John K. White

30 Απριλίου 2025

Κάποτε ο αγαπημένος της Αριστεράς, λόγω της προώθησης των ηλεκτρικών οχημάτων –παρά την υψηλή τιμή των 44.000 δολαρίων και πλέον για τα δημοφιλή μοντέλα “S3XY”– ο διευθύνων σύμβουλος της Tesla, Έλον Μασκ, γινόταν τακτικά στόχος της Δεξιάς για την υποτιθέμενα φιλοοικολογική του στάση και τις γενναιόδωρες κρατικές επιδοτήσεις. Εκείνη την εποχή, η κινεζική αυτοκινητοβιομηχανία BYD μετά βίας απασχολούσε το επενδυτικό ραντάρ του Γουόρεν Μπάφετ. Σήμερα όμως, ξεπερνά την Tesla με ετήσιες πωλήσεις άνω των 100 δισ. δολαρίων, χάρη σε χαμηλότερες τιμές, ταχύτερους χρόνους φόρτισης και τη δεξιά πολιτική μεταστροφή του Μασκ. Καθώς οι καταναλωτές πασχίζουν να προσαρμοστούν σε έναν ταχύτατα μεταβαλλόμενο και αβέβαιο κόσμο, η μάχη για την κυριαρχία στους δρόμους κορυφώνεται – και διακυβεύονται πολλά περισσότερα από τα 100 εκατομμύρια αυτοκίνητα που πωλούνται ετησίως.

Η Tesla Motors ιδρύθηκε το 2003 στην Καλιφόρνια, μετονομάστηκε σε Tesla Inc. το 2010, καταγράφοντας τη μεγαλύτερη δημόσια εγγραφή στην ιστορία της αυτοκινητοβιομηχανίας, και το 2017 έγινε η αμερικανική αυτοκινητοβιομηχανία με τη μεγαλύτερη χρηματιστηριακή αξία στα 50 δισ. δολάρια – παρότι το προηγούμενο έτος είχε κατασκευάσει μόλις 76.000 οχήματα (σε σύγκριση με τα 7,5 εκατομμύρια της GM και τα 6,4 εκατομμύρια της Ford). Ο ηλεκτρικός κόσμος του μέλλοντος ανήκε στον δυναμικό νεαρό CEO της, που διακήρυττε: «Όταν ο Χένρι Φορντ έφτιαξε φθηνά και αξιόπιστα αυτοκίνητα, οι άνθρωποι έλεγαν: “Όχι, τι πρόβλημα έχει το άλογο;” Αυτό ήταν ένα τεράστιο στοίχημα – και του βγήκε.» Ο Μασκ υποσχέθηκε έναν νέο κόσμο για μια νέα χιλιετία, κινούμενο με ηλεκτρισμό και μαγνητική επαγωγή αντί για καύσιμα και παλινδρομικά έμβολα, επιδιώκοντας –υποτίθεται– να χρηματοδοτήσει ένα καθαρό, πράσινο μέλλον για τις μάζες μέσω της πώλησης πολυτελών μοντέλων, όπως ανέφερε στο “Master Plan” του 2006. Σήμερα, το 20% των νέων πωλήσεων οχημάτων αφορά ηλεκτρικά – και το ποσοστό αυτό αυξάνεται, κυρίως χάρη στην πρωτοποριακή ώθηση της Tesla.

Δεν υπάρχει σύγκριση ανάμεσα σε ένα ηλεκτρικό όχημα (EV) και ένα βενζινοκίνητο. Σύμφωνα με υπολογισμούς του Μάρτιν Έμπερχαρντ, πρώτου CEO και συνιδρυτή της Tesla, ένα αμιγώς ηλεκτρικό αυτοκίνητο μπορεί να διανύσει 110 μίλια χρησιμοποιώντας την αντίστοιχη ενέργεια που περιέχεται σε ένα γαλόνι βενζίνης. Είναι αυτονόητο πλεονέκτημα, ακόμη και πριν υπολογιστεί το μειωμένο κόστος καυσίμου του ρεύματος, η σχεδόν ανύπαρκτη συντήρηση του απλούστερου ηλεκτρικού κινητήρα ή το περιβαλλοντικό όφελος της απουσίας καύσης υδρογονανθράκων (όπως το οκτάνιο).

Όμως, το να τα βάλεις με την αυτοκινητοβιομηχανία είναι άλλο ζήτημα. Όταν ο Φορντ έβαλε στόχο να ξεπεράσει τις ιππήλατες άμαξες, το βασικό πρόβλημα ήταν η κοπριά, που συσσωρευόταν στους υπερπλήρεις δρόμους. Δυσοσμία υπήρχε, αλλά ήταν ελάχιστη μπροστά στη σημερινή ανθρωπογενή υπερθέρμανση του πλανήτη λόγω άνθρακα. Ουσιαστικά, πρέπει να τα βάλει κανείς με τη βιομηχανία πετρελαίου και ολόκληρο τον δυτικό πολιτισμό. Το «Drill, baby drill» σημαίνει στην πραγματικότητα «Vroom, baby vroom» – και οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν σκοπεύουν να πατήσουν φρένο.

Τα ηλεκτρικά οχήματα μπορούν να επιβραδύνουν την υπερθέρμανση, αλλά…

Τα ηλεκτρικά οχήματα (EVs) μπορούν να επιβραδύνουν την υπερθέρμανση του πλανήτη, αλλά –όπως επισημαίνουν συχνά οι επικριτές τους– αν το δίκτυο ηλεκτρικής ενέργειας εξακολουθεί να βασίζεται στα ορυκτά καύσιμα, τα EVs θα συνεχίσουν να συμβάλλουν στην υπερθέρμανση και να ρυπαίνουν την ατμόσφαιρα, έστω και… στην αυλή κάποιου άλλου. Το επιχείρημα περί «βρόμικου δικτύου» χάνει όμως τη δυναμική του, καθώς οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας αυξάνονται σταθερά – και πλέον καλύπτουν πάνω από το 40% της παραγωγής. Η υπέρβαση του κρίσιμου ορίου των 2°C (ή 3,6°F) πιθανότατα θα έρθει μέσα στις επόμενες δύο δεκαετίες – με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τη ζωή στον πλανήτη, όπως προειδοποιεί η Διακυβερνητική Επιτροπή του ΟΗΕ για την Κλιματική Αλλαγή. Η υπερθέρμανση συνεχίζεται, αλλά τουλάχιστον πλέον μπορεί κανείς να αγοράσει ηλεκτρικό αυτοκίνητο όχι μόνο για οικολογικούς λόγους – αρκεί να το επιτρέπει η τιμή.

Βέβαια, οι ίδιοι επικριτές σπανίως πιστεύουν στην υπερθέρμανση του πλανήτη – ιδεολογικά ορμώμενοι από τη λογική «διπλής νίκης» του κινήματος MAGA: καθαροί δρόμοι, αλλά περισσότερος εγχώριος άνθρακας, πετρέλαιο και φυσικό αέριο, τα οποία εξάγονται μαζικά από την υπ’ αριθμόν ένα παραγωγό πετρελαίου παγκοσμίως. Όχι η δημοκρατία, αλλά το πετρέλαιο έκανε την Αμερική «μεγάλη» τη μέρα που ξέσπασε από το κοίτασμα του Τίτουςβιλ, στην Πενσυλβάνια, το 1859 – την αυθεντική «ημέρα απελευθέρωσης». Η υπερθέρμανση μπορεί να είναι υπαρξιακή απειλή, αλλά οι ΗΠΑ έχουν ακόμη περισσότερα να χάσουν από την απώλεια μεριδίου αγοράς και επιρροής. Για την αμερικανική κουλτούρα του «κλείνω συμφωνίες», τα οικονομικά αποτελέσματα μετρούν περισσότερο από οποιαδήποτε περιβαλλοντική συνέπεια.

Θα περίμενε κανείς ότι ο σημερινός ατομικιστής θα αγκάλιαζε την ανεξαρτησία του να παράγει μόνος του ενέργεια και να διατηρεί το περιβάλλον καθαρό – η ηλιακή ενέργεια διπλασιάζεται κάθε τρία χρόνια τα τελευταία 12 χρόνια και φτάνει το 7%. Με την τοποθέτηση ηλιακών πάνελ στη στέγη (π.χ., 8 kW με 20 πάνελ των 400 W), σε συνδυασμό με αποθηκευτική μπαταρία, ο καθημερινός καταναλωτής μπορεί να καλύψει όλες του τις ανάγκες και να φορτίζει το αυτοκίνητό του δωρεάν. Όμως, έπειτα από έναν αιώνα πετρελαίου –το οποίο προστατεύεται γεωπολιτικά από τον αμερικανικό στρατό– τα 100 εκατομμύρια βαρέλια την ημέρα βρίσκονται πλέον υπό απειλή, καθώς η ζήτηση μειώνεται λόγω της εξάπλωσης της ηλεκτροκίνησης. Τέλος τα εύκολα κέρδη από το πετρέλαιο και οι υψηλές φορολογικές εισπράξεις. Τα EVs δείχνουν τον δρόμο προς ένα καθαρότερο μέλλον και ενδεχομένως το τέλος της Αμερικής όπως τη γνωρίζουμε – ποτέ το ταξίδι δεν ήταν τόσο απελευθερωτικό. Δεν είναι τυχαίο ότι η κυβέρνηση Τραμπ ακύρωσε επιδοτήσεις για EVs και επέβαλε δασμούς έως και 3.500% στα ηλιακά πάνελ, κηρύσσοντας ανοιχτό πόλεμο στην αλλαγή.

Πάντα υπάρχουν αναταράξεις όταν το παλιό δίνει τη θέση του στο καινούργιο, μέχρι να αναδειχθεί ένας νικητής – όπως έγινε με το ηλιοκεντρικό μοντέλο, τους ατμοκίνητους αργαλειούς, ή τα τρανζίστορ. Σήμερα ζούμε μια ακόμη πιο ριζική μετάβαση: τα βενζινοκίνητα αυτοκίνητα υποχωρούν απέναντι στα EVs και τα ορυκτά καύσιμα δίνουν τη θέση τους στις ανανεώσιμες πηγές, παρά τις απεγνωσμένες προσπάθειες του Τραμπ να γυρίσει πίσω τον χρόνο σε μια υποτιθέμενη εποχή δόξας μέσω προστατευτικών δασμών. Υποτίθεται ότι στο ίδιο μήκος κύματος κινείται και η Ιταλίδα πρωθυπουργός Τζόρτζια Μελόνι, επιχειρώντας να διευρύνει το αφήγημα MAGA σε “Make the West Great Again”, όμως όπως σχολίασε η πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, «η Δύση όπως την ξέραμε δεν υπάρχει πια». Το τι θα αναδυθεί από αυτή τη μετάβαση παραμένει ανοιχτό, καθώς Ηνωμένες Πολιτείες και Κίνα συγκρούονται σε έναν μοντέρνο οικονομικό πόλεμο για την κυριαρχία του νέου κόσμου.

Για όσους μετρούν τη «μεγαλοσύνη» σε ΑΕΠ, οι ΗΠΑ διατηρούν την πρωτιά με 28 τρισ. δολάρια (26%), μπροστά από την ΕΕ με 19 τρισ. (18%) και την Κίνα με 18 τρισ. (17%), σύμφωνα με την Παγκόσμια Τράπεζα. Όμως η Κίνα ανεβαίνει – με ταχύτερους ρυθμούς και πλεόνασμα στο εμπόριο που ξεπερνά το 1 τρισ. δολάρια, σε αντίθεση με το έλλειμμα 1 τρισ. των ΗΠΑ. Αυτή είναι και η κύρια αιτία για την αναδιάταξη της παγκόσμιας οικονομίας και του παγκόσμιου εμπορίου ύψους 33 τρισ. δολαρίων ετησίως. Ακόμη πιο κρίσιμο: η Κίνα ελέγχει το 90% των σπανίων γαιών και κρίσιμων μετάλλων – απαραίτητα για τα ηλεκτρονικά, τους δορυφόρους, τις ΑΠΕ και τους στρατούς τεχνητής νοημοσύνης – τα οποία πλέον υπόκεινται σε εξαγωγικούς περιορισμούς. Οι ΗΠΑ φαίνεται να χάνουν έδαφος από μια νέα αυτοκρατορία που συγκεντρώνει σχεδόν το ένα έκτο του παγκόσμιου πληθυσμού. Με ένα πόδι σε κάθε πλευρά, ο Μασκ εκτιμά ότι η κινεζική αγορά θα διπλασιαστεί ως το 2050.

Ηλεκτροκίνητη επανάσταση: Ασφαλής, αλλά χωρίς Tesla στην πρωτοπορία

Η επανάσταση των ηλεκτρικών οχημάτων φαίνεται να είναι πλέον ασφαλής, παρά την αντίσταση από τους «συνήθεις υπόπτους», καθώς οι ΗΠΑ ρίχνουν όλο τους το βάρος στα ορυκτά καύσιμα – ακυρώνοντας έργα ανανεώσιμων πηγών και προσπαθώντας ακόμη και να αναστήσουν μια εδώ και χρόνια ξεπερασμένη και βρώμικη βιομηχανία άνθρακα, η οποία σήμερα είναι πιο ακριβή από οποιαδήποτε άλλη πηγή ενέργειας πλην της πυρηνικής. Οι πωλήσεις της Tesla, ωστόσο, βρίσκονται σε ελεύθερη πτώση μετά τη… «σπέσιαλ κρατική αποστολή» του Έλον Μασκ με το DOGE – μια εμφανώς φαρσική συμμετοχή τύπου ταινίας τρόμου, με αλυσοπρίονο στο χέρι. Από την κορυφαία σε αξία αυτοκινητοβιομηχανία παγκοσμίως – όταν ξεπέρασε τη Volkswagen το 2019, παρότι πωλούσε το ένα δέκατο των αυτοκινήτων της – η Tesla βλέπει σήμερα τη μετοχή της να έχει υποχωρήσει κατά 50% από την κορυφή των 1,5 τρισ. δολαρίων.

Το άλλοτε κραταιό οικολογικό brand μπορεί να μην ανακάμψει ποτέ, ακόμα και αν οι συνολικές πωλήσεις EV αυξάνονται παγκοσμίως, ιδίως στην Ευρώπη, όπου τόσο η Volkswagen όσο και η BMW ξεπέρασαν την πάλαι ποτέ ηγέτιδα Tesla. Οι πωλήσεις της Tesla για το πρώτο τρίμηνο του έτους έπεσαν κατά 13% και τα κέρδη κατά 71%, αποκαλύπτοντας τη σοβαρότητα της δυσαρέσκειας για την πολιτικοποίηση του Μασκ και την εξασθενημένη ζήτηση για μια κουρασμένη και ακριβή γκάμα μοντέλων. Την ίδια ώρα, οι πωλήσεις EV της VW διπλασιάστηκαν, της GM αυξήθηκαν κατά 94% (με την Cadillac στο +21%) και της Ford κατά 12%. Ολόκληρη η αυτοκινητοβιομηχανία πιέζεται από τους δασμούς Τραμπ – που αυξάνουν τις τιμές και κοστίζουν θέσεις εργασίας – αλλά η Tesla είναι εκείνη που έχει πληγεί περισσότερο. Παράλληλα, ένα αυξανόμενο «κίνημα κατά της Tesla» εκδηλώνεται με διαδηλώσεις, βανδαλισμούς και αυτοκόλλητα στους προφυλακτήρες που γράφουν: «Το αγόρασα πριν τρελαθεί ο Μασκ». Στη Γερμανία, όπου οι καταναλωτές είναι παθιασμένοι με τις αγορές τους, η υποστήριξη του Μασκ στο ακροδεξιό και ευρωσκεπτικιστικό AfD στις πρόσφατες ομοσπονδιακές εκλογές προκάλεσε ιδιαίτερη οργή.

Ο βασικός ωφελημένος από την «τρέλα του Μασκ» είναι η BYD («Build Your Dreams»), η κινεζική αυτοκινητοβιομηχανία που ξεκίνησε προμηθεύοντας μπαταρίες κινητών σε εταιρείες όπως η Motorola, η Nokia και η Samsung. Ιδρύθηκε το 1995 από τον χημικό και μηχανικό Γουάνγκ Τσουανφού, και ενισχύθηκε νωρίς με χρηματοδότηση από θυγατρική της Berkshire Hathaway του Γουόρεν Μπάφετ, η οποία αγόρασε το 10% της BYD το 2008 έναντι 230 εκατ. δολαρίων – ποσοστό που έκτοτε μειώθηκε στο 4,4%, αλλά σήμερα αξίζει 2,4 δισ. (σύμφωνα με στοιχεία της Yahoo). Η BYD σύντομα άρχισε να πουλά οχήματα παγκοσμίως, μεταξύ των οποίων και μια ιδιαίτερα ανταγωνιστική σειρά ηλεκτρικών λεωφορείων στο Σενζέν – τη Ζώνη Ειδικής Οικονομίας που δημιουργήθηκε το 1980 για να στηρίξει τον ταχύτατο εκσυγχρονισμό της Κίνας.

Η Κίνα στην κορυφή της ηλεκτροκίνησης – η Tesla στο περιθώριο

Όλα τα 16.400 λεωφορεία στο Σενζέν είναι ηλεκτρικά BYD, με αυτονομία 380 χιλιομέτρων. Η Κίνα διαθέτει το 99% των ηλεκτρικών λεωφορείων παγκοσμίως και προσθέτει χιλιάδες ακόμη κάθε εβδομάδα. Με αυτούς τους ρυθμούς, αναμένεται να έχει πλήρως ηλεκτρικό στόλο έως το 2035, αντικαθιστώντας περισσότερα από 1 εκατομμύριο βαρέλια ντίζελ την ημέρα. Στο πλαίσιο της επιδίωξης ενός «κόσμου μηδενικών εκπομπών», ο πρώην κατασκευαστής μπαταριών BYD συμβάλλει στον εξηλεκτρισμό της Κίνας και στην αντιμετώπιση της αποπνικτικής αστικής ρύπανσης.

Το 2009 η Κίνα ξεπέρασε τις ΗΠΑ ως η μεγαλύτερη αγορά αυτοκινήτων στον κόσμο, ενώ στο πρώτο τρίμηνο του 2025 η BYD (430.000 πωλήσεις) ξεπέρασε την Tesla (337.000) σε παγκόσμιες πωλήσεις. Επεκτείνοντας την επιτυχία της, η BYD άνοιξε το 2013 το πρώτο εργοστάσιό της στο εξωτερικό στο Λάνκαστερ της Καλιφόρνια, εξειδικευμένο στην κατασκευή ηλεκτρικών σχολικών λεωφορείων. Μέχρι το 2024, σχεδόν 5.000 από αυτά λειτουργούσαν στις ΗΠΑ και άλλα 7.000 είχαν παραγγελθεί. Το πρώτο ευρωπαϊκό της εργοστάσιο κατασκευάζεται στην Ουγγαρία, με ετήσια δυναμικότητα 300.000 EVs. Στη Βραζιλία –την 6η μεγαλύτερη αγορά αυτοκινήτων παγκοσμίως– η BYD κατασκευάζει εργοστάσιο σε παλιό χώρο της Ford και ήδη κατέχει το 70% των πωλήσεων EV της χώρας, ενώ είναι πρώτη σε συνολικές πωλήσεις στην πρωτεύουσα Μπραζίλια, ανεξαρτήτως κατηγορίας κινητήρα.

Αν και άργησαν να ανταποκριθούν, οι παραδοσιακές αυτοκινητοβιομηχανίες έχουν πλέον παρουσιάσει τις δικές τους εκδοχές EV: Nissan (Leaf), BMW (iX), Ford (Mach-E). Ωστόσο, η BYD προηγείται, ανακοινώνοντας χρόνο φόρτισης μόλις πέντε λεπτών – ο μισός απ’ ό,τι της Tesla – χάρη σε νέα χημική τεχνολογία αποθήκευσης, η οποία προσεγγίζει τον χρόνο ανεφοδιασμού ενός βενζινοκίνητου οχήματος. Δεν υπάρχει πλέον ανάγκη να περιμένεις πίνοντας καφέ και τρώγοντας ντόνατ για μια γρήγορη φόρτιση στον δρόμο. Η BYD προσφέρει επίσης δωρεάν πρόσθετο αυτόνομης οδήγησης (“God’s Eye”), το οποίο ξεπερνά την αντίστοιχη –και πολυδιαφημισμένη– δυνατότητα της Tesla. Με φθηνά μοντέλα όπως το Dolphin Surf των 10.000 δολαρίων, ο πόλεμος των αυτοκινήτων πλέον δεν είναι μεταξύ εσωτερικής καύσης και ηλεκτρικής επαγωγής, αλλά EV εναντίον EV, με τη μειούμενη ζήτηση για πετρέλαιο να πιέζει ένα παγκόσμιο σύστημα εξαρτημένο από τους υδρογονάνθρακες και την αμερικανική κυριαρχία.

Η ηλεκτρική επανάσταση βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη – περισσότερο από οπουδήποτε αλλού στην Κίνα, που απορροφά το 90% των πωλήσεων της BYD. Το σημείο καμπής μεταξύ παλιού και νέου πλησιάζει, καθώς τα EVs πλησιάζουν σε τιμές τα συμβατικά οχήματα. Για κάποιους η μετάβαση έχει ήδη συντελεστεί – ένα EV των 20.000 δολαρίων με αυτονομία 200 μιλίων αποτελεί πλέον πραγματικότητα. Καθώς η BYD εισέρχεται σε όλο και περισσότερες αγορές, η δυτική κυριαρχία στην αυτοκινητοβιομηχανία θα πληγεί, επιταχύνοντας την ενεργειακή μετάβαση στις ΑΠΕ και τη γεωοικονομική μετατόπιση από τη Δύση στην Ανατολή.

Το νέο «δράκος» στην εξίσωση: οι δασμοί Τραμπ

Οι δασμοί του Τραμπ σε εισαγόμενα αυτοκίνητα και εξαρτήματα υποτίθεται ότι στοχεύουν στην επαναφορά της παραγωγής στις ΗΠΑ και στη δημιουργία θέσεων εργασίας με υψηλούς μισθούς. Ωστόσο, είναι δύσκολο να διακρίνει κανείς κάποια συνεκτική στρατηγική πίσω από τις αντιφατικές δηλώσεις, τις τηλεοπτικού τύπου προκλήσεις και τις συνεχείς παλινωδίες – τεχνικές διαπραγμάτευσης που περισσότερο αποξενώνουν παρά πείθουν. Παρότι οι ΗΠΑ έχασαν πάνω από 600.000 θέσεις εργασίας υπό το NAFTA, οι δασμοί λειτουργούν περισσότερο ως αντιπερισπασμός με στόχο να επιβραδύνουν τη μετάβαση από τον «καφέ» (πετρέλαιο) στον «πράσινο» (ηλεκτρισμός) κόσμο. Δεν αυξάνουν τα δημόσια έσοδα, δεν επαναφέρουν τις εφοδιαστικές αλυσίδες, ούτε αναβιώνουν τη βιομηχανία που έχει μαραζώσει σε περιοχές όπως το λεγόμενο Rust Belt. Τα εργοστάσια του ενός δισεκατομμυρίου χρειάζονται σχέδιο, επενδύσεις και φορολογικά κίνητρα επί μια δεκαετία – όχι χάος, αβεβαιότητα και απώλεια εμπιστοσύνης επενδυτών και καταναλωτών.

Αυτό που απαιτείται είναι στοχεμένες φοροαπαλλαγές και επιδοτήσεις – όπως αυτές που περιλαμβάνονται στον Inflation Reduction Act του 2022, ο οποίος διέθεσε 369 δισ. δολάρια για πράσινες επενδύσεις και έχει ήδη αρχίσει να δημιουργεί θέσεις εργασίας στις ΗΠΑ στους τομείς των ΑΠΕ, της κατασκευής μπαταριών και της επεξεργασίας κρίσιμων ορυκτών. Ωστόσο, όπως συμβαίνει συχνά με την πολιτική Τραμπ, ο στόχος είναι η διχόνοια και το χάος, ώστε να προωθηθεί μια αυταρχική ατζέντα που ενισχύει τον εταιρικό έλεγχο εις βάρος της προστασίας του καταναλωτή.

ΗΠΑ: Ο πλειστηριασμός μιας υπερδύναμης – Υποδομές, Tesla, BYD και το μεγάλο ξεπούλημα

Οι αμερικανικές υποδομές –τεχνολογικές, βιομηχανικές και θεσμικές– βγαίνουν στο σφυρί στον πλειοδότη: από την προαναγγελθείσα κρατικοποιημένη πώληση του TikTok σε φίλους δισεκατομμυριούχους του Τραμπ, μέχρι τα συμβόλαια της Space-X του Έλον Μασκ, του «πρώτου κολλητού» του προέδρου. Η Starlink, θυγατρική του Μασκ, ελέγχει πλέον το 60% των 10.000 δορυφόρων που βρίσκονται σε τροχιά γύρω από τη Γη – δεν προκαλεί εντύπωση ότι οι διαστημικές εκτοξεύσεις εξαιρέθηκαν από την εκκαθάριση του DOGE με το αλυσοπρίονο. Ακολουθεί, φυσικά, ο χαρακτηρισμός της ιδιοκτησίας του Μασκ στο Μπάστροπ του Τέξας ως “free trade zone” (ζώνη ελεύθερου εμπορίου) και η απορρύθμιση της αυτόνομης οδήγησης για το στόλο ρομποταξί της Tesla – ένα project που αναβάλλεται εδώ και χρόνια.

Το δούναι και λαβείν περιλαμβάνει ακόμη και εσωτερική πληροφόρηση – όπως ένα ποστ στα social media τύπου “Good time to buy!!! DJT”, που αναρτήθηκε λίγες ώρες πριν ο Τραμπ ανακοινώσει πάγωμα των δασμών για 90 ημέρες, με χρήση του χρηματιστηριακού συμβόλου της ίδιας του της εταιρείας.

Tesla: Παράπλευρη ωφέλεια από έναν προστατευτισμό τύπου reality show

Ύστερα από τέσσερις δεκαετίες αποβιομηχάνισης και μεταφοράς παραγωγής σε φθηνές αγορές (ιδίως το Μεξικό), η Tesla βγαίνει ωφελημένη από το καθεστώς των δασμών, καθώς το 60% των εξαρτημάτων της παράγονται εντός ΗΠΑ. Όπως εξηγεί ο αναλυτής Ντάνιελ Ρέσκα της Bernstein, «η Tesla είναι ο ξεκάθαρος διαρθρωτικός νικητής» των δασμών Τραμπ, σε αντίθεση με τους «Μεγάλους Τρεις» του Ντιτρόιτ, την Ιαπωνία, τη Νότια Κορέα και τη Γερμανία, που εξαρτώνται περισσότερο από ξένες εφοδιαστικές αλυσίδες. Το να έχει κανείς την προσοχή –και τη ρητορική υποστήριξη– ενός «πολιτικού πωλητή» που μετατρέπει τον Λευκό Οίκο σε εκθεσιακό χώρο, είναι προφανώς πλεονέκτημα. Και οι χορηγοί του ανταμείβονται, σε βάρος των εγχώριων εργατών.

Ήδη η Stellantis ανακοίνωσε απώλεια 900 θέσεων εργασίας σε πέντε εργοστάσια των ΗΠΑ, ενώ η Volvo θα περικόψει 800 θέσεις σε τρεις εγκαταστάσεις. Την ίδια στιγμή, η BYD –που δεν εξάγει επιβατικά EV στις ΗΠΑ– μένει ανεπηρέαστη από τους νέους δασμούς. Όπως σημειώνει η Τζουν Γιουν των Financial Times, «η BYD έχει μονώσει τον εαυτό της από το χάος που προκαλούν οι δασμοί Τραμπ, επιλέγοντας άλλες αγορές».

Ωστόσο, οι δασμοί σε άλλα κινεζικά προϊόντα (π.χ., 145%) πλήττουν κυρίως τα φτωχότερα στρώματα των ΗΠΑ, που ψωνίζουν από αλυσίδες όπως Walmart, Home Depot και Target. Πρόκειται για μια πολιτική που τιμωρεί τη βάση του εκλογικού σώματος Τραμπ, την ώρα που επιβραβεύει εταιρείες και μεγαλοεπενδυτές.

Η αλήθεια πίσω από τον προστατευτισμό: μεταμφιεσμένη αποτυχία

Όλα αυτά εγείρουν ερωτήματα: είναι απλώς άγνοια, αποτέλεσμα μιας 40ετούς εμμονής με τους δασμούς; Ή μήπως είναι άλλο ένα κόλπο της στρατηγικής MAGA για να αποσπάσει την προσοχή από μια οικονομική αποτυχία που προσποιείται πως επαναχαράσσει την παγκόσμια αλυσίδα εφοδιασμού υπέρ μιας παραμελημένης αγροτικής Αμερικής;

Η οικονομολόγος Μαίρη Λάβλι του Peterson Institute μίλησε για «επανεκβιομηχάνιση με τον πλέον αναποτελεσματικό τρόπο». Αν ο Τραμπ ενδιαφερόταν πραγματικά για τους εργάτες, θα προσέφερε κίνητρα για εσωτερική παραγωγή και ποινές για τις εταιρείες που δεν μετακινούν την παραγωγή εντός ΗΠΑ.

Μετά από δεκαετίες νεοφιλελεύθερης εγκατάλειψης, ο Τραμπ ισχυρίζεται ότι η επιβολή φόρων σε εισαγόμενα προϊόντα θα επαναφέρει τη μεταποίηση εντός συνόρων – κάτι που ο Φαρίντ Ζακαρία του CNN χαρακτήρισε «νοσταλγική φαντασίωση». Στο βιβλίο του The Post-American World, ο Ζακαρία παρομοίασε την πτώση της Δύσης με το επαγγελματικό τένις: κάποτε υπό αμερικανική κυριαρχία, σήμερα παίζεται παντού από όλους.

Το ίδιο συμβαίνει με τις IPOs, τα επιστημονικά άρθρα και τη μεταποίηση. Σύμφωνα με το ΔΝΤ, οι ΗΠΑ θα πληγούν περισσότερο από την επιβράδυνση της παγκόσμιας ανάπτυξης, καθώς οι άλλες χώρες στρέφουν το εμπόριό τους αλλού για να αντισταθμίσουν τη μειωμένη ζήτηση από τις ΗΠΑ – χώρα που εισάγει το 25% των προϊόντων της.

Η Αμερική χωρίς παγκόσμια ηγεσία: το τίμημα των δασμών, του προστατευτισμού και της παραπλάνησης

Κανείς δεν περιμένει οι Ηνωμένες Πολιτείες να αρχίσουν ξαφνικά να ράβουν τζιν, μπλουζάκια και αθλητικά παπούτσια για όλο τον κόσμο — ούτε και πιστεύει τα εξόφθαλμα ψέματα του Τραμπ ότι «οι δασμοί μάς κάνουν πλούσιους». Αντιθέτως, οι ΗΠΑ έχουν σήμερα περισσότερα να χάσουν από ποτέ, καθώς άλλες χώρες αποφεύγουν τα αμερικανικά προϊόντα και επαναπροσδιορίζουν τις εμπορικές τους σχέσεις ως αντίδραση στον μονομερή τραμπικό «εκφοβισμό». Η αντιμετώπιση της Κίνας ως «εχθρικού εμπορικού εταίρου» σε ένα παγκόσμιο εμπορικό σύστημα που οι ίδιες οι ΗΠΑ σχεδίασαν μετατοπίζει την Κίνα προς ένα νέο οικονομικό μοντέλο, εκτός αμερικανικών αγορών και με ενίσχυση των δεσμών της με τη Νοτιοανατολική Ασία, την Ινδία και την Ευρώπη.

Μια νέα Σιδηρά Οδός χτίζεται – και εξάγει ήδη περισσότερα προς την Ευρώπη (570 δισ. δολάρια) απ’ ό,τι στις ΗΠΑ. Η παγκόσμια «τάξη βασισμένη σε κανόνες», που γεννήθηκε μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, δεν έχει πλέον την Ουάσινγκτον στο τιμόνι.

Αντί για αναγέννηση της αμερικανικής μεταποίησης, αποσταθεροποίηση του ανταγωνιστή

Η στρατηγική του Τραμπ δεν στοχεύει στην πραγματική επανεκβιομηχάνιση των ΗΠΑ αλλά στην αναστάτωση των ανταγωνιστών, όπως η Ευρωπαϊκή Ένωση, η οποία αντιδρά σπασμωδικά. Η ΕΕ είχε προτείνει μια συμφωνία τύπου “zero for zero” (καμία επιδότηση – κανένας δασμός) για τα βιομηχανικά προϊόντα πριν την επιβολή των νέων δασμών στις 2 Απριλίου – αλλά ο Τραμπ την απέρριψε ως «ανεπαρκή». Ακόμη και ο Μασκ ζήτησε την κατάργηση των δασμών ανάμεσα σε Βόρεια Αμερική και Ευρώπη – παρά το γεγονός ότι η Tesla επωφελείται από την προστατευτική πολιτική των ΗΠΑ.

Η ανησυχία της Ευρώπης για τις εξαγωγές γερμανικών αυτοκινήτων, ισπανικού ελαιόλαδου, γαλλικών και ιταλικών κρασιών ή ιρλανδικών φαρμάκων είναι υπαρκτή – και η ενότητα της ΕΕ κινδυνεύει από τις επιλεκτικές τιμωρητικές πολιτικές των ΗΠΑ. Ένα επιπλέον «έπαθλο» είναι η πίεση προς την ΕΕ να σταματήσει τις αντιμονοπωλιακές έρευνες κατά των Google, Meta, X και Apple, με βάση τον Νόμο Ψηφιακών Υπηρεσιών – νόμο βάσει του οποίου Meta και Apple έχουν ήδη τιμωρηθεί ως «gatekeepers» της αγοράς.

Από την αποσύζευξη με την Κίνα, στην αποσύζευξη… από την Αμερική

Αντί να επιβραδύνει την άνοδο της Κίνας αποσυνδέοντας την αμερικανική οικονομία από την κινεζική εξαγωγική μηχανή (που αντιπροσωπεύει το 15% των κινεζικών εξαγωγών), η «αποσύζευξη» γίνεται στην αντίθετη κατεύθυνση: ο υπόλοιπος κόσμος αποσυνδέεται από την Αμερική. Ο Τραμπ παριστάνει ότι διαπραγματεύεται ενεργά για να καθησυχάσει τις αγορές, την ώρα που το κίνημα “Anything but America” (ΑΒΑ) κερδίζει έδαφος — ξεκινώντας από τον Καναδά και εξαπλούμενο παγκοσμίως, με καταναλωτές να αποφεύγουν συνειδητά τα αμερικανικά προϊόντα ή να τα τοποθετούν ανάποδα στα ράφια των σούπερ μάρκετ ως συμβολική πράξη διαμαρτυρίας.

Η ΕΕ, η Κίνα και άλλοι εμπορικοί εταίροι είναι οι κύριοι ωφελημένοι από τον τραμπικό απομονωτισμό. Η αναδιοργάνωση του παγκόσμιου εμπορίου χωρίς τις ΗΠΑ συνιστά ένα ολέθριο αυτογκόλ για την Ουάσινγκτον, καθώς οι αμερικανικές εταιρείες αντιπροσωπεύουν το 40% των 50 μεγαλύτερων του κόσμου και το 36% των 100 μεγαλύτερων (βάσει πωλήσεων, κερδών, περιουσιακών στοιχείων και κεφαλαιοποίησης, σύμφωνα με το Forbes).

Το “Trump’s Medicine Show” σκοτώνει τον ασθενή, καθώς το παγκόσμιο εμπόριο προχωρά – χωρίς την Αμερική.

ΗΠΑ: Το τίμημα της ιδεολογικής δασμολαγνείας – Ο Τραμπ, οι καταναλωτές, η Tesla και το αδιέξοδο της “Amexit”

Η σκληρή συμβουλή του Τραμπ προς τους Αμερικανούς να «κρατήσουν γερά» (hang tough) μπορεί να ακούγεται άνετη για εκατομμυριούχους, αλλά είναι αβάσταχτη για τον μέσο πολίτη, καθώς οι τιμές εκτοξεύονται και οι θέσεις εργασίας χάνονται. Ένας δασμός 25% σε ένα αυτοκίνητο των $100.000 δεν θα αποτρέψει έναν πλούσιο από την αγορά — θα τιμωρήσει όμως όλους τους υπόλοιπους. Οι δασμοί Τραμπ αναμένεται να αυξήσουν κατά $5.000 τις ετήσιες καταναλωτικές δαπάνες του μέσου Αμερικανού, κατά $5.000 τις τιμές των αυτοκινήτων και κατά $11.000 τις τιμές των νέων κατοικιών.

Οι αγρότες πλήττονται καθώς η Κίνα στρέφεται στη Βραζιλία για προμήθεια σόγιας – προϊόν στο οποίο οι ΗΠΑ κάλυπταν το 50% των αναγκών. Τα ξενοδοχεία στις ΗΠΑ υποφέρουν, αφού οι Καναδοί και άλλοι ξένοι τουρίστες προτιμούν άλλους προορισμούς – οι επισκέψεις στις ΗΠΑ έχουν μειωθεί ήδη κατά 40%. Οι φτωχότερες οικογένειες πληρώνουν ακριβότερα για τα πάντα: από τα παιχνίδια των Χριστουγέννων (που πλέον ξεπερνούν τις «δυνάμεις του Άγιου Βασίλη») μέχρι τα iPhone της Apple, τα PlayStation της Sony και τα laptops της Dell. Η Κίνα μάλιστα ακύρωσε την παραγγελία 50 αεροσκαφών της Boeing – αξίας $55 εκατομμυρίων το καθένα.

Τα δομικά προβλήματα του καπιταλισμού τύπου reality show

Οι δασμοί Τραμπ έφεραν στην επιφάνεια τις εγγενείς αδυναμίες του απορυθμισμένου καπιταλισμού και της μονοπρόσωπης εκτελεστικής εξουσίας. «Αντεπιτεθείτε ή διαπραγματευτείτε;» – μοιάζει περισσότερο με σλόγκαν από ριάλιτι σόου. Ο Τραμπ ίσως κερδίζει τηλεθέαση στο Fox News, αλλά χάνει το υπόλοιπο κοινό με την προσπάθεια να ξανασυστήσει τις ΗΠΑ ως φθηνό «chop shop» (εργοστάσιο αποσυναρμολόγησης). Ο τηλεοπτικός ευαγγελιστής του “εγώ πρώτα” βρίσκεται σε πόλεμο με ολόκληρο τον κόσμο για να προωθήσει την αχαλίνωτη ατζέντα της “Amexit” – μια πολιτική αποσύνδεσης με βασικά χαρακτηριστικά την απουσία εργατικών δικαιωμάτων, τη φοροελάφρυνση των πλουσίων και την απορρύθμιση σε κάθε επίπεδο.

Η λαϊκίστικη ρητορική εντυπωσιάζει μόνο όσους θεωρούν πως η υποβαθμισμένη, υπεραπλουστευτική και βαθιά αντικοινωνική σκέψη του Τραμπ είναι φάρμακο για τα δεινά του κόσμου. Ακόμη και οι υποστηρικτές του στο Ρεπουμπλικανικό Κόμμα θα έπρεπε πλέον να αναγνωρίζουν ότι πρόκειται για έναν ακραίο ελιτιστή και νεοφιλελεύθερο, που μόνο κατ’ όνομα είναι Ρεπουμπλικανός – τον ίδιο όρο RINO (“Republican in Name Only”) που χρησιμοποιεί για να κοροϊδέψει τους εσωκομματικούς του αντιπάλους.

Ούτε εργατικό κράτος, ούτε “America First” – μόνο “Oligarchy First”

Ο στόχος δεν είναι η αναδόμηση μιας διαλυμένης Αμερικής αλλά η περαιτέρω κατεδάφισή της ώστε να λειτουργεί ως μια ελεύθερη οικονομική ζώνη για τα συμφέροντα των λίγων. Όχι “America First”, αλλά “Moneyed Class First”: μια κλειστή οικονομική ελίτ που εκμεταλλεύεται εργαζομένους, περιβάλλον και κοινότητες χωρίς να προσφέρει προστασία ή προοπτική. Ο Τραμπ είναι ο αρχηγός των RINO, προσποιούμενος ότι υπηρετεί τα συμφέροντα της εργατικής τάξης.

Πετρέλαιο ή Tesla; Ο Μασκ, οι δασμοί και το πολιτικό αδιέξοδο

Με δεδομένη τη στενή του σχέση με τον Έλον Μασκ, είναι τελικά ο Τραμπ υπέρ των υδρογονανθράκων ή των EVs; Πώς μπορούν να συνυπάρξουν τα συνθήματα “Drill, baby drill” του Τραμπ με το “Gasmobiles are so yesterday” του Μασκ; Μπορεί το νέο, δεξιό φιλοτεχνολογικό κοινό του Μασκ να αντισταθμίσει την καταρρέουσα Tesla και τη φθορά της αμερικανικής καινοτομίας;

Η απάντηση είναι μάλλον αρνητική: ούτε το 50% ετήσιας αύξησης στις πωλήσεις της Tesla επετεύχθη, ούτε διατηρήθηκε η αμερικανική κυριαρχία στην ηλεκτροκίνηση ή την πετρελαϊκή δύναμη. Τουλάχιστον η ζήτηση φαίνεται να επιβραδύνεται – αν και δεν είναι σαφές ποιος θα βγει κερδισμένος από το κενό που δημιουργείται.

ΗΠΑ, Τραμπ και το τέλος της παγκόσμιας ηγεμονίας – Η στροφή στην ηλεκτροκίνηση και το μετα-αμερικανικό μέλλον

Μέσα στην κλιματική κρίση και την έξαρση της ρύπανσης, η επιβράδυνση και η μείωση της ζήτησης για πετρέλαιο είναι καλό νέο για τον πλανήτη. Δεν ήταν αυτή η πρόθεση του Τραμπ – το αντίθετο μάλιστα – αλλά τα αποτελέσματα δείχνουν αλλού: η επιβράδυνση της ανάπτυξης ευνοεί τη βιωσιμότητα. Κατά την ορκωμοσία του τον Ιανουάριο, ο Τραμπ υποσχέθηκε στους Αμερικανούς ότι θα μπορούν να «αγοράζουν το αυτοκίνητο της επιλογής τους». Στην πράξη, η επιλογή γίνεται κάθε μέρα πιο απλή: η ηλεκτροκίνηση κυριαρχεί. Ήδη η Καλιφόρνια έχει περισσότερους φορτιστές EV από βενζινάδικα. Και η Κίνα, με 1,4 δισ. κατοίκους, θα επωφεληθεί περισσότερο από την τεχνολογική ηγεμονία της – προσφέροντας τελικά φθηνότερα EVs σε καταναλωτές όλου του κόσμου.

Μασκ, BYD και η αποδόμηση του καπιταλισμού

Όταν κοπάσει η σκόνη από τα «τραμπικά τσίρκα», ίσως αναγνωρίσουμε ότι ο Έλον Μασκ –παρά τις πολιτικές του ακροβασίες– συνέβαλε στο να αμφισβητηθούν τα θεμέλια του παραδοσιακού καπιταλισμού. Μαζί με την Tesla, και έπειτα την BYD, άνοιξαν τον δρόμο για ένα νέο μέλλον. Στην Ασία, ηλεκτρικά ποδήλατα, μοτοσικλέτες και σκούτερ αντικαθιστούν βενζινοκίνητα οχήματα – σε αγορές με ασφυκτική ρύπανση και υψηλές τιμές καυσίμων. Όπως η Ιαπωνία κυριάρχησε στα ηλεκτρονικά τον 20ό αιώνα, έτσι και η Κίνα κυριαρχεί στην αυτοκινητοβιομηχανία του 21ου. Η Tesla έχασε τον αγώνα του προσιτού οχήματος και οι ΗΠΑ χάνουν τον παγκόσμιο ηγετικό ρόλο τους.

Ο Τραμπ (άθελά του) ανοίγει τον δρόμο για το τέλος των υδρογονανθράκων

Ο προστατευτισμός του Τραμπ, οι δασμοί, η παραπληροφόρηση και η ακραία ιδεολογική πόλωση αποδομούν τον παραδοσιακό πετρελαϊκό κόσμο. Η μετάβαση EV vs gasmobiles πλησιάζει στο 50-50 – οι τιμές πέφτουν, η υποδομή φόρτισης βελτιώνεται, οι μπαταρίες είναι πιο ισχυρές, φθηνότερες και ανθεκτικές. Το μεγαλύτερο μέρος της φόρτισης γίνεται ακόμα στο σπίτι, αλλά όσοι μετακινούνται δεν έχουν πλέον λόγο να ανησυχούν. Όταν ολοκληρωθεί το αμφίδρομο ηλεκτρικό δίκτυο (bi-directional grid) και οι μπαταρίες γίνουν οικιακός εξοπλισμός, θα αποχαιρετήσουμε το πετρέλαιο – μια νίκη για τον πολίτη και το πορτοφόλι του.

Από το America First στο “Oligarchy First” – και η Αμερική εκτός παιχνιδιού

Αντί να αναδομήσει την Αμερική, ο Τραμπ τη διαλύει περισσότερο: με υπερμείωση του κράτους, δασμολογικές εμμονές, και ιδεολογικές ψευδαισθήσεις. Δεν πρόκειται για “America First”, αλλά για έναν ελιτισμό που εξυπηρετεί τους ολίγους – χωρίς προστασία για εργαζομένους, κοινότητες ή περιβάλλον. Οι πολιτικές του Τραμπ προβάλλονται ως προσπάθεια κατά της «υπερβολικής κυβερνητικής παρέμβασης», ενώ στην πραγματικότητα λειτουργούν ως νεοφιλελεύθερη απορρύθμιση τύπου “Wild West”, όπου ο ισχυρός αγοράζει και πουλάει χωρίς φραγμούς.

Αντί να ενισχύσει τη θέση της Αμερικής, ο Τραμπ θα καταγραφεί στην Ιστορία ως “The Man Who Tried to Sell the World (and failed miserably)” – ένας πρόεδρος που αντί να ενδυναμώσει το κράτος, το παρέδωσε προς εκποίηση.

Το μέλλον: Κίνα, ΑΠΕ, και ένας πιο ήσυχος κόσμος

Η αυριανή καταναλωτική κουλτούρα δεν θα καθορίζεται από το χάος της Αμερικής αλλά από την τεχνολογική υπεροχή της Κίνας και τη στροφή στις ΑΠΕ. Οι επόμενες αμερικανικές εκλογές ίσως αποκαταστήσουν λίγη αξιοπρέπεια και σταθερότητα, αλλά η κάθοδος των ΗΠΑ έχει ήδη ξεκινήσει. Και ίσως είναι καλό αυτό: ο κόσμος του αύριο θα είναι καθαρότερος, πιο πράσινος και πιο ήσυχος.

Ο John K. White, πρώην λέκτορας φυσικής και εκπαίδευσης στο University College Dublin και στο Πανεπιστήμιο του Οβιέδο. Είναι ο συντάκτης της υπηρεσίας ειδήσεων για την ενέργεια E21NS και συγγραφέας των βιβλίων The Truth About Energy: Our Fossil-Fuel Addiction and the Transition to Renewables (Cambridge University Press, 2024) και Do The Math!: On Growth, Greed, and Strategic Thinking (Sage, 2013). Μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί του στη διεύθυνση: [email protected]

counterpunch.org

του Παντελή Σαββίδη

Η είδηση λέει ότι ο πρόεδρος της Επιτροπής Νομικών Υποθέσεων στην Ευρωβουλή και βουλευτής από τη Βουλγαρία Ιλχάν Κιουτσούκ ενημέρωσε επίσημα την Ευρωπαϊκή Επιτροπή για το μπλοκάρισμα, από ελληνικής πλευράς, του εντελώς ολοκληρωμένου μεθοριακού σταθμού «Ρούντοζεμ – Ξάνθη».
Και ζήτησε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή να εκτιμήσει ότι το μπλοκάρισμα παραβιάζει τις δεσμεύσεις σχετικά με τον Κώδικα των συνόρων του Σένγκεν και να λάβει άμεσα μέτρα για την απομάκρυνση των εμποδίων.
«Είναι απαράδεκτο στην ενωμένη Ευρώπη και τον Χώρο Σένγκεν να χτίζονται φράχτες, εκεί όπου πρέπει να υπάρχουν γέφυρες συνεργασίας. Η Βουλγαρία έχει εκπληρώσει τις δεσμεύσεις της πριν από μήνες. Αναμένω από την Κομισιόν γρήγορα μέτρα, που να εγγυηθούν το δικαίωμα ελεύθερης κυκλοφορίας των ευρωπαίων πολιτών και των εμπορευμάτων», αναφέρει ο Ιλχάν Κιουτσούκ.
Έχει δίκαιο ο Βούλγαρος ευρωβουλευτής. Το μόνο επιχείρημα που θα μπορούσε να έχει η Αθήνα είναι ότι δεν θέλει επικοινωνία των δύο πλευρών της Ροδόπης για ευνόητους λόγους αλλά το επιχείρημα αυτό δεν ισχύει από την στιγμή που οι ελληνικές κυβερνήσεις παραδόθηκαν στην Τουρκία. Άλλωστε, στην Ε.Ε. τέτοιες νοοτροπίες είναι απαράδεκτες.
Όπως απαράδεκτος είναι ο αθηναϊκός συγκεντρωτισμός που φθάνει στα όρια του ολοκληρωτισμού.
Όπως έγραψα και άλλη φορά το αυστηρό μεταπολιτευτικό νομικό σύστημα της Ελλάδας αποδομήθηκε και έγινε δημοκρατικότερο και ανθρωπινότερο από τη συμμετοχή στην ευρωπαϊκή ενοποίηση. Και εν πολλοίς η Ευρώπη έχει συμβάλει στην διατήρηση της ακεραιότητας της χώρας (όχι στρατιωτικά).

Τελευταία, χάρη στην Ε.Ε. παρουσιάσθηκε ο Θαλάσσιος Χωροταξικός Σχεδιασμός.
Είναι καιρός οι Βρυξέλλες να πιέσουν την Αθήνα να χαλαρώσει τον συγκεντρωτισμό της διότι πνίγει και καταστρέφει την ελληνική περιφέρεια.
Κίνδυνος από το άνοιγμα της διάβασης στη Ροδόπη δεν υπάρχει. Το μόνο που υφίσταται είναι η προσπάθεια της Αθήνας να πνίξει ό,τι κινείται εκτός της περιφέρειας πρωτευούσης.
Υποστηρίζουμε το βουλγαρικό αίτημα και περιμένουμε από τις Βρυξέλλες να νουθετήσουν την Αθήνα. Εκεί φθάσαμε!!!