφαία στελέχη της κυβέρνησης», όπως είπε.

Οταν τον ρωτήσαμε αν έχει αποδείξεις, ο κ. Καλαφάτης απάντησε: «Φυσικά και δεν αποδεικνύεται κάτι τέτοιο, αλλά οφείλω να το πω όπως ακριβώς μου αναφέρθηκε. Οταν μάλιστα ρώτησα πόσα χρήματα της επένδυσης σκοπεύουν να μας δώσουν, μου απάντησε “όλα”. Αλλά θα πρέπει πρώτα να βάλουμε 100 εκατ. ευρώ για να μπορέσουν με τις διάφορες αλχημείες να μας δοθούν πίσω και να πάρουν εκείνοι τις μίζες τους».

FILE PHOTO: Στιγμιοτυπο από τη συνέντευξη Τύπου όταν ανακοινώθηκε η δημιουργία των στούντιο παρουσία του τότε υπουργού Επικρατείας και Ψηφιακής Διακυβέρνησης, Κυριάκου Πιερρακάκη. Στο κέντρο ο κ. Τζον Καλαφάτης. 8 Νοεμβρίου 2019. Φωτογραφία ΑΠΕ-ΜΠΕ

ΠΗΓΗ: Κωνσταντίνος Καϊμάκης στην εφημερίδα Documento

https://hellasjournal.com/2025/03/poios-ekapse-to-choligount-sti-thessaloniki-to-protzekt-gia-ti-dimiourgia-megalou-stountio-sti-sybrotevousa-xekinise-alla-pagose-choris-pote-na-dothoun-exigiseis/

Μία σύγκρουση του Ισραήλ με την Τουρκία στο έδαφος της Συρίας δεν είναι πλέον ένα φανταστικό σενάριο: Η Ελλάδα και η Κύπρος στο επίκεντρο των εξελίξεων μεταξύ των Ιεροσολύμων και της Άγκυρας

0

Ένα τουρκικό μη επανδρωμένο αεροσκάφος που διεισδύει στον ισραηλινό εναέριο χώρο δεν είναι πλέον φανταστικό σενάριο. Το 2025, έχει γίνει ρεαλιστική απειλή.

Η άνευ προηγουμένου δήλωση του Τούρκου Προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν στις 30 Μαρτίου, που κάλεσε ανοιχτά τον Αλλάχ να φέρει «την καταστροφή στο Σιωνιστικό Ισραήλ», υπογραμμίζει ότι μια άμεση στρατιωτική σύγκρουση είναι αναπόφευκτη. Η Τουρκία είναι ήδη βαθιά ριζωμένη κοντά στα σύνορα του Ισραήλ, απίθανο να φύγει οικειοθελώς.

Μετά το υποστηριζόμενο από την Τουρκία πραξικόπημα του Δεκεμβρίου του 2024 στη Δαμασκό, η Άγκυρα έχει γίνει ο κύριος ισχυρός μεσίτης της Συρίας, ελέγχοντας άμεσα ή έμμεσα περίπου 8.000 τ.χλμ. από το Idlib στο Ras al-Ayn, επικίνδυνα κοντά στο ισραηλινό έδαφος.

Αυτή η ισλαμιστική συριακή κυβέρνηση, τώρα ανοιχτά συμμαχική με την Άγκυρα, διαπραγματεύεται ενεργά ένα επίσημο αμυντικό σύμφωνο για να φιλοξενεί μόνιμα τουρκικά στρατεύματα και προηγμένα συστήματα αεράμυνας στο συριακό έδαφος, μια κίνηση που θα άλλαζε θεμελιωδώς τη στρατηγική ισορροπία.

Τον κώδωνα του κινδύνου για ένοπλη σύγκρουση μεταξύ του Ισραήλ και της Τουρκίας κρούει ο αναλυτής SHAY GAL στην ισραηλινή εφημερίδα Jerusalem Post, μάλιστα στο ίδιο δημοσίευμα περιλαμβάνει και την Ελλάδα, καθώς και την Κύπρο στην εξίσωση για τη Μέση Ανατολή και την ανατολική Μεσόγειο

Η Ελλάδα και η Κύπρος στο επίκεντρο των εξελίξεων

Η Jerusalem Post δεν αφήνει έξω από την ανάλυσή της την Ελλάδα και την Κύπρο σημειώνοντας ότι η Τουρκία δεν απειλεί μόνο το Ισραήλ, αλλά και τη σταθερότητα στην Ανατολική Μεσόγειο. Η Ελλάδα και η Κύπρος παρακολουθούν στενά τις εξελίξεις, καθώς μια τουρκική κλιμάκωση θα μπορούσε να επηρεάσει άμεσα τα συμφέροντά τους.

Κάνει αναφορά και στα εξοπλιστικά προγράμματα αναφέροντας ότι η Ελλάδα και η Κύπρος ενισχύουν τις ένοπλες δυνάμεις τους με τη βοήθεια του Ισραήλ.

Η Ελλάδα έχει προμηθευτεί εκτοξευτές πυραύλων Elbit PULS και αντιαρματικούς πυραύλους Spike της Rafael, ενώ η Κύπρος αναπτύσσει το προηγμένο σύστημα αεράμυνας Barak MX της Ισραηλινής Αεροπορικής Βιομηχανίας. Η στρατιωτική αναβάθμιση αυτών των χωρών, σε συνδυασμό με την αυξανόμενη απομόνωση της Τουρκίας στη διεθνή σκηνή, μπορεί να αλλάξει τις ισορροπίες στην περιοχή.

Αναλυτές επισημαίνουν ότι μια αποδυναμωμένη Τουρκία θα μπορούσε να χάσει τον έλεγχο στην κατεχόμενη Βόρεια Κύπρο, δημιουργώντας ευκαιρίες για την ΕΕ και τον ΟΗΕ να πιέσουν για τον τερματισμό της τουρκικής κατοχής στο νησί.

Σε επικίνδυνα επίπεδα οι εντάσεις Ιεροσολύμων και Άγκυρας

Σε εκτεταμένη ανάλυσή του SHAY GAL η ισραηλινή εφημερίδα, σημειώνει ότι οι εντάσεις μεταξύ Ισραήλ και Τουρκίας έχουν φτάσει σε επικίνδυνα επίπεδα, με την Άγκυρα να αυξάνει τη στρατιωτική της παρουσία στην περιοχή και το Τελ Αβίβ να εξετάζει όλα τα ενδεχόμενα.

Το ίδιο δημοσίευμα υπογραμμίζει ότι οι πρόσφατες δηλώσεις του Τούρκου προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν περί στρατιωτικής εμπλοκής στη Μέση Ανατολή, σε συνδυασμό με την αυξημένη τουρκική δραστηριότητα στη θάλασσα και τον εναέριο χώρο, έχουν εντείνει τις ανησυχίες στο Ισραήλ.

  • Παράλληλα, η ισραηλινή κυβέρνηση παρακολουθεί στενά τις κινήσεις της Άγκυρας, ειδικά μετά τις επιθέσεις της Χαμάς και την αλλαγή των γεωπολιτικών ισορροπιών στην περιοχή.

Η Jerusalem Post τονίζει ότι η κατάσταση επιδεινώνεται λόγω των στρατηγικών συμμαχιών που διαμορφώνονται. Η Τουρκία ενισχύει τις σχέσεις της με το Ιράν και το Κατάρ, ενώ το Ισραήλ λαμβάνει στήριξη από τις Ηνωμένες Πολιτείες και περιφερειακούς συμμάχους όπως η Ελλάδα και η Κύπρος.

Τα σενάρια στρατιωτικής σύγκρουσης δεν θεωρούνται πλέον ακραία, με αναλυτές να προειδοποιούν για τον κίνδυνο απρόβλεπτων εξελίξεων που θα μπορούσαν να αποσταθεροποιήσουν ολόκληρη την περιοχή.

Οι επόμενες κινήσεις των δύο πλευρών θα είναι καθοριστικές. Το Ισραήλ ενισχύει την άμυνά του και προχωρά σε στρατηγικές κινήσεις αποτροπής, ενώ η Τουρκία διαμηνύει πως δεν θα διστάσει να αναλάβει δράση εάν το θεωρήσει απαραίτητο. Οι εξελίξεις αναμένονται με ιδιαίτερο ενδιαφέρον, καθώς το ενδεχόμενο σύγκρουσης μοιάζει πλέον πιο ρεαλιστικό από ποτέ.

Η Τουρκία παγιώνει την επιρροή της στη Συρία

Ο αναλυτής SHAY GAL σημειώνει ότι μετά το υποστηριζόμενο από την Τουρκία πραξικόπημα του Δεκεμβρίου 2024 στη Δαμασκό, η Άγκυρα ελέγχει άμεσα ή έμμεσα περίπου 8.000 τ.χλμ. συριακού εδάφους.

Η νέα συριακή κυβέρνηση, ευθυγραμμισμένη πλήρως με την Τουρκία, διαπραγματεύεται ένα αμυντικό σύμφωνο που θα φιλοξενήσει μόνιμα τουρκικά στρατεύματα και εξελιγμένα αντιαεροπορικά συστήματα. Παράλληλα, η Τουρκία προετοιμάζει αεροπορικές βάσεις στη βόρεια Συρία, αυξάνοντας την ικανότητά της για επιθέσεις με drones, που μπορούν να απειλήσουν άμεσα το Ισραήλ.

Η έκθεση της Επιτροπής Nagel τον Ιανουάριο του 2025 προσδιόρισε τη στρατιωτική περιχαράκωση της Τουρκίας ως δυνητικά «ακόμη πιο επικίνδυνη από την ιρανική απειλή». Ο πρώην επικεφαλής του Κέντρου Dado του IDF, ταξίαρχος Eran Ortal, τόνισε ότι οι εξελιγμένες ικανότητες της Τουρκίας σε drone και ηλεκτρονικό πόλεμο αποτελούν κρίσιμους κινδύνους για την ασφάλεια του Ισραήλ.

Η Τουρκία και η τρομοκρατική Χαμάς είναι ένας επικίνδυνος δεσμός

Ένας επιπλέον παράγοντας ανησυχίας είναι η ανοιχτή υποστήριξη της Τουρκίας προς τη Χαμάς, η οποία έχει αυξήσει την παρουσία της σε τουρκικό έδαφος, συντονίζοντας επιθέσεις από την Κωνσταντινούπολη.

Σύμφωνα με πληροφορίες των ισραηλινών μυστικών υπηρεσιών, η Χαμάς επεκτείνει πλέον τη δράση της και στην κατεχόμενη από τους Τούρκους Βόρεια Κύπρο. Αυτό ενισχύει τις ανησυχίες ότι η Τουρκία μπορεί να χρησιμοποιήσει τους πληρεξούσιους της εναντίον του Ισραήλ μέσω νέων στρατιωτικών βάσεων.

Η τουρκική υποστήριξη στη Χαμάς και η αυξανόμενη επιρροή της Τουρκίας στη Συρία δημιουργούν έναν επικίνδυνο άξονα, που περιορίζει την ελευθερία κινήσεων του Ισραήλ και αλλάζει τις ισορροπίες στη Μέση Ανατολή.

* Ο συγγραφέας είναι ειδικός στις στρατηγικές επικοινωνίες και την εθνική ασφάλεια, με εξειδίκευση στη διαχείριση κρίσεων και την αντιμετώπιση της παραπληροφόρησης. Προηγουμένως διετέλεσε Αντιπρόεδρος Εξωτερικών Σχέσεων στην Ισραηλινή Αεροδιαστημική Industries και έχει συμβουλέψει ανώτερους ισραηλινούς αξιωματούχους για αμυντική και διπλωματική στρατηγική κατά τη διάρκεια εθνικών έκτακτων αναγκών.

* The writer (SHAY GAL) is an expert in strategic communications and national security, specializing in crisis management and countering disinformation. He previously served as Vice President of External Relations at Israel Aerospace Industries and has advised senior Israeli officials on defense and diplomatic strategy during national emergencies.

photo: Ο Πρωθυπουργός του Ισραήλ, Μπενιαμίν Νετανιάχου θεωρείτην Τουρκία ως τον μεγαλύτερο εχθρό της χώρας του. Φωτογραφία via Nenjamin Netanyahu

ΠΗΓΗ: Εφημερίδα Jerusalem Post – Ανάλυση του SHAY GAL

https://hellasjournal.com/2025/04/mia-sygkrousi-tou-israil-me-tin-tourkia-sto-edafos-tis-syrias-den-einai-pleon-ena-fantastiko-senario-i-ellada-kai-i-kypros-sto-epikentro-ton-exelixeon-metaxy-ton-ierosolymon-kai-tis-agkyras/