Αρχική Blog Σελίδα 821

Αλέξης ντε Τοκβίλ: ανασφάλεια στον Οίκο

Από
anixneuseis
-
0

 

φωτο: Αλέξης ντε Τοκβίλ (Alexis de Tocqueville), Γάλλος πολιτικός στοχαστής και συγγραφέας του κλασικού έργου Η Δημοκρατία στην Αμερική.
Αλέξης ντε Τοκβίλ

1840 Παρίσι

Ο Αμερικανός, ιθαγενής των Ηνωμένων Πολιτειών, προσκολλάται στα αγαθά του κόσμου τούτου σαν να είναι βέβαιος πως δεν θα πεθάνει ποτέ· και τόσο σπεύδει να αρπάξει ό,τι βρίσκεται στην εμβέλειά του, που θα πίστευε κανείς πως ζει με τον διαρκή φόβο ότι δεν θα προλάβει να τα απολαύσει. Αρπάζει τα πάντα, αλλά δεν κρατά τίποτα σφιχτά· γρήγορα χαλαρώνει τη λαβή του για να κυνηγήσει καινούριες απολαύσεις.

Στην Αμερική, ένας άνθρωπος χτίζει ένα σπίτι για να περάσει εκεί τα γηρατειά του — και το πουλά πριν ακόμη μπει η σκεπή. Φυτεύει έναν κήπο, και τον ενοικιάζει όταν μόλις αρχίζουν να καρπίζουν τα δέντρα. Καλλιεργεί ένα χωράφι, αλλά αφήνει σε άλλους τη συγκομιδή. Ασπάζεται ένα επάγγελμα και το εγκαταλείπει. Εγκαθίσταται σε έναν τόπο και γρήγορα τον εγκαταλείπει για να κυνηγήσει αλλού τις μεταβαλλόμενες επιθυμίες του. Αν οι προσωπικές του υποχρεώσεις τού αφήσουν λίγο χρόνο, ρίχνεται αμέσως στη δίνη της πολιτικής. Κι αν στο τέλος ενός αδιάκοπου χρόνου εργασίας βρει μερικές μέρες άδειας, η ανυπόμονη περιέργειά του τον σπρώχνει να διασχίσει τις απέραντες εκτάσεις των Ηνωμένων Πολιτειών· μπορεί να ταξιδέψει δύο χιλιάδες χιλιόμετρα μέσα σε λίγες ημέρες για να αποτινάξει το ίδιο του το συναίσθημα της ευτυχίας. Ο θάνατος τον προφταίνει τελικά — αλλά πάντα πριν κοπάσει η άκαρπη καταδίωξη της τέλειας ευδαιμονίας που αιωνίως τού διαφεύγει.

Με την πρώτη ματιά, υπάρχει κάτι παράδοξο σε αυτή τη βαθιά ανησυχία τόσων ευτυχισμένων ανθρώπων, σε αυτήν την ανησυχία που φωλιάζει εν μέσω αφθονίας. Ωστόσο, το φαινόμενο αυτό είναι τόσο παλιό όσο και ο κόσμος· το καινούριο δεν είναι η εικόνα, αλλά το γεγονός ότι ολόκληρος λαός την ενσαρκώνει.

Η έλξη προς τις υλικές απολαύσεις πρέπει να θεωρηθεί ως η αρχική πηγή αυτής της μυστικής ανησυχίας που προδίδουν οι πράξεις των Αμερικανών, όπως και της αστάθειας που καθημερινά επιδεικνύουν. Όποιος έχει αφιερώσει την καρδιά του αποκλειστικά στην αναζήτηση της επίγειας ευμάρειας, βρίσκεται σε διαρκή βιασύνη· έχει στη διάθεσή του περιορισμένο χρόνο για να φτάσει, να αρπάξει και να απολαύσει. Η ανάμνηση της βραχύτητας της ζωής τού γίνεται μόνιμο κίνητρο. Πέρα από τα αγαθά που ήδη κατέχει, φαντάζεται συνεχώς χιλιάδες άλλα που ο θάνατος θα του στερήσει αν δεν τα δοκιμάσει αμέσως. Η σκέψη αυτή τον γεμίζει άγχος, φόβο και μεταμέλεια, κρατώντας το πνεύμα του σε διαρκή αναστάτωση, που τον ωθεί να αλλάζει συνεχώς σχέδια και τόπο διαμονής.

Αν σε αυτή την έφεση προς τη σωματική ευζωία προστεθεί και μια κοινωνική συνθήκη στην οποία ούτε οι νόμοι ούτε τα έθιμα κρατούν τον άνθρωπο σε κάποια σταθερότητα, τότε προστίθεται ακόμη ένα ισχυρό ερέθισμα σε αυτή την ανήσυχη φύση. Βλέπει κανείς τότε ανθρώπους να αλλάζουν αδιάκοπα κατεύθυνση, υπό τον φόβο μην τυχόν και χάσουν τον συντομότερο δρόμο προς την ευτυχία.

Είναι εύκολο να κατανοήσει κανείς πως, όταν οι άνθρωποι είναι παθιασμένοι με τις σωματικές απολαύσεις, επιθυμούν με ένταση αλλά και απογοητεύονται εύκολα. Αφού ο απώτερος σκοπός τους είναι η απόλαυση, τα μέσα για να την επιτύχουν πρέπει να είναι άμεσα και εύκολα — αλλιώς, ο κόπος θα υπερτερεί της ίδιας της ευχαρίστησης. Έτσι, η κυρίαρχη ψυχική τους κατάσταση είναι ταυτόχρονα φλογερή και νωθρή, ορμητική και εξαντλημένη. Ο θάνατος, πολλές φορές, τούς τρομάζει λιγότερο απ’ ό,τι η επιμονή σε μια συνεχόμενη προσπάθεια προς έναν σταθερό σκοπό.

Το Lapham’s Quarterly είναι ένα εγχείρημα του American Agora Foundation, το οποίο είναι αφιερωμένο στην καλλιέργεια της εκτίμησης και της εξοικείωσης με τη χρησιμότητα και την αξία της ιστορίας.

1840 | Paris

Home Insecurity

Alexis de Tocqueville

A native of the United States clings to this world’s goods as if he were certain never to die; and he is so hasty in grasping at all within his reach that one would suppose he was constantly afraid of not living long enough to enjoy them. He clutches everything, he holds nothing fast, but soon loosens his grasp to pursue fresh gratifications.

In the United States a man builds a house in which to spend his old age, and he sells it before the roof is on; he plants a garden and lets it just as the trees are coming into bearing; he brings a field into tillage and leaves other men to gather the crops; he embraces a profession and gives it up; he settles in a place, which he soon afterward leaves to carry his changeable longings elsewhere. If his private affairs leave him any leisure, he instantly plunges into the vortex of politics; and if at the end of a year of unremitting labor he finds he has a few days’ vacation, his eager curiosity whirls him over the vast extent of the United States, and he will travel fifteen hundred miles in a few days to shake off his happiness. Death at length overtakes him, but it is before he is weary of his bootless chase of that complete felicity which forever escapes him.

At first sight there is something surprising in this strange unrest of so many happy men, restless in the midst of abundance. The spectacle itself, however, is as old as the world; the novelty is to see a whole people furnish an exemplification of it.

Their taste for physical gratifications must be regarded as the original source of that secret disquietude which the actions of the Americans betray and of that inconstancy of which they daily afford fresh examples. He who has set his heart exclusively on the pursuit of worldly welfare is always in a hurry, for he has but a limited time at his disposal to reach, to grasp, and to enjoy it. The recollection of the shortness of life is a constant spur to him. Besides the good things that he possesses, he every instant fancies a thousand others that death will prevent him from trying if he does not try them soon. This thought fills him with anxiety, fear, and regret and keeps his mind in ceaseless trepidation, which leads him perpetually to change his plans and his abode.

If in addition to the taste for physical well-being a social condition be added in which neither laws nor customs retain any person in his place, there is a great additional stimulant to this restlessness of temper. Men will then be seen continually to change their track for fear of missing the shortest cut to happiness.

It may readily be conceived that if men passionately bent on physical gratifications desire eagerly, they are also easily discouraged; as their ultimate object is to enjoy, the means to reach that object must be prompt and easy, or the trouble of acquiring the gratification would be greater than the gratification itself. Their prevailing frame of mind, then, is at once ardent and relaxed, violent and enervated. Death is often less dreaded by them than perseverance in continuous efforts to one end.

Lapham’s Quarterly is a project of the American Agora Foundation, which is dedicated to fostering an appreciation of, and acquaintance with, the uses and value of history.

Στ. Κωνσταντινίδης: το Ισραήλ, η Τουρκία, οι ΗΠΑ κι εμείς

Από
anixneuseis
-
1
Στέφανος Κωνσταντινίδης

Η τελευταία επίσκεψη του Ισραηλινού πρωθυπουργού Βενιαμίν Νετανιάχου στον Λευκό Οίκο και η συνάντησή του με τον Αμερικανό πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ δεν θα ήταν σίγουρα αυτή που ανέμενε και πολύ πιθανόν να του άφησε μια πικρή γεύση.

Το γεγονός ότι ο Τραμπ εκθείασε ενώπιόν του τον Ερντογάν, σίγουρα δεν θα ήταν μια ευχάριστη στιγμή για τον ίδιο και αυτό φαινόταν και από την αμηχανία της γλώσσας του σώματος του. Από την άλλη βέβαια θα ήταν λάθος να θεωρηθεί ότι μειώθηκε το όποιο ενδιαφέρον των ΗΠΑ για την ασφάλεια του Ισραήλ. Υπό οποιεσδήποτε συνθήκες, αυτό παραμένει η προτεραιότητα των Αμερικανών και του Τραμπ στην Μέση Ανατολή.

Ίσως όμως ο Τραμπ, με την ωμή συναλλακτική προσέγγιση  που χρησιμοποιεί να θέλησε να στείλει ένα μήνυμα, όχι τόσο στο Ισραήλ όσο στον ίδιο τον Νετανιάχου, ότι είναι αυτός και οι ΗΠΑ που αποφασίζουν για τις γενικότερες εξελίξεις στη Μέση Ανατολή και όχι το Ισραήλ και ο πρωθυπουργός του. Αυτό το νόημα φαίνεται να είχε, επιπλέον των επαίνων για τον Ερντογάν, και η ανακοίνωση για απευθείας συνομιλίες με την Τεχεράνη. Κάτι που επίσης δεν θα ήθελε σίγουρα να συμβεί ο Νετανιάχου, ανεξάρτητα αν αυτές θα πετύχουν ή όχι.

Όσον αφορά τις σχέσεις Ισραήλ και Τουρκίας και την έντονη διαμάχη τους στη Συρία μετά την πτώση του Άσαντ, επιβεβαιώνεται αυτό που έγραψε κατ’επανάληψη αυτή η στήλη, ότι ο Τραμπ και οι Αμερικανοί δεν επιθυμούν μια σύγκρουση ανάμεσα στις δύο χώρες και ότι θα ασκηθεί ένα είδος επιδιαιτησίας για να υπάρξει ασφάλεια για το Ισραήλ αλλά ταυτόχρονα και τουρκική παρουσία στη Συρία. Αυτό ήταν το μήνυμα του Τραμπ όταν είπε στον Νετανιάχου, δημόσια, ότι θα επιλύσει τις όποιες διαφορές ανάμεσα στις δύο χώρες, αφού όπως είπε ο Ερντογάν είναι φίλος του και αρκετά έξυπνος. Είπε δε στον Νετανιάχου ότι για όλα αυτά χρειάζεται λογική. «Πρέπει να είσαι λογικός, του είπε,  πρέπει να είμαστε λογικοί». Εκπληκτικό βεβαίως, όταν μιλά  ο Τραμπ για λογική.

Επομένως αυτό που προκύπτει από την επίσκεψη Νετανιάχου στην Ουάσιγκτον είναι ότι η ασφάλεια του Ισραήλ από αμερικανικής σκοπιάς είναι εξασφαλισμένη αλλά ότι δεν θα μπορεί ο ίδιος να κατευθύνει όπως θέλει την αμερικανική πολιτική στην περιοχή της Μέσης Ανατολής. Αυτό σημαίνει ότι οι Αμερικανοί θα κάνουν μια προσπάθεια να διαπραγματευτούν με την Τεχεράνη το πυρηνικό της πρόγραμμα και μόνο αν αυτές οι διαπραγματεύσεις αποτύχουν, θα είναι πιθανόν ο Τραμπ να αποφασίσει να πλήξει το Ιράν.

Όσον αφορά δε την Τουρκία έγινε επίσης σαφές ότι οι Αμερικανοί αποδίδουν μεγάλη σημασία σε μιας μορφής στρατηγική σχέση μαζί της. Φυσικά τίποτα δεν εγγυάται ότι κάποια στιγμή δεν θα μπορούσαν  οι αμερικανοτουρκικές σχέσεις να οδηγηθούν και σε δύσκολα μονοπάτια. Όμως δεν είναι αυτό που φαίνεται αυτή τη στιγμή στον ορίζοντα. Για τους Αμερικανούς φαίνεται πως η Τουρκία έχει μεγάλη σημασία για τον ρόλο που θα μπορούσε να διαδραματίσει στο μέτωπο της Ασίας αλλά και σε αυτό της Μαύρης Θάλασσας όπου έχει πετύχει να έχει καλές σχέσεις τόσο με τη Ρωσία όσο και με την Ουκρανία.

Τούτων λεχθέντων μένει να δούμε πως οι σχέσεις ανάμεσα στο τρίγωνο ΗΠΑ-Ισραήλ-Τουρκία επηρεάζουν την Ελλάδα και την Κύπρο. Αν και είναι σχεδόν βέβαιο ότι για τον Τραμπ και τους Αμερικανούς η Τουρκία έχει μεγαλύτερη στρατηγική αξία από ότι η Ελλάδα και η Κύπρος, αυτό δεν σημαίνει ότι η Αθήνα και η Λευκωσία δεν διαθέτουν επίσης ισχυρά χαρτιά. Η στρατηγική τους σημασία είναι σημαντική για τους αμερικανικούς σχεδιασμούς τόσο στην Ανατολική Μεσόγειο όσο και την ευρύτερη Μέση Ανατολή.

Φαίνεται όμως ότι η σχέση Ελλάδας και Κύπρου με την Ουάσιγκτον δεν γίνεται κατ’ ανάγκη ισχυρότερη αν περνά μέσα από το Ισραήλ, όπως υποστηρίζουν κάποιοι. Και ίσως η επένδυση που έχουν κάνει Αθήνα και Λευκωσία στο Ισραήλ να μην είναι και η καλύτερη, ειδικά με όσα είδαμε και ακούσαμε από τον Τραμπ στην τελευταία επίσκεψη του Νετανιάχου στον Λευκό Οίκο. Για παράδειγμα το Ισραήλ και το ισχυρό εβραϊκό λόμπι στις ΗΠΑ πιθανόν να επιβραδύνουν την παραχώρηση των F-35 στην Τουρκία, αλλά δεν θα μπορέσουν να την αποτρέψουν. Λυδία λίθος της συμμαχίας με το Ισραήλ θα είναι η πόντιση του περίφημου καλωδίου ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ την οποίαν θέλει να εμποδίσει η Τουρκία. Θα διαδραματίσει ρόλο το Ισραήλ στο να αντιμετωπιστεί η τουρκική απειλή ή θα παραμείνει απαθές και η όλη ευθύνη προστασίας του έργου αυτού θα αφεθεί στην Ελλάδα; Ασφαλώς στο θέμα αυτό σημαντικός θα είναι και ο ρόλος που θα διαδραματίσει και η Ουάσιγκτον.

Αν η Τουρκία πετύχει να εμποδίσει την πόντιση του καλωδίου και την ηλεκτρική διασύνδεση ανάμεσα στις τρεις χώρες, τότε η Ελλάδα και η Κύπρος θα έχουν αποδεχθεί την νέο-οθωμανική επικυριαρχία στην Ανατολική Μεσόγειο και το Αιγαίο. Για το Ισραήλ το έργο αυτό  δεν έχει την ίδια σημασία.

Ελλάδα και η Κύπρος έχουν για τους Αμερικανούς τη δική τους στρατηγική σημασία αλλά φυσικά θα πρέπει να αντιληφθούν τη συναλλακτική πολιτική του Τραμπ και να μη παραμείνουν στο επίπεδο του δούναι χωρίς λαβείν. Πιθανόν η Αλεξανδρούπολη να μην έχει πια την ίδια σημασία, αν ο Τραμπ πετύχει τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία, αλλά η Σούδα παραμένει μια τεράστιας σημασίας βάση για τους Αμερικανούς για τον έλεγχο της Μέσης Ανατολής.

Είναι ένα ισχυρό χαρτί της Αθήνας στις γεωπολιτικές ανακατατάξεις που σημειώνονται αυτή την ώρα. Εφόσον δε οι ελληνικές ελίτ και όλα τα κόμματα, εκτός από το ΚΚΕ και κάποιες ομάδες της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς, έχουν ταχθεί υπέρ της αμερικανικής παρουσίας στην Ελλάδα, θα πρέπει να διεκδικήσουν εγγυήσεις για την εθνική κυριαρχία της χώρας απέναντι στον τουρκικό επεκτατισμό. Το ίδιο ισχύει και για την Κύπρο από τη στιγμή που πέραν της χρήσης των βρετανικών βάσεων η Λευκωσία παρέχει κάθε μορφής διευκολύνσεις στους Αμερικανούς, έχει επί της ουσίας ενταχθεί στους στρατηγικούς τους σχεδιασμούς.

Από τη στιγμή που παρέχονται όλα αυτά στους Αμερικανούς, θα έπρεπε να τεθούν επί τάπητος και τα δικά μας θέματα ασφαλείας απέναντι στην Τουρκία. Προπάντων που οι δικές μας ελίτ απεμπόλησαν την πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική και τις καλές σχέσεις με τη Ρωσία και άλλες χώρες, κάτι που δεν  έκανε η Τουρκία, και επέλεξαν τη «σωστή πλευρά» της Ιστορίας. Να υιοθετήσουν επομένως τη συναλλακτική πολιτική του ίδιου του Τραμπ και να προστατέψουν τα δικά τους εθνικά συμφέροντα. Να μη παρέχουν  μόνο υπηρεσίες στο Ισραήλ και τις ΗΠΑ.

*Πανεπιστημιακός, συγγραφέας, ποιητής.   [email protected]  Από τις Εκδόσεις «ΒΑΚΧΙΚΟΝ» κυκλοφορεί η ποιητική του συλλογή «μεταΛΕΞΗΜΑΤΑ»και από τις εκδόσεις «ΓΕΡΜΑΝΟΣ» το μυθιστόρημα του, «Εγώ, ο Αλέξης Λάμαρης».

philenews.com

“NEOTΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟ ΑΝΑΤΟΛΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ…”

Από
anixneuseis
-
0

Γράφει Ο Ευθύμιος

-Syria: OI TOYΡΚΙΚΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΕΣΤΕΙΛΑΝ ΝΕΕΣ ΕΝΙΣΧΥΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΒΟΡΕΙΑ ΣΥΡΙΑ ΠΑΡΑ ΤΗΣ ΣΥΝΟΜΙΛΙΕΣ ΜΕ ΤΟ ΙΣΡΑΗΛ..!!

Στην περιοχη Ιντλιμπ, Αζαζ, Μανμπιτζ εστειλαν τεθωρακισμενα και τουρκικα πυροβολα τουρκικης κατασκευης Firtina των 155 χιλιοστων. Οι τουρκοι θελουν να ελεγχουν το αεροδρομιο Menagh που βρισκεται αναμεσα σε Αφριν και Αζαζ και μετα αλλα αεροδρομια.

ΗELLAS-Ιρακ-Kurdistan: Κουμπάντ Ταλαμπανί : Στο περιθώριο του Φόρουμ των Δελφων, συναντήθηκα με τους Υπουργούς Τουρισμού και Γεωργίας , Aμυνας της Ελλάδας. Συμφωνήσαμε να ενισχύσουμε τη συνεργασία και στους δύο τομείς, ανοίγοντας το δρόμο για κοινή ανάπτυξη και ισχυρότερους δεσμούς Κουρδιστάν-Ελλάδας. Η συνεργασία μας θα συνεχίσει να εμβαθύνει.

-HELLAS: O Μόνιμος εκπρόσωπος της Ελλάδας στα Ηνωμένα Έθνη (ΟΗΕ): “Καταδικάζουμε τις επιθέσεις στη βόρεια και βορειοανατολική Συρία, ιδιαίτερα στο φράγμα Tishreen. Το φράγμα Tishreen είναι ζωτικής σημασίας για την ασφάλεια των υδάτων στην περιοχή”. –

Kurdistan-Turkey-Irak: Δύο HPG έγιναν μάρτυρες σε βομβαρδισμό τουρκικου UAV. Σήμερα το πρωί τεθωρακισμένο τουρκικο όχημα που βομβάρδιζε σήραγγες και θέσεις ανταρτών χτυπήθηκε από ΗPG drone καμικάζι.

-Rum-Syria: τα νεκροταφεία των χριστιανών στην πόλη Jisr al-Shughur δέχθηκαν επίθεση, οι τρομοκράτες HTD του Jolani αφαίρεσαν τους σταυρούς από τους τάφους.

-Turkey: Σε ένα διπλωματικό φόρουμ στην Αττάλεια, ο Ερντογάν εξαπέλυσε σφοδρή επίθεση στο Ισραήλ: “Το Ισραήλ είναι τρομοκρατικό κράτος. Αυτό που συμβαίνει στη Γάζα είναι μαζική δολοφονία, δεν υπάρχει αμφιβολία γι’ αυτό. Το Ισραήλ δεν μπορεί να ονομαστεί αλλιώς. Κανείς δεν έχει το δικαίωμα να αποκαλεί τους Παλαιστίνιους τρομοκράτες – είναι μαχητές της ελευθερίας”.

-Syria-Αlawite-Rum-AANES: Η δεύτερη νηοπομπή ανθρωπιστικης βοήθειας της Αυτόνομης Διοίκησης(ΑΑΝΕΣ), που έφτασε στην Τάμπκα, ξεκίνησε σήμερα προς την παράκτια περιοχή της Συρίας. Και ενω οι Κουρδοι της Ροζαβα κανουν ο,τι μπορουν για να σωσουν τους Αλαουιτες και τους Ρουμ στην Συρια, Ο Γεραπετριτης δεν κανει απολυτος τιποτα…το ξαναλεω απολυτως ΤΙΠΟΤΑ!!! Εδω δεν μπορουν να βαλουν ενα καλωδιο στην θαλασσα..,τους Ρουμ θα σκεφτουν..(Παλι καλα που ο Ευάγγελος Σέκερης στον OHE καταδικασε της τουρκικες επιθεσεις στο Τισχριν.)

-Afrin-Syria: Άμαχοι συνεχίζουν να σφαγιάζονται από τρομοκράτες του HTS-SNA στο Afrin!χθες το σώμα ενός ηλικιωμένου βρέθηκε μέσα σε μια αποθήκη κοντά στο τζαμί στο χωριό Qitmê, στην περιοχή Sharan της περιοχής Afrin. Σύμφωνα με φωτογραφίες, το σώμα έφερε σημάδια βασανιστηρίων και ξυλοδαρμού.

-Afrin-Syria:Ο Συμπρόεδρος του PYD Aleppo Selah Sino:-Το Αφρίν εξακολουθεί να είναι υπό κατοχή σήμερα. -Εάν δεν αποσυρθούν όλες οι συμμορίες, οι κάτοικοι του Αφρίν δεν θα επιστρέψουν. -Ο λαός του Αφρίν μπορεί να αυτοκυβερνηθεί Δεν θα δεχθούμε ποτέ κανέναν άλλο να μας κυβερνήσει. Mεχρι 15 Απριλιου θα πρεπει να εκενωθει το Αφριν απο εποικους Αραβες και SNA τρομοκρατες.

-Ιran-Baluchistan:Το Ιράν εκτέλεσε 9 Μπαλόχ σε 3 ημέρες, έχει δηλωθεί ότι θα εκτελεστεί η θανατική ποινή σε άλλους 4 Μπαλόχους.

-Daraa: Bilal al-Drubi, Διοικητής της 40ης Μεραρχίας του HTS, σκοτώθηκε στις συνεχιζόμενες συγκρούσεις με την 8η Ταξιαρχία στη νότια συριακή επαρχία Daraa.Θα ξεσπάσουν συγκρούσεις στο Busra al-Sham; Οι νέες συνοδείες του HTS τρομοκρατων ξεκίνησαν για την Μπούσρα .

-Syria: Alawite-Homs: Το HTS έκλεισε τις γειτονιές των Αλεβιτών στη Χομς με φράγματα – Ένοπλες δυνάμεις τρομοκρατων που συνδέονται με το HTS έκλεισαν τη συνοικία των Αλεβιτών στη Χομς με φράγματα. Ο Αλ Τζολάνι και η συμμορία του HTS μετέφεραν τα πτώματα 7.000 Αλαουιτών αμάχων από τις συριακές ακτές σε ομαδικούς τάφους στην Ιντλίμπ για να τα κρύψουν από τη διεθνή επιτροπή έρευνας.

-Syria:Στην περιοχη της Παλμυρας οι τρομοκρατες του HTS κήρυξαν συναγερμο.

-Syria-AANES: Mικροσυμπλοκες με τρομοκρατες SNA ειχαν οι μοναδες SDF σε εγκαταλελειμμενα χωρια στην περιοχη Manbij ,εκει πηγαινουν οι τρομοκρατες για να κλεψουν χαλκο και μεταλα και ο,τι βρουν μεσα στα σπιτια. Το ρευμα επανηρθε στην βορεια Συρια (AANES) αφου επισκευασθηκε το εργοστασιο στο φραγμα Τισχριν. Οι δυνάμεις του διεθνούς συνασπισμού(US) βρίσκονται αυτή τη στιγμή στο φράγμα Tishrin.

-Alawite: Η Γενοκτονια των Αλαουιτων συνεχιζεται( τα <<Μεγαλα>> ελληνικα καναλια το αποκρυβουν..) . O Αλαουίτης κ. Simon Salman Hammad και η σύζυγός του Dalia Asaad Najm σκοτώθηκαν τη νύχτα της 11ης Απριλίου.Τρομοκράτες HTS που προερχόνταν από την πόλη Χούλα, εισέβαλαν στο σπίτι του Hammad στο χωριό Al-Shaniyah στην επαρχία της Χομς και εκτέλεσαν τόσο αυτόν όσο και τη γυναίκα του μπροστά στα παιδιά τους. Ολόκληρος ο πληθυσμός του χωριού Arza απελάθηκε λόγω αλαουϊτικής ταυτότητας. HTS τρομοκρατες καταλαμβάνουν σπίτια και αναγκάζουν κατοίκους να υπογράψουν συμβόλαια μεταβίβασης ιδιοκτησίας.

-Rum Pontos:Στην περιοχη της Κερασουντας του Ρουμ Ποντου χιονισε αρκετα,με αποτελεσμα να υπαρχουν τεραστια προβληματα για τα φουντουκια της περιοχης.

-HELLAS:  Μεγάλη Εβδομάδα, οσοι μπορουν να πανε στης εκκλησιες να υποδεχθουν τον Χριστο!!

Τα 13 αιτήματα του DEM στο Προεδρικό Μέγαρο κατά τη Συνάντηση με τον Ερντογάν

Από
anixneuseis
-
0

 

Για πρώτη φορά μετά από 13 χρόνια, πραγματοποιήθηκε κατ’ ιδίαν συνάντηση μεταξύ του Τούρκου Προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και του Δημοκρατικού Κόμματος των Λαών (DEM). Η συνάντηση διήρκεσε 1 ώρα και 25 λεπτά και πραγματοποιήθηκε στο Προεδρικό Μέγαρο, παρουσία του Αντιπροέδρου του ΑΚΡ Εφκάν Αλά και του Διοικητή της ΜΙΤ, Ιμπραήμ Καλίν.

Η αντιπροσωπεία του DEM αποτελούνταν από τους βουλευτές Σιρρί Σουρεγιά Όντερ και Περβίν Μπουλντάν και είχε αποστολή να υποβάλει 13 αιτήματα εκ μέρους της αποστολής του Ιμραλί, στο πλαίσιο της επανεκκίνησης της διαδικασίας που αποκαλείται είτε “Διαδικασία Ιμραλί” είτε “Δεύτερη Ειρηνευτική Διαδικασία”.

Επόμενο βήμα: Ιμραλί

Η εν λόγω διαδικασία που επιδιώκει μια “Τουρκία χωρίς τρομοκρατία” φαίνεται να επαναπροσδιορίζεται στο πολιτικό προσκήνιο και στα μέσα ενημέρωσης. Στο πλαίσιο αυτής της προσπάθειας, αντιπροσωπεία του DEM υπό την ηγεσία των συμπροέδρων Τουλάι Χατιμογλουλάρι και Τουντσέρ Μπακιρχάν έχει ξεκινήσει επισκέψεις σε πολιτικά κόμματα από τις 10 Μαρτίου. Επόμενος σταθμός της αποστολής του DEM είναι η μετάβαση στο νησί Ιμραλί για συνάντηση με τον Αμπντουλάχ Οτζαλάν.

Πρωτοβουλία από το CHP

Την ίδια στιγμή, το Ρεπουμπλικανικό Λαϊκό Κόμμα (CHP) έχει προτείνει το δικό του “Πακέτο Δημοκρατικοποίησης”, στο οποίο περιλαμβάνονται αιτήματα όπως:

  • Να μπει τέλος στον διορισμό επιτρόπων (kayyum) σε αιρετές διοικήσεις.
  • Να καταργηθούν οι αντιδημοκρατικές διατάξεις.
  • Να αρθεί κάθε περιορισμός στην ελευθερία του τύπου και της έκφρασης.
  • Να καταργηθεί ο νόμος περί παραπληροφόρησης.
  • Να αναθεωρηθεί η νομοθεσία περί προσβολής του Προέδρου.
  • sozcu.com.tr

ΑΝΑΛΥΣΗ ΑΝΙΧΝΕΥΣΕΩΝ

Τα 13 Αιτήματα του DEM — Ένα μήνυμα από το Ιμραλί

Αν και τα πλήρη αιτήματα δεν έχουν διαρρεύσει επίσημα, το γεγονός ότι προέρχονται από την αποστολή του Ιμραλί δείχνει ότι έχουν εγκριθεί από τον Αμπντουλάχ Οτζαλάν, γεγονός βαρύνουσας σημασίας. Είναι σχεδόν βέβαιο πως περιλαμβάνουν:

  • Επανέναρξη του διαλόγου με το Ιμραλί

  • Βελτίωση των συνθηκών κράτησης του Οτζαλάν

  • Αναγνώριση της κουρδικής ταυτότητας στο σύνταγμα

  • Κατάργηση του kayyum και ενίσχυση της τοπικής αυτονομίας

  • Εκδημοκρατισμός της Δικαιοσύνης και της Ενημέρωσης

  • Αποστρατιωτικοποίηση του Κουρδικού

Η χρονική στιγμή είναι καθοριστική: το DEM επιχειρεί να ανακτήσει νομιμοποίηση στα μάτια της βάσης του, με έμφαση στη συμμετοχή στον θεσμικό διάλογο αντί για περιθωριοποίηση. Επιπλέον, το κόμμα τεστάρει τα όρια της κυβέρνησης σε μια συγκυρία όπου ο Ερντογάν εμφανίζεται να αναζητά νέες ισορροπίες.

2. Το Πολιτικό Πλαίσιο — Παιχνίδι υψηλού ρίσκου για τον Ερντογάν

Η κυβέρνηση Ερντογάν βρίσκεται σε κρίσιμη φάση μετά τις δημοτικές εκλογές, όπου το ΑΚΡ υπέστη σημαντική ήττα — ακόμα και στην Κωνσταντινούπολη. Αυτό έχει οδηγήσει σε διπλωματικές κινήσεις επαναπροσέγγισης με εσωτερικούς και εξωτερικούς αντιπάλους.

Η συνάντηση με το DEM μετά από 13 χρόνια “πάγου”, υποδηλώνει ότι το προεδρικό μέγαρο αναζητά:

  • Νέα κοινωνική συναίνεση εντός Τουρκίας

  • Επαναφορά της “ειρηνευτικής” ρητορικής για διεθνή κατανάλωση

  • Χειραγώγηση των ισορροπιών στον κουρδικό χώρο ενόψει επόμενων εκλογών

Ωστόσο, ο κίνδυνος για τον Ερντογάν είναι διττός: αφενός μπορεί να κατηγορηθεί από εθνικιστικούς κύκλους για “υποχωρήσεις”, αφετέρου το DEM ενισχύεται ως θεσμικός συνομιλητής, κάτι που μπορεί να πυροδοτήσει και νέες εντάσεις.

3. Η “Δεύτερη Διαδικασία Ειρήνης”;

Η συνάντηση αυτή μυρίζει επανεκκίνηση της “Διαδικασίας Ειρήνης”, αλλά με νέους όρους. Υπάρχουν όμως πολλές διαφορές σε σχέση με το 2013:

  • Το κουρδικό ζήτημα δεν κυριαρχεί στον δημόσιο λόγο όσο τότε.

  • Ο διεθνής παράγοντας (ΗΠΑ, ΕΕ) δεν πιέζει ανοιχτά για λύση.

  • Η κοινωνία είναι διχασμένη και λιγότερο αισιόδοξη.

  • Η “νέα ΜΙΤ” υπό τον Ιμπραήμ Καλίν ενδέχεται να διαχειριστεί διαφορετικά τις παρασκηνιακές διαπραγματεύσεις.

Αν το Ιμραλί μπει ξανά στο κάδρο των διαπραγματεύσεων, αυτό σημαίνει στροφή 180° από την πολιτική καταστολής της τελευταίας δεκαετίας. Όμως κανείς δεν εγγυάται σταθερότητα ή αποτελέσματα.

4. Το Πακέτο Δημοκρατικοποίησης του CHP — Ανταγωνισμός ή Συμπληρωματικότητα;

Το CHP με τη δική του πρόταση δείχνει ότι διεκδικεί τον ρόλο “αντιπολίτευσης με πρόγραμμα” και όχι μόνο με αντι-ερντογανισμό. Τα βασικά σημεία του πακέτου:

  • Τερματισμός των kayyum → Συγκλίνει με τις θέσεις DEM.

  • Κατάργηση αντιδημοκρατικών νόμων → Πλαίσιο για δικαιώματα και ελευθερίες.

  • Ανάσχεση των περιορισμών στην ενημέρωση → Πίεση προς τον έλεγχο της ΜΜΕ.

Το πολιτικό διακύβευμα εδώ είναι: ποιος θα ηγηθεί της μετα-ερντογανικής μετάβασης; Αν το DEM κινηθεί κοντά στο CHP, διαμορφώνεται μέτωπο. Αν, όμως, συνεχίσει τον διάλογο με τον Ερντογάν, τότε η συμμαχία της αντιπολίτευσης κινδυνεύει με διάσπαση.

 Συμπέρασμα

Η συνάντηση ήταν μεταβατική και επικίνδυνα ενδιαφέρουσα. Δεν είναι ούτε τυπική προσέγγιση, ούτε πλήρης αλλαγή πολιτικής. Το DEM δοκιμάζει το έδαφος. Ο Ερντογάν επεξεργάζεται σενάρια. Το CHP επιμένει στη θεσμική αντεπίθεση.

Το 2025 ίσως εξελιχθεί σε έτος ζύμωσης για τη νέα Τουρκία. Όμως όλα θα εξαρτηθούν από:

  • Την πορεία της οικονομίας

  • Τις αντιδράσεις του στρατού και των εθνικιστών

  • Τη στάση της ΕΕ, του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ στο κουρδικό

Κ. Κυριακόπουλος: Ευρώπη… Καταδικασμένη να παραμείνει ουραγός ενώ η παγκόσμια γεωστρατηγική εξίσωση επαναδιατυπώνεται

Από
anixneuseis
-
1
 

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Η διαχείριση την οποία επέλεξαν οι Αμερικανοί, στην προσπάθειά τους να τροποποιήσουν την φυσιογνωμία, το μερίδιο μεταξύ των πρωταγωνιστών και κυρίως τους όρους που θα διέπουν την νέα ισορροπία ισχύος στο διεθνές σύστημα, θέτει σε κίνηση ισχυρές τεκτονικές δυνάμεις, ικανές να πυροδοτήσουν ανατροπές σε ολόκληρον τον πλανήτη…

Το πολιτικό καύσιμο υπάρχει. Και η ύπαρξή του εγγυάται ότι αυτή η συγκρουσιακή διαδικασία θα πρέπει να θεωρείται πρακτικά ΜΗ αναστρέψιμη. Αυτό το πολιτικό καύσιμο, είναι το τεράστιο παγκόσμιο χρέος το οποίο υπερσυσσώρευσε η χρηματοδότηση της μεταπολεμικής «ανάπτυξης» και το οποίο ανέρχεται σήμερα στο ιλιγγιώδες ποσόν των 320 τρις δολαρίων και ισοδυναμεί με το 335% του παγκοσμίου ΑΕΠ, ενώ η ίδια η διαδικασία της περαιτέρω διεύρυνσής του, έχει μπει στον αυτόματο και η συγκεκριμένη πρόκληση επείγει να διευθετηθεί πριν εκτροχιάσει πλήρως το διεθνές σύστημα. Αυτή λοιπόν η ωρολογιακή βόμβα, αποτελεί μέρος μιας πολυσύνθετης εξίσωσης, η οποία δεν επιλύεται με παραδοσιακές μεθόδους, διότι οι πάντες θεωρούν ότι υπάρχουν αλλεπάλληλα λάθη στην «εκφώνηση» και ως εκ τούτου αυτή η εξίσωση θα πρέπει να επαναδιατυπωθεί, αφού όμως προηγουμένως τροποποιηθεί ριζικά το σύνολο των μεταβλητών της.

Εάν σε αυτήν την νέα κατάσταση, συμπεριλάβει κανείς αναγκαστικά και τα καινούρια «φιλέτα» (τεχνογνωσίας και γεωπολιτικής) που έχουν εισβάλει στην ατζέντα των διαχειριστών της σύγχρονης γεωστρατηγικής, γίνεται αντιληπτό ότι η επαναδιατύπωση αυτής της εξίσωσης, είναι μια εξαιρετικά σύνθετη και δύσκολη διαδικασία. Και αυτήν ακριβώς την διαδικασία ενεργοποίησαν οι πρωτοβουλίες που αναλαμβάνει η νέα Αμερικανική διοίκηση.

Η επιτυχία του εγχειρήματος, σε ότι αφορά τουλάχιστον στις πρωτογενείς στοχεύσεις του Αμερικανού προέδρου, ΔΕΝ θα πρέπει να θεωρείται δεδομένη και η όλη διαδικασία ΔΕΝ θα είναι ευθύγραμμη. Θα υπάρξουν κλυδωνισμοί, ανακολουθίες, αποφασιστική απάντηση εκ μέρους του εξαιρετικά ισχυρού Κινεζικού αντίπαλου δέους, αλλά και σοβαρές αντιδράσεις εντός του ιδίου του Αμερικανικού στρατοπέδου, που θα προκαλέσουν (ήδη προκαλούν) αναπόφευκτα πισωγυρίσματα, αλλά και μια σειρά από καινούρια προβλήματα και παραμέτρους που θα πρέπει να συνυπολογιστούν.

Είναι λοιπόν φανερό, ότι παρά τις όποιες σχετικές ομοιότητες με το παρελθόν και την περιοδικότητα που εμφανίζουν ιστορικά τα φαινόμενα της επανεκκίνησης στην διεθνή τάξη, καλό θα είναι να αποφεύγονται οι μηχανιστικοί μιμητισμοί στην προσπάθεια ερμηνείας των εξελίξεων. Όχι γιατί ΚΑΙ οι ΗΠΑ δεν εμφανίζουν αυτήν την “περιοδικότητα” στην ιστορική τους διαδρομή, αλλά διότι το ιδιαίτερο στοιχείο που παρουσιάζει η συγκεκριμένη ιστορική εποχή, συνίσταται σε μια σειρά από νέα στοιχεία που την συνθέτουν, σε νέες παραμέτρους ισχύος που έχουν εδραιωθεί, στην εμφάνιση νέων ισχυρών και υπολογίσιμων δρώντων στην διεθνή σκακιέρα και φυσικά στους νέους χρόνους απόκρισης που απαιτούνται προκειμένου να κριθεί στην πράξη η απόδοση συγκεκριμένων μέτρων και συγκεκριμένων πολιτικών επιλογών.

Σε κάθε περίπτωση πάντως, θα πρέπει να είναι ξεκάθαρο ότι, αυτό που κυρίως δημιουργείται ως αποτέλεσμα αυτής της εξαιρετικά πολύπλοκης και συγκρουσιακής διεργασίας, η οποία ενδέχεται προσωρινά να καταστεί ακραία ή ακόμη και ανεξέλεγκτη, ΔΕΝ είναι τα καινούρια εμπόδια και οι δυσκολίες που καταγράφονται στην πρώτη ανάγνωση των γεγονότων, αλλά μια σειρά από νέες προκλήσεις και σημαντικές δυνατότητες, μια σειρά από συγκεκριμένες καινούριες ευκαιρίες τις οποίες θα πρέπει να σπεύσουν να αξιοποιήσουν οι αποφασισμένοι και ικανοί, μεγάλοι αλλά και μικρότεροι γεωπολιτικοί δρώντες.

Η αστάθεια και οι κλυδωνισμοί, ήρθαν για να αναδημιουργήσουν και να επαναπροσδιορίσουν, ακόμη και μέσα σε αυτό το περιβάλλον που είναι κατάφορα συγκρουσιακό. Δεν ήρθαν για να μείνουν και ΔΕΝ θα μείνουν. Το πέρασμά τους, προφανώς θα παράξει ΚΑΙ θύματα. Αυτό όμως που κυρίως θα αφήσει πίσω του, θα είναι μια νέα κατάσταση, μια νέα ισορροπία, νέα πληθωρικά πεδία δόξης τα οποία θα πρέπει να αξιοποιηθούν, νέους δυναμικούς προσεταιρισμούς αλλά και νέους ρόλους, μεταξύ αυτών που θα σπεύσουν να δηλώσουν παρόντες στην ανακατανομή της γεωπολιτικής πίτας.

Η Κίνα, στο πλαίσιο της διαρκούς επιδίωξής της να πλαγιοκοπήσει την δυτική συμμαχία, σπεύδει να αξιοποιήσει τους υπάρχοντες ανταγωνισμούς που τροφοδότησαν με νέα δυναμική οι αποφάσεις του Αμερικανού προέδρου και επιχειρεί να διεμβολίσει την Ευρώπη, να ακυρώσει τους παραδοσιακούς οικονομικούς της προσανατολισμούς, καλώντας την να συστρατευτεί με αυτήν σε ένα νέο επιθετικά αλλά και συνεργατικά προσανατολισμένο γεωπολιτικό σύμπλοκο, που θα τροποποιήσει θεαματικά την φυσιογνωμία του «αντίπαλου» δέους με την μορφή που το γνωρίσαμε μεταπολεμικά.

Μικρότεροι δρώντες, αλλά με ρόλο λόγω των ιδιαίτερων δυνατοτήτων τους, της αποφασιστικότητας των ηγετών τους και φυσικά του γεωπολιτικού τους αποτυπώματος (βλέπε Ουγγαρία, Ιταλία, Βρετανία, Γαλλία κλπ) σπεύδουν, άλλοι να διαφοροποιηθούν από την «συλλογική» Ευρωπαϊκή προσπάθεια απάντησης, και άλλοι να χειραγωγήσουν την φυσιογνωμική της διαφοροποίηση και αυτό είναι μια εξέλιξη που επί της ουσίας επιβεβαιώνει ότι στις νέες συνθήκες, οι ρόλοι που επιφυλάσσονται, ΔΕΝ αφορούν κατ’ αποκλειστικότητα και κυρίως τους ισχυρούς.

Θεωρητικά η ΕΕ θα μπορούσε, με σειρά στοχευμένων κινήσεων και πρωτοβουλιών, να μετατρέψει την προσωρινή συστημική αποσταθεροποίηση σε δικό της συγκριτικό πλεονέκτημα, να επενδύσει αποτελεσματικά στα αλλεπάλληλα ρήγματα εμπιστοσύνης που εμφανίζονται και εν τέλει να υφαρπάξει την σκυτάλη της ηγεμονίας από τις ΗΠΑ, αναγορεύοντας εαυτόν σε ηγέτη του Δυτικού κόσμου. 

 

Ωστόσο, η πρόκληση αυτή είναι εξαιρετικά δύσκολο έως αδύνατον να ευοδωθεί, διότι αυτό το κρίσιμο γεωστρατηγικό στοίχημα, εμφανίζεται με ιδιαίτερο δυναμισμό σε μια εποχή όμως κατά την οποία το Ευρωπαϊκό οικοδόμημα είναι φύσει και θέσει ανίκανο να το υπηρετήσει.

Πρώτον: Διότι, το πολιτικό περιβάλλον μέσα στο οποίο αναπαράγεται η Ευρωπαϊκή πολιτική ελίτ και συνακόλουθα η Ευρωπαϊκή πολιτική ηγεσία κατά την διάρκεια των τελευταίων δεκαετιών, είναι ένα περιβάλλον σήψης, προκλητικής μονομέρειας ως προς τον προσανατολισμό και καταφανούς ανεπάρκειας να αντιμετωπίσει με σοβαρότητα, περιφερειακές γεωπολιτικές και ευρύτερες γεωστρατηγικές προκλήσεις.

Δεύτερον: Διότι, η πολιτισμική κατάρρευση στην οποία έχει παραδοθεί σούμπητη η Ευρώπη, με ευθύνη της κυρίαρχης πολιτικής ελίτ, έχει επιφέρει την καθολική κατάρρευση της κοινωνικής της συνοχής, μετατρέποντας έτσι τις ευρωπαϊκές κοινωνίες σε έναν καταναλωτικό χυλό 450 εκατομμυρίων πελατών, χωρίς αξίες, χωρίς οράματα, χωρίς συνεκτικές στοχεύσεις για την Ευρώπη της επόμενης μέρας.

Τρίτον: Διότι, η πολιτισμική κατάρρευση την οποία προαναφέραμε, ήρθε να ενισχύσει τα παραλυτικά φαινόμενα στο Ευρωπαϊκό περιβάλλον της πολυεθνικής πανσπερμίας, στην οποία η Ευρωπαϊκή πολιτική τάξη επένδυσε ενισχύοντας τις πολιτικές της ανισομέρειας προκειμένου να εδραιώσει πολιτικές του «Διαίρει και βασίλευε», ενώ θα έπρεπε να πράξει ακριβώς το αντίθετο. Να διασφαλίσει δηλαδή τους όρους της κοινωνικής συνοχής, με πολιτικές θαρραλέας περιφερειακής ενίσχυσης που θα σέβονταν το διακριτό των Ευρωπαϊκών εθνών, αναδεικνύοντας όμως παράλληλα τον ακαταμάχητο δυναμισμό των συγκλινουσών πολιτισμικών παραδόσεων και προωθώντας τουλάχιστον πολιτικές ουσιαστικής οικονομικής και αμυντικής ενοποίησης (αφού για όλα τα υπόλοιπα, είναι εξαιρετικά δύσκολο έως αδύνατον να βρεθεί φόρμουλα ικανή να δρομολογήσει ενοποιήσεις, χωρίς να βιάζεται το διακριτό του πολυεθνικού της χαρακτήρα).

Τέταρτον: Διότι, ο στρεβλός και μονομερής προσανατολισμός που κυριάρχησε κατά την διάρκεια των προηγούμενων δεκαετιών, διεύρυνε το τεχνολογικό χάσμα, πρωτίστως στις εφαρμογές που σχετίζονται με την ανάπτυξη μιας πραγματικά αποκεντρωμένης Ευρωπαϊκής αμυντικής βιομηχανίας, γεγονός που καθιστά της Ευρώπη του 2025, όμηρο και της Αμερικανικής υπεροχής αλλά και διάφορων περιφερειακών γεωπολιτικών τυχοδιωκτών, εκβιαστών και καιροσκόπων.

Η πατρίδα μας, προφανώς δεν ξέφυγε από αυτόν τον κανόνα και η πολιτική τάξη που ανέδειξε και συντηρεί, ΔΕΝ συγκαταλέγεται μεταξύ των ελαχίστων εξαιρέσεων που καταγράφονται στο Ευρωπαϊκό πολιτικό σύστημα και ξεχωρίζουν για την αποφασιστικότητα, την τόλμη τους και την αδιαπραγμάτευτη στράτευσή τους στην εξυπηρέτηση των Εθνικών συμφερόντων.

Η περιφερειακή διαχείριση στην οποία σέρνεται κυριολεκτικά, τραβηγμένη από μανίκι η κυβέρνηση Μητσοτάκη, σε μια εποχή που ο συνεκτικός κρίκος των νέων περιφερειακών συμμαχιών θα είναι η αποφασιστικότητα, η τόλμη και η ευθύνη, επιβεβαιώνει ότι οι εξετάσεις που δίνουμε ως χώρα, έχουν αποτέλεσμα κυριολεκτικά αποκαρδιωτικό. Το Ισραήλ το οποίο αναγορεύεται και επίσημα αδιαμφισβήτητος περιφερειακός πρωταγωνιστής, αποφασισμένος να αλλάξει την φυσιογνωμία του μελλοντικού status στην ΝΑ Μεσόγειο, αναζητεί συμμάχους με σοβαρότητα ικανούς να αναλάβουν και να φέρουν σε πέρας, ρόλους με αποτύπωμα ισχύος.

Η κυβέρνηση, αποδεικνύεται κατώτερη των περιστάσεων και παντελώς ανίκανη να κρατήσει ψηλά την σημαία της αξιοπρέπειας, ακόμη και για τα αυτονόητα… ακόμη και για τα στοιχειώδη. Η πατρίδα μας οδηγήθηκε γι’ ακόμη μια φορά στον διασυρμό, στα ανοικτά της παραλίας της Κάσου, επιβεβαιώνοντας ότι το πολιτικό της προσωπικό είναι εξαιρετικά πρόθυμο να συρθεί στον ρυθμό του πολιτικού καιροσκοπισμού τον οποίο σέρνει η Ζωή Κωνσταντοπούλου, αλλά προκλητικά ανίκανο να ανταποκριθεί στις προκλήσεις της νέας εποχής, διεκδικώντας ρόλο και λόγο στην νομή της γεωπολιτικής πίτας.

Οι πολίτες, ΔΕΝ θα πρέπει να εφησυχάζουν, αυτοϊκανοποιούμενοι από αυτά που πλασάρει η κατευθυνόμενη ειδησεογραφία, περί δήθεν κομβικού ρόλου της Ελλάδας στην περιφερειακή ενεργειακή εξίσωση, διότι απλούστατα αυτό ΔΕΝ αρκεί και αυτή η ρητορική ΔΕΝ περιγράφει με την απαραίτητη σαφήνεια το μέλλον που προδιαγράφεται.

Η ιστορική πρόκληση για την Ελλάδα, είναι διπλή και η Ελληνική κυβέρνηση τρομάζει ακόμη και στην ιδέα πως θα πρέπει να ακούσει επακριβώς τους όρους με τους οποίους περιγράφεται.

Ο πολυσυζητημένος περιφερειακός ρόλος ο οποίος επιφυλάσσεται για την χώρα μας,  μπορεί να είναι ρόλος αδιαμφισβήτητα ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟΣ, ή ένας ρόλος ΕΞΑΡΤΗΜΑΤΙΚΟΣ μιας ΤΕΧΝΙΚΗΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣ που θα διευθετεί πρακτικές διαχειριστικές και άλλες εκκρεμότητες και πέραν αυτού ουδέν. Έχουμε αποφασίσει τι ακριβώς θέλουμε και κυρίως τι ακριβώς διεκδικούμε σε μια εποχή που οι πάντες έχουν ανάγκη τον αναντικατάστατο γεωπολιτικό ρόλο αυτής της χώρας;;; 

Έχουμε αποφασίσει αν μπαίνουμε σε αυτήν την εξίσωση ως κυρίαρχο γεωπολιτικό μέγεθος που ξέρει τι θέλει, ή ως εξάρτημα του Τουρκικού μεγαλοϊδεατισμού, που διεκδικεί το αυθαίρετο δικαίωμά του να αποφασίζει για τα πάντα;;; Και κυρίως…

Έχουμε συνειδητοποιήσει ότι ΤΩΡΑ είναι η μεγάλη ευκαιρία του Ελληνισμού να κλείσει οριστικά ζητήματα που τον ταλαιπωρούν δεκαετίες ολόκληρες και να αναβαθμίσει συνολικά τον περιφερειακό του ρόλο και το προφίλ της ισχύος του, έναντι του συνόλου των περιφερειακών (και όχι μόνον) συμμάχων του;;;

Hellenic Train: Νέα στοιχεία για τη βόμβα – Τι αποκάλυψαν οι κάμερες – Ο ύποπτος, τα ερωτηματικά για τη φύλαξη

Από
anixneuseis
-
1

13.04.202509:56

Hellenic Train: Τι εξετάζουν οι Αρχές – Βίντεο από τη στιγμή της έκρηξης

Υποπτο για την έκρηξη βόμβας στα γραφεία της Hellenic Train κατέγραψε κάμερα – Ποια τα νέα στοιχεία εξετάζει η Αντιτρομοκρατική
Σε εξέλιξη και αναζήτηση στοιχείων για την ταυτότητα όσων εμπλέκονται με την έκρηξη βόμβας έξω από τα γραφεία της Hellenic Train στην λεωφόρο Συγγρού βρίσκεται η Αντιτρομοκρατική.

Οι Αρχές επιδιώκουν από το βιντεοληπτικό υλικό, να εντοπίσουν τους δράστες. Ενώ στα εγκληματολογικά εργαστήρια γίνεται ανάλυση και για το είδος της εκρηκτικής ύλης, καθώς και τα υπολείμματα του εκρηκτικού μηχανισμού για αποτυπώματα ή γενετικό υλικό.

Υποπτο για την έκρηξη βόμβας κατέγραψε κάμερα
Το MEGA εξασφάλισε ένα από τα βίντεο που βρίσκονται στα εγκληματολογικά εργαστήρια.

Σε ένα από τα βίντεο που βρίσκονται στα εγκληματολογικά εργαστήρια και εξασφάλισε το Mega διακρίνεται ένας άνδρας, οι κινήσεις του οποίου λίγο πριν από τη έκρηξη της βόμβας έχουν μπει στο μικροσκόπιο των Αρχών.

Ο άνδρας αυτός φαίνεται να κινείται στην λεωφόρο Συγγρού και στην πλάτη του – σύμφωνα με πληροφορίες- φαίνεται να έχει ένα σακίδιο, το οποίο δεν αποκλείεται να είναι αυτό που ήταν μέσα ο εκρηκτικός μηχανισμός.

«Μήνυμα ότι μπορεί να έρθουν και χειρότερα»
«Μπορεί το χτύπημα σε κοινές ομάδες δραστών να ξυπνά κίνητρο για να γίνει ένα άλλο χτύπημα. Μπορεί να είναι κοντινές ομάδες που χτυπούν. Μου έκανε εντύπωση που επρόκειτο για ένα χτύπημα χαμηλής έντασης όσον αφορά στον εκρηκτικό μηχανισμό, είχε πυροτεχνικό. Άρα αυτός που το έκανε ήθελε να δώσει ένα μήνυμα και όχι να προκαλέσει ζημιά. Ήταν επί σκοπού μικρότερη η έκταση. Αυτό μπορεί να αφήνει ένα «μήνυμα» ότι μπορεί να έρθουν και χειρότερα», είπε ο δικηγόρος Θεόδωρος Καραγιάννης.

Γιατί δεν φυλάσσονταν τα γραφεία της Hellenic Train
«Το ότι δεν φυλασσόταν το κτίριο της Hellenic train αυτό μου προκαλεί εντύπωση. Η φύλαξη είναι εντελώς συμβολική. Ένα περιπολικό για ανθρώπους που θέλουν να βάλουν μία βόμβα, είναι τίποτα. είναι συμβολική φύλαξη, πραγματική φύλαξη δεν υπήρχε, όταν πάει κάποιος εύκολα και βάζει μία βόμβα. Αν κάποιος σκέφτεται με αυτό το κίνητρο, μιλάμε για τον νούμερο ένα στόχο», σημείωσε ο κ. Καραγιάννης.

Το χρονικό
Το βράδυ της Παρασκευής, λίγο μετά τις 21:30, εξερράγη βόμβα στα γραφεία της Hellenic Train επί της λεωφόρου Συγγρού.

Σύμφωνα με πληροφορίες, η βόμβα είχε τοποθετηθεί σε σακίδιο πάνω σε μηχανάκι που εντοπίστηκε δίπλα στα γραφεία της Hellenic Train. Δεν υπήρξαν τραυματισμοί, παρά μόνο υλικές ζημιές σε ΙΧ και στην πρόσοψη του κτιρίου της εταιρείας.

Στις 9 παρά 5, άγνωστος τηλεφώνησε σε σάιτ και σε εφημερίδα υποδεικνύοντας την ώρα που θα εκραγεί η βόμβα και λέγοντας ότι υπάρχει περιθώριο 30-40 λεπτών και τονίζοντας πως δεν πρόκειται για φάρσα.

Είχε εντοπιστεί ένα ύποπτο σακίδιο σε μία κολόνα έξω από τα γραφεία της Hellenic Train και έφερε λουκέτο.

Το σακίδιο με τον εκρηκτικό μηχανισμό εξερράγη ακριβώς την στιγμή που είχε υποδειχθεί στο τηλεφώνημα. Αμέσως σήμανε συναγερμός και η περιοχή πέριξ αποκλείστηκε.

Το τμήμα Εξουδετέρωσης Εκρηκτικών μηχανισμών δεν πρόλαβε να αντιδράσει άμεσα με αποτέλεσμα να πραγματοποιηθεί η έκρηξη.

Η αστυνομία ερευνά το είδος της εκρηκτικής ύλης και εξετάσει βιντεοληπτικό από τις κάμερες.

ΤΟ ΒΗΜΑ

Η Ουκρανία σαν «Βερολίνο μετά το 1945»; Δείτε πώς θα μπορούσε να είναι. Διαπραγματεύσεις σε αδιέξοδο, ο Λαβρόφ επαινεί τον Τραμπ.

Από
anixneuseis
-
0

 

desc img

di Lorenzo Cremonesi

Ο απεσταλμένος του Λευκού Οίκου Κέλογκ μιλά για διαίρεση σε ζώνες επιρροής, αλλά μετά κάνει πίσω: «παρερμηνεύτηκα».

ΚΙΕΒΟ – Ελάχιστα φαίνεται να λειτουργούν στο αμερικανικό σχέδιο διαμεσολάβησης μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας, όπως το οραματίζεται ο Ντόναλντ Τραμπ. «Με μένα πρόεδρο, θα έχουμε ειρήνη σε 24 ώρες», έλεγε στην προεκλογική του εκστρατεία. Ωστόσο, τρεις μήνες μετά την ανάληψη των καθηκόντων του στον Λευκό Οίκο, οι δηλώσεις του Κιθ Κέλογκ, του ογδοντάχρονου πρώην στρατηγού που ο Τραμπ επέλεξε ως απεσταλμένο του στην Ουκρανία, έχουν προκαλέσει σάλο και αποκαλυπτικά μπερδέματα, υποδεικνύοντας πόσο μακριά βρίσκεται ακόμη οποιαδήποτε απόπειρα για εκεχειρία μεταξύ Μόσχας και Κιέβου.

Διαιρεμένη στα τρία

«Όπως το Βερολίνο μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο», δηλώνει ο Κέλογκ σε συνέντευξή του στη λονδρέζικη εφημερίδα The Times, υπονοώντας ότι η Ουκρανία θα μπορούσε να διαιρεθεί σε ζώνες ελέγχου ή «επιρροής», όπως έγινε με τη Γερμανία το 1945. Τότε, υπενθυμίζει με εμφανή νοσταλγία, το Βερολίνο είχε μια ρωσική, μια γαλλική, μια βρετανική και μια αμερικανική ζώνη. Ο πρώην στρατηγός αργότερα υποστήριξε ότι τα λόγια του παρερμηνεύτηκαν. Ωστόσο, οι δηλώσεις του, όπως καταγράφηκαν στην εφημερίδα, είναι αρκετά συγκεκριμένες και φαίνεται να αντικατοπτρίζουν σκέψεις που κυκλοφορούν στον Λευκό Οίκο.

Η ιδέα είναι η Ουκρανία να χωριστεί σε τρία μέρη: το Ντονμπάς υπό ρωσικό έλεγχο και το υπόλοιπο έδαφος υπό την κυριαρχία του Κιέβου. Αυτό το τελευταίο μέρος θα χωριζόταν με βάση τον ποταμό Δνείπερο. Στη δυτική όχθη του ποταμού – όπου βρίσκονται το Κίεβο, η Οδησσός και η Λβιβ – θα εγκαθίσταντο δυνάμεις από Παρίσι και Λονδίνο, καθώς και άλλοι «πρόθυμοι» σύμμαχοι. Ο Κέλογκ τις αποκαλεί «δύναμη διασφάλισης». Πρέπει να σημειωθεί ότι δεν κάνει καμία αναφορά σε αμερικανικά στρατεύματα, καθώς ο Τραμπ έχει ξεκαθαρίσει την αντίθεσή του σε αποστολή στρατιωτών ή επένδυση αμερικανικών χρημάτων για την άμυνα της Ουκρανίας.

Αποστρατιωτικοποιημένη ζώνη

Στην ανατολική όχθη του Δνείπερου θα σταθμεύουν αποκλειστικά ουκρανικές δυνάμεις. Πρόκειται για μεγάλες και κρίσιμες περιοχές, που περιλαμβάνουν το Σούμι, τα βόρεια τμήματα της χώρας, το Χάρκοβο – δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Ουκρανίας – και φτάνουν ως τη Ζαπορίζια και τη Χερσώνα, την οποία είχαν καταλάβει οι Ρώσοι τον Μάρτιο του 2022 και απελευθέρωσαν οι Ουκρανοί στα τέλη του φθινοπώρου. Σύμφωνα με το σχέδιο, ο Πούτιν θα διατηρούσε όλα τα εδάφη που έχει καταφέρει να καταλάβει ως σήμερα. Ο Κέλογκ προσθέτει: «Μεταξύ των ουκρανικών χαρακωμάτων και των ρωσικών δυνάμεων θα δημιουργηθεί μια αποστρατιωτικοποιημένη ζώνη, με μέσο βάθος 29 χιλιομέτρων».

Οι αντιδράσεις

Οι επικρίσεις της Μόσχας και οι παρασκηνιακές διαμαρτυρίες του Κιέβου ανάγκασαν τον Κέλογκ να διευκρινίσει ότι αναφέρεται σε «μια δύναμη ανθεκτικότητας μετά την εκεχειρία για τη στήριξη της ουκρανικής κυριαρχίας» και όχι σε διαμελισμό της χώρας. Οι Ρώσοι απάντησαν ενοχλημένοι, λέγοντας πως κάτι τέτοιο δεν θα έκανε τίποτα άλλο παρά να επιταχύνει τη μετάβαση σε μια νέα σύγκρουση.

Ο ίδιος ο Πούτιν έχει επανειλημμένα δηλώσει ότι είναι «απολύτως αντίθετος» στην παρουσία στρατευμάτων χωρών του ΝΑΤΟ στην Ουκρανία, ακόμα και αν λειτουργούν ως ειρηνευτικές δυνάμεις. Από την πλευρά τους, οι Ουκρανοί δηλώνουν ότι δεν πρόκειται ποτέ να αναγνωρίσουν την κατοχή της γης τους. «Για εμάς πρόκειται για απαράβατη κόκκινη γραμμή. Οι Ρώσοι δεν έχουν καμία νομιμοποίηση να καταλάβουν τις περιοχές μας, απαιτούμε επιστροφή στα σύνορα του 1991», επανέλαβε την Τετάρτη στην Corriere della Sera ο επικεφαλής της προεδρικής διοίκησης, Αντρίι Γερμάκ.

Ο Λαβρόφ επιτίθεται στην Ευρώπη

Στο μέτωπο των διαπραγματεύσεων, ακόμη και η συνάντηση στην Αγία Πετρούπολη πριν δύο μέρες ανάμεσα στον Αμερικανό απεσταλμένο Στιβ Γουίτκοφ και τον Πούτιν, φαίνεται να είχε πενιχρά αποτελέσματα. Ωστόσο, σε διπλωματικό φόρουμ στην Τουρκία, ο Ρώσος ΥΠΕΞ Σεργκέι Λαβρόφ επιχείρησε και πάλι να σπείρει διχόνοια ανάμεσα σε Ουάσινγκτον και Βρυξέλλες, λέγοντας πως «ο Τραμπ καταλαβαίνει πολύ καλύτερα την κατάσταση απ’ ό,τι οι Ευρωπαίοι». Παράλληλα, οι ΗΠΑ διαπραγματεύονται με το Κίεβο συμφωνία για την από κοινού εκμετάλλευση των ουκρανικών ορυκτών και ενεργειακών πόρων – αλλά και σε αυτό το μέτωπο οι εξελίξεις είναι μέχρι στιγμής πενιχρές.

corriere.it

Αναστασιάδης:«Η ιστορική αλήθεια για τη κατάρρευση Διάσκεψης στο Κραν Μοντανα»

Από
anixneuseis
-
0

Στοιχεία αλλά και απαντήσεις παραθέτει μέσα από το άρθρο του ο Τέως Πρόεδρος της Δημοκρατίας Νίκος Αναστασιάδης σχετικά με τα όσα έλαβαν χώρα στο Κραν Μοντανά το 2017 στο πλαίσιο της Διάσκεψης για επίλυση του Κυπριακού, με αφορμή τα όσα γράφονται για τους λόγους που οδήγησαν σε ναυάγιο τη Σύνοδο.

Αυτούσια η ανακοίνωση 

Με αφορμή τα όσα διαστρεβλωτικά γράφονται και επαναλαμβάνονται, από τους εξ΄ακοής και αποστάσεως μάρτυρες, για τους λόγους που οδήγησαν σε ναυάγιο την πιο ελπιδοφόρα προσπάθεια επίλυσης του κυπριακού στο Κραν Μοντανά, νοιώθω την ανάγκη αλλά και το καθήκον να επαναλάβω με αδιάσειστα στοιχεία τα πραγματικά γεγονότα και όχι τα όσα καθ΄ υποβολή τρίτων προβάλλονται.

Οι εμμονικοί ισχυρισμοί αποδίδουν την ευθύνη ναυαγίου της Συνόδου αναπτύσσοντας δύο ανυπόστατα αφηγήματα:

Ότι το θέμα των εγγυήσεων και του μονομερούς δικαιώματος επέμβασης θα καταργείτο, δήθεν, από την πρώτη μέρα και ότι τα στρατεύματα θα αποχωρούσαν με ταχείς ρυθμούς και θα μειώνοντο στο επίπεδο της Συνθήκης Συμμαχίας του 1960 (ΤΟΥΡΔΥΚ 650 στρατιώτες), ενώ ήταν ανοικτό το ενδεχόμενο ολικής αποχώρησης!
Ότι ο τέως Πρόεδρος εγκατέλειψε το τραπέζι των διαπραγματεύσεων, χάριν των φιλοδοξιών του για επανεκλογή το 2018, η λόγω επεμβάσεων της Μόσχας και συνεπώς εξ αιτίας του διεκόπη και κατέρρευσε ο διάλογος.
Σε απάντηση των ισχυρισμών κάποιων Ελληνοκυπρίων, και όχι της Τουρκίας που τους διαψεύδει, δεν θα χρησιμοποιήσω ως πηγές – την προσωπική μου μαρτυρία ή εκείνη του κ. Ανδρέα Μαυρογιάννη ή τα πρακτικά του ετηρούντο από την Ελληνοκυπριακή πλευρά αλλά:

(α)    Τα απόρρητα πρακτικά των Ηνωμένων Εθνών κατά τις διμερείς συναντήσεις  του Γενικού Γραμματέα, κ. Γκουτέρες, με τους εμπλεκόμενους στην Σύνοδο, αλλά και εκείνα κατά το κρίσιμο δείπνο μεταξύ 6ης κα 7ης Ιουλίου.

(β)    Δημόσιες δηλώσεις του κ. Τσιβούσογλου, είτε ανάλογες του ιδίου στην Τουρκική Εθνοσυνέλευση, για τις θέσεις της Τουρκίας όσον αφορά το καθεστώς των εγγυήσεων, και

(γ)    Την έκθεση του Γενικού Γραμματέα του Ο.Η.Ε. προς το Συμβούλιο Ασφαλείας που υπεβλήθη στις 28/9/2017, μετά τα όσα διαδραματίστηκαν στο Κράν Μοντανά.

Προς σαφέστερη κατανόηση θα παραθέσω κατά αφήγημα τα όσα διαψεύδουν όσους, για λόγους που οι ίδιοι γνωρίζουν, παραπληροφορούν.

Αφήγημα για κατάργηση δήθεν των συνθηκών εγγυήσεως και του μονομερούς δικαιώματος επέμβασης της Τουρκίας
Πρακτικά Ηνωμένων Εθνών

Στα απόρρητα πρακτικά των Ηνωμένων Εθνών που διέρρευσαν τον Νοέμβριο του 2021 και δημοσιεύτηκαν στην εφημερίδα «Φιλελεύθερος», χωρίς ποτέ να διαψευστούν, καταγράφονται τα ακόλουθα:

(i)     Πρώτη διμερής συνάντηση Γκουτέρες – Μελβούτ Τσιαβούσογλου, ημερ. 6 Ιουλίου ώρα 1 μ.μ.

Σε ερώτηση του Γενικού Γραμματέα ποιες ήταν οι κόκκινες γραμμές της Τουρκίας, ο Τούρκος Υπουργός Εξωτερικών απάντησε «ότι για την Τουρκία η άποψη μηδέν στρατεύματα, μηδέν εγγυήσεις  δεν ήταν θέμα εκκίνησης  (was a non started)».

Ενώ στις παραγράφους  4 και 5 των πρακτικών γίνεται ακόμα πιο αποκαλυπτικός για την πολυδιαφημισθείσα ευελιξία της Τουρκίας στο θέμα των εγγυήσεων.

Πιο συγκεκριμένα στην παράγραφο 4 αναφέρει πως: «Η Συνθήκη Εγγυήσεως είναι θέμα ταμπού ανάμεσα στους Τούρκους και τους Τουρκοκύπριους, Οι Τουρκοκύπριοι είχαν ζωτικής σημασίας ανησυχίες για την ασφάλεια. Για αυτό ήταν εξαιρετικά δύσκολο για την Τουρκία να αλλάξει τη θέση της επί του θέματος. Παρόλα αυτά, είχε δείξει ευελιξία…»

Και για να αποδείξει πόσο ευέλικτη! ήταν η χώρα του αναφέρει στην παράγραφο 5: «Αυτό που η Τουρκία θα μπορούσε να αποδεχθεί είναι η μετονομασία  της Συνθήκης Εγγυήσεως σε Συνθήκη Εφαρμογής…. Κατά το αρχικό στάδιο η Συνθήκη θα περιελάβανε το δικαίωμα  μονομερούς δράσης, αν η από κοινού δράση από όλα τα μέρη (για αντιμετώπιση πράξεων που προκαλούν ανησυχία) δεν θα ήταν δυνατή».

Για να συνεχίσει: «Αν οι πολιτικές και οι οικονομικές πτυχές της λύσης αποδεικνύονταν επιτυχείς, θα μπορούσε να υπάρξει αναθεώρηση (review) σε κοινά αποδεκτή ημερομηνία».

Για να αποδώσει στους Τουρκοκύπριους ότι αξιούσαν, η αναθεώρηση να γίνει τουλάχιστον σε 15 χρόνια, και να επισημάνει ότι παραταύτα αν η λύση  εφαρμοζόταν επιτυχώς, η αναθεώρηση θα μπορούσε να γίνει νωρίτερα.

Είναι πραγματικά εγκληματικό, κάποιοι υποστηριχτές της «ευελιξίας» της Τουρκίας, να μην αντιλαμβάνονται ότι με την μετονομασία της Συνθήκης η κατοχική Τουρκία όχι μόνο θα καλείτο να επιτηρεί την εφαρμογή των όσων ήτο υποχρεωμένη να υλοποιήσει, αλλά και σε περίπτωση που αρνείτο, να έχει και το δικαίωμα μονομερούς επέμβασης αν σαν αποτέλεσμα αντιδρούσαν οι Ελληνοκύπριοι.

Θα πρέπει να επισημάνω ακόμη, ότι η γενναιοδωρία της Τουρκίας περιοριζόταν στην αναθεώρηση (review) και όχι σε χρόνο τερματισμού της Συνθήκης Εφαρμογής και του μονομερούς δικαιώματος επέμβασης (sunset clause) όπως διατείνονται όσοι πιστώνουν την Τουρκία με αγαθές προθέσεις.

Η πιο πάνω επισήμανση δεν είναι τυχαία και τούτο γιατί ο Τούρκος Υπουργός Εξωτερικών δήλωνε στις 4 Ιουλίου 2017 στο Κραν Μοντανά, πως: «Δεν υπάρχει sunset clause (ρήτρα τερματισμού). Αυτό για μας  συνέχισε δεν μπορεί να είναι καν όνειρο. Αν κάποιος ονειρεύεται αυτό, πρέπει να ξυπνήσει. Δεν θα υπάρξει sunset clause».

Αν με σκωπτικό τρόπο αναφέρομαι στο review (αναθεώρηση) και όχι στον χρόνο τερματισμού (sunset clause)  είναι γιατί στην περίπτωση της αναθεώρησης αν δεν υπάρξει ομοφωνία από τα συμβαλλόμενα μέρη για κατάργηση των συμφωνηθέντων, αυτό σημαίνει συνέχιση του καθεστώτος ες’ αεί κατ΄αντίθεση του χρόνο τερματισμού (sunset clause) που καθορίζει εκ των προτέρων τον χρόνο τερματισμού.

Εξ’ άλλου για να επιδειχθεί η ευελιξία της Τουρκίας (με την πρόταση μετονομασίας της Συνθήκης Εγγυήσεως σε Συνθήκη Εφαρμογής και της γενναιόδωρης εισήγησης για αναθεώρηση (review) θα έπρεπε, όπως αναφέρει ο Τσιαβούσογλου στην παράγραφο 8 να ικανοποιηθεί το σύνολο των αξιώσεων που προέβαλαν οι Τουρκοκύπριοι και το σημαντικότερο να επέλθουν οι απαραίτητες αλλαγές στο πρωτογενές δίκαιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ώστε να νομιμοποιηθούν οι παρεκκλίσεις  από το Ευρωπαϊκό κεκτημένο.

Πιο αποκαλυπτικός για το μονομερές δικαίωμα επέμβασης, γίνεται στις παραγράφους 10 και 11 των πρακτικών όπου σε ερώτηση του Γενικού Γραμματέα αν η Τουρκία θα μπορούσε να αποδεχθεί άμεση αντικατάσταση της Συνθήκης Εγγυήσεως με την Συνθήκη Εφαρμογής και να καταργήσει το μονομερές δικαίωμα επέμβασης, ο κ. Τσιαβούσογλου απάντησε: «πως αυτό δεν ισχύει (this was not the case).

Στην δεύτερη συνάντηση Γκουτέρες – Τσιαβούσογλου που πραγματοποιήθηκε την ίδια ημέρα στις 4.30 μ.μ. η συζήτηση περιεστράφει περισσότερο στην αξίωση της Άγκυρας για μόνιμη παρουσία τουρκικών στρατευμάτων.

Πιο συγκεκριμένα στην παράγραφο 4 «ο Γενικός Γραμματέας ρώτησε κατά πόσο μακράς διάρκειας επανεξέτασης (review) της παρουσίας των στρατευμάτων θα ήταν αποδεκτή από την Τουρκία. Ο κ. Τσιαβούσογλου δήλωσε ότι δεν ήταν σε θέση να απαντήσει αυτή την ερώτηση. Ωστόσο θα μπορούσε να του πει ότι οι Τουρκοκύπριοι δεν θα αποδεχθούν ποτέ αυτό, επειδή δεν ένοιωθαν ασφαλείς»

Ενώ στην επόμενη παράγραφο  ο κ. Γκουτέρες ρώτησε «κατά πόσο τα στρατεύματα θα μπορούσαν αν αντικατασταθούν με κάτι άλλο, για παράδειγμα με την παρουσία αστυνομίας. Ο κ. Τσιαβούσογλου δήλωσε ότι αυτό θα μπορούσε να δουλέψει μέσα στο πλαίσιο των εγγυήσεων, αλλά όχι στο πλαίσιο των στρατευμάτων. Η παρουσία αστυνομίας δεν θα μπορούσε να αντικαταστήσει την παρουσία των στρατευμάτων».

Στην συνέχεια (παράγραφος 6) «ο Γενικός Γραμματέας ρώτησε κατά πόσον η Τουρκία θα αποδεχόταν μείωση των στρατευμάτων στο επίπεδο που προνοεί η Συνθήκη Συμμαχίας. Ο κ. Τσιαβούσογλου υπέδειξε πως «η Συνθήκη Συμμαχίας προνοεί 650 Τούρκους στρατιώτες. Αποδεχτήκαμε αυτό τον αριθμό το 2004. Ωστόσο οι καιροί αλλάζουν. Με δεδομένες τις συνθήκες εκτός Κύπρου (Συρία, ενέργεια, τρομοκρατία) ο αριθμός των στρατιωτών θα πρέπει να είναι μεγαλύτερος από τον συγκεκριμένο, αν υπάρχει και τουρκική βάση».

Από τις πιο πάνω θέσεις του κ. Τσιαβούσογλου είναι πασιφανές ότι αυτό που επεδίωκε η Τουρκία είναι την δημιουργία στρατιωτικής βάσης με μόνιμη παρουσία αυξημένου αριθμού στρατιωτών όχι για την δήθεν προστασία των Τουρκοκυπρίων αλλά για τις συνθήκες εκτός Κύπρου (Συρία, ενέργεια, τρομοκρατία).

Πέραν όμως των πρακτικών που κατέγραψαν τα όσα κατά τις διμερείς συναντήσεις  ειπώθηκαν, υπάρχουν και οι δημόσιες δηλώσεις του κ. Τσιαβούσογλου αλλά και όσα ανέφερε στην Τουρκική Εθνοσυνέλευση, που επιβεβαιώνουν πως η λεγόμενη «ευελιξία» της Τουρκίας δεν αφορούσε την κατάργηση αλλά την μετονομασία  της Συνθήκης Εγγυήσεως με διατήρηση ες αεί του μονομερούς δικαιώματος επέμβασης.

Πιο συγκεκριμένα:

Στις 29 Ιουνίου 2017 κατά την παρουσία όλων των εμπλεκομένων στην Σύνοδο του Κραν Μοντανά σε δηλώσεις του ο Μεβρούτ Τσιαβούσογλου δήλωνε σε τούρκους δημοσιογράφους: «Οι Ελληνοκύπριοι και η Ελλάδα να ξυπνήσουν από το όνειρο ότι δεν θα υπάρξει τουρκικός στρατός και εγγυήσεις».

Ενώ στις 4 Ιουλίου 2017 σε δηλώσεις του, στα αγγλικά, είπε αναφερόμενος στον χρόνο τερματισμού των εγγυήσεων: «Αυτό για μας δεν μπορεί να είναι καν όνειρο. Αν κάποιος το ονειρεύεται αυτό πρέπει να ξυπνήσει. Δεν θα υπάρξει sunset clause.

Για να αναφέρει στην συνέχεια: «είπαμε από την αρχή ότι για μας δεν θα είναι καν σημείο έναρξης, ζητήματα όπως μηδέν στρατός, μηδέν εγγυήσεις τα οποία δεν είναι καν όνειρο. Το είπαμε και το πρώτο βράδυ, το είπαμε και το πρώτο πρωί, το λέμε και πάλι τώρα για να περάσει και στα πρακτικά».

Σε συνέντευξη του εξ’ άλλου, στην εφημερίδα «Πολίτης» στις 25/11/2018, και στην τοποθέτηση του δημοσιογράφου πως: «Έχετε όμως δώσει την ένδειξη πως ήσασταν έτοιμος να αφήσετε το δικαίωμα της μονομερούς επέμβασης» δήλωσε κατηγορηματικά: «Ποιος τα λέει αυτά; Δεν δώσαμε τίποτα».

Στις 14/12/2021 μιλώντας στην Τουρκική Εθνοσυνέλευση είπε επί λέξει: «Όταν έφτασα για πρώτη φορά στον Κραν Μοντανά είπα ούτε στο όνειρο τους να μην ελπίζουν σε μηδενικές εγγυήσεις και μηδέν στρατό. Μάλιστα είπα ότι «αν κάποιος κάνει τέτοια όνειρα ας ξυπνήσει» Το ίδιο λέμε και σήμερα. Ο Τσιαβούσογλου δεν συμβιβάστηκε ποτέ με τις εγγυήσεις και την ασφάλεια. Εσείς λέτε ότι έκανα παραχωρήσεις. Δυστυχώς, θα συμφωνήσω με την ελληνική πλευρά σε αυτό το θέμα».

Αποκαλυπτικά αλλά εξίσου σημαντικό είναι και όσα ανέφερε η κ. Μογκερίνη, προς τον Γενικό Γραμματέα του Ο.Η.Ε. κατά την διμερή συνάντηση που είχαν στις 6 Ιουλίου 2017.

Στην παράγραφο 5 των πρακτικών αναφέρετε πως: «Η κ. Μογκερίνη δήλωσε ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση θα διευκολύνει οποιαδήποτε συμφωνία επιτευχθεί από τις πλευρές με την εξαίρεση του δικαιώματος της επέμβασης που θα μπορούσε να έχει περισσότερα επακόλουθα, για παράδειγμα σε σχέση με τη Ρωσία και τις ρωσικές μειονότητες που διαβιούν στα βαλτικά κράτη. Το είχε πει αυτό ξεκάθαρα στον κ. Τσιαβούσογλου και τον κ. Ακκιντζή».

Για να επαναλάβει στην παράγραφο 6 πως: «….ο κ. Τσιαβόσογλου ήταν αρκετά αόριστος όταν εκείνη συζήτησε μαζί του το θέμα αυτό. Ωστόσο εκείνη, όπως αποτυπώνεται στα πρακτικά, τόνισε ότι αποκλειόταν το θέμα του δικαιώματος επέμβασης».

Εξ’ άλλου στην παράγραφο 10 η κ. Μογκερίνη  αναφέρεται και στην αξίωση της Τουρκίας για αλλαγές στο πρωτογενές δίκαιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Όπως καταγράφεται στα πρακτικά: «…..Είχε επίσης πει στον κ. Τσιαβούσογλου ότι οι αλλαγές στο πρωτογενές δίκαιο δεν ήταν αναγκαίες. Δεν θα υπήρχε βάση για να προσβληθεί επιτυχώς η λύση στο δικαστήριο.

Επιπλέον, οποιεσδήποτε αλλαγές στο πρωτογενές δίκαιο θα έπρεπε να επικυρωθούν από τα κράτη μέλη και υπήρχε μεγάλος κίνδυνος ότι μια τέτοια προσπάθεια θα τελείωνε εκεί. Ωστόσο ο κ. Τσιαβούσογλου επέμενε στην άποψη ότι οι αλλαγές στο πρωτογενές δίκαιο χρειάζονταν….»

Την ίδια αξίωση προέβαλε ο κ. Τσιαβούσογλου και κατά την διάρκεια του δείπνου που ακολούθησε, όπως  καταγράφεται στην παράγραφο 32 των πρακτικών των Ηνωμένων Εθνών, όπου αναφέρεται ότι: «Ο κ. Τσιαβούσογλου επέμεινε ότι χρειάζεται να αποσαφηνιστεί για όλα τα θέματα ανησυχίας του Τουρκοκυπρίων, συμπεριλαμβανομένου και του θέματος του πρωτογενούς δικαίου και ικανοποίησης στην εφαρμογή της λύσης, όπως οι τρεις θητείες εκ περιτροπής προεδρίας».

Όπως γίνεται αντιληπτό, πέραν των άλλων διεκδικήσεων η Τουρκία αξιούσε αλλαγή και του πρωτογενούς δικαίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης ώστε να διασφαλίσει το απρόσβλητο των στρατηγικών επιδιώξεων.

Σημαντικά είναι και όσα καταγράφηκαν στα πρακτικά για τα «κύρια σημεία που ηγέρθησαν» κατά την διάρκεια του δείπνου.

Πιο συγκεκριμένα αναγράφονται κατά λέξη τα ακόλουθα: «Οι συζητήσεις ήταν το αποκορύφωμα μιας ολόκληρης ημέρας διαβουλεύσεων και διμερών συναντήσεων μεταξύ του Γενικού Γραμματέα και όλων των αντιπροσώπων. Οι αντιπροσωπείες επικεντρώθηκαν στο θέμα για το μέλλον της Συνθήκης Εγγυήσεων καθώς και στο θέμα της παρουσίας ξένων στρατευμάτων.

Στο τέλος ο Γενικός Γραμματέας, όπως καταγράφεται, βάσει της εκτίμησης του, θεώρησε καλύτερο να κλείσει τη Διάσκεψη λέγοντας ότι τα απαραίτητα στοιχεία για λύση δεν μπορούν να επιτευχθούν. Λαμβάνοντας υπόψη τα γεγονότα γύρω από το τραπέζι, ο Γενικός Γραμματέας δήλωσε ότι μια λιτή δήλωση χρειάζεται να εκδοθεί πως η Διάσκεψη έκλεισε μετά που δεν επιτεύχθηκε συμφωνία».

Δεν θα σχολιάσω στο παρόν στάδιο τους ανυπόστατους ισχυρισμούς πως η Διάσκεψη διεκόπη γιατί δήθεν ο τέως Πρόεδρος εγκατέλειψε τις διαπραγματεύσεις γι’ αυτό και κατέρρευσαν οι συνομιλίες. Αυτό θα το πράξω στο δεύτερο αφήγημα, του κακοήθους σεναρίου, όταν θα παρατίθενται στοιχεία ποιος αξιούσε τον τερματισμό της Διάσκεψης αν δεν ικανοποιούντο στο σύνολο οι απαιτήσεις των Τουρκοκυπρίων και της Τουρκίας.

Εκείνο που θα ήθελα να επισημάνω είναι πως με τα στοιχεία που έχουν παρατεθεί, ο κύριος λόγος ναυαγίου της Διάσκεψης ήταν:

(1)    Η αδιάλλακτη στάση της Τουρκίας να εμμένει στην διατήρηση της Συνθήκης Εγγυήσεως και του μονομερούς δικαιώματος επέμβασης με την μόνη «υποχώρηση»! την μετονομασία της σε Συνθήκης Εφαρμογής και την αναθεώρηση της, μετά δεκαπέντε χρόνια (και όχι τον τερματισμό).

(2)    Η εξ΄ ίσου απαράδεκτη αξίωση για μετονομασία της Συνθήκης Εγγυήσεως σε Συνθήκη Εφαρμογής δίδοντας στην Τουρκία το προνόμιο να επιτηρεί την εφαρμογή των δικών της υποχρεώσεων, με το δικαίωμα μονομερούς επέμβασης εάν εκ της αρνήσεως της να υλοποιήσει τα συμφωνηθέντα, προκαλούντο τα όποια επεισόδια.

(3)    Η πρόθεση δημιουργίας στρατιωτικής βάσης με αυξημένη παρουσία στρατού, σε σχέση με τις πρόνοιες του σχεδίου Ανάν, για εξωγενής λόγους (Συρία, τρομοκρατία, ενέργεια) και όχι όπως προέβαλλε για προστασία των Τουρκοκυπρίων, και

(4)    Η αξίωση για ενσωμάτωση των προνοιών της λύσης στο πρωτογενές δίκαιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η οποία δεν αποσκοπούσε παρά μόνο στην διασφάλιση του απροσβλήτου των Τουρκικών επιδιώξεων.

Παρά ταύτα οι εξ ακοής και καθ’ υποβολήν μάρτυρες μιλούν και γράφουν για κατάργηση των εγγυήσεων από την πρώτη μέρα εφαρμογής της λύσης!

Το αφήγημα ότι ο Αναστασιάδης εγκατέλειψε το τραπέζι των διαπραγματεύσεων λόγω των φιλοδοξιών του για επανεκλογή το 2018 ή το εξ’ ίσου απαράδεκτο λόγω παρεμβάσεων της Ρωσίας.
Για να διαφανεί το μέγεθος της παραπληροφόρησης  και του καθηδογούμενου ψέματος θα παραθέσω και πάλι από τα πρακτικά και τις δημόσιες δηλώσεις του κ. Τσιαβούσογλου, ποιος έθεσε εκβιαστικά θέμα τερματισμού της Συνόδου αν δεν ικανοποιείτο το σύνολο των αξιώσεων της Τουρκίας και των Τουρκοκυπρίων και ποιος τελικά αποφάσισε το κλείσιμο της Διάσκεψης.

Σύμφωνα με τα πρακτικά κατά την δεύτερη συνάντηση Γκουτέρες-Τσιαβούσογλου (6/7/2017 ώρα 4.30) ο Γενικός Γραμματέας δήλωσε στον κ. Τσιαβούσογλου πως «για να υπάρξει μια θετική εξέλιξη στο θέμα των εγγυήσεων θα μπορούσε να επιτευχθεί μόνο μέσω ουσιαστικών υποχωρήσεων στα άλλα τέσσερα κεφάλαια… Αν αυτό αποτύγχανε θα μπορούσαν να βρεθούν σε δύσκολη θέση. Ταυτόχρονα δεν θα υπήρχε νόημα να συνεχιστεί η διάσκεψη περισσότερο».

Στη συνάντηση με την κ. Μογκερίνι ο κ. Γκουτέρες αφού εξήγησε για την τρέχουσα κατάσταση είπε στην  Ύπατη Εκπρόσωπο της Ευρωπαϊκής Ένωσης πως «στόχος του ήταν να υπάρξει μια άτυπη πρόταση με πιθανές συνθέσεις για την οποία θα μπορούσε να επιτευχθεί συμφωνία από τους πρωθυπουργούς.  Ωστόσο, αυτό θα ήταν δύσκολο και για τον λόγο ότι η Τουρκία υπέδειξε ότι δεν ήταν πρόθυμη να συνεχίσει η διάσκεψη».  (παράγραφος 3 των πρακτικών).

Στην παράγραφο 6 ο Γενικός Γραμματέας απαντώντας στην θέση της κ. Μογκερίνη ότι το μονομερές δικαίωμα επέμβασης δεν γινόταν αποδεκτό από την Ευρωπαϊκή Ένωση, δήλωσε ότι: «η Τουρκία εξέταζε μεταβατικά μέτρα σε σχέση με αυτό» (υπονοώντας την πρόταση για αναθεώρηση της Συνθήκης σε 15 χρόνια).

Η κ. Μογκερίνη απάντησε πως: « ο κ. Τσαβούσογλου ήταν αρκετά αόριστος, όταν εκείνη συζήτησε μαζί του το θέμα αυτό» για να προσθέσει στην συνέχεια πως: «Για την Τουρκία δεν ήταν αποδεκτή η παράταση των διαπραγματεύσεων».

Απαντώντας ο Γενικός Γραμματέας δήλωσε ότι «η Τουρκία ήταν πολύ σαφής στην δήλωση της ότι δεν θα δεχόταν περαιτέρω αναβολή».

Εξ’ άλλου στα πρακτικά που τηρήθηκαν κατά τη διάρκεια του δείπνου αφού αναφέρεται ποιοι έλαβαν μέρος επισημαίνονται στα «Κύρια σημεία που ηγέρθησαν» τα ακόλουθα: «… οι αντιπροσωπίες επικεντρώθηκαν στο θέμα για το μέλλον της Συνθήκης Εγγυήσεων καθώς και στο θέμα της παρουσίας ξένων στρατευμάτων. Στο τέλος, ο Γενικός Γραμματέας, βάσει της εκτίμησης του, θεώρησε καλύτερο να κλείσει την Διάσκεψη, λέγοντας ότι τα απαραίτητα στοιχεία για λύση δε μπορούν να επιτευχθούν.

Να επισημάνω ότι στη παράγραφο 35 αναφέρεται σε παρέμβαση του κ. Αναστασιάδη κατά την οποία: «Υπενθύμισε τη δήλωση της 4ης Ιουνίου 2017 του Γενικού Γραμματέα, επαναλαμβάνοντας πως χωρίς λύση στο θέμα της ασφάλειας και των εγγυήσεων δε θα μπορούσε να υπάρξει λύση. Μπορούμε πραγματικά να πούμε ότι έχουμε λύση στα χέρια μας, όταν η Τουρκία μιλά για επανεξέταση του δικαιώματος επέμβασης σε 10-15 χρόνια;»

Για να καταγραφεί στα πρακτικά στην παράγραφο 36 ότι ο Γενικός Γραμματέας είπε ότι: «προφανώς έγινε παρεξήγηση από μέρους του (υπονοώντας ότι παρερμήνευσε τις πραγματικές θέσεις της Τουρκίας). Για να επαναλάβει πως: «Η εκτίμηση του ήταν πως δεν υπάρχει ρεαλιστική ευκαιρία για μια συμφωνία και πως ήταν πιθανότερα καλύτερο να κλείσει τη Διάσκεψη, λέγοντας ότι τα απαραίτητα στοιχεία της λύσης δεν θα μπορούσαν να επιτευχθούν. Βάσει των όσων τα μέρη λένε δεν θεωρεί ότι υπάρχουν ούτε και οι συνθήκες για να καλέσει τους Πρωθυπουργούς.  Λαμβάνοντας υπόψιν τις απόψεις στο τραπέζι ο Γενικός Γραμματέας δήλωσε πως χρειάζεται μια μικρή δήλωση να εκδοθεί πως η Διάσκεψη ολοκληρώθηκε μετά την μη επίτευξη συμφωνίας. Κανένα  πρόσθετο σχόλιο δεν θα γίνει.»

Τα πιο πάνω καταγράφονται στα πρακτικά των Ηνωμένων Εθνών που τηρήθηκαν από τους εντεταλμένους εκπροσώπους του Γενικού Γραμματέα κ.κ. Ματίας Σιούστερ, Λόρενς Λίου και Σίλια Ρίτσαρσον.

Παρά ταύτα ενώ τα πρακτικά μιλούν αφ’ εαυτών θεωρώ πως για να ολοκληρωθεί η εικόνα των πραγματικών αιτιών που οδήγησαν στο ναυάγιο την Διάσκεψη του Κράν Μοντανά θα πρέπει να καταγραφούν και δημόσιες δηλώσεις του κ. Τσιαβούσογλου που διαψεύδουν όσους υιοθετούν, για ανεξήγητους λόγους!!!, την παραπληροφόρηση αντί της αλήθειας.

Πιο συγκεκριμένα στις 29/6/2017 σε δηλώσεις του σε Τούρκους δημοσιογράφους,  ενώ η διάσκεψη ευρίσκετο σε εξέλιξη, ο κ. Τσιαβούσογλου δήλωσε:

«Ο ειδικός σύμβουλος του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ κ. Εσπεν Μπαρθ Εϊντε τους έλεγε πως αυτή η σύνοδος δεν είναι η τελική. Η παράταση είναι τακτική των Ελληνοκυπρίων.  Μπροστά τους έχουν εκλογές. Θέλουν να κάνουν γεωτρήσεις στα ανοικτά της Κύπρου.  Εμείς βλέπουμε αυτές τις στρατηγικές. Δεν βρίσκουμε σωστή τη δήλωση Ειντε. Στο δείπνο της 27ης είπαμε καθαρά πως αυτή είναι η τελική διάσκεψη.  Αυτή η στάση μας είναι καθαρή. Επομένως η δήλωση Εϊντε δεν μας δεσμεύει».

Ενώ στις 4/7/17 είπε: «αν στο τέλος θα υπάρξει ένα αποτέλεσμα πρέπει εδώ αυτή τη βδομάδα να ληφθεί η απόφαση, επειδή αυτό είναι μια τελική διάσκεψη, αυτό λέμε συνεχώς».

Μετά τα όσα έχουν προαναφερθεί γίνεται σαφέστατα αντιληπτό πως η Ελληνοκυπριακή πλευρά αλλά και ο Γενικός Γραμματέας ευρέθησαν προ ενός τελεσίγραφου, «είτε γίνονται αποδεκτές οι συνολικές αξιώσεις των Τουρκοκυπρίων με διατήρηση της Συνθήκης Εγγυήσεως και του μονομερούς δικαιώματος επέμβασης, που θα μετονομαζόταν σε Συνθήκη Εφαρμογής με ρήτρα αναθεώρησης μετά 15 χρόνια, είτε η Διάσκεψη τερματίζεται».

Θα πρέπει να επαναλάβω πως η διαπίστωση του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ ήτο πως για τα θέματα που άπτοντο των εσωτερικών πτυχών, είχαν σχεδόν συμφωνηθεί ή ευρίσκοντο, σε ακτίνα συμφωνίας κατ’ αντίθεση με το μέλλον της συνθήκης Εγγυήσεων και της παρουσίας ξένων στρατευμάτων.

Από τα όσα έχουν καταγραφεί γίνεται ξεκάθαρο πως:

(α)    Κατά τη διάρκεια του δείπνου μεταξύ 6 – 7ης Ιουλίου 2017 το μόνο θέμα συζήτησης ήταν η μετονομασία και όχι η κατάργηση των Συνθηκών σε Συνθήκη Εφαρμογής με διατήρηση του μονομερούς δικαιώματος με την ευελιξία της Τουρκίας να περιορίζεται στην αναθεώρηση (review) των Συνθηκών σε 10-15 χρόνια, σε αυξημένη παρουσία τουρκικών στρατευμάτων, όχι για προστασία των τουρκοκυπριακών αλλά εξωγενών παραγόντων.

(β)    Την σαφέστατη θέση της Τουρκίας πως αν δεν εγίνοντο δέκτες οι αξιώσεις των Τουρκοκυπρίων και της ίδιας η διάσκεψη θα έπρεπε να τερματιστεί το βράδυ της 6ης Ιουλίου 2017.

(γ)    Την απόφαση τερματισμού έλαβε ο Γενικός Γραμματέας κ. Γκουτέρες, αφού όπως καταγράφεται στην παράγραφο 36 των πρακτικών «Ο Γενικός Γραμματέας είπε ότι προφανώς έγινε παρεξήγηση από μέρους του (Υπονοώντας ότι παρερμήνευσε τις θέσεις και προθέσεις της Τουρκίας όσον αφορά τις εγγυήσεις) για να προσθέσει: « Η εκτίμηση του ήταν πως δεν υπάρχει ρεαλιστική ευκαιρία για μια συμφωνία και πως ήταν πιθανότερα καλύτερο να κλείσει την Διάσκεψη.

Εξάλλου στην έκθεση που υπέβαλε ο Γενικός Γραμματέας στο Συμβούλιο Ασφάλειας στις 28 Σεπτεμβρίου 2017, καταγράφεται με σαφήνεια η σημαντική πρόοδος και συγκλήσεις που επιτευχθήκαν στα κεφάλαια που αφορούσαν τις εσωτερικές παραμέτρους λύσης του Κυπριακού.

Επ’ αυτών όμως επιφυλάσσομαι να αναφερθώ σε έκταση και τεκμηρίωση, όταν θα αποτυπώνω σε βιβλίο τα πεπραγμένα διαχείρισης του Κυπριακού κατά την διάρκεια της Προεδρίας μου.

Μετά τα πιο πάνω εύλογα γεννιόνται κάποια ερωτήματα:

(α)    Θα αμφισβητηθούν από τους καθ υποβολή ή εξ’ αποστάσεως μάρτυρες τα πρακτικά των Ηνωμένων Εθνών κάτι που δεν έπραξε ο Διεθνής Οργανισμός;

(β)    Όσον αφορά το θέμα Εγγυήσεων θα αμφισβητήσουν τον τέως Υπουργό Εξωτερικών της Τουρκίας κ. Μεβλουτ Τσιαβούσογλου, που όχι μόνο τους διαψεύδει αλλά δηλώνει ότι επ’ αυτού συμφωνεί με την Eλληνοκυπριακή πλευρά;

(γ)    Θα συνεχίσουν να προβάλλουν το ψευδές αφήγημα πως ο τέως Πρόεδρος διέπραξε «έσχατη προδοσία» γιατί εγκατέλειψε δήθεν το τραπέζι των διαπραγματεύσεων χάριν προσωπικών φιλοδοξιών ή  των παρεμβάσεων από την Ρωσία;

(δ)    Ποιες μεγαλύτερες φιλοδοξίες θα μπορούσε να είχε ο τέως Πρόεδρος από τον τερματισμό της κατοχής και την δημιουργία ενός λειτουργικού κράτους, και γιατί δεν θα επανεκλεγόταν αν επετύγχανε μια συμφωνία όπως την περιγράφουν οι εξ’ ακοής μάρτυρες;

sigmalive.com

Κ. Χολέβας: πάντα επίκαιρη η έξοδος του Μεσολογγίου

Από
anixneuseis
-
0
????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????

  • Kωνσταντίνος Χολέβας

«Δεν τους βαραίνει ο πόλεμος, μα έγινε πνοή τους». Έτσι ύμνησε ο Διονύσιος Σολωμός τους Ελεύθερους Πολιορκημένους του Μεσολογγίου, οι οποίοι προτίμησαν την ηρωική Έξοδο και όχι την παράδοση στους Τούρκους του Κιουταχή και στους Αιγυπτίους του Ιμπραήμ. Το αλωνάκι, όπως το χαρακτήρισε εθνικός ποιητής, με ένα χαμηλό τείχος σαν «φράκτη», όπως περιπαικτικά το ονόμασε ο Ιμπραήμ, άντεξε ένα ολόκληρο χρόνο κατά τη δεύτερη πολιορκία του. Τελικά η πείνα και η έλλειψη πολεμοφοδίων οδήγησαν στην ηρωική Έξοδο. «Όποιος πεθάνει σήμερα χίλιες φορές πεθαίνει», κατά τον Σολωμό. Αλλά και αυτοί που σκοτώθηκαν κέρδισαν την αθανασία. Το Αθάνατο Μεσολόγγι και η Έξοδος της 10.4.1826 δίνουν διαχρονικά και επίκαιρα μηνύματα στον σύγχρονο Ελληνισμό.

Το Μεσολόγγι μάς διδάσκει ότι για να ενδιαφερθούν οι ξένοι για τη χώρα μας πρέπει πρώτοι εμείς να ενδιαφερθούμε και να αγωνισθούμε. Η Έξοδος και η θυσία του 1826 αφύπνισε Κοινοβούλια και συνειδήσεις στην Ευρώπη. Το Ναυαρίνο είναι συνέπεια και προέκταση του Μεσολογγίου.

Η Έξοδος έγινε τα ξημερώματα της Κυριακής των Βαΐων του 1826. Το σχέδιο το εμπνεύσθηκε ο Επίσκοπος Ρωγών και Κοζύλης Ιωσήφ, που βρισκόταν στην πόλη ως βοηθός του Άρτης Πορφυρίου. Η σύσκεψη έγινε μέσα σε ένα εκκλησάκι, την Αγία Παρασκευή. Ο Δεσπότης και οι κληρικοί εμψύχωναν τους πολεμιστές και τους αμάχους με τη Θεία Μετάληψη και με τα κηρύγματά τους. Ο Ιωσήφ ανατινάχθηκε στον Ανεμόμυλο και οι Τούρκοι τον βρήκαν ημιθανή και τον βασάνισαν μέχρι θανάτου. Το Μεσολόγγι μαρτυρεί ότι η Ελληνική Επανάσταση ήταν έργο ανθρώπων με Ορθόδοξη Χριστιανική Πίστη και είχε πρωτεργάτες τους κληρικούς.

Το Μεσολόγγι μάς θυμίζει ότι οι Μακεδόνες ήσαν παρόντες σε όλους τους αγώνες του Ελληνισμού. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ο Νικόλαος Κασομούλης. Δυτικομακεδών στην καταγωγή κατέβηκε στη Νότιο Ελλάδα, όταν κατεπνίγη στο αίμα η επανάσταση στη Μακεδονία. Κατέγραψε το σχέδιο της Εξόδου, στο οποίο κατέληξαν ο Ρωγών Ιωσήφ μαζί με τον νεαρό αρχηγό των Μεσολογγιτών, τον Θανάση Ραζηκότσικα. Ο Κασομούλης διεσώθη κατά την Έξοδο και αργότερα έγραψε τις αναμνήσεις του από το πολιορκημένο Μεσολόγγι στο τρίτομο έργο του, τα «Ενθυμήματα Στρατιωτικά» .

Το Μεσολόγγι μάς διδάσκει ότι στους μεγάλους εθνικούς αγώνες διαδραμάτισαν κρίσιμο ρόλο οι γυναίκες και οι έφηβοι. Επί μήνες τα τρία νησάκια της λιμνοθάλασσας τα ανεφοδίαζαν έφηβοι βαρκάρηδες, ενώ στις ηρωικές μορφές καταγράφεται και η Τασούλα Γυφτογιάννη. Αυτά πρέπει σήμερα να μαθαίνουν τα αγόρια και τα κορίτσια μας.

Οι Ελεύθεροι Πολιορκημένοι βροντοφώναξαν ένα από τα μεγάλα ΟΧΙ του Ελληνισμού. Είπαν όχι στην παράδοση, όχι στην υποταγή. Ο Ελληνισμός καλείται σήμερα να πει ένα μεγάλο ΟΧΙ στους διαστρεβλωτές της Ιστορίας μας.

ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ!

Ισραήλ-Τουρκία: Η σύγκρουση που σιγοκαίει

Από
anixneuseis
-
1

Του Παντελή Σαββίδη

12/04/2025 – 10:20πμ

Ο Χάρολντ Χαμ ένας από τους κορυφαίους επενδυτές πετρελαίου και φυσικού αερίου στις ΗΠΑ, και πρόσωπο-κλειδί σε ενεργειακά παιχνίδια (πηγή: el.wikipedia.org/ wiki/David Shankbone)

Οι εξελίξεις στη Μέση Ανατολή είναι ένα φαινόμενο πολύπλοκο και πολυπαραγοντικό και μέχρι σήμερα είναι ασαφές το νήμα που τις συνδέει. Το ενεργειακό υπόβαθρο που τις προσδίδει ο Σάββας Καλεντερίδης φαίνεται πειστικό για τα δεδομένα της Δύσης.

Σε μια ενδιαφέρουσα ανάλυσή του ο έγκυρος αναλυτής θεωρεί πως αιτία της αντιπαράθεσης στη Συρία υπήρξαν οι αγωγοί. Ο Άσαντ προέκρινε τη διέλευση από το συριακό έδαφος του αγωγού φυσικού αερίου Ιράν-Ιράκ-συριακά παράλια και από εκεί στη Δύση κάτι που ενοχλούσε σφόδρα τις άλλες δυνάμεις της περιοχής αλλά και τις ΗΠΑ.

Η εναλλακτική οδός ήταν το αέριο του Κατάρ και της Σαουδικής Αραβίας να καταλήγει με αγωγό στη Συρία και από εκεί είτε θα όδευε προς τα συριακά παράλια, είτε μέσω Τουρκίας θα το προμηθευόταν η Δύση. Έτσι, το ρόλο της προβολής σκληρής ισχύος κατά του Άσαντ ανέλαβε η Τουρκία, χρηματοδοτούμενη από το Κατάρ και την Σαουδική Αραβία με την πολιτική υποστήριξη του Ισραήλ και των ΗΠΑ.

Αυτή η τάση επικράτησε.

Και τώρα;

Τώρα το ερώτημα είναι μέσω ποιας διαδρομής το αέριο θα φθάνει στην Ευρώπη;

Η επικρατούσα άποψη που θα διευκολύνει και τη διαφορετική προσέγγιση γεωπολιτικών προβλημάτων είναι «το αέριο από το Μπανιάς της Συρίας να μεταφέρεται στο Ακρωτήριο του Αγίου Ανδρέα στην Κύπρο και από εκεί ένας άλλος αγωγός να το μεταφέρει στο Γιουμουρταλίκ, στον κόλπο των Αδάνων».

Μια τέτοια εξέλιξη θα δημιουργούσε προβλήματα στην Κυπριακή Δημοκρατία. Οι ίδιες, λοιπόν, πληροφορίες φέρουν τον Ερντογάν να αποσύρει την Τουρκία από εγγυήτρια δύναμη της Κύπρου σε περίπτωση που ευοδωθεί το σενάριο.

Πηγή των πληροφοριών αυτών είναι ο αντιπρόεδρος του CHP Οζγκιούρ Καραμπάτ (Özgür Karabat) ο οποίος σχολίασε ότι «γίνονται σχέδια να μετατραπεί η Τουρκία σε αυταρχικό καθεστώς για γεωπολιτικά οφέλη» Λες και δεν είναι αυταρχικό καθεστώς η Τουρκία και θα γίνει με τα σχέδια αυτά.

Σχολιαστές αποδίδουν αντιπολιτευτική σκοπιμότητα στον κ. Καραμπάτ. Οι δηλώσεις του, λένε, έχουν σχέση με την έμμεση καταγγελία μιας άτυπης συμφωνίας Τραμπ-Ερντογάν την οποία ακολουθεί και η ΕΕ και ένδειξη αυτής της συμφωνίας είναι η απουσία παντελούς αντίδρασης της Δύσης στις τελευταίες αντιδημοκρατικές εξελίξεις στην Τουρκία.

Το παραπάνω σενάριο στην οικονομική υλοποίησή του έχει και ένα πρόσωπο, πολύ κοντά στον Τραμπ.

Ο Χάρολντ Χαμ είναι ένας από τους κορυφαίους επενδυτές πετρελαίου και φυσικού αερίου στις ΗΠΑ. Ήταν αντίθετος με τον Ομπάμα και χρηματοδοτούσε τους αντιπάλους του. Εμφανίστηκε ξανά στο προσκήνιο. Στις αρχές Απριλίου, οργάνωσε μια συγκέντρωση υποστήριξης του Τραμπ στο Μαϊάμι στην οποία συμμετείχαν πολλοί εκπρόσωποι πετρελαϊκών και άλλων ενεργειακών εταιρειών και συγκέντρωσε περισσότερα χρήματα από όσα έδωσε στον Αμερικανό πρόεδρο ο Ίλον Μασκ.

Κατά τον Καραμπάτ «έχει υπογραφεί συμφωνία κοινής δράσης μεταξύ της εταιρείας του Χαμ, Continental Resources, της TransAtlantic Petroleum με έδρα το Τέξας και της κρατικής εταιρείας της Τουρκίας TPAO. Οι τρεις εταιρείες θα κάνουν έρευνες για εντοπισμό και εξόρυξη σχιστολιθικού πετρελαίου στο Ντιγιαρμπακίρ και την Ανατολική Θράκη».

Ο Χάρολντ Χαμ έχει –κατά τον Καραμπάτ πάντα– πολύ στενές σχέσεις και με το Ισραήλ. Είναι ένας από τους μεγαλύτερους παράγοντες στο έργο των αγωγών φυσικού αερίου που θα κατασκευαστούν στην περιοχή και συνεργάζεται με το AKP εδώ και καιρό.

Τα εκτιμώμενα αποθέματα στις προαναφερθείσες περιοχές είναι αξίας 350 δισεκατομμυρίων δολαρίων.

Είναι σαφές πως από την εξέλιξη αυτού του σχεδίου επέρχεται και μια μόχλευση του Κυπριακού για την οποία θα είναι ενήμερος ο πρόεδρος Νίκος Χριστοδουλίδης. Κάποιες από τις επισκέψεις του, ιδιαιτέρως εκείνη στις ΗΠΑ, δεν ήταν ευκόλως εξηγήσιμες με βάση την επικαιρότητα της χρονικής συγκυρίας που πραγματοποιήθηκαν. Ούτε και η συναίνεση που επιτεύχθηκε στην πενταμερή.

Τα εύλογα ερωτήματα είναι γιατί ο αγωγός πρέπει να κατευθυνθεί προς την Κύπρο πριν καταλήξει στην Τουρκία, αφού θα μπορούσε να προχωρήσει η χάραξή του από τη στεριά προς βόρεια και γιατί δεν χαράσσεται η διαδρομή του από Κατάρ, Σαουδική Αραβία και μέσω Ιορδανίας να καταλήγει στο Ισραήλ. Αλλά αυτά θα φανούν στην πορεία της εξέλιξης των γεγονότων.

Μια απευθείας χάραξη του αγωγού προς την Τουρκία θα εξαρτούσε απολύτως την Δύση από τις επιθυμίες της Άγκυρας ενώ η διακλάδωση του αγωγού προς την Κύπρο θα παρείχε εναλλακτική τροφοδότηση της Ευρώπης σε περίπτωση και η Τουρκία επιχειρήσει να διακόψει την ροή.

Κατά τα άλλα, μια ισραηλινή αεροπορική επιδρομή κατά τουρκικής βάσης στη Συρία, με πέντε Τούρκους μηχανικούς νεκρούς και δεκάδες απώλειες μεταξύ των Σύρων συνεργατών του τουρκικού στρατού αποτέλεσε το επίκεντρο έντονης αντιπαράθεσης Ισραήλ-Τουρκίας με τις δύο πλευρές να προβαίνουν με δηλώσεις.

Στην Τουρκία φαίνεται να πιστεύουν πως ο τουρκικός στρατός μπορεί να φθάσει στο Ισραήλ σε 72 ώρες ενώ το Ισραήλ διά δηλώσεων Νετανιάχου θεωρεί πως μια τουρκική βάση στη Συρία θα απειλούσε την ασφάλειά του και γι’ αυτό δεν θα την επιτρέψει.

Το πώς, παρουσιάζει ενδιαφέρον.

Η ισραηλινή στάση είναι συνεπής και αποφασιστική. Η Τουρκία, με την πολιτική «εμείς και όλοι οι άλλοι», προσπαθεί να επεκτείνει τη σφαίρα επιρροής της, ερχόμενη σε ρήξη με όλες σχεδόν τις περιφερειακές δυνάμεις. Και πλέον το Ισραήλ δεν αρκείται σε διπλωματικά μηνύματα· περνά στις πράξεις.

Παρά την ένταση, η Άγκυρα φαίνεται να επιδιώκει αποκλιμάκωση.

Σύμφωνα με πηγές του τουρκικού υπουργείου Άμυνας, τεχνική συνάντηση με Ισραηλινούς αξιωματούχους πραγματοποιήθηκε στο Αζερμπαϊτζάν, με στόχο την αποτροπή περαιτέρω «ανεπιθύμητων περιστατικών» στη Συρία.

Είναι όμως σαφές ότι αυτή η προσπάθεια αποκλιμάκωσης δεν προέρχεται από θέση ισχύος. Η Τουρκία, παγιδευμένη σε οικονομική κρίση, με το κράτος να μετατρέπεται σε κλειστό αυταρχικό σύστημα πληροφόρησης, δεν έχει την ισχύ να αντιπαρατεθεί ευθέως με το Ισραήλ. Αντίθετα, προσπαθεί να συντηρήσει την ψευδαίσθηση σταθερότητας, ειδικά προς εσωτερικό ακροατήριο.

pontosnews.gr

Κι άλλα βλάσφημα έργα στην Εθνική Πινακοθήκη!

Από
anixneuseis
-
0

12/04/2025

Το σκάνδαλο συνεχίζεται…Χθες βράδυ, προσερχόμενος στα εγκαίνια της μεγάλης αναδρομικής έκθεσης του αείμνηστου ζωγράφου και διπλού συμπατριώτη μου – από Πειραιά και Ύδρα – του πρύτανη της ΑΣΚΤ και ακαδημαϊκού Παναγιώτη Τέτση (1925 – 2016) βρέθηκα εμπρός σε ποικίλες, δυσάρεστες εκπλήξεις.

Καταρχάς ο λίγος κόσμος με τις χτυπητές απουσίες καλλιτεχνών, καθηγητών των σχολών καλών τεχνών, ή ακαδημαϊκών, συναδέλφων του Τέτση. Φαίνεται πως οι παλινωδίες της Εθνικής Πινακοθήκης και το γενικά χαμηλό επίπεδο των δραστηριοτήτων της έχουν αποθαρρύνει ειδικούς και κοινό.

Έπειτα η συνεχιζόμενη, προκλητική αποκαθήλωση των τεσσάρων πινάκων του Χριστόφορου Κατσαδιώτη από την ομαδική έκθεση “Η γοητεία του αλλόκοτου” παρά τις περί του αντιθέτου υποσχέσεις της διεύθυνσης. Οι άδειοι τοίχοι συνεχίζουν να ενοχλούν. Δηλαδή συνεχίζεται η τρομοκρατία των ανθρώπων των σπηλαίων απέναντι σ’ ένα τέμενος του πολιτισμού. Με την αυτολογοκρισία αλλά και τον φόβο των ιθυνόντων να κυριαρχούν. Ντροπή.

Επαναλαμβάνω πώς εν προκειμένω δεν κρίνω τα συγκεκριμένα έργα ή την ποιότητα της περιοδικής αυτής έκθεσης αλλά το δικαίωμα της καλλιτεχνικής έκφρασης ακόμα κι αν αυτή η έκφραση δεν αρέσει στους λίγους ή και στους πολλούς. Η μόνη εξαίρεση που αναγνωρίζω, είναι η προσβολή συμβόλου αλλά κάτι τέτοιο δεν ισχύει στην περίπτωση μας.

Τέλος, ο τρόπος με τον οποίο και η Εθνική Πινακοθήκη και το υπουργείο πολιτισμού αντιμετώπισαν αυτό το κατασκευασμένο “σκάνδαλο”, δείχνει πως λείπουν τόσο η ψυχραιμία όσο και η σοβαρότητα κι από τους δύο αυτούς φορείς. Είναι προφανές ότι από την διεύθυνση της Εθνικής Πινακοθήκης ελλείπουν επίσης τόσο τα κριτήρια, επιστημονικά και αισθητικά, για αυτό κι ο εκθέτει δίπλα δίπλα αριστουργήματα και μετριότητες, όσο και το αίσθημα του γελοίου. Ή, καλύτερα, της αυτογελοιοποίησης.

 

 

Αλλιώς δεν θα παρουσίαζε (και αυτό ήταν η πιο οδυνηρή έκπληξη) ένα άθλιο πορτρέτο-αγγαρεία εκ μέρους του ζωγράφου, της συμβούλου της υπουργού κ. Άννας Παναγιωταρέα κεντρικά και σαν σημείο αναφοράς ακυρώνοντας έργω την όποια αξία της έκθεσης. Έτσι δημιουργείται αβίαστα η εντύπωση πως όλη η εκδήλωση οργανώθηκε για να προβληθεί (ως μνημείο του kitch;) η συγκεκριμένη προσωπογραφία που πάντως αδικεί κυρίως τον Τέτση ως πορτρετίστα. Το πιο αστείο μάλιστα ήταν ότι κανείς από τους “επισήμους” δεν αντελήφθη το αστείο του πράγματος.

 

Η “ειδωλολατρεία” μάλιστα συνεχιζόταν με την υπουργό και την σύμβουλο της, την διευθύντρια και την πρόεδρο της ΕΠΜΑΣ, να ποζάρουν πανευτυχείς εμπρός σ’ αυτό το “ιερόσυλο έργο” που προσβάλει ένα κρατικό μουσείο, απόλυτα σίγουρες ότι ουδείς – αφού δεν υπάρχει αστυνομία τέχνης στον τόπο μας – δεν μπορεί να το αποκαθηλώσει. Αστειεύομαι προφανώς.

Κι άλλα σκάνδαλα

Τον επίσημο κατάλογο της έκθεσης υπογράφουν μεταξύ των άλλων η δημοσιογράφος κ. Παναγιωταρέα και ο γιατρός κ. Παΐσιος, γνωστός για την επιμέλεια έκθεσης στο ΚΠΣΝ τα ζωγραφικά έργα της οποίας καταδικάστηκαν πρωτοδίκως ως αντίγραφα φωτογραφιών του καθ. Γιώργου Κατσάγγελου. Τόσο καλά! Ή, καλύτερα, Μωραίνει Κύριος…

Τα ανωτέρω σχόλια μου δεν αναφέρονται προφανώς στον Τέτση τον οποίο ήξερα προσωπικά, τον οποίο σέβομαι και του οποίου τους μαθητές εκτιμώ αλλά στο ότι στήθηκε μια ολόκληρη έκθεση μόνο και μόνο για να παρουσιαστεί ένα άθλιο πορτρέτο. Όσο για την ζωγραφική του δωρεά στην Εθνική Πινακοθήκη είναι, φοβάμαι, κατώτερη του συνόλου έργου του. Με χειρότερη την τεράστια πλην συνθετικά αμήχανη “Λαϊκή Αγορά” της εισόδου.

Η Εθνική Πινακοθήκη διαφημίζει τον βάνδαλο βουλευτή!

Γενικό συμπέρασμα: Τα μικρού μεγέθους, τα νεανικά του έργα είναι διαμαντάκια, τα μεγάλα είναι συνήθως φλύαρα, μάλλον ασχεδίαστα και στοχεύουν σ’ ένα συγκεκριμένο κοινό. Με μερικές πάντως λαμπρές εξαιρέσεις. Επίσης είναι αφελής ο τρόπος με τον οποίον οργανώνεται το υλικό σε ενότητες του τύπου “ο πεύκος” (sic), “η θάλασσα”, “τα βράχια”, ή το ακόμα πιο αφελές “παιχνίδια με το φως”. Λες και υπάρχει ζωγραφική που δεν παίζει με το φως. Υπό άλλες συνθήκες θα μπορούσα να μιλήσω για τον διάλογο του Τέτση με τον Bonnard και τον Vuillard. Όχι όμως έτσι.

Είχα δει και είχα κριτικάρει αρνητικά ανάλογη, απλοϊκή αντιμετώπιση πινάκων στο μουσείο Κατσίγρα από την νυν διευθύντρια της ΕΠΜΑΣ όπου ένας μαγικός ζωγράφος, ο Θεόφραστος Τριανταφυλλίδης, εκτίθεται δίπλα – δίπλα με έναν καλλιτέχνη κορνιζάδικου μόνο και μόνο επειδή έχουν κοινό θέμα. Θεωρώ αυτό το αν-αισθητικό κριτήριο τεράστιο, μουσειολογικό λάθος και οφείλω να καταθέσω τη γνώμη μου. Ελπίζω και οι άλλοι συνάδελφοι να πάρουν σχετικά θέση.

 

Προβλέπω τέλος ότι δεν θα δούμε ποτέ μίαν ανάλογη αναδρομική έκθεση του Παπαλουκά, του Κόντογλου, του Μπουζιάνη ή του Διαμαντόπουλου, των κορυφαίων του προηγούμενου αιώνα, στην Εθνική Πινακοθήκη επειδή οι ζωγράφοι αυτοί δεν έφτιαξαν πορτρέτο της Παναγιωταρέα. 

ΥΓ. Συγχωρήστε την οργή μου αλλά οι κύριες της Αυλής – παρντόν της Πινακοθήκης – αρνήθηκαν να δανείσουν δύο (2) έργα του Διαμαντόπουλου από τις αποθήκες της Πινακοθήκης για την αναδρομική του που οργάνωσα στη Λάρισα. Είχα τότε – πριν δύο μήνες – απευθύνει μέσω του φιλόξενου SLpress ανοιχτή επιστολή προς την υπουργό διαμαρτυρόμενος σχετικές για την αυθαιρεσία χωρίς, φευ, απάντηση. Όμως οι εθνικοί θησαυροί δεν είναι φέουδο κανενός. Ούτε τα ιδιωτικά βίτσια συνιστούν καλά και σώνει δημόσιες αρετές (θυμάστε την ταινία);

slpress.gr

 

Αρβανίτες : Οι 70 διάσημες προσωπικότητες της νεότερης και σύγχρονης Ελλάδος με αρβανίτικη καταγωγή

Από
anixneuseis
-
8
Τρίτη 8 Απριλίου 2025
ΕΙΣΑΓΩΓΉ

Μεγάλωσα σε ένα σπίτι που η αρβανίτικη καταγωγή έδινε σε όλους, και ιδιαίτερα στα παιδιά, κολοσσιαία υπερηφάνεια. «Είμαστε Αρβανίτες». Εμείς, τα αγόρια, λατρεύαμε τους φουστανελοφόρους προγόνους από τα ορεινά της Πάρνηθας, που σκαρφάλωναν με τα μυώδη πόδια τους τις κορυφές, ντυμένοι με δέρματα ζώων και ζωσμένοι με μπαρούτια, εμπροσθογεμή τουφέκια και κάθε λογής χαντζάρες, που τα είχαν αφαιρέσει από τον πατροπαράδοτο και μισητό εχθρό και δυνάστη, αφού τον είχαν σφάξει, όπως τα ζυγούρια πάνω σε μια πέτρα αυτής της γης, η οποία ούτε στιγμή δεν σταμάτησε να πολεμάει τους τυράννους. Οι Αρβανίτες αποτελούν συστατικό στοιχείο του σημερινού ελληνικού λαού. Εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι κυκλοφορούν στο πλευρό μας φέροντας υπερήφανα και αξιότιμα οικογενειακά ονόματα που είναι αρβανίτικης προέλευσης. Καμιά φορά και χωρίς υποψία για την πραγματική σημασία τους.

Οι Αρβανίτες της Αττικής και της υπόλοιπης Στερεάς Ελλάδας, της Πελοποννήσου, της Ηπείρου, της Θεσσαλίας, ακόμη και στον Νομό Εβρου υπάρχουν δύο χωριά και στην Κάσο το υπέροχο Αρβανιτοχώρι, καθώς και πλήθος αρβανίτικα επώνυμα σε νησιά όπως η Κέα, όπου κανείς δεν μιλάει αρβανίτικα, ήταν πάντα συστατικό στοιχείο της διαμόρφωσης του σύγχρονου Ελληνισμού. Ασύγκριτοι πολεμιστές, σκληροί αγρότες, δημιουργικοί κτηνοτρόφοι και, παρά τη διγλωσσία, παρόντες, πέραν της αναλογίας τους στον γενικότερο πληθυσμό, στην επιστημονική, πολιτική και στρατιωτική ηγεσία της χώρας. Τα αρβανίτικα μιλήθηκαν, όπως και οι άλλες διάλεκτοι, μέχρι να υποκαταστήσει η τηλεόραση τη γιαγιά. Οταν ξεκίνησε η Ελληνική Επανάσταση, ολόκληρη η Αττική, καθώς και μεγάλο μέρος της Κορινθίας, της Αργολίδας, της Βοιωτίας, της Φθιώτιδας και της Εύβοιας, κατοικούνταν από Αρβανίτες. Οι μόνοι που δεν μίλαγαν αρβανίτικα στην Αττική ήταν οι Μεγαρίτες. Αυτοί οι αλλόγλωσσοι ελευθέρωσαν την Αθήνα. Οι Αρβανίτες θεωρούνται ως οι Δωριείς του νεώτερου Ελληνισμού και όχι άδικα αφού, με το αρχαίο Ελληνικό αυτό φύλο παρουσιάζονται πολλές ομοιότητες στην κοινωνική και πολιτισμική ταυτότητα.
ΤΑΥΤΌΤΗΤΑ ΚΑΙ ΣΥΝΕΊΔΗΣΗ
Όσον αφορά την πολιτισμική ταυτότητα, οι κάτοικοι του Αρβάνου ήταν Ρωμιοί ακρίτες του στρατιωτικού Θέματος του Δυρραχίου, τουλάχιστον από τον 9ο αιώνα, και απέκρουαν τις επεκτατικές βλέψεις των σλαβικών φυλών και των Φράγκων.
Ήταν συνειδητά ορθόδοξοι και έμειναν και μετά το θρησκευτικό σχίσμα του 1054 πιστοί στην Κωνσταντινούπολη. Ως Ρωμιοί αντιμετώπισαν αποτελεσματικά τους Φράγκους, και ειδότερα τους Νορμανδούς, που εισέβαλαν στο Δυρράχιο το 1081. Οι Ενετοί και οι Φράγκοι, συμπεριλαμβανομένων των Νορμανδών, τους ονόμαζαν Γραικούς. Το όνομα Γραικός είναι αρχαίο όνομα των Ελλήνων, κατά τον Αριστοτέλη, που την εποχή εκείνη σήμαινε τον Ελληνορθόδοξο σε αντίθεση με τον Λατίνο, δηλαδή κατά βάση τον Φράγκο που χρησιμοποιούσε ως λειτουργική γλώσσα τα Λατινικά. Ακόμα και στα νεότερα χρόνια, η Τόσκικη περιοχή νότια του Γενουσού ποταμού η οποία σήμερα ανήκει στην Αλβανία, φαίνεται ότι διατήρησε το Ελληνικό στοιχείο μέσα από τους αιώνες. Να σημειωθεί ότι οι Αρβανίτικοι πληθυσμοί της Ελλάδας και της Ιταλίας ήταν και παρέμειναν πιστοί στην Ελληνική Ορθοδοξία, αντίθετα με τους Αλβανούς που ασπάστηκαν θρησκείες ή δόγματα, όπως ο Μουσουλμανισμός και ο Ρωμαιοκαθολισμός ανάλογα με τα δικά τους συμφέροντα.
Οι ίδιοι οι Αρβανίτες ανέκαθεν, αλλά κυρίως μετά την ανάπτυξη του Αλβανικού εθνικισμού και λόγω της συμπόρευσής τους με το ελληνικό στοιχείο, απορρίπτουν οποιαδήποτε συσχέτιση με τους Αλβανούς. Στη δεκαετία του 1990, ο Αλβανός Πρόεδρος Σαλί Μπερίσα περιέγραψε τους Αρβανίτες ως αλβανική μειονότητα στην Ελλάδα, προκαλώντας την οργισμένη αντίδραση πολιτιστικών οργανώσεων Αρβανιτών.
ΚΟΙΝΩΝΊΑ ΚΑΙ ΟΙΚΟΓΈΝΕΙΑ
Στους Αρβανίτες της Βοιωτίας συναντάμε ευρύτερες ομάδες συγγένειας. Πρόκειται για τα σόγια (σόjτε). Σχηματίζονται πάντα με αναφορά έναν πρόγονο πριν από τρεις ή τέσσερις γενεές, με αφετηρία το πιο ηλικιωμένο μέλος. Έχουν δηλαδή βάθος πέντε έως επτά, το πολύ, γενεές. Τα σόγια είναι διασκορπισμένα στο χωριό. Η πατρογραμμικότητα/πατροπλευρικότητα των σογιών φαίνεται και στο συμβολικό επίπεδο. Συνδέουν τα σόγια με το αίμα (γκjακ) και το σπόρο, το ανδρικό σπέρμα (φάρε). Λένε ότι «σόι, επώνυμο και αίμα είναι το ίδιο». Και υποστηρίζουν ότι το αίμα πηγαίνει, δηλ. μεταβιβάζεται, με το σπόρο. Εκτός από τα σόγια υπάρχουν και μεγαλύτερες ομάδες συγγένειας, οι φάρες (φάρετε), που αντιστοιχούν στα επώνυμα. Τον όρο φάρα χρησιμοποιούν περιορισμένα και παράλληλα με τον όρο ράτσα, ενώ και ο όρος σόι έχει συχνά την ίδια σημασία. Αυτό φαίνεται και από την αντίληψη ότι ο σπόρος (φάρε) και το αίμα (γκjακ) πηγαίνουν μαζί.
Οι Αρβανίτες έχουν την άποψη ότι το σόι κρατά επτά γενεές ή επτά ζωνάρια (να στάτε μπρέζα). Για παράδειγμα, όταν θέλουν να διαπιστώσουν τι συγγένεια έχουν μεταξύ τους, ρωτάνε: «Σα μπρέζα γιαν;» (πόσα ζωνάρια είναι;). Θεωρούν ότι έχουν συγγένεια και με τα τρίτα ξαδέλφια και ότι «όσοι έχουν το ίδιο επώνυμο πονάνε ο ένας τον άλλο σαν να είναι αδέλφια». Εκτός από τα σόγια υπάρχουν και μεγαλύτερες ομάδες συγγένειας, οι φάρες (φάρετε), που αντιστοιχούν στα επώνυμα. Τον όρο φάρα χρησιμοποιούν περιορισμένα και παράλληλα με τον όρο ράτσα, ενώ και ο όρος σόι έχει συχνά την ίδια σημασία. Αυτό φαίνεται και από την αντίληψη ότι ο σπόρος (φάρε) και το αίμα (γκjακ) πηγαίνουν μαζί. Στους Αρβανίτες της Βοιωτίας είναι σε χρήση και δύο άλλοι όροι: το «γκιρί» (συγγενείς) και το «τάνετε» (οι δικοί). Το γκιρί δηλώνει τους αμφιπλευρικούς συγγενείς αλλά αρχικά περιοριζόταν μόνο στους μητροπλευρικούς. Γκιρί (από το «γκίου») σημαίνει γυναικείο στήθος και κατ’ επέκταση συγγένεια από γάλα ή από γυναίκες.
Συσχετίζοντας πάντα την εθνοτική ομάδα τους με τους αρχαίους Δωριείς, στο βαθμό που έχουν επηρεαστεί από τα δημοσιεύματα του Μπίρη, αναφέρουν ως χαρακτηριστικά της ομάδας τους: τη σκληρότητα, τον αγέλαστο χαρακτήρα (δωρικό ύφος), τον πατριωτισμό, τη συντηρητική ψυχοσύνθεση (πίστη στα πατροπαράδοτα), ότι είναι μισόξενοι, το σεβασμό προς τους γέροντες, τη λιτότητα κ.λπ. Από άποψη ιδιαίτερων συμπεριφορών: την μπέσα (λόγος), την εκδίκηση του αίματος, την πίστη στη βλαμιά (αδελφοποιία), τη ζωοκλοπή και τις απαγωγές γυναικών. Μάλιστα, στα χωριά του Ελικώνα αναφέρεται ότι οι κοπέλες δεν ήθελαν να παντρευτούν νέους που δεν είχαν κάνει πολλές κλεψιές. Επίσης τονίζεται ο δεισιδαίμων σε υπερβολικό βαθμό χαρακτήρας τους.
ΕΛΛΗΝΙΚΆ ΕΠΏΝΥΜΑ ΜΕ ΑΡΒΑΝΊΤΙΚΗ ΕΤΥΜΟΛΟΓΙΑ ΛΈΞΕΩΝ
Ο Κώστας Μπίρης, στο βιβλίο του «Αρβανίτες», παραθέτει επίθετα αρβανίτικης προέλευσης όπως προκύπτουν από καταλόγους ονομάτων καπεταναίων και απλών στρατιωτών που αναφέρονται σε έγγραφα του βενετικού αρχείου και άλλα κείμενα του 15ου και 16ου αιώνα. Επίθετα που έχουν επιβιώσει ως σήμερα, εξελληνισμένα τόσο ώστε να θεωρούνται πλέον ελληνικά, παρ’ ότι δεν παύουν να υποδηλώνουν αρβανίτικη καταγωγή. Επώνυμα με αρβανίτικη ρίζα που συναντώνται στον ελλαδικό χώρο ετυμολογούνται εμπειρικά, μέσω της ένταξής τους σε φράσεις αυτής της γλώσσας ώστε να αποδοθεί όσο το δυνατόν πιο πιστά το αρχικό τους νόημα. Επώνυμα που στα ελληνικά δεν σημαίνουν τίποτα στα αρβανίτικα είναι ξεκάθαρα. Περιπτώσεις όπως π.χ. το επώνυμο Φλέσσας που σημαίνει πολυλογάς ρίχνουν ακόμα περισσότερο φως σε κομμάτια της ιστορίας μας για τα οποία νομίζουμε ότι όλα έχουν λεχθεί. Ειδικά χαρακτηριστικά και γνωρίσματα, επαγγέλματα ακόμα και προσβλητικά παρατσούκλια που κάποτε δόθηκαν με ή χωρίς κακεντρέχεια είναι πλέον επώνυμα οικογενειών και ανθρώπων που δεν ξέρουν ή δεν φαντάζονται τι σημαίνουν.
ΔΙΆΣΗΜΟΙ ΈΛΛΗΝΕΣ ΜΕ ΑΡΒΑΝΊΤΙΚΗ ΚΑΤΑΓΩΓΉ ΣΤΗΝ ΝΕΌΤΕΡΗ ΚΑΙ ΣΎΓΧΡΟΝΗ ΕΛΛΆΔΑ
1. Μελίνα Μερκούρη / Ηθοποιός, Πολιτικός / ΝΑΥΠΛΙΟ ΑΡΓΟΛΊΔΑΣ
2. Ειρήνη Παππά / Ηθοποιός / ΚΟΡΙΝΘΙΑ
3. Γρηγόρης Μπιθικώτσης / Πατήρ, Τραγουδιστής / ΕΥΒΟΙΑ
4. Σωτηρία Μπέλλου / Τραγουδίστρια / ΕΥΒΟΙΑ
5. Χάρις Αλεξίου / Τραγουδίστρια / ΘΗΒΑ ΒΟΙΩΤΙΑΣ
6. Γιώργος Παπασιδέρης / Τραγουδιστής / ΣΑΛΑΜΙΝΑ ΑΤΤΙΚΉΣ
7. Αλέκος Σακελλάριος / Σκηνοθέτης / ΙΩΑΝΝΙΝΑ, ΉΠΕΙΡΟΣ
8. Χαράλαμπος Μπούρας / Αρχιτέκτων / ΠΡΕΒΕΖΑ, ΉΠΕΙΡΟΣ
9. Έλλη Λαμπέτη / Ηθοποιός /ΒΙΛΛΙΑ ΑΤΤΙΚΗΣ
10. Παντελής Ζερβός / Ηθοποιός / ΛΟΥΤΡΑΚΙ ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ
11. (Αικατερίνη) Καίτη Παπανίκα / Ηθοποιός / ΜΕΝΙΔΙ ΑΤΤΙΚΗΣ
12. Φαίδων Γεωργίτσης / Ηθοποιός / ΚΟΡΩΠΙ ΑΤΤΙΚΗΣ
13. (Δημήτριος) Τζίμης Λόντος / Παλαιστής αθλητής / ΚΟΥΤΣΟΠΟΔΙ ΑΡΓΟΛΙΔΑΣ
14. Άγγελος Τερζάκης / Συγγραφέας / ΑΡΓΟΛΙΔΑ
15. Σπύρος Λούης / Μαραθωνοδρόμος, ολυμπιονίκης / ΜΑΡΟΥΣΙ ΑΤΤΙΚΉΣ
16. Δήμητρα Λιάνη / Αεροσυνοδός / ΕΛΕΥΣΙΝΑ ΑΤΤΙΚΉΣ
17. Θεόδωρος Πάγκαλος / Στρατιωτικός Δικτάτωρ, παππούς / ΣΑΛΑΜΙΝΑ ΑΤΤΙΚΉΣ
18. Γρηγόρης Μπιθικώτσης / Τραγουδιστής, γιός / ΕΥΒΟΙΑ
19. Σταμάτης Φασουλής / Ηθοποιός / ΣΑΛΑΜΙΝΑ ΑΤΤΙΚΉΣ
20. Θεόδωρος Πάγκαλος / Πολιτικός, εγγονός / ΕΛΕΥΣΙΝΑ ΑΤΤΙΚΉΣ
21. (Γαρυφαλλιά) Λιάνα Κανέλλη / Δημοσιογράφος, πολιτικός / ΓΕΡΑΚΙ ΛΑΚΩΝΙΑΣ
22. Μιχάλης Καλογράνης Μενιδιάτης / Τραγουδιστής / ΜΕΝΙΔΙ ΑΤΤΙΚΗΣ
23. Χρήστος Καλογράνης Μενιδιάτης / Τραγουδιστής / ΜΕΝΙΔΙ ΑΤΤΙΚΗΣ
24. Μάρκος Σεφερλής / Ηθοποιός / ΚΟΡΙΝΘΙΑ
25. Γιάννης (Πλούταρχος) Κακοσσαίος / Τραγουδιστής / ΟΡΧΟΜΕΝΟΣ ΒΟΙΩΤΙΑΣ
26. Κατερίνα Ζαφείρη / Δημοσιογράφος / ΘΗΒΑ ΒΟΙΩΤΙΑΣ
27. Σάσα Σταμάτη / Δημοσιογράφος / ΜΑΝΔΡΑ ΑΤΤΙΚΗΣ
28. Παναγιώτης Λάλεζας / Τραγουδιστής / ΚΟΡΙΝΘΙΑ
29. (Γεωργία) Γωγώ Μπρέμπου / Ηθοποιός / ΧΑΣΙΑ ΑΤΤΙΚΉΣ
30. Γιώργος Σαμπάνης / Τραγουδιστής / ΑΣΠΡΟΠΥΡΓΟΣ ΑΤΤΙΚΗΣ
31. Δημοσθένης Λιακόπουλος / Φυσικός, Δημοσιογράφος / ΔΩΡΙΟ ΜΕΣΣΗΝΙΑΣ
32. Αλέξης Κούγιας / Δικηγόρος / ΚΟΡΙΝΘΙΑ
33. (Αναστάσιος) Τάσος Νούσιας / ΡΟΔΟΤΟΠΙ ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ
34. Σπύρος Μπρέμπος / Τραγουδιστής / ΧΑΣΙΑ ΑΤΤΙΚΗΣ
35. Παύλος Χαικάλης / Ηθοποιός / ΚΑΤΑΚΩΛΟ ΗΛΕΙΑΣ
36. Κώστας Κόκλας / Ηθοποιός / ΖΑΚΥΝΘΟΣ
37. Γιάννης Μάζης / Καθηγητής Πανεπιστημίου / ΚΕΡΚΥΡΑ
38. Νίκος Μάνεσης / Δημοσιογράφος / ΚΕΦΑΛΟΝΙΑ
39. Νίκος Χατζηκυριάκος Γκίκας / Ζωγράφος / ΥΔΡΑ
40. Κωνσταντίνος Κόλλιας / Πρωθυπουργός, Εισαγγελέας Άρειου Πάγου / ΞΥΛΟΚΑΣΤΡΟ ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ
41. Αλέξανδρος Κορύζης / Πρωθυπουργός, Νομικός Οικονομολόγος / ΠΟΡΟΣ
42. Γεώργιος Παπαδόπουλος / Δικτάτωρ, Ταξίαρχος, Συνταγματάρχης / ΕΛΑΙΟΧΩΡΙ-ΚΑΛΟΥΣΙ ΑΧΑΙΑΣ
43. Νίκος Τόσκας / Υπουργός Αμύνης, Στρατηγός / ΑΘΗΝΑ
44. (Χαρίκλεια) Κλέλια Ρενέση / Ηθοποιός / ΖΑΚΥΝΘΟΣ
45. Γιώργος Καραμπελιάς / Εκδότης, Συγγραφέας / ΚΑΤΩ ΑΧΑΙΑ
46. Βαγγέλης Μουρίκης / Ηθοποιός / ΑΘΗΝΑ
47. Βλάσης Μάρας / Αθλητής γυμναστικής / ΑΘΗΝΑ
48. Πάρης Μέξης / Σκηνοθέτης / ΑΘΗΝΑ
49. Βασίλης Λέκκας / Τραγουδιστής / ΣΕΡΡΕΣ, ΜΑΚΕΔΟΝΊΑ
50. Άγγελος Γκίνης / Πολιτικός Μηχανικός, Ακαδημαικός / ΣΠΕΤΣΕΣ
51. (Δέσποινα) Ντέπυ Γκολεμά / Δημοσιογράφος / ΑΘΗΝΑ
52. Θανάσης Μωραίτης / Τραγουδιστής / ΒΑΓΙΑ ΘΗΒΩΝ
53. (Ευγενία) Τζένη Μπότση / Ηθοποιός / ΑΘΗΝΑ (ΖΑΚΥΝΘΟΣ Ή ΥΔΡΑ)
54. Παναγιώτης Δαγκλής / Αντιστράτηγος / ΑΤΑΛΑΝΤΗ ΦΘΙΩΤΙΔΑΣ
55. Παύλος Κουντουριώτης / Ναύαρχος, Πρόεδρος, Αντιβασιλέας / ΥΔΡΑ
56. Ναπολέων Ζέρβας / Ταγματάρχης, Αρχηγός ΕΔΕΣ / ΑΡΤΑ, ΣΟΥΛΙ ΗΠΕΙΡΟΣ
57. Γιώργος Τζαβέλλας / Σκηνοθέτης, Σεναριογράφος, Συγγραφέας, Στιχουργός / ΑΘΗΝΑ, ΣΟΥΛΙ ΗΠΕΙΡΟΣ
58. Ελισάβετ Μπότσαρη / Αρχιτέκτων / ΒΡΑΖΙΛΙΑ, ΣΟΥΛΙ ΗΠΕΙΡΟΣ
59. Νίκος Πανουργιάς / Τραγουδιστής /ΔΕΡΒΕΝΟΧΩΡΙΑ ΒΟΙΩΤΙΑΣ
60. Χρήστος Τούσης (ΤUS) / Τραγουδιστής / ΠΑΡΓΑ ΗΠΕΙΡΟΣ
61. Σπύρος Καρνέσης / Εφοπλιστής / ΜΑΝΔΡΑ, ΕΛΕΥΣΙΝΑ ΑΤΤΙΚΗΣ
62. Κωνσταντίνος Γρίβας / Καθηγητής Γεωπολιτικής / ΑΚΑΡΝΑΝΙΑ ΗΠΕΙΡΟΣ
63. Ιωάννης Γρίβας / Πρόεδρος Αρείου Πάγου / ΑΚΑΡΝΑΝΙΑ ΗΠΕΙΡΟΣ
64. Ευάγγελος Κοροπούλης / Μακεδονομάχος / ΜΑΝΔΡΑ ΑΤΤΙΚΗΣ
65. Διαμαντής Γκολέμης / Μακεδονομάχος / ΑΣΠΡΟΠΥΡΓΟΣ ΑΤΤΙΚΗΣ
66. Ελένη Μενεγάκη / Παρουσιάστρια τηλεόρασης / ΚΑΡΥΣΤΟΣ ΕΥΒΟΙΑΣ
67. Σταύρος Καρκαλέτσης / Συγγραφέας, Ιστορικός / ΑΛΙΒΕΡΙ ΕΥΒΟΙΑΣ
68. Γεώργιος Παπαμελετίου / Ταξίαρχος καταδρομέων / ΔΕΡΒΕΝΟΧΩΡΙΑ ΒΟΙΩΤΊΑΣ
69. Κωνσταντίνος Τριβέλλας / Πρόεδρος Ε.Π.Ο. (ποδόσφαιρο) / ΜΑΡΟΥΣΙ ΑΤΤΙΚΗΣ
70. Αλέξανδρος Κοντούλης / Αντιστράτηγος, Διπλωμάτης / ΕΛΕΥΣΙΝΑ ΑΤΤΙΚΗΣ
Πηγή :
Ιστορία των Αρβανιτών και της αρβανίτικης γλώσσας με πίνακα λεξιλογίου της αρβανίτικης της Νότιας Ελλάδας
https://arxeion-politismou.gr/2017/04/arvanites-kai-arvanitiki-glossa.html
https://el.m.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CE%B2%CE%B1%CE%BD%CE%AF%CF%84%CE%B5%CF%82
https://el.m.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CE%B2%CE%B1%CE%BD%CE%AF%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%B1
https://www.google.com/amp/s/www.tovima.gr/2016/11/05/opinions/arbanites-kai-albanoi/amp/
https://www.lithoksou.net/2020/11/arvanites.html?m=1
https://el.m.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CE%B2%CE%B1%CE%BD%CE%AF%CF%84%CE%B5%CF%82
https://fyletika.blogspot.com/2016/02/blog-post_1.html?m=1
https://www.google.com/amp/s/www.himara.gr/istoria/5566-arvanon-arvana-arbouna-arben-arberia-alvanopolis-elbasan-kruja-arvon%3fformat=amp
https://lastpoint.gr/arvanites-oi-gnostoi-agnostoi-tis-ellinikis-istorias/#google_vignette
https://www.huffingtonpost.gr/entry/ellenes-arvanites-alvanoi-en-sentomia_gr_65b4b0d3e4b077c17ab5448e
https://vimasaronikou.wordpress.com/2016/09/22/%CE%AD%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CE%B5%CF%82-%CE%B1%CF%81%CE%B2%CE%B1%CE%BD%CE%AF%CF%84%CE%B5%CF%82-%CF%8C%CE%BB%CE%B7-%CE%B7-%CE%B1%CE%BB%CE%AE%CE%B8%CE%B5%CE%B9%CE%B1/
http://boeotia.ehw.gr/forms/fLemmaBodyExtended.aspx?lemmaid=12803&boithimata_State=&kefalaia_State=
https://kleftouria.blogspot.com/2008/04/1821_19.html?m=1
https://www.notioanatolika.gr/culture/8458-arvanitika-eponyma-apo-poy-proerxontai-kai-
https://arvanitikaeponyma.blogspot.com/2018/?m=1
https://www.politeianet.gr/books/9789606813542-rachoutis-p-kostas-mpatsioulas-ta-arbanitika-eponuma-ton-ellinon-226447
https://mousikovlog.blogspot.com/2020/04/blog-post_4.html?m=1
1...820821822...3,038Σελίδα 821 από 3,038