Αρχική Blog Σελίδα 809

Η «σιωπηλή διπλωματία» της Τουρκίας μέσω κατεχομένων: Μην αντέχοντας την αναβάθμιση των σχέσεων Κύπρου με τα κράτη μέλη του, το ψευδοκράτος κουβαλά συνεδρία του συμβουλίου πρεσβυτέρων του ΟΤΚ

0

Η διπλωματική αναβάθμιση των σχέσεων τεσσάρων κρατών μελών του Οργανισμού Τουρκογενών Κρατών με την Κυπριακή Δημοκρατία είναι ένα ζήτημα που φαίνεται δεν μπορούν εύκολα να το ξεπεράσουν στην Άγκυρα κααι στα κατεχόμενα. Θέλοντας να διασκεδάσουν τις αρνητικές εντυπώσεις Τουρκία και ψευδοκράτος σπεύδουν να κουβαλούν στα κατεχόμενα συνεδρία του συμβουλίου πρεσβυτέρων του ΟΤΚ.

Όπως γράφει σήμερα ο Φιλελεύθερος, η Άγκυρα μέσω διαρροών σε μέσα ενημέρωσης προσπαθεί την ίδια ώρα να πείσει πως ακολουθεί τακτική «σιωπηλής διπλωματίας» και ότι δήθεν ο λόγος της αποφυγής δημόσιου σχολίου είναι για να μην δοθεί «πλεονέκτημα στην ελληνοκυπριακή πλευρά». Εν ολίγοις, μια δημόσια αποδοχή ότι δημιουργήθηκε πρόβλημα σημαίνει ταυτόχρονα αποδοχή δικής τους αποτυχίας.

Σπεύδουν την ερχόμενη εβδομάδα

Η Άγκυρα φαίνεται επέλεξε μια οργάνωση στην οποία η ίδια ασκεί έλεγχο προκειμένου να στήσει απάντηση για μια – γενικά αποδεκτή – επιτυχία της κυπριακής διπλωματίας. Της οργάνωσης πρεσβυτέρων του Οργανισμού Τουρκογενών Κρατών ηγείται αυτή την περίοδο ο Μπιναλί Γιλντιρίμ, γνωστός από τη θητεία του ως ο τελευταίο πρωθυπουργός της Τουρκίας.

Η σύνοδος αποφασίστηκε να πραγματοποιηθεί την ερχόμενη εβδομάδα στα κατεχόμενα, πιο συγκεκριμένα την 1η και 2α Μαΐου.

Η επιλογή της ημερομηνίας, μάλλον δεν είναι τυχαία καθώς στις 3 Μαΐου προγραμματίζεται να βρίσκεται στα κατεχόμενα ο Τούρκος Πρόεδρος, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν για να εγκαινιάσει το νέο «προεδρικό».

Η πρώτη μετά το κάζο

Δημοσιεύματα στον τουρκικό Τύπο αναφέρουν πως αυτή θα είναι η πρώτη δια ζώσης συνάντηση αξιωματούχων του ΟΤΚ μετά την απόφαση των τεσσάρων κρατών-μελών του (Καζακστάν, Ουζμπεκιστάν, Κιργιζία και Τουρκμενιστάν) να εγκαινιάσουν διπλωματικές αποστολές στην Κυπριακή Δημοκρατία.

Κεντρικό θέμα στην ημερήσια διάταξη, αναφέρουν, θα είναι η πρόσφατη εγκαθίδρυση πρεσβειών από τα εν λόγω τουρκικά κράτη στην Κυπριακή Δημοκρατία, μια κίνηση που αποδίδεται σε «οικονομικές πιέσεις» της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Τα μασάει με τις αντιδράσεις

Η Τουρκία, σύμφωνα πάντα με τα δημοσιεύματα, εξέφρασε αρχικά τη δυσαρέσκειά της για την εξέλιξη αυτή παρασκηνιακά, θεωρώντας ότι μια δημόσια αντίδραση θα έδινε πλεονέκτημα στην ελληνοκυπριακή πλευρά. Η επικείμενη συνάντηση στα κατεχόμενα, αναφέρεται, στοχεύει στην εξεύρεση λύσης στο πρόβλημα που ανέκυψε μέσω “σιωπηλής διπλωματίας”.

Πάντως η προϊστορία, τουλάχιστον επί παντοκρατορίας Ερντογάν, έδειξε πως δεν το συνηθίζει με την «σιωπηλή διπλωματία» ιδιαίτερα σε ζητήματα που έχουν να κάνουν με έμμεση ή άμεση αμφισβήτησης του παντουρκισμού.

Ποιο είναι το «Ακσακαλάρ Κονεγί»

Το Συμβούλιο Πρεσβυτέρων ή «Ακσακαλάρ Κονσεγί» είναι γνωστό και ως η Συνέλευση των Σοφών και είναι ένα από τα βασικά συμβουλευτικά όργανα που ιδρύθηκε από τον Οργανισμό Τουρκογενών Κρατών για την προώθηση της διακοινοβουλευτικής διαβούλευσης.

Το συμβούλιο πήρε το όνομά του από την απεικόνιση του πρεσβυτέρου και ως σοφού, καθώς «ακσακάλ» σημαίνει και «άσπρη γενειάδα» στην κοινή κουλτούρα των τουρκογενών λαών.

Το συμβούλιο αποτελείται από εκπροσώπους, «ακσαλάλ» ή σεβαστούς πρεσβύτερους, που επιλέγονται από τα βασικά κράτη μέλη του ΟΤΚ που είναι: Αζερμπαϊτζάν, Καζακστάν, Κιργιστάν, Τουρκία και Ουζμπεκιστάν.

Κάποιοι βλέπουν διεθνή μηδενισμό

Πολύ μακριά από μια λύση, σε σύγκριση με την περίοδο του Σχεδίου Ανάν, βρίσκεται σήμερα το Κυπριακό, με τους Τουρκοκύπριους να βιώνουν εντεινόμενη διεθνή απομόνωση, δήλωσε ο πρώην Τουρκοκύπριος ηγέτης, Μεχμέτ Αλί Ταλάτ.

«Βιώνουμε έναν μηδενισμό στον κόσμο», ανέφερε ο κ. Ταλάτ σε συνέντευξη του στην «Γενί Ντουζέν», επισημαίνοντας πως η τουρκοκυπριακή κοινότητα έχει μετατραπεί από έναν λαό που το 2004 δεχόταν επαίνους από τον ΓΓ του ΟΗΕ και βρισκόταν στο επίκεντρο των εκκλήσεων για άρση της απομόνωσης, σε μια κοινότητα της οποίας «το όνομα δεν ακούγεται».

Ο κ. Ταλάτ άσκησε κριτική στον νυν Τουρκοκύπριο ηγέτη, Ερσίν Τατάρ, κατηγορώντας τον ότι με τον «παράλογο ισχυρισμό» πως η ομοσπονδία θα μετέτρεπε τους Τουρκοκύπριους σε μειονότητα, έχει εκμηδενίσει το ενδιαφέρον του κόσμου, χωρίς παράλληλα να είναι σαφές τι επιδιώκει η τουρκοκυπριακή πλευρά. «Με λίγα λόγια, δεν ξέρουμε τι λέμε και δυστυχώς η Τουρκία συμβάλλει σε αυτή την κωμωδία», σχολίασε.

Οι πραγματικότητες για Τουρκοκυπρίους

Μπορεί σε επίπεδο ηγεσιών η έγνοια τους να είναι πως θα δείξουν ότι έχουν «πραγματικό κράτος» στα κατεχόμενα, αλλά επί του εδάφους αυτό που βιώνουν οι Τουρκοκύπριοι είναι η πραγματικότητα του τουρκικού ελέγχου.

Οι τουρκοκυπριακές συντεχνίες εκπαιδευτικών KTÖS (δασκάλων) και KTOEÖS (καθηγητών μέσης εκπαίδευσης) ανακοίνωσαν ότι θα προσφύγουν σήμερα στο «συνταγματικό δικαστήριο» στα κατεχόμενα, ζητώντας την ακύρωση των πρόσφατων τροποποιήσεων στον «πειθαρχικό κανονισμό» των τ/κ σχολείων.

Προϊόν αντιδημοκρατικής αντίληψης

Σύμφωνα με τα τ/κ ηλεκτρονικά μέσα ενημέρωσης, σε κοινή τους ανακοίνωση, οι συντεχνίες αναφέρουν ότι οι αλλαγές που προωθήθηκαν από το λεγόμενο «υπουργικό συμβούλιο» επιχειρούν να κατευθύνουν το «εκπαιδευτικό σύστημα» με θρησκευτικές αναφορές. Υποστηρίζουν ότι οι τροποποιήσεις αυτές αποτελούν «προϊόν μιας αντιδημοκρατικής αντίληψης που στοχεύει στη διαμόρφωση του τρόπου ζωής των μαθητών και στον έλεγχο των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων».

Οι συνδικαλιστές σημειώνουν ότι η προσφυγή τους δεν είναι μόνο νομική κίνηση, αλλά και «κοινωνικός αγώνας για ένα μέλλον όπου τα παιδιά μας θα μπορούν να σκέφτονται ελεύθερα, να αμφισβητούν και να λαμβάνουν εκπαίδευση υπό ίσους όρους».

FILE PHOTO (L-R) Organization of Turkic States Secretary-General Kubanychbek Omuraliev, Azerbaijan’s President Ilham Aliyev, Kazakhstan’s President Kassym-Jomart Tokayev, Turkish President Recep Tayyip Erdogan, Kyrgyz President Sadyr Japarov, Uzbekistan’s President Shavkat Mirziyoyev, Hungarian Prime Minister Viktor Orban, Ambassador of Turkmenistan to Kyrgyzstan Nury Golliev, and Northern Cyprus President Ersin Tatar pose for a family photo during the 11th Summit of the Heads of State of the Organization of Turkic States (OTS), in Bishkek, Kyrgyzstan, 06 November 2024. EPA/IGOR KOVALENKO
https://hellasjournal.com/2025/04/i-siopili-diplomatia-tis-tourkias-meso-katechomenon-min-antechontas-tin-anavathmisi-ton-scheseon-kyprou-me-ta-krati-meli-tou-to-psevdokratos-kouvala-synedria-tou-symvouliou-presvyteron-t/

Όπλα χωρίς άροτρα…ΣΤΑΘΗΣ

2

 

Όπλα χωρίς άροτρα…

Η Τουρκία εκτόξευσε τον Turksat 6A, τον πρώτο δορυφόρο επικοινωνιών δικής της κατασκευής.Εξ΄ολοκλήρου!

Μετά από προσπάθεια 20 ετών η Τουρκία είναι σήμερα ανάμεσα στις 11 χώρες στον κόσμο που μπορούν να κατασκευάζουν οι ίδιες τέτοιους δορυφόρους.

Αντιθέτως στην Ελλάδα ένα εργοστάσιο κατασκευής ποδηλάτων (που ποτέ δεν είχαμε) έκλεισε κι αυτό.

Η σύγκριση είναι συντριπτική!

Σε βάθος χρόνου μάλιστα η σύγκριση θα είναι απελπιστική – ή μάλλον δεν θα υπάρχει.

Αν η Τουρκία συνεχίσει έτσι, όταν αυτή η χώρα βγει στο διάστημα, εμείς θα σερβίρουμε άψογα τους τουρίστες στα νησιά που θα μας έχουν μείνει.

«Θα μας έχουν» -συντελεσμένος μέλλοντας.

Έτσι λοιπόν για την ώρα, οι εξοπλισμοί είναι για την Ελλάδα μονόδρομος! Με ποια οικονομία όμως πίσω απ΄ αυτούς τους εξοπλισμούς; Και με ποια κοινωνία;

Ίσως για κάποια χρόνια ακόμα, η Ελλάδα θα μπορεί να αντέχει το βάρος των εξοπλισμών της. Δεν θα μπορέσει όμως να αντέξει την «ελαφρότητα» του παραγωγικού της μοντέλου.

Ίσως μάλιστα οι προαιρούμενοι τον κατευνασμό να προσπαθούν να βρουν μια θέση στο εγγύς μέλλον μιας τουρκικής επικράτησης.

Η Δύση, μη έχουσα εδαφικές διεκδικήσεις στη χώρα μας, αλλά μόνον οικονομικές και πολιτικές μας «προσέφερε» Μνημόνια – (για να περιοριστούμε σε αυτά).

Η Τουρκία που έχει εδαφικές διεκδικήσεις και φιλοδοξίες κυριαρχίας, τι θα «προσφέρει» στην Ελλάδα;

Όταν η Τουρκία κερδίσει εκ των πραγμάτων (οικονομική ισχύς) την κούρσα των εξοπλισμών ,τι θα γίνει;

Επί τριάντα τουλάχιστον χρόνια, όλες οι πολιτικές ηγεσίες των κομμάτων που κυβέρνησαν απλώς λεηλάτησαν τον λαό και το κράτος και αποδόμησαν κάθε στρατηγική δυνατότητα της Ελλάδας να αντιλαμβάνεται τον εαυτό της. Και, αναλόγως να πράττει…

https://www.militaire.gr/opla-choris-arotra-stathis/

Οι «γαλάζιοι 11+» ετοιμάζουν νέο χτύπημα μετά το Πάσχα στη Βουλή

0
Συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της Νέας Δημοκρατίας, Παρασκευή 4 Απριλίου 2025. (ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΟΝΤΑΡΙΝΗΣ/EUROKINISSI)
Η κατήφεια βασιλεύει εντός ΝΔ – Μεγάλη ομάδα «γαλάζιων» βουλευτών προκαλεί «πονοκεφάλους» στο Μαξίμου.

Εσωστρέφεια, υπόγειες συγκρούσεις, φιλοδοξίες στελεχών. Το φετινό Πάσχα έχει μόνο «σπασμένα αυγά» για τη ΝΔ, ραγισμένη συνοχή, ρωγμές στους «γαλάζιους» αρμούς.

Τα όσα συμβαίνουν εντός της «γαλάζιας» Κοινοβουλευτικής Ομάδας, έχουν άμεση αντανάκλαση στην πορεία του Μαξίμου και της Πειραιώς. Η κατήφεια βασιλεύει, το κλίμα θυμίζει μόνο Μεγάλη Πέμπτη και Μεγάλη Παρασκευή. Πολύ μακριά, δηλαδή, από οτιδήποτε που να πλησιάζει, έστω και κοντά, την Ανάσταση για ένα κυβερνητικό σχήμα που «κλείνει» μέσα του απογοητευμένους, ανυπόμονους και «δελφίνους». Και τα μόνα αναστάσιμα είναι τα… αναστάσιμα «πυροτεχνήματα» φιλόδοξων στελεχών που ψάχνουν να βρουν τη θέση τους σε αυτόν τον «γαλάζιο», ιδιότυπο, «Κήπο της Γεθσημανή».

Με «αντάρτικα», με «χτυπήματα», με κοινοβουλευτικές ερωτήσεις μια μεγάλη ομάδα «γαλάζιων» βουλευτών βάζει στο στόχαστρό της πρωτοκλασάτους υπουργούς και αφήνει το στίγμα της απέναντι στην κυβέρνηση και τον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη. Προκαλεί, έτσι, «πονοκεφάλους» στο Μαξίμου που ασθμαίνοντας τοποθετεί μέχρι και «τοποτηρητές» εντός της κοινοβουλευτικής ομάδας.

Το κλίμα μεταξύ της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της ΝΔ και του Μεγάρου Μαξίμου δεν είναι καθόλου ανέφελο. Εν αναμονή, όπως θέλουν μάλιστα όλες οι πληροφορίες, για το επόμενο «χτύπημα» των «11», ή περισσότερων αυτήν τη φορά, όπως ακούγεται έντονα, αμέσως μετά την πασχαλινή ανάπαυλα.

Οι χαμηλές επιδόσεις στις δημοσκοπήσεις έχουν προκαλέσει ντόμινο ανησυχίας και παρασκηνιακής κινητικότητας εντός των διαδρόμων της Βουλής, που καταλήγουν στα ενδότερα της «γαλάζιας» ομάδας στο Κοινοβούλιο. Αυτές ακριβώς οι «χαμηλές πτήσεις» στις δημοσκοπικές μετρήσεις της ΝΔ είναι ένα από τα «φυτίλια», καθώς άπαντες φοβούμενοι συνυπολογίζουν πως μπορεί να επέλθει μια «φυσική ανανέωση» -όπως συμβαίνει μετά από κάθε εκλογική αναμέτρηση- που ενδέχεται να αφήσει εκτός μέχρι και το 50% των νυν βουλευτών της ΝΔ.

Με το χαρτί του ανασχηματισμού πλέον καμένο, πολλοί βουλευτές που έλπιζαν σε υπουργοποίηση έχουν περάσει στην αντιπολίτευση… εκ των έσω. Η κατάσταση επιβαρύνεται από την κυβερνητική αναποτελεσματικότητα, με χαρακτηριστικά παραδείγματα την αδυναμία διεκπεραίωσης στοιχειωδών θεμάτων που οδηγούν «γαλάζιους» βουλευτές να βγαίνουν στο «αντάρτικο», αλλά και όλο το τελευταίο διάστημα η ανεπάρκεια που έδειξε η κυβέρνηση Μητσοτάκη στη διαχείριση της φονικής τραγωδίας στα Τέμπη.

«Street party» ερωτήσεων στη ΝΔ

Σαν ένας καλά κουρδισμένος μηχανισμός που ενεργοποιείται την κατάλληλη στιγμή, οι κοινοβουλευτικές παρεμβάσεις από μερίδα βουλευτών της ΝΔ έχουν καταφέρει να προκαλέσουν πολλαπλούς κραδασμούς στο εσωτερικό του κόμματος. Η «υπογραφή» που έχει πάνω της σχεδόν κάθε ερώτηση είναι πλέον γνώριμη: Πρόκειται για τους «11». Δεν είναι πάντοτε οι ίδιοι, ωστόσο, αρκετοί συνυπογράφουν τη μια φορά και άλλοι στο επόμενο κοινοβουλευτικό «χτύπημα» που ακολουθεί.

Σε κάθε περίπτωση, υπάρχει, δεδομένα, ένας «γαλάζιος» κοινοβουλευτικός πυρήνας που δείχνει κάθε φορά τη δυναμική του και αφήνει το στίγμα του. Ο αριθμός «11» λειτουργεί πια περισσότερο ως σύμβολο ενός διαρκώς ενεργού πυρήνα που έχει επιλέξει να ασκεί αντιπολίτευση εκ των έσω στην κυβέρνηση. Και όσο αυτός ο μηχανισμός θα δουλεύει, τα εσωκομματικά ρήγματα δύσκολα θα κλείνουν.

Στα εντυπωσιακά «χτυπήματα» δεν έχει περάσει απαρατήρητο πως αυτά σημειώθηκαν σε χρονικές στιγμές που σήκωσαν ακόμα περισσότερο ντόρο. Το ένα σημειώθηκε δυο ημέρες πριν αρχίσει το «street party» έξω από τα ιστορικά γραφεία του της ΝΔ στη Ρηγίλλης. Το άλλο, τελευταίο χρονικά, πριν από λίγες ημέρες. Ιδιαίτερα ενδεικτικό μάλιστα για το… δύσκολο που επικρατεί στην τριγωνική σχέση κοινοβουλευτικής ομάδας -κυβέρνησης- Μητσοτάκη.

Και αυτό καθώς την ώρα που ο Μητσοτάκης προσπαθούσε να κατευνάσει τα πνεύματα με την ομιλία του στην Κοινοβουλευτική Ομάδα, οι «γαλάζιοι» μάζευαν υπογραφές, ώστε να συγκεντρωθεί και πάλι το γνωστό «11» για τη νέα ερώτηση – «χτύπημα» που κατέθεσαν.

Επανάληψη με ένταση των «γαλάζιων» χτυπημάτων

Οι πρώτες ρωγμές έγιναν ορατές από τις αρχές του περασμένου φθινοπώρου. Η νηνεμία που επικράτησε μετά την ψήφιση του προϋπολογισμού και την εσωκομματική «θεραπεία» μέσω αποδοχής κάποιων προτάσεων βουλευτών, αποδείχτηκε σύντομη. Στους μήνες που ακολούθησαν μέχρι τώρα, επαναλήφθηκε με ένταση το φαινόμενο των «γαλάζιων» χτυπημάτων απέναντι στους ομόσταβλους υπουργούς.

Στα μέσα Σεπτεμβρίου ούτε ένας, ούτε δυο, ούτε τρεις, αλλά 11 «γαλάζιοι» βουλευτές, σε μια κίνηση με ιδιαίτερη πολιτική σημασία για τον εντός της ΝΔ χώρο, έστρεψαν τα «πυρά» τους προς το οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης Μητσοτάκη. Ειδικότερα, μέσω του κοινοβουλευτικού ελέγχου, 11 βουλευτές του κόμματος έθεσαν επτά ερωτήματα για τα κόκκινα δάνεια προς τον τότε υπουργό Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών, Κωστή Χατζηδάκη.

«Απροστάτευτη η περιουσία των δανειοληπτών, εγγυητών και μικρομεσαίων επιχειρήσεων», τόνιζαν χαρακτηριστικά στο κείμενο της ερώτησης που υπέγραφαν οι «γαλάζιοι» βουλευτές Φωτεινή Αραμπατζή, Γιώργος Βλάχος, Βασίλης Γιόγακας, Θανάσης Δαβάκης, Νικήτας Κακλαμάνης, Θεόδωρος Καράογλου, Χρήστος Μπουκώρος, Μάριος Σαλμάς, Ευριπίδης Στυλιανίδης και Μάξιμος Χαρακόπουλος, Άννα Καραμανλή.

Ακριβώς πριν το περίφημο «street party» της Ρηγίλλης για τα 50 χρόνια από την ίδρυση της ΝΔ στήθηκε το δεύτερο «πάρτι», η δεύτερη «γαλάζια» παρέμβαση εντός του κοινοβουλευτικού τερέν, λίγες ημέρες μόλις μετά τη θύελλα που είχαν σηκώσει οι «11» με την ερώτησή τους για τα «κόκκινα δάνεια». Αυτήν τη φορά ήταν 8 βουλευτές της ΝΔ, όλοι διαφορετικοί από την προηγούμενη φορά, που μέσω του κοινοβουλευτικού ελέγχου, έβαλαν στο «στόχαστρό» τους υπουργούς Υγείας, Άδωνι Γεωργιάδη, και Εργασίας, Νίκη Κεραμέως, με ερώτηση που συνυπέγραψαν για την επέκταση απαλλαγής συμμετοχής στη φαρμακευτική δαπάνη.

Την ερώτηση υπέγραφαν οι «γαλάζιοι» Μίλτος Χρυσόμαλλης, Γιάννης Ανδριανός, Αναστάσιος Δημοσχάκης, Θεόφιλος Λεονταρίδης, Μπάμπης Αθανασίου, Δημήτρης Καλογερόπουλος, Γιώργος Καρασμάνης και Γιώργος Πασχαλίδης.

Στα τέλη Μαρτίου και πάλι ούτε ένας, ούτε δυο, ούτε τρεις, αλλά μια ενδεκάδα βουλευτών της ΝΔ έβαλαν στο στόχαστρό τους, λίγες μόνο ημέρες μετά τον ανασχηματισμό και τη δυνατή «τρικυμία» που σήκωσαν αρκετές επιλογές του νέου κυβερνητικού σχήματος, μια σειρά υπουργών, καταθέτοντας ερώτηση και αίτηση κατάθεσης εγγράφων με θέμα την «εκτίναξη επιθετικών αγορών ακινήτων και επιχειρήσεων στις ακριτικές περιοχές από τουρκικά κεφάλαια που εμφανίζονται με τη μορφή Ελληνικών ή Ευρωπαϊκών επιχειρήσεων».

Την ερώτηση υπέγραφαν οι Ευρυπίδης Στυλιανίδης, Θόδωρος Καραόγλου, Μάξιμο Χαρακόπουλος, Ιωάννης Πασχαλίδης, Μίλτος Χρυσομάλης, Αναστάσιος Δημοσχάκης, Μάνος Κόνσολας, Γιώργος Βλάχος, Γιώργος Καρασμάνης, Θεόφιλος Λεονταρίδης και Χαράλαμπος Αθανασίου.

Τελευταίο χτύπημα, αλλά όχι έσχατο όπως φαίνεται, πριν καλά-καλά ολοκληρωθεί η συνεδρίαση της κοινοβουλευτικής ομάδας της ΝΔ, 11 βουλευτές του κόμματος κατέθεσαν ερώτηση προς τους υπουργούς Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης, Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών και Εσωτερικών με θέμα «Ανάγκη αύξησης των θέσεων απασχόλησης ανέργων 55+ετών».

Την ερώτηση υπέγραφαν οι Φωτεινή Αραμπατζή, Θεόδωρος Καραόγλου, Ευρυπίδης Στυλιανίδης, Μαξίμος Χαρακόπουλος, Γιάννης Ανδριανός, Σίμος Κεδίκογλου, Μάνος Κόνσολας. Μίλτος Χρυσομάλλης, Ανδρέας Κατσανιώτης, Αναστάσιος Μπαρτζώκας και Γιώργος Βλάχος.

Οι έξι εξ αυτών είχαν υπογράψει και την πρόσφατη ερώτηση για τις επιθετικές αγορές στη Θράκη από τουρκικά κεφάλαια. Ο λόγος για τους: Θεόδωρο Καραόγλου, Μαξίμο Χαρακόπουλο, Μάνο Κόνσολα, Μίλτο Χρυσομάλλη, Γιώργο Βλάχο και Ευρυπίδη Στυλιανίδη.

https://www.ieidiseis.gr/politiki/472074/oi-galazioi-11-etoimazoyn-neo-chtypima-meta-to-pascha-sti-voyli/

Οι 100 πρώτες μέρες του Τραμπ στην προεδρία των ΗΠΑ σε 10 στιγμές-κλειδιά

0
President Donald Trump stands with the Easter bunny as he participates in the White House Easter Egg Roll on the South Lawn of the White House, Monday, April 21, 2025, in Washington. (AP Photo/Mark Schiefelbein)

Το «ημερολόγιο» του Ντόναλντ Τραμπ για τις πρώτες 100 μέρες της δεύτερης θητείας του στον Λευκό Οίκο.

Ο Ντόναλντ Τραμπ ολοκλήρωσε τις πρώτες 100 μέρες της δεύτερης θητείας του στον Λευκό Οίκο, μετά την επιστροφή του εκεί, στις 20 Ιανουαρίου. Το «ημερολόγιο» του είναι ήδη πλούσιο και αποτελείται από πολλές «σελίδες».

Ακολουθούν οι 10 στιγμές-κλειδιά των 100 πρώτων ημερών της δεύτερης θητείας του Ρεπουμπλικάνου.

Την ημέρα της ορκωμοσίας του, ο Ντόναλντ Τραμπ εμφανίζεται με τον μαρκαδόρο του στο χέρι στο Οβάλ Γραφείο για να υπογράψει 26 εκτελεστικά προεδρικά διατάγματα — ιστορικό ρεκόρ για την πρώτη ημέρα οποιουδήποτε προέδρου των ΗΠΑ.

Αποχώρηση από τη συμφωνία του Παρισιού για το κλίμα, αποχώρηση από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, αμφισβήτηση του δικαίου του εδάφους, απονομή χάριτος στους δράστες της επίθεσης στο ομοσπονδιακό Καπιτώλιο την 6η Ιανουαρίου 2021: ο τόνος της προεδρίας που εννοεί να πετάξει στο καλάθι των σκουπιδιών την προηγούμενη τάξη πραγμάτων δίνεται.

Σε κοινή συνέντευξη Τύπου στον Λευκό Οίκο με τον πρωθυπουργό του Ισραήλ Μπενιαμίν Νετανιάχου, ο Ντόναλντ Τραμπ δηλώνει πως οι ΗΠΑ θα πάρουν τον έλεγχο της Λωρίδας της Γάζας, θα διώξουν τους Παλαιστίνιους από τον θύλακο υπό πολιορκία και θα τον ανοικοδομήσουν μεταμορφώνοντάς τον στη «Ριβιέρα της Μέσης Ανατολής».

Στο εξωτερικό, κατακραυγή. Τρεις εβδομάδες αργότερα, αναπαράγει μολαταύτα βίντεο φτιαγμένο με τεχνητή νοημοσύνη στην οποία εικονίζεται μια κατά φαντασία Γάζα μεταμορφωμένη σε λουτρόπολη που τον δοξάζει.

Μια φωτογραφία του JFK με τον γιο του Τζον στο Οβάλ Γραφείο έχει μείνει στην ιστορία. Επί κυβέρνησης Τραμπ II, είναι ο εικονοκλάστης επικεφαλής της Tesla, που μετατράπηκε σε στενό σύμβουλο του προέδρου, αυτός που εμφανίζεται στο ιερό της αμερικανικής εξουσίας με τον τετράχρονο γιο του στους ώμους για να εξηγήσει τις ενέργειες της επιτροπής του που επιφορτίστηκε να προχωρήσει σε πελώριες περικοπές των δημοσίων δαπανών.

Έκτοτε ο Έλον Μασκ και ο γιος του, τον οποίο ονόμασε «X», εμφανίζονται συχνά μαζί με τον Ντόναλντ Τραμπ, πήγαν ακόμα και σε αγώνα κατς.

Τη 12η Φεβρουαρίου, ο Ντόναλντ Τραμπ τερματίζει τη διπλωματική απομόνωση του ρώσου προέδρου Βλαντίμιρ Πούτιν, παρία της Δύσης, με τηλεφωνική συνδιάλεξη 90 λεπτών.

Ακολουθεί δεύτερη συνδιάλεξη την 28η Φεβρουαρίου και σειρά ρωσοαμερικανικών επαφών υψηλού επιπέδου, δίχως τους Ευρωπαίους. Αλλά μέχρι σήμερα, η προσδοκία του αμερικανού προέδρου πως θα κηρυσσόταν κατάπαυση του πυρός στην Ουκρανία παραμένει νεκρό γράμμα. Πάντως, η προσέγγιση Μόσχας-Ουάσιγκτον επέτρεψε δυο ανταλλαγές κρατουμένων από τον Φεβρουάριο.

Στην ετήσια διάσκεψη του Μονάχου για τη διεθνή ασφάλεια, ο αντιπρόεδρος Τζέι Ντι Βανς προκαλεί σοκ στους Ευρωπαίους ερίζοντας μεταξύ άλλων πως η ελευθερία της έκφρασης περιστέλλεται στη Γηραιά Ήπειρο και ότι αυτό τον «ανησυχεί περισσότερο» από την απειλή της Ρωσίας ή της Κίνας. Έκτοτε, η κυβέρνηση Τραμπ πολλαπλασιάζει τις επικρίσεις της για τους Ευρωπαίους, κατηγορώντας τους ούτε λίγο ούτε πολύ πως εκμεταλλεύονται τις ΗΠΑ.

Πριν καν γίνει η επίσκεψη στον Λευκό Οίκο, οι σχέσεις ανάμεσα στον Βολοντίμιρ Ζελένσκι και τον Ντόναλντ Τραμπ ήταν τεταμένες.

Στο Οβάλ Γραφείο, εκνευρισμένος για όσα έλεγε ο αντιπρόεδρος Βανς, ο ουκρανός πρόεδρος Ζελένσκι βρίσκεται ξάφνου κατηγορούμενος μπροστά στις κάμερες, οι σκληρές φράσεις του αμερικανού προέδρου Τραμπ κάνουν τον γύρο του κόσμου. Η αμερικανική στρατιωτική υποστήριξη στις ουκρανικές ένοπλες δυνάμεις μοιάζει να κρέμεται από μια κλωστή.

Η κυβέρνηση Τραμπ, ο κυριότερος σύμμαχος του Ισραήλ σε διεθνές επίπεδο, κατηγορεί μεγάλα αμερικανικά πανεπιστήμια πως άφησαν να θάλλει ο αντισημιτισμός στις διαδηλώσεις εναντίον του πολέμου στη Λωρίδα της Γάζας. Την 7η Μαρτίου, ανακοινώνει το πάγωμα χρηματοδοτήσεων 400 εκατομμυρίων δολαρίων για το Κολούμπια, κατόπιν συλλαμβάνεται κι απειλείται με απέλαση παρότι έχει πράσινη κάρτα παλαιστίνιος μετανάστης, οργανωτής και ηγέτης των φοιτητικών κινητοποιήσεων. Κατόπιν ο πρόεδρος Τραμπ ανακοινώνει πως παγώνει χρηματοδοτήσεις 2,2 δισεκ. δολαρίων για το Χάρβαρντ, κατηγορώντας το πως διαδίδει «το μίσος» και την «ηλιθιότητα».

Δυνάμει νόμου του 18ου αιώνα που είχε χρησιμοποιηθεί μόνο σε καιρό πολέμου, η κυβέρνηση του προέδρου Τραμπ απελαύνει τον Μάρτιο πάνω από 200 μετανάστες —τους οποίους κατηγορεί χωρίς να παρουσιάσει αποδείξεις πως είναι μέλη συμμορίας που ιδρύθηκε στη Βενεζουέλα— στο Ελ Σαλβαδόρ, όπου οδηγούνται σε φυλακή υψίστης ασφαλείας.

Εγκαλούμενη από τη δικαιοσύνη, η κυβέρνηση την αψηφά και το θέμα φτάνει ως το Ανώτατο Δικαστήριο, ειδικά η υπόθεση σαλβαδοριανού μετανάστη που απελάθηκε «κατά λάθος». Ως ακόμη και σήμερα, η κυβέρνηση Τραμπ αρνείται να συμμορφωθεί προς τις δικαστικές αποφάσεις για τις απελάσεις αυτές.

Μετά την επιστροφή του στην εξουσία, ο Ντόναλντ Τραμπ εκφράζει επεκτατικές βλέψεις: θέλει οι ΗΠΑ να ανακτήσουν τον έλεγχο της διώρυγας του Παναμά, ο Καναδάς να γίνει η 51η αμερικανική πολιτεία, να προσαρτηθεί η Γροιλανδία — η ένταση ανεβαίνει κατακόρυφα με τη Δανία, στην οποία ανήκει η αρκτική περιοχή.

Την 26η Μαρτίου, δυο μέρες πριν από προγραμματισμένη επίσκεψη του αντιπροέδρου Βανς, ο πρόεδρος Τραμπ επαναλαμβάνει «πρέπει να την αποκτήσουμε». Ο κ. Βανς δεν βλέπει κανέναν τοπικό αξιωματούχο και απλώς επισκέπτεται την αμερικανική βάση στο Πιντούφικ.

Τη 2η Απριλίου, ο Ντόναλντ Τραμπ κάνει πράξη την απειλή του να προχωρήσει στην επιβολή «ανταποδοτικών» δασμών σε δεκάδες χώρες που κατηγορεί πως «εκμεταλλεύονται» τις ΗΠΑ, διευρύνοντας τον εμπορικό πόλεμο που κήρυξε.

Αποκαλύπτει πίνακες με επιπρόσθετους τελωνειακούς δασμούς χώρα τη χώρα: 10% κατ’ ελάχιστον, 20% για την ΕΕ, 34% για την Κίνα. Στα διεθνή χρηματιστήρια, πανικός.

Την 9η Απριλίου, την ημέρα που αναμενόταν να τεθούν σε εφαρμογή, ο αμερικανός πρόεδρος ανακοινώνει παύση για 90 ημέρες της επιβολής τους — πλην αυτών σε βάρος της, που αυξάνει στο 145%. Οι αγορές παίρνουν ανάσα, αλλά η αβεβαιότητα συνεχίζεται.

https://www.ieidiseis.gr/kosmos/473329/oi-100-protes-meres-toy-tramp-stin-proedria-ton-ipa-se-10-stigmes-kleidia/

Ναυμαχία Σαλαμίνας: Πώς οι Αρχαίοι Έλληνες νίκησαν τους Πέρσες – Τα μεγάλα «κόλπα» του Θεμιστοκλή

0

Ο Αθηναίος Θεμιστοκλής επέμενε να γίνει η ναυμαχία στη Σαλαμίνα και μαζί του συντάχθηκαν οι Μεγαρείς και οι Αιγινήτες

Διεξήχθη στις 28 ή 29 Σεπτεμβρίου του 480 π.Χ. (υπάρχει και η εκδοχή της 22ας Σεπτεμβρίου) στο στενό της Σαλαμίνας, κατά την οποία οι Έλληνες, με μικρές δυνάμεις, αλλά με άριστη τακτική, κατατρόπωσαν τον πανίσχυρο στόλο των Περσών.

Μετά την πτώση των Θερμοπυλών, οι Πέρσες του Ξέρξη προχώρησαν προς την Αθήνα, την οποία κατέλαβαν εύκολα, γιατί οι Αθηναίοι την είχαν εγκαταλείψει.

Είχαν πάρει χρησμό από το μαντείο των Δελφών, πως μόνο «τα ξύλινα τείχη» θα τους έσωζαν και τέτοια θεώρησαν τα καράβια τους, στα οποία και κατέφυγαν. Μερικοί μόνο γέροντες, μη θέλοντας να ακούσουν τον Θεμιστοκλή ότι τα «ξύλινα τείχη» ήταν τα καράβια, έμειναν στην Αθήνα, κλείστηκαν στην Ακρόπολη κι έφτιαξαν γύρω πραγματικά ξύλινα τείχη.

Όπως ήταν επόμενο, όταν έφθασαν οι Πέρσες, τούς σκότωσαν κι έκαψαν την Αθήνα. Σχεδόν με την είσοδο των Περσών στην Αθήνα, αγκυροβόλησε στον όρμο του Φαλήρου και ο περσικός στόλος, έχοντας παραπλεύσει την Εύβοια και το Σούνιο.

Οι Αθηναίοι, αφού μετέφεραν τα γυναικόπαιδα για περισσότερη ασφάλεια στην Αίγινα, μπήκαν στα καράβια τους και προετοιμάστηκαν για την αναμέτρηση με τους Πέρσες. Το πολεμικό συμβούλιο των Ελλήνων, που έγινε στη Σαλαμίνα, υπήρξε θυελλώδες.

Ο Σπαρτιάτης Ευρυβιάδης πρότεινε να δοθεί η ναυμαχία στον Ισθμό της Κορίνθου, με κυριότερο επιχείρημα ότι σε περίπτωση αποτυχίας θα μπορούσαν να καταφύγουν στο εσωτερικό της Πελοποννήσου και να συνεχίσουν από εκεί τον αγώνα.

Μαζί του συντάχθηκαν και οι Κορίνθιοι. Ο Αθηναίος Θεμιστοκλής επέμενε να γίνει η ναυμαχία στη Σαλαμίνα και μαζί του συντάχθηκαν οι Μεγαρείς και οι Αιγινήτες.

Πίστευε ότι εάν οι μικρές ελληνικές δυνάμεις αγωνίζονταν σε ανοιχτή θάλασσα με τον τεράστιο σε όγκο περσικό στόλο δεν είχαν καμία ελπίδα νίκης, ενώ αντίθετα ήταν ιδανικό μέρος για τη ναυμαχία το στενό της Σαλαμίνας, όπου τα πολυάριθμα περσικά πλοία δεν θα μπορούσαν να αναπτυχθούν.

Κατά τη διάρκεια του συμβουλίου, η ένταση ξεπέρασε τα όρια και μεταξύ των αρχηγών των Ελλήνων ανταλλάχτηκαν βαριές εκφράσεις. Ο Ηρόδοτος αναφέρει ότι ο Κορίνθιος στρατηγός Αδείμαντος ειρωνεύτηκε τον Θεμιστοκλή, λέγοντάς του ότι δεν έχει πια πατρίδα, γιατί την Αθήνα την είχαν κυριεύσει οι Πέρσες.

Ο Θεμιστοκλής, όμως, του απάντησε περήφανα: «εστίν ημίν πατρίς αι διακόσιαι νήες πεπληρωμέναι», γιατί από τα τριακόσια ελληνικά πλοία, τα διακόσια ήταν αθηναϊκά. Σύμφωνα με τον Πλούταρχο, σε μια στιγμή έντασης, ο Σπαρτιάτης Ευρυβιάδης σήκωσε τη ράβδο του για να χτυπήσει τον Θεμιστοκλή. Εκείνος, τότε, ατάραχος τον αποστόμωσε με το περίφημο: «Πάταξον μεν, άκουσον δε».

Ο Ευρυβιάδης μπορεί να ήταν τυπικά ο αρχηγός των ελληνικών δυνάμεων, αλλά ο Θεμιστοκλής ήταν ο ιθύνων νους της επιχείρησης. Για να επιταχύνει τη ναυμαχία μεταχειρίσθηκε το εξής τέχνασμα: Έστειλε κρυφά στους Πέρσες τον παιδαγωγό του Σίκινο να τους πει ότι δήθεν οι Έλληνες ετοιμάζονται να φύγουν από τη Σαλαμίνα κι αν θέλουν να τους νικήσουν να τρέξουν να τους προλάβουν. Ό Ξέρξης έπεσε στην παγίδα και διέταξε να κυκλώσουν τον ελληνικό στόλο και να αποκλείσουν τη δίοδο υποχώρησής του προς τον Ισθμό της Κορίνθου.

Κατά την κρίσιμη αυτή στιγμή, ο πολιτικός αντίπαλος του Θεμιστοκλή κι εξόριστος στην Αίγινα Αριστείδης πέρασε τις γραμμές των Περσών με κίνδυνο τής ζωής του κι έφθασε στο πλοίο του Θεμιστοκλή. Αφού του αποκάλυψε τις κινήσεις του περσικού στόλου, του ανακοίνωσε ότι τώρα που ή πατρίδα τους βρίσκεται σε κίνδυνο ξεχνάει κάθε έχθρα που είχε μαζί του και δέχεται να πολεμήσει ως απλός στρατιώτης κάτω από τις διαταγές του.

Οι Πέρσες παρέταξαν γύρω στα 1.200 πολεμικά πλοία, αν και νεώτερες πηγές τα υπολογίζουν από 600 έως 800, ενώ οι Έλληνες περίπου 371 τριήρεις, σύμφωνα με τον Ηρόδοτο. Την αυγή της 28ης ή 29ης Σεπτεμβρίου του 480 π.Χ. οι δύο στόλοι βρέθηκαν ο ένας απέναντι στον άλλο, έτοιμοι για ναυμαχία. Ο Ξέρξης, βέβαιος για τη νίκη του, καθόταν σε χρυσό θρόνο πάνω στο όρος Αιγάλεω, για να απολαύσει το πολεμικό θέαμα.

Πρώτοι όρμησαν οι Έλληνες, ψάλλοντες τον παιάνα: «Ω παίδες Ελλήνων ίτε, ελευθερούτε, πατρίδα, ελευθερούτε δε παίδας, γυναίκας, θεών τε πατρώων έδη, θήκας τε προγόνων·νυν υπέρ πάντων αγών».

Άρχισε, τότε, ένας αγώνας άγριος, σκληρός και φοβερός. Τα πολεμικά τραγούδια των Ελλήνων, οι σάλπιγγες, οι πολεμικές κραυγές, οι κρότοι από τα τρομερά έμβολα, οι φωτιές που πετούσαν οι Έλληνες στα περσικά καράβια, οι καπνοί, αλλά προπάντων η ναυτική τέχνη, η παλικαριά και η γενναιότητα των Αθηναίων και των Αιγινητών κατατρόμαξαν τους Πέρσες και τους συμμάχους τους Φοίνικες. Μέχρι το μεσημέρι, η νίκη άρχισε να γέρνει προς τη μεριά των Ελλήνων.

Η μάχη συνεχίστηκε όλη την ημέρα, ώσπου το βράδυ η θάλασσα ήταν γεμάτη από ξύλα και περσικά κορμιά. Οι Πέρσες είχαν νικηθεί. Ο Διόδωρος ο Σικελιώτης αναφέρει ότι οι Πέρσες έχασαν 200 πλοία και οι Έλληνες 40. Κατά τη διάρκεια της ναυμαχίας, ο Αριστείδης σε μια παράλληλη επιχείρηση αποβιβάστηκε στην Ψυττάλεια με ομάδα επίλεκτων Αθηναίων οπλιτών και εξόντωσε την περσική φρουρά, που είχε αναπτυχθεί στη νησίδα του Σαρωνικού.

Ο Ξέρξης, ντροπιασμένος από την ήττα, κατέφυγε με τα υπολείμματα του στόλου του στον Ελλήσποντο. Στην Ελλάδα παρέμεινε ο στρατηγός του Μαρδόνιος με 300.000 άνδρες για τη συνέχιση του αγώνα. Οι Πέρσες δεν είχαν πει ακόμα την τελευταία τους λέξη.

Η περίλαμπρη νίκη των Ελλήνων οφείλεται εν πολλοίς στο στρατηγικό δαιμόνιο του Θεμιστοκλή και στην ανώτερη ναυτική τέχνη των Ελλήνων. Στον Αθηναίο πολιτικό και στρατηγό αποδόθηκαν εξαιρετικές τιμές. Όταν κάποτε προσήλθε στους Ολυμπιακούς Αγώνες ως θεατής, όλοι οι παρευρισκόμενοι τον αποθέωσαν ως σωτήρα της Ελλάδας.

https://www.pronews.gr/istoria/naymaxia-salaminas-pos-oi-arxaioi-ellines-nikisan-tous-perses-ta-megala-kolpa-tou-themistokli-2/

«Κίνδυνος από τη μεταφορά τουρκικών S-400 στη Συρία»: H επιστολή Αμερικανών νομοθετών στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ

0

«Απαιτεί άμεση αξιολόγηση από το Υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ»

Επιστολή στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ απέστειλαν Αμερικανοί νομοθέτες, με την οποία επιδιώκουν να μπλοκάρουν τα σχέδια της Τουρκίας να μεταφέρει S-400 στη Συρία.

Σύμφωνα με το ρεπορτάζ της ΕΡΤ, η επιστολή συντάχθηκε από τους βουλευτές της Φλοριντα Γκας Μπιλιράκη και Ιλινόι Μπραντ Σνάιντερ προς τη διεύθυνση Πολιτικο-Στρατιωτικών Υποθέσεων του Υπουργείου Εξωτερικών των ΗΠΑ.

Όπως αναφέρεται χαρακτηριστικά «γράφουμε αυτή την επιστολή για να εκφράσουμε τη σοβαρή ανησυχία μας σχετικά με πρόσφατα δημοσιεύματα που αναφέρουν ότι Αμερικανοί αξιωματούχοι εξετάζουν την τουρκική πρόταση περί μεταφοράς των ρωσικής κατασκευής πυραυλικών συστημάτων S-400 στη Συρία. Το γεγονός ότι το σενάριο αυτό εξετάζεται στο πλαίσιο διπλωματικών συζητήσεων υψηλού επιπέδου απαιτεί άμεση αξιολόγηση από το Υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ. Μια τέτοια λύση δεν θα πρέπει να είναι αρκετή για άρση των κυρώσεων, ούτε εξυπηρετεί τα αμερικανικά συμφέροντα όσον αφορά στη διατήρηση της περιφερειακής σταθερότητας, την αποτροπή της διάδοσης ρωσικών αμυντικών συστημάτων και την προστασία της ασφάλειας των στενότερων συμμάχων μας».

Όπως προσθέτουν οι Αμερικανοί νομοθέτες «ενδεχόμενη μεταφορά των S-400 σε συριακό έδαφος, θα μεταβάλει ουσιαστικά τα δεδομένα αεράμυνας της περιοχής. Εάν τοποθετηθεί στον δυτικό διάδρομο της Συρίας, θα μπορούσε να περιορίσει σημαντικά τις ισραηλινές επιχειρήσεις κατά ιρανικών στόχων και κατά των διαδρόμων ανεφοδιασμού της Χεζμπολάχ, υποβαθμίζοντας την επιχειρησιακή ευελιξία του Ισραήλ και διαβρώνοντας την τεχνική βάση του ποιοτικού πλεονεκτήματος του, κάτι που οι ΗΠΑ έχουν διαχρονικά δεσμευτεί να διασφαλίζουν».

Το ερώτημα του ποιος θα χειρίζεται το σύστημα δημιουργεί επίσης πρόσθετους κινδύνους. Εάν οι τουρκικές δυνάμεις διατηρήσουν τον έλεγχο, υπάρχει ο πραγματικός κίνδυνος σύγκρουσης με τις ισραηλινές δυνάμεις. Εναλλακτικά, αν μεταβιβαστεί στις συριακές αρχές, το σύστημα θα δημιουργήσει ένα νέο επίπεδο στρατηγικής ασάφειας σε ένα ήδη ασταθές περιβάλλον, περιπλέκοντας τον επιχειρησιακό συντονισμό ΗΠΑ–Ισραήλ, αυξάνοντας τον κίνδυνο λανθασμένων υπολογισμών και ενισχύοντας παράγοντες που οι ΗΠΑ έχουν περιορισμένη δυνατότητα να επηρεάσουν ή να ελέγξουν.

Παράλληλα, η ιδέα ότι μια τέτοια μεταφορά θα μπορούσε να συμβάλει στην επίλυση του προβλήματος των κυρώσεων CAATSA είναι νομικά όσο και στρατηγικά εσφαλμένη. Το παράρτημα 231 του CAATSA απαιτεί την επιβολή κυρώσεων για «σημαντικές συναλλαγές» με τον ρωσικό αμυντικό τομέα. Οι κυρώσεις ενεργοποιήθηκαν λόγω της απόκτησης του συστήματος όχι λόγω της τοποθεσίας στην οποία βρίσκεται. Η μετεγκατάστασή του δεν αναιρεί το νομικό κώλυμα και μια ενδεχομένως αντίθετη ανάγνωση θα αποδυνάμωνε τον νόμο και θα δημιουργούσε προηγούμενο ύπαρξης ρωσικών συστημάτων σε ΝΑΤΟϊκό περιβάλλον.

«Ανησυχούμε πως η επιβράβευση της στρατηγικής απείθειας της Άγκυρας μέσω μιας τέτοιας ανοχής θα εξέπεμπε το μήνυμα ότι η εφαρμογή των κυρώσεων είναι ζήτημα πολιτικής ερμηνείας. Η αξιοπιστία του CAATSA, όπως και ο νόμος περί Στρατιωτικού Ποιοτικού Πλεονεκτήματος του Ισραήλ, βασίζεται στη συνέπεια.

Παρότι το γραφείο σας δεν διαχειρίζεται την πολιτική κυρώσεων, διαδραματίζει κρίσιμο ρόλο στον τρόπο με τον οποίο η κυβέρνηση των ΗΠΑ αξιολογεί και ανταποκρίνεται στις μεταβαλλόμενες στρατιωτικές πραγματικότητες. Σας προτρέπουμε να διενεργήσετε ενδελεχή αξιολόγηση για το πώς η τοποθέτηση των S-400 στη Συρία-υπό οποιονδήποτε χειριστή-θα επηρεάσει το ποιοτικό στρατιωτικό πλεονέκτημα του Ισραήλ, την παρουσία των αμερικανικών δυνάμεων και την ευρύτερη αρχιτεκτονική αποτροπής». Οι Αμερικανοί νομοθέτες ζητούν επίσης την πραγματοποίηση εμπιστευτικής ενημέρωσης σχετικά με τις προοπτικές μιας τέτοιας μεταφοράς και τις επιπτώσεις της.

https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/diethnis-asfaleia/kindynos-apo-ti-metafora-tourkikon-s-400-sti-syria-h-epistoli-amerikanon-nomotheton-sto-steit-ntipartment/

Τούρκος απόστρατος αντιναύαρχος : «Οι Έλληνες σφαγίασαν χιλιάδες γυναίκες, παιδιά και ηλικιωμένους Τούρκους»

0

«Το 60% των θαλασσών και των ωκεανών είναι κοινή ιδιοκτησία όλης της ανθρωπότητας»

Ο Τούρκος απόστρατος αντιναύαρχος Τζεμ Γκιουρντενίζ, ο οποίος είναι ένας εκ των εμπνευστών του δόγματος της «Γαλάζιας Πατρίδας», ισχυρίστηκε σε ανάρτησή του ότι Έλληνες σφαγίασαν χιλιάδες γυναίκες, παιδιά και ηλικιωμένους Τούρκους.

Αφορμή για την ανάρτησή του ήταν η πρόσφατη απόφαση των τουρκικών κρατών της Κεντρικής Ασίας όχι μόνον να αναγνωρίσουν την Κυπριακή Δημοκρατία, αλλά και να υιοθετήσουν τα ψηφίσματα του ΟΗΕ που ουσιαστικά καταδικάζουν ως κατοχική δύναμη τον τουρκικό Στρατό στην Κύπρο.

Υπενθυμίζεται ότι κατά τη διάρκεια μιας συνόδου κορυφής με την Ευρωπαϊκή Ένωση στις 4 Απριλίου στη Σαμαρκάνδη, οι χώρες δεσμεύτηκαν να τηρήσουν τα ψηφίσματα 541 και 550 του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών, τα οποία καταδικάζουν τη μονομερή ανακήρυξη της λεγόμενης «Τουρκικής Δημοκρατίας της Βόρειας Κύπρου».

Συγκεκριμένα ο Τούρκος απόστρατος αναφέρει:

Το 60% των θαλασσών και των ωκεανών είναι κοινή ιδιοκτησία όλης της ανθρωπότητας, συμπεριλαμβανομένων των κρατών που δεν έχουν πρόσβαση στην ξηρά, με το καθεστώς της ανοικτής θάλασσας. Οι χερσαίοι πόροι εξαντλούνται.

Στο μέλλον, η Τουρκία, θα βοηθήσει και θα υποστηρίξει τους Τούρκους της Κεντρικής Ασίας στη θάλασσα σε όλους τους τομείς της θάλασσας. Ο παραδοσιακός Έλληνας θαλασσοπόρος στη θάλασσα δεν θα απλώσει ποτέ το χέρι όταν έχει σύγκρουση συμφερόντων με τον Τουρκμένιο, Καζακστανό ή Αζέρο Τούρκο που μόλις έχει σαλπάρει.

Θα θέλαμε να πιστεύουμε ότι οι υπογραφές που έβαλαν οι Τούρκοι συγγενείς μας στην ΕΕ σχετικά με το άνοιγμα πρεσβείας στην ελληνοκυπριακή πλευρά της Νότιας Κύπρου και τη μη αναγνώριση της ΤΔΒΚ, μέσα στην τύφλωσή τους όσον αφορά τη θάλασσα και τη γεωπολιτική της θάλασσας, οφείλονται σε άγνοια και απειρία.

Τα λάθη είναι ανθρώπινα. Ωστόσο, το τίμημα κάποιων λαθών αποκαλύπτεται σε δύσκολους καιρούς. Όταν έρθουν αυτές οι δύσκολες στιγμές, οι Τούρκοι συγγενείς μας πιθανόν να μην ζητήσουν βοήθεια από τους Έλληνες που σφαγίασαν χιλιάδες γυναίκες, παιδιά και ηλικιωμένους Τούρκους μεταξύ 1955-1974.

Οι φίλοι μας πιθανόν να γνωρίζουν ότι δεν υπάρχει ακόμη Ειρηνευτική Συμφωνία μεταξύ των Ελλήνων της Νότιας Κύπρου και της Τουρκίας και ότι ισχύει κατάπαυση του πυρός.

Το τουρκικό Υπουργείο Εξωτερικών και το επιτελείο της TDT μάλλον έχουν πάρει τα μαθήματά τους από αυτό το διπλό σκάνδαλο. Δεν θα μπορούσε να γίνει μεγαλύτερη ζημιά στον εξαιρετικά φιλόδοξο λόγο του Αιώνα της Τουρκίας, που βασίζεται στην επίδειξη και την εξαπάτηση, από την έντιμη και υψηλού κύρους περίοδο της Βαλκανικής Αντάντ και του Συμφώνου Σανταμπάτ που ο Ατατούρκ δημιούργησε με το τίποτα.

https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/toyrkia/tourkos-apostratos-antinayarxos-oi-ellines-sfagiasan-xiliades-gynaikes-paidia-kai-ilikiomenous-tourkous/

Περισσότερα από 100 πανεπιστήμια και κολέγια κατά Τραμπ: «Θέτει σε κίνδυνο την αμερικανική ανώτατη εκπαίδευση»

1

 

Χάρβαρντ / apimages
22/04/2025  09:41
Περισσότεροι από 100 πρόεδροι πανεπιστημίων, κολεγίων και ακαδημαϊκών εταιρειών στις ΗΠΑ εξέδωσαν σήμερα κοινή ανακοίνωση κατά Τραμπ.

Με την ανακοίνωση αυτή δηλώνουν την αντίθεσή τους στον τρόπο με τον οποίο μεταχειρίζεται η κυβέρνηση του Ντόναλντ Τραμπ τα ιδρύματα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, αφού το Χάρβαρντ προσέφυγε στη Δικαιοσύνη καταγγέλλοντας ότι η κυβέρνηση απειλεί την ανεξαρτησία του.

Η ανακοίνωση πανεπιστημίων κατά Τραμπ

Η ανακοίνωση -την οποία έχουν υπογράψει, μεταξύ άλλων, οι πρυτάνεις του Πρίνστον, του Μπράουν, του Πανεπιστημίου της Χαβάης και του Κρατικού Πολιτειακού Κολεγίου του Κονέκτικατ- επικρίνει «την πρωτοφανή κυβερνητική υπέρβαση και την πολιτική παρέμβαση, που πλέον θέτουν σε κίνδυνο την αμερικανική ανώτατη εκπαίδευση».

Κατά λάθος στάλθηκε η επιστολή με τις απειλές προς το Χάρβαρντ, λέει το επιτελείο Τραμπ
«Είμαστε ανοικτοί στις εποικοδομητικές μεταρρυθμίσεις και δεν είμαστε αντίθετοι στη νόμιμη κυβερνητική εποπτεία», τονίζουν. «Ωστόσο, πρέπει να αντιταχθούμε στην υπερβολική κυβερνητική παρέμβαση στις ζωές αυτών που μαθαίνουν, ζουν και εργάζονται στις πανεπιστημιουπόλεις μας», προσθέτουν.

Η σημερινή ανακοίνωση αποτελεί την πιο πρόσφατη προσπάθεια αμερικανικών πανεπιστημίων να αντισταθούν στις προσπάθειες της κυβέρνησης Τραμπ να χρησιμοποιήσει το πάγωμα των κρατικών επιδοτήσεων ως μέσο για να τους ασκήσει πίεση προκειμένου να προχωρήσουν στις μεταρρυθμίσεις που επιθυμεί.

Στις 14 Απριλίου το Χάρβαρντ απέρριψε τις αξιώσεις της αμερικανικής κυβέρνησης και λίγο αργότερα έγινε γνωστό πως παγώνει η ομοσπονδιακή χρηματοδότηση ύψους 2,3 δισ. δολαρίων που λαμβάνει το πανεπιστήμιο.

Σύμφωνα με τον εκπρόσωπο του Λευκού Οίκου, Χάρισον Φιλντς, ο Τραμπ επιθυμεί να διασφαλίσει ότι τα χρήματα των φορολογουμένων δεν στηρίζουν τις φυλετικές διακρίσεις ή τη φυλετικά υποκινούμενη βία.

Η αμερικανική κυβέρνηση απείλησε, εξάλλου, το γνωστό πανεπιστήμιο ότι θα καταργήσει την εξαίρεση που του παρέχεται από φόρους και τέλη, όπως και την δυνατότητά του να δέχεται αλλοδαπούς φοιτητές.

Χθες Δευτέρα το Χάρβαρντ προσέφυγε στη Δικαιοσύνη κατά της κυβέρνησης Τραμπ, σε μια προσπάθεια να την αναγκάσει να άρει το πάγωμα των επιδοτήσεων και να αποσύρει τα αιτήματα που έχει διατυπώσει, κατηγορώντας τον Λευκό Οίκο ότι προσπαθεί «να αναθεωρήσει εκ βάθρων τον τρόπο διαχείρισης του Χάρβαρντ, να ελέγξει τις προσλήψεις προσωπικού και να υπαγορεύσει τι μπορούν να διδάσκουν οι καθηγητές του» για ιδεολογικούς λόγους.

Μετά την επιστροφή του στον Λευκό Οίκο τον Ιανουάριο, ο Τραμπ απειλεί να περικόψει την ομοσπονδιακή χρηματοδότηση πανεπιστημίων τα οποία κατηγορεί ότι ανέχονται τον αντισημιτισμό στους χώρους τους και ότι απέτυχαν να προστατεύσουν τους Εβραίους φοιτητές στη διάρκεια φιλοπαλαιστινιακών διαδηλώσεων ή ότι προωθούν προγράμματα ισότητας και συμπερίληψης ή έχουν υιοθετήσει πολιτικές υπέρ των τρανς ατόμων.

Το υπουργείο Παιδείας των ΗΠΑ απέστειλε τον Μάρτιο επιστολή σε 60 πανεπιστήμια -μεταξύ των οποίων το Χάρβαρντ, το Νορθγουέστερν και το Κορνέλ- προειδοποιώντας τα πως ενδέχεται να λάβει νομικά μέτρα εναντίον τους με βάση τον νόμο περί πολιτικών δικαιωμάτων, αν δεν προστατεύουν τους Εβραίους φοιτητές στους χώρους τους.

Το Κολούμπια -με έδρα τη Νέα Υόρκη- αποτέλεσε έναν από τους πρώτους στόχους του Ρεπουμπλικανού, όμως το πανεπιστήμιο γρήγορα δέχθηκε να προχωρήσει στις δραστικές μεταρρυθμίσεις που ζητούσε η κυβέρνηση.

Εκτός από τη στέρηση ομοσπονδιακών πόρων από τα πανεπιστήμια, μέλη της Υπηρεσίας Μετανάστευσης (ICE) έχουν συλλάβει τις τελευταίες εβδομάδες αλλοδαπούς φοιτητές που συμμετείχαν σε διαδηλώσεις και προσπαθούν να ξεκινήσουν διαδικασία για την απέλασή τους.

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Is Turkey Following China’s Overfishing Model?

0

Michael Rubin

Aquaculture Is a Huge Industry in the Aegean and Eastern Mediterranean, and Turkey Seeks to Seize Unfair Advantage

Chinese fishing trawlers ply the Exclusive Economic Zones of countries from the Koreas to Kenya. When countries complain or simply reject Chinese efforts, as the Philippines and Vietnam do, Beijing asserts farcical claims to their maritime waters. If that does not force smaller countries to stand down, China’s new fleet of coast guard vessels and smaller frigates will shoot and ram fishermen. Chinese overfishing has driven some stocks—giant clams, sturgeon, and shrimp, for example—to the brink of extinction. Others, like the Chinese paddlefish, are extinct.

Turkey now follow China’s overfishing strategy for both economic and imperial gain in the Aegean Sea.

Chinese overfishing is not simply an economic problem or an environmental tragedy; it also has a profound destabilizing effect. When Somalia’s fishing industry collapsed, many villagers turned to piracy while others joined al-Shabaab, the local Al Qaeda affiliate. In many cases, the Chinese Community Party uses overfishing as part and parcel of its “salami-slicing” imperial strategy; overfishing becomes an asymmetric warfare strategy to solidify claims to sovereignty.

Just as Turkey replicates China’s “salami slicing” to further its imperial ambitions in Cyprus, Syria, and Iraq, so, too, does Turkey now follow China’s overfishing strategy for both economic and imperial gain in the Aegean Sea.

Aquaculture is a huge industry in the Aegean and Eastern Mediterranean. Greece’s aquaculture industry contributes approximately $1 billion to Greece’s gross domestic product, and Turkey’s fishing industry adds $3 billion to Turkey’s gross domestic product.

Increasingly, though, Turkey seeks to cheat and seize unfair advantage. Turkey benefits from state subsidies and, like China, ignores environmental controls. In addition, Ankara heavily subsidizes transport of its products via Turkish Airlines to more than 50 destinations across the United States and Europe, significantly lowering its export costs. This allows Turkey to undercut the market. Turkish fish exports increasingly dominate U.S. and European Union markets due to lower U.S. tariffs (20 percent v. 10 percent) and no quality checks for goods imported into the European Union versus those developed within it.

Turkish officials will still say they want to join the European Union, especially to the American and European diplomats naïve enough to believe them. In reality, Turkey fears the European Union because its heavy regulations would drain the profitability from many industries and deny Turkey the advantage it collects by remaining outside the grouping’s control. As European Union members, however, both Greece and Cyprus must abide by environmental and sustainability regulations. Frankly, as both Greece and Cyprus are mature democracies, citizens would balk if either government sought to prioritize short-term or personal profit over the long-term health of fisheries and the environment.

This discrepancy is evident in a comparison between Greek and Turkish fish farming. Turkey has increased its production from 100,000 tons in 2013 to 556,000 tons in 2023. Such an increase would not be possible without subsidies and the absence of regulations and environmental standards. Over the same period, the European Union and state regulations have capped Greek production at 130,000 tons annually.

Washington and Brussels ]should support Cyprus and Greece in international forums as they call out and combat Turkey’s economic imperialism and illicit maritime activity.

Viewed alone, the growing Turkish encroachment on Greek fishing stocks may appear a low-level dispute that characterizes many neighbors, friends, and foes alike. In the broader context of Turkey’s “Blue Homeland” maritime expansion and challenges to Greek and Cypriot Exclusive Economic Zones, as well as its growing turn toward asymmetric and grey-zone warfare, Washington and Brussels should recognize Turkey’s overfishing as economic imperialism and a deliberate effort to wage war against the economic sustainability of its neighbors’ vital industries.

Not only should the United States and Israel help patrol the Eastern Mediterranean in conjunction with the Greek and Cypriot navies to intercept, interdict and, if necessary, sink Turkish poachers, but Washington and Brussels should support Cyprus and Greece in international forums as they call out and combat Turkey’s economic imperialism and illicit maritime activity. Finally, Washington should help Cyprus and Greece refurbish, upgrade, and expand their coast guards.

One China in the South China Sea and Indian Ocean is enough; the Eastern Mediterranean does not need Turkish President Recep Tayyip Erdoğan channeling President Xi Jinping’s same mind in the Eastern Mediterranean and Aegean Seas. Wars have begun over less.

https://www.meforum.org/mef-observer/is-turkey-following-chinas-overfishing-model

 

Πως η Τουρκία προωθεί την πολιτική της με την υπεραλίευση

0

Ακολουθεί η Τουρκία το κινεζικό μοντέλο υπεραλίευσης;

Η υδατοκαλλιέργεια είναι μια τεράστια βιομηχανία στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο, και η Τουρκία επιδιώκει να αποκτήσει αθέμιτο πλεονέκτημα

17 Απριλίου 2025 – Michael Rubin

Τουρκικές αλιευτικές μηχανότρατες στο Βόσπορο.Shutterstock

Τα κινεζικά αλιευτικά τράτα δραστηριοποιούνται στις Αποκλειστικές Οικονομικές Ζώνες χωρών από την Κορεατική Χερσόνησο έως την Κένυα. Όταν οι χώρες διαμαρτύρονται ή απλώς απορρίπτουν τις κινεζικές προσπάθειες —όπως κάνουν οι Φιλιππίνες και το Βιετνάμ— το Πεκίνο προβάλλει γελοίες αξιώσεις για τα θαλάσσια ύδατα τους. Αν αυτό δεν αποθαρρύνει τα μικρότερα κράτη, τότε ο νέος στόλος ακτοφυλακής και οι μικρότερες φρεγάτες της Κίνας πυροβολούν ή εμβολίζουν αλιευτικά σκάφη. Η κινεζική υπεραλίευση έχει οδηγήσει ορισμένα αποθέματα —όπως οι γιγάντιες αχιβάδες, οι οξύρρυγχοι και οι γαρίδες— στα πρόθυρα της εξαφάνισης. Άλλα είδη, όπως το κινεζικό ψάρι-paddlefish, έχουν ήδη εξαφανιστεί.

Η Τουρκία σήμερα ακολουθεί τη στρατηγική υπεραλίευσης της Κίνας, τόσο για οικονομικά όσο και για ιμπεριαλιστικά οφέλη στο Αιγαίο.

Η κινεζική υπεραλίευση δεν αποτελεί απλώς οικονομικό πρόβλημα ή περιβαλλοντική τραγωδία· έχει και βαθειά αποσταθεροποιητική επίδραση. Όταν κατέρρευσε η αλιευτική βιομηχανία της Σομαλίας, πολλοί κάτοικοι στράφηκαν στην πειρατεία ή εντάχθηκαν στην Αλ Σαμπάαμπ, τη τοπική θυγατρική της Αλ Κάιντα. Σε πολλές περιπτώσεις, το Κομμουνιστικό Κόμμα της Κίνας χρησιμοποιεί την υπεραλίευση ως μέρος της ιμπεριαλιστικής στρατηγικής «σαλαμοποίησης»· η υπεραλίευση μετατρέπεται σε ασύμμετρη στρατηγική πολέμου για την ενίσχυση αξιώσεων κυριαρχίας.

Όπως η Τουρκία μιμείται τη στρατηγική «σαλαμοποίησης» της Κίνας για να προωθήσει τις ιμπεριαλιστικές της φιλοδοξίες στην Κύπρο, τη Συρία και το Ιράκ, έτσι ακολουθεί πλέον και τη στρατηγική υπεραλίευσης στο Αιγαίο, επιδιώκοντας οικονομικά και ιμπεριαλιστικά οφέλη.

Η υδατοκαλλιέργεια είναι μια τεράστια βιομηχανία στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο. Η ελληνική υδατοκαλλιέργεια συμβάλλει με περίπου 1 δισεκατομμύριο δολάρια στο ΑΕΠ της χώρας, ενώ η τουρκική προσθέτει 3 δισεκατομμύρια στο ΑΕΠ της Τουρκίας.

Ωστόσο, η Τουρκία επιδιώκει ολοένα και περισσότερο να εξαπατήσει και να αποκτήσει αθέμιτο πλεονέκτημα. Επωφελείται από κρατικές επιδοτήσεις και, όπως η Κίνα, αγνοεί περιβαλλοντικούς ελέγχους. Επιπλέον, η Άγκυρα επιδοτεί γενναία τη μεταφορά των προϊόντων της μέσω της Turkish Airlines προς περισσότερους από 50 προορισμούς στις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ευρώπη, μειώνοντας σημαντικά τα κόστη εξαγωγής. Αυτό επιτρέπει στην Τουρκία να υποσκελίζει τον ανταγωνισμό. Οι τουρκικές εξαγωγές ψαριών κυριαρχούν ολοένα και περισσότερο στις αγορές των ΗΠΑ και της ΕΕ, χάρη σε χαμηλότερους δασμούς στις ΗΠΑ (20% έναντι 10%) και στην απουσία ποιοτικών ελέγχων για εισαγόμενα προϊόντα στην ΕΕ σε σχέση με τα εγχώρια παραγόμενα.

Οι Τούρκοι αξιωματούχοι συνεχίζουν να δηλώνουν ότι θέλουν να ενταχθούν στην ΕΕ —ιδιαίτερα σε Αμερικανούς και Ευρωπαίους διπλωμάτες αρκετά αφελείς ώστε να τους πιστεύουν.

Στην πραγματικότητα, η Τουρκία φοβάται την ΕΕ, επειδή οι αυστηρές κανονιστικές ρυθμίσεις της θα εξανέμιζαν την κερδοφορία πολλών τουρκικών βιομηχανιών και θα στερούσαν από την Άγκυρα το πλεονέκτημα που αποκομίζει μένοντας εκτός της ευρωπαϊκής εποπτείας. Ως μέλη της ΕΕ, όμως, τόσο η Ελλάδα όσο και η Κύπρος υποχρεούνται να τηρούν περιβαλλοντικές και βιώσιμες πρακτικές. Εξάλλου, και οι δύο χώρες είναι ώριμες δημοκρατίες, όπου οι πολίτες θα αντιδρούσαν έντονα αν οι κυβερνήσεις τους προέτασσαν το βραχυπρόθεσμο ή ατομικό κέρδος έναντι της μακροπρόθεσμης ευημερίας των ιχθυαποθεμάτων και του περιβάλλοντος.

Αυτή η απόκλιση είναι φανερή σε μια σύγκριση μεταξύ ελληνικής και τουρκικής ιχθυοκαλλιέργειας.

Η Τουρκία αύξησε την παραγωγή της από 100.000 τόνους το 2013 σε 556.000 τόνους το 2023. Μια τέτοια αύξηση δεν θα ήταν δυνατή χωρίς επιδοτήσεις και την απουσία ρυθμιστικού και περιβαλλοντικού ελέγχου. Την ίδια περίοδο, η ΕΕ και οι κρατικές ρυθμίσεις έχουν περιορίσει την ελληνική παραγωγή στους 130.000 τόνους ετησίως.

Η Ουάσινγκτον και οι Βρυξέλλες θα πρέπει να στηρίξουν την Κύπρο και την Ελλάδα στα διεθνή φόρα, καθώς καταγγέλλουν και αντιμετωπίζουν τον οικονομικό ιμπεριαλισμό της Τουρκίας και την παράνομη θαλάσσια δραστηριότητά της.

Αν εξεταστεί μεμονωμένα, η αυξανόμενη τουρκική εισπήδηση στα ελληνικά ιχθυαποθέματα ίσως φανεί ως μια χαμηλής έντασης διαμάχη, όπως συμβαίνει συχνά μεταξύ γειτόνων —φίλων ή αντιπάλων. Όμως, στο ευρύτερο πλαίσιο της τουρκικής θαλάσσιας επεκτατικής στρατηγικής «Γαλάζια Πατρίδα» και των αμφισβητήσεων που εγείρει στις ΑΟΖ Ελλάδας και Κύπρου, καθώς και της στροφής της Άγκυρας σε ασύμμετρες και «γκρίζες» μορφές πολέμου, η Ουάσινγκτον και οι Βρυξέλλες θα πρέπει να αναγνωρίσουν την τουρκική υπεραλίευση ως οικονομικό ιμπεριαλισμό και ως σκόπιμη προσπάθεια υπονόμευσης της οικονομικής βιωσιμότητας ζωτικών κλάδων των γειτονικών της χωρών.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ δεν πρέπει μόνο να βοηθήσουν στην περιπολία της Ανατολικής Μεσογείου, σε συνεργασία με τα ελληνικά και κυπριακά ναυτικά, ώστε να αναχαιτίζουν, να ανακόπτουν και, αν χρειαστεί, να βυθίζουν τους Τούρκους λαθραλιείς· αλλά και η Ουάσινγκτον και οι Βρυξέλλες πρέπει να στηρίξουν την Κύπρο και την Ελλάδα σε διεθνή φόρα, όπου καταγγέλλουν τον οικονομικό ιμπεριαλισμό της Τουρκίας και την παράνομη θαλάσσια δραστηριότητά της.

Τέλος, η Ουάσινγκτον πρέπει να βοηθήσει την Κύπρο και την Ελλάδα να αναβαθμίσουν, εκσυγχρονίσουν και επεκτείνουν τους στόλους της ακτοφυλακής τους.

Μία Κίνα στη Νότια Σινική Θάλασσα και τον Ινδικό Ωκεανό αρκεί· η Ανατολική Μεσόγειος δεν χρειάζεται τον Πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν να μιμείται τη σκέψη του Σι Τζινπίνγκ στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο. Πολέμοι έχουν ξεσπάσει για πολύ λιγότερα.

 

 

Μάικλ Ρούμπιν
Ο Michael Rubin είναι ανώτερος συνεργάτης στο American Enterprise Institute, όπου ειδικεύεται σε χώρες της Μέσης Ανατολής, ιδιαίτερα στο Ιράν και την Τουρκία. Η καριέρα του περιλαμβάνει αξιωματούχος του Πενταγώνου, με εμπειρίες πεδίου στο Ιράν, την Υεμένη και το Ιράκ, καθώς και επαφές με τους Ταλιμπάν πριν από την 11η Σεπτεμβρίου. Ο κ. Ρούμπιν έχει επίσης συνεισφέρει στη στρατιωτική εκπαίδευση, διδάσκοντας μονάδες Πολεμικού Ναυτικού και Πεζοναυτών των ΗΠΑ σχετικά με τις περιφερειακές συγκρούσεις και την τρομοκρατία. Το επιστημονικό του έργο περιλαμβάνει πολλές βασικές εκδόσεις, όπως το «Dancing with the Devil» και το «Eternal Iran». Ο Ρούμπιν απέκτησε Ph.D. and M.A στην ιστορία και πτυχίο B.S. στη βιολογία από το Πανεπιστήμιο Yale.

meforum.org

Η ΕΕ εγκαταλείπει τους αγωγούς του Πούτιν για τα δεξαμενόπλοια LNG του Τραμπ

0

Της Julianne Geiger – 21 Απριλίου 2025, 10:30 π.μ. CDT

oilprice.com

Όταν τα πράγματα δυσκολεύουν, η ΕΕ στρέφεται στο αμερικανικό φυσικό αέριο. Ή τουλάχιστον αυτή φαίνεται να είναι η αναδυόμενη στρατηγική, καθώς οι Βρυξέλλες ετοιμάζουν έναν ολοκαίνουργιο οδικό χάρτη για την απεξάρτηση από τα ρωσικά ορυκτά καύσιμα – ενώ ταυτόχρονα προσφέρουν ένα κλαδί ελιάς αξίας 350 δισ. δολαρίων στον Πρόεδρο Τραμπ, ελπίζοντας ότι έτσι θα αποσύρει τις απειλές για εμπορικούς δασμούς.

Ο Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, Αντόνιο Κόστα, δήλωσε αυτή την εβδομάδα στο Bloomberg ότι το σχέδιο της 6ης Μαΐου – το οποίο επίκειται να δημοσιευτεί – θα στείλει ένα ξεκάθαρο πολιτικό μήνυμα προς τις ενεργειακές εταιρείες: αρχίστε να προμηθεύεστε περισσότερο LNG από τις καλές παλιές ΗΠΑ. Μετάφραση; Η Ευρώπη θέλει να ανταλλάξει τους αγωγούς του Πούτιν με τα δεξαμενόπλοια του Τραμπ – αλλά μόνο αν η τιμή είναι συμφέρουσα.

Όλος αυτός ο διπλωματικός χορός λαμβάνει χώρα καθώς η ΕΕ προσπαθεί να επιλύσει ταυτόχρονα δύο προβλήματα.

Πρώτον, πρέπει ακόμη να διακόψει τα μακροπρόθεσμα συμβόλαια φυσικού αερίου με τη Ρωσία – κάτι άβολο, δεδομένου ότι ορισμένες χώρες (όπως η Ουγγαρία) αρνούνται να εγκρίνουν απευθείας κυρώσεις.

Δεύτερον, ο Τραμπ απαιτεί από την Ευρώπη να μειώσει το εμπορικό έλλειμμα αγοράζοντας αμερικανική ενέργεια – και το θέλει τώρα.

Η λύση του; Δώστε 350 δισεκατομμύρια δολάρια για LNG και θεωρούμε το ζήτημα λήξαν.

Πρόκειται για ένα εξαιρετικά υψηλό τίμημα. Για να έχουμε ένα μέτρο σύγκρισης, η ΕΕ εισήγαγε περίπου 75 εκατομμύρια τόνους LNG πέρυσι. Ο Τραμπ ζητά να προστεθούν σε αυτόν τον αριθμό άλλοι 40 εκατομμύρια τόνοι.

Για να το καταστήσει εφικτό, η ΕΕ εξετάζει την ιδέα της συγκέντρωσης της ζήτησης των κρατών-μελών σε ένα κοινό «καλάθι» μαζικών αγορών, με στόχο την επίτευξη καλύτερης τιμής. Το αν οι Αμερικανοί παραγωγοί μπορούν – ή θέλουν – να πουλήσουν τέτοιες ποσότητες φυσικού αερίου σε τιμές ελκυστικές για την Ευρώπη, παραμένει ασαφές. Ειδικά καθώς ορισμένοι εξ αυτών ήδη γκρινιάζουν ότι η ιδέα της «ενεργειακής κυριαρχίας» δεν έχει αποδώσει ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια.

Julianne Geiger

Η Julianne Geiger είναι βετεράνος συντάκτης, συγγραφέας και ερευνήτρια για το Oilprice.com και μέλος της Ομάδας Δικτύωσης Δημιουργικών Επαγγελματιών. 

oilprice.com

Γ. Οικονόμου: οι μικρές χώρες αντισταθμίζουν τις επιλογές τους. Η περίπτωση των νήσων Κούκ

0

Γεώργιος Οικονόμου Δικηγόρος
Υπό κανονικές συνθήκες οι Νήσοι Κουκ προσελκύουν την προσοχή των
ζευγαριών που περνούν τον μήνα του μέλιτος, των πράσινων ακτιβιστών και
των διπλωματών.
Αυτό συμβαίνει διότι η απομακρυσμένη χώρα του Ειρηνικού έχει αμυντική
σύμβαση με την Νέα Ζηλανδία (και ως εκ τούτου και με τους δυτικούς της
συμμάχους).
Όμως δεν ζούμε υπό κανονικές συνθήκες. Ο Πρόεδρος Τραμπ έχει θρυμματίσει
την μεταπολεμική γεωπολιτική τάξη. Και στις 16/02 ο Μαρκ Μπράουν, ο
πρωθυπουργός των Νήσων Κουκ, εξεκίνησε μια επενδυτική συμφωνία με την
Κίνα.
Η κυβέρνηση της Νέας Ζηλανδίας διαμαρτυρήθηκε με αποτροπιασμό,
φοβούμενη την αντεκδίκηση του Τραμπ. Όμως οι νησιώτες φαίνονται
ασταμάτητοι. Και αυτές οι κουκίδες γης στον Ειρηνικό έχουν γίνει ένα δυνητικό
σύμβολο πως οι γεωπολιτικοί άμμοι μετακινούνται.
Καθώς ο τυφώνας Τραμπ σαρώνει την υφήλιο, δύο θέματα κλειδιά καθίστανται
φανερά: οι ηγέτες της Αμερικής είναι αποφασισμένοι να ενισχύσουν την
ανάπτυξη των Ηνωμένων Πολιτειών ανεξαρτήτως κόστους, είτε είναι
περιβαλλοντολογικό, κοινωνικό ή διπλωματικό·και είναι εξ ίσου αποφασισμένοι
να χρησιμοποιήσουν ηγεμονική δύναμη, πάσης φύσεως.
Ως αποτέλεσμα, τα έθνη αντιμετωπίζουν τρεις επιλογές: να γίνουν υπόδουλοι
της Αμερικανικής αυτοκρατορικής δύναμης· να αντιταχθούν με το να
συμμαχήσουν με τους αντιπάλους των Ηνωμένων Πολιτειών όπως η Κίνα και η
Ρωσσία ή να αντιγράψουν τις Νήσους Κουκ και να προσπαθήσουν να
αντισταθμίσουν τις επιλογές τους.
Μερικές χώρες το έχουν ήδη κάνει. Ας πάρουμε την Νικαράγουα. Τον Ιανουάριο,
μεταξύ απειλών εισβολής στον Παναμά και/ή εξοβελισμού της Κίνας από το
Κανάλι, η Κυβέρνηση της Νικαράγουας άλλαξε το σύνταγμα της για να
επιτρέψει την κατασκευή διαύλου που να ενώνει τον Ατλαντικό με τον Ειρηνικό.
Αυτό θα μπορούσε να αποτελέσει εναλλακτική λύση στο Κανάλι του Παναμά,
και δείχνει ότι η Νικαράγουα αναθεωρεί την συμμετοχή της στο στρατόπεδο της
Κίνας.
Ο Ινδός Πρωθυπουργός Ναρέντρα Μόντι, ήταν επίσης στην Ουάσιγκτον στα
μέσα Φεβρουαρίου, υποσχόμενος να αυξήσει τις εισαγωγές Αμερικανικού
υγροποιημένου φυσικού αερίου (LNG) καθώς και αεροπλάνων.
Προσφάτως στο Νταβός ο Πρόεδρος του Βιετνάμ διερωτάτο τι να προσφέρει
στον Τραμπ σε μια προσπάθεια για να τον αποτρέψει να επιβάλει δασμούς
επειδή το Βιετνάμ έχει το τρίτο μεγαλύτερο εμπορικό πλεόνασμα – κυρίως επειδή
οι μεγάλες εταιρείες έχουν μεταφέρει την παραγωγή ρούχων για να αποφύγουν
τις Αμερικανικές κυρώσεις στην Κίνα.
«Κοιτάζουμε να αγοράσουμε 50 με 100 αεροπλάνα από τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Είναι καλό για το εθνικό συμφέρον». Επίσης ο Τραμπ επιθυμεί να επενδύσει σε
ένα μεγάλο Καζίνο – ίσως αυτό να είναι το κλειδί.
Το πρόβλημα για το Βιετνάμ – όπως και για κάθε άλλο κράτος – είναι ότι ο Τραμπ
είναι ο ιδιότροπος όπου κανένας δεν ξέρει στα σίγουρα αν θα εγγυηθεί την
ασφάλεια. Με όρους εμπορίου, η συμφωνία είναι αδύνατον να «εκτιμηθεί»
μακροπρόθεσμα από επενδυτές και κυβερνήσεις.
Υπάρχει επίσης ένας αυξανόμενος πειρασμός να ολισθήσει κανείς σε μια
στρατηγική «υποκλίσου στον κυβερνήτη και κατόπιν ακολούθησε τον δρόμο
σου» για να θυμηθούμε το ρητό του Bukharan το οποίο ήταν κάποτε διαβόητο
μεταξύ των εμπόρων του Δρόμου του Μεταξιού.
Αυτό ίσως να είναι το μόνο λογικό για τις πλείστες χώρες, σύμφωνα με την
Global Capital Allocation Project (ένα think tank το οποίο ειδικεύεται στις χώρες
που είναι ευάλωτες στην Αμερικανική και την Κινεζική ηγεμονική δύναμη).
Διαφοροποιώντας τις εισροές σημειώνει, είναι βασικό εάν οι χώρες θέλουν να
αυξήσουν «οικονομική ασφάλεια» σε ένα ιδιότυπο κόσμο.
Η τάση αυτή έχει επιπτώσεις. Μια είναι ότι οι αλυσίδες εφοδιασμού γίνονται
μεγαλύτερες, δυνητικά αυξάνοντας τα έξοδα. Και ένα δεύτερο είναι ότι τα
πλοκάμια της Κινεζικής επιρροής αυξάνονται εν κρυπτώ, ακόμη και σε
απομακρυσμένες παραλίες του Ειρηνικού – καθώς το Πεκίνο σχεδόν
παρουσιάζεται ως πιο η πιθανή παγκόσμια δύναμη.
Αυτό, βέβαια, είναι αντίθετο στην δεδηλωμένη επιθυμία του Τραμπ να ψαλιδίσει
τα φτερά του Πεκίνου. Όντως, οι ιστορικοί του μέλλοντος ίσως να ονομάσουν
την στρατηγική του ως αυτό-καταστροφική. Όμως τώρα ο Πρόεδρος φαίνεται
να είναι πεπεισμένος ότι η μόχλευση του βασίζεται στο να ενεργεί με ένα
απρόβλεπτο και αυτοκρατορικό τρόπο. Ίσως μελλοντικώς θα καταλάβει ότι οι
τακτικές αυτές θα δημιουργήσουν την ανάγκη να θέσουν φραγμό, ακριβώς
γιατί κανείς δεν μπορεί να βάλει «τιμή» στην ειρήνη, ή να εμπιστευθεί την Αμερική.
Όμως ας μην στοιχηματίσουμε πάνω σ’ αυτό. Εν τω μεταξύ να αναμένεται ότι
οι παρατρεχάμενοι εισρέουν και συντροφεύονται από ψεύτικα χαμόγελα.

Άρθρο του “Στράβωνα”