Η ισλαμοποίηση των κατεχομένων, η πλήρης εναρμόνιση της κοινωνίας με την τουρκική, η ενίσχυση του τουρκικού πληθυσμού με νέους εποίκους, συνιστούν τον σχεδιασμό της Άγκυρας, που δεν είναι τωρινός, αλλά συνεχίζεται με στόχο την πλήρη τουρκοποίηση της περιοχής. Είναι προφανές πως την τελευταία περίοδο υπάρχουν ενδείξεις ότι εντείνονται οι προσπάθειες για υλοποίηση των στρατηγικών επιδιώξεων της Τουρκίας στην κατεχόμενη Κύπρο.
Σε αυτό το σχέδιο, λοιπόν, εντάσσονται και η εκπαίδευση, η θρησκεία, η εδραίωση της δημογραφικής αλλοίωσης, η αλλαγή κουλτούρας, απόκτησης ισλαμικής συνείδησης και προτύπων ( μαντήλα), όπως και τα έργα υποδομής- εξάρτησης.
Η ενίσχυση του τουρκικού πληθυσμού στα κατεχόμενα αποτελεί στρατηγικό στόχο της Τουρκίας, που μεθοδικά προωθείται και υλοποιείται βαθμηδόν από την περίοδο αμέσως μετά την εισβολή του 1974. Προ ημερών υπήρξε επίσημη τοποθέτηση από πλευράς της Άγκυρας για αύξηση του εκ Τουρκίας πληθυσμού στην κατεχόμενη Κύπρο ενόψει και «της κατασκευή κοινωνικών κατοικιών». Υπενθυμίζεται ότι ο Τούρκος Υπουργός Περιβάλλοντος, Αστικοποίησης και Κλιματικής Αλλαγής, Μουράτ Κουρούμ, ανακοινώνοντας νέα έργα στα κατεχόμενα ανέφερε πως «θα ληφθούν μέτρα για την ενίσχυση της τουρκικής παρουσίας στο νησί». Στην περίπτωση αυτή αναφέρεται ενδεχομένως στη μεταφορά εργατών από την Τουρκία για την κατασκευή έργων με στόχο, βέβαια, να μην είναι η εποχιακή η παρουσία τους.
Ο πληθυσμός
Σύμφωνα με στοιχεία που κατέχουμε, οι Τουρκοκύπριοι πληθυσμιακά είναι μειοψηφία και ο αριθμός τους ανέρχεται περίπου στις 135.000. Σε σχέση με εκείνους που έχουν την λεγόμενη υπηκοότητα, οι Τουρκοκύπριοι και οι έποικοι είναι αριθμητικά σχεδόν ίσοι. Υπολογίζεται ότι τη λεγόμενη υπηκοότητα έχουν περίπου 270.000. Εκεί, που φαίνεται ότι οι αριθμοί ανατρέπονται είναι όταν στον πληθυσμό προστίθενται οι Τούρκοι που διαμένουν στα κατεχόμενα αλλά δεν έχουν υπηκοότητα, οι οποίοι είναι περισσότεροι. Σε αυτούς περιλαμβάνονται οι εποχιακοί εργάτες, που έρχονται και οι πλείστοι παραμένουν, οι φοιτητές, ο στρατός κατοχής ( 35.000), οι οικογένειες των αξιωματικών( 5.000). Σκοπίμως δεν δίνονται πλήρη στοιχεία ή εάν δίνονται προκαλούν σύγχυση. Κάποιοι υποστηρίζουν πως στα κατεχόμενα ζουν σήμερα περίπου 1 εκατομμύριο άνθρωποι, αριθμός που φαντάζει υπερβολικά μεγάλος. Ωστόσο δεν μπορεί κανείς τεκμηριωμένα να τον αμφισβητήσει αλλά ούτε και να τον επιβεβαιώσει.
Σημειώνεται πως ο εκλογικός κατάλογος το 2018 περιλάμβανε 190.553 ψηφοφόρους ενώ το 2023 210.000.
«Υπηκοότητες»
Υπενθυμίζεται ότι το καθεστώς Ερντογάν πιέζει συνεχώς για «πολιτογράφηση» εποίκων. Τούτο συνδέεται με τον πολιτικό και τον οικονομικό έλεγχο των κατεχομένων. Συνδέεται με τη διαμόρφωση συνθηκών για να έχουν το πάνω χέρι οι έποικοι, εκτοπίζοντας τους Τουρκοκύπριους. Η επιδίωξη αυτή, δεν αφορά, όμως, μόνο την αριθμητική ενίσχυση. Αυτός ο στόχος συνδυάζεται, όπως φαίνεται, από παράλληλες κινήσεις, για ισλαμοποίηση των κατεχομένων και την πλήρη ενσωμάτωση των Τουρκοκυπρίων στην τουρκική κοινωνία.
Σημειώνεται συναφώς ότι ο πληθυσμός, η αλλοίωση του δημογραφικού χαρακτήρα, ήταν η πρώτη κίνηση που έκανε η Τουρκία, αμέσως μετά την εισβολή. Η μεταφορά εποίκων ήταν εύκολη, μπορούσε να γίνει γρήγορα ενώ με την ενέργεια αυτή, που γινόταν για να κατοικηθούν τα σπίτια των Ελληνοκυπρίων, οι οποίοι είχαν εκδιωχθεί βιαίως, είχε κι άλλο σκοπό, που αφορούσε τη βιωσιμότητα της περιοχής: Να δουλέψουν στη γεωργία, στη βιομηχανία αλλά και να μεταφέρουν και την κουλτούρα τους.
Η θρησκεία είναι το άλλο όπλο. Στα κατεχόμενα λειτουργούν 213 τζαμιά. Σε αναλογία πληθυσμού και χώρου, ο αριθμός είναι υπερβολικά μεγάλος. Κτίζουν τζαμιά αντί σχολεία ενώ μεγάλος είναι και ο αριθμός των ιμάμηδων. Υπολογίζεται ότι 240 άτομα απασχολούνται ως προσωπικό στη «διεύθυνση θρησκευτικών υποθέσεων» ενώ οι 120 από αυτούς είναι ιμάμηδες. Στα κατεχόμενα δρουν πλέον διάφορα «ισλαμικά τάγματα».
Την ίδια ώρα, η εκπαίδευση και η θρησκεία δεν λειτουργούν αποκομμένα αλλά συνδέονται. Εξ ου και η υπόθεση με την μαντήλα, που δεν μπορεί να θεωρηθεί μεμονωμένη αλλά εντάσσεται στη μεγάλη εικόνα και το σχεδιασμό για την ισλαμοποίηση. Είναι σαφές, όπως αναφέρεται και σε σημείωμα του Τουρκικού Κλάδου του Γραφείου Τύπου και Πληροφοριών του Ιανουαρίου 2023, ότι ο στόχος είναι καταστεί η τουρκοκυπριακή κοινότητα πιο «τουρκική» και πιο «μουσουλμανική». Ως εγχείρημα παραμένει δύσκολο προς υλοποίηση καθώς οι Τουρκοκύπριοι είναι κοσμικοί. Είναι, όμως, εύκολο σε σχέση με τους εποίκους, που όπως σημειώνεται είναι η πλειοψηφία.
Έργα εξάρτησης
Για να γίνει εφικτός ο σχεδιασμός πρέπει να ενισχύεται και η εξάρτηση των κατεχομένων από την Τουρκία. Κι αυτό γίνεται μέσα από τη μόνιμη οικονομική εξάρτηση, κυρίως σε ό,τι αφορά την λειτουργία της αποσχιστικής οντότητας, του «κράτους», αλλά και τα έργα υποδομής. Όπως η μεταφορά νερού με υποθαλάσσιο αγωγό από την Τουρκία στα κατεχόμενα. Αλλά και ο σχεδιασμός για μεταφορά ηλεκτρισμού, που μέχρι στιγμής δεν έχει υλοποιηθεί.
Με όλα αυτά η κατοχική δύναμη θέλει να δημιουργήσει ένα μη ανατρέψιμο τετελεσμένο, το οποίο θα αφορά «τα δεδομένα» επί του εδάφους. Θέλει να καταστήσει τα κατεχόμενα τουρκική επαρχία, μια περιοχή- «πλυντήριο» για παράνομες συναλλαγές και δράσεις. Μια περιοχή, ένα ψευδοκράτος, που θα λειτουργεί ως δομή και κουλτούρα, με πρότυπο την τουρκική κοινωνία. Πλήρης, δηλαδή, τουρκοποίηση. Την ίδια ώρα, είναι σαφές πως εάν την Τουρκία την εξυπηρετεί να προχωρήσει σε μια συμφωνία στο Κυπριακό, θα επιδιώξει ένα συνομοσπονδιακό μοντέλο, στο οποίο μέσω του τουρκικού μουσουλμανικού συνιστώντος κρατιδίου, θα ελέγχει και το ελληνοκυπριακό και θα είναι και στην Ε.Ε.!
Κινητή τηλεφωνία με ενδείξεις για τον πληθυσμό
Διαχρονικά χρησιμοποιείται ο αριθμός των συνδρομητών κινητής τηλεφωνίας, για να εξαχθούν συμπεράσματα για τον πληθυσμό στα κατεχόμενα. Αυτό μπορεί να δώσει μια ένδειξη, αλλά δεν μπορεί να θεωρηθεί βασικό στοιχείο. Δεν μπορεί να θεωρηθεί κρίσιμης σημασίας στους υπολογισμούς που γίνονται. Κι αυτό επειδή κάποιοι που επισκέπτονται τα κατεχόμενα αλλά δεν μένουν μόνιμα, όπως Τούρκοι επιχειρηματίες, ενδέχεται να είναι συνδρομητές σε εταιρείες κινητής τηλεφωνίας. Ή άλλοι να έχουν περισσότερες από μια συνδρομή. Τα τελευταία στοιχεία, που υπάρχουν, δίνουν ένα στίγμα, που πρέπει ασφαλώς να ληφθεί υπόψη. Σημειώνεται ότι το «ίδρυμα τεχνολογιών πληροφορικής και επικοινωνίας – Bilgi Teknolojileri ve Haberleşme Kurumu (BTHK)» του κατοχικού καθεστώτος, δημοσιοποίησε την έκθεση δεδομένων του τομέα ηλεκτρονικής επικοινωνίας για το τέταρτο τρίμηνο του 2024 (περίοδος Οκτωβρίου-Δεκεμβρίου).
Με βάση την έκθεση, στη συγκεκριμένη περίοδο υπήρχαν 1.062.691 εγγεγραμμένες συνδρομές κινητής τηλεφωνίας, εκ των οποίων οι 846.039 ήταν ενεργές. Στην έκθεση καταγράφονται και οι εταιρείες στις οποίες είναι εγγεγραμμένες οι συνδρομές (το 57% των συνδρομών κινητής τηλεφωνίας, ήταν εγγεγραμμένες στην «εταιρεία» τηλεπικοινωνιών «Kuzey Kıbrıs Turkcell» και το υπόλοιπο 43% στην «Telsim»). Την ίδια περίοδο, υπήρχαν εγγεγραμμένες στο «τμήμα τηλεπικοινωνιών της ”τ.δ.β.κ.”», συνολικά 74.928 συνδρομές σταθερής τηλεφωνίας.
Ενδιαφέρον, πάντως, έχουν και τα στοιχεία σε σχέση με την κινητικότητα των τηλεφωνικών κλήσεων. Σύμφωνα με την έκθεση, οι χώρες προς τις οποίες καταγράφεται η περισσότερη κίνηση από τα δίκτυα κινητής τηλεφωνίας των κατεχομένων είναι η Τουρκία, η Βρετανία, η Νιγηρία, η Κυπριακή Δημοκρατία, το Ιράν και το Τουρκμενιστάν. Οι δε χώρες από τις οποίες καταγράφεται η περισσότερη κίνηση προς τα δίκτυα κινητής τηλεφωνίας των κατεχομένων είναι η Τουρκία, η Βρετανία και η Νιγηρία. Σε σχέση με τη Νιγηρία, φαίνεται πως οι τηλεφωνικές κλήσεις έχουν σχέση και με την παρουσία φοιτητών από τη χώρα αυτή σε «πανεπιστήμια» των κατεχομένων.
Παραδίδει το DNA των νεογνών χωρίς τη γνώση ή την έγκριση των γονέων – Η σύμβαση δεν εμφανίζεται ούτε στην «ΔΙΑΥΓΕΙΑ»
Με μία απόφαση-σοκ ο υπουργός Υγείας Άδωνις Γεωργιάδης παραχωρεί το DNA των νεογέννητων παιδιών της Ελλάδας σε ιδιώτες στις ΗΠΑ.
Με την συμφωνία αυτή καταστρατηγεί κάθε έννοια προστασίας των πιο ευαίσθητων προσωπικών δεδομένων εκατομμυρίων Ελλήνων.
Την συμφωνία υπέγραψε ο Άδωνις Γεωργιάδης με δύο αμερικανικές εταιρείες, στις οποίες μέχρι το 2029 θα παραχωρείται το DNA των νεογέννητων Ελλήνων, για να το επεξεργάζονται όπως επιθυμούν
Μπορεί να φαντάζει σενάριο επιστημονικής φαντασίας ή ακραίας συνωμοσίας, αλλά δυστυχώς δεν είναι.
Δεν πρόκειται για remake ταινιών τύπου Gattaca αλλά για μια νοσηρή σημερινή πραγματικότητα.
Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.
Όλα τα νεογέννητα που γεννιούνται στην Ελλάδα ελέγχονται εδώ και 50 χρόνια καθολικά από το Ινστιτούτο Υγείας του Παιδιού (ΙΥΠ) για διάφορες γενετικές ασθένειες.
Ο έλεγχος αυτός γίνεται μετά από λήψη 5 σταγόνων αίματος και πραγματοποιείται με βιοχημικό τρόπο – με λίγα λόγια, το αίμα αναλύεται χημικά ώστε να εντοπιστούν ενδείξεις γενετικών ανωμαλιών.
Τα τελευταία χρόνια, όμως, στις ΗΠΑ αλλά και σε ιδιωτικές κλινικές στην Ευρώπη, έχει αρχίσει να εφαρμόζεται και ο λεγόμενος γενετικός έλεγχος, όπου – εφόσον το επιθυμούν οι γονείς – με λήψη αίματος γίνεται αναλυτική χαρτογράφηση του DNA του παιδιού, για την ανίχνευση πιθανών γενετικών μεταλλάξεων. Αυτό ονομάζεται ανάλυση ολόκληρου του γονιδιώματος.
Σε αυτό το πλαίσιο, ο Άδωνις Γεωργιάδης υπέγραψε απόρρητη(!) «Προγραμματική Σύμβαση» στις 17 Μαΐου 2024 με τις εταιρίες RealGenix και Beginnings.
H RealGenix είναι θυγατρική του αμερικανικού κολοσσού γενετικών δεδομένων PlumcareRWE. Ενώ η Beginnings έχει ιδρυθεί από τον κλινικό γενετιστή κ. Πέτρο Τσίπουρα και τον κ. Matthew Jawala Aujla.
Στη σύμβαση αναδεικνύεται ως σκοπός η εισαγωγή καθολικού ελέγχου του συνολικού γονιδιώματος νεογνών στην Ελλάδα έως το 2029(!) «μέσω της εφαρμογής τεχνολογιών αλληλούχισης και ανάλυσης DNA νέας γενιάς».
Το «έργο» αυτό, με την ονομασία First Steps, θα υλοποιηθεί σε δύο χρονικές φάσεις (1.1.2025 – 31.3.2026 και 1.4.2026 – 31.3.29), με προβλεπόμενη συμμετοχή 100.000 νεογνών!
Μάλιστα σύμφωνα με τη σύμβαση, η Beginnings έχει ήδη λάβει(;) το DNA 20.000 νεογνών που γεννήθηκαν μεταξύ Ιανουάριο και Μάρτιο του 2025!
To First Steps θα είναι μέρος του παγκόσμιου προγράμματος ICoNS που έχει ως σκοπό τη συλλογή του DNA ενός εκατομμυρίου νεογνών παγκοσμίως.
Στην Ελλάδα γεννιούνται περίπου 75.000 παιδιά το χρόνο.
Στην σύμβαση διατυπώνεται ρητά ότι τα ερευνητικά αποτελέσματα από την αλληλούχιση του γονιδιώματος των νεογνών θα ανήκουν στη μία εκ των δύο εταιρειών: «Το υπουργείο Υγείας γνωρίζει ότι τα εν λόγω ερευνητικά αποτελέσματα θα αποτελέσουν περιουσία της RealGenix»
Η RealGenix θα καλύψει μάλιστα εξ ολοκλήρου και το κόστος του έργου, το οποίο θα κοστίσει 50.000.000 ευρώ, αφού η πρόσβαση και η διαχείριση όπως αυτή επιθυμεί του DNA εκατοντάδων χιλιάδων Ελλήνων είναι πολύ πιο πολύτιμη.
Το πιο εξοργιστικό απ’ όλα όμως είναι ότι η παράδοση του DNA των νεογνών θα γίνεται χωρίς τη γνώση ή την έγκριση των γονέων, καθώς θα παραδίδονται στις αμερικανικές εταιρίες οι τρεις από τις πέντε σταγόνες αίματος που συλλέγει το Ινστιτούτο Υγείας του Παιδιού (ΙΥΠ) από όλα τα μωρά της χώρας.
Μάλιστα, η σύμβαση αυτή ΔΕΝ εμφανίζεται στη διαύγεια καθώς, το άρθρο 10, τιτλοφορούμενο ως «Ρήτρα εχεμύθειας», προβλέπει μεταξύ άλλων ότι το «όλο έργο της παρούσας Προγραμματικής Συμφωνίας και τα οποιαδήποτε πορίσματα χαρακτηρίζονται απόρρητα και ως τοιαύτα τα διαχειρίζονται κατ’ αρχήν τα εμπλεκόμενα μέρη».
Όπως αντιλαμβανόμαστε, η κίνηση αυτή θέτει σε κίνδυνο τα πιο ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα, όχι μόνο των 100.000 νεογνών τα οποία θα «φακελωθούν» εφ’ όρου ζωής, αλλά και των συγγενών τους, καθώς και των μελλοντικών τους απογόνων, οι οποίοι θα έχουν συγγενές DNA.
Ήδη, έχει ξεσηκωθεί θύελλα αντιδράσεων στο Ινστιτούτο Υγείας του Παιδιού (ΙΥΠ), με το επιστημονικό του συμβούλιο να ανακοινώνει ομόφωνα και ρητά «προβλήματα ηθικής και δεοντολογίας που εγείρει η συνέργεια σε ένα τέτοιο εγχείρημα μαζικής κλίμακας γενωμικού ελέγχου του γονιδιώματος των νεογνών».
Μάλιστα όπως σημείωσε το Ινστιτούτο Υγείας του Παιδιού (ΙΥΠ) οι συγκεκριμένη τεχνική βρίσκεται ακόμα σε πειραματικό στάδιο και δεν είναι γνωστή η αποτελεσματικότητά της.
Ο Άδωνις Γεωργιάδης αναγκάστηκε να απαντήσει υπό το βάρος των αποκαλύψεων, πως θα «λάβει υπόψη» τις αντιθέσεις του ΙΥΠ κατά την υλοποίηση του προγράμματος , το οποίο όπως είπε θα είναι ωφέλιμο για τη δημόσια υγεία.
Με λίγα λόγια το πρόγραμμα προχωράει κανονικά και είναι άγνωστο πόσες χιλιάδες Ελληνόπουλα έχουν χάσει για πάντα τα πιο ευαίσθητα προσωπικά τους δεδομένα αλλά και τι επιπτώσεις θα έχουν στο μέλλον, αφού υπενθυμίζουμε πως η σύμβασης μπήκε σε εφαρμογή από τις 1.1.2025 και προβλέπει την αποστολή στις αμερικανικές εταιρίες 20.000 δειγμάτων DNA μέχρι τον Μάρτιο του 2025.
Πχ. μπορεί τα ελληνόπουλα να γίνουν τα πρώτα «πειραματόζωα» για προγράμματα «έξυπνης αστυνόμευσης» με βάση το DNA.
O κ.Γεωργιάδης λοιπόν οφείλει να απαντήσει ΑΜΕΣΑ:
Πόσα δείγματα DNA νεογνών έχουν παραδοθεί μέχρι στιγμής στις δύο εταιρίες;
Γιατί εφόσον το πρόγραμμα είναι ωφέλιμο για τη δημόσια υγεία, όπως υποστηρίζει η σύμβαση είχε το χαρακτηρισμό «απόρρητη»;
Γιατί δεν ρωτώνται οι γονείς αν συναινούν αν παραδοθεί το DNA των παιδιών τους σε δύο εταιρίες στις ΗΠΑ;
Για το ζήτημα οφείλει να τοποθετηθεί η κυβέρνηση για να μας εξηγήσει αν συμφωνεί με τις κινήσεις αυτές του υπουργού του.
Ολόκληρη η μυστική σύμβαση που υπογράφηκε μεταξύ Γεωργιάδη – RealGenix και Beginnings εδώ.
«Έχουν χρησιμοποιήσει το όπλο και στο εξωτερικό και στο εσωτερικό των ΗΠΑ»
Σε μια πρόσφατη συνέντευξη στον Τάκερ Καρλσον, ο πρώην γερουσιαστής και μέλος του Κογκρέσου των ΗΠΑ, Κέρτις Γουέλντον, έκανε μια συγκλονιστική αποκάλυψη που έχει προκαλέσει έντονες αντιδράσεις.
Ο Γουέλντον, ο οποίος υπηρέτησε στο Κογκρέσο επί 20 συναπτά έτη και ήταν υποψήφιος για πρόεδρος της Επιτροπής Άμυνας της Βουλής των Αντιπροσώπων, δήλωσε ότι η κυβέρνηση των ΗΠΑ διαθέτει τεχνολογία ικανή να προκαλεί «ταχέως εξελισσόμενο καρκίνο» μέσω όπλων κατευθυνόμενης ενέργειας (Directed Energy Weapons).
Σύμφωνα με τον Γουέλντον, αυτή η τεχνολογία έχει χρησιμοποιηθεί από τις αμερικανικές υπηρεσίες πληροφοριών για «στοχευμένες επιχειρήσεις» στο εξωτερικό, με σκοπό την εξουδετέρωση συγκεκριμένων ατόμων. Αν θυμίζει αυτό κάτι, ίσως πρόκειται για απλή… σύμπτωση.
«Γνωστοί μου έχουν προσβληθεί από ταχέως εξελισσόμενο καρκίνο, και αυτός είναι ο τυπικός τρόπος που χρησιμοποιούν οι υπηρεσίες όταν θέλουν να ξεφορτωθούν κάποιον», ανέφερε χαρακτηριστικά στη συνέντευξη, που έδωσε στις 15 Απριλίου στο The Tucker Carlson Show.
Ο Γουέλντον κατηγόρησε τις υπηρεσίες πληροφοριών των ΗΠΑ αρνούνται βέβαια ότι γνωρίζουν κάτι , ενώ στην πραγματικότητα τις χρησιμοποιούν για επιχειρήσεις και άλλες μυστικές δραστηριότητες.
«Αυτό είναι το θέμα!», τόνισε, υπογραμμίζοντας την έλλειψη διαφάνειας.
Η συνέντευξη προκάλεσε έντονο προβληματισμό, με πολλούς να αναρωτιούνται για τις ηθικές και νομικές διαστάσεις της χρήσης τέτοιων τεχνολογιών. Ο Γουέλντον δεν είναι ένας τυχαίος «whistleblower», όπως πολλοί επιχειρούν να τον παρουσιάσουν.
Πρόκειται για έναν έμπειρο πολιτικό με μακρά θητεία στο Κογκρέσο, που είχε πρόσβαση σε απόρρητες πληροφορίες και είχε εμπλακεί σε θέματα εθνικής ασφάλειας.
Αξίζει να σημειωθεί ότι οι ισχυρισμοί του Γουέλντον δεν ακούγονται για πρώτη φορά. Σύμφωνα με ιστορικά δεδομένα, ήδη από τη δεκαετία του 1960 υπήρχαν αναφορές για πειράματα των υπηρεσιών πληροφοριών που συνδέονταν με την πρόκληση καρκίνου, όπως αναφέρεται στα βιβλία «Me and Lee» της Judith Vary Baker και «Dr Mary’s Monkey» του Edward T. Haslam.
.Επιπλέον, παλαιότερες έρευνες έχουν δείξει ότι η Ανατολική Γερμανία χρησιμοποιούσε εξοπλισμό ακτίνων Χ σε φυλακές για να προκαλεί καρκίνο σε κρατούμενους, κάτι που ενισχύει την πιθανότητα ύπαρξης τέτοιων τεχνολογιών.
Παράλληλα, η συνέντευξη του Γουέλντον έχει πυροδοτήσει συζητήσεις για τη χρήση όπλων κατευθυνόμενης ενέργειας, με ορισμένους να υποστηρίζουν ότι τέτοιες τεχνολογίες χρησιμοποιούνται και εναντίον Αμερικανών πολιτών, όπως αναφέρει ο πρώην πράκτορας της CIA, Kevin Shipp, σε δήλωσή του τον Ιανουάριο του 2025.
Η αποκάλυψη αυτή εγείρει σοβαρά ερωτήματα για τη διαφάνεια των αμερικανικών υπηρεσιών πληροφοριών και την χρήση προηγμένων τεχνολογιών. Μέχρι στιγμής, δεν υπάρχει επίσημη επιβεβαίωση των ισχυρισμών του Γουέλντον, αλλά η φωνή του, ως πρώην υψηλόβαθμου αξιωματούχου, προσθέτει βαρύτητα στις καταγγελίες του.
NATO member countries' heads of states and governments meeting in Brussels, Belgium on Jul. 11, 2018
/ Σύνοδος κορυφής των αρχηγών και των επικεφαλής των κρατών-μελών του ΝΑΤΟ στις Βρυξέλλες στις 11 Ιουλίου, 2018
«Βρώμικη φωνή, κακή ανατροφή, είσαι χυδαίος, τα έχεις όλα όσα
χρειάζονται για να γίνεις επαγγελματίας πολιτικός»
Αριστοφάνης
«Η ανάγκη να έχεις πάντα δίκιο, σφραγίδα ενός χυδαίου πνεύματος»
Αλμπέρ Καμύ
«Σε κάθε εποχή, τα πιο χυδαία δείγματα της ανθρώπινης
φύσης είναι οι δημαγωγοί»
Thomas B. Macaulay
Τα θεμέλια της στρατηγικής των Ενωμένων Πολιτειών Αμερικής, (ΕΠΑ), για την παγκόσμια κυριαρχία τέθηκαν με το Δόγμα Μονρόε στις 2 Δεκεμβρίου του 1823, πάνω στα οποία οικοδομήθηκε σταδιακά η ιδεολογία του αμερικανισμού, η οποία με την σειρά της ολοκληρώθηκε ως ‘δυτικισμός’ και ΝΑΤΟϊσμός δηλαδή ως συμμαχία των καπιταλιστικών κρατών της Δύσης ενάντια στις χώρες της Ανατολής, προϋπόθεση για την υποταγή όλων των χωρών του πλανήτη, μέσω της νεοφιλελεύθερης καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης, στα σχέδια του σκληρού πυρήνα, της ελίτ των μεγιστάνων, του παγκοσμιοποιημένου κεφαλαίου. Έτσι ξεκίνησε η δυτική συμμορία, που ως εμποροκρατία, αποικιοκρατία και ιμπεριαλισμός λεηλάτησε τον πλανήτη και τους λαούς, στρέβλωσε ακόμα περισσότερο τις τοπικές και διεθνείς οικονομικές δομές, που, με βάση το μονοπώλιο των ορυκτών καυσίμων κατά το καταστροφικό Drill, Baby, Drill, και μάλιστα ακόμα και στην εποχή της υδρογονοενέργειας[1], κατάληξαν στον ιμπεριαλιστικό καταμερισμό της εργασίας, σύμφωνα με τον οποίο οι καπιταλιστικές μητροπόλεις θα σφετερίζονται μέσω της τεχνολογικής και στρατιωτικής υπεροχής τους και των άδικων όρων εμπορίου, το μεγαλύτερο μέρος του παγκόσμιου πλούτου, ενώ ο υπόλοιπος κόσμος, είτε ως Νότος, είτε ως Περιφέρεια θα είναι αναγκασμένος να αρκείται στην υπανάπτυξη, ή στην καλύτερη περίπτωση στην προχωρημένη, συμπληρωματική και εξαρτημένη υπανάπτυξή του[2]. Επειδή όμως κάθε ταξική ή και εθνική ηγεμονική οντότητα είναι ουσιαστικά μικρή και αδύναμη, απέναντι στην Ολότητα τής κοινωνίας/ανθρωπότητας, αισθάνεται την ανάγκη να κατασκευάσει εξουσιαστικά φετίχ, ‘θεούς και δαίμονες’, τους οποίους τοποθετεί μεταξύ του ηγεμόνα και της εργαζόμενης κοινωνίας, ώστε να εκτρέπει την οργή της από την πραγματική πηγή της κακοδαιμονίας της προς τα ‘θεία σκιάχτρα’, οργή την οποία όμως γειώνει δια της τυφλής πίστης επικαλούμενη λ. χ. ότι οι Ενωμένες Πολιτείες της Αμερικής είναι ένα υπέροχο σχέδιο της ‘Θείας Πρόνοιας’, ή ότι ο χ ή ψ λαός αποτελεί τον περιούσιο λαό του θεού του, οπότε η υποταγή του στον οποίο υπαγορεύεται από κάποιο υποτιθέμενο ‘προπατορικό αμάρτημα’ που τού το θυμίζει κάθε στιγμή το σκοταδιστικό ιερατείο κραδαίνοντας ‘τον φόβο του θεού’, του θανάτου, της εκάστοτε εξουσίας και την φλόγα της υποτιθέμενης κόλασης.
Πάνω σε αυτόν τον καμβά το διαχρονικό βαθύ κράτος των Ενωμένων Πολιτειών Αμερικής (ΕΠΑ), έκτισε τον αμερικανισμό[3] ως επεκτατική ιδεολογία και ως παγκοσμιοποίηση, όπως απερίφραστα δηλώνουν δυό κορυφαίοι πρωτομάστορές της. Έτσι κατά τον Χένρυ Κίσινγκερ «η παγκοσμιοποίηση δεν είναι τίποτα άλλο από το νέο όνομα της αμερικανικής ηγεμονικής πολιτικής» και ο Ζμπίγκνιου Μπρζεζίνσκι συμπληρώνει ότι, «η ταμπέλα ‘Made in the USA’ είναι αποτυπωμένη ορατά κι’ αναπόφευκτα πάνω στην παγκοσμιοποίηση. Η παγκοσμιοποίηση συγχωνευμένη με την αμερικανοποίηση, ως το φυσικό δόγμα του παγκόσμιου Ηγεμόνα αντικατοπτρίζει και προβάλει τελικά την εθνική της προέλευση». Ένας ηγεμόνας όμως, έγραφε ο Μακιαβέλι, «δεν πρέπει να νοιάζεται για την κακή φήμη του σκληρού… Είναι πιο ασφαλές να τον φοβούνται παρά να τον αγαπούν… Πρέπει ο Ηγεμόνας να προξενεί Φόβο…»[4]. Κάπως έτσι φτάσαμε, μέσω του 2ου Παγκόσμιου Πολέμου, του Δόγματος Ρούσβελτ καθώς και του Δόγματος Τρούμαν και στην συνέχεια του ψυχρού πολέμου μέχρι που ο αμερικανισμός, ‘δημοκρατικός’ ή ‘ρεπουμπλικανικός’ γέννησαν, ως πολιτισμός του θανάτου[5] τον Τραμπισμό, ως ύβριν κατά της ανθρωπότητας και του όποιου πολιτισμού της, που ακόμα αιμορραγεί εξαιτίας των ακραίων οικονομικών, κοινωνικών, περιφερειακών, εθνικών και παγκόσμιων ανισοτήτων που, δια της λεηλασίας του πλανήτη και της εξαθλιωτικής αλλοτρίωσης του Ανθρώπου, καταλήγουν στον διαρκή απάνθρωπο οικονομικό πόλεμο και σε περιόδους μεγάλων κρίσεων του καπιταλισμού, όπως αυτή που τρέχει τώρα, σε θερμούς καταστροφικούς πολέμους, ακόμα και σε γενοκτονίες όπως αυτή που συντελείται στην Παλαιστίνη, με παντελώς απούσα την ‘πολιτισμένη ανθρωπότητα’, προφανώς λόγω του μουδιάσματος που προκαλεί ο εξουσιαστικός φόβος ή της υστερόβουλης σιωπής των πονηρών.
Μετά το καλοσχεδιασμένο, προφανώς από τις αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες, ‘ειρηνικό πέρασμα’, μέσω της Γκλάσνοστ και της Περεστρόικα του γκρομπατσωφισμού, της Σοβιετικής Ένωσης από τον ‘υπαρκτό σοσιαλισμό’ στον υπαρκτό καπιταλισμό, ο αμερικανισμός πανηγύρισε τον θρίαμβο της ελεύθερης αγοράς, εγγυητής της οποίας υποτίθεται πως ήταν ο ίδιος και έβαλε πλώρη για την παγκόσμια ηγεμονία. Στο μεταξύ όμως τόσο η Κίνα, όσο και η Ρωσία κατάφεραν με την μορφή του συγκεντρωτικού, κρατικομονοπωλιακού καπιταλισμού και την βία του ανατολικού δεσποτισμού να ανασυγκροτηθούν οικονομικά, στρατιωτικά, τεχνολογικά και εμπορικά με αποτέλεσμα να επεκτείνουν την δραστηριότητά τους σε βαθμό που να αποτελούν εμπόδιο στα σχέδια του αμερικανισμού. Μάλιστα από κάποιο σημείο και μετά άρχισαν να αμφισβητούν από κοινού, με κινήσεις όπως το αμυντικό Σύμφωνο της Σαγκάης και στην συνέχεια την οικονομική Συμμαχία των BRICS+, την πρωτοκαθεδρία των ΕΠΑ και να διεκδικούν για λογαριασμό τους την παγκόσμια ηγεμονία, με το πρόσχημα για να μην υποστούν την αμερικανική ηγεμονία. Αυτή η απρόσμενη εξέλιξη προκάλεσε βαθύ ρήγμα στο εσωτερικό μέτωπο του αμερικανισμού:
Από την μια μεριά ο λεγόμενος δυτικότροπος ‘δημοκρατικός αμερικανισμός’ σχεδίασε, συνεταιρικά με τους δυτικούς συμμάχους του, την τακτική του για την, μέσω κύρια της Ουκρανίας, κατά μέτωπον επίθεση κατά τής Ρωσίας, ώστε, γονατίζοντάς την, στην συνέχεια να στραφεί με όλες του τις δυνάμεις, της Ευρωπαϊκής Ένωσης συμπεριλαμβανομένης στην συμμαχία των ‘πρόθυμων ηλίθιων’, προς την αποδυναμωμένη Κίνα με σκοπό να την λεηλατήσουν και να την κατακερματίσουν σε ανταγωνιζόμενες μεταξύ τους ‘δημοκρατίες δυτικού τύπου’, γιατί μια ενιαία Κίνα δεν υποτάσσεται και έτσι ελεύθερος από κάθε σοβαρό ανταγωνιστή να ηγεμονεύσει στον πλανήτη.
Από την άλλη ο φασιστοειδής ‘ρεπουμπλικανικός αμερικανισμός’, με σημαιοφόρο του το Τραμπ, φαίνεται να πιστεύει πως όσο το μέτωπο συνεργασίας μεταξύ Κίνας και Ρωσίας παραμένει ενιαίο τα σχέδια του αμερικανισμού για την παγκόσμια ηγεμονία είναι καταδικασμένα να αποτύχουν και συνεπώς το κύριο πρόβλημά του είναι η διάσπαση αυτού του μετώπου, όχι, όμως, με τη βία, γιατί η Δύση φθίνει ως ενιαία ισχύς υπό την παρακμάζουσα αμερικανική πρωτοκαθεδρία την στιγμή που η Ανατολή ανέρχεται θεαματικά. Συνεπώς ο στόχος μετακινείται προς την κατεύθυνση να αποσπάσει ο αμερικανισμός την Ρωσία από την συμμαχία της με την Κίνα, δια της προνομιακής οικονομικής συνεργασίας και της ‘φιλικής αντιμετώπισής’ της, ‘αναγνωρίζοντας τα δίκαιά της’ στο θέμα της Ουκρανίας, κατηγορώντας τον ‘δημοκρατικό αμερικανισμό’ πως αποδυναμώνει την Αμερική στήνοντας άδικους πολέμους σε λάθος χώρες και πως χρησιμοποίησε μέχρι θυσίας την Ουκρανία για την αποσταθεροποίηση της Ρωσίας, συνεργαζόμενος με έναν αχυράνθρωπο σαν τον Ζελένσκι και με τα νεοναζιστικά ‘τάγματα του Αζώφ’, διαθέτοντας εκατοντάδες δισεκατομμύρια δολάρια για μια χαμένη υπόθεση. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει, για όσους αγνοούν τους όρους με τους οποίους ασκείται η πολιτική των κρατών, το γεγονός της υποτιθέμενης φιλίας μεταξύ Τραμπ και Πούτιν, γύρω από το οποίο διαμορφώνονται υποθέσεις, όπως ότι ο Πούτιν ‘κρατάει κάπου τον αφελή και άπληστο επιχειρηματία Τραμπ’ με το οποίο τον αναγκάζει να χορεύει στους ρυθμούς που του τσαμπουνάει ο Πούτιν, ή ότι ο Πούτιν είναι αφελής, μέχρι προδότης, που θα αποκολληθεί από την Κίνα για να πάει με την Αμερική εναντίον της Κίνας, πράγμα εντελώς απίθανο για την τρέχουσα συγκυρία, επειδή ο Πούτιν γνωρίζει πως χωρίς την Κίνα η θέση της Ρωσίας γίνεται ιδιαίτερα επισφαλής, όπως και η Κίνα γνωρίζει πως η θέση της χωρίς την ενέργεια και τα πυρηνικά της Ρωσίας γίνεται ιδιαίτερα ευάλωτη, οπότε μιά τέτοια υπαρξιακή ταύτιση δεν διαλύεται με καραγκιοζιλίκια και αφορισμούς.
Τελικά τόσο ο Τραμπ, όσο και οι προκάτοχοί του κάνουν λάθος αντιμετωπίζοντας τον αμερικανικό λαό ως πρόβατα για σφαγή και την ανθρωπότητα ως τσιφλίκι τους και αυτό το λάθος τους οι πρώτοι που το πληρώνουν είναι οι ίδιοι οι Αμερικανοί, μέχρι να γίνει το πρώτο κλικ στα μυαλά τους και να αποφασίσουν να περάσουν στην μετακαπιταλιστική περίοδο της ιστορίας τους.
Ενδιάμεσα, στους δυό ιμπεριαλιστικούς αμερικανισμούς, κινείται και ένας ‘κοσμοπολίτικος αμερικανισμός’, μια αγέλη κρατικοδίαιτων παρασίτων που χάρη στην παρασιτική τους δραστηριότητα, υπέρ της οικονομικής ολιγαρχίας και της μεγάλης επανεκκίνησης του καπιταλισμού κατά της εργαζόμενης κοινωνίας την οποία σχεδιάζουν να υποκαταστήσουν με μηχανικούς μετανθρώπους, έχουν αναδειχτεί σε μεγιστάνες του πλούτου που ταυτίζουν τα συμφέροντά τους με την εκάστοτε εξουσία. Πρόκειται για μια λυκοσυμμαχία που γρήγορα θα ξεφτίσει με πάταγο, γιατί οι μεγιστάνες, ως αχόρταγοι αρχάγγελοι της καπιταλιστικής κόλασης, θα στραφούν εναντίον του, ως ανεπαρκή να ικανοποιήσει όλες τις ορέξεις τους. Εξαιτίας του ρόλου τους στην επικοινωνία και στην παραπλάνηση των εργαζόμενων έχουν μεταμφιεστεί από ύαινες σε ‘φιλάνθρωπους’ με αποτέλεσμα την γενικευμένη σύγχυση, η οποία τελικά οδηγεί στην παράνοια, ώστε οι μισοί Αμερικανοί να μισούν τους άλλους μισούς, τους οποίους ο γερογέρακας Μπάϊντεν, προεκλογικά τους αποκάλεσε ‘σκουλήκια’ επειδή δεν ψήφισαν την Κάμαλα Χάρις, αλλά τον Τραμπ. Αυτό το γεγονός έχει φέρει τις ΕΠΑ στο προστάδιο του εμφυλίου πολέμου, στον οποίο κάποια στιγμή θα προσφύγει, λόγω ‘ταπεραμέντου’, ο ίδιος ο Τραμπ, μόλις κατανοήσει πόσο ανίκανος και πόσο επικίνδυνος είναι για την χώρα του, αν βέβαια δεν θα έχει την τύχη πολλών άλλων προκατόχων του, πράγμα πολύ σύνηθες στο ‘Αμέρικα της άγριας Δύσης’. Αν όμως καταφέρει να γλυτώσει, τότε, στην μεγάλη κατρακύλα του καπιταλισμού που έρχεται, θα συμπαρασύρει μαζί τους ολόκληρο τον πλανήτη, οπότε τον λόγο θα πάρουν οι ένοπλες μαφίες που καραδοκούν, εφόσον βέβαια οι δυνάμεις της εργασίας, της επιστήμης και του πολιτισμού ακόμα θα ροχαλίζουν.
Είναι προφανές πως αυτό που συντελείται μπροστά στα μάτια ολόκληρης της ανθρωπότητας, μοιάζει με ταινία πολέμου επικράτησης μεταξύ μαφιόζικων ‘οικογενειών’, όμως, όχι μεταξύ γνώριμων μαφιών δυτικού τύπου, αλλά μεταξύ της αμερικάνικης και της ασιατικής/κινέζικης μαφίας, γεγονός που περιπλέκει τα πράγματα γιατί διαφέρουν στον τρόπο σκέψης και δράσης, αφού η μεν αμερικάνικη βιάζεται ενώ η κινέζικη ξέρει να περιμένει για να ξεμπροστιάσει τον κουρασμένο και απογοητευμένο από τα λάθη του αντίπαλό της.
Ουδέτεροι παρατηρητές προσπαθούν να κατανοήσουν με όρους πολιτικούς την αιτία της γοητείας που ασκεί ο πρόεδρος της Ρωσίας, Βλαντιμίρ Πούτιν, στον πρόεδρο των ΕΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, αλλά βαλτώνουν γιατί ο MAGAs Τραμπ συμπεριφέρεται ως σκοτεινός και σκανταλιάρης επιχειρηματίας που ονειρεύεται να κάνει την ‘Αμερική Σπουδαία και πάλι’ προσαρτώντας την Γροιλανδία, τον Καναδά και μετατρέποντας την Λωρίδα της Γάζας σε θέρετρο της παγκόσμιας εξουσιαστικής ελίτ, εξοντώνοντας και εκπατρίζοντας τους Παλαιστίνιους που ζουν σε αυτόν τον τόπο χιλιάδες χρόνια. Τελικά, κατά Financial Times, συμπεριφέρεται ως πλανητάρχης τύπου Ντον Κορλεόνε, στρεφόμενος εναντίον όλων των χωρών του πλανήτη, βάζοντας δυσβάστακτους δασμούς σε όλες τις χώρες του κόσμου, με το αστείο επιχείρημα πως τάχα ‘φέρθηκαν άσχημα’ στην ιμπεριαλιστική υπερδύναμη που τις λεηλάτησε. Μάλιστα ο κατά φαντασίαν ‘πλανητάρχης’ Τραμπ δήλωσε πρόσφατα δημόσια και ενώπιον ολόκληρης της ανθρωπότητας ότι ‘ηγέτες πολλών χωρών φιλούν τον κώλο μου, ικετεύοντάς με να τους δεχτώ για διαπραγματεύσεις σχετικά με τους δασμούς που τους επέβαλα’, χωρίς ωστόσο να ζητήσει συγνώμη από τις χώρες και τους λαούς που οι υποτιθέμενοι, σε εισαγωγικά ή χωρίς εισαγωγικά, ‘κωλογλύφτες’ εκπροσωπούν. Το χειρότερο μάλιστα είναι πως κανένας, κατά Τραμπ, ‘κωλογλύφτης’ δεν αντέδρασε στην προσβολή του επίδοξου παγκόσμιου ηγεμόνα. Ούτε ένας, για δείγμα.
Η χυδαιότητα ως έκφραση και συμπεριφορά σε βαθμό επικίνδυνης τοξικότητας[6], δεν είναι μόνο αποτέλεσμα έλλειψης παιδείας, αλλά κατά κανόνα αποτελεί μια επιθετική μορφή άμυνας θρασύδειλων ανθρώπων που πνίγονται από ανασφάλειες με σκοπό να κρύψουν με αυτόν τον τρόπο το κενό της ύπαρξής τους και να εμφανιστούν ως δυνατοί και κυρίαρχοι. Όμως σε επίπεδο εκλεγμένων, υποτίθεται δημοκρατικά, κυβερνητών αυτή η τοξικότητα ξεπερνά τα όρια της όποιας ανοχής και πρέπει να επιστρέφεται αυτόματα με την άμεση διακοπή διπλωματικών σχέσεων, διαφορετικά ερμηνεύεται ως αποδοχή, γεγονός που παραπέμπει σε δουλοφροσύνη και αναξιοπρέπεια και οδηγεί σε αποθράσυνση του τοξικού πομπού της.
Βέβαια ο κύριος στόχος αυτής της, από κάθε άποψη, οικονομική, διπλωματική, θεσμική, αλλοπρόσαλλης κίνησης του Τραμπ ήταν η Κίνα, για τα προϊόντα της οποίας οι δασμοί σκαρφάλωσαν στο ακατανόητο ύψος των 125%, πράγμα που ουσιαστικά καταργεί το εμπόριο μεταξύ των δυο χωρών και μαζί με αυτό αποκαλύπτει πως η ιδεολογία περί ‘ελεύθερης αγοράς’ δεν είναι παρά ένα προκάλυμμα της πραγματικότητας πως, στον καπιταλισμό, ελεύθερο είναι μόνο το κεφάλαιο και μάλιστα το ηγεμονικό κεφάλαιο, το οποίο μπορεί δια του αθέμητου ανταγωνισμού, της χρεοκοπίας και δια της βίας να απορροφά κάθε άλλο κεφάλαιο που στερείται της προστασίας των χιλίων αμερικανικών και ΝΑΤΟϊκών βάσεων στον πλανήτη. Η απάντηση της Κίνας ήταν ισοδύναμοι δασμοί για τα αμερικανικά προϊόντα με την διαβεβαίωση πως ‘η Κίνα δεν θέλει αυτόν τον εμπορικό πόλεμο γιατί κανένας δεν ωφελείται από αυτόν, αλλά είναι αποφασισμένη να το πάει μέχρι το τέλος’, γεγονός που προβληματίζει το επιτελείο του Τραμπ και το αναγκάζει υπό την πίεση και των καταναλωτών κινέζικων προϊόντων να κάνει βήματα πίσω, μέχρι που η συσσωρευμένη ένταση θα αναγκάσει τον Τραμπ να τα πάρει όλα πίσω, γιατί το μόνο που κατάφερε με την ακατανόητη ‘κίνηση της απελευθέρωσης των ΕΠΑ’ ήταν να χάσει και τους τελευταίους φίλους της και να τους οδηγήσει σε συνεργασία με την Κίνα, η οποία κινεί όλες σχεδόν τις αναδυόμενες οικονομίες του πλανήτη και με αυτό διεκδικεί τον ρόλο του εγγυητή της παγκόσμιας οικονομικής τάξης, την οποία διαταράσσει επικίνδυνα ο αμερικανισμός. Βέβαια η Κίνα αντιμετωπίζει σοβαρό πρόβλημα με τα τεράστια αμερικανικά κρατικά ομόλογα που διαχειρίζεται και δεν θα την ενδιάφερε η γρήγορη υποτίμησή τους, γι’ αυτό και δείχνει ψυχραιμία, χωρίς ωστόσο να φαίνεται διατιθεμένη να υποχωρήσει, κι’ αυτό γιατί η Κίνα πέρα από το τεράστιο οικονομικό και στρατιωτικό μέγεθός της και την εσωτερική πολιτική ενότητά της διαθέτει επαρκή δημοσιονομικό χώρο για να απορροφήσει, σε μεγάλο βαθμό, τους όποιους κραδασμούς από τις πιθανές απώλειες από τα αμερικανικά ομόλογά της, γεγονός που την καθιστά ανθεκτικότερη σε σχέση με τις ΕΠΑ.
Έτσι στο ερώτημα του τελικού νικητή και του ηττημένου του εμπορικού πολέμου που κήρυξε ο Τραμπ, στρέφοντας ολόκληρη την ανθρωπότητα εναντίον των ΕΠΑ, μπορεί κανείς να απαντήσει πως, με δεδομένο πως αυτός ο πόλεμος εξελίσσεται σιγά-σιγά σε μπούμερανγκ για τον εμπνευστή του, με πιθανή μάλιστα την αποδολαριοποίηση του παγκόσμιου εμπορίου με πρωτεργάτες τους BRICS+, τότε ηττημένες θα βγουν οι ίδιες και με αυτήν την κατάληξη θα τελειώσει ο σημερινός παγκόσμιος ρόλος της Αμερικής, αλλά και το όραμά της για την παγκόσμια ηγεμονία της, η οποία θα μπει σε μια προϊούσα και γρήγορα παρακμή και τελικά αυτόαπομονωμένη θα συρρικνωθεί με τον κίνδυνο να διαμελιστεί, μέσω ενός σύγχρονου εμφύλιου, ‘στα εξ’ ών συνετέθη’.
Προσωπικά ξανάγραψα, στις 4 Φεβρουαρίου 2017 με την ανάληψη της πρώτης προεδρίας του Τραμπ, για τον τραμπισμό[7], ως μια ευκαιρία για την Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά και για τον υπόλοιπο κόσμο, να απαγκιστρωθεί από τον αμερικανισμό και να μπει μπροστά στον αγώνα των δυνάμεων της εργασίας, της επιστήμης και του πολιτισμού για έναν καλύτερο, για έναν μετακαπιταλιστικό και αντιηγεμονικό κόσμο, τον κόσμο της κοινωνικής ισότητας. Σήμερα μάλιστα, αναλογιζόμενος την πιθανότητα οι διεκδικητές της παγκόσμιας ηγεμονίας να συμφωνήσουν με μια ‘Νέα Γιάλτα’ και μια ‘νέα ιμπεριαλιστική ειρήνη’ για το μοίρασμα του κόσμου σε σφαίρες επιρροής, θεωρώ επιτακτικότερη την ανάγκη η Ευρωπαϊκή Ένωση να κάνει πρώτη και με αποφασιστικότητα το βήμα προς μια μετακαπιταλιστική και αντιηγεμονική Ευρώπη και έτσι να ηγηθεί στον αντιιμπεριαλιστικό, αντικαπιταλιστικό, αντιπολεμικό αγώνα των δυνάμεων της εργασίας, της επιστήμης και του πολιτισμού που οδηγεί πέρα, έξω και ενάντια σε κάθε εκδοχή καπιταλισμού με προοπτική το αταξικό ουμανισμό[8].
Αυτή, λοιπόν, είναι η στιγμή που η ανθρωπότητα έρχεται αντιμέτωπη με το ερώτημα αν το μέλλον της θα το διαμορφώσει με την νεοϊμπεριαλιστική, δεσποτική, κρατικοκαπιταλιστική Κίνα στον ρόλο του παγκόσμιου ηγέτη, ή με μια κάποια ιμπεριαλιστική συμμαχία, ή μήπως θα πρέπει να επαναχαράξει μόνη της τον βαθύ μετασχηματισμό της υφιστάμενης καπιταλιστικής βαρβαρότητας σε μεταϊμπεριαλιστική και μετακαπιταλιστική πραγματικότητα, σε ένα σύστημα της αμεσοδημοκρατικής κοινωνικής αυτοδιεύθυνσης[9], σε τοπική, περιφερειακή, εθνική και παγκόσμια κλίμακα με περιεχόμενο την κοινωνική ισότητα[10], χωρίς την οποία δεν μπορεί να γίνεται λόγος για δημοκρατία, ειρήνη, ελευθερία, πρόοδο και καθολική ευημερία και ευτυχία, παρά τις τόσες μπουρδολογίες σιτιζόμενων στο Πρυτανείο της εξουσίας ακαδημαϊκών και διανοουμένων της δεκάρας, πράγμα που σημαίνει άμεση, ριζική και καθολική κατάργηση της ατομικής ιδιοκτησίας πάνω στα μέσα παραγωγής[11]. Και για να μην υπάρξει κάποια παρανόηση, ο λόγος είναι για την ατομική ιδιοκτησία που παράγει πλούτο μέσω της εκμετάλλευσης της μισθωτής εργασίας και όχι για εκείνο το είδος ατομικής ιδιοκτησίας με το οποίο το κεφάλαιο εξασφαλίζει την εφ’ όρου ζωής υποταγή του πλασματικού ιδιοκτήτη, όπως ο μικρός αγροτικός κλήρος, ή το μικρομάγαζο της γειτονιάς, ή το σπίτι που χτίστηκε πετραδάκι-πετραδάκι για να καλύψει την αδυναμία του καπιταλιστικού κράτους να εγγυηθεί την στοιχειώδη διαβίωση των εκατομμυρίων κατ’ ευφημισμό ιδιοκτητών, των οποίων η υποτιθέμενη ιδιοκτησία όχι μόνο δεν τους αποφέρει κανένα κέρδος, παρά μόνο πνευματική, οικονομική και πολιτική υπερεκμετάλλευση από το τραπεζικό κεφάλαιο, από τα εξουσιαστικά πολιτικά κόμματα και από το ίδιο το καπιταλιστικό κράτος.
Για να ανοίξουν, όμως, οι ορίζοντες τής ώριμης, εφικτής και αναγκαίας ουμανιστικής κοινωνικής επανάστασης είναι προφανές πως οι δυνάμεις της εργασίας, της επιστήμης και του πολιτισμού και τα κοινωνικά κινήματά τους θα πρέπει να απελευθερωθούν από τον πλατωνισμό[12] και τους λογής-λογής σκοταδιστικούς μύθους[13] καθώς και από τις εξουσιαστικές ιδεολογίες και να ταυτίσουν τον αγώνα τους ενάντια στην κάθε μορφής εξουσία, από τον εργοδότη, από όλες τις βαθμίδες τής από τα πάνω προς τα κάτω πολιτικής εξουσίας καθώς επίσης και από κάθε φετίχ και σύμβολο αυτών των εξουσιών, ώστε με οδηγό τους την επιστημονικά έγκυρη και κοινωνικά χρήσιμη γνώση στην μορφή μιας σύγχρονης κοσμοαντίληψης ικανής να εκφραστεί με όρους πραγματικότητας του 21ου αιώνα και στην δυναμική ενός σύγχρονου επαναστατικού Διαφωτισμού ανατροπής του παλιού και θεμελίωσης του καινούργιου.
Με αυτήν την έννοια απαιτείται ένας ριζικός επαναπροσδιορισμός και επαναπροσανατολισμός με την μετακίνηση των διε-φθαρμένων κοινωνικοπολιτικών εννοιών από τον οριζόντιο άξονα ‘αριστερά, κέντρο και δεξιά’, στον κάθετο αξιακό άξονα των εννοιών ‘αντιδραστικός, συντηρητικός, προοδευτικός επαναστάτης’, για να πάρει μπροστά μια επαναξιολόγηση της κοινωνικής συνειδητότητας, συνειδητοποίησης και δράσης του πολυδιάστατου υποκειμένου της ιστορίας, για να ξέρουμε πού πάμε και να μην περιφερόμαστε σαν οπαδοί και κοπάδια μονοδιάστατων άξεστων, πλατωνισμένων, εξουσιόδουλων και αμερικανισμένων ποιμένων κοπαδιών αφιονισμένων και τσοπαναραίων αγελών ατάκτων.
Ο άνθρωπος ήταν και παραμένει η απάντηση σε όποια ερώτηση και αν τεθεί. Όμως ο πολυδιάστατος Άνθρωπος και όχι οι εθελόδουλοι υπηρέτες, οι πιστοί και οι οπαδοί των όποιων φετίχ, ειδώλων και συμβόλων της όποιας εξουσίας των εγκάθετων παλιών, των νέων και των νεόκοπων Bostonians που είναι έτοιμοι να πουλήσουν με τον έναν ή τον άλλον τρόπο την Ελλάδα και τον Ελληνισμό. Αντισταθείτε στους ψεύτικους σκοταδιστικούς μύθους και στις εξουσιαστικές ιδεολογίες. Αντισταθείτε σε όποιον και σε ότι σας παραμυθιάζει και σας υποτιμά για να σας εξουσιάζει. Αντισταθείτε γενικά για να δικαιωθούν οι αγώνες των γενιών που έφυγαν και για υπάρξει μέλλον για τις γενιές που έρχονται.
[1] Βλέπε, Λάμπος Κώστας, Ποιός φοβάται το υδρογόνο; Η επανάσταση του υδρογόνου, ελεύθερη ενέργεια και η απελευθέρωση της ανθρωπότητας από τα ορυκτά καύσιμα και από την καπιταλιστική βαρβαρότητα, ΝΗΣΙΔΕΣ, Θεσσαλονίκη 2012.
[2] Βλέπε, Lambos Kostas D., Abhängigkeit und fortgeschrittene Unterentwicklung dargestellt am Beispiel der Landwirtschaft Griechenlands R. G. Fischer Verlag, F/M 1981, καθώς επίσης Λάμπος Κώστας, Εξάρτηση, προχωρημένη υπανάπτυξη και αγροτική οικονομία της Ελλάδας, ΑΙΧΜΗ, Αθήνα 1983.
[3] Βλέπε αναλυτικά, Λάμπος Κώστας, Αμερικανισμός και Παγκοσμιοποίηση, Οικονομία του Φόβου και της παρακμής, ΠΑΠΑΖΗΣΗΣ, Αθήνα 2009.
[4] Μακιαβέλι Νικολό, Ο Ηγεμόνας, ΚΑΚΤΟΣ, Αθήνα 1984, σελ. 107-109.
[5] «Το αμερικανικό όνειρο είναι σε μεγάλο βαθμό παγιδευμένο στο ένστικτο του θανάτου… Υπερκαταναλώνουμε, ικανοποιούμε κάθε μας όρεξη και σπαταλάμε την απλοχεριά της Γης […] Αναλωνόμαστε στην προστασία των ιδιοτελών μας συμφερόντων και έχουμε δημιουργήσει την πιο ισχυρή στρατιωτική μηχανή σε όλη την ιστορία της ανθρωπότητας για να πάρουμε αυτό που θέλουμε […] Θεωρούμε τους εαυτούς μας περιούσιο λαό και άρα προικισμένο με το δικαίωμα να νέμεται μεγαλύτερο μερίδιο από τα δώρα της Γης. Δυστυχώς το ίδιο το συμφέρον μας μεταμορφώνεται σταδιακά σε καθαρό εγωισμό. Έχουμε γίνει ο πολιτισμός του θανάτου», Rifkin Jeremy, Το ευρωπαϊκό όνειρο. Πως το όραμα της Ευρώπης για το μέλλον επισκιάζει αθόρυβα το αμερικανικό όραμα, ΛΙΒΑΝΗΣ, Αθήνα 2005, σελ. 602-603.
[8] Λάμπος Κώστας, Κοινωνική αν/Ισότητα και αταξικός ουμανισμός. Δοκίμιο πολιτικής φιλοσοφίας της πράξης, ΚΟΥΚΚΙΔΑ, Αθήνα 2024.
[9] Βλέπε, Λάμπος Κώστας, Άμεση Δημοκρατία και Αταξική Κοινωνία. Η μεγάλη πορεία της ανθρωπότητας προς την κοινωνική ισότητα και τον Ουμανισμό, ΝΗΣΙΔΕΣ, Θεσσαλονίκη 2012.
[10] Lampos Kostas, Social in/Equality and Classless Humanism, On Time Books, LONDON 2021.
[11] Βλέπε, Λάμπος Κώστας, Η γέννηση και ο θάνατος της ατομικής ιδιοκτησίας. Η ατομική ιδιοκτησία ως μήτρα βίας, εξουσίας, ανισότητας, εγκληματικότητας, σκοταδισμού και ανηθικότητας, ΚΟΥΚΚΙΔΑ, Αθήνα 2017.
[12] Λάμπος Κώστας, Ο Πλατωνισμός, ως διαχρονική εξουσιαστική ιδεολογία. Η άλλη ανάγνωση της ιστορίας, ΚΟΥΚΚΙΔΑ, Αθήνα 2024.
[13] Λάμπος Κώστας, Θεός και Κεφάλαιο. Δοκίμιο για τη σχέση μεταξύ θρησκείας και εξουσίας, ΚΟΥΚΚΙΔΑ, Αθήνα 2015.
Στην αποκάλυψη ότι ο πρώην ηγέτης της Λιβύης Μουαμάρ Καντάφι είχε κάνει προτείνει στις ΗΠΑ να παραιτηθεί με αντάλλαγμα πιθανότατα την ασφαλή έξοδό του από τη χώρα το 2011 αλλά οι ΗΠΑ δεν το δέχτηκαν, προχώρησε ο πρώην γερουσιαστής και μέλος του Κογκρέσου των ΗΠΑ, Κέρτις Γουέλντον.
Ο Γουέλντον δήλωσε ότι ο ίδιος μετέφερε την επιστολή Καντάφι στην τότε αμερικανική ηγεσία με πρόεδρο τον Μπάρακ Ομπάμα αλλά η Ουάσικγτον απέρριψε την προσφορά αυτή του Λίβυου ηγέτη.
Όταν ρωτήθηκε γιατί, ο πρώην γερουσιαστής είπε ότι οι ΗΠΑ τον ήθελαν νεκρό γιατί ο Καντάφι είχε σχέδια για την δημιουργία μιας αφρικάνικης Ένωσης όπως η ΕΕ και γιατί ήθελαν το πετρέλαιο της Λιβύης
Ο μόνιμος αντιπρόσωπος της Ρωσικής Ομοσπονδίας στην έδρα του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών στη Νέα Υόρκη Βασίλι Νεμπένζια δήλωσε χθες Πέμπτη πως το να γίνεται συζήτηση περί κατάπαυσης του πυρός στην Ουκρανία αυτή τη στιγμή «δεν είναι ρεαλιστικό».
Τοποθετούμενος στην έδρα του ΟΗΕ, ο κ. Νεμπένζια επιχειρηματολόγησε πως η αποτυχία του πολύ πιο περιορισμένου μορατόριουμ στα πλήγματα εναντίον ενεργειακών υποδομών δείχνει πως δεν είναι εφικτή γενική κατάπαυση του πυρός επί του παρόντος.
«Κάναμε μια προσπάθεια για περιορισμένη κατάπαυση του πυρός εναντίον ενεργειακών υποδομών, η οποία δεν τηρήθηκε από την ουκρανική πλευρά. Επομένως υπό αυτές με συνθήκες, το να μιλάμε για κατάπαυση του πυρός απλά δεν είναι ρεαλιστικό σε αυτό το στάδιο», ανέφερε ο πρεσβευτής.
«Δεν βρισκόμαστε σε κατάσταση στην οποία μπορούμε να συζητήσουμε σοβαρά πλήρη κατάπαυση του πυρός», επέμεινε.
Η Μόσχα κατηγορεί το Κίεβο για πάνω από 80 παραβιάσεις του μορατόριουμ αυτού, που εξέπνευσε χθες Πέμπτη και είχε ανακοινωθεί μονομερώς από τη Μόσχα τη 18η Μαρτίου, έπειτα από τηλεφωνική συνδιάλεξη του ρώσου προέδρου Βλαντίμιρ Πούτιν με τον αμερικανό ομόλογό του Ντόναλντ Τραμπ.
Τις τελευταίες 30 ημέρες οι ρωσικές ένοπλες δυνάμεις απέφυγαν να βάλουν στο στόχαστρο ηλεκτροπαραγωγικές εγκαταστάσεις της Ουκρανίας, αν και ουκρανοί αξιωματούχοι έκαναν λόγο για ζημιές στο δίκτυο ηλεκτροδότησης εξαιτίας ρωσικών επιδρομών.
Ωστόσο ταυτόχρονα, πολλαπλασιάστηκαν οι ρωσικές επιθέσεις, ανάμεσά τους σε πολιτικές υποδομές, με δεκάδες νεκρούς από τις αρχές Απριλίου.
Ένας οδηγός λεωφορείου στην Ιαπωνία, με 29 χρόνια προϋπηρεσίας, έχασε το εφάπαξ ποσό της συνταξιοδότησής του, ύψους 73.000 ευρώ, επειδή έκλεψε ποσό αντίστοιχο με 6 ευρώ από τα εισιτήρια των επιβατών.
Η πόλη του Κιότο απέλυσε τον άνδρα, η ταυτότητα του οποίου δεν αποκαλύφθηκε, αφού μαγνητοσκοπήθηκε από την κάμερα ασφαλείας του λεωφορείου του να υπεξαιρεί 6 ευρώ (1.000 γεν) το 2022.
Ο οδηγός προσέφυγε στη δικαιοσύνη κατά της πόλης, αφότου οι αρχές του στέρησαν αποζημίωση 73.000 και πλέον ευρώ (πάνω από 12 εκατ. γεν).
Ο άνδρας, που καταδικάστηκε πρωτοδίκως, είδε την ποινή του να ακυρώνεται στο εφετείο, με το δικαστήριο να εκτιμά ότι ήταν υπερβολική.
Χθες Πέμπτη, το Ανώτατο Δικαστήριο εξέδωσε τελεσίδικη απόφαση υπέρ της δημοτικής αρχής και αποκατέστησε την αρχική ποινή, κρίνοντας ότι η συμπεριφορά του θα μπορούσε να υπονομεύσει την εμπιστοσύνη των πολιτών στο σύστημα και στην καλή λειτουργία της υπηρεσίας των λεωφορείων.
Την ώρα του περιστατικού, ομάδα πέντε επιβατών μπήκε στο λεωφορείο και έπρεπε να πληρώσει 1.150 γεν. Ο οδηγός ζήτησε από τους επιβάτες να ρίξουν 150 γεν στον κερματοδέκτη και στη συνέχεια δέχθηκε ο ίδιος χαρτονόμισμα 1.000 γεν (6 ευρώ) το οποίο δεν δήλωσε.
Παρόλο που μαγνητοσκοπήθηκε, ο άνδρας, στον οποίο είχαν γίνει επιπλήξεις για διάφορα περιστατικά σύμφωνα με την απόφαση του δικαστηρίου, προσπάθησε να αρνηθεί το γεγονός όταν ερωτήθηκε από τον προϊστάμενό του.
«Κάθε οδηγός λεωφορείου εργάζεται μόνος του και διαχειρίζεται δημόσιο χρήμα. Λαμβάνουμε πολύ σοβαρά τέτοιες ενέργειες υπεξαίρεσης», δήλωσε σήμερα στο Γαλλικό Πρακτορείο ο Σινίτσι Χιράι, αξιωματούχος του γραφείου δημοσίων συγκοινωνιών του Κιότο.
Με πληροφορίες από AFP μέσω ΑΠΕ-ΜΠΕ
Τόκιο, Ιαπωνία
Τίτλος πρωτότυπου κειμένου: Οι τρεις μετασχηματισμοί: η ιστορική διαδρομή προς την πολυπολικότητα
Από το 1944 μέχρι σήμερα, οι ΗΠΑ, με πειθώ και βία, επέβαλαν στο Δυτικό κόσμο – και πέρα απ’ αυτόν – τρεις μεγάλους μετασχηματισμούς. Οι δύο πρώτοι είναι σχετικά γνωστοί αλλά καλό είναι να τους θυμίσουμε διότι τελευταία με το «φαινόμενο Τραμπ» έχουν υπάρξει αρκετές παρανοήσεις.
Ο πρώτος μετασχηματισμός αφορά τις διεργασίες στη δεκαετία του 1940, όπου οι ΗΠΑ εμπεδώνουν την ηγεμονία τους μέσω ενός νέου και πρωτότυπου συστήματος κανόνων και πολιτικών πρωτοβουλιών.
Ο δεύτερος αφορά τη κρίση αυτού του συστήματος τη δεκαετία του 1970 και την απάντηση που δόθηκε για την υπέρβασή του.
Ο τρίτος μεγάλος μετασχηματισμός είναι εν τη γεννέσει και έχει να κάνει ακριβώς με το «φαινόμενο Τραμπ».
Το κείμενο αυτό δείχνει ότι το «φαινόμενο Τραμπ» δεν είναι κεραυνός εν αιθρία, δεν προήλθε εκ του μηδενός, αλλά αντανακλά βαθύτερες ιστορικές-δομικές διεργασίεςμετατόπισης παγκόσμιας ισχύος που λαμβάνουν χώρα για δεκαετίες και οι οποίες υπονόμευσαν τα πρωτεία (primacy) των ΗΠΑ στο παγκόσμιο σύστημα διανομής οικονομικής, πολιτισμικής (κρίση αξιών, δημογραφικό) και πολιτικής ισχύος.
Το «φαινόμενο Τραμπ» είναι γέννημα-θρέμα αυτής ακριβώς της συνολικής συστημικής κρίσης των ΗΠΑ και συνολικότερα της Δύσης, δηλ. πάνω απ’ όλα του Ευρω-Ατλαντισμού. Η ανάλυση που επιχειρείται εδώ, σίγουρα με κενά και παραλείψεις, αποσκοπεί να δώσει το έναυσμα για μια συγκεκριμένη συζήτηση γύρω από τα καυτά αυτά θέματα της διεθνούς πολιτικής και οικονομικής ιστορίας που επηρεάζουν άμεσα τη χώρα μας και τη Κυπριακή Δημοκρατία. Ο στόχος είναι η δημιουργία σταθερών βάσεων για την ανύψωση ενός προγραμματικού εποικοδομήματος πολιτικών προτάσεων για το σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της Ελλάδας και της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Ο πρώτος μετασχηματισμός και η κρίση του
Ο πρώτος μεγάλος μετασχηματισμός, ο οποίος άρχισε να οργανώνεται ήδη από το 1939-40, αφορά την απόφαση για ενεργό συμμετοχή των ΗΠΑ στην παγκόσμια πολιτική και οικονομία με την απαίτηση κατοχής κεντρικής θέσης, προτείνοντας και επιβάλοντας ένα νέο σύστημα ιμπεριαλισμού. Η κύρια κατεύθυνση ήταν η αναδιάρθρωση του Ευρωπαϊκού συστήματος των ιμπεριαλισμών – αλλά και της Ιαπωνίας – που είχαν οδηγήσει το πλανήτη σε δύο παγκοσμίους πολέμους. Οι ΗΠΑ καταφέρνουν κάτι που δεν είχε καταφέρει η Αγγλία και το σύστημα των Ευρωπαϊκών ιμπεριαλισμών. Συγκεκριμένα, επιβάλουν την υπαγωγή των Ευρωπαϊκών ιμπεριαλισμών και της Ιαπωνίας στον νέο Αμερικανικό ιμπεριαλισμό, ο οποίος είναι άτυπος. Δεν χρειάζεται πλέον ο ωμός κυβερνητικός έλεγχος των αποικιών από το ιμπεριαλιστικό κέντρο και το μοίρασμα του κόσμου μεταξύ των ιμπεριαλιστικών κρατών, όπως είχε γίνει το 1916-18.
Οι ΗΠΑ εισέρχονται στο παγκόσμιο στερέωμα ως αντι-αποικιοκρατική δύναμη. Τους αρκεί ο άτυπος έλεγχος καίριων μηχανισμών του υποτελούς κράτους, είτε του κέντρου (π.χ. Γερμανία, Ιαπωνία), είτε της περιφέρειας (π.χ. Χιλή), είτε της περιφέρειας του κέντρου (π.χ. Ελλάδα) δημιουργώντας σθεναρές δομές εξάρτησης/υποτέλειας από την Ουάσινγτον, το κέντρο απόφασης και ισχύος, μέσα στα κράτη.
Αυτό γίνεται μέσω ενός συνδυασμού πολιτικών, στρατιωτικών, οικονομικών και ιδεολογικών μεθοδεύσεων και μηχανισμών, ένας συνδυασμός ο οποίος θα πρέπει να ειδωθεί στην ολότητά του.
Αναλυτικότερα:
Ο πολιτικός-στρατιωτικός έλεγχος ασκείται μέσω δομών και διακλαδώσεων εξουσίας που τοποθετούν οι ΗΠΑ μέσα στα υποτελή κράτη (στρατιωτικές βάσεις, μυστικές υπηρεσίες, Gladio, ρόλος της Πρεσβείας κλπ.). Στο Ευρωπαϊκό θέατρο καθοριστικός είναι ο ρόλος του ΝΑΤΟ και η στρατιωτικοποίηση τους δόγματος της «ανάσχεσης» του Τζωρτζ Κήναν από τους Ντην Άτσεσον και Πωλ Νίτσα, με το περίφημο κείμενο NSC-68 (1949-50), το οποίο παρέμεινε διαβαθμισμένο και άκρως απόρρητο έως τη δεκαετία του 1970. Ο Αμερικανικός στρατός παραμένει στην Ευρώπη ώστε το κέντρο παραγωγής ισχύος και απόφασης να μην είναι σε καμμία Ευρωπαϊκή πρωτεύουσα-ες, αλλά στην Ουάσινγτον. Στον Ειρηνικό ωκεανό, δεσπόζει ο ουσιαστικός έλεγχος της Ιαπωνίας με την μεγάλη βάση στην Οκινάουα και η Αμερικανο-Ιαπωνική Συνθήκη Ασφάλειας του 1951.
Ο οικονομικός-νομισματικός έλεγχος ασκείται μέσω της κυριαρχίας του δολλαρίου στις παγκόσμιες αγορές και την καταξίωσή του ως παγκόσμιου αποθεματικού νομίσματος επί τη βάση της ισοτιμίας του με το χρυσό (ο χρυσός κανόνας επέβαλε την προπολεμική ισοτιμία $35 = 1 ουγκιά χρυσού). Η κεϋνσιανή πολιτική παρέμβασης στην ενεργό ζήτηση κυριάρχησε μεν ως πυλώνας της εσωτερικής οικονομικής πολιτικής των υποτελών κρατών, αλλά ο ίδιος ο Κέϋνς, ο οποίος αντιπροσώπευε την Μεγάλη Βρετανία στις διαπραγματεύσεις του Μπρέτον Γουντς το 1944, δεν κατάφερε να υπερασπίσει το δικαίωμα των υποδεέστερων Ευρωπαϊκών ιμπεριαλισμών να έχουν πρόσβαση στο διεθνή δανεισμό μέσω μιας παγκόσμιας τράπεζας η οποία θα διαχειριζόταν ένα νέο νόμισμα, το bancor.Η Μεγάλη Βρετανία απέτυχε ολοκληρωτικά να μπορεί να ασκήσει, ανεξάρτητα από τις ΗΠΑ, τις ιμπεριαλιστικές της οικονομικές πρακτικές με δανεικά.
Ο ιδεολογικός-πολιτικός έλεγχος – με την έννοια περισσότερο του ideational κι όχι του ideology – ασκείται μέσω της (επινοημένης/κατασκευασμένης) δαιμονοποίησης της Σοβιετικής Ένωσης ως «απόλυτου εχθρού» και τον παντελή εξοβελισμό της κομμουνιστικής συνιστώσας από κάθε ανάληψη διακυβέρνησης των υποτελών κρατών. Κλασσικά εδώ είναι τα παραδείγματα της Ελλάδας με την κατάληξη του εμφυλίου πολέμου, και του ΚΚ Ιταλίας με το περίφημο conventio ad excludendum, που οδήγησε, με ενεργοποίηση της Gladio και της «στρατηγικής της έντασης» (strategia della tensione), στην απαγωγή του μεγάλου στελέχους της χριστιανοδημοκρατίας, Άλντο Μόρο, και την κατάρρευση του «ιστορικού συμβιβασμού» του Ενρίκο Μπερλινγκουέρ. Πανομοιότυπη είναι και η κατάσταση στην Κυπριακή Δημοκρατία του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου (1960-1974), ο οποίος είχε «χριστεί» από τη ΣΙΑ ως «ο Κάστρο της Μεσογείου», με αποτέλεσμα τις άπειρες συνομωσίες κατά της ζωής του και, τελικά, την ανατροπή του από την χούντα του Ιωαννίδη δίνοντας την αφορμή για την παράνομη Τουρκική εισβολή το καλοκαίρι του 1974, τα τετελεσμένα της οποίας δέχτηκε και η κυβέρνηση των Καραμανλή-Μαύρου.[i]
Ο νέος Αμερικανικός ιμπεριαλισμός δεν άφηνε περιθώρια δημιουργίας άλλων αδέσμευτων ιμπεριαλισμών. Όλοι οι ιμπεριαλισμοί, Ευρώπης και Ιαπωνίας, μετατρέπονται σε εξαρτημένους υπο-ιμπεριαλισμούς με το στρατηγικό κέντρο ισχύος και αποφάσεων να είναι ένα και μοναδικό: η Ουάσινγκτον. Αυτό είναι που Αμερικανοί και Άγγλοι νεο-μαρξιστές, με προεξέχοντα τον Πήτερ Γκάουαν, είχαν ονομάσει hub and spoke system of American global governance (κομβικό-ακτινωτό σύστημα της Αμερικανικής παγκόσμιας διακυβέρνησης). Αυτός είναι ένας σημαντικός λόγος – υπάρχουν και άλλοι – που κάνει τις αναλύσεις μερικών χώρων ή κομμάτων της Αριστεράς που στηρίζονται ακόμα στις αναλύσεις του Λένιν και του Μπουχάριν για τον ιμπεριαλισμό και την παγκόσμια οικονομία να είναι ανεδαφικές και κενού περιεχομένου.
Ο ιστορικός κύκλος αυτού του πρώτου μεγάλου μετασχηματισμού παρουσίασε σημάδια παρακμής, πρώτιστα στον οικονομικό του πυλώνα.
Οι ΗΠΑ, υπό την πίεση του ανταγωνισμού της Ιαπωνίας και της Δυτικής Γερμανίας αρχίζουν να παρουσιάζουν ελλείμματα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών, με αποτέλεσμα την υπονόμευση των πρωτείων του δολλαρίου στις παγκόσμιες αγορές.
Η Γκωλική Γαλλία, επίσης, συνέβαλε αποφασιστικά στην υπονόμευση του δολλαρίου εφόσον, σε συννενόηση με την Ιαπωνία, άρχισαν να αγοράζουν μεγάλες ποσότητες χρυσού από τις ΗΠΑ με το εμπορικό πλεόνασμα των δολλαρίων τους, υπονομεύοντας την σταθερή ισοτιμία χρυσού-δολλαρίου. Ο πόλεμος του Βιετνάμ διεδραμάτισε κι αυτός ένα μεγάλο ρόλο στη δημιουργία ελλειμάτων των ΗΠΑ, ενώ η εργατική συνδικαλιστική στράτευση και τα κύμματα απεργιών υπονόμευσαν τη κερδοφορία του βιομηχανικού κεφαλαίου.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1970, όλος ο Ευρω-Ατλαντικός χώρος είχε εισέλθει στην λεγόμενη περίοδο του «στασιμοπληθωρισμού» (μεγάλη πτώση του ΑΕΠ και υψηλές πληθωριστικές τάσεις), την οποία ενίσχυσε η πρώτη (1973, πόλεμος του Γιομ Κιπούρ) και η δεύτερη (1979, Ιρανική επανάσταση) πετρελαϊκή κρίση.
Η Κίνα, εν τω μεταξύ, εισερχόταν με ελεγχόμενο τρόπο από το ΚΚ Κίνας, στον αστερισμό της (καπιταλιστικής) αγοράς.
Από τα τέλη της δεκαετίας του 1960, ο ανερχόμενος οικονομικός αστέρας και τραπεζίτης, Πωλ Βόλκερ, άρχισε να πιέζει την κυβέρνηση των ΗΠΑ για αλλαγή οικονομικής και νομισματικής πολιτικής. Ιδεολογικά, ήταν επηρεασμένος από το νεο-φιλελεύθερο ρεύμα της λεγόμενης σχολής του Σικάγου (Μίλτον Φρήντμαν κ.ά.), ρεύμα το οποίο είχε δημιουργηθεί υπό την επήρρεια των Αυστρο-Γερμανών ορντο-φιλελεύθερων που ανθούσε από το μεσοπόλεμο («όρντο», διότι το μεσοπόλεμο στη Γερμανία οι φιλελεύθεροι είχαν εκδόσει ένα περιοδικό με τον τίτλο «Όρντο» = τάξη).
Ένας από αυτούς, μάλιστα, ο Άλφρεντ Μούλερ-Άρμακ, υπήρξε και μέλος του ναζιστικού κόμματος ενώ τον μεταπόλεμο, ως υψηλόβαθμο μέλος της κυβέρνησης της Δυτικής Γερμανίας, ηγήθηκε των διαπραγματεύσεων ίδρυσης της ΕΟΚ με τη Συνθηκη της Ρώμης (1956-57).
Πλανώνται πλάνην οικτρά όσοι και όσες νομίζουν ότι ο νεο-φιλελευθερισμός δεν είναι, στην ουσία του, βαθειά αυταρχικός, όπως επίσης και όσοι και όσες νομίζουν ότι ο νεο-φιλελευθερισμός γεννήθηκε στο Σικάγο το μεταπόλεμο. Όχι, η πνευματική έδρα του ήταν στην Γερμανία και την Αυστρία του μεσοπολέμου, ο Φρήντμαν ήταν μαθητής του Χάγιεκ και η ιδέα μιας (συν)ομοσπονδιακής Ευρώπης στη βάση ορντο-φιλελεύθερων, αυταρχικών και αντι-πληθωριστικών αρχών ανήκει στο Χάγιεκ, ο οποίος την αναπτύσει το 1939 σε μια μελέτη άγνωστη στη χώρα μας.[ii]
Η σχολή του Ορντοφιλελευθερισμού του Φράϊμπουργκ
Ο Βόλκερ, ωστόσο, έπρεπε να κοιτάξει το εθνικό συμφέρον των ΗΠΑ, όχι της Ευρώπης ή της Ιαπωνίας. Η πίεση στην προεδρία του Νίξον από το Βόλκερ και τους Αμερικάνους νεο-φιλελεύθερους, αλλά και οι ίδιες οι συστημικές-δομικές αλλαγές που συντελούταν εις βάρος των ΗΠΑ, του νομίσματος και της βιομηχανίας της, ανάγκασαν το Πρόεδρο Νίξον να εγκαταλείψει – έχοντας πλέον συγκεκριμένο νεο-φιλελεύθερο σχέδιο και προσανατολισμό – την ισοτιμία χρυσού-δολλαρίου, υποτιμώντας δραστικά το δολλάριο προκειμένου να απελευθερώσει την αγορά χρήματος και τις επιχειρήσεις από την μέγγενη του κράτους και τις δεσμεύσεις που αυτό επέβαλε κατά τη λεγόμενη «Χρυσή 30ετία».
Τα ελλείμματα διπλής φύσης που παρουσίαζαν οι ΗΠΑ, εμπορικό και δημοσιονομικό, θα επιλύονταν με προσφυγή στις αγορές χρήματος, όπου οι ΗΠΑ θα δανειζόταν στην ουσία το νόμισμα που αυτές θα τύπωναν. Έτσι, κύριοι οφειλέτες θα καταντήσουν να είναι όλες οι χώρες του Δυτικού κόσμου εφόσον, αναγκαστικά, θα κατέφευγαν στο δολλάριο ως μέσο συναλλαγών και επενδύσεων.
Θα έπρεπε να αγοράζουν με δολλάρια και να επενδύουν σε δολλάρια.
Το νέο σχέδιο το συνόψισε περίφημα με μια μόνο φράση ο τότε Υπουργός Οικονομίας, Τζον Κόναλυ: «Το δολλάριο είναι μεν το δικό μας νόμισμα, αλλά είναι και το δικό σας πρόβλημα».
Επίσης καλά, και με περισσότερο στρατηγικό βάθος, το συνόψισε ένας νεαρός νεο-φιλελεύθερος οικονομολόγος, Αυστριακής καταγωγής, στο Πανεπιστήμιο Warwick της Αγγλίας, ο Φρεντ Χιρς:
«Μια ελεγχόμενη αποσύνθεση της παγκόσμιας οικονομίας είναι ένας θεμιτός στόχος για τη δεκαετία του 1980».
Ο Βόλκερ παραδέχεται ότι αυτή η φράση του Χιρς τον είχε συνεπάρει και όταν το Warwick τον καλεί να δώσει διάλεξη προς τιμή του Χιρς – που πέθανε νέος σε ηλικία 47 ετών – τον Νοέμβριο του 1978, αρχίζει την ομιλία του μ’ αυτή τη φράση του Χιρς.[iii] Τον επόμενο χρόνο ο Πρόεδρος Κάρτερ διορίζει τον Βόλκερ διευθυντή της Κεντρικής Ομοσπονδιακής Τράπεζας για να εκτινάξει τα επιτόκια στο 19% με στόχο, όπως είπε ο Βόλκερ, «να σπάσει τη σπονδυλική στήλη του πληθωρισμού».
Ο νεο-φιλελευθεριμός ταξίδεψε στις ΗΠΑ μέσω της Αυστρίας και της Γερμανίας.
Ο Βόλκερ, παρόλο που ήταν μέλος των Δημοκρατικών, παρέμεινε στη θέση του σχεδόν όλη τη «χρυσή εποχή» του Ρήγκαν, έως το 1987, χαράζοντας ανεξίτηλα την νομισματική πολιτική του δολλαρίου και την κυριαρχία του στις νέες παγκόσμιες αγορές της χρηματιστηκοποίησης και των περιοδικών κρίσεων που αυτή δημιουργούσε.
Ο δεύτερος μετασχηματισμός
Wall Street
Έτσι εκκινά ο δεύτερος μεγάλος μετασχηματισμός. Πρόκειται για μια νέα φρενήρη εποχή, αυτή της απελευθέρωσης των χρηματιστηριακών αγορών και των τραπεζικών συστημάτων, με την Γουόλ Στρητ να γίνεται το παγκόσμιο χρηματιστηρικό κέντρο και το δολλάριο, αφού κάνει το γύρο των αγορών, να ανακυκλώνεται μέσω των Αμερικανικών χρεωγράφων, τα περίφημα T-Bills. Από τις πιο σημαντικές περιπτώσεις ήταν η ανακύκλωση των πετροδολλαρίων, όπου το εμπορικό πλεόνασμα πετρελαίου σε δολλάρια των χωρών του ΟΠΕΚ επανεπενδυόταν σε T-Bills. Αυτό συνέβαλε αποφασιστικά όχι μόνο στην αυτοχρηματοδότηση των διπλών ελλειμμάτων των ΗΠΑ, αλλά και σε έμμεση φοροαπαλλαγή των Αμερικανών πολιτών από κάθε πόλεμο που έκαναν – ή στρατιωτική βάση που άνοιγαν και συντηρούσαν – οι ΗΠΑ ανά την υφήλιο.
Ταυτόχρονα με τη χρηματιστηκοποίηση, αρχίζει και η πλήρης κυριαρχία των οικονομικών της προσφοράς, επιφέροντας τη κρίση του Κεϋνσιανισμού ως δημόσιας πολιτικής προστασίας του μισθού (η κρίση του «Φορντιστικού μισθού» και του κράτους πρόνοιας των σοσιαλδημοκρατών). Σ’ αυτό το πλαίσιο, η σημαντική αλλαγή που λαμβάνει χώρα είναι η κρίση του βιομηχανικού τομέα, ειδικά στον Αγγλο-Αμερικανικό χώρο, ο οποίος τη δεκαετία του 1990 μετακομίζει κυριολεκτικά στην Ασία και τον παγκόσμιο Νότο. Τώρα πλέον, ο βιομηχανικός τομέας έχει στην κυριολεξία παγκοσμιοποιηθεί επί τη βάση αλυσίδων τροφοδοσίας και υβριδικών μορφών παραγωγής και διανομής.
Οι Αμερικανικές πολυεθνικές, τοποθετημένες στην νότια Ασία και στην ανατολική ακτογραμμή της Κίνας εξακολουθούν να επαναπατρίζουν κέρδη στην Αμερικανική μητρόπολη, όχι όμως χωρίς επιπτώσεις (δες παρακάτω). Ωστόσο, οι εξελίξεις είναι πολύ πιο σύνθετες.
Κατ’ αρχήν, οι άλλοι πυλώνες της Αμερικανικής υψηλής στρατηγικής δεν άλλαξαν: ο πολιτικο-στρατιωτικός έλεγχος του Δυτικού στρατοπέδου παραμένει ο ίδιος και ενισχύεται, όπως επίσης ενισχύεται και το ιδεολογικό μένος κατά της Σοβιετικής Ένωσης και – από το 1991 και μετά – της Ρωσίας.
Το ΝΑΤΟ επεκτείνεται προς Ανατολάς, αν και δεν υπάρχει πλέον κομμουνισμός. Ο βασικός αντίπαλος, παραμένει «η Ανατολή» ακόμη κι αν αυτή έχει καταρρεύσει ως κομμουνιστικό-σοσιαλιστικό πρόταγμα. Οι Ευρω-Ατλαντικές σχέσεις παραμένουν ισχυρές μέσα στην θεμιτή τους ανταγωνιστικότητα και η οικονομική άνοδος της Ιαπωνίας τη δεκαετία του 1980 παρέμεινε υπό έλεγχο, όπως παρέμεινε και υπό έλεγχο η εισαγωγή του Ευρώ ως νέου παγκόσμιου αποθεματικού νομίσματος.
Τα τραπεζικά και χρηματιστηριακά δίκτυα της Γουόλ Στρητ, του Σίτυ του Λονδίνου, της Γερμανίας και της Γαλλίας είναι ενωμένα όπως τα δόντια με τα χείλη. Η Κίνα, βέβαια, η οποία δρομολόγησε την ελεγχόμενη μετάβαση στην αγορά χωρίς το Κομμουνιστικό Κόμμα να έχει απωλέσει τον έλεγχο της κρατικής εξουσίας, κατορθώνει να συμβιώσει με τις ΗΠΑ και να νομιμοποιηθεί στον Ευρω-Ατλαντικό χώρο μέσω της συμμετοχής της στους διεθνείς οργανισμούς (π.χ. ΠΟΕ) και μέσως των συμμαχιών των εταιριών της με παγκοσμιοποιημένους Αμερικανικούς και Ευρωπαϊκούς κολοσσούς για απόκτηση τεχνογνωσίας και, μετέπειτα, αυτονόμησης. Το καλύτερο παράδειγμα εδώ είναι η Huawei. Αυτό που ο Τρότσκυ είχε ονομάσει «άνιση και συνδυαστική ανάπτυξη» ισχύει.
Για σειρά από λόγους που δεν μπορούν να εξετασθούν εδώ, η νεο-φιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση και η είσοδος της Κίνας στον ΠΟΕ ευνόησε περισότερο την Κίνα παρά τις ΗΠΑ, όση προσπάθεια κι αν κατέβαλαν οι Αμερικανικές πολυεθνικές να επαναπατρίσουν, σχεδόν αφορολόγητα, τα κέρδη τους από την Κίνα στις ΗΠΑ.
Μια δεύτερη σημαντική εξέλιξη η οποία φτάνει μέχρι τις μέρες μας και είναι πάρα πολύ σύνθετη είναι η εξής: η αποβιομηχανοποίηση της Δύσης και η στροφή στις υπηρεσίες επέφερε την ήττα στις δύο κύριες ανταγωνιστικές τάξεις του καπιταλιστικού συστήματος, την εργατική τάξη και την αγροτιά.
Η αντίθεση κεφαλαίου-εργασίας παύει να είναι η βασική αντίφαση του κοινωνικού συστήματος στη Δύση και οι κρίσεις γίνονται είτε υπόθεση των (ενδο)συστημικών ανταγωνισμών μεταξύ μερίδων του κεφαλαίου, είτε εκδηλώνονται ως αποτέλεσμα της αντι-λαϊκής πολιτικής απάντησης στις ενδο-συστημικές κρίσεις, απάντηση η οποία φέρνει ακόμα μεγαλύτερη δυσφορία και δυσαρέσκεια σε ένα ήδη αποξενωμένο και θρυμματισμένο κοινωνικό σώμα που έχει απορροφηθεί στην κατανάλωση πολιτισμικών προϊόντων τύπου woke.
Σ’ αυτή τη συνάφεια, η εργατική κουλτούρα της πυρηνικής οικογένειας, δηλ. η κουλτούρα του άμεσου παραγωγού της Δύσης, μειοψηφία πλέον, βαφτίζεται από τη κυρίαρχη νεο-φιλελεύθερη ιδεολογία, συμπεριλαμβανομένων μερικών ισχυρών φεμινιστικών-συστημικών ρευμάτων, ως μια από τις πιο αντιδραστικές κουλτούρες της κοινωνίας.
Το αποτέλεσμα αυτής της συνολικής ιστορικής διαδικασίας, ωστόσο, η οποία βρήκε πολιτική και νομική στήριξη τόσο από την κεντρο-αριστερά όσο και από την κεντρο-δεξιά, ήταν η πριμοδότηση της ρατσιστικής και ξενοφοβικής ακροδεξιάς, η απώλεια ευρύτερων λαϊκών στρωμάτων και ανέργων τα οποία στηρίζουν Τραμπ, Λεπέν και Εναλλακτική για τη Γερμανία.
Οι οικονομικοί πυλώνες της χρηματιστικοποίησης καταρρέουν με τη κρίση του 2007-08 και την συνακόλουθη κρίση της Ευρωζώνης, εφόσον ολο το τραπεζικό σύστημα από τη μια και την άλλη πλευρά του Ατλαντικού ήταν συνδεδεμένο.
Μηδενικά σχεδόν επιτόκια, μεγάλες ενέσεις ρευστού από το κράτος και μεταφορά χρεών στο δημόσιο τομέα βάζοντας τους εργαζόμενους να πληρώσουν για τη κρίση, έσωσαν το σύστημα και τις τράπεζες από πραγματική κατάρρευση.
Στη τρίτη κοινή μου δουλειά για τη κρίση της Αμερικανικής υψηλής στρατηγικής με τον Μπουλέντ Γκόκάϋ, η οποία δημοσιεύτηκε σε μετάφραση από τις εκδόσεις Επίκεντρο το 2020, εδράζουμε ακριβώς στη κρίση του 2007-08 την αποσύνθεση του Ευρω-Ατλαντισμού και το αποδεικνύουμε με συγκεκριμένα ποσοτικά στοιχεία, ερμηνείες και αναλύσεις.[iv]
Η πανδημία, πρώτα, και η Ουκρανική κρίση που ακολούθησαν δεν υπήρξαν καθοριστικοί παράγοντες της συστημικής κρίσης του Ευρω-Ατλαντισμού, αν και την επέτειναν τα άκρα.
Το τελικό αποτέλεσμα αυτών των δομικών ιστορικών διαδικασιών, της κρίσης του Ευρω-Ατλαντισμού και συνολικά της Δύσης είναι το «φαινόμενο Τραμπ».
Και στην Ευρώπη έχουμε πανομοιότυπα φαινόμενα: Φαράζ στην Αγγλία, Λεπέν στην Γαλλία, Ορμπάν στην Ουγγαρία, Μελόνι στην Ιταλία, Εναλλακτική για τη Γερμανία κλπ. Ωστόσο, αυτό που πρέπει επίσης να τονιστεί είναι ότι τόσο η κεντρο-αριστερά όσο και η κεντρο-δεξιά εφαρμόζουν τις ίδιες αυταρχικές μεθόδους αποκλεισμού και φίμωσης των αντιπάλων τους από θέσεις εξουσίας – εναργέστερα παραδείγματα η Γαλλία και η Ρουμανία.
Ο τρίτος μετασχηματισμός και η συνολική κρίση της Αμερικανικής υψηλής στρατηγικής
Θα πρέπει να γίνει πέρα ως πέρα σαφές ότι ο Τραμπ δεν έπεσε από τον ουρανό και δεν είναι «παρανοϊκός» ούτε απλά ένας «συντηρητικός» και «αντιδραστικός» ηγέτης που δεν γνωρίζει πως να πολιτευτεί. Ο Economist κάνει λόγο για «τρέλα του βασιλιά Ντόναλντ».[v] Δεν νομίζω καθόλου ότι πρόκειται για τέτοια περίπτωση.
Ο νέος μεγάλος και τρίτος κατά σειρά μετασχηματισμός που εκκινεί η δεύτερη θητεία του Τραμπ, με νέα ομάδα και με πολύ μεγαλύτερο έλεγχο του κρατικού μηχανισμού, έχει οργανωμένο σχέδιο και όραμα με βάση το Αμερικανικό εθνικό συμφέρον.
Διαφωνίες για το πως ορίζεται το «Αμερικανικό εθνικό συμφέρον» υπάρχουν, ωστόσο αυτό δεν σημαίνει ότι το επιτελείο του Τραμπ δεν έχει το δικό του ορισμό.
Make America Great Again (MAGA) σημαίνει, πάνω απ’ όλα, επανατοποθέτηση του εθνικού συμφέροντος των ΗΠΑ πριν και πάνω από τα συμφέροντα όλων των υπολοίπων διότι, όπως δείχνουν τα εμπορικά ελλείμματα και ο κρατικός προϋπολογισμός, το σύστημα της νεο-φιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης έχει πάψει προ πολλού να ωφελεί το Αμερικανικό κράτος, δηλ. τα παγκόσμια οικονομικά γαι γεω-πολιτικά του συμφέροντα, ειδικά στην Ευρασία.
Το συνολικό εμπορικό έλλειμα της χώρας είναι σχεδόν $1 τρις, το δημόσιο χρέος $35 τρις (120% του ΑΕΠ), ενώ οι αμυντικές δαπάνες είναι κοντά στο $1 τρις (οι ΗΠΑ καταβάλουν σχεδόν το 70% των δαπανών του ΝΑΤΟ).
Συνεπώς, το παγκόσμιο σύστημα πολιτικής οικονομίας που δημιουργήθηκε από τις ΗΠΑ μετά το τέλος των συναλλαγματικών ισοτιμιών του Μπρέτον Γουντς το 1971 πρέπει να αποδομηθεί από τις ίδιες τις ΗΠΑ, ειδάλλως υπάρχει ο κίνδυνος ελέγχου της παγκόσμιας οικονομίας από νέες ανερχόμενες οικονομικές δυνάμεις, δηλ.και πάνω απ’ όλα τη Κίνα, σε πιθανή συμμαχία με άλλες Ασιατικές χώρες, όπως η Ρωσία.
Έχουμε πάλι να κάνουμε με μια ελεγχόμενη αποσύνθεση της παγκόσμιας οικονομίας που, στη προκειμένη περίπτωση, «νομιμοποιείται να ξεκινήσει με ριζοσπαστικό τρόπο το δεύτερο μισό της δεκαετίας του 2020». Ο Τραμπ και το επιτελείο του έτυχε να είναι οι ενεργοί δρώντες που έπρεπε να αντιστρέψουν μια πραγματική οικονομική και γεω-πολιτική πραγματικότητα παρακμής που βίωναν οι ΗΠΑ για δεκαετίες. Ο τρίτος μεγάλος μετασχηματισμός είναι ακόμη πολύ νωπός για να μπορέσουμε να τον κρίνουμε. Είναι όμως απόλυτα θεμιτό – και γόνιμο – να κάνουμε μερικές παρατηρήσεις.
Μια πρώτη παρατήρηση έχει να κάνει με το γεγονός ότι, με αφορμή το Ουκρανικό και την επιτυχία της Ρωσίας στο θέατρο του πολέμου, το επιτελείο Τραμπ φαίνεται να έχει πειστεί ότι η Ρωσία δεν πρέπει πια να δαιμονοποιείται για να δικαιολογεί τεχνητά μια επιθετικότητα εναντίον της και ότι πρέπει να συμπεριληφθεί στο Ευρωπαϊκό σύστημα ασφάλειας.
Ο πόλεμος της Ουκρανίας έδειξε τα όρια της επέκτασης του ΝΑΤΟ, ακριβώς όπως η ήττα της Γερμανίας από τον κόκκινο στρατό έδειξε τα όρια του πανευρωπαϊκού ονείρου της Ναζιστικής Γερμανίας.
Αυτό είναι μια πραγματική επανάσταση στις διεθνείς σχέσεις, διότι ανατρέπει όλα τα Ψυχροπολεμικά δεδομένα ασφάλειας τα οποία στηριζόταν στον αποκλεισμό της ΕΣΣΔ/Ρωσίας, αν μη τι άλλο διότι ΕΣΣΔ/Ρωσία είναι «έτοιμη να εισβάλει στην Δυτική Ευρώπη». Θυμίζω ότι την αντιδραστική αυτή άποψη την οποία χρησιμοποιεί ακόμα αυτή τη στιγμή η ΕΕ προκειμένου να περάσει στις Ευρωπαϊκές κοινωνίες την «ανάγκη» τεράστιων στρατιωτικών δαπανών παραβιάζοντας κάθε κανόνα του Συμφώνου Σταθερότητας και των κριτηρίων του Μάαστριχτ, είχε από πολύ παλιά κατεκρεουργήσει ο ίδιος ο Χένρυ Κίσινγκερ, λέγοντας με ειλικρίνεια:
«Ο Στάλιν δεν μπορούσε να ανοικοδομήσει τη Σοβιετική Ένωση και ταυτόχρονα να ρισκάρει μια αντιπαράθεση με τη Δύση. Η πολυδιαφημισμένη Σοβιετική εισβολή της Ευρώπης ήταν φαντασίωση».[vi]
Το ίδιο ισχύει και σήμερα σε ότι αφορά τον Πούτιν. Σήμερα η Ευρώπη έχει γίνει το κόμμα του πολέμου και η νεο-συντηρητική ιδεολογία του Τραμπ το κόμμα της ειρήνης. Η δε Ευρωπαϊκή «Αριστερά» περνάει τη μεγαλύτερη σύγχιση ιδεών στην ιστορία της.
Όλα τα παραπάνω σημαίνουν ότι το επιτελείο του Τραμπ είναι αποφασισμένο να ξηλώσει εξ ολοκλήρου τον ιδεολογικό Ψυχροπολεμικό πυλώνα της δαιμονοποίησης της ΕΣΣΔ/Ρωσίας, με τα πυρά να στρέφονται στο εσωτερικό μέτωπο κατά της woke κουλτούρας, η οποία θεωρείται υπεύθυνη όχι μόνο για τη πολιτική των «ανοιχτών συνόρων» και την αποδοχή της παράνομης μετανάστευσης, αλλά και για την υπογεννητικότητα που μαστίζει τις Δυτικές κοινωνίες, δηλ. το τεράστιο δημογραφικό τους πρόβλημα. Αυτό ήταν ένα από τα βασικά μυνήματα της ομιλίας του αντιπροέδρου Βανς στο Μόναχο, ομιλία που άφησε άναυδο το γραφειοκρατικό κατεστημένο των Βρυξελλών.
Η δεύτερη παρατήρηση είναι στενά συνυφασμένη με τη πρώτη. Αν το επιτελείο του Τραμπ, έχοντας ως ένα βαθμό μια λογιστική λογική αντιμετώπισης της δημοσιονομικής κρίσης της χώρας (ο προϋπολογισμός έχει έλλειμμα της τάξης του 6% του ΑΕΠ), τότε αυτό θα σημαίνει σταδιακή και ελεγχόμενη απόσυρση του στρατού και των εξοπλιστικών συστημάτων των ΗΠΑ από την Ευρώπη, με σκοπό την χρησιμοποίησή τους στο θέατρο του Ειρηνικού και της Νότιας Ασίας.
Αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα και ότι πρόκειται να αφήσουν τον έλεγχο των πυρηνικών οπλοστασίων στους Ευρωπαίους και, ακόμη, δεν σημαίνει απόσυρση από τα νευραλγικά σημεία της Μεσογείου, όπως η Νάπολη, η Κρήτη, η Αλεξανδρούπολη και η Κύπρος.
Οι Αγγλικές βάσεις στη Κύπρο χρηματοδοτούνται και χρησιμοποιούνται περισσότερο από τις ΗΠΑ παρά από το Ηνωμένο Βασίλειο. Αυτό έχει συγκεκριμένες επιπτώσεις για την Ελλάδα και την Κυπριακή Δημοκρατία σε συνάφεια με τη θέση του Ισραήλ και την εμμονή του επιτελείου Τραμπ στους πραγματικούς υδρογονάνθρακες, όπερ και το περίφημο «drill baby, drill».
Για τον Τραμπ πράσινη ενέργεια και πράσινη ανάπτυξη είναι νεο-φιλελεύθερες απάτες στο βωμό των οποίων έχουν ξοδευτεί δισεκατομμύρια δολλάρια από τις νεο-φιλελεύθερες κυβερνήσεις των Δημοκρατικών.
Δεν είναι καθόλου τυχαία η επιλογή της πρωτεύουσας της Σαουδικής Αραβίας ως έδρα διαπραγματεύσεων μεταξύ Ρωσίας και ΗΠΑ για το Ουκρανικό. Ο στόχος του Τραμπ είναι να μην απωλέσει την ανακύκλωση των πετροδολλαρίων της Σαουδικής Αραβίας μετά τον εναγκαλισμό της σημαντικής αυτής χώρας από τη Κίνα και τη Ρωσία τα τελευταία χρόνια. Όλα αυτά, βέβαια, σε συνδυασμό με τα όσα ειπώθηκαν σε επίπεδο ιδεολογίας και δαιμονοποίησης της Ρωσίας, δίνουν ένα ακόμα παραπάνω πάτημα στους Ευρωπαίους να στηρίξουν το μέγεθος των εξοπλιστικών τους προγραμμάτων στα μάτια των πολιτών τους. Ποιος είπε, στο κάτω-κάτω, ότι ένας μελλοντικός πόλεμος κατά της Ρωσίας από τους Αγγλο-Γάλλους δεν μπορεί να είναι και πράσινος και δημοκρατικός;
Η τρίτη και τελευταία παρατήρηση αφορά την πολιτική οικονομία του νεο-φιλελευθερισμού και της παγκοσμιοποίησης (δίκτυα υβριδικής παραγωγής, εφοδιαστικές αλυσίδες και χρηματιστικοποίηση). Αυτό είναι ένα πάρα πολύ σημαντικό ζήτημα διότι αφορά τη θέση του δολλαρίου στις παγκόσμιες αγορές ως παγκόσμιου αποθεματικού νομίσματος και τη σύνδεσή του με τους σημερινούς μεγιστάνες της Γουόλ Στρητ, η μεγάλη πλειοψηφία των οποίων στήριξε τον Τραμπ προεκλογικά αλλά τώρα υποφέρουν λόγω δασμών και πιθανής επανεκίνησης των πληθωριστικών τάσεων.
Αυτοί οι κολοσσοί της υψηλής τεχνολογίας και του χρηματιστηριακού πλούτου θα πληγούν από το σοκ της «ελεγχόμενης αποσύνθεσης της νεο-φιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης», αλλά η υπόσχεση του επιτελείου Τραμπ είναι ότι αυτό δεν θα διαρκέσει, όπως έγινε για παράδειγμα με τους δασμούς που επέβαλλε κατά τη διάρκεια της πρώτης του θητείας, δασμούς τους οποίους δεν κατάργησε – πρέπει να το πούμε αυτό – η κυβέρνηση Μπάϊντεν.[vii]
Εδώ είναι ακόμη πολύ νωρίς για να γίνει συνολική εκτίμηση, διότι είναι πάρα πολλοί οι αστάθμητοι παράγοντες, όπως μια μεγάλη γεωπολιτική κρίση στο θέατρο της Ουκρανίας, ή της Ταϊβάν/Ανατολική Κινεζική θάλασσα, ή/και ακόμη στη Μέση Ανατολή (Συρία, Ιράν, Ισραήλ/Παλαιστίνη), κάτι που θα μεταβάλλει άρδην τα οικονομικά δεδομένα στρέφοντας τα έθνη-κράτη σε οικονομικές πολιτικές ακραιφνούς αυτάρκειας και στρατιωτικού κεϋνσιανισμού, δηλ. ένα βήμα πριν τον πόλεμο.
Τονίζω ότι συντηρητικές δεξαμενές σκέψης στις ΗΠΑ, όπως η American Compass, συστήνουν στον Τραμπ την επιβολή «δασμών» στις υπηρεσίες και στο χρήμα (capital controls) με στόχο το χτύπημα της χρηματιστικοποίησης που τόσο εβλαψε τη βιομηχανία της χώρας. Αυτό δεν απέχει πολύ από τη θέση των μετα-κεϋνσιανών, αλλά και μαρξιζόντων, οικονομολόγων σήμερα.
Για πάνω από 30 χρόνια η Κίνα βρίσκεται σε μια ανοδική πορεία χωρίς σταματημό. Το ΑΕΠ της, με όρους ισοτιμίας αγοραστικής δύναμης, είναι μεγαλύτερο από αυτό των ΗΠΑ. Κατέγραψε τεράστιες επιτυχίες στους τομείς της υψηλής τεχνολογίας, της βιοτεχνολογίας και νανοτεχνολογίας, ενώ κατάφερε να αυξήσει το βιοτικό επίπεδο του πληθυσμού της με αποτέλεσμα τη δημιουργία μιας μεσαίας καταναλωτικής τάξης περίπου μισού δισεκατομμυρίου ανθρώπων.
Μεγάλο προβάδισμα δίνουν στη Κίνα τα τεράστια αποθέματα Σπάνιων Γαιών που έχει, τα οποία στηρίζουν την δημιουργία πρωτότυπων νέων τεχνολογιών, ψηφιακών πλατφόρμων, τεχνητής νοημοσύνης και διάφορες εφαρμογές στην αεροδιαστημική και στρατιωτική τεχνολογία.
Όλα αυτά, σε συνδυασμό με τη δυναμική των BRICs των οποίων ηγείται και το νέο «δρόμο του μεταξιού» (Belt & Road Initiative) ορθώνουν ένα πραγματικό παγκόσμιο αντίπαλο για τις ΗΠΑ ο οποίος δεν μπορεί να ηττηθεί μέσω μιας διείσδυσης από το Ευρωπαϊκό θέατρο της Ρωσίας με πολιορκητικό κριό την Ουκρανία.
Η στρατηγική λογική του επιτελείου του Τραμπ έχει εσωτερική συνοχή και υπερισχύει σαφώς της παλιάς δοκιμασμένης Ψυχροπολεμικής ορθοδοξίας των νεο-φιλελεύθερων και της νεο-φιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης.
Αν τώρα όλα αυτά σημαίνουν ότι βαδίζουμε προς μια νέα Γιάλτα, τότε το ποιοι θα είναι αυτή τη φορά οι «Τρεις Μεγάλοι» είναι κάτι που μπορεί να μαντέψει ο καθένας.
*Καθηγητής διεθνούς πολιτικής και οικονομίας στο Πανεπιστήμιο του Ανατολικού Λονδίνου, διευθυντής του ερευνητικού κέντρου για τη μελέτη των Κρατών, Αγορών και Λαών (STAMP) στο ίδιο Πανεπιστήμιο, ιδρυτής και αρχισυντάκτης της επιστημονικής επιθεώρησης, Journal of Balkan and Near Eastern Studies (οκτώ τεύχη ετησίως από το 1998) και μέλος της συντονιστικής επιτροπής του δικτύου «Πανελλήνιοι Διάλογοι».
Πρώτη δημοσίευση στο «Δρόμο της Αριστεράς» (18 Απριλίου 2025)
[i] Δες, Βασίλης Κ. Φούσκας, Το μελάνωμα της Κύπρου. Οι ευθύνες των Κων/νου Καραμανλή και Ευάγγελου Αβέρωφ για την Κυπριακή τραγωδία, Επίκεντρο, Θεσσαλονίκη 2024.
[ii] Friedrich A. Hayek, “The economic conditions of inter-state federalism”, στο Individualism and Economic Order, The University of Chicago Press, Chicago, 1939. Μια ανάλυση της σκέψης του Χάγιεκ και του ορντο-φιλελευθερισμού επιχειρούμε στο Βασίλης Κ. Φούσκας και Μπουλέντ Γκόκάϋ, Η αποσύνθεση του Ευρω-Ατλαντισμού και ο νέος αυταρχισμός. Παγκόσμιαμετατόπιση ισχύος, Επίκεντρο, Θεσσαλονίκη 2020.
ΣΗΜΕΙΩΣΗ: ο τίτλος είναι των Ανιχνεύσεων
[iii] Δες, Paul Volcker, “The Political Economy of the Dollar”, The Fred Hirsch Lecture, University of Warwick, Coventry, 9 Νοεμβρίου 1978.
[iv] Βασίλης Κ. Φούσκας και Μπουλέντ Γκόκάϋ, Η αποσύνθεση του Ευρω-Ατλαντισμού, ό.π.
[v] “Ruination day”, The Economist, 5 Απριλίου 2025.
[vi] Henry Kissinger, Diplomacy, Simon & Schuster, New York 1994, σ.433.
[vii] Και σε άλλα θέματα υπάρχει σιωπηλή σύγκλιση Δημοκρατικών και Ρεπουμπλικάνων,αλλά δεν αναφέρονται από τα επίσημα ΜΜΕ. Το εναργέστερο παράδειγμα είναι το μεταναστευτικό. Ποιο πολλούς φράχτες σήκωσε η κυβέρνηση Ομπάμα στα Μεξικανικά σύνορα, παρά ο Τραμπ.
Ο χάρτης που αποτυπώνει τον Θαλάσσιο Χωροταξικό Σχεδιασμό αποτυπώνει για πρώτη φορά σε επίσημο ρυθμιστικό κείμενο της Ευρωπαϊκής Ένωσης τα όρια της ελληνικής υφαλοκρηπίδας, με πλήρη επήρεια της ηπειρωτικής χώρας και των νησιών.
Αυτό επισημαίνει σε συνέντευξή του στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο υπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας Σταύρος Παπασταύρου, σε συνέχεια των κυβερνητικών αποφάσεων για τη συγκρότηση της Εθνικής Χωρικής Στρατηγικής για τον Θαλάσσιο Χώρο, σημειώνοντας ακόμη ότι η εξέλιξη αυτή κλείνει μία εκκρεμότητα και αποτελεί μια σημαντική παρακαταθήκη για το μέλλον της χώρας μας.
– Ακόμη, ο κ. Παπασταύρου:
-Συνδέει τον Θαλάσσιο Χωροταξικό Σχεδιασμό με το ενδιαφέρον για έρευνες υδρογονανθράκων που εκδήλωσε πρόσφατα η αμερικανική Chevron, σημειώνοντας ότι οι έρευνες αυτές μεταξύ άλλων θα αναπτυχθούν στις θαλάσσιες ζώνες που καθορίζονται τώρα.
-Περιγράφει τη στρατηγική για τη συγκράτηση του κόστους της ενέργειας, που περιλαμβάνει παρεμβάσεις στην ΕΕ για άρση στρεβλώσεων, στην εσωτερική αγορά για αντιμετώπιση ζητημάτων όπως οι ρευματοκλοπές και στήριξη των ευάλωτων νοικοκυριών.
-Αναγγέλλει λελογισμένη παρέμβαση για την καταβολή ενισχύσεων σε 1 εκατ. μικρομεσαίες επιχειρήσεις με στόχο την κάλυψη του αυξημένου κόστους της ηλεκτρικής ενέργειας κατά το τρίμηνο Δεκεμβρίου 2024 με Φεβρουάριο 2025.
Η συνέντευξη του υπουργού Περιβάλλοντος και Ενέργειας, Σταύρου Παπασταύρου, στο ΑΠΕ-ΜΠΕ και τον δημοσιογράφο Κώστα Βουτσαδφάκη έχει ως εξής:
1. Την περασμένη εβδομάδα ανακοινώσατε τον νέο Θαλάσσιο Χωροταξικό Σχεδιασμό, και υπογράψατε την Υπουργική Απόφαση που περιλαμβάνει τον Χάρτη. Tι σημαίνει αυτό στην πράξη;
Με την Εθνική Χωρική Στρατηγική για τον Θαλάσσιο Χώρο και τον Θαλάσσιο Χωροταξικό Σχεδιασμό ορίζουμε τις χρήσεις των θαλάσσιων ζωνών της Ελλάδας. Αποτυπώνουμε, δηλαδή, με λεπτομέρεια τις ανθρώπινες δραστηριότητες που σχετίζονται με την αλιεία, την πολιτιστική μας κληρονομιά, την τουριστική ανάπτυξη, την εκμετάλλευση των ενεργειακών πόρων και την ιχθυοκαλλιέργεια στις θάλασσές μας. Και αυτή η χαρτογράφηση γίνεται πάντοτε με γνώμονα τη βιώσιμη ανάπτυξη και την προστασία του περιβάλλοντος. Για τη χώρα μας, που έχει τη μεγαλύτερη ακτογραμμή στην Ευρωπαϊκή Ένωση και τα περισσότερα καταγεγραμμένα νησιά, είναι μία ιδιαίτερα σημαντική εξέλιξη, που δρομολογήσαμε ως Υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας με το Υπουργείο Εξωτερικών. Ήταν προτεραιότητά μας στο Υπουργείο να τον προχωρήσουμε άμεσα, όπως και έγινε. Ο χάρτης αυτός, που θα μας συνοδεύει, κλείνει μία εκκρεμότητα και αποτελεί μια σημαντική παρακαταθήκη για το μέλλον της χώρας μας. Είμαι υπερήφανος που η Υπουργική Απόφαση που υπέγραψα χθες περιλαμβάνει έναν χάρτη, ο οποίος αποτυπώνει για πρώτη φορά σε επίσημο ρυθμιστικό κείμενο της Ευρωπαϊκής Ένωσης τα όρια της ελληνικής υφαλοκρηπίδας και με πλήρη επήρεια της ηπειρωτικής χώρας και των νησιών. Επίσης, με αυτόν τον χάρτη, για πρώτη φορά, η Ελληνική Πολιτεία οριοθετεί λεπτομερείς χρήσεις των θαλασσίων ζωνών της, σε όλο το εύρος της δικαιοδοσίας μας, υλοποιώντας τις ευρωπαϊκές μας δεσμεύσεις και ασκώντας τα δικαιώματα που απορρέουν από το Διεθνές Δίκαιο. Αυτή είναι και η γεωπολιτική σημασία της στρατηγικής μας.
2. Σχετίζεται αυτή η εξέλιξη με την αποδοχή ενδιαφέροντος από τη Chevron; Πώς θα προχωρήσετε στο εξής στον τομέα των ερευνών για υδρογονάνθρακες; Πότε θα πρέπει να περιμένουμε την πρώτη ερευνητική γεώτρηση από τους αναδόχους;
Κοιτάξτε, η αποτελεσματικότητα της πολιτικής μας κρίνεται στο πεδίο, πρέπει να μιλάμε με πράξεις και όχι με λόγια. Οφείλουμε να κινούμαστε με ταχύτητα και να υλοποιούμε με συνέπεια την κυβερνητική δέσμευση για μία Ελλάδα πιο δυνατή. Οι δύο θεματικές που αναφέρετε σχετίζονται άμεσα: ο Θαλάσσιος Χωροταξικός Σχεδιασμός απεικονίζει τις θαλάσσιες ζώνες, όπου θα αναπτυχθούν μεταξύ άλλων και οι έρευνες για υδρογονάνθρακες, και έτσι προφανώς αφορά και τη σημαντική εξέλιξη που είχαμε τις προηγούμενες εβδομάδες με τη Chevron. Η εκδήλωση ενδιαφέροντος ενός παγκόσμιου πετρελαϊκού κολοσσού αποτελεί ψήφο εμπιστοσύνης στη χώρα και στην Κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη. Ουσιαστικά, η χώρα μας απολαμβάνει διεθνή αξιοπιστία, όχι μόνο στα μάτια των Ευρωπαίων εταίρων της, αλλά και των Αμερικανών συμμάχων της. Ως προς το χρονοδιάγραμμα, είναι το συντομότερο δυνατό και ακολουθείται κατά γράμμα: ολοκληρώσαμε ήδη δύο Υπουργικές Αποφάσεις και προχωρούμε με την τρίτη Υπουργική Απόφαση για την προκήρυξη του διεθνούς διαγωνισμού. Στη συνέχεια, θα δημοσιευθεί για 90 ημέρες στην ευρωπαϊκή εφημερίδα. Πρόθεσή μας είναι ο διαγωνισμός να διενεργηθεί εντός του 2025 και να ξεκινήσουν οι απαραίτητες σεισμικές έρευνες το 2026. Προκειμένου να συζητήσουμε τα επόμενα βήματα της εταιρείας σε σχέση με την Ελλάδα και την Ανατολική Μεσόγειο, προγραμματίζουμε συνάντηση τις επόμενες εβδομάδες στο Χιούστον των ΗΠΑ.
3. Μιλώντας για ενέργεια, το κύριο θέμα που και εσείς αναδείξατε στην πρόσφατη συνεδρίαση του Συμβουλίου Υπουργών Ενέργειας της ΕΕ είναι η συγκράτηση των τιμών της ενέργειας. Ποιες είναι οι παρεμβάσεις που εξετάζετε σε αυτήν την κατεύθυνση;
Το κόστος ενέργειας -ας μην κρυβόμαστε- αποτελεί έναν βραχνά για νοικοκυριά και επιχειρήσεις και στην Κυβέρνηση το γνωρίζουμε αυτό. Η τιμή του ρεύματος, ωστόσο, επηρεάζεται από διάφορους παράγοντες, καθώς είναι ευθέως ανάλογη με τις πολιτικές της Ευρώπης, με τις διακυμάνσεις της χονδρεμπορικής, καθώς και τις διεθνείς εξελίξεις στην αγορά ενέργειας. Η αποκλιμάκωση της χονδρικής τιμής του Μαρτίου, για παράδειγμα, αποτυπώθηκε σε μειωμένες τιμές που είδαν οι πολίτες στους λογαριασμούς ρεύματος του Απριλίου, αλλά η τιμή του Μαΐου δεν έχει ακόμη καθοριστεί. Στην Κυβέρνηση μεριμνούμε ώστε να μειώνεται η όποια αρνητική εξωγενής επίδραση, διεκδικώντας από την Ευρώπη πολιτικές που θα οδηγήσουν στην καταπολέμηση των στρεβλώσεων και τη μείωση των τιμών, προς όφελος των πολιτών. Ταυτόχρονα εφαρμόζουμε κι εμείς στην πράξη πολιτικές μείωσης κόστους, όπως η προσπάθεια επίλυσης τεχνικών απωλειών, η αυστηροποίηση του θεσμικού πλαισίου και η εντατικοποίηση των ελέγχων κατά της ρευματοκλοπής. Ιδιαίτερα, στεκόμαστε δίπλα στα πιο ευάλωτα νοικοκυριά και τις επιχειρήσεις, καθώς έχουμε ακόμα υψηλά ποσοστά ενεργειακής ένδειας και θέλουμε να εξαντλήσουμε τα μέτρα πολιτικής για να βοηθήσουμε τους συμπολίτες μας που δυσκολεύονται να καλύψουν τις ενεργειακές τους ανάγκες. Η ενέργεια είναι βέβαια γεωστρατηγικό ζήτημα, αλλά και ζήτημα ασφάλειας, αυτονομίας, σταθερότητας, και κυρίως καθημερινότητας.
4. Παραμένει σε εκκρεμότητα η καταβολή ενισχύσεων για το κόστος της ηλεκτρικής ενέργειας προς μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις. Πότε αναμένονται εξελίξεις;
Θα ανακοινωθεί πολύ σύντομα το μέτρο που αφορά τις επιδοτήσεις επιχειρήσεων, με ιδιαίτερη μέριμνα για τις μικρομεσαίες. Οι ενισχύσεις αφορούν μία λελογισμένη παρέμβαση της Πολιτείας, προκειμένου να απορροφήσει το αυξημένο κόστος της ηλεκτρικής ενέργειας που καταγράφηκε τους μήνες Δεκέμβριο 2024 – Φεβρουάριο 2025. Οι δυνητικά ωφελούμενες επιχειρήσεις θα πλησιάσουν το 1 εκατομμύριο. Το Υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας στήριξε πρώτα τους οικιακούς καταναλωτές, το καλοκαίρι του 2024, οι οποίοι αντιμετώπισαν μεγαλύτερες αυξήσεις στις τιμές του ρεύματος σε σχέση με τις επιχειρήσεις. Στη συνέχεια, όταν το κόστος αυξήθηκε μεσοσταθμικά και για τις επιχειρήσεις, λάβαμε την απόφαση να ενισχύσουμε και τους επαγγελματίες καταναλωτές ρεύματος. Η Πολιτεία παρεμβαίνει όποτε αυτό κρίνεται αναγκαίο, προκειμένου να στηρίζει δίκαια και αποτελεσματικά νοικοκυριά και επιχειρήσεις.
5. Το Πάσχα επίκειται πτώση της ζήτησης σε ρεύμα, προβλέπετε κίνδυνο για το σύστημα;
Είναι γεγονός ότι την πασχαλινή περίοδο έχουν παρατηρηθεί τα προηγούμενα χρόνια σημαντικές ανισορροπίες μεταξύ παραγωγής και κατανάλωσης στο δίκτυο ηλεκτροδότησης, οι οποίες μπορεί να προκαλέσουν αστάθεια στο σύστημα. Η παραγωγή, κυρίως από ανανεώσιμες πηγές, είναι αυξημένη, ενώ το Πάσχα η ζήτηση μειώνεται, πόσο μάλλον φέτος που συμπίπτει με το Καθολικό και αναμένεται να μειωθούν και οι εξαγωγές μας προς την Ευρώπη. Προς αποφυγή πιθανών κινδύνων, έχουμε ήδη πραγματοποιήσει εντατικά συναντήσεις με τους συναρμόδιους φορείς και παραμένουμε σε ετοιμότητα. Στις δοκιμές που διενεργήσαμε με τη ΡΑΑΕΥ, τον ΔΕΔΔΗΕ και τον ΑΔΜΗΕ παρατηρήσαμε ευρύτατα ποσοστά συμμόρφωσης -πάνω από 90%- από τους παραγωγούς Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας. Εργαζόμαστε μαζί με τον επιχειρηματικό κόσμο για το καλύτερο αποτέλεσμα. Ωστόσο, για όσους -λίγους- επιμένουν να αγνοούν τους νόμους, προφανώς δεν υπάρχει άλλη περίοδος χάριτος ούτε και ανοχή. Γι’ αυτό και αυστηροποιήσαμε περαιτέρω με νομοθετική ρύθμιση το υφιστάμενο πλαίσιο το οποίο και θα εφαρμόσουμε παραδειγματικά. Με αφορμή αυτήν τη συνέντευξη, θέλω να ευχαριστήσω ειλικρινά όσα στελέχη των φορέων παραμένουν σε επιφυλακή, ακόμη και τις Άγιες αυτές ημέρες του Πάσχα, προκειμένου όλοι οι υπόλοιποι να μπορέσουμε να περάσουμε αυτές τις γιορτές της Ορθοδοξίας και της παράδοσής μας με τις οικογένειες και τους δικούς μας, ανεμπόδιστα και χωρίς απρόοπτα. Εύχομαι καλή Ανάσταση και Καλό Πάσχα σε όλες και όλους.
Το αμερικανικό υπουργείο Άμυνας ανακοίνωσε χθες Παρασκευή την προσεχή απόσυρση περίπου χιλίων στρατιωτικών των ΗΠΑ ανεπτυγμένων στη Συρία, από το σύνολο των κάπου 2.000 που δρουν στη χώρα αυτή στο πλαίσιο του αγώνα εναντίον των τζιχαντιστών.
Οι ΗΠΑ διατηρούν στρατιωτική παρουσία στη συριακή επικράτεια για χρόνια, στο πλαίσιο διεθνούς συνασπισμού που συγκρότησαν εναντίον της τζιχαντιστικής οργάνωσης Ισλαμικό Κράτος (ΙΚ). Η οργάνωση αυτή συνετρίβη το 2019, όμως πυρήνες της παραμένουν ενεργοί.
Οι ΗΠΑ πρόκειται να μειώσουν «την αμερικανική παρουσία στη Συρία σε λιγότερους από χίλιους στρατιώτες τους επόμενους μήνες», ανέφερε ο Σον Παρνέλ, εκπρόσωπος Τύπου του Πενταγώνου, στην ανακοίνωση που δημοσιοποίησε.
Η αναδιάταξη δυνάμεων αυτή «αντανακλά τα σημαντικά βήματα που κάναμε για να φθείρουμε τις επιχειρησιακές δυνατότητες» του ΙΚ «στην περιφέρεια και παγκοσμίως», συνέχισε, αναφερόμενος ευρύτερα στην «επιτυχία των ΗΠΑ» στη μάχη εναντίον της οργάνωσης.
Βεβαίως δεν είναι επιτυχία των Αμερικανών αλλά των Κούρδων ανταρτών του YPG και των Αράβων συμμάχων τους, οι οποίοι είχαν να αντιμετωπίσουν και τις επιθέσεις των Τούρκων, οι οποίοι συμμάχησαν με τους τζιχαντιστές του ΙΚ (ISIS).
Ο Ντόναλντ Τραμπ, που επέστρεψε στην προεδρία των ΗΠΑ την 20ή Ιανουαρίου, αντιμετώπιζε για καιρό με σκεπτικισμό την αμερικανική στρατιωτική παρουσία στη Συρία — και η πτώση τον Δεκέμβριο του Μπασάρ αλ Άσαντ, που αντικαταστάθηκε από συμμαχία ισλαμιστών τρομοκρατών, δεν άλλαξε τα δεδομένα γι’ αυτόν.
«Σε κάθε περίπτωση, στη Συρία γίνεται χαμός, αλλά δεν είναι φίλη μας (…) δεν είναι δική μας μάχη»,έκρινε μέσω Truth Social τον Δεκέμβριο ο Ντόναλντ Τραμπ, ενώ βρισκόταν ακόμη σε εξέλιξη η επίθεση που έβαλε τέλος σε πενήντα χρόνια κυριαρχίας της οικογένειας Άσαντ στην εξουσία στη Δαμασκό.
Η κατάληψη πελώριων τομέων της επικράτειας της Συρίας και του Ιράκ από το 2014 από το ΙΚ οδήγησε σε επέμβαση διεθνούς συνασπισμού υπό τις ΗΠΑ, με σκοπό να υποστηριχθούν, κυρίως από αέρος, μονάδες του ιρακινού στρατού και οι Κούρδοι που μάχονταν εναντίον του ΙΚ επί του πεδίου.
Η Ουάσιγκτον ανέπτυξε παράλληλα μερικές χιλιάδες στρατιωτικούς των ειδικών δυνάμεων για να υποστηρίξουν τοπικές δυνάμεις και για να διεξάγονται χωριστές αμερικανικές επιχειρήσεις.
Μετά την ανακήρυξη της νίκης επί του ΙΚ, το 2017 στο Ιράκ και το 2019 στη Συρία, παρέμειναν στοιχεία του αμερικανικού στρατού επιτόπου, κυρίως σε βορειοανατολικούς τομείς της, για την αντιμετώπιση πυρήνων των τζιχαντιστών που απέμεναν.
