Αρχική Blog Σελίδα 820

“Η ιστορική αλήθεια για τους λόγους κατάρρευσης της Διάσκεψης στο Κραν Μοντανά”: Ο Νίκος Αναστασιάδης παραθέτει τη δική του μαρτυρία και τα πρακτικά αποκαλύπτοντας την αδιαλλαξία της Τουρκίας

Από
pcuser
-
0

Tου NIKOY ANAΣΤΑΣΙΑΔΗ* – Λευκωσία

Με αφορμή τα όσα διαστρεβλωτικά γράφονται και επαναλαμβάνονται, από τους εξ΄ακοής και αποστάσεως μάρτυρες, για τους λόγους που οδήγησαν σε ναυάγιο την πιο ελπιδοφόρα προσπάθεια επίλυσης  του κυπριακού στο Κραν Μοντανά, νοιώθω την ανάγκη αλλά και το καθήκον να επαναλάβω με αδιάσειστα στοιχεία τα πραγματικά γεγονότα και όχι τα όσα καθ΄ υποβολή τρίτων προβάλλονται.

Οι εμμονικοί ισχυρισμοί αποδίδουν την ευθύνη ναυαγίου της Συνόδου αναπτύσσοντας δύο ανυπόστατα αφηγήματα:

  1. Ότι το θέμα των εγγυήσεων και του μονομερούς δικαιώματος επέμβασης θα καταργείτο, δήθεν, από την πρώτη μέρα και ότι τα στρατεύματα θα αποχωρούσαν με ταχείς ρυθμούς και θα μειώνοντο στο επίπεδο της Συνθήκης Συμμαχίας του 1960 (ΤΟΥΡΔΥΚ 650 στρατιώτες), ενώ ήταν ανοικτό το ενδεχόμενο ολικής αποχώρησης.!
  2. Ότι ο τέως Πρόεδρος εγκατέλειψε το τραπέζι των διαπραγματεύσεων, χάριν των φιλοδοξιών του για επανεκλογή το 2018, η λόγω επεμβάσεων της Μόσχας και συνεπώς εξ αιτίας του διεκόπη και κατέρρευσε ο διάλογος.

Σε απάντηση των ισχυρισμών κάποιων ελληνοκυπρίων, και όχι της Τουρκίας που τους διαψεύδει, δεν θα χρησιμοποιήσω ως πηγές – την προσωπική μου μαρτυρία ή εκείνη του κ. Ανδρέα Μαυρογιάννη ή τα πρακτικά του ετηρούντο από την Ελληνοκυπριακή πλευρά αλλά:

(α)    Τα απόρρητα πρακτικά των Ηνωμένων Εθνών κατά τις διμερείς συναντήσεις  του Γενικού Γραμματέα, κ. Γκουτέρες, με τους εμπλεκόμενους στην Σύνοδο, αλλά και εκείνα κατά το κρίσιμο δείπνο μεταξύ 6ης κα 7ης Ιουλίου.

(β)    Δημόσιες δηλώσεις του κ. Τσιβούσογλου, είτε ανάλογες του ιδίου στην Τουρκική Εθνοσυνέλευση, για τις θέσεις της Τουρκίας όσον αφορά το καθεστώς των εγγυήσεων, και

(γ)     Την έκθεση του Γενικού Γραμματέα του Ο.Η.Ε. προς το Συμβούλιο Ασφαλείας που υπεβλήθη στις 28/9/2017, μετά τα όσα διαδραματίστηκαν στο Κράν Μοντανά.

Προς σαφέστερη κατανόηση θα παραθέσω κατά αφήγημα τα όσα διαψεύδουν όσους, για λόγους που οι ίδιοι γνωρίζουν, παραπληροφορούν.

  1. Αφήγημα για κατάργηση δήθεν των συνθηκών εγγυήσεως και του μονομερούς δικαιώματος επέμβασης της Τουρκίας

Πρακτικά Ηνωμένων Εθνών

Στα απόρρητα πρακτικά των Ηνωμένων Εθνών που διέρρευσαν τον Νοέμβριο του 2021 και δημοσιεύτηκαν στην εφημερίδα «Φιλελεύθερος», χωρίς ποτέ να διαψευστούν, καταγράφονται τα ακόλουθα:

(i)     Πρώτη διμερής συνάντηση Γκουτέρες – Μελβούτ Τσιαβούσογλου, ημερ. 6 Ιουλίου ώρα 1 μ.μ.

Σε ερώτηση του Γενικού Γραμματέα ποιες ήταν οι κόκκινες γραμμές της Τουρκίας, ο Τούρκος Υπουργός Εξωτερικών απάντησε «ότι για την Τουρκία η άποψη μηδέν στρατεύματα, μηδέν εγγυήσεις  δεν ήταν θέμα εκκίνησης  (was a non started)».

Ενώ στις παραγράφους  4 και 5 των πρακτικών γίνεται ακόμα πιο αποκαλυπτικός για την πολυδιαφημισθείσα ευελιξία της Τουρκίας στο θέμα των εγγυήσεων.

Πιο συγκεκριμένα  στην παράγραφο 4 αναφέρει πως:

«Η Συνθήκη Εγγυήσεως είναι θέμα ταμπού ανάμεσα στους Τούρκους και τους Τουρκοκύπριους, Οι Τουρκοκύπριοι είχαν ζωτικής σημασίας ανησυχίες για την ασφάλεια. Για αυτό ήταν εξαιρετικά δύσκολο για την Τουρκία να αλλάξει τη θέση της επί του θέματος. Παρόλα αυτά, είχε δείξει ευελιξία…»

Και για να αποδείξει πόσο ευέλικτη! ήταν η χώρα του αναφέρει στην παράγραφο 5:

«Αυτό που η Τουρκία θα μπορούσε να αποδεχθεί είναι η μετονομασία  της Συνθήκης Εγγυήσεως σε Συνθήκη Εφαρμογής…. Κατά το αρχικό στάδιο η Συνθήκη θα περιελάβανε το δικαίωμα  μονομερούς δράσης, αν η από κοινού δράση από όλα τα μέρη (για αντιμετώπιση πράξεων που προκαλούν ανησυχία) δεν θα ήταν δυνατή».

Για να συνεχίσει:

«Αν οι πολιτικές και οι οικονομικές πτυχές της λύσης αποδεικνύονταν επιτυχείς, θα μπορούσε να υπάρξει αναθεώρηση (review) σε κοινά αποδεκτή ημερομηνία».

Για να αποδώσει στους Τουρκοκύπριους ότι αξιούσαν,  η αναθεώρηση να γίνει τουλάχιστον σε 15 χρόνια, και να επισημάνει ότι παραταύτα  αν η λύση  εφαρμοζόταν επιτυχώς, η αναθεώρηση θα μπορούσε να γίνει νωρίτερα.

Είναι πραγματικά εγκληματικό, κάποιοι υποστηριχτές της «ευελιξίας» της Τουρκίας, να μην αντιλαμβάνονται ότι με την μετονομασία της Συνθήκης η κατοχική Τουρκία όχι μόνο θα καλείτο να επιτηρεί την εφαρμογή των όσων ήτο υποχρεωμένη να υλοποιήσει, αλλά και σε περίπτωση που αρνείτο, να έχει και το δικαίωμα μονομερούς επέμβασης αν σαν αποτέλεσμα αντιδρούσαν οι Ελληνοκύπριοι.

  • Θα πρέπει να επισημάνω ακόμη, ότι η γενναιοδωρία της Τουρκίας περιοριζόταν στην αναθεώρηση (review)  και όχι σε χρόνο τερματισμού της Συνθήκης Εφαρμογής και του μονομερούς δικαιώματος επέμβασης (sunset clause) όπως διατείνονται όσοι πιστώνουν την Τουρκία με αγαθές προθέσεις.

Η πιο πάνω επισήμανση δεν είναι τυχαία και τούτο γιατί ο Τούρκος Υπουργός Εξωτερικών δήλωνε στις 4 Ιουλίου 2017 στο Κραν Μοντανά, πως:

«Δεν υπάρχει sunset clause (ρήτρα τερματισμού). Αυτό για μας  συνέχισε δεν μπορεί να είναι καν όνειρο. Αν κάποιος ονειρεύεται αυτό, πρέπει να ξυπνήσει. Δεν θα υπάρξει sunset clause».

Αν με σκωπτικό τρόπο αναφέρομαι  στο review (αναθεώρηση) και όχι στον χρόνο τερματισμού (sunset clause)  είναι γιατί στην περίπτωση της αναθεώρησης αν δεν υπάρξει ομοφωνία από τα συμβαλλόμενα μέρη για κατάργηση των συμφωνηθέντων, αυτό σημαίνει συνέχιση του καθεστώτος  ες’ αεί κατ΄αντίθεση του χρόνο τερματισμού (sunset clause)  που καθορίζει εκ των προτέρων τον χρόνο τερματισμού.

Εξ’ άλλου για να επιδειχθεί η ευελιξία της Τουρκίας (με την πρόταση μετονομασίας της Συνθήκης Εγγυήσεως σε Συνθήκη Εφαρμογής και της γενναιόδωρης εισήγησης για αναθεώρηση (review) θα έπρεπε, όπως αναφέρει ο Τσιαβούσογλου στην παράγραφο 8 να ικανοποιηθεί το σύνολο των αξιώσεων που προέβαλαν οι Τουρκοκύπριοι και το σημαντικότερο να επέλθουν οι απαραίτητες αλλαγές στο πρωτογενές δίκαιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ώστε να νομιμοποιηθούν οι παρεκκλίσεις  από το Ευρωπαϊκό κεκτημένο.

  • Πιο αποκαλυπτικός για το μονομερές δικαίωμα επέμβασης, γίνεται στις παραγράφους 10 και 11 των πρακτικών όπου σε ερώτηση του Γενικού Γραμματέα αν η Τουρκία θα μπορούσε να αποδεχθεί άμεση αντικατάσταση της Συνθήκης Εγγυήσεως με την Συνθήκη Εφαρμογής και να καταργήσει το μονομερές δικαίωμα επέμβασης, ο κ. Τσιαβούσογλου απάντησε: «πως αυτό δεν ισχύει (this was not the case).

Στην δεύτερη συνάντηση Γκουτέρες – Τσιαβούσογλου που πραγματοποιήθηκε την ίδια ημέρα στις 4.30 μ.μ. η συζήτηση περιεστράφει περισσότερο στην αξίωση της Άγκυρας για μόνιμη παρουσία τουρκικών στρατευμάτων.

Πιο συγκεκριμένα στην παράγραφο 4 «ο Γενικός Γραμματέας ρώτησε κατά πόσο μακράς διάρκειας επανεξέτασης (review) της παρουσίας των στρατευμάτων θα ήταν αποδεκτή από την Τουρκία. Ο κ. Τσιαβούσογλου δήλωσε ότι δεν ήταν σε θέση να απαντήσει αυτή την ερώτηση. Ωστόσο θα μπορούσε να του πει ότι οι Τουρκοκύπριοι δεν θα αποδεχθούν ποτέ αυτό, επειδή δεν ένοιωθαν ασφαλείς»

Ενώ στην επόμενη παράγραφο  ο κ. Γκουτέρες ρώτησε «κατά πόσο τα στρατεύματα θα μπορούσαν αν αντικατασταθούν με κάτι άλλο, για παράδειγμα με την παρουσία αστυνομίας.

Ο κ. Τσιαβούσογλου δήλωσε ότι αυτό θα μπορούσε να δουλέψει μέσα στο πλαίσιο των εγγυήσεων, αλλά όχι στο πλαίσιο των στρατευμάτων. Η παρουσία αστυνομίας δεν θα μπορούσε να αντικαταστήσει την παρουσία των στρατευμάτων».

Τουρκική στρατιωτική βάση

Στην συνέχεια (παράγραφος 6) «ο Γενικός Γραμματέας ρώτησε κατά πόσον η Τουρκία θα αποδεχόταν μείωση των στρατευμάτων στο επίπεδο που προνοεί η Συνθήκη Συμμαχίας.

Ο κ. Τσιαβούσογλου υπέδειξε πως «η Συνθήκη Συμμαχίας προνοεί 650 Τούρκους στρατιώτες. Αποδεχτήκαμε αυτό τον αριθμό το 2004. Ωστόσο οι καιροί αλλάζουν. Με δεδομένες τις συνθήκες εκτός Κύπρου (Συρία, ενέργεια, τρομοκρατία) ο αριθμός των στρατιωτών θα πρέπει να είναι μεγαλύτερος από τον συγκεκριμένο, αν υπάρχει και τουρκική βάση».

  • Από τις πιο πάνω θέσεις του κ. Τσιαβούσογλου είναι πασιφανές ότι αυτό που επεδίωκε η Τουρκία είναι την δημιουργία στρατιωτικής βάσης με μόνιμη παρουσία αυξημένου αριθμού στρατιωτών όχι για την δήθεν προστασία των Τουρκοκυπρίων αλλά για τις συνθήκες εκτός Κύπρου (Συρία, ενέργεια, τρομοκρατία).

Πέραν όμως των πρακτικών που κατέγραψαν τα όσα κατά τις διμερείς συναντήσεις  ειπώθηκαν, υπάρχουν και οι δημόσιες δηλώσεις του κ. Τσιαβούσογλου αλλά και όσα ανέφερε στην Τουρκική Εθνοσυνέλευση, που επιβεβαιώνουν πως η λεγόμενη «ευελιξία» της Τουρκίας δεν αφορούσε την κατάργηση αλλά την μετονομασία  της Συνθήκης Εγγυήσεως με διατήρηση ες αεί του μονομερούς δικαιώματος επέμβασης.

Πιο συγκεκριμένα:

Στις 29 Ιουνίου 2017 κατά την παρουσία όλων των εμπλεκομένων στην Σύνοδο του Κραν Μοντανά σε δηλώσεις του ο Μεβρούτ Τσιαβούσογλου δήλωνε σε τούρκους δημοσιογράφους:

  • «Οι Ελληνοκύπριοι και η Ελλάδα να ξυπνήσουν από το όνειρο ότι δεν θα υπάρξει τουρκικός στρατός και εγγυήσεις».

Ενώ στις 4 Ιουλίου 2017 σε δηλώσεις του, στα αγγλικά, είπε αναφερόμενος στον χρόνο τερματισμού των εγγυήσεων:

  • «Αυτό για μας δεν μπορεί να είναι καν όνειρο. Αν κάποιος το ονειρεύεται αυτό πρέπει να ξυπνήσει. Δεν θα υπάρξει sunset clause.

Για να αναφέρει στην συνέχεια: «είπαμε από την αρχή ότι για μας δεν θα είναι καν σημείο έναρξης, ζητήματα όπως μηδέν στρατός, μηδέν εγγυήσεις τα οποία δεν είναι καν όνειρο. Το είπαμε και το πρώτο βράδυ, το είπαμε και το πρώτο πρωί, το λέμε και πάλι τώρα για να περάσει και στα πρακτικά».

Σε συνέντευξη του εξ’ άλλου, στην εφημερίδα «Πολίτης» στις 25/11/2018, και στην τοποθέτηση του δημοσιογράφου πως: «Έχετε όμως δώσει την ένδειξη πως ήσασταν έτοιμος να αφήσετε το δικαίωμα της μονομερούς επέμβασης» δήλωσε κατηγορηματικά: «Ποιος τα λέει αυτά; Δεν δώσαμε τίποτα».

Στις 14/12/2021 μιλώντας στην Τουρκική Εθνοσυνέλευση είπε επί λέξει: «Όταν έφτασα για πρώτη φορά στον Κραν Μοντανά είπα ούτε στο όνειρο τους να μην ελπίζουν σε μηδενικές εγγυήσεις και μηδέν στρατό. Μάλιστα είπα ότι «αν κάποιος κάνει τέτοια όνειρα ας ξυπνήσει» Το ίδιο λέμε και σήμερα.

Ο Τσιαβούσογλου δεν συμβιβάστηκε ποτέ με τις εγγυήσεις και την ασφάλεια. Εσείς λέτε ότι έκανα παραχωρήσεις. Δυστυχώς, θα συμφωνήσω με την ελληνική πλευρά σε αυτό το θέμα».

Οι αναφορές Μογκερίνι

Αποκαλυπτικά αλλά εξίσου σημαντικό είναι και όσα ανέφερε η κ. Μογκερίνη, προς τον Γενικό Γραμματέα του Ο.Η.Ε. κατά την διμερή συνάντηση που είχαν στις 6 Ιουλίου 2017.

Στην παράγραφο 5 των πρακτικών αναφέρετε πως:

«Η κ. Μογκερίνη δήλωσε ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση θα διευκολύνει οποιαδήποτε συμφωνία επιτευχθεί από τις πλευρές με την εξαίρεση του δικαιώματος της επέμβασης που θα μπορούσε να έχει περισσότερα επακόλουθα, για παράδειγμα σε σχέση με τη Ρωσία και τις ρωσικές  μειονότητες που διαβιούν στα βαλτικά κράτη. Το είχε πει αυτό ξεκάθαρα στον κ. Τσιαβούσογλου και τον κ. Ακκιντζή».

Για να επαναλάβει στην παράγραφο 6 πως:

«….ο κ. Τσιαβόσογλου ήταν αρκετά αόριστος όταν εκείνη συζήτησε μαζί του το θέμα αυτό. Ωστόσο εκείνη, όπως αποτυπώνεται στα πρακτικά, τόνισε ότι αποκλειόταν το θέμα του δικαιώματος επέμβασης».

Εξ’ άλλου στην παράγραφο 10 η κ. Μογκερίνη  αναφέρεται και στην αξίωση της Τουρκίας για αλλαγές στο πρωτογενές δίκαιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Όπως καταγράφεται στα πρακτικά:

«…..Είχε επίσης πει στον κ. Τσιαβούσογλου ότι οι αλλαγές στο πρωτογενές δίκαιο δεν ήταν αναγκαίες. Δεν θα υπήρχε βάση για να προσβληθεί επιτυχώς η λύση στο δικαστήριο.Επιπλέον, οποιεσδήποτε αλλαγές στο πρωτογενές δίκαιο θα έπρεπε να επικυρωθούν από τα κράτη μέλη και υπήρχε μεγάλος κίνδυνος ότι μια τέτοια προσπάθεια θα τελείωνε εκεί. Ωστόσο ο κ. Τσιαβούσογλου επέμενε στην άποψη ότι οι αλλαγές στο πρωτογενές δίκαιο χρειάζονταν….»

Την ίδια αξίωση προέβαλε ο κ. Τσιαβούσογλου και κατά την διάρκεια του δείπνου που ακολούθησε, όπως  καταγράφεται στην παράγραφο 32 των πρακτικών των Ηνωμένων Εθνών , όπου αναφέρεται ότι:

«Ο κ. Τσιαβούσογλου επέμεινε ότι χρειάζεται να αποσαφηνιστεί για όλα τα θέματα ανησυχίας του Τουρκοκυπρίων, συμπεριλαμβανομένου και του θέματος του πρωτογενούς δικαίου και ικανοποίησης στην εφαρμογή της λύσης, όπως οι τρεις θητείες εκ περιτροπής προεδρίας».

Όπως γίνεται αντιληπτό, πέραν των άλλων διεκδικήσεων η Τουρκία αξιούσε αλλαγή και του πρωτογενούς δικαίου της Ευρωπαϊκής ΄Ένωσης ώστε να διασφαλίσει το απρόσβλητο των στρατηγικών επιδιώξεων.

Στη διάρεκια του δείπνου

Σημαντικά είναι και όσα καταγράφηκαν στα πρακτικά για τα «κύρια σημεία που ηγέρθησαν» κατά την διάρκεια του δείπνου.

Πιο συγκεκριμένα  αναγράφονται κατά λέξη τα ακόλουθα:

«Οι συζητήσεις ήταν το αποκορύφωμα μιας ολόκληρης ημέρας διαβουλεύσεων και διμερών συναντήσεων μεταξύ του Γενικού Γραμματέα και όλων των αντιπροσώπων. Οι αντιπροσωπείες επικεντρώθηκαν στο θέμα για το μέλλον της Συνθήκης Εγγυήσεων καθώς και στο θέμα της παρουσίας ξένων στρατευμάτων.

Στο τέλος ο Γενικός Γραμματέας, όπως καταγράφεται, βάσει της εκτίμησης του, θεώρησε καλύτερο να κλείσει τη Διάσκεψη λέγοντας ότι τα απαραίτητα στοιχεία για λύση δεν μπορούν να επιτευχθούν. Λαμβάνοντας υπόψη τα γεγονότα γύρω από το τραπέζι, ο Γενικός Γραμματέας δήλωσε ότι μια λιτή δήλωση χρειάζεται να εκδοθεί πως η Διάσκεψη έκλεισε μετά που δεν επιτεύχθηκε συμφωνία».

Δεν θα σχολιάσω στο παρόν στάδιο τους ανυπόστατους ισχυρισμούς πως η Διάσκεψη διεκόπη γιατί δήθεν ο τέως Πρόεδρος εγκατέλειψε τις διαπραγματεύσεις γι’ αυτό και κατέρρευσαν οι συνομιλίες.

Αυτό θα το πράξω στο δεύτερο αφήγημα, του κακοήθους σεναρίου, όταν θα παρατίθενται στοιχεία ποιος αξιούσε τον τερματισμό της Διάσκεψης αν δεν ικανοποιούντο στο σύνολο οι απαιτήσεις των Τουρκοκυπρίων και της Τουρκίας.

Οι λόγοι του ναυαγίου

Εκείνο που θα ήθελα να επισημάνω είναι πως με τα στοιχεία που έχουν παρατεθεί, ο κύριος λόγος ναυαγίου της Διάσκεψης ήταν:

(1)    Η αδιάλλακτη στάση της Τουρκίας να εμμένει στην διατήρηση της Συνθήκης Εγγυήσεως και του μονομερούς δικαιώματος επέμβασης με την μόνη «υποχώρηση»! την μετονομασία της σε Συνθήκης Εφαρμογής και την αναθεώρηση της, μετά δεκαπέντε χρόνια (και όχι τον τερματισμό).

(2)    Η εξ΄ ίσου απαράδεκτη αξίωση για μετονομασία της Συνθήκης Εγγυήσεως σε Συνθήκη Εφαρμογής δίδοντας στην Τουρκία το προνόμιο να επιτηρεί την εφαρμογή των δικών της υποχρεώσεων, με το δικαίωμα μονομερούς επέμβασης εάν εκ της αρνήσεως της να υλοποιήσει τα συμφωνηθέντα, προκαλούντο τα όποια επεισόδια.

(3)    Η πρόθεση δημιουργίας στρατιωτικής βάσης με αυξημένη παρουσία στρατού, σε σχέση με τις πρόνοιες του σχεδίου Ανάν, για εξωγενής λόγους (Συρία, τρομοκρατία, ενέργεια) και όχι όπως προέβαλλε για προστασία των Τουρκοκυπρίων, και

(4)    Η αξίωση για ενσωμάτωση των προνοιών της λύσης στο πρωτογενές δίκαιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η οποία δεν αποσκοπούσε παρά μόνο στην διασφάλιση του απροσβλήτου των Τουρκικών επιδιώξεων.

Παρά ταύτα οι εξ ακοής και καθ’ υποβολήν μάρτυρες μιλούν και γράφουν για κατάργηση των εγγυήσεων από την πρώτη μέρα εφαρμογής της λύσης.!

  1. Το αφήγημα ότι ο Αναστασιάδης εγκατέλειψε το τραπέζι των διαπραγματεύσεων λόγω των φιλοδοξιών του για επανεκλογή το 2018 ή το εξ’ ίσου απαράδεκτο λόγω παρεμβάσεων της Ρωσίας.

Για να διαφανεί το μέγεθος της παραπληροφόρησης  και του καθηδογούμενου ψέματος θα παραθέσω και πάλι από τα πρακτικά και τις δημόσιες δηλώσεις  του κ. Τσιαβούσογλου, ποιος έθεσε εκβιαστικά θέμα τερματισμού της Συνόδου αν δεν ικανοποιείτο το σύνολο των αξιώσεων της Τουρκίας και των Τουρκοκυπρίων και ποιος τελικά αποφάσισε το κλείσιμο της Διάσκεψης.

Σύμφωνα με τα πρακτικά κατά την δεύτερη συνάντηση Γκουτέρες-Τσιαβούσογλου (6/7/2017 ώρα 4.30) ο Γενικός Γραμματέας δήλωσε στον κ. Τσιαβούσογλου πως

“για να υπάρξει μια θετική εξέλιξη στο θέμα των εγγυήσεων θα μπορούσε να επιτευχθεί μόνο μέσω ουσιαστικών υποχωρήσεων στα άλλα τέσσερα κεφάλαια….Αν αυτό αποτύγχανε θα μπορούσαν να βρεθούν σε δύσκολη θέση. Ταυτόχρονα δεν θα υπήρχε νόημα να συνεχιστεί η διάσκεψη περισσότερο”.

Στη συνάντηση με την κ. Μογκερίνι ο κ. Γκουτέρες αφού εξήγησε για την τρέχουσα κατάσταση είπε στην  Ύπατη Εκπρόσωπο της Ευρωπαϊκής ΄Ενωσης πως «στόχος του ήταν να υπάρξει μια άτυπη πρόταση με πιθανές συνθέσεις για την οποία θα μπορούσε να επιτευχθεί συμφωνία από τους πρωθυπουργούς.

Ωστόσο, αυτό θα ήταν δύσκολο και για τον λόγο ότι η Τουρκία υπέδειξε ότι δεν ήταν πρόθυμη να συνεχίσει η διάσκεψη».  (παράγραφος 3 των πρακτικών).

Στην παράγραφο 6 ο Γενικός Γραμματέας απαντώντας στην θέση της κ. Μογκερίνη ότι το μονομερές δικαίωμα επέμβασης δεν γινόταν αποδεκτό από την Ευρωπαϊκή Ένωση, δήλωσε ότι:

«η Τουρκία εξέταζε μεταβατικά μέτρα σε σχέση με αυτό» (υπονοώντας την πρόταση για αναθεώρηση της Συνθήκης σε 15 χρόνια).

Η κ. Μογκερίνη απάντησε πως :

« ο κ. Τσαβούσογλου ήταν αρκετά αόριστος, όταν εκείνη συζήτησε μαζί του το θέμα αυτό» για να προσθέσει στην συνέχεια πως: «Για την Τουρκία δεν ήταν αποδεκτή η παράταση των διαπραγματεύσεων».

Απαντώντας ο Γενικός Γραμματέας δήλωσε ότι

«η Τουρκία ήταν πολύ σαφής στην δήλωση της ότι δεν θα δεχόταν περαιτέρω αναβολή»

Εξ’ άλλου στα πρακτικά που τηρήθηκαν κατά τη διάρκεια του δείπνου αφού αναφέρεται ποιοι έλαβαν μέρος επισημαίνονται στα «Κύρια σημεία που ηγέρθησαν» τα ακόλουθα: «… οι αντιπροσωπίες επικεντρώθηκαν στο θέμα για το μέλλον της Συνθήκης Εγγυήσεων καθώς και στο θέμα  της παρουσίας ξένων στρατευμάτων.

Στο τέλος, ο Γενικός Γραμματέας, βάσει της εκτίμησης του, θεώρησε καλύτερο να κλείσει την Διάσκεψη, λέγοντας ότι τα απαραίτητα στοιχεία για λύση δε μπορούν να επιτευχθούν.

Να επισημάνω ότι στη παράγραφο 35 αναφέρεται σε παρέμβαση του κ. Αναστασιάδη κατά την οποία: «Υπενθύμισε τη δήλωση της 4ης Ιουνίου 2017 του Γενικού Γραμματέα, επαναλαμβάνοντας πως χωρίς λύση στο θέμα της ασφάλειας και των εγγυήσεων δε θα μπορούσε να υπάρξει λύση.  Μπορούμε πραγματικά να πούμε ότι έχουμε λύση στα χέρια μας, όταν η Τουρκία μιλά για επανεξέταση του δικαιώματος επέμβασης σε 10-15 χρόνια;»

Για να καταγραφεί στα πρακτικά στην παράγραφο 36 ότι ο Γενικός Γραμματέας είπε ότι: «προφανώς έγινε παρεξήγηση από μέρους του (υπονοώντας ότι παρερμήνευσε τις πραγματικές θέσεις της Τουρκίας).  Για να επαναλάβει πως:

«Η εκτίμηση του ήταν πως δεν υπάρχει ρεαλιστική ευκαιρία για μια συμφωνία και πως ήταν πιθανότερα καλύτερο να κλείσει τη Διάσκεψη, λέγοντας ότι τα απαραίτητα στοιχεία της λύσης δεν θα μπορούσαν να επιτευχθούν.   Βάσει των όσων τα μέρη λένε δεν θεωρεί ότι υπάρχουν ούτε και οι συνθήκες για να καλέσει τους Πρωθυπουργούς.

Λαμβάνοντας υπόψιν τις απόψεις στο τραπέζι ο Γενικός Γραμματέας δήλωσε πως χρειάζεται μια μικρή δήλωση να εκδοθεί πως η Διάσκεψη ολοκληρώθηκε μετά την μη επίτευξη συμφωνίας.  Κανένα  πρόσθετο σχόλιο δεν θα γίνει.»

Τα πιο πάνω καταγράφονται στα πρακτικά των Ηνωμένων Εθνών που τηρήθηκαν από τους εντεταλμένους εκπροσώπους του Γενικού Γραμματέα κ.κ. Ματίας Σιούστερ, Λόρενς Λίου και Σίλια Ρίτσαρσον.

Παρά ταύτα ενώ τα πρακτικά μιλούν αφ’ εαυτών θεωρώ πως για να ολοκληρωθεί η εικόνα των πραγματικών αιτιών  που οδήγησαν στο ναυάγιο την Διάσκεψη  του Κράν Μοντανά θα πρέπει να καταγραφούν  και δημόσιες δηλώσεις του κ. Τσιαβούσογλου που διαψεύδουν όσους υιοθετούν, για ανεξήγητους λόγους!!!, την παραπληροφόρηση αντί της αλήθειας.

Πιο συγκεκριμένα στις 29/6/2017 σε δηλώσεις του σε τούρκους δημοσιογράφους,  ενώ η διάσκεψη ευρίσκετο σε εξέλιξη, ο κ. Τσιαβούσογλου δήλωσε :

«Ο ειδικός σύμβουλος του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ κ. Εσπεν Μπαρθ Εϊντε τους έλεγε πως αυτή η σύνοδος δεν είναι η τελική.  Η παράταση είναι τακτική των Ελληνοκυπρίων.  Μπροστά τους έχουν εκλογές . Θέλουν να κάνουν γεωτρήσεις στα ανοικτά της Κύπρου.  Εμείς βλέπουμε αυτές τις στρατηγικές.  Δεν βρίσκουμε σωστή τη δήλωση Ειντε. Στο δείπνο της 27ης είπαμε καθαρά πως αυτή είναι η τελική διάσκεψη.  Αυτή η στάση μας είναι καθαρή.  Επομένως η δήλωση Εϊντε δεν μας δεσμεύει».

Ενώ στις 4/7/17 είπε: «αν στο τέλος θα υπάρξει ένα αποτέλεσμα πρέπει εδώ αυτή τη βδομάδα να ληφθεί η απόφαση, επειδή αυτό είναι μια τελική διάσκεψη, αυτό λέμε συνεχώς»

Τουρκικό τελεσίγραφο

Μετά τα όσα έχουν προαναφερθεί γίνεται σαφέστατα αντιληπτό πως η Ελληνοκυπριακή πλευρά αλλά και ο Γενικός Γραμματέας ευρέθησαν προ ενός τελεσίγραφου,

  • «είτε γίνονται αποδεκτές οι συνολικές αξιώσεις των Τουρκοκυπρίων με διατήρηση της Συνθήκης Εγγυήσεως και του μονομερούς δικαιώματος επέμβασης, που θα μετονομαζόταν σε Συνθήκη Εφαρμογής με ρήτρα αναθεώρησης μετά 15 χρόνια, είτε η Διάσκεψη τερματίζεται».

Θα πρέπει να επαναλάβω πως η διαπίστωση του Γενικού Γραμματέα του  ΟΗΕ ήτο πως για τα θέματα που άπτοντο των εσωτερικών πτυχών, είχαν σχεδόν συμφωνηθεί ή ευρίσκοντο, σε ακτίνα συμφωνίας κατ’ αντίθεση με το μέλλον της συνθήκης Εγγυήσεων και της παρουσίας ξένων στρατευμάτων.

Από τα όσα έχουν καταγραφεί γίνεται ξεκάθαρο πως:

(α)    Κατά τη διάρκεια του δείπνου μεταξύ 6 – 7ης Ιουλίου 2017 το μόνο θέμα συζήτησης ήταν η μετονομασία και όχι η κατάργηση των Συνθηκών σε Συνθήκη Εφαρμογής με διατήρηση του μονομερούς δικαιώματος με την ευελιξία της Τουρκίας να περιορίζεται στην αναθεώρηση (review) των Συνθηκών σε 10-15 χρόνια, σε αυξημένη παρουσία τουρκικών στρατευμάτων, όχι για προστασία των τουρκοκυπριακών αλλά εξωγενών παραγόντων.

(β)    Την σαφέστατη θέση της Τουρκίας πως αν δεν εγίνοντο δέκτες οι αξιώσεις των Τουρκοκυπρίων και της ίδιας η διάσκεψη θα έπρεπε να τερματιστεί το βράδυ της 6ης Ιουλίου 2017.

(γ)     Την απόφαση τερματισμού έλαβε ο Γενικός Γραμματέας κ. Γκουτέρες, αφού όπως καταγράφεται στην παράγραφο 36 των πρακτικών «Ο Γενικός Γραμματέας είπε ότι προφανώς έγινε παρεξήγηση από μέρους του” (υπονοώντας ότι παρερμήνευσε τις θέσεις και προθέσεις της Τουρκίας όσον αφορά τις εγγυήσεις) για να προσθέσει: «Η εκτίμηση του ήταν πως δεν υπάρχει ρεαλιστική ευκαιρία για μια συμφωνία και πως ήταν πιθανότερα καλύτερο να κλείσει την Διάσκεψη.

Εξάλλου στην έκθεση που υπέβαλε ο Γενικός Γραμματέας στο Συμβούλιο Ασφάλειας στις 28 Σεπτεμβρίου 2017, καταγράφεται με σαφήνεια η σημαντική πρόοδος και συγκλήσεις που επιτευχθήκαν στα κεφάλαια που αφορούσαν τις εσωτερικές παραμέτρους λύσης του Κυπριακού.

Επ’ αυτών όμως επιφυλάσσομαι να αναφερθώ σε έκταση και τεκμηρίωση, όταν θα αποτυπώνω σε βιβλίο τα πεπραγμένα διαχείρισης του Κυπριακού κατά την διάρκεια της Προεδρίας μου.

Μετά τα πιο πάνω εύλογα γεννιόνται κάποια ερωτήματα:

(α)    Θα αμφισβητηθούν από τους καθ΄ υποβολή ή εξ’ αποστάσεως μάρτυρες τα πρακτικά των Ηνωμένων Εθνών κάτι που δεν έπραξε ο Διεθνής Οργανισμός;

(β)    Όσον αφορά το θέμα Εγγυήσεων θα αμφισβητήσουν τον τέως Υπουργό Εξωτερικών της Τουρκίας κ. Μεβλουτ Τσιαβούσογλου, που όχι μόνο τους διαψεύδει αλλά δηλώνει ότι επ’ αυτού συμφωνεί με την Eλληνοκυπριακή πλευρά;

(γ)     Θα συνεχίσουν να προβάλλουν το ψευδές αφήγημα πως ο τέως Πρόεδρος διέπραξε «έσχατη προδοσία» γιατί εγκατέλειψε δήθεν το τραπέζι των διαπραγματεύσεων χάριν προσωπικών φιλοδοξιών ή  των παρεμβάσεων από την Ρωσία;

(δ)    Ποιες μεγαλύτερες φιλοδοξίες θα μπορούσε να είχε ο τέως Πρόεδρος από τον τερματισμό της κατοχής και την δημιουργία ενός λειτουργικού κράτους, και γιατί δεν θα επανεκλεγόταν αν επετύγχανε μια συμφωνία όπως την περιγράφουν οι εξ’ ακοής μάρτυρες;

* Νίκος Αναστασιάδης,
τέως Πρόεδρος Κυπριακής Δημοκρατίας

https://hellasjournal.com/2025/04/i-istoriki-alitheia-gia-tous-logous-katarrefsis-tis-diaskepsis-sto-kran-montana-o-nikos-anastasiadis-parathetei-ti-diki-tou-martyria-kai-ta-praktika-apokalyptontas-tin-adiallaxia-tis-tourkias/

Η σύζυγος του κατοχικού ηγέτη έκαψε την υποψηφιότητα του: Τάχθηκε υπέρ των διαδηλωτών στην κατεχόμενη Κύπρο και εναντίον της τουρκικής κυβέρνησης

Από
pcuser
-
0

Αβεβαιότητες επικρατούν γύρω από την υποψηφιότητα του κατοχικού γέτη, Ερσίν Τατάρ για τις επερχόμενες παράνομες «προεδρικές εκλογές» στην κατεχόμενη Κύπρο.

Οι εφημερίδες Αβρούπα και Κίπρις ποστασί γράφουν πως «παίζεται» η υποψηφιότητα του Ερσίν Τατάρ για την εκλογική διαδικασία στα κατεχόμενα και αιτία είναι η ανάρτηση της συζύγου του, Σιμπέλ Τατάρ για το θέμα της μαντίλας, η οποία εξέφρασε εντελώς διαφορετική άποψη από τον κατοχική ηγέτη και την παράνομη ψευτο-«κυβέρνηση».

Oι δύο εφημερίδες επισημαίνουν, μάλιστα, ότι αυτή η ανάρτηση εκνεύρισε την Άγκυρα, αλλά και κάποιους παράνομους ψευτο-«βουλευτές» του ΚΕΕ.

Σύμφωνα με την Αβρούπα, πρόεδροι επαρχιακών οργανώσεων και παράνομοι ψυτο-«βουλευτές» του ΚΕΕ συζητούν την υποψηφιότητα τώρα του Ουνάλ Ουστέλ, προέδρου του ΚΕΕ και παράνομου ψευτο-«πρωθυπουργού».

Ωστόσο, προσθέτει το δημοσίευμα, το ότι ο Τατάρ βιάστηκε να εξαγγείλει την υποψηφιότητά του είναι «δίκοπο μαχαίρι», αλλά – σημειώνει η Αβρούπα – την λύση θα δώσει η Άγκυρα για το ποιος θα είναι υποψήφιος.

Στην ανάρτησή της η Σιμπέλ Τατάρ είχε εκφράσει τη στήριξή της προς τους διαδηλωτές που κινητοποιήθηκαν στα κατεχόμενα ενάντια στον νέο κανονισμό για τη μαντίλα, τον οποίο προώθησε το παράνομο ψευτο-«υπουργείο παιδείας».

https://hellasjournal.com/2025/04/i-syzygos-tou-katochikou-igeti-ekapse-tin-ypopsifiotita-tou-tachthike-yper-ton-diadiloton-stin-katechomeni-kypro-kai-enantion-tis-tourkikis-kyvernisis/

Η ισλαμική Τουρκία επιλέγει την ένταση στα ελληνοτουρκικά και το βήμα σημειωτόν στο Κυπριακό: Τεντώνει επικίνδυνα το καλώδιο ο επικίνδυνος Ταγίπ Ερντογάν

Από
pcuser
-
5

Τακτική σκοτσέζικου ντους υιοθετεί η Άγκυρα. Από την μια επανέρχεται στη λογική της σκληρής στάσης στα ελληνοτουρκικά, αφήνοντας ανοικτό, διά προειδοποιήσεων και απειλών, το ενδεχόμενο έντασης. Από την άλλη, στο Κυπριακό, η κατοχική πλευρά επιχειρεί να δώσει την εντύπωση ότι «κάτι κινείται».

Είναι σαφές πως επί της ουσίας δεν υπάρχει διαφοροποίησης στάσης και θέσεων, αλλά τακτικής ενώ επιβεβαιώνεται πως στρατηγικά το καθεστώς Ερντογάν χρησιμοποιεί την πίεση προς Αθήνα και Λευκωσία για να στέλνει μηνύματα και προς άλλους αποδέκτες.

Η Άγκυρα κρατά ψηλά τις επιδιώξεις της στο ελληνο-κυπριακό πεδίο, επενδύοντας, ωστόσο, στρατηγικά και στην περιοχή, στην προκειμένη περίπτωση στη Συρία.

Σε σχέση με το Κυπριακό, επιλέγει τη συντήρηση και το βήμα σημειωτόν. Οι συζητήσεις στη Λευκωσία συνεχίζονται με ατζέντα τα Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης και με φόντο την άτυπη Πενταμερή Διάσκεψη για το Κυπριακό, που χρονικά τοποθετείται το τέλος Ιουλίου.

  • Η κατοχική πλευρά αντιμετωπίζει τα ΜΟΕ ως πεδίο συνεργασίας των «δυο οντοτήτων» ενώ ο Τατάρ με εντολές της Άγκυρας θα συνεχίσει να συζητά και να πραγματοποιεί συναντήσεις.

Πλην μερικών μικρών βημάτων που αναμένονται να γίνουν, δεν διαπιστώνεται διάθεση από τουρκικής πλευράς να προχωρήσει, για παράδειγμα, στη διάνοιξη των προτεινόμενων  τεσσάρων οδοφραγμάτων ( δυο που πρότεινε η ελληνοκυπριακή πλευρά και δυο η τουρκοκυπριακή).

Στην ατζέντα είναι και το θέμα της Πύλας, στην οποία εκκρεμεί η υλοποίηση της συμφωνίας καθώς η κατοχική δύναμη θέλει να προωθήσει μόνο το μέρος εκείνο, το οποίο την εξυπηρετεί.

Είναι σαφές πως η Άγκυρα θέλει να δημιουργήσει εικόνα προόδου, χωρίς να υπαναχωρεί. Το ίδιο πράττει και ο Διεθνής Οργανισμός, ο οποίος ωστόσο φαίνεται να βιάζεται για αποτέλεσμα. Πώς μπορεί να προκύψει αποτέλεσμα δεν είναι σε θέση κανείς να το αναφέρει.

Υπέγραψε συμβόλαιο η κ. Ολγκίν

Στη Νέα Υόρκη για να υπογράψει το συμβόλαιο της με τα Ηνωμένα Έθνη βρέθηκε την περασμένη εβδομάδα, η Μαρία Άνχελα Ολγκίν Κουεγιάρ, ώστε να αναλάβει και επίσημα τα καθήκοντα της ως προσωπική απεσταλμένη του Γενικού Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών, Αντόνιο Γκουτέρες.

Ο τελευταίος είχε προτείνει την κ. Ολγκίν στη διάρκεια της άτυπης Πενταμερούς Διάσκεψης για το Κυπριακό, που πραγματοποιήθηκε στις 17-18 Μαρτίου, στη Γενεύη. Η εισήγηση στηρίχθηκε στο γεγονός ότι η κ. Ολγκίν θήτευσε στη θέση αυτή στο πρόσφατο παρελθόν ενώ ο διορισμός νέου, θα χρειαζόταν περίοδος ενημέρωσης και προσαρμογής.

  • Η κ. Ολγκίν στο τέλος της προηγούμενης θητείας της κατέθεσε έκθεση στον Γενικό Γραμματέα, στην οποία παρουσίαζε κάποιες ιδέες και προέβαινε σε διαπιστώσεις. Είναι η αξιωματούχος που διαπίστωσε έλλειψη «κοινού εδάφους».

Αυτό που ζητούσε, δηλαδή, να αναδειχθεί η κατοχική πλευρά, ώστε να «σπάσει» τη συμφωνημένη βάση και τη βάση που περιγράφουν τα ψηφίσματα των Ηνωμένων Εθνών.

Η αναφορά αυτή, για μη ύπαρξη «κοινού εδάφους» παραπέμπει στη λογική των ίσων αποστάσεων και της μέσης οδού μεταξύ των αποφάσεων του ΟΗΕ και δυο κρατών, που ζητά η κατοχική πλευρά. Περαιτέρω, η προσωπική απεσταλμένη του Γ.Γ. είναι της προσέγγισης ότι θα πρέπει να κάνει η ελληνική πλευρά βήματα και μάλιστα μονομερώς.

Η κ. Ολγκίν, που δεν έμεινε πολύ στη Νέα Υόρκη, έχει συζητήσει στην έδρα του Διεθνούς Οργανισμού τον προγραμματισμό προσεχώς επίσκεψης στην Κύπρο και σε άλλες εμπλεκόμενες στο Κυπριακό χώρες.

Σκληρή έναντι Ελλάδος

Είναι σαφές πως η Τουρκία, παρά τις όποιες εντυπώσεις άφηνε την τελευταία περίοδο, είναι σαφές πως δεν θέλει να προχωρήσει το έργο ηλεκτρικής διασύνδεσης Κρήτης-Κύπρου. Παρουσιάζεται δε έτοιμη να αποτρέψει την υλοποίηση του προσφεύγοντας στη γνωστή συνταγή της έντασης.

Παρά το γεγονός ότι στο έργο εμπλέκονται και επηρεάζονται με διάφορους τρόπους, η Ε.Ε. ( χρηματοδοτεί), η Γαλλία λόγω της εταιρείας Nexans, που κατασκευάζει το καλώδιο, ωστόσο, αυτό δεν επηρεάζει τη στάση της Άγκυρας. Όλοι οι εμπλεκόμενοι έχουν προβεί σε παραστάσεις προς την Τουρκία ενώ το έργο στηρίζουν και οι ΗΠΑ ενόψει της εμπλοκής και του Ισραήλ.

  • Η Τουρκία και στις επαφές και μέσω διαρροών δηλώνει ότι δεν θα επιτρέψει να προχωρήσει το έργο. Το καθεστώς Ερντογάν ισχυρίζεται ότι η όποια δραστηριότητα στα χωρικά ύδατα πέραν των 6 ναυτικών μιλίων περνά από τη δική τού συγκατάθεση!

Σε κάποιες περιοχές, όπως αυτή ανατολικά της Κάσου, διατυπώνει τον ψευδή ισχυρισμό ότι αυτές είναι εντός της τουρκικής υφαλοκρηπίδας (!). Με την τακτική αυτή προφανώς θέλει να επικυρώσει και το παράνομο τουρκολιβυκό μνημόνιο.

Είναι σαφές πως η Τουρκία δηλώνει αποφασισμένη να παρέμβει, αν χρειαστεί και με πολεμικά σκάφη, στην περίπτωση που προχωρήσουν οι έρευνες. Στην Αθήνα μελετούν τα επόμενα βήματα σε συνάρτηση με όλα τα ενδεχόμενα, έχοντας ανοικτή γραμμή επικοινωνίας με διάφορους διεθνείς παίκτες, προτάσσοντας την άσκηση των κυριαρχικών της δικαιωμάτων.

Είναι προφανές πως εάν η Άγκυρα τεντώσει το σχοινί προκαλέσει ένταση, τότε προφανώς και τούτο θα οδηγήσει σε παρεμβάσεις τρίτων. Όπως για παράδειγμα των ΗΠΑ. Σε αυτή την περίπτωση το θέμα είναι πώς θα λειτουργήσει ο Πρόεδρος Τραμπ.

Του ΚΩΣΤΑ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ, Φιλελεύθερος – Λευκωσία

https://hellasjournal.com/2025/04/i-islamiki-tourkia-epilegei-tin-entasi-sta-ellinotourkika-kai-to-vima-simeioton-sto-kypriako-tentonei-epikindyna-to-kalodio-o-epikindynos-tagip-erntogan/

Η Γαλλία αναπροσαρμόζει τους δεσμούς με την Τουρκία

Από
pcuser
-
0

Μετά από χρόνια έντασης μεταξύ Γαλλίας και Τουρκίας, οι δύο χώρες φαίνεται να επιδιώκουν προσέγγιση σε περιφερειακά ζητήματα.

Η επίσκεψη του Τούρκου υπουργού Εξωτερικών Χακάν Φιντάν στις 2 Απριλίου στο Παρίσι, όπου συναντήθηκε με τον Γάλλο ομόλογό του Ζαν-Νοέλ Μπαρό, αποτέλεσε ορόσημο στις άλλοτε τεταμένες σχέσεις Γαλλίας-Τουρκίας.

Στη χαμηλού προφίλ συνάντηση – η οποία πραγματοποιήθηκε μετά από αρκετές ακυρώσεις τα τελευταία δύο χρόνια – ο Φιντάν και ο Μπαρό συζήτησαν τις διμερείς σχέσεις και περιφερειακά θέματα, όπως η Συρία, η Ουκρανία και η πιθανή αμυντική συνεργασία μεταξύ της Τουρκίας και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, δήλωσε στους δημοσιογράφους αξιωματούχος του τουρκικού υπουργείου Εξωτερικών υπό τον όρο της συνήθους ανωνυμίας.

Η συνάντηση ακολούθησε τηλεφωνική επικοινωνία μεταξύ του Τούρκου προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και του Γάλλου προέδρου Εμανουέλ Μακρόν, στο πλαίσιο της αυξανόμενης επικοινωνίας μεταξύ των δύο μελών του ΝΑΤΟ, τα οποία έχουν έρθει σε αντιπαράθεση για μια σειρά περιφερειακών ζητημάτων, ιδίως στην περιοχή της ανατολικής Μεσογείου.

Η Γαλλία διατηρεί στενούς δεσμούς με την Ελλάδα και την Κύπρο. Η Τουρκία δεν αναγνωρίζει την Κύπρο υπό την ηγεσία των Ελληνοκυπρίων εν μέσω ιστορικών εδαφικών διαφορών με την Ελλάδα.

Στο μέτωπο της Συρίας, η Γαλλία έχει υποστηρίξει δυναμικά τις Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις, που έχουν συμμαχήσει με τις ΗΠΑ και τελούν υπό κουρδική ηγεσία, οι οποίες, σύμφωνα με την Άγκυρα, συνδέονται με τη μαχητική παράταξη Εργατικό Κόμμα του Κουρδιστάν.

Ο Φιντάν καταδίκασε μια πρόταση νωρίτερα φέτος για τη Γαλλία να συμμετάσχει με αμερικανικά στρατεύματα στην περιοχή του Κουρδιστάν της Συρίας, όπου η Άγκυρα διεξάγει στρατιωτική εκστρατεία μετά την πτώση του καθεστώτος Άσαντ τον Δεκέμβριο του 2024.

«Ορισμένες μικρές ευρωπαϊκές χώρες που συμμετέχουν σε στρατιωτικές επιχειρήσεις στη Συρία υπό την ομπρέλα των ΗΠΑ προσπαθούν να προωθήσουν τα δικά τους συμφέροντα», δήλωσε ο Φιντάν κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου τον Ιανουάριο στην Κωνσταντινούπολη, απαντώντας σε ερώτηση σχετικά με τα σχέδια της Γαλλίας.

Τόσο ο Φιντάν όσο και ο Ερντογάν έχουν ενισχύσει το μήνυμα της Άγκυρας κατά την εμπλοκή τους με το Παρίσι: Οι ευρωπαϊκές χώρες πρέπει να συνεργαστούν με την Τουρκία εάν επιθυμούν να διαδραματίσουν ρόλο στη Συρία, συμπεριλαμβανομένης της αποχής από την υποστήριξη των SDF.

Από αντίπαλοι σε ρεαλιστές 

Ο πιο επιφυλακτικός τόνος του Παρισιού απέναντι στην Άγκυρα σηματοδοτεί μια αλλαγή από την αντιπαλότητα τύπου Ψυχρού Πολέμου, η οποία επηρέασε και τη Λιβύη, όπου υποστήριζαν αντίθετες πλευρές.

Στις τουρκο-γαλλικές σχέσεις υπήρξαν επίσης έντονες προσωπικές ανταλλαγές μεταξύ των ηγετών των δύο χωρών, με τον Μακρόν να λέει ότι το ΝΑΤΟ βίωσε «εγκεφαλικό θάνατο» το 2019 λόγω της στρατιωτικής επίθεσης της Τουρκίας κατά των SDF στη Συρία. Ο Ερντογάν απάντησε ότι ο Μακρόν χρειάζεται «ψυχική θεραπεία», κατηγορώντας το Παρίσι ότι συμπεριφέρεται ως «αποικιοκρατική δύναμη» στην ανατολική Μεσόγειο.

Ωστόσο, ο πόλεμος στην Ουκρανία και η επανεκτίμηση των δεσμεύσεων του προέδρου των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ έναντι του ΝΑΤΟ ώθησαν τα ευρωπαϊκά έθνη να διασφαλίσουν τους δεσμούς με την Άγκυρα αντί να την απομονώσουν. Σε μια εποχή που τα ευρωπαϊκά έθνη σπεύδουν να ενισχύσουν την αμυντική συνεργασία, δεν υπάρχει μεγάλη επιθυμία να απομονωθεί η Τουρκία, ο δεύτερος μεγαλύτερος μόνιμος στρατός του ΝΑΤΟ που είναι αναπόσπαστο κομμάτι της στρατηγικής στάσης και της ασφάλειας του μπλοκ στη Μαύρη Θάλασσα, όπου η Τουρκία αποτελεί κρίσιμο αγωγό για την ενεργειακή και εμπορική ασφάλεια.

Ωστόσο, ο πόλεμος στην Ουκρανία και η επανεκτίμηση των δεσμεύσεων προς το ΝΑΤΟ από τον πρόεδρο των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ έχει ωθήσει τα ευρωπαϊκά έθνη να διασφαλίσουν τους δεσμούς με την Άγκυρα αντί να την απομονώσουν. Σε μια εποχή που τα ευρωπαϊκά έθνη σπεύδουν να ενισχύσουν την αμυντική συνεργασία, δεν υπάρχει μεγάλη επιθυμία να απομονωθεί η Τουρκία, ο δεύτερος μεγαλύτερος μόνιμος στρατός του ΝΑΤΟ που είναι αναπόσπαστο κομμάτι της στρατηγικής στάσης του μπλοκ και της ασφάλειας στη Μαύρη Θάλασσα, όπου η Τουρκία αποτελεί κρίσιμο αγωγό για την ενεργειακή και εμπορική ασφάλεια.

Η αυξημένη στρατηγική αξία της Τουρκίας δεν είναι ο μόνος παράγοντας πίσω από αυτή την τάση μετατόπισης της ευρωπαϊκής προσαρμογής. Από την πλευρά της, η Γαλλία έχει χάσει έδαφος σε άλλα σημεία της περιοχής, με περιορισμένη διάθεση να αντιταχθεί στην Άγκυρα. Στη Λιβύη, το Παρίσι προσπάθησε να ενισχύσει τους δεσμούς με την κυβέρνηση της Τρίπολης και να πιέσει για την ενοποίηση των αντίπαλων κυβερνήσεων της Λιβύης μετά την κατάπαυση του πυρός τον Οκτώβριο του 2020, μετατοπιζόμενο από την προηγούμενη σιωπηρή υποστήριξή του προς την κυβέρνηση με έδρα το ανατολικό Τομπρούκ. Η ενέργεια παραμένει επίσης κεντρικό στοιχείο της πολιτικής του στη Λιβύη, με την TotalEnergies να εξασφαλίζει συμβόλαια-κλειδιά.

Ωστόσο, η μακροπρόθεσμη επιτυχία της Γαλλίας στη Λιβύη εξαρτάται από μια σταθερή πολιτική έκβαση σε αυτό που παραμένει μια παγωμένη σύγκρουση, όπου η Τουρκία είναι πιθανό να διαδραματίσει κυρίαρχο ρόλο, δεδομένης της εδραιωμένης στρατιωτικής της παρουσίας στη δυτική Λιβύη και της περιορισμένης επιρροής της Γαλλίας στο έδαφος.

Μειωμένη παρουσία ασφαλείας

Η Τουρκία μείωσε τις δραστηριότητες γεώτρησης στην ανατολική Μεσόγειο στα τέλη του 2020, μετά την απειλή κυρώσεων από τις ΗΠΑ μετά τη νίκη του Τζο Μπάιντεν στις αμερικανικές προεδρικές εκλογές, θέτοντας σε αναμονή τις εντάσεις με την Ελλάδα.

Ωστόσο, έκτοτε συνέχισε να επεκτείνει τη ναυτική της παρουσία στην περιοχή, με επιπλέον χρηματοδότηση και εκσυγχρονισμό του ναυτικού της.

Από την άλλη πλευρά, το Παρίσι έχει δυσκολευτεί να λειτουργήσει ως συνεπής περιφερειακός υποστηρικτής της Αθήνας και της Λευκωσίας. Κατά τη διάρκεια της αντιπαλότητάς τους, η Γαλλία πίεσε για αυστηρότερες κυρώσεις σε επίπεδο ΕΕ ως απάντηση στις δραστηριότητες της Τουρκίας στην ανατολική Μεσόγειο. Αλλά τελικά, οι Βρυξέλλες επέβαλαν μόνο περιορισμένα μέτρα που στόχευαν άτομα όπως αξιωματούχους της ενέργειας – κυρώσεις που θεωρούνται ευρέως συμβολικές.

Το Παρίσι απέτυχε να συγκεντρώσει ευρύτερη υποστήριξη και η ανανεωμένη διεκδικητικότητα της Άγκυρας έχει έκτοτε εκθέσει τα όρια της γαλλικής αποτροπής. Και με την αυξανόμενη στρατηγική αξία της Τουρκίας για την Ευρώπη σε σχέση με την Ουκρανία και την υποχώρηση της Ουάσινγκτον, οι εκκλήσεις για ευρύτερα μέτρα είναι πιθανό να μειωθούν περαιτέρω.

Τον Φεβρουάριο, η Ελλάδα προέτρεψε τη Γαλλία να εμποδίσει μια συμφωνία με την Τουρκία για τους πυραύλους Eurofighter, εγείροντας ανησυχίες στην Αθήνα ότι η πώληση θα μπορούσε να γείρει την ισορροπία υπέρ της Άγκυρας σε μελλοντικές θαλάσσιες διαμάχες για τις αποκλειστικές οικονομικές ζώνες.

Η σιωπηρή υποστήριξη της Γαλλίας στη συμφωνία μπορεί να αποδυναμώσει περαιτέρω την αντίληψη του Παρισιού ως υποστηρικτή του ελληνικού μπλοκ στην ανατολική Μεσόγειο.

Και ενώ η Γαλλία παραμένει βασικός προμηθευτής όπλων στην Ελλάδα, κυρίως μέσω των αεροσκαφών Rafale, θα μπορούσε να οδηγήσει την Αθήνα σε διαφοροποίηση των συνεργασιών με άλλα έθνη σε περίπτωση βαθύτερης έντασης με την Άγκυρα, δεδομένου ότι έχει ήδη συζητήσει νέες συνεργασίες στον τομέα της άμυνας και της πολεμικής αεροπορίας με το Ισραήλ.

Μια απρόθυμη προσαρμογή

Παρά τη μετατόπιση αυτή, η Γαλλία θα εξακολουθήσει να παραμένει ένας αξιοσημείωτος παράγοντας στην ανατολική Μεσόγειο. Συνεχίζει να προωθεί διπλωματικές πρωτοβουλίες, να προμηθεύει όπλα και να διεκδικεί σε φόρουμ σχετικά με την περιφερειακή σταθερότητα. Αλλά το κάνει τώρα από μια θέση σχετικού περιορισμού σε σύγκριση με πέντε χρόνια πριν – πριν από τους κραδασμούς του πολέμου στην Ουκρανία και την πρόσφατη ώθηση για ενότητα μεταξύ των μελών του ΝΑΤΟ εκτός των Ηνωμένων Πολιτειών, συμπεριλαμβανομένης της Τουρκίας.

Φαίνεται ότι οι τουρκο-γαλλικές σχέσεις μπορεί να παραμείνουν περίπλοκες, ιδίως μετά την κριτική αντίδραση της Γαλλίας απέναντι στην καταστολή των διαδηλώσεων της Τουρκίας τον Μάρτιο, με τη σύλληψη του δημάρχου της Κωνσταντινούπολης Εκρέμ Ιμάμογλου, την οποία το γαλλικό υπουργείο Εξωτερικών χαρακτήρισε «σοβαρή επίθεση κατά της δημοκρατίας» στις 23 Μαρτίου.

Ωστόσο, η επίσκεψη του Φιντάν, η οποία πραγματοποιήθηκε μετά από αυτή την κριτική, αντανακλά τις ευρύτερες προσπάθειες της Ευρώπης να εμβαθύνει τη δέσμευση με την Τουρκία.

Τελικά, η Τουρκία έχει βρεθεί με μεγαλύτερη επιρροή στο ΝΑΤΟ, αναγκάζοντας τη Γαλλία, όπως και μεγάλο μέρος της Ευρώπης, να αναπροσαρμόσει την προσέγγισή της για τη δέσμευση με την Άγκυρα, μειώνοντας παράλληλα την πιθανότητα μελλοντικών αντιδράσεων στις κινήσεις της εξωτερικής της πολιτικής.

Πηγή: Al Monitor

https://www.militaire.gr/i-gallia-anaprosarmozei-toys-desmoys-me-tin-toyrkia/

Ο ζωηρός Γραμματέας, το «φύλλο πορείας» στη σύζυγο και η νέα σύντροφος

Από
pcuser
-
0

Οι καντρίλιες στο γραφείο του Γενικού, αποδεικνύουν ότι αυτά συμβαίνουν και στις καλύτερες οικογένειες.

Γενικός Γραμματέας έδωσε «φύλλο πορείας» στη σύζυγό του και αφού την απομάκρυνε από το Γραφείο του, την αντικατέστησε με άλλη υπάλληλο, με την οποία τους είχε πιάσει επ’ αυτοφώρω η σύζυγος σε τρυφερό τετ-α-τετ σε καφέ – μπαρ στο Κολωνάκι…

Κατά τη «σύλληψη», η σύζυγος φωτογράφησε το κρυφό ραντεβού και εν συνεχεία προώθησε τη φωτογραφία στους υφισταμένους του Γενικού. Ωστόσο, εκείνος απτόητος -προφανώς με θεσμική στήριξη- έσπευσε να νομιμοποιήσει το εύρημα της «Mrs G» συζύγου του, προβαίνοντας σε ευρύτερες αλλαγές προσώπων έξω από το Γραφείο του.

Στο μεταξύ, η νέα λυγερόκορμη ιδιαιτέρα του Γενικού Γραμματέα με το μακρύ κάστανο μαλλί, τον αέρα και τη δύναμη της σιδηράς κυρίας, επέλεξε ως βοηθό της μία κολλητή συνάδελφό της με πτυχίο στις ιχθυοκαλλιέργειες. Τι συνάφεια μπορεί να έχει η ιχθυοκαλλιέργεια με τα νέα της καθήκοντα της, είναι άλλο θέμα.

Επίσης, οι δύο κυρίες, με τη σφραγίδα του Γενικού, προχώρησαν σε επιλεκτικές μετακινήσεις φίλων τους, ώστε να αποκτήσουν μεγαλύτερη μοριοδότηση για να μπορέσουν να «χτυπήσουν» θέσεις – κλειδιά κατά την προκήρυξή τους.

Κοινώς, γίνεται μύλος στον Ναό και άπαντες εκ των υπαλλήλων έχουν παραμερίσει τις δουλειές τους και ασχολούνται με τις καντρίλιες στο γραφείο του Γενικού. Συμβαίνουν και στις καλύτερες οικογένειες…

https://www.ieidiseis.gr/parapolitika/467618/o-zoiros-grammateas-to-fyllo-poreias-sti-syzygo-kai-i-nea-syntrofos/

Τά στρατηγεῖα τῶν ψευδῶν εἰδήσεων

Από
pcuser
-
0

ΠΡΙΝ ΑΠΟ μερικές ἑβδομάδες δύο ἔγκυρες ἡμερήσιες ἐφημερίδες τῶν Ἀθηνῶν ἔγιναν ἀποδέκτες συγκεκριμένων διαρροῶν ἀπό τό Ὑπουργεῖο Ἐξωτερικῶν γιά τό περίφημο θέμα τῆς ποντίσεως τοῦ καλωδίου ἠλεκτρικῆς διασυνδέσεως Ἑλλάδας – Κύπρου.

Σύμφωνα μέ αὐτές τίς διαρροές, πού ὅλοι μποροῦμε νά ὑποθέσουμε ἀπό ποιόν ἐπιπόλαιο μπορεῖ νά ἔγιναν, εἶχε ἀρχίσει τότε ἡ ἀντίστροφη μέτρηση γιά νά ἐπιστρέψει ἡ Ἑλλάς στίς ἔρευνες γιά τήν Κάσο. Πρός ἐπίρρωσιν αὐτῶν τῶν ἰσχυρισμῶν, ἐδίδοντο διαβεβαιώσεις ὅτι τό ἰταλικό ἐρευνητικό πού ἔχουμε μισθώσει θά συνοδευόταν ἀπό στρατιωτικές δυνάμεις τῆς Γαλλίας καί τοῦ Ἰσραήλ γιά νά δοθεῖ μήνυμα ἀποτροπῆς στήν γείτονα. Γιά τήν περίπτωση τῆς Γαλλίας χρησιμοποιήθηκε καί τό ἐπιχείρημα, ὅτι θά βρίσκεται στήν περιοχή τῆς Μεσογείου καί τό ἀεροπλανοφόρο «Σάρλ Ντέ Γκώλ». Ἄρα, τρέμετε.

Οἱ συνάδελφοι πίστεψαν στόν λόγο τοῦ Ὑπουργείου Ἐξωτερικῶν καί δημοσίευσαν αὐτές τίς πληροφορίες πρωτοσέλιδα ὡς βασικό θέμα τῆς ἐφημερίδας τους. Ἡ προσέγγισή τους σέ παραλλαγές ἦταν ὅτι ἀρχίζει ἡ ἀντίστροφη μέτρηση γιά τήν πόντιση τοῦ καλωδίου. Ματαίως προσπαθήσαμε, ἄν καί μεταδώσαμε τίς πληροφορίες, νά προειδοποιήσουμε ὅτι μήν περιμένετε τίποτε, ἡ ρήτρα ἀμοιβαίας ἀμυντικῆς συνδρομῆς πού ἔχουμε ὑπογράψει μέ τούς Γάλλους προβλέπει ἐπέμβασή τους μόνο ὅταν θίγονται θέματα κυριαρχίας μας, ὄχι κυριαρχικῶν δικαιωμάτων. Πόσῳ μᾶλλον ὅταν αὐτή τήν ἐποχή οἱ Γάλλοι πωλοῦν Meteor στούς Τούρκους. Σιγά μήν πέσουν ἡρωικῶς γιά ἐμᾶς στήν Κάσο. Στήν ἱστορία τῶν σχέσεών μας ποτέ δέν τό ἔκαναν. Ματαίως προσπαθήσαμε ἐπίσης νά ὑπενθυμίσουμε ὅτι τό Ἰσραήλ πού ἔχει ἄλλες φουρτοῦνες σήμερα στήν Συρία δέν ἔχει ὑπογράψει τό Δίκαιο τῆς Θάλασσας. Καί πώς ὅταν κάποτε ζητήσαμε ἀνάλογη στήριξη γιά τόν EastMed, μᾶς εἶπαν φιλικά στό αὐτί: «Δέν θά πολεμήσουμε τόν δικό σας πόλεμο».

Ἡ παραπληροφόρηση τῆς Κυβερνήσεως καί τοῦ Ὑπουργείου Ἐξωτερικῶν ἔκανε τόσο θραύση, πού κομματικά στελέχη τῆς Πειραιῶς, πού ἐκ συστήματος μᾶς ὑβρίζουν στό facebook (χωρίς νά γνωρίζουν τί ράμματα ἔχουμε γιά τήν γούνα τους ἄν θελήσουμε ποτέ νά ἀσχοληθοῦμε), πανηγύριζαν πού ἡ Ἑλλάς ἐπέστρεφε στήν Κάσο καί διεψεύδοντο τάχα τά ἀκριβέστατα, ὅπως θά διαπιστώσετε πιό κάτω, πρωτοσέλιδα τῆς ἐφημερίδας μας γιά τό καλώδιο.

Kαί ὕστερα ἦρθαν οἱ… μέλισσες. Μετά τήν συνάντηση Μητσοτάκη – Νετανυάχου καί μετά τίς προειδοποιήσεις τῶν Τούρκων διά τοῦ Τύπου τους, «μήν τολμήσετε νά κάνετε ἔρευνα ἄν δέν ζητήσετε ἄδεια ἀπό ἐμᾶς γιά τήν θαλάσσια περιοχή τῆς Κάσου,222 ἀνήκει στήν τουρκική δικαιοδοσία μας», τά πάντα πάγωσαν. Πρῶτα συνεδρίασε τό ΚΥΣΕΑ μυστικῶς καί ἀπεφάσισε τήν ἀναβολή τῆς ποντίσεως. Μετά ἔγινε γνωστό ὅτι ἀναβάλλεται ἐπ’ ἀόριστον ἡ ἐπίσκεψη τοῦ Πρωθυπουργοῦ στήν Ἄγκυρα, ἡ ὁποία ἐκκρεμεῖ ἀπό τόν Ἰανουάριο. Καί στό τέλος βγῆκε στά ραδιόφωνα ὁ Ὑπουργός τοῦ Ὑπουργείου πού κάνει τίς διαρροές καί ἀνεκοίνωσε ὅτι ἡ πόντιση ἀναβάλλεται γιά νά «μετρηθοῦν ἀντιδράσεις» καί νά ὑπάρξει «χρονισμός». Καί προσέθεσε τήν ἀνοησία, ὅτι «σύμφωνα μέ τό Διεθνές Δίκαιο δέν χρειάζεται ἄδεια γιά αὐτές τίς ἔρευνες» χωρίς νά διευκρινίσει ὅτι πράγματι δέν χρειάζεται ἄδεια ἄν ἡ περιοχή ἀνήκει σέ δικαιοδοσία ἄλλης χώρας. Εἶναι ἡ Κάσος τουρκική δικαιοδοσία καί δέν τό ξέρουμε; Θέλετε νά μᾶς πεῖτε κάτι καί ντρέπεστε;

Λυπούμεθα πολύ, ἀλλά ἡ Κυβέρνηση ἐγκαταλείπει κυριαρχικά δικαιώματα καί λέει ἀσύστολα ψέματα στίς ἐφημερίδες μέ τίς ὁποῖες ἔχει καί φιλικές σχέσεις. Αὐτός εἶναι ὁ ὁρισμός τῶν fake news. Koρυφαῖοι δημοσιογράφοι πού τούς πιστεύουν ἐκτίθενται καί «ἀδειάζονται» διαρκῶς ἀπό τίς ἐξελίξεις. Τό καλώδιο δέν εἶναι ὅμως ἡ μοναδική ἱστορία παραπληροφορήσεως. Ὑπάρχει καί ἄλλη γιά τά Τέμπη. Προχθές τό βράδυ ἔδωσε στήν δημοσιότητα ἀνακοίνωσή της γιά τά γεγονότα τοῦ ΕΟΔΑΣΑΑΜ, ἡ ἐρευνητική ὁμάδα τῆς Γάνδης στό σύνολό της, καί μεταξύ ἄλλων τόνισε ὅτι δέν εἶδε νά περιλαμβάνονται στό πόρισμα οἱ ἐκθέσεις της γιά τό παράνομο φορτίο. Στήν ἀνακοίνωση τῆς Γάνδης δέν ὑπῆρχε ἐπίσης ἡ φράση, ὅτι τό πόρισμα παραπλάνησε τό κοινό γιά τίς ἀπόψεις της, ὅπως ὑποστήριξε ἕνας πρόθυμος Ἕλληνας ἐρευνητής τοῦ Πανεπιστημίου πού συμπτωματικῶς ἀνακάλυψε ὁ ἀστυνόμος «χόαξ» τοῦ διαδικτύου, πού παριστάνει τόν δημοσιογράφο.

Καί ὅμως! Αὐτά πού λένε οἱ ἐκθέσεις τῆς Γάνδης γιά τό ξυλόλιο διοχετεύτηκαν σέ κυριακάτικη ἐφημερίδα ἀπό μέλη τοῦ ΕΟΔΑΣΑΑΜ, ἀλλά μόλις τά πράγματα ζόρισαν, ἡ Κυβέρνηση διέψευσε καί τό πόρισμα, καί τήν Γάνδη καί τήν ἐφημερίδα πού ἔκανε τήν δουλειά της. Διέψευσε μέν, ἀλλά στήν οὐσία ἡ ἴδια ἔλεγε ἀσύστολα ψέματα σέ δημοσιογράφους πού κάνουν αὐτήν τήν δουλειά 40 χρόνια. Αὐτό εἶναι τό δεύτερο μεγάλο κροῦσμα παραπληροφορήσεως ἀπό τήν Κυβέρνηση μετά τά καλώδιο. Τά Τέμπη. Διέσπειρε τήν ψευδή εἴδηση, ὅτι ἡ Γάνδη δέν συμφωνεῖ ὅτι ὑπῆρξε παράνομο φορτίο, ἐνῷ ἄν διαβάσει κανείς τίς ἐκθέσεις τῆς Γάνδης (πού δέν περιελήφθησαν στό πόρισμα) θά διαπιστώσει ὅτι ὅλα εἶναι ἐκεῖ. Ἐδῶ λοιπόν βρισκόμαστε μπροστά σέ μιά συγκεκριμένη πραγματικότητα. Τό Μαξίμου καί τό Ὑπουργεῖο Ἐξωτερικῶν εἶναι στρατηγεῖα παραπληροφορήσεως. Διαδίδουν ὅτι ἀρχίζουν οἱ ἔρευνες γιά τό καλώδιο τήν ὥρα πού τίς παγώνουν. Διαδίδουν ὅτι ἡ Γάνδη διαψεύδει τό παράνομο φορτίο τήν ὥρα πού οἱ ἐκθέσεις της τό ἐπιβεβαιώνουν. Ὅσοι τό πράττουν αὐτό καί ἔχουν δημόσιο ἀξίωμα, φέρουν νομικές εὐθῦνες. Ὁ Ποινικός μας Κώδικας ἔχει τρεῖς λέξεις γιά νά περιγράψει αὐτό πού ὀνομάζεται ἀγγλιστί μέ δύο λέξεις fake news: Διασπορά ψευδῶν εἰδήσεων.

estianews.gr

Κράτος περιορισμένης κυριαρχίας: Τό ΚΥΣΕΑ «πάγωσε» τό καλώδιο

Από
pcuser
-
1

Ἡ ἀπόφασις ἀποθράσυνε τούς Τούρκους, οἱ ὁποῖοι διαμαρτύρονται γιατί τό Ὑπουργεῖο Παιδείας καθιερώνει τόν ἑορτασμό τῆς 1ης Ἀπριλίου, ἡμέρας ἐνάρξεως τοῦ ἀγῶνος τῆς ΕΟΚΑ

ΕΙΝΑΙ οἱ περιπτώσεις ἐκεῖνες πού δέν μᾶς χαροποιεῖ νά ἐπιβεβαιωνόμεθα. Ὅμως ἡ Κυβέρνησις ἔχει ἐμπλακεῖ στόν φαῦλο κύκλο τῶν ὑποχωρήσεων ἔναντι τῶν τουρκικῶν διεκδικήσεων, μέ ἀποτέλεσμα νά ἔχει καταστεῖ ἡ χώρα μας κράτος περιορισμένης κυριαρχίας, κράτος, τό ὁποῖον φοβεῖται νά ἀσκήσει τά κυριαρχικά δικαιώματά του. Ἔτσι στήν ἐπιδίωξη τῶν «ἤρεμων νερῶν» στό Αἰγαῖο, ἡ ἑλληνική Κυβέρνησις ὁδηγήθηκε στήν ὑποχωρητικότητα, ἡ ὁποία ἀπό τήν ἄλλη πλευρά ἐνεθάρρυνε τήν Τουρκία νά ἐντείνει τίς διεκδικήσεις της καί νά μεγιστοποιήσει τήν πίεση πρός τήν Ἀθήνα.

Περιγράφαμε χθές τήν ὄξυνση στήν ὁποία ὁδηγοῦνται οἱ ἑλληνο-τουρκικές σχέσεις, εἰς πεῖσμα τῶν διαβεβαιώσεων ὅτι ὅλα βαίνουν ὁμαλῶς καί τήν ἴδια στιγμή οἱ ἐξελίξεις ἦσαν καταιγιστικές. Καί ἐπώδυνες. Σέ ἄτυπο μυστικό ΚΥΣΕΑ πού συνεκλήθη προχθές τό βράδυ καί τὁ ὁποῖο ἀπεκάλυψε ἐνημερωτικός ἱστότοπος, ἐλήφθη καί ἐπισήμως ἡ ἀπόφασις ἀναστολῆς τῶν ἐργασιῶν γιά τήν πόντιση τοῦ καλωδίου τῆς ἠλεκτρικῆς διασυνδέσεως Ἑλλάδος-Κύπρου-Ἰσραήλ.

Καί ὁ κ. Γεραπετρίτης δικαιολογοῦσε τά ἀδικαιολόγητα μιλῶντας στό ραδιόφωνο γιά τόν κίνδυνο «τριβῶν» καί ὑποστηρίζοντας ὅτι τό ἔργο θά ἀρχίσει στόν «κατάλληλο χρόνο». Ἔλεγε συγκεκριμένως: «Ἀπό τή στιγμή πού πρόκειται νά ὑπάρξει ἔρευνα καί πόντιση σέ θαλάσσιες περιοχές οἱ ὁποῖες δέν ἔχουν ὁριοθετηθεῖ καί ὑπάρχουν διεκδικήσεις ἐκ μέρους καί τῆς Τουρκίας, εἶναι προφανές ὅτι αὐτό θά μποροῦσε νά δημιουργήσει τριβή». Δηλαδή ὁ «κατάλληλος χρόνος» θά εἶναι ὅταν δέν θά ὑπάρχουν «τριβές»; Καί πότε θά γίνει αὐτό ὅταν οἱ συνεχεῖς ὑποχωρήσεις μας ἀποθρασύνουν τήν Τουρκία;

Ἀλλά καί χθές στό Delphi Forum ὁ κ. Γεραπετρίτης ἐπανέλαβε τά περί «καταλλήλου χρόνου» καί «διεθνοῦς δικαίου». Εἶπε συγκεκριμένως: «Προγραμματίζουμε ὅλες τίς ἀναγκαῖες ἐνέργειες σ’ αὐτή τή σύνθετη ἄσκηση» συμπλήρωσε. Ὅσον ἀφορᾶ στόν χρόνο ἐπανεκκινήσεως τῶν ἐργασιῶν, ἐπεσήμανε ὅτι «αὐτό θά γίνει στόν κατάλληλο χρόνο. Θά προχωρήσουμε, ὅπως πρέπει, καί στόν χρόνο πού πρέπει. Ἔχουμε πορευτεῖ ὅλες τίς δεκαετίες μέ γνώμονα τό διεθνές δίκαιο. Δέν αὐτενεργοῦμε, ἀλλά ἀπαιτοῦμε ἀπό κάθε πλευρά τόν ἀντίστοιχο σεβασμό στό διεθνές δίκαιο.»

Τί σημαίνει «δέν αὐτενεργοῦμε»; Ἀπό ποιούς περιμένουμε συναίνεση γιά νά ἐνεργήσουμε; Ἀπό τούς Τούρκους; Διότι οἱ Τοῦρκοι εἶναι πού ἐπαναλαμβάνουν, μέ τόν ἄκρως προκλητικό τρόπο τους, τήν ἀπαίτηση νά ἔχουν λόγο σέ κάθε ἐνέργεια πού γίνεται στήν ἀνατολική Μεσόγειο. Εἴτε τό διεθνές δίκαιο τούς δίδει δικαιοδοσία εἴτε ὄχι. Γιά ὅσους δέν τό ἔχουν καταλάβει καί περιμένουν τόν «κατάλληλο χρόνο», ὁ ἐκπρόσωπος τοῦ τουρκικοῦ ὑπουργείου Ἀμύνης, ναύαρχος Ζεκί Ἀκτούρκ, τά ἐπανέλαβε μέ ἀπόλυτη σαφήνεια:

«Ἡ Τουρκία διαθέτει τή μεγαλύτερη ἀκτογραμμή στήν Ἀνατολική Μεσόγειο. Δέν εἶναι δυνατόν νά προωθοῦνται μέ ἐπιμονή ἔργα στήν Ἀνατολική Μεσόγειο, σχεδιασμένα ἀπό τήν Ἑλλάδα, τήν “Ἑλληνοκυπριακή Διοίκηση” καί τρίτους, στό πλαίσιο μαξιμαλιστικῶν ἀπαιτήσεων, χωρίς νά λαμβάνεται ὑπ’ ὄψη ἡ παρουσία τῆς Τουρκίας καί τῆς “ΤΔΒΚ” στήν περιοχή, καί τά ὁποῖα σχεδιάζεται νά διέλθουν ἀπό θαλάσσιες περιοχές ὑπό τουρκική δικαιοδοσία, χωρίς τή συγκατάθεση τῆς χώρας μας.

»Πρόκειται γιά ἔργα μή ρεαλιστικά, χωρίς ἐπαρκῆ χρηματοδότηση καί ἀμιγῶς προκλητικά. Δέν ὑπάρχει καμμία ἀλλαγή στή στάση μας ἀπέναντι σέ τέτοιες συμπεριφορές πού δέν σέβονται τά δικαιώματα καί τά συμφέροντά μας. Θά συνεχίσουμε νά πράττουμε ὅ,τι ἔχουμε πράξει καί στό παρελθόν. Δέν ἔχει κανένα νόημα ἡ ἐπιμονή στό συγκεκριμένο ζήτημα…»

Τί καταλαβαίνει κανείς ἀπό τήν ἀντιπαραβολή τῶν δηλώσεων τῶν δύο πλευρῶν; Ὅτι ἡ Ἀθήνα υἱοθετεῖ γιά ἄλλη μία φορά τήν ἀτυχῆ πολιτική τοῦ Κώστα Σημίτη, ὁ ὁποῖος ἐδικαιολογεῖτο μετά τήν ἧττα τῶν Ἰμίων ὑποστηρίζοντας ὅτι «ἀποφύγαμε τόν πόλεμο»! Ναί, τόν ἀποφύγαμε, ἀλλά μέ τί κόστος; Καί μέ τί κόστος ὑποχωροῦμε τώρα καί «παγώνουμε» τήν ἠλεκτρική διασύνδεση;

Δυστυχῶς, οἱ Τοῦρκοι δέν σταματοῦν. Ἀκολουθῶντας μιά διαχρονική ἀρχή τοῦ πολέμου (τήν ὁποία ἐν προκειμένῳ ἐφαρμόζουν στήν πολιτική) ὅταν βλέπουν ὑποχωρητική διάθεση, ἐντείνουν τήν πίεση.

Μεγιστοποιοῦν τίς ἀπαιτήσεις καί τίς διεκδικήσεις τους. Ἔτσι τώρα διαμαρτύρονται γιά τόν ἑορτασμό στά ἑλληνική σχολεῖα τῆς ἐπετείου τῆς 1ης Ἀπριλίου 1955, τῆς ἡμέρας κατά τήν ὁποία ἄρχισε ὁ ἀπελευθερωτικός ἀγών τῆς ΕΟΚΑ στήν Κύπρο. Ὁ ἀγών, πού ὁδήγησε στήν ἀνεξαρτησία καί ὄχι στήν Ἕνωση μέ τήν Ἑλλάδα, πού ἦταν ὁ στόχος –ἀλλά καί αὐτήν τήν ἀνεξαρτησία ἡ Τουρκία τήν ὑπονόμευσε ἤδη ἀπό τήν ἡμέρα τῆς δημιουργίας τῆς Κυπριακῆς Δημοκρατίας (1η Ὀκτωβρίου 1960). Καί τοῦτο, διότι ἀποβλέπει στόν ἔλεγχο τῆς Μεγαλονήσου καί τόν ἐκτοπισμό τῆς Ἑλλάδος.

Ἔτσι ἀντιλαμβάνεται ἡ Ἄγκυρα τά «ἤρεμα νερά»…

estianews.gr

Erdoğan’s Last Great Gamble

Από
anixneuseis
-
0

Over the course of the last 22 years, President Recep Tayyip Erdoğan of Turkey has fought and endured a great deal in order to remain in power. Court challenges, corruption investigations, close elections, economic downturns, armed uprisings and attempted coups have each tested his reign. And through it all, he has grown more powerful.

The events of the last month may prove to be among the most decisive moments of Erdoğan’s era. In the middle of March, an Istanbul court ordered the arrest and imprisonment of the city’s popular mayor, Ekrem Imamoğlu. A series of large demonstrations followed the court’s decision, leading to an extensive crackdown on both protestors and the country’s largest opposition party. With Imamoğlu’s removal from office, many assume that Erdoğan may run against a weaker opposition candidate in his pursuit of a third presidential term after 2028.

Still other events appear to favor Erdoğan’s plans for stronger, more regionally powerful Turkey. As demonstrators first took to the streets, news reports circulated that Turkish troops would remain in Syria and assist the government in Damascus in reconstituting its military. These revelations followed increasing signs that Turkey’s greatest security threat, the outlawed Kurdistan Workers’ Party, was at the threshold of disbanding. With the prospect of ending this 40-year insurgency within reach, pro-government have rejoiced. “Turkey is working to manage this historic opportunity it now has grasped,” one columnist declared. “It does not do so with joyful drums and fifes. It governs with an experience that is unique to great states.”

Erdoğan’s simultaneous crackdown on domestic dissent and assertive expansion into post-war Syria represent high-stakes gambles intended to secure his regime’s longevity and regional power. However, these moves risk destabilizing Turkey both internally — through growing unrest and democratic backsliding — and externally, through entanglement in volatile regional dynamics, including potential conflict with Israel.

Turkey’s Pottery Barn Problem

Turkey’s commentariat embraced the opening of 2025 with great cheer.  Weeks earlier, then-President Bashar al-Assad fled Damascus for exile in Moscow. The sight of rebel troops rolling into Syria’s capital was greeted as a welcomed conclusion to Syria’s 15-year civil war. For many Turkish opinionmakers, the coming peace brought with it several potential benefits. An end to the fighting likely meant that millions of Syrian refugees residing in Turkey could soon return home. Their departure, some hoped, would help relieve the country of large number of unwanted immigrants. No less enticing were the economic opportunities that appeared to accompany the war’s conclusion. With U.N. officials estimating Syria’s reconstruction costs topping $400 billion, it appeared likely Turkish commercial and construction interests would reap significant gains from Assad’s fall.

Turkey’s first official gestures towards the new Syrian regime suggested that something more profound was in the offing. Syria’s interim president, Ahmed al-Sharaa, went out of his way to receive representatives from Ankara. Emblematic of his hospitality was al-Sharaa’s willingness to personally chauffeur his Turkish guest in his private car. Many observers interpreted Al-Sharaa’s acts of deference as more than mere kindness. Turkey had helped protect his rebel stronghold in Idlib for much of the civil war. When his Hayat Tahrir al-Sham fighters embarked on their final offensive against Assad’s forces in November 2024, Ankara-backed guerrillas in the Syrian National Army followed suit. In this regard, Turkish commentators agreed: The victory in Syria belonged to both Ankara and al-Sharaa.

Hayat Tahrir’s triumph, however, did not completely settle accounts with Turkey. Other issues remained. Chief among them was Ankara’s desire to see Kurdish forces in northeastern Syria brought to heel. In January, Turkey threatened to send troops across the border if terrorist-linked Kurdish militias were not dissolved. Intense negotiations between al-Sharaa’s government and factions in the Syria’s northeast soon followed. Damascus signed an agreement in February with the largest Kurdish-dominated faction, the Syrian Democratic Forces, aimed amalgamating it into the regular Syrian army. Ankara hailed this initial breakthrough as promising. However, Turkish commentators have expressed worry that the group may drag its feet in implementing their side of the accord. Erdoğan too has affirmed that Turkish patience is not infinite.

There are still other signs of Turkey’s willingness to insert itself in Syria’s domestic security. In February, reports circulated that al-Sharaa and Erdoğan were seeking a joint defense pact. Elements of this agreement, according to Reuters, would “see Turkey establish new air bases in Syria, use Syrian airspace for military purposes, and take a lead role in training troops in Syria’s new army.” Turkish pundits rejoiced at these revelations, leading to further speculation that the Turkish navy would take over Russia’s basing rights on the Syrian coast. “Turkey,” one prominent defense commentator, Metin Yarar, declared, “is the only country that will advise Syria.”

Turkey’s growing influence over Damascus has prompted mixed reactions. Despite initial indications of an imminent American withdrawal from Syria, the Trump administration has yet to pull troops from their bases inside the country. Washington’s noncommittal approach towards an American presence in the country appears to mirror a general “wait and see” approach towards al-Sharaa’s government. Ankara has sought to hasten Washington’s exit with promises to take over anti-Islamic State efforts in the region, a step Turkey guarantees to undertake in conjunction in Iraq, Jordan, and Syria. There is little likelihood, however, that this coalition will undertake concrete steps in the near future. With the full implementation of an agreement between Damascus and Kurdish representatives still outstanding, it is possible months may pass before Turkey and its partners see any real action.

None of these developments have laid Israeli concerns to rest. With Israel still grappling with the fallout of the October 7 attacks, the Netanyahu government has remained steadfast in its contention that Turkey has provided critical aid to Hamas. Israeli hostility appeared to take a new turn in January when the Knesset’s defense and budget committee issued a scathing report on Turkey’s influence in Syria. Among the committee’s findings is the assertion that Israel “must be prepared for war” with Turkey over its support for Sunni militants in Syria and its potential desire “to restore the Ottoman Empire to its former glory.” Turkish sources have been more demure in acknowledging Israeli hostility. Nevertheless, Turkish media commentators and senior officials have countered that Israel similarly intends to undermine Turkish security by establishing ties with Syria’s Kurdish militias. This belief has crystalized around the conspiracy theory that Tel Aviv intends to occupy and partition Syria by linking Kurdish-held areas with the Golan Heights. The realization of this “David’s Corridor,” as it is termed in the Turkish press, is believed to be a part of a broader Israeli agenda to redraw the map of the Middle East.

Recent Israeli airstrikes against military installations in central Syria raise the possibility that a shooting war between Israel and Turkey is not idle talk. Nor should anyone underestimate the regional instability such an encounter would generate. For Turkey, a costly war with Israel is only one hazard that lies ahead in Syria. Recent waves of sectarian violence in the country have underscored the fragility of the peace the al-Sharaa government has forged. The sheer lack of money, resources and expertise available to the Damascus government has made these communal hostilities worse. To date, no state in the region, including the wealthy Gulf monarchies, have followed through on promises to aid al-Sharaa in rebuilding the country. With the country’s economy still floundering, it appears just as likely that much of Turkey’s Syrian diaspora will not return home. All of these scenarios suggest that Ankara might find itself struggling with what Colin Powell once referred to as the Pottery Barn rule: To its detriment, Turkey may end up owning a thoroughly broken situation in Syria.

One More Encore?

In October 2024, Erdoğan’s governing partner, Devlet Bahçeli, performed a simple act that took much of the country by surprise. While passing through the halls of Turkey’s National Assembly, he willingly offered his hand and greeted members of the Peoples’ Democratic Party. Such a gesture was previously unimaginable: Bahçeli is a die-hard Turkish ultranationalist and a bitter opponent of the Kurdish national movement. The Peoples’ Democratic Party, an opposition party, chiefly represents the interests of Kurdish civil rights movement. Yet in explaining his action, Bahçeli expressed his desire to foster “a new era” of peace within the country.

Events accelerated following Bahçeli’s handshake. In acknowledging his coalition partner’s goodwill, Erdoğan publicly voiced his hope that a “Turkey without terror” was just on the horizon. This aspiration took on greater authenticity when the government allowed a series of official meetings between representatives of the Peoples’ Democratic Party and the imprisoned founder and leader of the Kurdistan Workers’ Party, Abdullah Öcalan. Media coverage of these gatherings led to open speculation that Öcalan was imminently planning to issue a decree ordering the Kurdistan Workers’ Party to disband. In late February, he fulfilled this expectation, issuing a page-and-a-half written statement outlining his desire for his fighters to lay down their arms. Peoples’ Democratic Party members of parliament who helped convey this decree heartily declared that a potential breakthrough in the country’s 40-year struggle was nearing an end. “The first stage has been successfully completed,” one party official intoned. “The first stage is more than 50 percent of this job.”

A timeline leaked to a pro-government newspaper provides some inkling of how Erdoğan’s administration perceives the implications of Öcalan’s historical statement. After a “wait-and-see” period lasting several months, a “democratization” process would proceed within Turkey’s Grand National Assembly. Among the aims of this process, according to sources, would be the reformation of the country’s constitution. As of yet, there is no official word as to precisely what sort of constitutional changes the government has in mind. Analysts speculate that one likely item to be broached is the restriction preventing Erdoğan from running for president in 2028. Shortly after his public embrace of Peoples’ Democratic Party representatives, Devlet Bahçeli publicly advocated a constitutional amendment allowing Erdoğan the option to stand again for election in three years’ time. To ensure passage of such an amendment, Erdoğan’s coalition requires the support of one of the assembly’s main opposition parties. Giving concessions to the Peoples’ Democratic Party, some commentators have reasoned, may secure Erdoğan the votes he so desperately needs.

These positive developments come amid an increasingly strident state campaign targeting other opponents of Erdoğan’s government. The chief victim of this surging crackdown is Turkey’s largest opposition party, the Republican Peoples’ Party. Beginning last year, state authorities removed several locally elected Republican Peoples’ Party leaders from office and placed government-appointed trustees in their place. The arrest and removal of Istanbul mayor Ekrem Imamoğlu has taken this campaign one step further. Public polling conducted before and after his arrest indicate that he is both more popular than Erdoğan and more likely to win in a head-to-head matchup for the presidency in 2028. What Erdoğan may not have counted on is the public fury such a stroke has incurred. One recent survey found that 79 percent of Turks supported the protests (with most conditioning their approval so long as the demonstrations remain peaceful). With the numbers in their favor, Republican Peoples’ Party leaders show no sign of letting up.  “It is right to defend democracy against these [acts],” party chair Özgür Özel recently declared before a crowd over a million protestors. “And the place for this defense is the streets.”

Developments on other fronts add further complications for Erdoğan. Despite some initial hesitation, Peoples’ Democratic Party leaders have voiced support for the protests and have called for Imamoğlu’s release. Buoyed by the growing size of demonstrations, Republican Peoples’ Party chairman Özel has now called for early elections, a move that may further upend any plan to implement revisions to the constitution. Added to these dates are concerns that the dissolution of the Kurdistan Workers’ Party may not be so certain. Neither the Syrian Democratic Forces nor other Kurdish factions have official acknowledged Öcalan’s calls for dissolution. One prominent Syrian Kurdish leader has conditioned his participation in the peace process upon Öcalan’s release and the end of the state’s crackdown on elected opposition officials. Öcalan, he contended, “has opened the door to democratic politics; the rest depends on the steps the Turkish state will take.”

Turkey’s Great Unknown

There are other indications that all may not be well inside Erdoğan’s palace. Efforts to stem the lira’s deflating value has brought the country’s technocratic treasury minister, Mehmet Şimşek, further into the public eye. During one rally, Republican Peoples’ Party chair Özgür Özel mused that the government was pressuring the treasury minister not to resign, an accusation that elicited ferocious denials from both Şimşek and Erdoğan’s minister of communication. An opposition press rumor held that Bahçeli had recently been intubated due to poor health, a charge that briefly landed one journalist in police custody.

Both of these stories, regardless of their veracity, are emblematic of the government’s defensive posture. Despite large numbers of protestors turning out across the country, the state’s media watchdog issued blanket bans on live coverage of the marches. As a consequence, major news outlets have gone to extreme lengths to avoid discussion of the size and organic fury of the crowds. CNN’s Turkish affiliate, for example, aired a talk show on Israeli-Turkish tensions rather than broadcast images of an opposition rally that number in the hundreds of thousands. When film surfaced of a protestor dressed as Pikachu, the outlet hosted a roundtable discussion as to whether the appearance of the Pokémon costumed dissident was evidence of a conspiracy targeting the Turkish state. One government think tank has gone as far as to accuse the opposition of being enemies of democracy.

Past precedent tells us not to read too much into these negative signs. At multiple junctures during his now two-decade long reign, Erdoğan has gambled or defied the odds and emerged stronger for it. There is also reason to be hesitant in saying that Turkey has reached a proverbial crossroads (especially since numerous analysts have employed this cliché over the years). Recent events suggest, however, that we should be open to the possibility that Turkey may have arrived at some kind of moment of reckoning.

Erdoğan has wagered a great deal in the hopes of winning on two different fronts. Establishing a firm foothold in Syria while neutralizing the Kurdistan Workers’ Party likely will have a dramatic effect upon Turkey’s regional influence. With Tehran and Moscow still reeling from al-Asaad’s overthrow, Ankara stands poised to exercise greater authority over the Middle East. Success in Syria also may further whet Turkey’s appetite for adventurism. Although relations between Greece and Turkey have warmed significantly in the last year, both countries remain far apart on a number of hotly contested issues. Demobilizing the Kurdistan Workers’ Party and resolving its problems with Kurdish militants in Syria may incentivize Erdoğan to resume his aggressive behavior towards Athens. Crushing the opposition and securing a future term will undoubtedly assure Erdoğan’s domestic dominance. Achieving this goal likely will mean that Turkey will fully shift from a “competitive authoritarian state” to a fully autocratic one. Should that be the case, it is likely we will see a groomed successor emerge to carry on Erdoğan’s style of rule well into the future.

Erdoğan may believe that the bets he is making at home and abroad are worth the rewards. Coming up short, in any regard, may inflict further instability on Turkey. The road to success in Syria is potentially fraught with danger. Should al-Sharaa’s government stumble or fall, Turkey again may be saddled with an unstable neighbor and a tidal wave of new refugees in need of care. Successfully insisting upon a permanent military presence in Syria may also spur a war against Israel. Unlike Ankara’s recent conflicts in Libya, Syria, or Armenia, the Turkish armed forces may struggle against a far more capable opponent.

At home, continuing demonstrations and opposition crackdowns may both whittle away at a potential Kurdish peace accord, thus quashing Erdoğan’s desire for a third presidential term. Should this domestic agenda go south, Erdoğan and his administration may face a difficult choice between harsher forms of oppression or backing down. Whatever choice he makes, Turkish politics will likely grow more volatile. Lest one forget, any one of these scenarios would weigh heavily on Turkey’s long-reeling economy. In light of the Trump administration’s tariff policy and the growing prospects of a global recession, a severe economic downturn is not outside the realm of possibilities for Turkey.

In short, Erdoğan’s dual efforts to strengthen his hold on power, while boosting Turkey’s influence in the Middle East, may weaken him further and precipitate far more severe crises. What sort of dimensions such a crisis would assume is difficult to know. At this stage, given global conditions, it seems easier to imagine Turkey growing weaker, or at least more unpredictable, than not.

Ryan Gingeras is a professor in the Department of National Security Affairs at the Naval Postgraduate School and is an expert on Turkish, Balkan, and Middle East history. He is the author of seven books, including the forthcoming Mafia: A Global History (due out with Simon & Schuster in January 2026). His Sorrowful Shores: Violence, Ethnicity, and the End of the Ottoman Empire received short-list distinctions for the Rothschild Book Prize in Nationalism and Ethnic Studies and the British-Kuwait Friendship Society Book Prize. The views expressed here are not those of the Naval Postgraduate School, the U.S. Navy, the Department of Defense, or any part of the U.S. government.

Image: The Kremlin via Wikimedia Commons

warontherocks.com

Πώς θα διαμορφώσουν οι Τραμπ και Πούτιν την εξωτερική πολιτική της Γερμανίας;

Από
anixneuseis
-
0

του Christoph Hasselbach Deutsche Welle
11 Απριλίου 2025

Οι Γερμανοί Σοσιαλδημοκράτες και Συντηρητικοί επιδιώκουν να σχηματίσουν κυβέρνηση συνασπισμού εν μέσω της παγκόσμιας οικονομικής και πολιτικής αβεβαιότητας. Ο Φρίντριχ Μερτς (στο κέντρο), που αναμένεται να αναλάβει την καγκελαρία, εισέρχεται στο αξίωμα σε μια περίοδο διεθνούς αναταραχής — το μεγαλύτερο μέρος της οποίας οφείλεται στον Πρόεδρο των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ (στα αριστερά της φωτογραφίας).

Οι συντηρητικοί Χριστιανοδημοκράτες (CDU/CSU) και οι κεντροαριστεροί Σοσιαλδημοκράτες (SPD) ανακοίνωσαν τη συμφωνία τους για σχηματισμό κυβέρνησης συνασπισμού, φέρνοντας τη Γερμανία ένα βήμα πιο κοντά στη συγκρότηση νέας κυβέρνησης.

Όλα δείχνουν ότι η διεθνής ένταση και η πρόσφατη επιβολή δασμών από τον Πρόεδρο Τραμπ επιτάχυναν τη συμφωνία των διαπραγματευτών.

Παρουσιάζοντας τη νέα συμφωνία την Τετάρτη, ο Φρίντριχ Μερτς της CDU, που θεωρείται σχεδόν βέβαιος για τη θέση του καγκελάριου, δήλωσε πως η Γερμανία βρίσκεται ενώπιον μιας «κατάστασης αυξανόμενων γεωπολιτικών εντάσεων».

Η απάντηση του υπό διαμόρφωση συνασπισμού σε αυτούς τους αβέβαιους καιρούς, όπως είπε, είναι πως «θέλουμε και θα συμβάλουμε ενεργά στη διαμόρφωση των αλλαγών στον κόσμο, για χάρη της Γερμανίας».

Ο Λαρς Κλίνγκμπαϊλ, συμπρόεδρος του SPD, προσέθεσε ότι «βρισκόμαστε σε σημείο καμπής. Ζούμε πραγματικά ιστορικές στιγμές».

Όταν η νέα κυβέρνηση αναλάβει επίσημα τα καθήκοντά της —κάτι που αναμένεται να συμβεί στις αρχές Μαΐου— θα βρεθεί αντιμέτωπη με μια σειρά από κρίσιμες προκλήσεις στη διεθνή σκηνή.

Ποια εμπορική πολιτική θα ακολουθήσει η μελλοντική κυβέρνηση;

Οι υψηλοί δασμοί στις εισαγωγές που επέβαλε ο Ντόναλντ Τραμπ και τα αντίμετρα που υιοθέτησαν ορισμένες θιγόμενες χώρες έχουν προκαλέσει καθοδική πορεία στις παγκόσμιες χρηματαγορές και έχουν εντείνει τους φόβους για έναν παγκόσμιο εμπορικό πόλεμο. Για τη Γερμανία, ως χώρα που βασίζεται έντονα στις εξαγωγές, οι δασμοί αυτοί αποτέλεσαν ισχυρό πλήγμα — ιδίως από τη στιγμή που η οικονομία της βρίσκεται σε ύφεση για περισσότερα από δύο χρόνια.

Το εμπόριο μεταξύ ΗΠΑ και ΕΕ είναι αρμοδιότητα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, επομένως η Γερμανία δεν μπορεί να κινηθεί μονομερώς στο συγκεκριμένο ζήτημα. Για τον λόγο αυτό, και με δεδομένη την οικονομική της ευαλωτότητα, η επερχόμενη γερμανική κυβέρνηση επιδιώκει την αποκλιμάκωση.

Στη συμφωνία του συνασπισμού αναφέρεται ότι η Γερμανία θα επιδιώξει «μια μεσοπρόθεσμη συμφωνία ελεύθερου εμπορίου με τις Ηνωμένες Πολιτείες», ενώ για το άμεσο μέλλον, «τα κόμματα του συνασπισμού σκοπεύουν να αποφύγουν μια εμπορική σύγκρουση με τις ΗΠΑ και να επικεντρωθούν στη μείωση των δασμών εισαγωγών» και από τις δύο πλευρές του Ατλαντικού.

Δεδομένης της πρόσφατης σειράς οικονομικών παλινδρομήσεων του Τραμπ, η προσέγγιση αποκλιμάκωσης που επιδιώκει το Βερολίνο ίσως αποδειχθεί υπερβολικά αισιόδοξη.

Τι μέλλει γενέσθαι για τις διατλαντικές σχέσεις της Γερμανίας;

Ο Φρίντριχ Μερτς υπήρξε σταθερός υποστηρικτής των διατλαντικών σχέσεων εδώ και δεκαετίες. Υπήρξε πρόεδρος της Atlantik-Brücke, ενός υπερκομματικού οργανισμού που προωθεί τις γερμανοαμερικανικές σχέσεις, για δέκα χρόνια.

Αν και δεν έχει ζήσει ποτέ στις ΗΠΑ, ο ίδιος δηλώνει ότι τα χρόνια που εργάστηκε στην αμερικανική επενδυτική εταιρεία BlackRock τον έφεραν σε επαφή με τη νοοτροπία και τον τρόπο σκέψης των Ηνωμένων Πολιτειών.

Ωστόσο, από τη στιγμή που ο Ντόναλντ Τραμπ επανήλθε στον Λευκό Οίκο για δεύτερη θητεία, φαίνεται πως η πίστη του Μερτς στις στενές διατλαντικές σχέσεις έχει κλονιστεί.

Όταν ο Αμερικανός πρόεδρος κατηγόρησε —ψευδώς— την Ουκρανία ως υπεύθυνη για τον επιθετικό πόλεμο της Ρωσίας, ο Μερτς δήλωσε πως ήταν «σοκαρισμένος από τον Ντόναλντ Τραμπ». Σύμφωνα με πηγές του Βερολίνου, η αγανάκτησή του ήταν εξίσου έντονη όταν ο Τραμπ και ο αντιπρόεδρός του, Τζέι Ντι Βανς, εξευτέλισαν δημοσίως τον Ουκρανό πρόεδρο Βολοντίμιρ Ζελένσκι στον Λευκό Οίκο στα τέλη Φεβρουαρίου.

Ο ίδιος ο Τραμπ δήλωσε κυνικά: «Ή θα κάνετε μια συμφωνία ή εμείς αποχωρούμε».

Στο μεταξύ, η Γερμανία έχει πέσει εδώ και χρόνια σε δυσμένεια στα μάτια του Τραμπ — ήδη από την εποχή που η Άνγκελα Μέρκελ βρισκόταν ακόμη στην καγκελαρία. Η ανοιχτή προσφυγική πολιτική της Μέρκελ φέρεται να αποτέλεσε «κόκκινο πανί» για τον Αμερικανό εθνικιστή πρόεδρο.

Παρόλο που ο Μερτς έχει αποστασιοποιηθεί πολιτικά από τη Μέρκελ, μια προσωπική συνάντησή του με τον Τραμπ δεν θα ήταν εύκολη υπόθεση — και μέχρι στιγμής, δεν έχει προγραμματιστεί τίποτα σχετικό.

Θα παραδώσει η Γερμανία πυραύλους Taurus στην Ουκρανία;

Οι πρωτοβουλίες του Τραμπ για να εξασφαλίσει μια «ειρηνευτική συμφωνία» για την Ουκρανία έχουν περιορίσει την Ευρώπη στον ρόλο του θεατή. Μέχρι στιγμής, έχει συνομιλήσει απευθείας μόνο με τον Ρώσο πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν, σχετικά με ένα πιθανό πλαίσιο ειρήνης, αφήνοντας εκτός διαλόγου τον Ουκρανό πρόεδρο Βολοντίμιρ Ζελένσκι.

Αν τελικά επιτευχθεί κάποια συμφωνία, αυτή είναι πιθανό να αποτελεί ένα είδος επιβεβλημένου διακανονισμού για την Ουκρανία — και η ευθύνη για την εφαρμογή της, κατά πάσα πιθανότητα, θα πέσει στη Γερμανία και τις υπόλοιπες χώρες της ΕΕ.

🔸 Η αποστολή πυραύλων Taurus — με βεληνεκές που φτάνει μέχρι και 500 χλμ — παραμένει αμφιλεγόμενο ζήτημα στο Βερολίνο, καθώς θα μπορούσε να εκληφθεί από τη Μόσχα ως άμεση πρόκληση.
🔸 Υπάρχει πίεση από Κίεβο αλλά και συμμάχους, ωστόσο η γερμανική ηγεσία δείχνει διστακτική, ιδίως υπό τον φόβο περαιτέρω αποσταθεροποίησης των σχέσεων με ΗΠΑ και Ρωσία.

Ο απερχόμενος καγκελάριος της Γερμανίας, Όλαφ Σολτς, ήταν επιφυλακτικός ως προς την αποστολή βαρέως οπλισμού στην Ουκρανία, φοβούμενος ότι κάτι τέτοιο θα μπορούσε να εμπλέξει άμεσα τη Γερμανία σε σύγκρουση με τη Ρωσία.

Η επερχόμενη κυβέρνηση συνασπισμού, πάντως, φαίνεται να επιθυμεί τη συνέχιση της στήριξης προς το Κίεβο. «Στεκόμαστε στο πλευρό του γενναίου ουκρανικού λαού. Μπορούν να βασίζονται σε εμάς», δήλωσε ο Λαρς Κλίνγκμπαϊλ την Τετάρτη.
Στην πράξη, ωστόσο, οι εταίροι του συνασπισμού δεν έχουν λάβει ακόμη την τελική απόφαση επί του ζητήματος.

Μέχρι τότε, παραμένει ασαφές πώς ακριβώς θα διαμορφωθεί η στρατιωτική βοήθεια. Όταν ο Μερτς ηγούνταν της αντιπολίτευσης, επί κυβέρνησης Σολτς, είχε ταχθεί υπέρ της αποστολής πυραύλων μακράς εμβέλειας Taurus στην Ουκρανία. Ο Σολτς, από την πλευρά του, αντιτασσόταν σθεναρά, φοβούμενος ότι κάτι τέτοιο θα οδηγούσε τη Γερμανία σε άμεση σύγκρουση με τη Ρωσία.

Μπορεί η Ευρώπη να αμυνθεί χωρίς την υποστήριξη των ΗΠΑ;

Τη βραδιά των εκλογών, τον Φεβρουάριο, ο Μερτς παραδέχθηκε ανοιχτά πως δεν είναι βέβαιος εάν ο Τραμπ θα τιμήσει τις δεσμεύσεις των ΗΠΑ για συλλογική άμυνα βάσει του Άρθρου 5 του ΝΑΤΟ, σε περίπτωση που προκύψει ανάγκη. Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο, δήλωσε, σκοπεύει να ενισχύσει τη συνεργασία στον τομέα της ευρωπαϊκής άμυνας, «ώστε βήμα-βήμα να μπορέσουμε να επιτύχουμε πραγματική ανεξαρτησία από τις Ηνωμένες Πολιτείες».

Ο Μερτς έχει ήδη εξασφαλίσει την κοινοβουλευτική έγκριση για τη διάσημη πλέον οικονομική του δέσμευση να κάνει «ό,τι χρειαστεί» για την ενίσχυση των γερμανικών ενόπλων δυνάμεων.

 

Πυρηνική αποτροπή μέσω Ευρώπης;

Η εμβάθυνση της ευρωπαϊκής αμυντικής συνεργασίας προϋποθέτει την εξερεύνηση τρόπων με τους οποίους η Γερμανία και η Ευρώπη θα μπορούσαν να επωφεληθούν από την πυρηνική αποτροπή που προσφέρουν οι δύο ευρωπαϊκές πυρηνικές δυνάμεις: η Γαλλία και το Ηνωμένο Βασίλειο. Αυτό, όμως, μόνο εύκολο δεν είναι, καθώς καμία από τις δύο χώρες δεν φαίνεται πρόθυμη να μοιραστεί την πυρηνική της ισχύ.

Πολλές χώρες της ΕΕ παραμένουν επιφυλακτικές απέναντι σε μια βαθύτερη στρατιωτική ολοκλήρωση. Ο Ούγγρος πρωθυπουργός Βίκτορ Όρμπαν, για παράδειγμα, διατηρεί στενές σχέσεις με τον Πούτιν και αντιτίθεται σθεναρά στην αποστολή στρατιωτικής βοήθειας στην Ουκρανία.

Χάνει δυναμική η ευρωπαϊκή πολιτική της Γερμανίας;

Στο παρελθόν, ο Μερτς είχε επανειλημμένα κατηγορήσει την κυβέρνηση Σολτς για αδιαφορία προς την ευρωπαϊκή διάσταση, ειδικά σε ό,τι αφορά τις σχέσεις της Γερμανίας με τη Γαλλία και την Πολωνία. Τώρα, ως καγκελάριος, θέλει να το αλλάξει αυτό — αν και έχει πολύ δρόμο μπροστά του.

Μόλις λίγες ημέρες μετά τη νίκη του στις εκλογές, επισκέφθηκε τον πρόεδρο της Γαλλίας Εμανουέλ Μακρόν στο Μέγαρο των Ηλυσίων. Όμως ο Μακρόν είναι αποδυναμωμένος στο εσωτερικό της χώρας του. Στην Πολωνία, παρά τη φιλοευρωπαϊκή κυβέρνηση του Ντόναλντ Τουσκ, το Βερολίνο δεν έχει καταφέρει να χτίσει μια στενή σχέση.

Πανευρωπαϊκά, ο ενθουσιασμός για περαιτέρω ενοποίηση έχει μειωθεί, με τα εθνικιστικά και λαϊκιστικά κόμματα να κερδίζουν συνεχώς έδαφος.

Πώς θα μειωθούν οι κίνδυνοι από την Κίνα;

Εν μέσω των εμπορικών εντάσεων με τον Τραμπ, κάποιοι στο Βερολίνο και τις Βρυξέλλες στρέφονται προς την Κίνα ως εναλλακτικό εταίρο. Όμως οι εμπορικές σχέσεις με την Κίνα δεν είναι πια τόσο προσοδοφόρες.

Οι εξαγωγές γερμανικών αυτοκινήτων σημειώνουν πτώση.

Η ΕΕ έχει ξεκινήσει να επιβάλλει περιορισμούς στα ηλεκτρικά αυτοκίνητα από την Κίνα. Ως εξαγωγική δύναμη, η Γερμανία πιθανότατα θα προσπαθήσει να διατηρήσει αυτούς τους φραγμούς σε διαχειρίσιμα επίπεδα.

Η νέα κυβέρνηση σκοπεύει επίσης να μειώσει τους κινδύνους για την ασφάλεια από την Κίνα. Στη συμφωνία συνασπισμού αναφέρεται ότι οι εταίροι δεσμεύονται να «αποτρέψουν αποτελεσματικά ξένες επενδύσεις σε κρίσιμες υποδομές και στρατηγικούς τομείς, όταν αυτές συγκρούονται με τα εθνικά μας συμφέροντα» — μια αναφορά που απευθύνεται ευθέως στο Πεκίνο.

Μπορεί να επισκεφθεί ο Νετανιάχου τη Γερμανία;

Η Γερμανία διατηρεί μια ιδιαίτερα ευαίσθητη σχέση με το Ισραήλ, λόγω του ναζιστικού παρελθόντος της και της ευθύνης της για το Ολοκαύτωμα. Ωστόσο, η συνεχιζόμενη στρατιωτική εκστρατεία του Ισραήλ στη Γάζα και τη Δυτική Όχθη έχει προκαλέσει επιφυλακτικές επικρίσεις από Γερμανούς πολιτικούς, που τη θεωρούν δυσανάλογη.

Από τις 7 Οκτωβρίου 2023, οι ισραηλινές δυνάμεις έχουν σκοτώσει τουλάχιστον 50.000 Παλαιστίνιους στη Γάζα — στην πλειονότητά τους γυναίκες και παιδιά — και έχουν εκτοπίσει πάνω από το 80% του πληθυσμού. Στη Δυτική Όχθη έχουν σκοτωθεί πάνω από 700 Παλαιστίνιοι.

Η Χαμάς έχει χαρακτηριστεί τρομοκρατική οργάνωση από τη Γερμανία και πολλές άλλες χώρες.

Τον Δεκέμβριο του 2024, το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο εξέδωσε ένταλμα σύλληψης για τον πρωθυπουργό του Ισραήλ, Μπενιαμίν Νετανιάχου, για εγκλήματα πολέμου και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Ως συμβαλλόμενο κράτος στο Καταστατικό της Ρώμης, η Γερμανία έχει νομική υποχρέωση να τον συλλάβει και να τον εκδώσει, εάν επισκεφθεί τη χώρα.

Ωστόσο, ο Μερτς έχει ήδη δηλώσει ότι η κυβέρνησή του θα «βρει τρόπους και μέσα» ώστε ο Νετανιάχου να μπορέσει να επισκεφθεί και να φύγει από τη Γερμανία χωρίς προβλήματα.

Εγκαταλείπει η Γερμανία τους κλιματικούς της στόχους;

Η κυβέρνηση Σολτς είχε κατορθώσει, έπειτα από πίεση των Πρασίνων, να εξασφαλίσει σημαντική χρηματοδότηση για το κλίμα και να εντάξει στη συνταγματική τάξη τον στόχο για κλιματική ουδετερότητα έως το 2045.

Όμως παγκοσμίως, το τοπίο έχει αλλάξει: Ο Τραμπ αποχώρησε ξανά από όλες τις διεθνείς κλιματικές συμφωνίες, ενώ χρηματοπιστωτικοί κολοσσοί των ΗΠΑ, όπως η BlackRock και η JPMorgan, έχουν απομακρυνθεί από επενδύσεις φιλικές προς το περιβάλλον.

Αυτό καθιστά πολύ δυσκολότερη τη διεθνή πίεση εκ μέρους της Γερμανίας υπέρ της πράσινης πολιτικής. Οι περιβαλλοντικές οργανώσεις υποπτεύονται πως η νέα κυβέρνηση δεν είναι τόσο προσηλωμένη στο ζήτημα. Τεκμηριώνουν αυτή την άποψη με τη διατύπωση της συμφωνίας συνασπισμού: «Η προστασία του κλίματος πρέπει να ισορροπεί με την οικονομική ανταγωνιστικότητα και την κοινωνική δικαιοσύνη» — κάτι που ερμηνεύεται ως σημαντική υποχώρηση από προηγούμενους στόχους.

DW

Το Σαχέλ: Αναδυόμενο Κέντρο του Παγκόσμιου Ισλαμισμού Η Δύση Είναι Απούσα

Από
anixneuseis
-
1


του Nils A. Haug
11 Απριλίου 2025, 05:00 π.μ.

Δείκτης Παγκόσμιας Τρομοκρατίας 2025, που δημοσιεύθηκε από το Ινστιτούτο Οικονομίας και Ειρήνης (Institute for Economics & Peace), αποκαλύπτει ότι ο βασικός υποκινητής της παγκόσμιας τρομοκρατίας κατά το 2024 ήταν το Ισλαμικό Κράτος (ISIS) και συναφείς οργανώσεις — όπως η Αλ Κάιντα, η Jamaat Nusrat Al-Islam wal Muslimeen, η Tehrik-e-Taliban Pakistan και η Αλ-Σαμπάμπ — οι οποίες ευθύνονται συλλογικά για περισσότερους από 7.500 θανάτους.

Παρότι η Δύση βιώνει αυξανόμενες τρομοκρατικές επιθέσεις σε χώρες όπως η Σουηδία, η Αυστραλία, η Φινλανδία, η Ολλανδία, η Δανία, η Γερμανία και η Ελβετία, η περιοχή του Σαχέλ παραμένει προφανώς το «παγκόσμιο επίκεντρο της τρομοκρατίας», ευθυνόμενη για πάνω από το 50% των θανάτων που σχετίζονται με τρομοκρατία το 2024. Σε αυτή την περιοχή, οι θάνατοι λόγω συγκρούσεων ξεπέρασαν για πρώτη φορά τις 25.000, εκ των οποίων σχεδόν 4.000 συνδέονται άμεσα με τρομοκρατικές ενέργειες.

Ένα ανησυχητικό στοιχείο είναι πως στην Ευρώπη, «ένας στους πέντε συλληφθέντες για τρομοκρατία χαρακτηρίζεται νομικά ως παιδί».

Η συνέπεια, βεβαίως, είναι ότι με την υποχώρηση της Δύσης, το Ισλαμικό Κράτος έχει ουσιαστικά ελευθερία κινήσεων για να υλοποιήσει τις φιλοδοξίες του παγκόσμιου επεκτατισμού του. Σήμερα έχει παρουσία σε 22 χώρες.

Η ρωσική παραστρατιωτική οργάνωση Wagner, παρότι έχει αναβαπτιστεί σε «Εκστρατευτικό Σώμα», συνεχίζει τη λεηλατική της δραστηριότητα στην περιοχή, προσφέροντας στις κυβερνήσεις της Αφρικής ένα «πακέτο επιβίωσης του καθεστώτος» με αντάλλαγμα την πρόσβαση σε στρατηγικά σημαντικούς φυσικούς πόρους.

Έγγραφα που αποκτήθηκαν μυστικά από ρωσικές πηγές αποκαλύπτουν ότι η ομάδα επιδιώκει να αλλάξει τους νόμους για την εξόρυξη στη Δυτική Αφρική, με στόχο να εκτοπίσει τις δυτικές εταιρείες από μια περιοχή στρατηγικής σημασίας. Το αποτέλεσμα είναι η επιτάχυνση του αντιαμερικανικού και αντιδυτικού κλίματος, οδηγώντας τα τοπικά κράτη να επιδιώκουν την απομάκρυνση παλαιών ξένων συμφερόντων.

«Αυτή είναι η στιγμή που το ρωσικό κράτος αποκαλύπτει απροκάλυπτα την αφρικανική του πολιτική». Ο απροκάλυπτος στόχος της Ρωσίας είναι να «καταλάβει κρίσιμους πόρους» και «να επιδιώξει επιθετικά την επέκταση των εταιρικών της σχέσεων στην Αφρική, με ρητό σκοπό να υποκαταστήσει τις δυτικές συνεργασίες» — Jack Watling, Royal United Services Institute, 20 Φεβρουαρίου 2024.

Αυτή τη στιγμή, τα σημαντικά στρατηγικά, πολιτικά και οικονομικά οφέλη στην περιοχή αποκομίζουν η Ρωσία, η Κίνα και η Τουρκία. Η Δύση είναι παντελώς απούσα.

Το επίκεντρο της παγκόσμιας τρομοκρατικής δραστηριότητας και της βίαιης θνησιμότητας δεν είναι πλέον η Μέση Ανατολή. Η περιοχή του Σαχέλ στην Αφρική αποτελεί πλέον, σύμφωνα με τον Δείκτη Παγκόσμιας Τρομοκρατίας, το νέο «παγκόσμιο επίκεντρο της τρομοκρατίας», ευθυνόμενη για πάνω από το 50% των θανάτων που σχετίζονται με τρομοκρατία παγκοσμίως.

Το υποσαχάρειο Σαχέλ, που παραμένει σχεδόν άγνωστο στο ευρύ κοινό, μπορεί να περιγραφεί ως μια μεγάλη, κυρίως επίπεδη ζώνη σχεδόν 1.000 χιλιομέτρων πλάτους, που βρίσκεται ανάμεσα στις σαβάνες του Σουδάν στα νότια και την έρημο Σαχάρα στα βόρεια.

Κατά την τελευταία δεκαετία, σύμφωνα με το Royal United Services Institute (RUSI) — το αρχαιότερο think tank παγκοσμίως σε θέματα άμυνας και ασφάλειας, με έδρα το Λονδίνο — η περιοχή του Σαχέλ έχει βιώσει μια ραγδαία αύξηση της τζιχαντιστικής βίας. Ένοπλες ομάδες εκμεταλλεύονται τα πορώδη σύνορα, τα αδύναμα κράτη και τα τοπικά παράπονα, επεκτείνοντας την επιχειρησιακή τους εμβέλεια.

Ο Δείκτης Παγκόσμιας Τρομοκρατίας 2025 (Global Terrorism Index), του Ινστιτούτου Οικονομίας και Ειρήνης, δείχνει ότι ο κύριος υποκινητής της παγκόσμιας τρομοκρατίας το 2024 ήταν το Ισλαμικό Κράτος (ISIS) και οι σύμμαχοί του — Αλ Κάιντα, Jamaat Nusrat Al-Islam wal Muslimeen, Tehrik-e-Taliban Pakistan και Αλ Σαμπάμπ — ευθυνόμενοι συνολικά για πάνω από 7.500 θανάτους.

Παρότι στη Δύση σημειώνεται αύξηση τρομοκρατικών ενεργειών σε χώρες όπως η Σουηδία, η Αυστραλία, η Φινλανδία, η Ολλανδία, η Δανία, η Γερμανία και η Ελβετία, το Σαχέλ παραμένει το πραγματικό κέντρο: οι θάνατοι από συγκρούσεις εκεί ξεπέρασαν για πρώτη φορά τους 25.000, εκ των οποίων σχεδόν 4.000 σχετίζονται άμεσα με τρομοκρατία.

Ανησυχητικό είναι το γεγονός πως «ένας στους πέντε συλληφθέντες για τρομοκρατία στην Ευρώπη είναι νομικά ανήλικος», κάτι που αντικατοπτρίζει την προπαγάνδα μίσους και τη ριζοσπαστικοποίηση από μικρή ηλικία. Αντίστοιχη είναι η κατάσταση και στο Σαχέλ, όπου η ιδεολογία του μαρτυρίου και της θυσίας κυριαρχεί.

Ευάλωτες χώρες στην περιοχή περιλαμβάνουν τη Σενεγάλη, το Σουδάν, τον Νίγηρα, τη Μπουρκίνα Φάσο και το Μάλι. Η γεωστρατηγική σημασία της περιοχής ενισχύεται από τους πλούσιους ορυκτούς πόρους της, όπως το ουράνιο του Νίγηρα (7ος μεγαλύτερος παραγωγός παγκοσμίως). Η Κίνα και η Ρωσία ενισχύουν την παρουσία τους, την ώρα που η Δύση αποσύρεται υπό το βάρος της αυξανόμενης αντιδυτικής διάθεσης — με την αμερικανική βάση στον Νίγηρα να κλείνει τον Αύγουστο του 2024 και τη γαλλική βάση στο Τσαντ τον Δεκέμβριο του 2024.

Το αποτέλεσμα είναι η απρόσκοπτη δράση του ISIS και η εγκαθίδρυση πυρήνων επιρροής σε 22 χώρες. Το Ισλαμικό Κράτος βρίσκει στο απομακρυσμένο Σαχέλ έναν ιδανικό χώρο για συγκέντρωση δυνάμεων και δημιουργία βάσης επιχειρήσεων.

Η ομάδα Wagner της Ρωσίας, αν και έχει μετονομαστεί σε «Εκστρατευτικό Σώμα», συνεχίζει τη δραστηριότητά της στην περιοχή, προσφέροντας στις αφρικανικές κυβερνήσεις πακέτα επιβίωσης του καθεστώτος με αντάλλαγμα την πρόσβαση σε στρατηγικούς πόρους.

Μυστικά ρωσικά έγγραφα δείχνουν πως η ομάδα επιδιώκει να αλλάξει τη νομοθεσία εξόρυξης στη Δυτική Αφρική, για να εκδιώξει τις δυτικές εταιρείες από κρίσιμες γεωστρατηγικές περιοχές. Αυτό ενισχύει τα αντιδυτικά αισθήματα και οδηγεί σε εκδίωξη μακροχρόνιων ξένων συμφερόντων.

Σε έκθεση της 20ης Φεβρουαρίου 2024, ο αναλυτής Jack Watling του RUSI αναφέρει πως «το Κρεμλίνο αποφάσισε ότι οι επιχειρήσεις της Wagner στην Αφρική θα τεθούν υπό τον άμεσο έλεγχο της στρατιωτικής υπηρεσίας πληροφοριών GRU».

Ο Watling καταλήγει: «Αυτό είναι το ρωσικό κράτος που βγαίνει από τις σκιές για να επιβάλει την πολιτική του στην Αφρική». Ο στόχος είναι ξεκάθαρος: κατάληψη κρίσιμων πόρων και επιθετική επέκταση συνεργασιών ώστε να υποκαταστήσουν τις δυτικές σχέσεις στην ήπειρο.

Σε αντίθεση με τη Δύση, η Ρωσία δεν επικεντρώνεται στην καταπολέμηση της τρομοκρατίας, αλλά στην εξασφάλιση φυσικών πόρων και την αποδυνάμωση της δυτικής επιρροής. Με την αποχώρηση των δυτικών δυνάμεων, η έλλειψη εμπειρίας στον αντιτρομοκρατικό αγώνα δημιουργεί κενό, στο οποίο οι τζιχαντιστικές ομάδες ευδοκιμούν.

**Φωτογραφία:** Στρατιώτες επιθεωρούν ένα κατεστραμμένο τεθωρακισμένο όχημα μεταφοράς προσωπικού που κατασχέθηκε από τζιχαντιστές της Μπόκο Χαράμ, το οποίο εκτίθεται στο Γκονίρι, στην Πολιτεία Γιόμπε, στη βορειοανατολική Νιγηρία, στις 3 Ιουλίου 2019. (Φωτογραφία: Audu Marte/AFP μέσω Getty Images)

Ευτυχώς, χώρες της Βόρειας Αφρικής, όπως το Μαρόκο και η Αλγερία, έχουν πλήρη επίγνωση των κινδύνων που εγκυμονεί ο ανεξέλεγκτος τζιχαντισμός στο Σαχέλ, ο οποίος φτάνει έως τα νότια σύνορά τους. Για να υλοποιήσει τους στρατηγικούς της στόχους, η Ραμπάτ εφάρμοσε την «Πρωτοβουλία Ατλαντικού του Μαρόκου», η οποία:

«αποσκοπεί στο να προσφέρει στις περίκλειστες χώρες του Σαχέλ πρόσβαση σε ζωτικής σημασίας θαλάσσιες εμπορικές οδούς μέσω της λιμενικής υποδομής του Μαρόκου στον Ατλαντικό. Το σχέδιο στοχεύει στην οικονομική περιφερειακή ολοκλήρωση, ώστε να μειωθεί η εξάρτηση από ασταθείς οδούς διέλευσης, ενώ ταυτόχρονα ενισχύει τους δεσμούς του Μαρόκου με τους νότιους γείτονές του, ώστε να αντιμετωπιστεί μακροπρόθεσμα η αστάθεια, η τρομοκρατία και η παράνομη διακίνηση στην περιοχή.»

Αντίστοιχα, η Αλγερία, με τα κοινά της σύνορα και ιστορικούς δεσμούς με το Μάλι, «διαδραματίζει διαχρονικά κεντρικό ρόλο στην περιοχή».

Παράλληλα, ορισμένα κράτη του Σαχέλ λαμβάνουν δράση για την αντιμετώπιση των τζιχαντιστών εντός των συνόρων τους. Πρόσφατα, συμμαχία τριών βασικών χωρών του Σαχέλ — Μπουρκίνα Φάσο, Μάλι και Νίγηρας — ανακοίνωσε σχέδιο για τη δημιουργία κοινής στρατιωτικής δύναμης 5.000 στρατιωτών.

«Κάθε ένας από τους τρεις στρατούς της Συμμαχίας AES αναμένεται να συμβάλει με δυνάμεις, οι οποίες θα διεξάγουν κοινές επιχειρήσεις σε περιοχές έντονης τζιχαντιστικής δραστηριότητας. Η δημιουργία μιας αυτάρκους στρατιωτικής συνεργασίας θεωρείται ο πλέον αξιόπιστος τρόπος διασφάλισης της κυριαρχίας.»

Αυτή η κίνηση προέκυψε ως απάντηση στην έλλειψη διαθέσιμων δυτικών δυνάμεων στην περιοχή, αποτέλεσμα της διακοπής στρατιωτικών και διπλωματικών δεσμών των χωρών του Σαχέλ με παραδοσιακούς συμμάχους όπως η Γαλλία και άλλες δυτικές δυνάμεις. Το 2024, οι τρεις χώρες συμφώνησαν να αντιμετωπίζουν από κοινού τις απειλές ασφαλείας.

Αν και η δύναμη των 5.000 ανδρών είναι ένα θετικό πρώτο βήμα, η περιοχή κάλυψης ξεπερνά τα 5 εκατομμύρια τετραγωνικά χιλιόμετρα — ένας τεράστιος χώρος. Η Ρωσία, η Κίνα και η Τουρκία, που ήδη παρέχουν διμερή στρατιωτική βοήθεια και εξοπλισμό, ενδέχεται να αναπτύξουν περαιτέρω συνεργασίες με τις δυνάμεις του Σαχέλ για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας.

Στο μεταξύ, το Ισλαμικό Κράτος και η Αλ Κάιντα, μαζί με συνεργαζόμενες οργανώσεις, επεκτείνουν την επιρροή τους σε διασαχαρικά δίκτυα, ενισχύοντας την εξωτερική τους εμβέλεια και αυξάνοντας τον κίνδυνο επιθέσεων στη Βόρεια Αφρική και ενδεχομένως στην Ευρώπη.

Κατά συνέπεια, το Σαχέλ παραμένει μια περιοχή κυρίως μη δυτικής επιρροής, όπου τοπικά κράτη και εξωτερικοί παίκτες συνεργάζονται για κοινό όφελος — περιλαμβανομένης και της μερικής αντιμετώπισης της τρομοκρατίας. Το αν αυτές οι πρωτοβουλίες, σε συνδυασμό με τις ενέργειες του Μαρόκου και της Αλγερίας, θα καταφέρουν να περιορίσουν τον τζιχαντισμό, παραμένει αβέβαιο.

Προς το παρόν, τα μεγαλύτερα στρατηγικά, πολιτικά και οικονομικά οφέλη αποκομίζουν η Ρωσία, η Κίνα και η Τουρκία. Η Δύση παραμένει εξαιρετικά απούσα από την εξίσωση.

Ο Nils A. Haug είναι συγγραφέας και αρθρογράφος.

Δικηγόρος στο επάγγελμα, είναι μέλος της Διεθνούς Δικηγορικής Ένωσης (International Bar Association), της Εθνικής Ένωσης Ακαδημαϊκών (National Association of Scholars) και της Ακαδημίας Φιλοσοφίας και Γραμμάτων (Academy of Philosophy and Letters).

Ο Dr. Haug κατέχει διδακτορικό στην Απολογητική Θεολογία και είναι συγγραφέας των έργων:

  • Politics, Law, and Disorder in the Garden of Eden – the Quest for Identity

  • Enemies of the Innocent – Life, Truth, and Meaning in a Dark Age

Άρθρα και αναλύσεις του έχουν δημοσιευτεί σε σημαντικά μέσα όπως τα First Things Journal, The American Mind, Quadrant, Minding the Campus, Gatestone Institute, Jewish Journal, James Wilson Institute (Anchoring Truths), Jewish News Syndicate, Document Danmark, καθώς και στην Εθνική Ένωση Ακαδημαϊκών και άλλους οργανισμούς.

gatestoneinstitute.org

Λευτέρης Τσουλφίδης: ελεύθερο εμπόριο ή οικονομικός εθνικισμός

Από
anixneuseis
-
0

 

Λευτέρης Τσουλφίδης* 

Παρά τις έντονες αντιρρήσεις του έναντι της πολιτικής δασμών ήδη από την πρώτη θητεία του Ντόναλντ Τραμπ, ο Ιλον Μασκ επέλεξε να μην εκφράσει ανοιχτά την κριτική του, ούτε κατά του ίδιου του Τραμπ ούτε κατά του Πίτερ Ναβάρο, του κύριου αρχιτέκτονα αυτής της στρατηγικής. Ο Ναβάρο υποστηρίζει αναφανδόν την επιβολή «προστατευτικών» (μένει να αποδειχτoύν) δασμών, τον οικονομικό εθνικισμό και τον επαναπατρισμό των εφοδιαστικών αλυσίδων στις ΗΠΑ. Στο παρελθόν είχε στοχοποιήσει τον Μασκ, κατακρίνοντάς τον για τη διατήρηση εργοστασίων παραγωγής της Tesla στην Κίνα, τη χώρα που, κατά τον ίδιο, αποτελεί θανάσιμη απειλή για τις ΗΠΑ, όπως υποστηρίζει και στο βιβλίο του (σε συνεργασία με G. Autrey) «Death by China», 2011, το οποίο έγινε και ντοκιμαντέρ με σκηνοθέτη τον ίδιο τον συγγραφέα (σύνδεσμος: https://www.youtube.com/watch?v=mMlmjXtnIXI).

Πρόσφατα επισημάνθηκε στον Μασκ πως καλό θα ήταν να επιδείξει μεγαλύτερη σύνεση και προσοχή στις δηλώσεις του περί ελευθερίας στο εμπόριο, καθώς απέναντί του έχει έναν οικονομολόγο με διδακτορικό από το Χάρβαρντ, δηλαδή τον Ναβάρο. Ο Τραμπ δεν δίστασε να ειρωνευτεί τη συχνά επαναλαμβανόμενη αυτή άποψη: ότι, δηλαδή, ένα διδακτορικό από το Χάρβαρντ συνεπάγεται απαραίτητα βαθιά γνώση και αποτελεσματική χάραξη οικονομικής πολιτικής. Με εμφανή δόση σαρκασμού δήλωσε: «Διδακτορικό στα Οικονομικά από το Χάρβαρντ είναι κακό πράγμα, όχι καλό», προσθέτοντας πως ένα τέτοιο ακαδημαϊκό υπόβαθρο «οδηγεί στο να έχει κανείς περισσότερο εγωισμό παρά μυαλό».

Δεν είναι η πρώτη φορά που ο Μασκ εκφράζει την αντίθεσή του στον Ντόναλντ Τραμπ. Π.χ., το 2017, παραιτήθηκε από τις προεδρικές συμβουλευτικές επιτροπές σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την απόφαση του Τραμπ να αποσύρει τις ΗΠΑ από τη Συμφωνία των Παρισίων για το κλίμα. «Η κλιματική αλλαγή είναι πραγματική», δήλωσε τότε. «Η αποχώρηση από τη Συμφωνία δεν είναι καλή ούτε για την Αμερική ούτε για τον κόσμο». Παράλληλα, είχε εκφράσει δημόσια τη στήριξή του στο κίνημα Black Lives Matter, εναντιούμενος στις απαξιωτικές δηλώσεις του Τραμπ προς τους διαδηλωτές, ότι δηλαδή πρόκειται για κακοποιά στοιχεία, καθώς και στην αποστολή της Εθνικής Φρουράς για την καταστολή των κινητοποιήσεων. Επιπλέον, ο Μασκ είχε ταχθεί κατά των λοκντάουν στην αρχή της πανδημίας, θεωρώντας τα υπέρβαση κρατικής εξουσίας και περιορισμό ατομικών ελευθεριών.

Σήμερα, εταιρείες όπως η Tesla πλήττονται όχι μόνο από τους δασμούς και τις οικονομικές πολιτικές του Τραμπ, αλλά και από το γεγονός ότι ο Μασκ είχε στο παρελθόν υιοθετήσει φιλοτραμπική στάση και έγινε άτυπο μέλος της κυβέρνησης, προκειμένου να καταπολεμήσει τους γραφειοκρατικούς μηχανισμούς του κράτους. Οταν όμως άρχισε να κατρακυλά η μετοχή της Tesla και αγανακτισμένοι πολίτες να πυρπολούν οχήματα της εταιρείας, ανά τον κόσμο, ο ίδιος φαίνεται να επαναξιολογεί τη στάση του και να ξανα-επιστρέφει στο προσκήνιο αυτή τη φορά λαμβάνοντας αποστάσεις από την κυβέρνηση και υποστηρίζοντας την ιδέα μιας «ζώνης ελεύθερου εμπορίου μεταξύ ΗΠΑ και Ε.Ε.», θέση που έρχεται σε ευθεία σύγκρουση με την προστατευτική πολιτική του Τραμπ.

Η στάση αυτή φανερώνει μια τεχνοκρατική, παγκοσμιοποιημένη προσέγγιση, σε πλήρη αντίθεση με τον οικονομικό εθνικισμό των Τραμπ και Ναβάρο. Συμπερασματικά, ο Μασκ δεν διστάζει να εκφράσει ανοιχτά τη διαφωνία του όταν πολιτικές –ακόμα και της κυβέρνησης Τραμπ– θεωρεί ότι βλάπτουν την καινοτομία ή αντιστρατεύονται τα επιχειρηματικά του οράματα. Ασφαλώς, και τα συμφέροντά του, δηλαδή τα επιχειρηματικά του κέρδη, παραμένουν η υπέρτατη σταθερά. Η στάση του είναι κατά βάση τακτική και όχι ιδεολογική: ευθυγραμμίζεται ή αντιτίθεται στον Τραμπ, αναλόγως με το αν εξυπηρετούνται οι δικές του επιδιώξεις.

Ισως, τελικά, να ήταν καλύτερα –για τον ίδιο αλλά και για τον κόσμο– αν ευθύς εξαρχής είχε στηρίξει τους Δημοκρατικούς.

*Αφ. καθηγητής, Τμήμα Οικονομικών Επιστημών, ΠΑ.ΜΑΚ.

efsyn.gr

Οι δασμοί του Τραμπ ωθούν Κίνα και ΕΕ να διαφοροποιήσουν το εμπόριο

Από
anixneuseis
-
0

του Nik Martin — 11 Απριλίου 2025 Deutsche Welle

Αντιμέτωπες με τους υψηλούς δασμούς των ΗΠΑ, η Κίνα και η Ευρωπαϊκή Ένωση επιταχύνουν την αναζήτηση νέων εμπορικών εταίρων. Ωστόσο, μέσα σε έναν κορεσμένο παγκόσμιο ανταγωνισμό, κινδυνεύει ξανά η Ευρώπη να μετατραπεί σε παγκόσμιο «σκουπιδότοπο» φθηνών προϊόντων;

Το άλλοτε σύνθημα της Δύσης «Μείωση εξάρτησης, διαφοροποίηση και ανακατεύθυνση εμπορίου» για να περιορίσει την εξάρτηση από την Κίνα, τώρα φαίνεται να εφαρμόζεται στις ίδιες τις ΗΠΑ. Οι δρακόντειοι δασμοί του Προέδρου Ντόναλντ Τραμπ, που φτάνουν το 145% για τα κινεζικά προϊόντα, έχουν προκαλέσει αναστάτωση στις αγορές από το Σίδνεϊ ως το Σάο Πάολο.

Η Capital Economics προειδοποίησε ότι αν δεν υπάρξει άρση των δασμών, οι κινεζικές εξαγωγές στις ΗΠΑ μπορεί να μειωθούν πάνω από 50% τα επόμενα χρόνια, ρίχνοντας την ανάπτυξη της κινεζικής οικονομίας έως και 1,5%. Πολλά από τα κινεζικά προϊόντα είναι σχεδιασμένα αποκλειστικά για την αμερικανική αγορά, γεγονός που δυσχεραίνει την προσαρμογή τους στην εσωτερική ζήτηση.

Αντιδρώντας, το Πεκίνο αύξησε τους δικούς του δασμούς στα αμερικανικά προϊόντα στο 125%, ενώ επαναπροσδιορίζει τη στρατηγική εξαγωγών του, δίνοντας προτεραιότητα σε νέους εταίρους. Ο Πρόεδρος Σι Τζινπίνγκ κάλεσε την ΕΕ να ενισχύσει τη συνεργασία με την Κίνα και να αντισταθεί «στον μονομερή εκφοβισμό» της Ουάσιγκτον.

Η Diana Choyleva, επικεφαλής της Enodo Economics στο Λονδίνο, σημείωσε ότι η Κίνα επιδιώκει να ενισχύσει το εμπόριο με γείτονες της περιοχής, ακόμα και αν έχουν υπάρξει εντάσεις στο παρελθόν. Οι πρόσφατες συνομιλίες με την Ιαπωνία και τη Νότια Κορέα είναι ενδεικτικές αυτής της στρατηγικής.

Ο Σι αναμένεται να επισκεφθεί το Βιετνάμ, τη Μαλαισία και την Καμπότζη για την ενίσχυση των εμπορικών δεσμών. Οι εμπορικές σχέσεις Κίνας–Ανατολικής Ασίας έχουν ενισχυθεί σημαντικά τα τελευταία χρόνια, με τον συνολικό όγκο να φτάνει τα 872 δισ. δολάρια το 2023.

Σύμφωνα με την Deborah Elms του Hinrich Foundation, οι Κινέζοι παραγωγοί θα αναζητήσουν νέες ευκαιρίες στην Ασία που ως τώρα παραμέλησαν λόγω της αμερικανικής αγοράς.

Η Ευρώπη σε δύσκολη θέση

Η ΕΕ, παρά το προσωρινό πάγωμα 90 ημερών, βρίσκεται αντιμέτωπη με νέους δασμούς 20% σε εξαγωγές αξίας έως 380 δισ. ευρώ προς τις ΗΠΑ. Οι Βρυξέλλες εξετάζουν παρόμοια στροφή με την Κίνα, προσεγγίζοντας Ινδο-Ειρηνικές χώρες και τον Παγκόσμιο Νότο.

Κατά την επίσκεψή του στο Βιετνάμ, ο Ισπανός πρωθυπουργός Πέδρο Σάντσεθ κάλεσε την Ευρώπη να ανοίξει νέες αγορές και να ενισχύσει τις εμπορικές της σχέσεις με τη Νοτιοανατολική Ασία.

Ο Varg Folkman από το European Policy Centre προειδοποίησε ότι είναι δύσκολο για την ΕΕ να αντικαταστήσει τις εξαγωγές προς τις ΗΠΑ, λόγω του μεγέθους και του πλούτου της αμερικανικής αγοράς. Επίσης, τόνισε την εσωτερική αντίσταση στην ΕΕ για νέες συμφωνίες — με τη Γαλλία να αντιδρά σθεναρά στο άνοιγμα του αγροτικού τομέα προς τη Mercosur. Η συγκεκριμένη συμφωνία χρειάστηκε 25 χρόνια για να διαπραγματευτεί και ακόμα δεν έχει επικυρωθεί.

Πλημμύρα κινεζικών προϊόντων στην Ευρώπη;

Το Center for Strategic and International Studies (CSIS) ανέφερε ότι οι αμερικανικοί δασμοί ενδέχεται να εκτρέψουν τα κινεζικά προϊόντα στην ευρωπαϊκή αγορά, εντείνοντας τις πιέσεις στους Ευρωπαίους παραγωγούς και προκαλώντας ενδεχόμενα νέα προστατευτικά μέτρα από την ΕΕ.

Η Ευρώπη εδώ και καιρό κατηγορεί την Κίνα για κρατικές επιδοτήσεις που της επιτρέπουν να «ξεφορτώνει» τεχνητά φτηνά προϊόντα στην ΕΕ. Τα ηλεκτρικά αυτοκίνητα είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα. Χάρη στις επιδοτήσεις και τα φτηνά δάνεια, οι κινεζικές εταιρείες όπως BYD, Nio και XPeng κερδίζουν γρήγορα μερίδιο αγοράς στην Ευρώπη, απειλώντας τους ντόπιους κατασκευαστές και τις θέσεις εργασίας – ιδιαίτερα στη Γερμανία.

Ενώ οι ΗΠΑ έχουν επιβάλει δασμούς 100% στα κινεζικά EVs, αποκλείοντάς τα ουσιαστικά από την αγορά τους, οι ευρωπαϊκοί δασμοί ποικίλουν – φτάνοντας το πολύ το 35,3%, ενώ στην περίπτωση της BYD είναι μόλις 17%.

Η Elms υποστηρίζει ότι η «πλημμύρα» φτηνών προϊόντων θα είναι προσωρινή, καθώς οι Κινέζοι παραγωγοί δεν θα συνεχίσουν να παράγουν αν δεν έχουν κέρδος.

Νέο ευρωπαϊκό σύστημα παρακολούθησης εισαγωγών

Ο Jörg Wuttke, πρώην επικεφαλής της BASF στην Κίνα, προειδοποιεί για ένα «τσουνάμι υπερπαραγωγής» από την Κίνα και καλεί για ενίσχυση εμπιστοσύνης ανάμεσα σε Πεκίνο και Βρυξέλλες ώστε να αποφευχθούν εμπορικές συγκρούσεις.

Η Κομισιόν έχει ήδη δημιουργήσει μηχανισμό έγκαιρης προειδοποίησης, μέσω Ομάδας Εποπτείας Εισαγωγών, ώστε να εντοπίζει απότομες αυξήσεις εισαγωγών που απειλούν ευρωπαϊκές βιομηχανίες. Αυτός ο μηχανισμός επιτρέπει ταχύτερες αντιδράσεις όπως έρευνες για ντάμπινγκ, δασμούς ή προσωρινούς περιορισμούς.

Ωστόσο, μια πιο προστατευτική στάση της ΕΕ ίσως φέρει αντιδράσεις, καθώς σηματοδοτεί απομάκρυνση από την πολιτική ελεύθερου εμπορίου και ενδεχόμενη επιδείνωση των παγκόσμιων εμπορικών εντάσεων.

DW

1...819820821...3,038Σελίδα 820 από 3,038