Ο τίτλος του παρόντος άρθρου είναιδική μου παράφραση από το αγγλικό «God protects drunkards, fools and the United States.»Επίσης, επηρεάστηκα και από μια αναφορά του πρώην Καγκελάριου της Δυτικής Γερμανίας Helmut Heinrich Waldemar Schmidt (1974-1982) που είχε πει πως «η πολιτική χωρίς συνείδηση τείνει προς την εγκληματικότητα.»
Personanongrata το 2025 οιΚαποδίστριας & Υψηλάντης.Διερωτώμαι πως θα έβλεπαν τα έργα και τις ημέρες του πολιτικού προσωπικού οι αγωνιστές του 1821 εάν ζούσαν σήμερα και όταν:
1.) θα άκουαν, 200 χρόνια μετά την έναρξη της επανάστασης, το πολιτικό προσωπικό να λέγει απροκάλυπτα πως «η Ελλάδα βρίσκεται σε πόλεμο με την Ρωσία» (sic)–την φίλη των Ελλήνων Ορθόδοξη χώρα;Δηλαδή, η Ελλάδα βρίσκεται σε πόλεμο με την Ρωσία που το 1821 οι Έλληνες την ικέτευαν και την εκλιπαρούσαν να τους σώσει από τα δεινά της Οθωμανικής δουλείας και τις απειλές για αφανισμό του Ελληνισμού και τις Ορθοδοξίας της οποίας η Ρωσία ήταν προστάτης (Ανατολικό Ζήτημα.)
2.) οι Καποδίστριας, Αλέξανδρος και Δημήτριος Υψηλάντης (η ράβδος χρυσού της ηθικής συμπεριφοράς) θα κηρύττονταν από το πολιτικό προσωπικό ως personanongrata και θα τους απαγορευόταν η συμμετοχή στους εορτασμούς της 25η Μαρτίου, 2025 μια και οι τρεις τους υπήρξαν υψηλόβαθμα στελέχη της Ρωσικής Αυτοκρατορίας και άρα ως προσωπικότητες είχαν ‘αμαυρωθεί’ και ‘σπιλωθεί’ από την επαφή τους με την Ρωσία. Ο μεν πρώτος υπηρέτησε ως Υπουργός Εξωτερικών ο δεύτερος ως AiddeCamp του Τσάρου και με βαθμό στρατηγού σε ηλικία 25 μόλις ετών, ο δε τρίτος υπηρέτησε ως αξιωματικός των επίλεκτων Hussars στον Ρωσικό Στρατό. Και οι τρεις θα αποκλειόταν σήμερα με την κατηγορία πως είναι υποστηριχτές της Ρωσίας (με την οποία η Ελλάδα, ‘βρίσκεται σε πόλεμο’) και άρα υποστηριχτές του Πούτιν—δηλαδή, με την γλώσσα του πολιτικού κατεστημένου και οι τρεις θα αντιμετωπίζονταν ως ‘πουτινιστές’, ‘φασίστες,’που βρίσκονται ‘στη λανθασμένη πλευρά της ιστορίας,’ κοκ.
3.) θα έβλεπαν την απαξίωση της μοναδικής σε έννοια λέξης «φιλότιμο», που μέχρι τώρα ουδείς κατάφερε να μεταφράσειτο βάθος της λέξης από τα ελληνικά σε ξένη γλώσσα καθώς επίσης και της λέξης ‘ευγνωμοσύνη’ τώρα που το πολιτικό προσωπικό γύρισε εναντίον ευεργέτιδας χώρας προωθώντας την αιματοχυσία μεταξύ δύο φίλων και αδελφών λαών που στην τεράστια πλειονότητα τους είναι ομόθρησκοι των Ελλήνων.Είναι γνωστό τοις πάσι πως εκ φύσεως ο Έλληνας είναιευγνώμονας—όταν του δώσεις ένα σου δίνει πίσω δύο. Άρα, αυτά που θα έβλεπαν νασυμβαίνουν σήμερα οι Αγωνιστές του 1821θα ήταν για αυτούς παράδοξα, υβριστικά και προσβλητικά για τις ελληνικές και ορθόδοξες παραδόσεις μας.
Η αγνωμοσύνη έχει βαθιές ρίζες.Δεν είναι η πρώτη φορά που το πολιτικό προσωπικό συμπεριφέρεται όπως συμπεριφέρεται σήμερα.Στις αρχές του 1919 ο Βενιζέλος (γνωστός τοις πάσι αγγλόφιλος) έστειλεστην Κριμαία 23.351 στρατιώτες καθώς και αξιωματικούς (ναι καλά διαβάσατε—23,000 στρατιώτες συν το προσωπικό τωνελληνικών μεταγωγικών πλοίων που τους μετέφεραν.) «Μια από τις μαύρες σελίδες της ΕλληνικήςΙστορίαςείναι η ΕκστρατείαστηνΚριμαία,» ανάφερε χαρακτηριστικά το ΕΘΝΟΣ στις 7 Ιανουαρίου του 2023. Και συνέχισε: «Ο πρωθυπουργόςΕλευθέριοςΒενιζέλος μόλις πληροφορήθηκε τις διαθέσεις των Γάλλων για την εκστρατεία της Κριμαίας έσπευσε (ναι, έσπευσε) να θέσει στη διάθεσή τους ολόκληρη ελληνική δύναμη Σώματος Στρατού, από τρεις μεραρχίες, δηλαδή μεγαλύτερη δύναμη από εκείνη με την οποία εκστράτευαν οι Γάλλοι!» Πάρτε ανάσα πριν διαβάσετε και τα ονόματα όσων είχαν παραπλανηθεί ώστε να εμπλακούν στο φιάσκο των Γάλλων, Άγγλων και τουΒενιζέλου: Νικόλαος Πλαστήρας, ΓεώργιοςΚονδύλης, Στυλιανός Γονατάς, Παναγιώτης Δεμέστιχας και πολλοί άλλοι. Ήταν και η πρώτη ελληνική εκστρατεία εκτός Ελλάδος—όχι όμως εναντίον των Τούρκων ως θα αναμενόταν αλλά ενάντια της πιο φιλικής προς την χώρα μας, Ρωσίας.Δηλαδή, ενάντια σε αυτούς που μας βοήθησαν να απελευθερωθούμε από τους Τούρκους.Αποτέλεσμα αυτού του φιάσκο: 398 Έλληνες στρατιωτικοί νεκροί και 657 τραυματίες (περίπου το 5% του σώματος.) Προς τι όμως οι νεκροί και τραυματίες, ο θρήνος και το κλάμα;Απλά πλήρωσαν οι Έλληνες για μια ασυνάρτητη πράξη προς όφελος των Γάλλων-Εγγλέζων (αλλά όχι όμως των Ελλήνων) που ήθελαν να πολεμήσουν τον Κόκκινο Στρατό με το ψέμα πως εάν αυτός επικρατούσε τότε ΟΛΟΣ ο πλανήτης θα γινόταν κομμουνιστές. Εξ ουαργότερα και η έωλη θεωρία του ντόμινο στο Βιετνάμ με τις εκατόμβες νεκρών
Αγνωμοσύνη: γενικό χαρακτηριστικό των πολιτικών. Ανά την υφήλιο, η αγνωμοσύνη δεν είναι κάτι το καινούργιο για τους πολιτικούς.Μόλις πρόσφατα οι Αμερικάνοι εγκατέλειψαν τους συμμάχους τους στο Αφγανιστάν φεύγοντας άρον-άρον και αφήνοντας/δωρίζοντας στους εχθρούς των πρώην συμμάχων τους $80δις οπλισμό. Το δικός μας πολιτικό προσωπικό, κυνηγάτεαπό την ψευδαίσθηση πως ο ‘ελεύθερος κόσμος’ θα μας προστατεύσει από κάθε επινοημένη, μυθική και εξωπραγματική απειλή. Αυτή την στιγμή η απειλή, μας λέγει η προπαγάνδα των μεγάλων της Ευρώπης, προέρχεται από τη Ρωσία. Για τους Άγγλους-Γάλλους η δήθεν απειλή από την Ρωσία ήταν το πρώτο που επικαλούνταν πριν 170 τόσα χρόνια όταν και οι δύο ήταν μεγάλες δυνάμεις.Από την ημέρα, όμως, που υπέστηκαν ταπεινωτική ήτα στην Αίγυπτο (πόλεμος Σουέζ 1956) έπαυσαν να ανήκουν στις τάξεις των μεγάλων.Τώρα απλά ονειρεύονται και προσποιούνται τις υπερδυνάμεις ενώ ζουν υπό την σκιά άλλων. Το 1898 ο Πρωθυπουργός τηςΒρετανίας Lord Salisbury είχε πει πως υπάρχουν μόνο ‘ζωντανές’ και ‘ετοιμοθάνατες’ μεγάλες δυνάμεις—και οι δύο που τώρα ωθούν την Ευρώπη σε πόλεμο και αιματοχυσία ανήκουν στην δεύτερη τάξη ψάχνοντας μάταια επανεισδοχή τους στις ‘ζωντανές’ δυνάμεις. Το αποικιοκρατικό τους παρελθόν φαίνεται πως δύσκολα πεθαίνει.
Έξαρσηπαραισθήσεων.Σε μια έξαρση παραισθήσεων το πολιτικό προσωπικό ακολουθεί τώρα και καιρό νουθεσίες, εάν όχι εντολές, των πρώην αποικιοκρατών Γάλλων-Άγγλων και της πανταχού παρούσας αλλά μη εκλεγμένης Προέδρου της Κομισιόν. Και οι τρεις μαζί φοβερίζουν τους πολίτες των διάφορων χωρών πως θα πρέπει να αποθηκεύσουν φαγητά γιατί επίκειται επίθεση (sic) από την Ρωσία.Προς επίρρωση καθόρισαν το έτος 2030 (Readiness2030) ως τοέτος μέσα στο οποίο θα εκδηλωθεί η της φαντασίωσης προϊόν ‘επίθεση’ της Ρωσίας—προκαλώντας έτσι την θυμηδία κάθε αντικειμενικού και ώριμου κριτή. ((https://www.eeas.europa.eu/eeas/white-paper-for-european-defence-readiness-2030_en).Αυτά που βλέπουμε τώρα μοιάζουν αντιγραφή των όσων έκαναν οι Γαλλία-Αγγλία, με την βοήθεια των σταθερά ελεγχόμενων (όπως και σήμερα) συστημικών μέσων μαζικής επικοινωνίας των χωρών τους, ώστε να αρχίσει και να συνεχιστεί ο ολέθριος Κριμαϊκός πόλεμος του 1854 και να βρεθούν Γαλλία-Αγγλία στο πλευρό των Τούρκων πολεμώντας την Ρωσία.Αποτέλεσμα: 500.000 νεκροί .Εκεί ήταν που έλαμψε και το μεγαλείο των 1.000+ Ελλήνων εθελοντών της ‘Греческий легион императора Николая» επικεφαλής της οποίας ήταν ο Αριστείδης Χρυσοβέργης. Οι Έλληνες βρέθηκαν παρά το πλευρό της Ρωσίας που μόλις πρόσφατα τους είχε βοήθησε να ελευθερωθούν από την δουλεία των Τούρκων.Αξίζει να σημειωθεί πως ο τότε αρχηγός των Ρώσσων στην Κριμαία ναύαρχος Pavel Stepanovich Nakhimov πολέμησε υπέρ της ελευθερίας των Ελλήνων το 1827.
‘Συμμαχία των Προθύμων’ και των αλλόκοτων.Τώρα με το Ουκρανικό οι Άγγλοι-Γάλλοι ανακάλυψαν την ‘Συμμαχία των Προθύμων’ μια και στην ΕΕ θα αντιμετώπιζαν βέτο σε πολεμικές ενέργειες καθώς και την αμερικάνικηαπαρέσκεια και αντίσταση . Η εφεύρεση της ‘Συμμαχίας των Προθύμων’ είναι εξάλλου και καλός τρόπος να εμπλέξουν την κατοχική Τουρκία στα στρατιωτικά της ΕΕ.Αλήθεια, πόσοι θα ξαφνιαστούν εάν μια μέρα σύντομα ακούσουμε πως και το πολιτικό προσωπικό πρόσθεσε την δημογραφικά αιμορραγούσα Ελλάδα στους ‘Συμμάχους των Προθύμων΄;Δημόσια, το πολιτικό προσωπικόδεν έχει ξεκαθαρίσει τη θέση του. Όμως, και εάν ακόμα πει ‘όχι’ στησυμμετοχή ποιος θατο πιστέψει λαμβανομένων υπόψη των τόσων και τόσων που έγιναν αναφορικά με τον εξοπλισμό της Ουκρανίας από την καταχρεωμένη και απειλούμενη από τους Τούρκους Ελλάδα.Το 1919 το ίδιο ζήτησε ο Clemenceau από τον Βενιζέλο και αφού η Ελλάδα συναίνεσε, και είχε υποστεί πανωλεθρία, τελικά οι Γάλλοι ήταν η πρώτοι, μαζί με τους Ιταλούς, που προμήθευαν τον Κεμάλ με όσο οπλισμό ζητούσε εναντίον των Ελλήνων ώστε να επέλθει η Μικρασιατική καταστροφή. Πολλά θα εξαρτηθούν από τις νουθεσίες/εντολές που θα φθάσουν σύντομα από τους Άγγλους-Γάλλους αλλά κυρίως και από τον βαθμό που οι ξένοι θα εκμεταλλευθούν τηνανάγκη των μελών του πολιτικού προσωπικού για κοινωνικήαναγνώριση και στάτους από την ‘ανώτερη,’ στα μάτια του πολιτικού προσωπικού, φυλή των Άγγλων-Γάλλων.Είναι γνωστό το σύνδρομο του Évolué Elite ανάμεσα στο πολιτικό προσωπικό και η ανάγκη τους για μια θέση στις τάξεις του ‘ανώτερου’ κόσμου της Αγγλοσαξονικής ελίτ (https://www.militaire.gr/vareti-i-ethniki-axioprepeia-o-dr-aris-petasis-grafei-gia-tin-pagida-tis-ellinikis-evolue-elit/).
Για να είναι το πολιτικό προσωπικό αρεστό στους Αγγλοσάξονες, που καθορίζουν την κοινωνική τους θέσει και το στάτους τους μέσα από το Évolué Elite, είχαμε δει το πολιτικό προσωπικό να ενώνει δυνάμεις με την Τουρκία στέλνοντας και οι δύο όπλα στην Ουκρανία. Οι μεν Τούρκοι πουλώντας τα όπλα τους, κυρίως drowns, σε τιμές αγοράς το δε πολιτικό προσωπικό δωρίζοντας των οπλισμό ή χρεώνοντας τον σε τιμές ξεπουλήματος και ‘επί πιστώσει.’ Βέβαια, κανείς μας δεν γνωρίζει τι προετοιμάζεται στο παρασκήνιο μια και αρκετοί ελληνικοί χώροι αποτελούν εφαλτήριο προμήθειας πολεμικού υλικού προς την Ουκρανία.
Ρωσική νίκη του 1828-9—νίκη της Ελληνικής Επανάστασης. Το πιο καθοριστικό γεγονός για την ελευθερία της Ελλάδος ήταν ο Ρωσσο-τουρκικός πόλεμος του 1828-9 όπου μετά την νίκη τηςΡωσίας ακολούθησε η υπογραφή της Συνθήκη της Ανδριανούπολης. (ιδιαίτερα τοΆρθρο 10.) Ο ηθικότερος, ίσως, Βρετανός Πρωθυπουργός William Gladstone είχε αναφέρει σχετικά πως η Συνθήκη της Ανδριανούπολης υπήρξε “το διεθνές συμβόλαιο της πολιτικής υπόστασης και αυτοτέλειας του ελληνικού κράτους.”Ο εγκέφαλος της περίλαμπρης αυτής νίκης-κλειδί για την ελευθερία των Ελλήνων, ήταν ο Ρώσος Στρατηγός Ivan Ivanovich Dibich τον οποίο ο Friedrich Engels χαρακτήρισε ως ‘τον ελευθερωτή της Ελλάδος.’Έτσι, η Ελληνική Επανάσταση τελικά πέτυχεακριβώς αυτό που επιζητούσε οΑλέξανδρος Υψηλάντης το 1821—την στρατιωτική εμπλοκή της Ρωσίας εναντίον της Τουρκίας.Υπήρξαν πολλά μεγάλα και λαμπρά γεγονότα κατά την Ελληνική Επανάσταση κανένα όμως δεν ήταν τόσο καθοριστικό και καίριο όπως ο πόλεμος της Ρωσίας ενάντια στους Οθωμανούς.Κανένα από τα άλλα γεγονότα δεν μπορεί καν να συγκριθεί με τον Ρωσσο-τουρκικό πόλεμο σε ότι αφορά την πορεία προς την ελευθερία των Ελλήνων. ‘Η Ελληνική Επανάσταση ήταν αποτέλεσμα της Ρωσικής επιρροής και της φιλελληνικής συμπεριφοράς της έγγραφε το «New York Daily Tribune» πριν 180 τόσα χρόνια.
Κατά τα τελευταία 200 τόσα χρόνια, το πολιτικό προσωπικό, με μικρές ίσως εξαιρέσεις, επαναλαμβάνει την ίδια πολιτική που φέρνει τα ίδια οικτρά αποτελέσματα, δηλαδή την υποτέλεια του Έθνους σε ξένους.Σε ότι αφορά την αχαριστία υπήρξαν πολλοί ξένοι δάσκαλοι του πολιτικού προσωπικού, ξεχωρίζω δύο: τον Γάλλο Clemenceau και τον Άγγλο Churchill.
Ο μεν Clemenceauανταπέδωσε την βοήθεια που πήρε από τους Έλληνες στην Κριμαία το 1919 με την στήριξη αμέσως μετά των Τούρκων στις σφαγές των Ελλήνων το 1922.
Ο δε Churchill εκτόξευσε την αγνωμοσύνη στα ύψη.Ακριβώς μετά το τέλος του Β’ΠΠ πολέμου εκπόνησε σχέδιο μαζί με τους στρατηγούς του: ‘OperationUnthinkable’ που σκοπό είχε να επανεξοπλίσει την Ναζιστική Γερμανία και όλοι μαζί οι ‘ελεύθεροι’ λαοί να επιτεθούν εναντίον της Σοβιετικής Ένωσης που λίγο νωρίτερα τους είχε σώσει από βέβαιο θάνατο στα χέρια του Χίτλερ. Ευτυχώς, και προς πίστη του, ο Αμερικανός Πρόεδρος Truman απέρριψε το εφιαλτικό και ανήθικο αυτό σχέδιο.
Ηθικό και πνευματικό στίγμα: O ιστορικός Leopold von Ranke γράφει πως η κάθε χώρα χαρακτηρίζεται από ‘κάποιοκυρίαρχοηθικόήπνευματικόστίγμα.»Αγωνιούμε να μάθουμε πιο είναι αυτό το στίγμα που άφησαν τα έργα και οι ημέρες του πολιτικούπροσωπικού των τελευταίων 50 ετών που χρεωκόπησε την Ελλάδα οικονομικά, κοινωνικά και ηθικά. Πολλοί φοβούνται πως στην ουσία το στίγμα θα μπορούσε να είναι ένα από τα πιο κάτω:
1.) η εξαρτημένη από την Δύση εξωτερική, διπλωματική και οικονομική πολιτική της Ελλάδος,
2.) η ατολμία δημόσιας καταγγελίας της Τουρκίας που για 50 χρόνια κατέχει μεγάλο μέρος την Κύπρου και την πλειονότητα των ακτών της καθώς και την απουσία κυρώσεων εναντίον της Τουρκίας.
3.) η ατολμία ανακήρυξης ΑΟΖ με την Κύπρο μια και το απαγορεύει η Τουρκία;
4.) η ασέβεια προς το Διεθνές Δίκαιο που επιτρέπει στην Ελλάδα να διατηρεί χωρικά ύδατα στα 12 ν.μ. αλλά δεν το εφαρμόζει από φόβο του cassusbelli της Τουρκίας και της απουσίας στήριξης από τους επί χάρτου συμμάχους της.
5.) Την δημιουργία μιας Ελλάδος αποικίας χρέους υποταγμένη στα οικονομικά συμφέροντα των μεγάλων της ΕΕ: μονοπωλίων, τραπεζών, funds, real estate developers, τουριστικού πράκτορες, κοκ.
6.) Το κυριότερο και καθοριστικό στίγμα όμως, είναι: ηεξάρτισηςτηςΕλλάδος από ξένους που τώρα κάνουν οικονομικό, στρατιωτικό, διπλωματικό και πολιτικό κουμάντο στην Ελλάδα.
Χαρακτηριστικό μεγάλων ηγετών. Η μεγάλοι ηγέτες καθοδηγούνται από στάση ευγνωμοσύνης.Διαθέτουν, δε, αυξημένη αντίληψη του πως διαφέρει μια κατάσταση από μια άλλη καιέχουν αυξημένη αντίληψη του πως διαφέρει μια περίοδος από μια άλλη. Το να έχει μια χώρα σαν defaultposition το ‘κάνουμε ότι θέλει η Δύση’ αποτελεί χαρακτηριστικό των ασόφων, των ανενημέρωτων, των κοντόφθαλμων αλλά και όσων πάσχουν από ακρισία και κυρίως των φανατικών που γι’ αυτούς μόνο μια κατεύθυνση υπάρχει για όλα τα εθνικά θέματα. Οι μεγάλοι ηγέτες διαθέτουν θάρρος που τους σπρώχνει στο να ενεργούν με μόνο γνώμονα την αρετή. Ο χαρακτήρας του μεγάλου ηγέτη ενισχύει την πίστη του στις αξίες, κύρια των οποίων είναι και η πελώρια σε έννοια αξία της: ‘ευγνωμοσύνης.’Πάνω από όλα ο μεγάλος ηγέτης διαθέτει κρίση και εκτιμά ορθά την κάθε ξεχωριστή και ιδιάζουσα κατάσταση πραγμάτων.Διαθέτει την ικανότητα να κάνει το ορθό χωρίς καν να το σκέφτεται δύο φορές.Η δουλικότητα, η αγνωμοσύνη, η υποταγή, η υστεροβουλία, η παιδαριώδης μανία για αναγνώριση και στάτους από τρίτους που το πολιτικό προσωπικό θεωρεί ως ‘ανώτερους’ των Ελλήνων, αποτελούν ληστές και άρπαγες της ευγνωμοσύνης μας θυμίζουν οι μεγάλοι φιλόσοφοι.
Η ορφανή σκλαβωμένη Κύπρος. To πολιτικό προσωπικό έστειλε εκατομμύριά σε οπλισμό στην Ουκρανία και ούτε ένα τουφέκι στην υποδουλωμένη Κύπρο.Και, οπλίζει την Ουκρανία στα κρυφά αναφέρει το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο (20.08.2024): “Η Ελληνική Κυβέρνηση δεν ενημερώνει τους πολίτες της για τη μεταφορά ελληνικών οπλικών συστημάτων στην Ουκρανία, παραλείποντας έτσι να σεβαστεί τις υποχρεώσεις της σχετικά με τη διαφάνεια, ιδιαίτερα δεδομένου ότι πρόκειται για δημόσια περιουσιακά στοιχεία. Αντίθετα, πληροφορίες φτάνουν στην Ελλάδα μόνο από την πίσω πόρτα, από την ουκρανική κυβέρνηση.” (https://www.europarl.europa.eu/doceo/document/E-10-2024-001528_EN.html)
Ας ελπίσουμε πως οι θετικές προσπάθειες του Προέδρου Donald Trump θα ευοδωθούν και θα επέλθει σύντομα η ειρήνη ώστε να γλιτώσουμε από τα ταπεινωτικά και εξευτελιστικά που βλέπουμε να κάνει το πολιτικό προσωπικό σήμερα αλλά και που έκανε σχεδόν όλο το πολιτικό προσωπικό των τελευταίων 50 ετών για να μην πάω πίσω στα τελευταία 200 χρόνια που πέρασαν από την Επανάσταση του 1821. “Εις καιρούς χαλεπούς έσονται οι άνθρωποι φίλαυτοι, φιλάργυροι, αλαζόνες, υπερήφανοι, βλάσφημοι, γονεύσιν απειθείς, αχάριστοι, ανούσιοι, άστοργοι” Απόστολος Παύλος (Β΄Τιμ. γ΄2). Ας μην παραπονεθεί το πολιτικό προσωπικό όταν οι Άγγλοι-Γάλλοι, κτλ κάνουν σύντομα στην Ελλάδα αυτά που τώρα κάνει στην Ρωσία το πολιτικό προσωπικό της Ελλάδος.
«Η αχαριστία αποτελεί την πηγή της αποστροφής και της αηδίας» Immanuel Kant
Του
Δρα Άρη Πετάση*
*Συγγραφέα του βιβλίου Leadership Triumphs & Failures. (βρίσκεται στο Amazon.com)
Η υπόθεση του ηλεκτρικού καλωδίου και η νέα, στρατηγικού τύπου ήττα της Ελλάδας, έχει εδραιώσει την ριζική αλλαγή σκηνικού στην εξωτερική πολιτική και την πολιτική ασφάλειας της χώρας τα τελευταία έξι χρόνια. Με ευθύνη του πρωθυπουργού, η Ελλάδα έχει οδηγηθεί στο περιθώριο. Χωρίς σχέδιο και χωρίς κύρος, αδυνατεί να υπερασπιστεί τα αυτονόητα καλώς νοούμενα εθνικά συμφέροντα. Οι διαφορετικές εικόνες από τις συναντήσεις του πρωθυπουργού και του υπουργού Άμυνας με τον υπουργό Άμυνας τη Γαλλίας για την αγορά νέων όπλων είναι εικόνες πελατών και μόνο. Αυτό, τα λέει όλα.
Η κινητικότητα της ελληνικής διπλωματίας έχει μηδενιστεί , οι πρεσβείες λειτουργούν χωρίς οδηγίες από την Αθήνα, η αλλαγή ορολογίας από τον Κυριάκο Μητσοτάκη, η άρνησή του να καταδικάζει την Άγκυρα και την αναθεωρητική της πολιτική και τις απειλές πολέμου, ασκούν καταλυτική επίδραση στη δημιουργία κλίματος ηττοπάθειας. Η κυβέρνηση σιωπά επιδεικτικά σε όλα τα διεθνή φόρα και την ΕΕ, ο διάλογος ναυάγησε και επικρατεί εικόνα αδιεξόδου. Πρόκειται για κατάρρευση της εξωτερικής πολιτικής, γι αυτό και είναι εθνικής σημασίας η αλλαγή πυξίδας . Στην συνέχεια παρατίθενται γεγονότα, που έχουν συμβάλλει στην κατάσταση αυτή και επηρεάζει και το αίσθημα ασφάλειας του λαού .
Χαμένος στον λαβύρινθο της σιωπής
Από το 2019 μέχρι σήμερα, με βάση γεγονότα και χωρίς επικοινωνιακό περιτύλιγμα η Ελλάδα παραπαίει , με μηδενικό κύρος και μηδενική επίδραση στις διεθνείς σχέσεις. Επιβεβαιώνεται επίσης η άποψη, ότι την ασφάλεια της χώρας, δεν την εγγυώνται αποκλειστικά οι εξοπλισμοί, αλλά και η ισχυρή διπλωματία και το κύρος της Ελλάδας.
Εδώ και χρόνια και παρά το γεγονός ότι έχουν συμβεί μεγάλης σημασίας γεγονότα που διαμορφώνουν τη νέα κατάσταση στο Αιγαίο και την ανατολική Μεσόγειο, ο Κυριάκος Μητσοτάκης αδυνατεί να προσδιορίσει και να ιεραρχήσει την εξωτερική πολιτική έναντι της Τουρκίας. Ο περίφημος διάλογος είναι νεκρός εδώ και πολύ καιρό . Οι πληροφορίες λένε ότι υπήρξε υποχώρηση του Έλληνα πρωθυπουργού σε κρίσιμο σημείο των συνομιλιών εξαιτίας των εσωτερικών πιέσεων, αλλά η Τουρκία έχει εδραιώσει μέσω των απειλών της, τον ακρωτηριασμό των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδας.
Κανένας, πλην του πρωθυπουργού ίσως, δεν γνωρίζει τι ακριβώς συζητήθηκε με την Τουρκία, ποια ήταν τα σημεία σύγκλισης και απόκλισης, τι μπήκε στο τραπέζι και τι απορρίφθηκε, τι έχει συμβεί δηλαδή. Στον διεθνή χώρο, ο πρωθυπουργός αποφεύγει να κατηγορήσει την Τουρκία, προκαλώντας εύλογα ερωτηματικά για τις θέσεις του.
Αίσθηση επίσης προκαλεί το γεγονός ότι η κυβέρνηση με πρώτο τον πρωθυπουργό έχουν αφαιρέσει από τις ευρωτουρκικές σχέσεις τις απειλές της Άγκυρας, με αποτέλεσμα η Τουρκία να έχει αναβαθμίσει στρατηγικά τις πολιτικές σχέσεις με την Ευρώπη. Ήδη, η ΕΕ και η Τουρκία συνεργάζονται για τη νέα αρχιτεκτονική ασφάλειας της Ευρώπης, χωρίς καν την ενεργό συμμετοχή της Ελλάδας που απλά αγοράζει όπλα δισεκατομμυρίων. Ο Έλληνας πρωθυπουργός, έχει αναδείξει τους εξοπλισμούς ως το μόνο ζήτημα, όχι απλώς λανθασμένα, αλλά σε βαθμό που προκαλεί ερωτηματικά. Η Τουρκία χαίρει ασυλίας και ο Ερντογάν εμφανίζεται ως ο καταλυτικός παράγοντας της νέας αρχιτεκτονικής ασφάλειας της Ευρώπης , αλλά και ως στρατηγικός εταίρος της ΕΕ στη Μέση Ανατολή. .
Στην περίπτωση του ηλεκτρικού καλωδίου ο Ερντογάν δεν χρειάστηκε καν να απειλήσει δημόσια. Μια διαρροή από τα υπουργεία Εξωτερικών και Άμυνας της Τουρκίας ότι τυχόν επανάληψη των ερευνών στην Κάσο δεν θα γίνει αποδεκτή, ήταν αρκετή για να οδηγήσει τον Έλληνα πρωθυπουργό σε άτακτη φυγή. Η υποτιθέμενη συμμαχία με τη Γαλλία και το Ισραήλ ακούγεται σαν ανέκδοτο. Είναι γελοίο, ο φιλοκυβερνητικός τύπος να αναδεικνύει συνεχώς την στήριξη των δύο αυτών χωρών που εμφορούνται από δικά τους δόγματα και στρατηγικές που δεν έχουν καμία σχέση με την κουλτούρα της εξάρτησης της δεξιάς και του φιλικού της Τύπου.
Η απειλή για χρήση βίας είναι κυρίαρχο πολιτικό ζήτημα στις διακηρύξεις της ΕΕ, περιλαμβάνεται στα κριτήρια της Κοπεγχάγης και αφορά απολύτως την συμπεριφορά των υποψήφιων κρατών -μελών, αλλά το δίδυμο Μητσοτάκη -Γεραπετρίτη σιωπά. Η κυβέρνηση έχει αποσύρει μάλιστα από την διπλωματική ορολογία ότι η στάση της Τουρκίας επηρεάζει την ευρωπαική της προοπτική.
Η εξαετία της κατάρρευσης και τα πεπραγμένα…
Κάθε φορά που προκαλούνται εντάσεις ή καταγράφονται υποχωρήσεις από την κυβέρνηση, εμφανίζονται κυβερνητικοί παράγοντες με πρώτους τον πρωθυπουργό και τον ΥΠΕΞ που διαβεβαιώνουν ότι παρά τις διαφωνίες -που δεν πρόκειται για διαφωνίες- αλλά για επιθετικό αναθεωρητικό δόγμα- οι δίαυλοι παραμένουν ανοιχτοί. Οι δίαυλοι είναι χρήσιμοι, αλλά δεν είναι εθνικό σχέδιο, ούτε δόγμα, αντιμετωπίζουν παρεξηγήσεις ή επίκαιρα ζητήματα, όχι όμως προβλήματα, . Δίαυλοι υπάρχουν επί πολλές δεκαετίες με την Τουρκία, αλλά η κρίση οξύνεται και συνεχώς οι απειλές και οι διεκδικήσεις της Άγκυρας αναβαθμίζονται και ποιοτικά.
Κατά συνέπεια, η κυβέρνηση όπως συνέβη στην Κάσο, δείχνει να βρίσκεται σε αδιέξοδο και πλήρως απομονωμένη από όλους τους μεγάλους παίχτες. Ο Τραμπ αναμένεται να καλέσει τον Ερντογάν , μίλησε πολύ θετικά ήδη, και ρίγη διαπερνούν τους διπλωμάτες. Μίλησε και για τον Μητσοτάκη ο πρόεδρος των ΗΠΑ και είπε ότι “είναι καλός άνθρωπος”. Μάλλον οίκτο υποδηλώνει ή έστω αδιαφορία, κάτι που ελπίζεται να μην ισχύει, αλλά σύντομα θα φανεί.
Ας απαριθμήσουμε τα σημαντικότερα γεγονότα και τις ήττες της κυβέρνησης που έχουν προκαλέσει ασφυξία στην Ελλάδα, τόσο στο Αιγαίο, όσο και στην ανατολική Μεσόγειο
1. Το 2019 ο Μητσοτάκης βρίσκει στο τραπέζι κυρώσεις κατά της Τουρκίας που πέτυχε ο Τσίπρας, εξαιτίας της επιθετικότητας της Άγκυρας. Ο Έλληνας πρωθυπουργός τα αποσύρει και η Τουρκία αντεπιτίθεται. Έκτοτε η κυβέρνηση Μητσοτάκη αποφεύγει συστηματικά να θέσει τις απειλές της Τουρκίας και αυτό λειτουργεί αθωωτικά για την Άγκυρα.
2. Το Νοέμβριο του 2019 ειδοποιείται ο πρωθυπουργός από τρίτες χώρες, ότι η Τουρκία και η Λιβύη ετοιμάζονται να υπογράψουν σύμφωνο για οριοθέτηση ΑΟΖ. Ο Μητσοτάκης όμως δεν κινητοποιείται και τα κρίσιμα 24ωρα της υπογραφής, μεταβαίνει στο Λονδίνο και μεταξύ άλλων παρακολουθεί αγώνα του Τσιτσιπά.
3. Το καλοκαίρι του 2020 έχουμε την κρίση του Ουρούτς Ρέις με τον ανεκδιήγητο Γεραπετρίτη να δηλώνει ότι η Ελλάδα υπερασπίζεται τα έξι μίλια,ενώ το τουρκικό πλοίο παραβίασε και αυτά. Η Τουρκία πραγματοποιεί έρευνες σε περιοχές που λογικά ανήκουν στην Ελλάδα σε περίπτωση οριοθέτησης και κάνει σμπαράλια το κύρος της χώρας. Η κυβέρνηση αρνείται να διεθνοποιήσει το θέμα , η Τουρκία πετυχαίνει τον στόχο της, να κάνει ό,τι θέλει.
4. Οι ΗΠΑ με ένα non paper σε Αθήνα, Άγκυρα, Τελ Αβίβ γνωστοποιούν την άρνησή τους να στηρίξουν τον EastMed ικανοποιώντας τις θέσεις της Τουρκίας. Το Ισραήλ ζητά από την Αθήνα να συνεργαστούν ώστε να πιέσουν από κοινού τις ΗΠΑ και να αναζητήσουν εναλλακτικό σχέδιο. Η Αθήνα αρνείται. Το σχέδιο ναυαγεί οριστικά.
5 Η κυβέρνηση Μητσοτάκη βρίσκει έτοιμους από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ τους χάρτες για την επέκταση των χωρικών υδάτων στο Ιόνιο και νότια της Κρήτης. Γίνεται η επέκταση στο Ιόνιο και η οριοθέτηση με την Ιταλία. Εκεί υπογράφει το αδιανόητο, καθώς δίνει το ελεύθερο στους Ιταλούς, να ψαρεύουν τα πλοία της εντός των ελληνικών υδάτων, ενώ καταγράφεται και η μειωμένη επήρεια της Ζακύνθου.
Ωστόσο η κυβέρνηση δεν έχει θεσπίσει ακόμη την ΑΟΖ με την Ιταλία και δεν γίνει η παραμικρή ενέργεια για να κηρύξει τις προβλεπόμενες από τη συμφωνία ζώνες για να τεθεί σε πλήρη εφαρμογή η συμφωνία .
6. Στις 6 Αυγούστου 2020 υπογράφεται η συμφωνία Ελλάδας -Αιγύπτου για τη μερική οριοθέτηση της ΑΟΖ. Καταγράφεται μικρότερη επήρεια της Κρήτης, πράγμα που έχει αποσιωπηθεί και έχει καταγραφεί με μεγάλη ικανοποίηση από την Άγκυρα. Πέραν αυτών, επί πέντε χρόνια η κυβέρνηση δεν έχει κάνει την παραμικρή κίνηση ώστε να γίνουν έρευνες στην οριοθετημένη περιοχή ή να εκδίδει άδεις για αλιεία , κάτι που επίσης καταγράφει η Τουρκία.
7. Επί μια εξαετία η κυβέρνηση δεν κατάφερε να οικοδομήσει έναν αυτονόητο διάλογο με τη Βόρεια Μακεδονία και να δρομολογηθούν φυσιολογικές σχέσεις . Αυτό γιατί η κομματική και η ακροδεξιά εθνικοφροσύνη διαφωνούν,. Το κόμμα φυσικά πάνω από τη χώρα. Και ακόμη να σημειωθεί ότι δεν έχει η παραμικρή σοβαρή προσπάθεια αλλαγής των σχολικών βιβλίων που καθαρά είναι υπέρ της Ελλάδας, ούτε διάλογος για τα εμπορικά σήματα. Απολύτως τίποτα . Και το μέλλον άδηλο…
8. Επί μια εξαετία ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν κατάφερε να δρομολογήσει συνομιλίες για εξομάλυνση των σχέσεων με την Αλβανία και να οριοθετηθεί η ΑΟΖ παρά την γραπτή δέσμευση το Έντι Ράμα. Ο Αλβανός πρωθυπουργός καθαίρεσε τον δήμαρχο Μπελέρη, δεν έχει ψηφίσει το νόμο για τη μειονότητα, δεν έχει διευθετήσει το ζήτημα των περιουσιών, αλλά το εμπόριο πατριωτισμού καλά κρατεί στη βουλή και στα ΜΜΕ.
Μια νέα πυξίδα είναι αναγκαία για την Ελλάδα.
«Εισπράττουμε την εμπιστοσύνη και την προσδοκία των πολιτών, ετοιμαζόμαστε και για μεγαλύτερες ευθύνες», δήλωσε ο Ζ. Κωνσταντοπούλου.
«Δεν κάνω την Πυθία, ούτε κινούμαι με βάση τις δημοσκοπήσεις. Εισπράττουμε την εμπιστοσύνη και την προσδοκία των πολιτών, ετοιμαζόμαστε και για μεγαλύτερες ευθύνες, χωρίς να μεγαλοπιανόμαστε», δήλωσε η Ζωή Κωνσταντοπούλου στον Σκάι για τη δημοσκοπική άνοδο της Πλεύσης Ελευθερίας.
«Πρόγραμμα ετοιμάζουμε, δεν κοροϊδεύομε. Θα έχει εκπλήξεις η διαδικασία αυτή. Θέσεις υπάρχουν σε όλα τα επίπεδα», είπε η Ζωή Κωνσταντοπούλου, υπογραμμίζοντας πως η Πλεύση Ελευθερίας «θα πορευτεί με πάρα πολύ μεγάλη ευθύνη και με αλήθεια προς τους πολίτες».
Σημείωσε μάλιστα πως «δεν υπάρχει περίπτωση να ξεπλύνουμε πρόσωπα και κόμματα που έχουν κυβερνητική ευθύνη για τα μνημόνια, και τα τρία κυβερνητικά κόμματα».
Ερωτηθείσα για τα στελέχη της Πλεύσης Ελευθερίας ανέφερε ότι «βέβαια υπάρχουν αλλά δεν έχουμε καρέκλες». «Με 6 βουλευτές στη Βουλή κάνουμε περισσότερη δουλειά από το κυβερνών κόμμα. Έχουμε ανθρώπους σε όλη την Ελλάδα και ζητάμε ανθρώπους με προσόντα να έρθουν μαζί μας», τόνισε.
Όταν ρωτήθηκε εάν η ίδια είναι έτοιμη για πρωθυπουργός απάντησε: «από τη στιγμή που ο κόσμος εκδηλώνει τέτοια στάση, ασφαλώς και προετοιμάζομαι. Κάνω όλα αυτά που απαιτούνται για να είμαι πανέτοιμη».
Για τα Τέμπη
Μιλώντας για τα Τέμπη και την σφοδρά πυρά που εξαπολύει κατά της κυβέρνηση, σημείωσε: «Τους λέω ότι σκοτώσατε αυτά τα παιδιά και είναι βαμμένα με αίμα τα χέρια σας και βεβαίως το πιστεύω».
«Ακόμη περισσότερο όμως πιστεύω ότι δεν τους καίγεται καρφάκι, με το μόνο που τους νοιάζει είναι να μην τους το λες. Το ότι αυτήν τη στιγμή η κυβέρνηση αντιμετωπίζει ως πρόβλημα το ότι η κοινωνία έχει εξεγερθεί και ζητάει λογαριασμό και λογοδοσία, δεν σημαίνει ότι όποιος είναι στο πλευρό της κοινωνίας το κάνει για κάποιο όφελος. Προσωπικά όλη μου η διαδρομή είναι αποδεδειγμένο ότι είναι σε αυτήν την κατεύθυνση. Έχω δώσει πολλές μοναχικές μάχες».
Για τα ελληνοτουρκικά
Η Ζωή Κωνσταντοπούλου ρωτήθηκε και για τα ελληνοτουρκικά, υπογραμμίζοντας μεταξύ άλλων πως είναι απολύτως αντίθετη στις διαπραγματεύσεις με τον Ερντογάν για το μεταναστευτικό. «Είμαστε πάντα υπερ της συμφιλίωσης των λαών, αλλά ο Ερντογάν εφαρμόζει απολυταρχία», επισήμανε και κατηγόρησε την κυβέρνηση ότι εμφανίζει την Τουρκία ως ασφαλή Τρίτη χώρα για να απελαύνει άτομα.
«Για τα ελληνοτουρκικά έχουμε σαφή θέση: δεν μπορεί να προχωράει μια αόριστη διαδικασία δημοσίων σχέσεων που βαφτίζονται διάλογος την ώρα που από την άλλη πλευρά υπάρχουν σοβαρές αμφισβητήσεις κυριαρχικών μας δικαιωμάτων, όπως στα χωρικά ύδατα», δήλωσε και πρόσθεσε:
«Δεν μπορεί η Ελλάδα να μην τοποθετείται σθεναρά και να μην αναλαμβάνει ως δικό της ζήτημα την Κύπρο κι όσο συνεχίζεται για 51ο έτος η τουρκική κατοχή»Η Ελλάδα έχει ευθύνη, δεν αρκούν οι μέχρι τώρα πρωτοβουλίες. Είμαστε απολύτως αντίθετοι στις διάφορες διαπραγματεύσεις και δίνουν ουσιαστικά πράσινο φως στον Ερντογάν να ντιλάρει τις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στο μεταναστευτικό».
«Τα γενέθλιά μας είναι στις 19 Απριλίου, ημέρα θανάτου του Λόρδου Βύρωνα και Παγκόσμια Ημέρα της Διεθνούς Αλληλεγγύης και του Φιλελληνισμού. Είμαστε πάντοτε υπέρ της συμφιλίωσης των λαών, αλλά είναι κάτι εντελώς διαφορετικό από τις κυβερνήσεις και τα κράτη. Ο Ερντογάν αυτήν τη στιγμή εφαρμόζει μια απολυταρχία στη χώρα του, υπάρχουν πολιτικοί κρατούμενοι, διώξεις, δικηγόροι που έχουν πεθάνει για τα ανθρώπινα δικαιώματα», τόνισε η κ. Κωνσταντοπούλου.
Για την οικονομία, το ευρώ και το ψηφιακό νόμισμα
Τέλος, μιλώντας για την οικονομία υπογράμμισε ότι «οι τράπεζες είναι αυτή τη στιγμή κουφάρια που ξεπουλήθηκαν. Ντίλαραν κάποιοι». Ζήτησε κατάργηση των funds και επισήμανε το δημόσιο χρήμα που έχει διατεθεί στις τράπεζες, υπογραμμίζοντας την ανάγκη να φορολογηθούν τα υπερκέρδη.
Ερωτηθείσα για το ευρώ και το ενδεχόμενο εξόδου της χώρας από την ευρωζώνη, η Ζωή Κωνσταντοπούλου ανέφερε πως «κανένα νόμισμα δεν είναι πανάκεια».
«Ουδέποτε υπήρξα υπέρμαχος του να επιστρέψουμε στη δραχμή», διευκρίνισε και συνέχισε: «πιστεύω όμως ότι δεν πρέπει και να είμαστε εκβιαζόμενοι με τη χρήση κανενός νομίσματος όπως έγινε το 2015. Δεν μπορεί να αφήνουμε τον λαό κάποιος να κλείνει τη ρευστότητα και να μην είναι εξασφαλισμένη η επάρκεια η διατροφική και η επιβίωση. Σίγουρα εξετάζουμε και θα έπρεπε στη σύγχρονη εποχή αν δεχόμασταν μια ανάλογη επίθεση, να έχουμε στη φαρέτρα μας ως εναλλακτική ένα ψηφιακό νόμισμα».
«Θέλουν λιγότερη παράνομη μετανάστευση και εσείς τους δίνετε περισσότερη»!
Δριμεία επίθεση κατά των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων εξαπέλυσε ο Αμερικανός αντιπρόεδρος Τζέι Ντι Βανς χαρακτηρίζοντας τες αυταρχικές λέγοντας χαρακτηριστικά ότι«διεξάγουν συνεχώς εκλογές και δίνουν στους λαούς τους το αντίθετο από αυτό που ψήφισαν»!
Ειδικότερα είπε: «Είμαστε πολύ απογοητευμένοι… εγώ ο πρόεδρος Τραμπ και φυσικά ολόκληρη η κυβέρνηση… που ο ευρωπαϊκός πληθυσμός συνεχίζει να απαιτεί πιο λογικές οικονομικές και μεταναστευτικές πολιτικές και οι ηγέτες της Ευρώπης συνεχίζουν να διεξάγουν εκλογές και να προσφέρουν στους Ευρωπαίους το αντίθετο από αυτό που προφανώς ψήφισαν» ανέφερε μιλώντας στο UnHerd
Τόνισε ότι η πολιτική των ανοιχτών συνόρων που επιβάλλεται εκ των άνω, τόσο στις ΗΠΑ όσο και στην Ευρώπη, έχει αρνητικό αντίκτυπο στην «εμπιστοσύνη στη Δημοκρατία».
«Ολόκληρο το δημοκρατικό σχέδιο της Δύσης καταρρέει όταν οι άνθρωποι συνεχίζουν να ζητούν λιγότερη μετανάστευση και οι ηγέτες τους συνεχίζουν να τους ανταμείβουν με περισσότερη μετανάστευση», πρόσθεσε.
Επίσης, ο Βανς κάλεσε την ΕΕ να σταματήσει να είναι υποτελής των ΗΠΑ όσον αφορά την ασφάλεια της.
Σε αυτό το πλαίσιο, είπε ότι η Ευρώπη πρέπει να επιταχύνει και να εργαστεί για την άμυνά της, καθώς «τα περισσότερα ευρωπαϊκά έθνη δεν έχουν στρατούς που να μπορούν να εγγυηθούν την άμυνά τους», σημειώνοντας ως εξαιρέσεις το Ηνωμένο Βασίλειο, τη Γαλλία και την Πολωνία.
Κάλεσε επίσης για ισχυρότερη Ευρώπη, λέγοντας: «Δεν θέλω οι Ευρωπαίοι να κάνουν ό,τι τους λένε οι Αμερικανοί. Δεν νομίζω ότι είναι προς το συμφέρον τους, ούτε νομίζω ότι είναι προς το συμφέρον μας».
Εάν δεν προχωρήσει, ξεχνάμε #ΑΟΖ στην Αν.Μεσόγειο, ο αντίπαλος θα αποθρασυνθεί και θα επαναλάβει το ίδιο και στο #Αιγαίο, ενώ σύμμαχοι και κοινή γνώμη θα θεωρήσουν τη χώρα φινλανδοποιημένη.
ΜΕΡΟΣ 1 Η αρνητική εξέλιξη των «σχεδιασμών» περί το #καλώδιο διαφαινόταν δυστυχώς από την αρχή, από την άδοξη τύχη που είχε ο πρόγονός του, ο αγωγός #EastMed. Τότε, και εκ νέου τώρα, τα σχέδια βασίστηκαν αποκλειστικά στις διαβεβαιώσεις των νομικών (με πρώτο τον ίδιο τον υπουργό Εξωτερικών) ότι ο δρόμος είν αι ορθάνοιχτος, αφού …είναι σύμφωνος με το δίκαιο της θάλασσας και δεν απαιτείται οποιαδήποτε άδεια της Τουρκίας.
Δυστυχώς, κάθε φορά, αποδεικνύεται η κακοδαιμονία της χώρας να στηρίζεται αποκλειστικά στο διεθνές δίκαιο (ο σημερινός ΥΠΕΞ έχει προσθέσει και τη «διεθνή ηθική»!), και να βαδίζει με στρατηγική τύφλωση, χωρίς σοβαρά σχέδια αντιμετώπισης των προβλέψιμων τουρκικών αντιδράσεων. Κατά τον κ.Γεραπετρίτη : «αφού όλη η Μεσόγειος είναι κατεσπαρμένη με καλώδια, το έργο δεν μπορεί να εμποδιστεί»(!).
Ακόμη όμως και ο νομικός «σχεδιασμός» αποδεικνύεται άστοχος. Κι αυτό γιατί κατ’ουσίαν ο EastMed βασίστηκε εξαρχής στην παραδοχή ότι αφού κατά τον (ανεπίσημο) χάρτη της Σεβίλης οι ΑΟΖ Ελλάδας και #Κύπρος εφάπτονται, δεν παρεμβάλλεται γεωγραφικά κάποια τουρκική ζώνη, και άρα σε κάθε περίπτωση η γείτων δεν δικαιούται να παρέμβει.
Η Άγκυρα όμως είχε εξαρχής αντιδράσει (πχ. κρίση 2020, παρεμπόδιση ερευνητικών σκαφών Atalante κλπ) και υποχωρώντας η χώρα μας επίσημα αποκήρυξε με επιστολή στον ΟΗΕ τον Χάρτη ως ιδιωτικό(!) και μαζί του αναγκαστικά το μόνο δυνατό γεωγραφικό σημείο επαφής ανάμεσα στην ελλαδική και κυπριακή ΑΟΖ [βλ. αναλυτικά το βιβλίο μου «Για μια νέα στρατηγική απέναντι στην #Τουρκία]. Ο -στρατηγικά τυφλός- νομικός σχεδιασμός, χωρίς δηλ. συμπερίληψη της ελληνικής αποκήρυξης του Χάρτη και του πραγματικού κόσμου (του βέβαιου τουρκικού bullying στο πεδίο), μοιραία οδήγησε στο ναυάγιο τον EastMed.
ΤΟ ΠΑΘΗΜΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΓΙΝΕ ΜΑΘΗΜΑ —Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΥΦΛΩΣΗ ΚΑΛΑ ΚΡΑΤΕΙ…
Τη φορά αυτή -σχεδιάζοντας καλώδια και όχι αγωγούς- οι νομικοί ήταν κατηγορηματικά θετικοί. Έτσι ξεκίνησαν φιλόδοξοι «σχεδιασμοί» (επί τη βάσει μάλιστα και διεθνών επενδύσεων και ευρωπαικής χρηματοδότησης) για καλώδια -ηλεκτρικά και data- με Ισραήλ (#GSI), #Αίγυπτος, Σαουδ. Αραβία, #IMEC κ.ά.
Μόνο που δυστυχώς ΟΛΑ διέρχονται αναγκαστικά και από τη ζώνη του τ/λιβυκού μνημονίου. Κανένα σχεδιαστή δεν φαίνεται να απασχόλησε πως θα υπερπηδηθεί το εμπόδιο αυτό και η αναμενόμενη τουρκική πρόθεση να υπερασπιστεί την άποψή της στρατιωτικά στο πεδίο. Κι αυτό αντίθετα από εμάς που, ναι μεν οριοθετήσαμε απόλυτα νόμιμα ΑΟΖ το 2020 με την Αίγυπτο, αλλά έκτοτε επ’αυτής δεν προχωρήσαμε ούτε σε χάραξη θαλασσοτεμαχίων, ούτε την υπερασπιστήκαμε στοιχειωδώς απέναντι στις τουρκικές φρεγάτες…
Παραβλέπω χάριν συντομίας τα καταθλιπτικά ναυάγια των «αιολικών πάρκων» σε -κατά την Τουρκία- «γκρίζες ζώνες» ή ανοιχτά στο Αιγαίο, των «θαλάσσιων πάρκων» στις ίδιες περιοχές και τις πρόσφατες τουρκικές επιδιώξεις να παρεμποδιστούν ακόμη και τα καλώδια που σχεδιάζονται για διασύνδεση της ηπειρωτικής χώρας με τα νησιά στο Αν.Αιγαίο!
Ερχόμαστε έτσι στο επεισόδιο της #Κάσος, όπου η χώρα γνώρισε νέα ταπεινωτική αποτυχία: τα ναυλωμένα ερευνητικά σκάφη μπροστά στα τουρκικά πολεμικά δεν προχώρησαν ανατολικότερα πέρα από τα 6νμ. —δηλ. στην ελληνική ΑΟΖ, την οριοθετημένη επίσημα με την Αίγυπτο. Ζητήθηκε τότε από την Άγκυρα και δόθηκε («συγκεκαλυμμένα» από την εταιρία #Nexans κατά την πιθανότερη εκδοχή) τουρκική αδειοδότηση για να προχωρήσουν οι έρευνες.
Τα σκάφη αποτράπηκαν από τις τουρκικές φρεγάτες, το έργο δεν προχώρησε, αλλά παρ’όλα αυτά ο κ.υπουργός διαβεβαίωνε για απρόσκοπτη συνέχιση των ερευνών. Αντ’αυτών, μετά από πολύμηνη παραμονή εντός κρητικών λιμένων, τα σκάφη εγκατέλειψαν τη χώρα μετά από καταβολή αποζημίωσης πολλών εκ.€ για την αδράνειά τους.
Η ΠΙΚΡΗ ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΛΩΔΙΟ GSI : ΔΙΑΚΥΒΕΥΟΝΤΑΙ ΟΛΑ ΤΑ 🇬🇷 ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΑ 6νμ., ΤΟ ΚΥΡΟΣ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΚΑΙ ΟΙ ΣΥΜΜΑΧΙΕΣ ΤΗΣ. Εάν δεν προχωρήσει, ξεχνάμε #ΑΟΖ στην Αν.Μεσόγειο, ο αντίπαλος θα αποθρασυνθεί και θα επαναλάβει το ίδιο και στο #Αιγαίο, ενώ σύμμαχοι και κοινή… pic.twitter.com/93gF0gwogg
Μαζικές φαίνεται να είναι οι περιπτώσεις πολιτών, οι οποίοι έπεσαν θύματα ηλεκτρονικής απάτης, με «δόλωμα» την εύρεση εργασίας υψηλών αποδοχών σε χώρες του εξωτερικού, από εικονικούς εργοδότες που χρησιμοποιούν για «βιτρίνα» μεγάλες επιχειρήσεις.
Πρόκειται για γνωστή απάτη-phishing, κατά την οποία οι επιτήδειοι αναρτούν πλαστές αγγελίες σε ευρείας επισκεψιμότητας εφαρμογές και ιστοσελίδες εύρεσης εργασίας για το εξωτερικό, εκμεταλευόμενοι την ανάγκη εκατοντάδων νέων ανθρώπων για εργασία με απολαβές που είναι αδύνατον να εξασφαλίσουν στην εγχώρια αγορά.
Οι ενδιαφερόμενοι ανταποκρίνονται στις πλαστές αγγελίες, οι οποίες χρησιμοποιούν αληθινές και αναγνωρισμένες επιχειρήσεις (σ.σ. που πιθανόν δεν γνωρίζουν καν ότι εμπλέκεται το όνομα τους στις απάτες) και ξεκινάει η επικοινωνία μέσω ηλεκτρονικής διεύθυνσης με τον «υπέυθυνο» της επιχείρησης.
Μάλιστα για τις ανάγκες πειστικότητας της απάτης, χρησιμοποιείται το πραγματικό όνομα του υπεύθυνου της εκάστοτε επιχείρησης, ενώ πλαστογραφείται σε δήθεν έγγραφα συμβολαίου εργασίας η υπογγραφή του και η σφραγίδα της επιχείρησης.
Συνεπώς ο ενδιαφερόμενος για τη θέση εργασίας όταν αναζητήσει το όνομα του υπευθύνου στο διαδίκτυο θα τον ταυτοποιήσει με την επιχείρηση και θα καμφθούν οι όποιες επιφυλάξεις του, προχωρώντας σε αποστολή προσωπικών στοιχείων και καταβολή χρηματικών ποσών για την πληρωμή του ποσού για την υποτιθέμενη άδεια εργασίας ή άδεια παραμονής στη χώρα.
Σε πρώτη φάση τα χρηματικά ποσά που πιστώνονται από τα ανυποψίαστα θύματα ενδεχομένως να καταβάλλονται σε λογαριασμούς προηγούμενων θυμάτων της ηλεκτρονικής απάτης, στους οποίους έχει ακόμη πρόσβαση η σπείρα, με συνέπεια να χάνονται πιο εύκολα τα ψηφιακά τους ίχνη.
Ακολούθως αν το θύμα δεν αντιληφθεί την απάτη πιθανόν να του αποσπάσουν περαιτέρω προσωπικά δεδομένα ακόμη και κωδικούς τραπεζικών λογαριασμών.
Η πλαστή «μεταναστευτικη υπηρεσία»
Όπως καταγγέλλει στα Μακεδονικά Νέα 26χρονος ο οποίος έπεσε θύμα της εν λόγω ηλεκτρονικής απάτης, εντόπισε την πλαστή αγγελία σε γνωστή εφαρμογή εύρεσης εργασίας και με πρόσχημα δουλειά με μισθό που θα έφτανε τα 4.500 ευρώ μηνιαίως σε πεντάστερο ξενοδοχείο στη Γενεύη του απέσπασαν το χρηματικό ποσό των 400 ευρώ για την πληρωμή του 10% της άδειας εργασίας, καθώς και πληθώρα προσωπικών του δεδομένων.
Ο ίδιος μόλις αντιλήφθηκε ότι εξαπατήθηκε επικοινώνησε με την Πρεσβεία της Ελλάδος στην Ελβετία όπου του γνωστοποίησαν πως πρόκειται για συνήθη απάτη, ενώ ακολούθως προχώρησε σε καταγγελία στην Ελληνική Αστυνομία.
Να σημειωθεί ότι η ηλεκτρονική διεύθυνση με την οποία επικοινωνούσε ήταν σχεδόν ίδια (σ.σ. με ελάχιστη παραλλαγή) με αυτήν της μεταναστευτικής Υπηρεσίας της Ελβετίας.
«Κατέβασα στο κινητό μου μια εφαρμογή με αγγελίες εργασίας. Εντόπισα μια αγγελία για Ελβετία και έστειλα το βιογραφικό μου σημείωμα. Έπειτα μου απάντησε ο φερόμενος ως υπεύθυνος προσωπικού και μου έστειλε ένα συμβόλαιο εργασίας, το οποίο το υπέγραψα και το απέστειλα μαζι με αντίγραφο της ταυτότητας μου. Ύστερα με παρέπεμψε σε μια ηλεκτρονική διεύθυνση, η οποία φαινόταν να είναι η μεταναστευτική υπηρεσία και από εκεί μου ζήτησαν ένα χρηματικό ποσό για να εκδοθεί η άδεια παραμονής και εργασιας. Όταν επικοινώνησα με την Πρεσβεία μου έδωσαν την επίσημη και πραγματική αυτήν τη φορά διεύθυνση της υπηρεσίας μετανάστευσης και από εκεί με ενημέρωσαν ότι έπεσα θύμα απάτης» αναφέρει ο παθών στα Μακεδονικά Νέα.
Το θολό τοπίο στο ηλεκτρονικό έγκλημα
Μιλώντας στα Μακεδονικά Νέα ο αντιστράτηγος ε.α. και πρώην διευθυντής της Διεύθυνσης Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος Γεώργιος Παπαπροδρόμου προτρέπει τα θύματα ηλεκτρονικής απάτης να προχωρούν σε επίσημη καταγγελία -εκτός από την ΕΛΑΣ- στο gov.gr (εδώ), όπου θα πάρουν αριθμό πρωτοκόλλου και με αυτόν τον τρόπο θα διευκολυνθεί το έργο των διωκτικών αρχών.
Σύμφωνα με τον ίδιο, το τοπίο στο ηλεκτρονικό έγκλημα παραμένει θολό, αφενός διότι οι πολίτες δεν γνωρίζουν ακριβώς τη διαδικασία που πρέπει να ακολουθηθεί σε περίπτωση που πέσουν θύματα ηλεκτρονικής απάτης και αφετέρου διότι δεν προχωρούν σε όλες τις περιπτώσεις σε επίσημη καταγγελία.
«Η δικονομία στη χώρα μας πρέπει να αλλάξει. Δηλαδή να έχουμε έναν εισαγγελέα για όλη τη χώρα για τα κυβερνοεγκλήματα, που θα βλέπει πρώτος την καταγγελία που θα κάνει το θύμα απάτης. Να έχει δηλαδή άμεση online πρόσβαση στις καταγγελίες και να αποφεύγεται η γραφειοκρατία. Δεν πολεμάς το έγκλημα έτσι» εκτιμά ο κ. Παπαπροδρόμου.
Ο πρώην διευθυντής της Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος προτρέπει τα θύματα της συγκεκριμένης ηλεκτρονικής απάτης να μην ανοίγουν συνδέσμους από e-mails με άγνωστο παραλήπτη και να μην παρέχουν προσωπικά στοιχεία που ενδεχομένως τους ζητηθούν.
«Χρειάζεται μια διαρκής επαγρύπνηση, να παρακολουθούμε τη δραστηριότητα του τραπεζικού μας λογαρισμού» εξηγεί.
Ακολουθούν οι οδηγίες που έχει ανακοινώσει η ΕΛ.ΑΣ για το συγκεκριμένο είδος απάτης:
Μην εμπιστεύεστε αγγελίες που παρουσιάζουν μεγάλες ευκαιρίες στο εξωτερικό (ασυνήθιστα υψηλός μισθός, κ.τ.λ.) από ιστοσελίδες ή άλλες πηγές αμφιβόλου αξιοπιστίας.
Μην εμπιστεύεστε αγγελίες που διακινούνται μόνο μέσω μηνυμάτων ηλεκτρονικού ταχυδρομείου. Εάν οι αγγελίες σάς παραπέμπουν σε μια ιστοσελίδα, ελέγξτε αν πρόκειται για την επίσημη ιστοσελίδα της επιχείρησης ή για μια απομίμησή της, με πειστικά αντίγραφα του λογότυπού της.
Μην εμπιστεύεστε αγγελίες που υπόσχονται εύρεση εργασίας σε Δημόσιους Οργανισμούς, Δήμους, Ν.Π.Δ.Δ. κλπ.
Αναζητείστε στο διαδίκτυο τα στοιχεία της εταιρείας χρησιμοποιώντας λέξεις – κλειδιά όπως την επωνυμία ή τα τηλέφωνα της εταιρείας. Ενδέχεται να υπάρχουν και άλλες ιστοσελίδες μέσω των οποίων παρουσιάζεται η ίδια εταιρεία, οπότε μπορεί να είναι πλαστές.
Αναζητήστε πληροφορίες για την εταιρεία ή οργανισμό που προσφέρει την εργασία από πηγές εκτός της αγγελίας.
Σε περιπτώσεις προσφοράς εργασίας στο εξωτερικό, ρωτήστε στο προξενείο της Χώρας όπου εδρεύει η εταιρεία, εάν η επιχείρηση υφίσταται και αιτηθείτε επίσημα στοιχεία επικοινωνίας, ώστε να ρωτήσετε εάν υφίσταται η αγγελία. Επίσης, απευθυνθείτε στο προξενείο της Ελλάδος στη χώρα που εδρεύει η εταιρεία και ζητείστε τις σχετικές πληροφορίες.
Σε περιπτώσεις προσφοράς εργασίας σε Οργανισμούς στη Χώρα μας, επιδιώξτε την ιδία επικοινωνία μαζί τους, προκειμένου να διερευνήσετε εάν πράγματι αναζητούν νέους υπαλλήλους.
Μην εμπιστεύεστε αγγελίες οι οποίες περιέχουν αρκετά ορθογραφικά λάθη ή αποτελούν κακή μετάφραση από ξένο κείμενο.
Μη δίνετε τα προσωπικά σας στοιχεία (διαβατήριο, αριθμό ασφάλισης, λογαριασμό τραπέζης) από το διαδίκτυο. Μόλις προσληφθείτε, θα σας ζητηθούν αυτοπροσώπως από τον εκπρόσωπο της εταιρείας.
Επιμείνετε να συναντήσετε τον εκπρόσωπο της εταιρείας στα γραφεία αυτής για μια συνέντευξη, ακόμη και αν αυτό απαιτεί να ταξιδέψετε σε μια άλλη χώρα. Ανησυχήστε εάν αποφεύγει τη συνάντηση μαζί σας ή την παροχή επιπλέον στοιχείων που σχετίζονται με την εργασία που καλείστε να κάνετε.
Πριν αποστείλετε χρήματα στον ενδεχόμενο εργοδότη του εξωτερικού για την έκδοση κάρτας εργασίας, ενημερωθείτε από το προξενείο της χώρας στην Ελλάδα για το κόστος έκδοσής της και τη διαδικασία που πρέπει να ακολουθήσετε. Συνήθως πρέπει να αιτηθείτε αυτοπροσώπως την συγκεκριμένη κάρτα.
Ανησυχήστε εάν κατά την επικοινωνία με τον εκπρόσωπο της εταιρείας παρουσιάζονται διαφορετικά άτομα ή διαφορετικά στοιχεία σχετικά με την εταιρεία (π.χ. διαφορετικές διευθύνσεις, τηλέφωνα και ταχυδρομικοί κώδικες).
Αναζητείστε πληροφορίες στο διαδίκτυο σχετικά με τη συγκεκριμένη εταιρεία ή ιστοσελίδα αγγελιών ή τα γραφεία ευρέσεως εργασίας. Συχνά άλλα θύματα απάτης ενημερώνουν για αγγελίες που αποτελούν απάτη, σε διάφορους χώρους διαδικτυακών συζητήσεων.
Μην δέχεστε επιταγές ή κατάθεση χρημάτων στο λογαριασμό σας, τα οποία θα πρέπει να μεταφέρετε σε τρίτα άτομα.
Μην εμπιστεύεστε αγγελίες για εργασία από το σπίτι, όπου σας ζητούν να επενδύσετε ένα αρχικό κεφάλαιο σε μια σειρά από προϊόντα, ώστε να λάβετε κέρδη από πωλήσεις ή ποσοστά πωλήσεων ατόμων που θα προτείνετε οι ίδιοι στην εταιρεία (απάτη τύπου πυραμίδας).
Σε περίπτωση εξαπάτησης ή απόπειρας εξαπάτησής σας, να απευθύνεστε απαραίτητα στις αρμόδιες αστυνομικές αρχές, προσκομίζοντας το σύνολο των στοιχείων που έχετε στη διάθεσή σας, προκειμένου διευκολυνθούν οι έρευνες για τον εντοπισμό των δραστών.
Στην πολιτικοοικονομική ζωή εκείνο που παραμένει σταθερό είναι τα πολιτικά αρχέτυπα. Οι χώροι, δηλαδή, στην κομματική διάλεκτο. Δεξιά, Κέντρο Αριστερά. Τα κόμματα έρχονται και παρέρχονται.
Ανεξαρτήτως των φαντασιώσεων και των σκοπιμοτήτων του, ο κ. Μητσοτάκης εκφράζει την Δεξιά. Εσείς ως πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ θέλετε να εκφράσετε το Κέντρο. Την Αριστοτελική μεσότητα.
Γράφω, λοιπόν, αυτές τις γραμμές από ενδιαφέρον για τα αρχέτυπα. Στην προκειμένη περίπτωση το Κέντρο.
Ας αποφύγουμε τις αναφορές στο παρελθόν και ας δούμε τι γίνεται από εδώ και πέρα.
Πιστεύω πως οι δημοσκοπήσεις βρίθουν σκοπιμοτήτων αλλά δίνουν την γενική τάση. Το κόμμα σας δεν πάει καλά. Και το ερώτημα είναι τι αν κάνει θα πάει καλύτερα.
Ο κόσμος αυτήν την στιγμή έχει αγανακτήσει με τη Νέα Δημοκρατία. Θέλει να αποστασιοποιηθεί από αυτήν αλλά το ερώτημα που θέτει είναι: ποια είναι η εναλλακτική λύση. Πρέπει να πείσετε ότι αποτελείτε εναλλακτική λύση. Μέχρι στιγμής δεν το έχετε πετύχει.
Επειδή ο κάθε αρχηγός απομονώνεται σε ένα κομματικό περιβάλλον και δεν έχει επαφή με την καθημερινότητα θα σας επισημάνω μερικά στοιχεία τα οποία βρίσκω ενδιαφέροντα.
1.-Πρέπει να θέσετε τέρμα στην αλαζονεία των στελεχών σας. Σε εσάς δεν διακρίνω κάποια αλαζονεία αλλά ο περίγυρός σας είναι αλαζονικός. Είναι μια νέα γενιά που τα θέλει όλα, τα θέλει τώρα και με μεθόδους που δεν συνάδουν σε ένα δημοκρατικό κόμμα. Η περίπτωση της εκδήλωσης στους Αμπελόκηπους είναι χαρακτηριστική. Και το θέμα δεν είναι το στέλεχος του ΠΑΣΟΚ που δεν είναι αρεστό στην ηγεσία. Είναι η αλαζονική συμπεριφορά του υπευθύνου για τα οργανωτικά. Είναι δεν είναι αρεστά στελέχη του χώρου που θέλετε να απομακρύνετε από την άμεση πολιτική πρέπει να τα συμπεριφέρεστε με διακριτικότητα. Το κόμμα σας κατηγορήθηκε για καθεστωτισμό και αλαζονεία. Πρέπει να πείσετε ότι φέρνετε κάτι διαφορετικό.
2.-Ο κόσμος αγωνιά για τρείς σοβαρότατες πτυχές του βίου του: πως θα βγάλει το μήνα, μια στοιχειώδη αίσθηση ασφάλειας και εμπιστοσύνη στους θεσμούς. Ο κ Μητσοτάκης τα διέλυσε όλα αυτά.
Πρέπει, λοιπόν, να συγκροτήσετε τρεις ομάδες υψηλού επιπέδου που να σας διαμορφώσουν όσο το δυνατόν πολιτική σε αυτούς τους τρείς τομείς.
Πρέπει να πολεμήσετε κυρίως την διαφθορά με πειστικό τρόπο. Δεν αρκούν τα μισόλογα.
Πρέπει να συγκροτήσετε υψηλού επιπέδου ομάδα συμβούλων σε θέματα εξωτερικής πολιτικής και άμυνας. Τώρα,
Η αποτροπή της χώρας δεν είναι πειστική και τα όσα εξαγγέλλει η κυβέρνηση είναι αλλοπρόσαλλα. Περισσότερο αναζητά να αγοράσει προστασία παρά να συγκροτήσει αποτελεσματικές ένοπλες δυνάμεις.
Μια υψηλού επιπέδου ομάδα στρατιωτικών συμβούλων θα σας ενημερώσει αν τα δόγματα άλλαξαν και οι μέθοδοι προστασίας της ακεραιότητας της χώρας μεταβλήθηκαν.
Το ίδιο και στην εξωτερική πολιτική. Η Τουρκία όχι μόνο αναβαθμίζεται αλλά θα ζητήσει ανταλλάγματα σε βάρος της Ελλάδας για να διαδραματίσει τον ρόλο που θέλουν να της αναθέσουν στην περιοχή ΗΠΑ και Ισραήλ. Ελλάδα και Κύπρος πιθανόν να βρεθούν στο μενού. Πρέπει να βγάλετε την χώρα από αυτό το αδιέξοδο. Υπάρχουν άνθρωποι που μπορούν να σας βοηθήσουν. Το κόμμα σας δεν έχει επιλογή να ακολουθήσει υποχωρητική πολιτική απέναντι στην Τουρκία. Δεν το επιτρέπει ο χώρος που θέλετε να εκφράσετε. Πρέπει να ξεκαθαρίσετε τι θέλετε και να βρείτε τρόπο να το επιτύχετε. Η αδράνειά σας είναι εντυπωσιακή.
Και ενώ στον τομέα των λεπτομερειών διαμόρφωσης πολιτικής τις προτάσεις για να επιλέξετε θα τις αναλάβουν ομάδες ειδικών, στον τομέα της προώθησης διεθνώς της πολιτικής σας πρέπει να αναλάβετε διεθνή δραστηριότητα εσείς.
Πρέπει να πρωταγωνιστήσετε σε ευρωπαϊκό επίπεδο για μια νέα ευρωπαϊκή εξωτερική πολιτική και μια πολιτική άμυνας που δεν θα βάζει την Τουρκία στον πυρήνα των ευρωπαϊκών εξελίξεων.
Να διαμορφώσετε πολιτικές συμμαχίες και συσχετισμούς που θα είναι ευνοϊκοί για την προοπτική της Ευρώπης όπως την ήθελαν οι λαοί της χωρίς εξαρτήσεις από δυνάμεις τύπου Τουρκίας.
Πρέπει να επαναφέρετε την εξωτερική πολιτική της χώρας σε μια ισορροπία την οποία διατάραξε με δυσμενείς επιπτώσεις ο κ. Μητσοτάκης.
Πρέπει να βρείτε τρόπο να επισκεφθείτε τις ΗΠΑ. Αναζητούν πολιτικές δυνάμεις για να συζητήσουν μαζί τους. Ο παλιός κόσμος τελείωσε. Δεν θα επανέλθει. Προσαρμοστείτε στον νέο προφυλάσσοντας, κυρίως, την ακεραιότητα της χώρας.
Πρέπει να αναπτύξετε διεθνή δραστηριότητα και να αφήσετε τα μικροκομματικά. Κράτος θα διοικήσετε όχι φοιτητικό σύλλογο.
Ξεκαθαρίστε, λοιπόν, τι θέλετε με βάση την ιστορία του κόμματός σας και τις σημερινές απαιτήσεις του χώρου που θέλετε να εκφράσετε και αρχίστε μια διεθνή δραστηριότητα.
3.-Τρίτο και τελευταίο. Το ΠΑΣΟΚ ενώ, αρχικά, ανύψωσε την ελληνική περιφέρεια, στη συνέχεια την διέλυσε. Φέρει την ευθύνη για τον περίφημο Καλλικράτη που έχει διαλύσει την επικράτεια. Η χώρα χρειάζεται μια νέα δομή με έμφαση στην λογική της κοινότητας.
Χρειάζεται και κάτι άλλο. Περιφερειακή πολιτική. Αποστασιοποιηθείτε από τον συγκεντρωτισμό και ενισχύστε την περιφέρεια. Θα σας ευγνωμονούν και οι πολίτες της περιφέρειας και της Αθήνας.
Η Αθήνα λειτουργεί σας μαύρη τρύπα που καταπίνει τα πάντα. Αλλάξτε αυτήν την τάση.
Δώστε έμφαση στον πρωτογενή τομέα.
Και κάτι ακόμη. Οι τεχνολογικές εξελίξεις είναι ραγδαίες. Όσο και αν σας φαίνεται παράξενο υπάρχει και σ αυτές η έννοια της Δεξιάς του Κέντρου και της Αριστεράς. Παρακολουθήστε τες με μια ομάδα ειδικών επιστημόνων. Η χώρα έχει αρκετούς. Τείνει να μεταβληθεί ο άνθρωπος ως είδος.
Αυτά κ. Πρόεδρε. Σκεφτείτε τα και αποφασίστε. Κάτι κάντε αν θέλετε να βγείτε μπροστά.
Από την εποχή του προγράμματος Apollo, η Αμερική δεν είχε ξαναγοητευτεί τόσο από την υπόσχεση της τεχνολογίας. Ο Έλον Μασκ, ο στενότερος σύμβουλος του προέδρου Ντόναλντ Τραμπ, ίδρυσε και διευθύνει μια εταιρεία που είναι περισσότερο γνωστή για τα διαστημικά της εγχειρήματα και τον στόχο της να δημιουργήσει αποικία στον Άρη. Η NASA σχεδιάζει να φέρει ξανά Αμερικανούς αστροναύτες στο φεγγάρι για πρώτη φορά από το 1972. Οι πρόσφατες εξελίξεις στην τεχνητή νοημοσύνη υπόσχονται να μεταμορφώσουν τον τρόπο που εργαζόμαστε και ζούμε. Μια νέα γενιά καινοτόμων —η λεγόμενη «τεχνολογική δεξιά»— προωθεί αυτές τις εξελίξεις, σκιαγραφώντας ένα σχεδόν ουτοπικό όραμα για το μέλλον της ανθρωπότητας. Παρά τις τραχιές τους πλευρές, η άνοδος προσωπικοτήτων όπως ο Μασκ, ο Μαρκ Αντρέσεν, ο Τζεφ Μπέζος και άλλοι εκπροσωπεί κάτι βαθιά ελπιδοφόρο: μια μακρόχρονα καταπιεσμένη ελπίδα που αρχίζει να αναβλύζει κάτω από την επιφάνεια του μεταμοντέρνου μας πεσιμισμού.
Η αμερικανική αισιοδοξία κορυφώθηκε στα μέσα του 20ού αιώνα. Βρισκόμασταν στην κορυφή του κόσμου μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Οι Ηνωμένες Πολιτείες παρήγαν πάνω από το μισό της παγκόσμιας οικονομικής δραστηριότητας, το κοινό διακατεχόταν από μια βαθιά αίσθηση πολιτισμικής αυτοπεποίθησης, και η επιστημονική κοινότητα βρισκόταν βυθισμένη σε ανακαλύψεις που υπόσχονταν να αλλάξουν τον κόσμο. Αλλά στη συνέχεια σκοντάψαμε. Πολλά από όσα μας υποσχέθηκαν—ηλεκτρισμός με μηδενικό κόστος, ιπτάμενα αυτοκίνητα, διαγαλαξιακές αποικίες—δεν υλοποιήθηκαν ποτέ. Πολλές από τις στρατιωτικές επεμβάσεις μας στο εξωτερικό, αν και ξεκίνησαν με τις καλύτερες προθέσεις, κατέληξαν σε αθόρυβες ή ακόμα και καταστροφικές αποχωρήσεις (η Σαϊγκόν και η Καμπούλ είναι χαρακτηριστικά παραδείγματα). Αυτές οι πολιτισμικές διαψεύσεις μάς δίδαξαν κάτι: Η ιστορία συμβαίνει στον άνθρωπο. Το καλύτερο που μπορούμε να κάνουμε είναι να τη διαχειριστούμε.
Ο σύγχρονος κλιματικός συναγερμός ενσαρκώνει αυτόν τον πεσιμισμό, με τους υπέρμαχούς του να υποστηρίζουν πως ο ανεπτυγμένος κόσμος πρέπει να μάθει να ζει χωρίς αφθονία. Μια μικρή αλλά ηχηρή μειοψηφία από αυτούς τους απαισιόδοξους απορρίπτει ακόμα και την ιδέα της τεκνογονίας, υποστηρίζοντας ότι το να φέρεις ένα παιδί σε έναν φλεγόμενο κόσμο δεν προσφέρει τίποτε άλλο παρά επιπλέον απελπισία. Από την εποχή που υπερηφανευόμασταν για την αμερικανική ιδιοφυΐα, περάσαμε στο να υψώνουμε τη λευκή σημαία.
Η τεχνολογική δεξιά απορρίπτει αυτή τη λευκή σημαία. «Η ιστορία μπορεί να συμβαίνει στον άνθρωπο», λένε τα μέλη της, «αλλά και ο άνθρωπος συμβαίνει στην ιστορία». Δεν είναι τυχαίο, λοιπόν, ότι το εισαγωγικό απόφθεγμα στο νέο βιβλίο του συνιδρυτή της Palantir, The Technological Republic, αποδίδεται στον Γιόχαν Βόλφγκανγκ φον Γκαίτε. Από όλες τις πολιτικές τάσεις της σύγχρονης εποχής, η τεχνολογική δεξιά εκφράζει με τον πιο έντονο τρόπο την φαστιανή παρόρμηση: την προθυμία να παραμεριστούν ηθικές αρχές προς χάρη της προόδου. Αν η κλιματική απαισιοδοξία κατοικεί στο ένα άκρο του φάσματος —την πλήρη υποταγή στη φύση, την αυστηρή καταδίκη της ανθρώπινης φιλοδοξίας— τότε οι φαστιανοί κατοικούν στο άλλο: πρόοδος πάνω απ’ όλα· ολοκληρωτικός πόλεμος κατά της φύσης.
Καθώς αυτό το ρεύμα αποκτά μορφή, οι ηγέτες του εμφανίζονται για να καθορίσουν το μέλλον της τεχνολογικής εξέλιξης. Και, ταυτόχρονα, ελπίζουν να καθορίσουν και το μέλλον της Αμερικής. Ο Πίτερ Τιλ, συνιδρυτής του PayPal και αποκαλούμενος «προφήτης» της τεχνολογικής δεξιάς, σκιαγράφησε αυτό το όραμα στο μανιφέστο του το 2014, Zero to One, με υπότιτλο: «Σημειώσεις για Start-Ups ή Πώς να Χτίσεις το Μέλλον». Το Zero to One αναφέρεται χαριτολογώντας από πολλούς τεχνολόγους και ιδρυτές νεοφυών επιχειρήσεων ως «η Βίβλος» τους. Αλλά ο Τιλ, που είναι επίσης συνιδρυτής του κολοσσού λογισμικού Palantir, δεν είναι ο μόνος της τεχνολογικής δεξιάς που επιχειρεί να αποτυπώσει τη σκέψη του στο χαρτί: τον Φεβρουάριο, ο έτερος συνιδρυτής της Palantir, Άλεξ Καρπ, δημοσίευσε το The Technological Republic, ένα βιβλίο που ενδέχεται να αποδειχθεί εξίσου επιδραστικό με το Zero to One.
Στο βιβλίο του, ο Άλεξ Καρπ υποστηρίζει πως τα μέσα σκληρής ισχύος—πύραυλοι, πλοία, drones, ακόμα και πυρηνικά όπλα—είναι απαραίτητα για τη διατήρηση της αμερικανικής κυριαρχίας, και πως οι δεκαετίες αδιαμφισβήτητης ηγεμονίας της Αμερικής μας βύθισαν σε εφησυχασμό. Η πραγματική ισχύς, λέει, εδράζεται στη δύναμη—ή τουλάχιστον στην πειστική απειλή χρήσης της. Όμως, ενώ το κέντρο της τεχνολογικής καινοτομίας σήμερα, η Silicon Valley, είναι γεμάτο από εξαιρετικά ικανούς ανθρώπους πρόθυμους να αφιερώσουν το ταλέντο τους στη δημιουργία εθιστικών αλγορίθμων για τα social media, οι ίδιοι αποφεύγουν να εμπλακούν με οτιδήποτε σχετίζεται με τον στρατό, επικαλούμενοι ηθικές αντιρρήσεις. Γι’ αυτό ο Καρπ συνίδρυσε την Palantir: για να δημιουργήσει μια απροκάλυπτα φιλοαμερικανική εταιρεία που θα κατευθύνει την πνευματική ισχύ της Silicon Valley προς όφελος της εθνικής ασφάλειας.
Αυτή η εισαγωγική τοποθέτηση προετοιμάζει το έδαφος για τη διάγνωση του Καρπ σχετικά με την αμερικανική παρακμή: πάσχουμε από μια κρίση ηθικού σχετικισμού. Βασιζόμενος στις παρατηρήσεις του πολιτικού φιλοσόφου Άλαν Μπλουμ, όπως διατυπώθηκαν στο δημοφιλές του βιβλίο The Closing of the American Mind, ο Καρπ καταδικάζει με σφοδρότητα τον «κακοκρυμμένο μηδενισμό» που, κατά τη γνώμη του, διαποτίζει την ακαδημαϊκή κοινότητα και την κοινωνία συνολικά. Η λύση που προτείνει είναι ξεκάθαρη: οι σύγχρονοι άνδρες και γυναίκες πρέπει να δεσμευτούν σε κάτι στο οποίο πιστεύουν πραγματικά—και να πιστεύουν σε αυτό βαθιά.
Αλλά σε τι ακριβώς θα πρέπει να πιστέψουν αυτοί οι σύγχρονοι άντρες και γυναίκες; Ο Καρπ αφήνει αυτό το ερώτημα εντελώς ανοιχτό, πέρα από κάποιες γενικόλογες αναφορές στο «αμερικανικό εθνικό συμφέρον». Και αυτή η ηθική ασάφεια αποτελεί σύμπτωμα της πιο βαθιάς αδυναμίας στο εγχείρημα της τεχνολογικής δεξιάς: την αδυναμία της να αρθρώσει μια στιβαρή ηθική και πολιτική πρόταση. Πράγματι, πολλοί από την τεχνολογική δεξιά τρέφουν ειλικρινή θαυμασμό για το «αμερικανικό πρόταγμα»—και όχι άδικα. Βλέπουν τις προηγούμενες γενιές Αμερικανών (και ορισμένους σύγχρονους) με θαυμασμό, εξυμνώντας την εργασιακή τους ηθική, την αυτοπεποίθηση και την ικανότητά τους να επιτυγχάνουν σπουδαία πράγματα. Μια απλή ματιά στη διαδικτυακή δραστηριότητα πολλών από αυτούς τους τεχνολογικούς τιτάνες αρκεί, με memes που δοξάζουν την αμερικανική αρετή του παρελθόντος.
Ναι, χρειάζεται να αναζωογονήσουμε ό,τι καλύτερο έχει να προσφέρει η Αμερική. Αλλά τι ακριβώς είναι αυτό το «καλύτερο»; Πώς ανακτούμε το μεγαλείο μας; Τι είδους πολιτική και πολιτισμός το επιτρέπουν; Πώς ξαναχτίζουμε την πολιτισμική μας αυτοπεποίθηση; Η τεχνολογική δεξιά μένει σε μεγάλο βαθμό σιωπηλή μπροστά σε αυτά τα καίρια ερωτήματα. Λαχταρά την επιστροφή των «ισχυρών θεών», αλλά δεν γνωρίζει ποιους θεούς να επικαλεστεί. Και είναι αυτά τα ερωτήματα—τα πολιτικά—που πρέπει να απαντηθούν από όσους θέλουν να προωθήσουν ένα ανοιχτά πολιτικό σχέδιο. Οι υπαινιγμοί προς μια αόριστη έννοια του εθνικού συμφέροντος ή της προόδου δεν αρκούν.
Ο Καρπ, προς τιμήν του, το αντιλαμβάνεται εν μέρει: Η οικοδόμηση μιας «τεχνολογικής δημοκρατίας», γράφει, «θα απαιτήσει την αποδοχή της αξίας, της αρετής και του πολιτισμού—ακριβώς των πραγμάτων που η σύγχρονη γενιά διδάχτηκε να αποστρέφεται». Αλλά πώς φτάνουμε εκεί; Αν κάποιος διαβάσει μόνο The Technological Republic, θα καταλήξει με μια απάντηση που μοιάζει με μίγμα: άνθρωποι που ξαφνικά δεσμεύονται σε (ακόμα ακαθόριστα) ηθικά ιδανικά, το Κογκρέσο που αυξάνει τις επενδύσεις σε έρευνα και ανάπτυξη, και γραφειοκράτες που βελτιστοποιούν τις πολιτικές προμηθειών στρατιωτικού εξοπλισμού. Αυτές οι απαντήσεις είναι, στην καλύτερη περίπτωση, μερικές. Οι δύο τελευταίες είναι μεν εφαρμόσιμες πολιτικές, αλλά δυσανάλογες με το μέγεθος του εγχειρήματος. Η πρώτη—μια ξαφνική στροφή του κοινού προς την αρετή σε μαζικό επίπεδο—αγγίζει τα όρια της ουτοπίας.
Ένα μεγάλο μέρος της αδυναμίας της τεχνολογικής δεξιάς να απαντήσει πειστικά στα παραπάνω ερωτήματα εξηγείται από τη διαφορά ανάμεσα στον τρόπο σκέψης που απαιτείται για να επιτευχθούν τα (πραγματικά εντυπωσιακά) τεχνολογικά επιτεύγματα στα οποία έχουν αφοσιωθεί αυτοί οι καινοτόμοι καθ’ όλη τη διάρκεια της καριέρας τους—όπως εταιρείες που σημείωσαν τεράστια πρόοδο σε πεδία όπως η ιατρική τεχνολογία, οι επικοινωνίες και οι μεταφορές—και στον τύπο σκέψης που απαιτείται για να υλοποιηθούν φιλόδοξα πολιτικά εγχειρήματα. Είναι η διαφορά μεταξύ σκοπών και μέσων.
Ο Καρπ επανέρχεται ξανά και ξανά στη σημασία των αποτελεσμάτων. Η επιτυχία των προηγούμενων γενεών Αμερικανών καινοτόμων, ειδικά εκείνων που ακολούθησαν τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, στηρίχθηκε, λέει, σε μια «προσήλωση στην πρόοδο εις βάρος του θεάματος… στην απόρριψη μάταιων θεολογικών συζητήσεων υπέρ της έστω και ελάχιστης, συχνά ατελούς, προόδου». Μία από τις πιο πολύτιμες συνεισφορές της Silicon Valley—αυτό που ο Καρπ αποκαλεί «μηχανιστική νοοτροπία»—έγκειται ακριβώς σε αυτή την επίμονη προτίμηση των πρακτικών αποτελεσμάτων έναντι της αφηρημένης θεωρίας. Τέτοιες τοποθετήσεις βρίσκουν πρόσφορο έδαφος στο σημερινό πολιτικό κλίμα, ειδικά καθώς η κυβέρνηση Τραμπ προσπαθεί να αντιμετωπίσει τη σπατάλη, την απάτη και τις κακοδιαχειρίσεις που διαπερνούν τον γραφειοκρατικό κορμό του κρατικού μηχανισμού. Οι κυβερνητικές γραφειοκρατίες παγκοσμίως έχουν μετατραπεί σε αιχμαλώτους των διαδικασιών.
Ωστόσο, ενώ στον κόσμο των start-ups ο ιδρυτής σπάνια χρειάζεται να σκεφτεί πέρα από το κέρδος όσον αφορά τους τελικούς στόχους ενός εγχειρήματος, στην πολιτική ο προσδιορισμός των «τελικών σκοπών» είναι πολύ πιο ανοιχτός, πολυδιάστατος και συχνά αντιφατικός. Ο τελικός σκοπός της πολιτικής επιστήμης, σύμφωνα με τον Αριστοτέλη, είναι η ευδαιμονία—μια έννοια που, στα αγγλικά, αποδίδεται κατά προσέγγιση ως “flourishing” (ανθρώπινη ακμή ή άνθιση)—ένας σκοπός σαφώς πιο δύσκολος να οριστεί, πόσο μάλλον να ποσοτικοποιηθεί, σε σύγκριση με το κέρδος ή την αύξηση χρηστών. Ο Μπλεζ Πασκάλ το έθεσε εύστοχα όταν έγραφε για τη δικαιοσύνη και την αλήθεια: είναι «δύο τόσο λεπτά σημεία, που τα εργαλεία μας είναι υπερβολικά αμβλύα για να τα αγγίξουν με ακρίβεια».
Με πιο απλά λόγια, η τεχνολογική δεξιά διαπρέπει στην επίτευξη αντικειμενικών στόχων. Όμως, όταν κανείς εισέρχεται στον χώρο της πολιτικής, οφείλει να αναμετρηθεί και με υποκειμενικούς στόχους: όχι απλώς το να χτίσει, για παράδειγμα, έναν ισχυρό και αποτελεσματικό στρατό, αλλά και να απαντήσει στο ερώτημα—γιατί να έχουμε αυτή τη στρατιωτική ισχύ; Πού και πότε πρέπει να τη χρησιμοποιούμε; Για ποιους σκοπούς; Το γεγονός ότι η σύγχρονη πολιτική σπάνια αφήνει χώρο για σοβαρό στοχασμό γύρω από το τι συνιστά ανθρώπινη ευδαιμονία (flourishing) δεν σημαίνει πως πρέπει να εγκαταλείψουμε πλήρως το εγχείρημα.
Αντιμέτωποι με αυτό το θεμελιώδες εμπόδιο, ορισμένοι στον χώρο της τεχνολογικής δεξιάς ταυτίζουν την ευδαιμονία με την πρόοδο, πιστεύοντας ότι έτσι βρίσκουν σταθερό έδαφος. Όμως η πρόοδος προϋποθέτει την ύπαρξη κάποιου τελικού σκοπού που αξίζει να επιδιώξουμε. Δεν υποστηρίζω πως ο Καρπ και οι όμοιοί του αγνοούν αυτό το πρόβλημα. Το αντίθετο—φαίνεται ξεκάθαρα ότι κατανοούν την ανάγκη για αναζωογόνηση της εθνικής φιλοδοξίας και για την επαναδιεκδίκηση ενός συλλογικού σκοπού. Αυτό που τονίζεται εδώ είναι πως πρέπει να αφιερώσουν περισσότερο χρόνο στο ερώτημα: σε τι είδους μέλλον στοχεύουν πραγματικά;
Το πώς πρέπει να οριστεί και να επιτευχθεί η ανθρώπινη ευδαιμονία στη δική μας εποχή, υπό το πρίσμα της τεχνολογικής εξέλιξης, αποτελεί ένα έργο τόσο φιλόδοξο, που ξεπερνά τα όρια αυτής της ανάλυσης. Ωστόσο, πρέπει να αναγνωρίσουμε πως για να ευοδωθούν οι ευγενέστερες πολιτικές φιλοδοξίες της τεχνολογικής δεξιάς—η αναβίωση ενός πολιτισμού που ονειρεύεται και επιτυγχάνει σπουδαία πράγματα, μια κυβέρνηση ικανή να υπηρετεί ουσιαστικά τους πολίτες της, και ένας μηχανισμός εθνικής ασφάλειας που να μπορεί να προασπίζει τα συμφέροντα και τη δικαιοσύνη—θα πρέπει αυτό το όραμα να θεμελιώνεται σε κάτι πολύ πιο ουσιαστικό από τη θολή έννοια της «προόδου».
Εδώ παρουσιάζονται μερικά βασικά σημεία από τα οποία η τεχνολογική δεξιά μπορεί να ξεκινήσει, εάν θέλει να διαμορφώσει μια πιο συγκροτημένη και ουσιαστική πρόταση για την ανθρώπινη ευδαιμονία.
Πρώτον, οφείλουν να προωθήσουν το πολιτικό και πολιτισμικό ήθος που κατέστησε μεγάλη την Αμερική: τον ρεπουμπλικανισμό. Όπως τον διατύπωσε ο Μοντεσκιέ, ο ρεπουμπλικανισμός είναι μια μορφή διακυβέρνησης όπου η εξουσία ανήκει στον λαό—όχι σε δικτάτορες (δεσποτισμός), ούτε σε βασιλιάδες (μοναρχία). Ενώ η τιμή είναι η κινητήρια δύναμη της μοναρχίας και ο φόβος εκείνη του δεσποτισμού, οι δημοκρατίες κινούνται από την αρετή. «Δεν απαιτείται ιδιαίτερη εντιμότητα για να συντηρηθεί μια μοναρχία ή ένας δεσποτισμός: η ισχύς των νόμων στην πρώτη και το χέρι του πρίγκιπα στη δεύτερη αρκούν για να κατευθύνουν τα πάντα», έγραφε ο Μοντεσκιέ. «Αντιθέτως, σε μια λαϊκή πολιτεία χρειάζεται μια επιπλέον κινητήριος δύναμη: η αρετή». Με άλλα λόγια, ο ρεπουμπλικανισμός προβάλλει την ικανότητα των πολιτών να αυτοκυβερνώνται τόσο σε προσωπικό όσο και σε πολιτικό επίπεδο, κάτι που απαιτεί και καλλιεργεί πολιτική αρετή.
Η αρετή δεν εκφράζεται μόνο μέσω της ψήφου ή της συμμετοχής σε δημόσιες συνελεύσεις. Εκφράζεται στον τρόπο με τον οποίο το άτομο δρα μέσα στον κόσμο. Αντί να περιμένουν από το κράτος να δράσει, οι ρεπουμπλικανοί πολίτες αναλαμβάνουν πρωτοβουλία. Ο Αλέξις ντε Τοκβίλ το διατύπωσε εύστοχα στο Η Δημοκρατία στην Αμερική: «Όπου βλέπεις στην κορυφή κάποιου νέου εγχειρήματος τη γαλλική κυβέρνηση… στις Ηνωμένες Πολιτείες σίγουρα θα δεις μια ένωση πολιτών».
Η αρετή, ως θεμέλιο του ρεπουμπλικανισμού, προϋποθέτει την επαναφορά της αυτοδιακυβέρνησης. Στη δική μας υπερδιοικούμενη, υπεργραφειοκρατική κοινωνία, το βασικό ερώτημα δεν είναι πια «Πώς το κάνουμε να συμβεί;» αλλά «Πώς πείθουμε τη διοίκηση να μας αφήσει να το κάνουμε;». Εδώ είναι που τα αντι-διαχειριστικά αντανακλαστικά της τεχνολογικής δεξιάς είναι απολύτως εύστοχα. Χρειαζόμαστε περισσότερους ανθρώπους στην κυβέρνηση και στη βιομηχανία που να σκέφτονται πώς να κάνουν τα πράγματα να προχωρούν, όχι πώς να επιβιώσουν μέσα στη δίνη των κανονισμών. Οι άνθρωποι δεν πρέπει απλώς να νιώθουν πως οι πράξεις τους έχουν αντίκτυπο στον κόσμο—πρέπει να έχουν όντως τα μέσα και την εξουσία να δρουν. Πρέπει να ενδυναμωθούν ώστε να κυβερνούν τις ζωές τους και να μάθουν πώς να κυβερνούν και άλλους.
Ο ρεπουμπλικανισμός είναι η πολιτική θεωρία που η τεχνολογική δεξιά οφείλει να αγκαλιάσει—αν πράγματι επιθυμεί να μετασχηματίσει όχι μόνο την τεχνολογία, αλλά και τον πολιτισμό που τη γεννά και τη στηρίζει.
Θες να συνεχίσουμε με τις υπόλοιπες αρχές που θα μπορούσαν να αποτελέσουν θεμέλια για την τεχνολογική δεξιά; Ή μήπως να το δούμε πιο κριτικά—τι λείπει ή πού αυτό το όραμα μπορεί να αποτύχει στην πράξη;
Δεύτερον, η τεχνολογική δεξιά πρέπει να θεμελιώσει τις φιλοδοξίες της σε έναν ανανεωμένο ουμανισμό. Πολλοί Αμερικανοί αντιμετωπίζουν την τεχνολογική πρόοδο με καχυποψία—και δικαιολογημένα. Φοβούνται πως η αυτοματοποίηση θα τους πάρει τη δουλειά· πως η τεχνητή νοημοσύνη θα καταστήσει τον άνθρωπο περιττό. Υπάρχουν, επίσης, βαθιά ηθικά διλήμματα γύρω από τη γενετική μηχανική και τις ταχύτατα εξελισσόμενες μορφές AI. Οι τεχνολόγοι θα έκαναν μεγάλο λάθος αν αντιμετώπιζαν αυτές τις ειλικρινείς ανησυχίες ως απλούς νοσταλγικούς αναστεναγμούς. Οι πολίτες, ιδιαίτερα μέσα σε μια ρεπουμπλικανική παράδοση, έχουν κάθε δικαίωμα να θέτουν τέτοια ερωτήματα—και, στην πραγματικότητα, οφείλουν να τα θέτουν, αν θέλουμε να διατηρήσουμε έστω και ίχνη αυτοκυβέρνησης.
Δεν αρκεί να αποδεχτούμε την τεχνολογία. Πρέπει να την υποτάξουμε σε ανθρώπινους σκοπούς. Οτιδήποτε λιγότερο θα σήμαινε πως απλώς αντικαθιστούμε την αδυναμία μας μπροστά στην στασιμότητα με μια νέα μορφή αδυναμίας—αυτήν που προκύπτει όταν δεν μπορούμε να ελέγξουμε την ίδια την ανάπτυξη.
Τρίτον και τελευταίο, η τεχνολογική δεξιά πρέπει να ανοίξει τον διάλογο με τον αμερικανικό λαό. Ένα από τα βασικά σφάλματα της απερχόμενης προοδευτικής ελίτ—της ελίτ των τεχνοκρατών και των κεντρικών σχεδιαστών—ήταν η έλλειψη εμπιστοσύνης στον μέσο πολίτη. Η τεχνολογική δεξιά δεν πρέπει να επαναλάβει αυτό το λάθος. Αν θέλουν να συρρικνώσουν τη γραφειοκρατία και να στραφούν σε μια πολιτική «του πράττειν», τότε πρέπει να το επικοινωνήσουν απευθείας στους πολίτες—και να τους πείσουν ότι αυτό είναι το σωστό. Πώς μπορεί να γίνει αυτό;
Ο Καρπ και ο Τιλ έχουν ήδη ξεκινήσει σωστά: έχουν καταγράψει τις απόψεις τους σε προσβάσιμα βιβλία. Όμως αυτό δεν αρκεί. Τα μέλη της τεχνολογικής δεξιάς θα πρέπει να πάνε πιο πέρα—να στηρίξουν δημοφιλή μέσα που ασχολούνται με αυτά τα ζητήματα, να εμφανίζονται σε podcasts και ενημερωτικές εκπομπές για να προβάλλουν τις ιδέες τους, και, εν τέλει, να υποστηρίξουν πολιτικούς που είναι διατεθειμένοι να θέσουν αυτές τις προτάσεις ενώπιον του εκλογικού σώματος.
Η θεωρία τους για την αμερικανική παρακμή είναι, αναμφίβολα, από τις πιο πειστικές που υπάρχουν αυτή τη στιγμή. Αγγίζουν πραγματικά προβλήματα και αναζητούν ουσιαστικές λύσεις. Και το σημαντικότερο; Έχουν τα μέσα και τα χρήματα για να κάνουν τεράστια διαφορά.
Οφείλουμε να αποδώσουμε εύσημα στην τεχνολογική δεξιά που κατάφερε να αναβιώσει μια ελπίδα στις δυνατότητες της ανθρωπότητας—μια ελπίδα που τόσο έχουμε ανάγκη μέσα στη μεταμοντέρνα μας παραίτηση και κόπωση. Όμως αυτή η ελπίδα πρέπει να θεμελιωθεί σε νέα στηρίγματα, «λαξευμένα από το συμπαγές λατομείο της νηφάλιας λογικής»: έναν νέο ουμανισμό, ριζωμένο στην αρχή της αυτοκυβέρνησης—με άλλα λόγια, έναν νέο ρεπουμπλικανισμό.
Joe Pitts
Ο Joe Pitts είναι ειδικός στη δημόσια πολιτική, με επαγγελματική δραστηριότητα στην Ουάσιγκτον D.C. Κατάγεται από την Αριζόνα.
Εδώ και χρόνια, ο ΟΗΕ και το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ, με επικεφαλής τον Κλάους Σβαμπ, προωθούν την παγκόσμια επιτήρηση με τη μορφή των λεγόμενων «έξυπνων πόλεων». Σκοπός της έξυπνης πόλης, όπως φαίνεται από την ευρεία εφαρμογή της στην Κίνα, είναι κατά κύριο λόγο η κρατική επιτήρηση, ακολουθούμενη από πλήρη παρακολούθηση και έλεγχο των κατοίκων, και η απρόσκοπτη εξαγωγή πληροφοριών από τα δεδομένα τους για το σύστημα κοινωνικών πιστώσεων. Ο Σβαμπ φαίνεται να είναι μεγάλος θαυμαστής του κινεζικού κομμουνιστικού κράτους, το οποίο επαίνεσε το 2022 ως «πρότυπο» προς μίμηση. Στη φωτογραφία: Ο Σβαμπ δίνει τα χέρια με τον Πρόεδρο της Κίνας Σι Τζινπίνγκ στο Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ, στις 17 Ιανουαρίου 2017 στο Νταβός της Ελβετίας. (Φωτογραφία Fabrice Coffrini/AFP μέσω Getty Images)
Μια φορά κι έναν καιρό, πολύ πριν από τα λοκντάουν για τον Covid-19, η Δύση προσποιήθηκε ότι ανησυχεί για θέματα όπως η ελευθερία, το δικαίωμα στην ιδιωτικότητα και τους κινδύνους παρακολούθησης και συλλογής πληροφοριών των πολιτών της. Το αστυνομοκρατούμενο κράτος της Κίνας χαρακτηρίστηκε ─τουλάχιστον δημοσίως─ ως βδέλυγμα που απειλούσε τα ανθρώπινα δικαιώματα, και όχι παράδειγμα προς μίμηση.
Δυστυχώς, αυτό δεν φαίνεται πλέον να ισχύει. Για χρόνια, στο όνομα της περιβαλλοντικής βιωσιμότητας, της ενεργειακής απόδοσης, της ασφάλειας και της ευκολίας, τα Ηνωμένα Έθνη και το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ (WEF), με επικεφαλής τον Κλάους Σβαμπ, προωθούν την παγκόσμια επιτήρηση με τη μορφή των λεγόμενων «έξυπνων πόλεων». Στην Κίνα, ήδη από το 2018, υπήρχαν πάνω από 500 έξυπνες πόλεις.
Κατά τη διάρκεια του Covid-19, τα Ηνωμένα Έθνη και το WEF χρησιμοποίησαν το σύνθημα: «Build Back Better»(χτίζοντας το μέλλον καλύτερα) ─το οποίο ανακυκλώθηκε από τον τότε πρόεδρο των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν. Αμέτρητοι ηγέτες κρατών, σαν μικρά προγραμματισμένα bots των Ηνωμένων Εθνών και του WEF, επαναλάμβαναν ασταμάτητα το σύνθημα, ενώ οι περισσότεροι ανυποψίαστοι πολίτες δεν είχαν ιδέα τι σήμαινε αυτό. Οι ηγέτες άρχισαν να ευχαριστούν την πανδημία του Covid-19 για την προσφορά της «ευκαιρίας» που δίνεται μια φορά στη ζωή για την αποκατάσταση όσων καταστροφών είχαν προκαλέσει οι δικές τους πολιτικές για την πανδημία, ιδίως τα λοκντάουν. Ο Μπάιντεν παρουσίασε ένα σχέδιο ενός τρισεκατομμυρίου δολαρίων, το Build Back Better, έχοντας ως μία από τις υψηλότερες προτεραιότητές του «την καταπολέμηση της κλιματικής αλλαγής» μέσω της δημιουργίας «έξυπνων υποδομών».
Το WEF, χωρίς να προσπαθεί να κρύψει τις κομμουνιστικές του φιλοδοξίες, υποστήριξε σε μια εφημερίδα ότι ο ίδιος ο καπιταλισμός θα έπρεπε να «επανεφευρεθεί». Όπως είναι γνωστό, ο Σβαμπ φαίνεται να είναι μεγάλος θαυμαστής του κινεζικού κομμουνιστικού κράτους, το οποίο επαίνεσε το 2022 ως «πρότυπο» προς μίμηση. «Πιστεύω ότι πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί στην επιβολή συστημάτων. Αλλά το κινεζικό μοντέλο είναι σίγουρα ένα πολύ ελκυστικό μοντέλο για αρκετές χώρες», δήλωσε ο Σβαμπ στην κινεζική κρατική τηλεόραση.
Ο τρόπος για να γίνει πράξη το «build back better», σύμφωνα με τον ΟΗΕ και το WEF, είναι η ίδρυση «έξυπνων πόλεων»:
«Περισσότερο από το 90% των κρουσμάτων COVID-19 έχουν εμφανιστεί σε αστικές περιοχές που έχουν βρεθεί στο επίκεντρο της πανδημίας […]. Τώρα είναι η ευκαιρία μας να ανακάμψουμε καλύτερα, χτίζοντας πόλεις πιο ανθεκτικές, ανοιχτές σε όλους, και βιώσιμες. Καινοτομίες και τεχνολογίες όπως το Διαδίκτυο των Πραγμάτων (IoT) ή η Τεχνητή Νοημοσύνη (AI) παρέχουν τη δυνατότητα αναβάθμισης αστικών υπηρεσιών και επίτευξης μεγαλύτερης διοικητικής αποτελεσματικότητας. Η έννοια των «έξυπνων πόλεων», που μπορεί να συμβάλει στην τόνωση της ανάπτυξης χωρίς αποκλεισμούς, στην προώθηση της κοινωνικής ένταξης, στη μείωση της κυκλοφοριακής συμφόρησης, στην καταπολέμηση των εγκλημάτων, στη βελτίωση της ανθεκτικότητας κατά τη διάρκεια φυσικών καταστροφών και στη μείωση των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου, μπορεί να δώσει μια λύση στα αστικά προβλήματα, τόσο στις αναπτυσσόμενες όσο και στις αναπτυγμένες χώρες».
Ο Σβαμπ παρομοίασε την «κλιματική αλλαγή» με τον Covid-19, αποκαλώντας τον μάλιστα «ιό» τον Δεκέμβριο του 2024:
«Έτσι είναι μια συνειδητοποίηση ότι τώρα, είναι γενικά αποδεκτό ότι η κλιματική αλλαγή, αν δεν την αντιμετωπίσουμε, θα μπορούσε να γίνει ο επόμενος μεγάλος, ας πούμε ιός, με πολύ πιο καταστροφικές και μακροπρόθεσμες συνέπειες σε σύγκριση με τον COVID-19».
Στα χαρτιά, η έξυπνη πόλη συνήθως προωθείται ως τεχνο-ουτοπική ευλογία. Το National Geographic, σε ένα κείμενο για παιδιά, την ορίζει ως εξής:
«Έξυπνη πόλη, λοιπόν, είναι μια πόλη στην οποία αναπτύσσεται μια σουίτα αισθητήρων (συνήθως εκατοντάδων ή χιλιάδων) για τη συλλογή ηλεκτρονικών δεδομένων από ανθρώπους και υποδομές, ώστε να βελτιωθεί η αποτελεσματικότητα και η ποιότητα ζωής. Οι κάτοικοι και οι εργαζόμενοι στην πόλη, με τη σειρά τους, μπορούν να έχουν εφαρμογές που τους επιτρέπουν να έχουν πρόσβαση στις υπηρεσίες της πόλης, να λαμβάνουν και να εκδίδουν αναφορές για διακοπές λειτουργίας ρεύματος, να ενημερώνονται σχετικά με ατυχήματα και εγκλήματα, να πληρώνουν φόρους, τέλη και τα σχετικά. Στην έξυπνη πόλη, δίνεται έμφαση στην αποτελεσματικότητα και τη βιωσιμότητα».
Στην πραγματικότητα, ο σκοπός της έξυπνης πόλης, όπως φαίνεται από την ευρεία εφαρμογή της στην Κίνα, έχει μικρή σχέση με τη βελτίωση της ποιότητας ζωής. Αντίθετα, πρόκειται κατά κύριο λόγο για κρατική επιτήρηση, ακολουθούμενη από πλήρη παρακολούθηση και έλεγχο των κατοίκων και την ανεμπόδιστη εξαγωγή πληροφοριών για το χρηματοπιστωτικό κοινωνικό σύστημα. Σύμφωνα με το MIT Technology Review:
«Η κυβέρνηση φαίνεται να πιστεύει ότι όλα αυτά τα προβλήματα συνδέονται χαλαρά με την έλλειψη εμπιστοσύνης, και ότι η οικοδόμηση εμπιστοσύνης απαιτεί μια ενιαία λύση. Έτσι, όπως η αξιολόγηση της οικονομικής πιστοληπτικής ικανότητας βοηθά στην αξιολόγηση της φερεγγυότητας ενός ατόμου, η κυβέρνηση πιστεύει ότι κάποια μορφή “κοινωνικής πίστης” μπορεί κατά τα άλλα να βοηθήσει τους ανθρώπους να αξιολογήσουν την αξιοπιστία των άλλων».
Η προπαγάνδα του National Geographic σχετικά με τα οφέλη των έξυπνων πόλεων απηχεί τρομακτικά τον τρόπο με τον οποίο οι Κινέζοι κομμουνιστές προώθησαν την έξυπνη πόλη όταν ήταν ακόμη στα σπάργανα. Ο δήμαρχος Τσεν Σινφά του Καραμάι, μιας πόλης στο Σινγιάνγκ, δήλωσε το 2012:
«Η τεχνολογία της πληροφορίας δεν αφορά μόνο την τεχνολογία. Θα πρέπει να ενσωματωθεί σε όλες τις πτυχές της ζωής στην πόλη μας και να κάνει τη ζωή των ανθρώπων πιο άνετη. Η “έξυπνη πόλη” θα μπορούσε επίσης να προειδοποιήσει τους ηγέτες των πόλεων όπως εγώ για το τι πρέπει να γίνει επειγόντως σχετικά με τη διαχείριση της πόλης ή τις καταστάσεις έκτακτης ανάγκης. Για το Kαραμάι, αυτό δεν αποτελεί το μέλλον, αλλά πρόκειται για αυτό που συμβαίνει τώρα».
Το Σινγιάνγκ είναι μια «αυτόνομη περιοχή» στην Κίνα, όπου οι εθνοτικοί Ουιγούροι ήταν από τους πρώτους στη χώρα που παρακολουθούνταν με τεχνολογία επιτήρησης και αναγνώρισης προσώπου 24/7.
Οι έξυπνες πόλεις, στην πραγματικότητα, είναι μια κινεζική κομμουνιστική ιδέα, που καθιερώθηκε από την κινεζική κυβέρνηση στο 12ο Πενταετές Σχέδιό της, που εκδόθηκε το 2011.
Στην Κίνα, οι έξυπνες πόλεις έχουν σκόπιμα εξελιχθεί σε τρομακτικούς τυραννικούς εφιάλτες. Σε πολλές πόλεις, μεταξύ των οποίων η Σαγκάη και το Χανγκζού, η κάθε περιοχή έχει ένα κέντρο δεδομένων, γνωστό ως «City Brain» (εγκέφαλος της πόλης), που παρακολουθεί και αποθηκεύει απίστευτες ποσότητες πληροφοριών για όλους τους πολίτες. Τα δεδομένα συλλέγονται από εκατομμύρια κάμερες παρακολούθησης με τεχνολογία αναγνώρισης προσώπου, με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης. Όλες καταγράφουν τις πιο μικρές λεπτομέρειες, όπως το αν ένας εργάτης οικοδομών φοράει το κράνος του στη δουλειά, αν κάποιος πέταξε τα σκουπίδια σε μέρος που δεν έπρεπε, και άλλες μικρές παραβάσεις. Οι αστυνομικές περιπολίες έχουν πρόσβαση στα συστήματα παρακολούθησης μέσω μιας εφαρμογής για κινητά, για να τους επιτρέπεται να ενεργούν άμεσα σε τυχόν παραβάσεις του νόμου.
Αυτό το ίδιο «έξυπνο» σύστημα προωθείται παντού στην Κίνα. Σύμφωνα με την Deutsche Welle, «τα κρατικά μέσα ενημέρωσης της Κίνας καυχώνται ότι η αστυνομία μπορεί να εντοπίσει οποιονδήποτε στο δρόμο μέσα σε ένα μόνο δευτερόλεπτο». Οι κινέζοι πολίτες παρακολουθούνται σε κάθε βήμα της καθημερινής τους ζωής, ακόμη και όταν περνούν τη είσοδο της πολυκατοικίας τους: κατά τη διάρκεια των λοκντάουν, η αστυνομία μπορούσε να ενεργήσει άμεσα σε περίπτωση που κάποιος τολμούσε να αψηφήσει την απαγόρευση εξόδου.
Εάν ένας πολίτης υποπέσει σε αδικήματα, μειώνεται η πιστοληπτική του ικανότητα, γεγονός που με τη σειρά του μπορεί να τον εντάξει στη μαύρη λίστα και να μην μπορεί να κάνει αεροπορικά ή σιδηροδρομικά ταξίδια, να του απαγορευτεί η έξοδος από τη χώρα, να μην μπορεί να έχει πρόσβαση σε υπηρεσίες, και ίσως να μην μπορεί να νοικιάσει σπίτι. Αυτό είναι το κινεζικό σύστημα που ο Σβαμπ θαυμάζει τόσο ανοιχτά.
Αυτές οι απολυταρχικές, φρικιαστικές πτυχές των έξυπνων πόλεων, τις οποίες ο Σβαμπ και οι υπέρμαχοι της παγκοσμιοποίησης του WEF φαίνεται να θαυμάζουν τόσο πολύ, καθώς και η προέλευσή τους, σπάνια, έως ποτέ δεν αναφέρονται από τα συμβατικά μέσα ενημέρωσης όταν περιγράφουν τη έννοια. Σύμφωνα με ένα άρθρο του World Population Review το 2024:
«Με τον αυξανόμενο αστικό πληθυσμό σε ολόκληρο τον κόσμο, οι έξυπνες πόλεις και η τεχνολογία τους επιτρέπουν στις κυβερνήσεις να παρακολουθούν και να βελτιώνουν τις οικονομικές, κοινωνικές και περιβαλλοντικές πτυχές της ζωής των κατοίκων και των επισκεπτών της, κάνοντας τη ζωή πιο ευχάριστη, αποτελεσματική και βιώσιμη. Δημόσιες και ιδιωτικές εταιρείες και ομοσπονδιακές, πολιτειακές και αστικές κυβερνήσεις συνεργάζονται για να κάνουν δυνατές τις έξυπνες πόλεις.
Οι πρώτες έξυπνες πόλεις στην Ευρώπη ήταν η Βαρκελώνη και το Άμστερνταμ […]. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, το Σαν Φρανσίσκο, η Ατλάντα, η Νέα Υόρκη, το Μαϊάμι, το Ντένβερ, η Βοστώνη, το Κολόμπους, το Σικάγο και το Κάνσας Σίτι ήταν από τις πρώτες έξυπνες πόλεις των ΗΠΑ».
Δεν γίνεται καμία αναφορά στην Κίνα και τις περισσότερες από 500 έξυπνες πόλεις της, γιατί αυτό μπορεί να κάνει τους ανθρώπους να αρχίσουν να αμφισβητούν το σχέδιο. Καλύτερα να προσποιούμαστε ότι είναι ευρωπαϊκή ιδέα.
Το 2023 το Mobile Magazineυποστήριξε ψευδώς ότι «οι 10 κορυφαίες έξυπνες πόλεις που καθορίζουν τον ρυθμό της παγκόσμιας καινοτομίας» βρίσκονται στην Ευρώπη, ακολουθούμενες από τις ΗΠΑ, και ότι «υπάρχουν σήμερα περισσότερες από 140 έξυπνες πόλεις σε ολόκληρο τον κόσμο» ─παραλείποντας εντελώς οποιαδήποτε αναφορά στην Κίνα και τις περισσότερες από τις 500 έξυπνες πόλεις της.
Το 2014, όταν ο δημόσιος διάλογος για το θέμα εξακολουθούσε να περιλαμβάνει κριτική για τις κινεζικές έξυπνες πόλεις, το Επιχειρηματικό Συμβούλιο ΗΠΑ-Κίνας έγραψε:
«Ακόμη πιο δυσοίωνα, τέτοια συστήματα προσφέρουν ένα άνευ προηγουμένου επίπεδο επιτήρησης και ελέγχου των δημόσιων χώρων, και ένα μέσο για τη συγκέντρωση τεράστιου όγκου δεδομένων για μεμονωμένους πολίτες. Σε ολόκληρο τον κόσμο, οι πόλεις βρίσκονται ακόμη σε πρώιμα στάδια κατανόησης και διαχείρισης των δυνατοτήτων που μπορούν να παρέχουν αυτά τα συστήματα, και, επίσης, οι εταιρείες τεχνολογίας έξυπνων πόλεων δεν ήταν τόσο ενεργητικές όσο θα μπορούσαν για να αντιμετωπίσουν τα ζητήματα της δημόσιας ασφάλειας των δεδομένων. Στην Κίνα, έχει γίνει ελάχιστη ή καθόλου δημόσια συζήτηση για αυτήν την πτυχή του οράματος της έξυπνης πόλης, και ορισμένες διεθνείς εταιρείες, όπως η Cisco, έχουν επικριθεί στις εγχώριες αγορές τους ότι προμηθεύουν την Κίνα με τεχνολογία επιτήρησης».
Σήμερα, προφανώς, κανείς δεν ανησυχεί για την τεχνολογία επιτήρησης. Είναι όλα μέρος του «νέου κανονικού» ή, σύμφωνα με το WEF, πρόκειται για «τη μεγάλη επαναφορά».
«Η κρίση του COVID-19 μας έδειξε ότι τα παλιά μας συστήματα δεν είναι πλέον κατάλληλα για τον 21ο αιώνα», είπε ο Σβαμπ το 2020. «Εν ολίγοις, χρειαζόμαστε μια μεγάλη επαναφορά».
Σύμφωνα με το WEF ―και, παραδόξως, με τον δισεκατομμυριούχο Kινγκ Τσαρλς, ο οποίος ήταν συνεργάτης του WEF στην απαρχή αυτής της προσπάθειας– χρειαζόμαστε μια «καλύτερη μορφή καπιταλισμού», και γι’ αυτό το WEF συγκεντρώνει όλα μαζί «τα καλύτερα μυαλά του κόσμου για να αναζητήσουν έναν καλύτερο, πιο δίκαιο, πιο πράσινο, πιο υγιή πλανήτη καθώς ανακάμπτουμε από την πανδημία».
Ο ρόλος του WEF στην καθοδήγηση έξυπνων πόλεων παγκοσμίως είναι βασικός. Το WEF, για παράδειγμα, παρόλο που δεν εκλέγεται από κανέναν, ηγείται της πρωτοβουλίας της G20 του 2022 για έξυπνες πόλεις, την οποία περιγράφει ως εξής:
Αναπτύσσει, δοκιμάζει και εφαρμόζει παγκόσμια πρότυπα και πολιτικές για να διασφαλίσει ότι τα δεδομένα που συλλέγονται από δημόσιους χώρους χρησιμοποιούνται με ασφάλεια και ηθική, μετριάζουν πιθανούς κινδύνους, και ενισχύουν την εμπιστοσύνη του κοινού».
Ποιος όμως παρακολουθεί τους παρατηρητές; Η όλη ιδέα μοιάζει με την αλεπού παρακολουθεί το κοτέτσι.
Ο μη εκλεγμένος Σβαμπ κατέχει επίσης εξέχουσα θέση στις συνεδριάσεις της G20 για λόγους που είναι εντελώς ασαφείς, αλλά μπορεί να οφείλεται στο ότι, παλιά, αρκετοί από τους ηγέτες των χωρών της G20 είχαν τεθεί στο πρόγραμμα Young Global Leaders. Ο Σβαμπ είναι ευρέως γνωστό ότι καυχήθηκε σε μια συνέντευξη το 2017 ότι το WEF διεισδύει στην πολιτική ηγεσία των εθνών-κρατών:
«Αυτό για το οποίο είμαστε πολύ περήφανοι τώρα με τη νέα γενιά όπως τον πρωθυπουργό Τριντό, τον πρόεδρο της Αργεντινής και ούτω καθεξής, είναι ότι έχουμε διεισδύσει στα υπουργικά συμβούλια. Έτσι χθες, ήμουν σε μια δεξίωση για τον πρωθυπουργό Τριντό, και ξέρω ότι το μισό του υπουργικό συμβούλιο, ή ακόμη περισσότερο από το μισό, είναι… στην πραγματικότητα οι νέοι παγκόσμιοι ηγέτες μας στο Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ».
Μεταξύ άλλων απόφοιτων του προγράμματος Young Global Leaders είναι ο γάλλος Πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν, η γερμανίδα υπουργός Εξωτερικών Αναλένα Μπέρμποκ, ο πρώην πρωθυπουργό της Ιρλανδίας Λίο Βαράντκαρ, η πρώην πρωθυπουργός της Νέας Ζηλανδίας Τζασίντα Άρντερν, πολλοί υπουργοί κυβερνήσεων από ολόκληρο τον κόσμο, ευρωπαίοι βασιλικοί ηγέτες και επιχειρηματικοί και πολιτιστικοί ηγέτες.
Ο Σβαμπ έχει καταστήσει σαφές ότι ο ίδιος και ο πολιτικός και επιχειρηματικός του κύκλος του έχουν μια ζοφερή, περιεκτική άποψη για τον ελεύθερο κόσμο: απόλυτη επιτήρηση, απόλυτο έλεγχο.
Οι ετήσιες συναντήσεις του Σβαμπ στο Νταβός, στις οποίες οι πολιτικές, επιχειρηματικές και πολιτιστικές ελίτ του κόσμου πραγματοποιούν μυστικές συναντήσεις για το μέλλον του κόσμου χωρίς να αντιμετωπίζουν επικριτικά ερωτήματα ―προφανώς― δεν υπόκεινται σε καμία μορφή διαφάνειας. Το WEF, όπως φαίνεται, φοβάται τόσο πολύ την κριτική και τη διαφάνεια που έχει απενεργοποιήσει τα σχόλια στον ίδιο του τον λογαριασμό στο X.
Οι εκλεγμένοι ηγέτες, οι οποίοι υποτίθεται ότι βρίσκονται στο Νταβός για να φροντίσουν τα συμφέροντα των «λαών», συνεχίζουν να προσκυνούν στο βωμό του Σβαμπ. Συρρέουν στην ετήσια συνάντηση που διοργανώνεται εκεί κάθε Ιανουάριο, πιθανώς με την ελπίδα ότι αυτοί, οι χρισμένοι, θα είναι αυτοί που θα κυβερνήσουν στο ελιτίστικο παγκόσμιο πολιτικό του γραφείο.
Ίσως αυτοί, όπως ο Σβαμπ, θέλουν να έχουν τον απόλυτο έλεγχο. Αν μη τι άλλο, ο χειρισμός της πανδημίας του Covid-19 από τους παγκόσμιους ηγέτες, ειδικά εκείνων της Δύσης, απέδειξε πέραν πάσης αμφιβολίας ότι λαχταρούσαν να υιοθετήσουν τις αξίες του Κινεζικού Κομμουνιστικού Κόμματος: εφαρμογή ακραίων λοκντάουν, κλείσιμο των «μικρών» επιχειρήσεων και άνοιγμα των «μεγάλων καταστημάτων», απαγόρευση των παιδιών να πάνε στο σχολείο, έλεγχος της πρόσβασης των ανθρώπων σε δημόσιους και ιδιωτικούς χώρους, έλεγχος των κινήσεών τους, επιβολή προστίμων για «παραβίαση» των λοκντάουν, επιβολή μάσκας και υποχρεωτικός εμβολιασμός. Ορισμένες χώρες, όπως η Αυστραλία, έφτασαν στο σημείο να βάζουν ανθρώπους που είναι ύποπτοι για Covid-19 σε καταυλισμούς καραντίνας. Όταν κάποιοι από αυτούς, που είχαν βγει αρνητικοί την προηγούμενη μέρα, προσπάθησαν να διαφύγουν, συνελήφθησαν σε κοντινό σημείο αστυνομικού ελέγχου που είχε δημιουργηθεί για αυτόν τον σκοπό.
Όλα αυτά τα θεμελιωδώς απολυταρχικά μέτρα υιοθετήθηκαν από τους λεγόμενους δημοκρατικούς ηγέτες στο όνομα της «υγείας».
Φανταστείτε τι είναι διατεθειμένοι να υιοθετήσουν ―για λογαριασμό σας, φυσικά― στο όνομα του «κλίματος».
Ο Robert Williams έχει έδρα τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Η επιβολή υψηλότατων δασμών επί της Κίνας, που σημαίνουν ουσιαστικά τη διακοπή του εμπορίου μεταξύ των δύο μεγαλύτερων οικονομιών του πλανήτη, ισοδυναμούν με εξαπόλυση ενός πολέμου της Ουάσιγκτον κατά του «Μεσαίου Βασιλείου» (Empire du Milieu), ανάλογου, αλλά με οικονομικά αυτή τη φορά μέσα, του πολέμου που εξαπέλυσαν οι ΗΠΑ κατά της Ρωσίας στην Ουκρανία.
Η ελάχιστη επιδίωξη του πολέμου αυτού είναι να ανακοπεί η οικονομική και επίσης στρατιωτική και τεχνολογική ανάπτυξη της Κίνας, που θέτει σε αμφισβήτηση, όπως και η επαναφορά της Ρωσίας και των πυρηνικών της όπλων στη διεθνή σκηνή, το μονοπώλιο της αμερικανικής και δυτικής κυριαρχίας στον πλανήτη, όπως πήγε να εγκαθιδρυθεί μετά τη διάλυση-αυτοκτονία της ΕΣΣΔ το 1991.
Η μέγιστη επιδίωξη είναι η διάσπαση της ενότητας των κοινωνικών δυνάμεων της Κίνας και του κυβερνώντος Κομμουνιστικού Κόμματος, η ανατροπή του καθεστώτος της σχεδιασμένης οικονομίας και, ει δυνατόν, ο κατακερματισμός της χώρας που συνιστά σήμερα τη μεγαλύτερη οικονομική απειλή για τη διεθνή παντοδυναμία του δυτικού καπιταλισμού.
Όπως συνέβη και με τον πόλεμο κατά της Ρωσίας, έτσι και στον πόλεμο κατά της Κίνας, η Ουάσιγκτον επιδιώκει να κερδίσει την υποστήριξη των άλλων κρατών του πλανήτη, ιδίως της Ευρώπης και της ανατολικής Ασίας. Η αμερικανική κυβέρνηση διευκρίνισε εξάλλου με σαφήνεια ότι τυχόν διαπραγματεύσεις με οποιαδήποτε χώρα για τους δασμούς δεν θα περιοριστεί στα οικονομικά θέματα. Για την κυβέρνηση Τραμπ, κάθε μείωση των δασμών προϋποθέτει ότι οι χώρες θα «ευθυγραμμιστούν με τις Ηνωμένες Πολιτείες για τα θέματα οικονομίας και εθνικής ασφάλειας». Με άλλα λόγια πρέπει να διαλέξουν στρατόπεδο. Πας μη μεθ’ ημών καθ’ ημών.
Του Osama Hajjaj (Ιορδανία)
Η ηγεσία των κρατών της Ευρωπαϊκής (κατ’ όνομα) Ένωσης, αποτελούμενη όχι από πολιτικούς, αλλά από πολύ χαμηλού επιπέδου άτομα, διεφθαρμένα και εξαρτημένα, «διορισμένα» στις θέσεις τους από τραπεζίτες, μοιάζει έτοιμη δυστυχώς να ακολουθήσει τυφλά την Αμερική στον πόλεμο κατά της Κίνας, όπως την ακολούθησε κατά της Ρωσίας. Μακάρι να διαψευστούμε και να αναδειχθούν νέες δυνάμεις στην ευρωπαϊκή ήπειρο που να ακολουθήσουν μια πολιτική τύπου Ντε Γκωλ, αρνούμενες να υποταγούν στους καταστροφικούς και για τα ίδια τα ευρωπαϊκά συμφέροντα αμερικανικούς γκαγκστερικούς τυχοδιωκτισμούς.
Η ιδέα ενός άξονα Παρίσι-Βερολίνο-Μόσχα-Πεκίνο, που είχε κάποτε λανσάρει ο πρώην πρωθυπουργός της Γαλλίας Ντομινίκ ντε Βιλπέν, είναι πιθανώς η μόνη που δίνει μια διέξοδο στην Ευρώπη και στηρίζει την παγκόσμια ειρήνη. Θα μας πείτε ίσως ότι αυτά είναι παράλογα στις σημερινές συνθήκες. Παράλογα όμως δεν είναι αυτά, παράλογη είναι η πολιτική που σήμερα εφαρμόζει η Ευρώπη. Μόνο η επιστροφή στη φιλοσοφία του Ντε Γκωλ, του Μπραντ, του Πάλμε, του Μόρο, του Ανδρέα Παπανδρέου μπορεί να προσφέρει διέξοδο στη γηραιά ήπειρο.
Η εξωτερική και στρατιωτική πολιτική του Τραμπ
Σε μια σειρά από άρθρα, πριν καν ανακοινωθούν οι δασμοί Τραμπ, εξετάσαμε την εξωτερική και στρατιωτική πολιτική του Αμερικανού προέδρου (δείτε επίσης εδώ). Οι αντιφάσεις της τραμπικής πολιτικής συνηγορούν υπέρ της άποψης ότι η επιδίωξη του Τραμπ, της μερίδας του μεγάλου Κεφαλαίου που έχει συσπειρωθεί πίσω του και του κ. Νετανιάχου είναι μια στρατηγική αναδίπλωση. Συνειδητοποιούν ότι η Δύση δεν είναι σε θέση να πραγματοποιήσει τις επιδιώξεις που είχε όταν προκαλούσε και συμμετείχε στον πόλεμο στην Ουκρανία, δηλαδή την ανάκτηση του Ντονμπάς και της Κριμαίας, την ανατροπή του ρωσικού καθεστώτος και το διαμελισμό της Ρωσίας. Η συνέχιση του πολέμου απορροφά σημαντικές δυνάμεις από άλλα «μέτωπα» και ταυτόχρονα ενισχύει τις τάσεις απεξάρτησης του Νότου της ανθρωπότητας από τη «συλλογική Δύση» και ιδιαίτερα το δολλάριο, βασικό εργαλείο αναχρηματοδότησης της αμερικανικής οικονομίας.
Θέλουν επομένως οι δυνάμεις αυτές να κλείσουν το ουκρανικό κεφάλαιο με τις μικρότερες δυνατές ζημιές αλλά και κέρδη (σπάνιες γαίες) και να επικεντρωθούν στον πόλεμο κατά της Κίνας, που αποτελεί τον ισχυρότερο οικονομικό και τεχνολογικό αντίπαλο της Δύσης, πόλεμο που εξαπέλυσαν ήδη τις προηγούμενες μέρες, χωρίς καν να περιμένουν να επέλθει ειρήνευση στην Ουκρανία.
Δεν έκρυψαν άλλωστε ότι αυτές είναι οι επιδιώξεις τους. O ίδιος ο αντιπρόεδρος του Τραμπ, ο Τζ. Ντ. Βανς (που είχε πει ότι ο Τραμπ είναι ο «Χίτλερ της Αμερικής» προτού προσχωρήσει στο στρατόπεδό του!), έχει εξηγήσει ότι ο Αμερικανός Πρόεδρος θα κλείσει το ουκρανικό, ώστε να συγκεντρωθεί στην Κίνα, ενώ δεν παρέλειψε να εξηγήσει ότι θα ασχοληθεί και με το Ιράν.
Ενόψει του πολέμου με την Κίνα οι τραμπικοί θέλουν βεβαίως να εξασφαλίσουν τα «μετόπισθέν» τους στην αμερικανική ήπειρο, ενώ ο Νετανιάχου, βασικό πρόσωπο πίσω από την επανεκλογή Τραμπ, επιδιώκει να «καταπιεί», με τη βοήθεια του Τραμπ, ολόκληρη τη Μέση Ανατολή, μαλακό υπογάστριο της Ρωσίας, της Κεντρικής Ασίας και πιο μακριά της Κίνας. Ήδη, η καταληφθείσα από την Τουρκία και την Αλ Κάιντα Συρία, με τη συνενοχή Δύσης και Ισραήλ, αποτελεί μια θαυμάσια βάση για την εξαπόλυση επιθέσεων σε όλη την Ευρασία. Όχι τυχαία, ο Τραμπ συνεχάρη τον Ερντογάν γιατί κατάφερε κάτι που έκανε κανείς επί 2000 χρόνια, δηλαδή να καταλάβει τη Συρία, με τη βοήθεια των τζιχαντιστών. Συγχαρητήρια που δείχνουν και την ποιότητα των σημερινών ηγεσιών των ΗΠΑ και της Τουρκίας (βεβαίως και του Ισραήλ, που κλιμακώνει τώρα μια γενοκτονία στην Παλαιστίνη, γενοκτονία που δεν διαλύει μόνο τους Παλαιστινίους, αλλά διαβρώνει την ηθική βάση όλης της ανθρωπότητας, όσο δεν κινείται αποτελεσματικά για την διακόψει).
Θέλουν ασφαλώς, το μπλοκ περί τον Τραμπ (και τον Νετανιάχου) και να διαλύσουν τις συμμαχίες της Ρωσίας με το Ιράν, την Κίνα, τη Βόρειο Κορέα, τους BRICS, όπως και οποιαδήποτε ιδέα αντικατάστασης του δολαρίου. Θα ήθελαν ίσως να επαναλάβουν την απάτη της αμερικανοσοβιετικής προσέγγισης του 1989, με συγκολλητική ουσία όχι τώρα τη δήθεν δημοκρατία και ευημερία, που ξέρουμε που κατέληξε, αλλά τον «πατριωτισμό» και τον «εθνικισμό». Μόνο που ο αμερικανικός «πατριωτισμός» και εθνικισμός («Πρώτα η Αμερική») είναι ένας αυτοκρατορικός πατριωτισμός και εθνικισμός που αποβλέπει στην παγκόσμια επικράτηση των ΗΠΑ, απαραίτητη για την επιβίωση του αμερικανικού καπιταλισμού. Ο ρωσικός πατριωτισμός και «εθνικισμός» είναι μία κυρίως αμυντική αντίδραση, απέναντι στη διαρκή δυτική επίθεση κατά του σοβιετικού/ρωσικού χώρου. Οι ομοιότητες μεταξύ των δύο είναι μόνο επιφανειακές. Η ροπή των ΗΠΑ προς τον ιμπεριαλισμό δεν είναι αποτέλεσμα των ιδεών της άρχουσας τάξης τους, είτε της «γκλομπαλιστικής», είτε της «εθνικιστικής» μερίδας της.
Είναι σύμφυτη προς το ίδιο το οικονομικό σύστημα των ΗΠΑ, που χρειάζεται να οργανώνει τη διαρκή μεταφορά οικονομικού πλεονάσματος από τον υπόλοιπο πλανήτη για να μην καταρρεύσει. Το γνωρίζουμε αυτό εδώ και παραπάνω από έναν αιώνα και εκεί βρίσκεται η θεμελιώδης αιτία των δύο παγκοσμίων πολέμων, του Ψυχρού Πολέμου, όπως και των σημερινών πολέμων κατά της Ρωσίας, της Κίνας και των λαών της Μέσης Ανατολής και του παγκόσμιου Νότου.
Η παρούσα ρωσική ηγεσία γνωρίζει πόσα πολλά κέρδισε εμφανιζόμενη ως ο υπερασπιστής της «παγκόσμιας πλειοψηφίας». Η ρωσική επιτυχία κατά του ΝΑΤΟ, της ισχυρότερης στρατιωτικής και οικονομικής συμμαχίας στην ιστορία της ανθρωπότητας, υπό την έννοια της ακύρωσης των επιδιώξεών του, οφείλεται ασφαλώς στην υψηλή ποιότητα της σοβιετικής στρατιωτικής στρατηγικής, που κληρονόμησαν οι ρωσικές ένοπλες δυνάμεις από τον Κόκκινο Στρατό. Ο πόλεμος αποτελεί πάντα συνέχεια της πολιτικής, όπως τον όρισε ο Κλαούζεβιτς, άρα η ρωσική επιτυχία αντανακλά και την υποστήριξη μιας πλειοψηφίας της ρωσικής κοινωνίας που εκτίμησε ότι δεν είχε περιθώρια να επιτρέψει στην πατρίδα της να χάσει τον πόλεμο. Χωρίς τέτοια υποστήριξη θα ήταν αδιανόητη η επιτυχία. Η τελευταία όμως είναι επίσης και το αποτέλεσμα του ότι η μεγάλη πλειοψηφία των κρατών της Γης δεν υποστήριξαν τη συλλογική Δύση κατά της Ρωσίας και δεν της επέβαλαν κυρώσεις.
Το έπραξαν γιατί έχουν απηυδήσει με τις διαρκείς επεμβάσεις των Ηνωμένων Πολιτειών και των υπολοίπων δυτικών δυνάμεων σε όλο τον κόσμο. Το έπραξαν γιατί αντελήφθησαν επίσης ότι, αν τυχόν το ΝΑΤΟ κατάφερνε να νικήσει και να διαμελίσει τη Ρωσία, ανατρέποντας το καθεστώς της, κανένας άνθρωπος, κανένα έθνος και καμιά ήπειρος δεν θα μπορούσε να αισθάνεται ασφαλής. Η Ρωσία απέκτησε με τη στάση της ένα τεράστιο πολιτικό κεφάλαιο σε όλο τον κόσμο εκτός Δύσεως (και σε ορισμένα τμήματα της δυτικής κοινής γνώμης που δεν έχουν σήμερα ικανοποιητική πολιτική έκφραση) και δεν έχει την πολυτέλεια να το χάσει.
Η Μόσχα έχει κάθε λόγο να διερευνήσει τις προθέσεις του Τραμπ στην Ουκρανία και να εκμεταλλευθεί τυχόν ανοίγματά του. Αλλά δεν μπορεί να ικανοποιήσει τα όνειρα των «τραμπικών» και να συμμαχήσει μαζί τους κατά της Κίνας. Γιατί γνωρίζει ότι, αν διαλύσει τις συμμαχίες της δεν θα μπορέσει εύκολα να τις ανασυστήσει. Μια νίκη άλλωστε της Δύσης κατά της Κίνας, θα αφήσει σε απελπιστικά δύσκολη κατάσταση την ίδια τη Ρωσία. Δεν πρέπει άλλωστε να ξεχνά κανείς ότι, μπορεί μεν η Ουάσιγκτον να εμφανίζεται «διαλλακτική» στην Ουκρανία (μένει να διαπιστωθεί πόσο πράγματι είναι) εντούτοις σπρώχνει την Ευρώπη σε υπερεξοπλισμό, έχει εμφανίσει τον μεγαλύτερο στρατιωτικό προϋπολογισμό της ιστορίας της και ενδιαφέρεται για ένα νέο «Πόλεμο των Άστρων».
Μια πολύ μεγάλη πρόκληση, μια τεράστια ευκαιρία
Για να επιστρέψουμε στον εμπορικό πόλεμο που κήρυξαν οι Ηνωμένες Πολιτείες κατά της Κίνας, οι εξελίξεις αυτές θέτουν το Πεκίνο, αλλά επίσης τη Ρωσία, τον Οργανισμό της Σαγκάης, τους BRICS και όλο τον παγκόσμιο Νότο, ενώπιον της πρόκλησης να προτείνουν και να αγωνιστούν για μια νέα δημοκρατική, δίκαιη, οικολογική και κοινωνική παγκόσμια οικονομική τάξη, που θα επιτρέψει την ειρηνική εξέλιξη της ανθρωπότητας προς μία ανώτερη μορφή πολιτισμού και την αποτροπή της προσπάθειας επιβολής μιας παγκόσμιας ολοκληρωτικής δικτατορίας του αμερικανικού και δυτικού Καπιταλισμού, πάνω σε όλα τα έθνη του κόσμου.
Είναι μια πρόκληση και για όσες δυνάμεις τυχόν απομένουν στην Ευρώπη εκτός ελέγχου του χρηματιστικού κεφαλαίου και των ΗΠΑ και ΝΑΤΟ. Πολύ μεγάλη η πρόκληση, αλλά πολύ μεγάλη και η ευκαιρία.
Research Fellow at the Hebrew University of Jerusalem
The author took this image during a rally held in solidarity with the Kurdish community in London.
On October 1, 2024, the Turkish state launched its so-called “terror-free” process—its latest political maneuver to address the Kurdish question. This time, it reintroduced the voice of imprisoned PKK leader Abdullah Öcalan after five years in solitary confinement. In a letter dated February 27, 2025, Öcalan reaffirmed his commitment to resolving the Kurdish conflict through peaceful and democratic means, calling for a shift from armed struggle to political dialogue. Yet, despite its rhetoric of dialogue, the initiative remains deeply one-sided. Ankara demands unilateral concessions from the Kurdistan Workers’ Party (PKK), insisting on its disarmament and dissolution under the pretext of a mythical “thousand-year brotherhood.” The Turkish regime also seeks to impose this demand on the Syrian Democratic Forces (SDF) in Rojava, which has strongly rejected any association with Öcalan’s letter. Meanwhile, the Turkish state continues to deny Kurds their cultural and political identities, suppress their rights, and ignore historical grievances—reducing the Kurdish struggle to a mere security threat.
Rather than fostering genuine reconciliation, Turkey’s ‘terror-free’ process marginalizes and humiliates the Kurdish population, placing the entire burden of “peace” on them while offering no constitutional reforms, structural change, or cultural recognition. Simultaneously, the Turkish military intensifies its operations against Kurdish forces in Iraq and Syria, all while neglecting the legitimate demands of millions of Kurds within its borders and across the region. So, what is the real objective of the Turkish state? The so-called peace process appears less a path to resolution and more a strategy to neutralize Kurdish aspirations and suppress Kurdish political actors—especially amid deepening Kurdish-Israeli ties. By portraying Kurdish cooperation with Israel as a betrayal of the ‘thousand-year brotherhood,’ Ankara seeks not only to discredit Kurdish movements but also to preempt a potential alliance between two historically marginalized peoples in the Middle East. In this light, Turkey’s “peace” narrative functions not as a step toward reconciliation but as a mechanism of containment—an effort to extinguish Kurdish autonomy under the banner of a “Kurdish-Turkish brotherhood” that has never existed on equal terms.
What is the Myth of Thousand-Year Kurdish-Turkish Brotherhood
Turkey’s invocation of a so-called “thousand-year Kurdish-Turkish brotherhood” is not a gesture of reconciliation—it is a political fiction. This narrative, far from reflecting any historical reality, aims to conceal a long-standing pattern of dominance and exclusion. It is a calculated tactic, deployed to mask the Turkish state’s broader agendas of imperial projection and internal colonialism, particularly in Kurdish regions across the Middle East.
There is no credible historical evidence to support the claim of a thousand-year brotherhood rooted in equality and mutual respect. What the historical record reveals instead is a hierarchical relationship that began with the arrival of the Seljuk Turks in Anatolia and Mesopotamia in 1071. From the outset, Kurdish communities were placed in subordinate roles, while Turkish elites consolidated power through military strength and administrative control. Far from being integrated as brothers—or even as partners—in a shared political destiny, many Kurds—especially marginalized groups such as Alevi and Yezidi Kurds—were systematically excluded from power, targeted for persecution, and subjected to repeated waves of displacement. Ottoman-era chroniclers, including the famed traveler Evliya Çelebi, described certain Kurdish populations in dehumanizing terms, portraying them as subhuman and unworthy of inclusion in the imperial order. These narratives laid the ideological groundwork for pogroms, forced migrations, and systemic violence.
A turning point came with the crushing of the Principality of Botan under Bedirxan Beg in the mid-19th century. The destruction of this final vestige of Kurdish autonomy was not merely a military operation—it was a political message: Kurdish self-rule would no longer be tolerated, and any aspirations for independence would be met with overwhelming force. From that moment forward, Kurdish existence was defined by subjugation and denial. Following World War I, Kurdish hopes for statehood—encouraged by Allied promises—were swiftly abandoned. The Treaty of Lausanne in 1923 solidified the borders of the Turkish Republic while rendering the Kurds a stateless nation within it. In the decades that followed, Kurdish identity was criminalized, their language banned, their culture suppressed, and their communities subjected to military campaigns and forced assimilation—what many human rights observers have described as cultural and physical genocide. Today, Turkey’s nostalgic rhetoric about “brotherhood” is less an appeal to shared history and more a tool to suppress Kurdish demands for autonomy, justice, and dignity. It serves to sanitize a legacy of domination and legitimize ongoing policies of repression and colonization—both within Turkey and through its military campaigns beyond its borders.
Turkey’s War on Kurdish Autonomy in Post-ISIS Syria
Since the outbreak of the Syrian civil war and the subsequent rise—and defeat—of ISIS, Kurdish forces in northern Syria have emerged not only as key actors in the fight against terrorism but also as architects of a bold, inclusive political experiment. At immense human and material cost, they helped reshape the regional geopolitical landscape and gave new hope to a stateless people long denied the right to self-determination. However, these hard-won gains have now become the primary target of the Turkish state. Under the pretext of national security, Ankara has waged a sustained armed campaign to dismantle Kurdish autonomy in Syria. Far from remaining neutral, the Turkish government has been accused of supporting extremist factions—including al-Qaeda-affiliated jihadists—and turning a blind eye to ISIS terrorists, all in an effort to counter Kurdish-led forces. These Turkish-led alliances have deepened instability and triggered new waves of violence against civilians. In 2018, Turkey launched Operation Olive Branch, invading the predominantly Kurdish region of Afrin. In 2019, it expanded its invasion into Sere Kaniye (Ras al-Ayn). These operations resulted in widespread displacement, documented cases of ethnic cleansing, and a deliberate attempt to engineer demographic change in Kurdish-majority areas.
Despite the aggressive Turkish campaigns—driven by deeply rooted anti-Kurdish sentiment—Kurdish communities have continued to preserve elements of their autonomy. Through perseverance, grassroots governance, and unwavering resistance, they have held onto the institutions they built after ISIS’s collapse. However, one should not confuse resilience with stability. As Turkey intensifies its military operations and doubles down on rhetoric that equates Kurdish identity with terrorism, the fragile achievements of these communities remain under constant threat. The threat comes not only from bombs and invasions but also from the persistent denial of Kurdish political identity and the right to self-governance. Turkey’s actions reveal a glaring contradiction: while claiming to combat terrorism, it systematically targets the very forces that played a decisive role in defeating ISIS. This is not a strategy for peace—it is a strategy of regional power projection, one that places Kurdish aspirations squarely in the crosshairs of Ankara’s neo-imperial ambitions.
A Shifting Middle East: From Sykes-Picot to a New Regional Order
Not only were the atrocities committed by Hamas on October 7, 2024, a horrific assault on Israeli civilians, but they also marked a significant shift in the geopolitical landscape of the Middle East. Hamas, designated as a terrorist organization by the United States, the European Union, and others, maintains deep ideological and diplomatic ties with the Turkish regime. Turkey’s long-standing support for Islamist factions has destabilized regional politics, reinforced sectarian divisions, and undermined pluralistic visions for the Middle East. The October 7 attacks have galvanized Israel and its allies to push for a new regional paradigm—one rooted in security, coexistence, and indigenous agency. For Israel, still shaped by the collective trauma of the Holocaust, the attacks reopened historical wounds. Yet from that trauma has emerged renewed resolve: the determination not only to defend its citizens but also to help reshape the region into a more stable and inclusive future. At the heart of this transformation lies the spirit of the Abraham Accords—an emerging diplomatic framework promoting mutual recognition, cooperation, and peaceful coexistence.
As the region grapples with the aftermath, it is increasingly clear that this moment signals the unraveling of the century-old Sykes-Picot order—the colonial framework imposed by Britain and France after World War I, which arbitrarily divided the Middle East and suppressed the rights and identities of its indigenous peoples. The future could either be defined by renewed repression or by a pluralistic, inclusive order shaped by the people who have lived under the shadow of Sykes-Picot for generations. Within this context, a historic opportunity has emerged for the Kurds, Jews, and other indigenous communities of the Middle East to reclaim their voices and reassert their place in the region’s future. These communities—long marginalized by colonial borders and authoritarian regimes—share a legacy of resilience, cultural preservation, and a steadfast desire for self-determination.
A Shared Legacy of Jewish-Kurdish Solidarity in the Shadow of Exile and Resilience
The deep historical and cultural ties between Jews and Kurds are grounded not only in centuries of coexistence but also in shared experiences of persecution, displacement, and survival. Over the centuries, both peoples have endured cycles of oppression—pogroms, forced migrations, cultural erasure—and yet they have preserved rich traditions that continue to bind them. Today, this shared memory is not merely a historical reflection; it serves as the foundation for a growing alliance that envisions a future rooted in mutual respect, self-determination, and regional peace.
The Jewish-Kurdish relationship dates back to the 7th to 5th centuries BCE, when Jews, exiled from the Kingdom of Israel by the Assyrians and later the Babylonians, settled in what is now the Kurdish region. Many remained even after their release by Cyrus the Great, whose mother was reportedly of Kurdish origin. This bond deepened in the 1st century BCE, when the royal house of Adiabene, a Kurdish dynasty based in Erbil, converted to Judaism. This transformation, approved by rabbinic authorities, inspired a wave of Judaic cultural adoption among the surrounding Kurdish population. During the Ottoman period, Jews in Kurdistan faced systemic discrimination under the millet system but often found protection under local Kurdish chieftains. Unlike other parts of the Middle East, the Kurdish region became a relative haven where Jewish communities preserved their unique dialects (such as Lashon haTargum, a form of Neo-Aramaic tied to the Talmud), maintained agricultural lifestyles, and expressed their heritage through music, food, and religious practices. The collapse of the Ottoman Empire brought renewed suffering. In the early 20th century, Young Turk policies led to the deportation of Jews from Kurdish regions in Turkey to Syria, with some making the treacherous journey to Jerusalem on foot. In the 1940s, under Iraq’s pro-Nazi regime, the Jewish community endured the Farhud pogrom, a brutal wave of anti-Jewish violence. Despite immense pressure to participate in the atrocities, many Kurdish Muslims resisted, risking their lives to protect their Jewish neighbors and help them escape through the mountains of Kurdistan.
The author captured this image during an excursion with the Jewish community of Kurdistan in Eilat, where they performed a traditional Kurdish circle dance.
When the Jews of Kurdistan migrated en masse to Israel in the 1950s, it was not just a relocation—it was a return. After 2,700 years of exile, they reconnected with their ancestral homeland, bringing with them the cultural memory of coexistence with the Kurdish community. To this day, their traditional food, music, and dance not only preserve that memory but actively strengthen ties with Kurds across the region and the diaspora, forming a bridge between two peoples long denied nationhood. This historical legacy is not merely a matter of the past—it holds present-day relevance. As Israel pursues regional state-to-state and top-down diplomacy through the Abraham Accords, and as the Kurdish-led region of Rojava builds a people-to-people and bottom-up model of pluralistic governance, Kurds and Jews are uniquely positioned to co-create a new vision for the Middle East—one that moves beyond sectarian divisions and authoritarian rule toward a shared future grounded in autonomy, coexistence, and peace. However, this emerging alliance faces determined opposition. The Iranian and Turkish regimes, threatened by any vision of pluralism or indigenous empowerment, have actively worked to disrupt Kurdish-Israeli cooperation. Turkey, in particular, continues to build a counter-alliance with mostly undemocratic and authoritarian regimes in the Middle East, promoting a vision of the region rooted in sectarian hegemony, ethno-nationalist repression, and Islamist authoritarianism—aiming at eliminating Kurdish and Jewish presence from the emerging regional landscape.
How Turkey Undermines Kurdish-Israeli Relations
The Turkish regime has taken deliberate steps to undermine the emerging alliance between Kurds and Israelis—an alliance rooted in shared histories of statelessness, persecution, and exile, as well as resilience, secular vision, and democratic aspirations. Rather than acknowledging the legitimacy of Kurdish or Israeli national identities, Ankara actively works to delegitimize both through propaganda, coercion, and disinformation.
A key strategy involves demonizing Israel while simultaneously vilifying any Kurdish actor seen cooperating with it. By framing such collaboration as treacherous or criminal, Turkish authorities aim to portray Kurdish political movements as “agents of Zionism”—a stigmatizing label designed to isolate Kurdish actors both domestically and internationally. To advance this agenda, the regime in Ankara mobilizes its network of pro-government NGOs—including the Humanitarian Relief Foundation (IHH)—particularly in Kurdish-populated areas of Turkey. Ostensibly, the IHH has long been accused of harboring extremist sympathies and has faced allegations of supporting jihadist groups such as ISIS and al-Qaeda. Within Kurdish regions, the IHH serves as a vehicle for state-sponsored propaganda, spreading anti-Israel rhetoric and framing Jewish identity as hostile to Kurdish interests. This manipulation aims to erode grassroots Kurdish support for deeper ties with Israel by presenting such an alliance as unnatural or dangerous. At the same time, this campaign serves a secondary purpose: sending a message to Israel. By cultivating anti-Israel sentiment among Kurds—or at least projecting the illusion of it—the Turkish regime attempts to convince Israeli policymakers that the Kurds are unreliable, untrustworthy, or inherently hostile. In doing so, Ankara hopes to prevent any diplomatic, cultural, or strategic partnership between the two peoples from taking root. Ironically, while the Turkish government presents itself as pursuing “peace” with the Kurds, it simultaneously accuses them of being Zionist pawns. This contradictory stance is not a peace initiative but a disinformation strategy—one that seeks to isolate the Kurds from potential allies and entrench their subordination within a rigid, nationalist framework.
The author captured this image during a Kurdish-Jewish rally held in Berlin, in solidarity with Israel following the October 7 atrocities.
In short, the Turkish regime exploits antisemitic narratives, empowers extremist-linked organizations, and weaponizes false accusations to prevent the emergence of a Kurdish-Israeli alliance. Its objective is not coexistence but control—preserving an outdated regional order through manipulation and fear. If peace and partnership are the path they choose, Kurdish and Israeli leaders must remain steadfast in rejecting these tactics and reaffirm their shared commitment to a future based on mutual respect, historical truth, and democratic values. Moreover, they must recognize the historical urgency of this moment. The foundation for trust already exists—in shared pain, cultural exchange, and acts of solidarity across centuries. Now is the time to move beyond rhetoric, words, and positive sentiments and to solidify that partnership with courage, conviction, and practical actions. Together, Kurds and Jews can help shape a new Middle East—one founded not on fear and domination, but on peace, freedom, dignity, and genuine collaboration.
About the Author
The author is a research fellow at the Department of International Relations of the Hebrew University of Jerusalem.
