Αρχική Blog Σελίδα 781

Ὤ, τί κόσμος μπαμπᾶ!

0

Ὁ Μέρτς κλείνει τά σύνορα καί ἀναστέλλει τήν Συνθήκη τοῦ Δουβλίνου – Ὁ Τράμπ συμφωνεῖ μέ τόν Στάρμερ γιά τούς δασμούς, ἐνῷ ἡ Κομμισσιόν ἑτοιμάζεται γιά σύγκρουση – Ἡ Οὐκρανία ἐγκαταλείπει τό δολλάριο, κηρύσσει στάση πληρωμῶν καί φορτώνει τό χρέος της στήν Εὐρώπη

ΠΥΡΓΟ τῆς Βαβέλ θυμίζει ἡ Δύσις, μέ τήν Εὐρώπη νά διχάζεται καί ἐπισήμως μετά τήν ἀπόφαση τοῦ Γερμανοῦ Καγκελλαρίου Φρῆντριχ Μέρτς νά κλείσει τά σύνορα τῆς χώρας του ἐνῷ παραλλήλως ἀναγεννᾶται συμμαχία ΗΠΑ – Βρεταννίας θέτοντας τήν ΕΕ στό περιθώριο. Ἐθνική κατάσταση ἐκτάκτου ἀνάγκης θά κηρύξει ὁ νέος Καγκελλάριος, προκειμένου νά ἐπιβληθοῦν μόνιμοι ἔλεγχοι στά χερσαῖα σύνορα τῆς Γερμανίας, σύμφωνα μέ ἀποκαλυπτικό δημοσίευμα τῆς «Welt».

Ἡ κυβέρνησις θέλει νά ἐνεργοποιήσει τό ἄρθρο 72 τῆς Συνθήκης τοῦ Δουβλίνου γιά τήν λειτουργία τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως, ἀναστέλλοντας τόν Κανονισμό τῆς Συνθήκης, μέ στόχο τήν ἐπιβολή μόνιμων αὐστηρῶν ἐλέγχων στά σύνορα καί τήν ἐπί τόπου ἀπόρριψη αἰτούντων ἄσυλο. Ἄν καί δέν ἔχει ἀνακοινωθεῖ τό πότε ἀκριβῶς θά τεθεῖ σέ ἐφαρμογή ἡ «ἐθνική κατάστασις ἐκτάκτου ἀνάγκης», ὅπως ὅλα δείχνουν, θά εἶναι μέ τήν μορφή τοῦ κατεπείγοντος. Ἤδη ὁ νέος Ὁμοσπονδιακός Ὑπουργός Ἐσωτερικῶν Ἀλεξάντερ Ντόμπριντ (CSU), μέ τήν ἀνάληψη τῶν καθηκόντων του, διέταξε τήν ἀπόρριψη αἰτούντων ἄσυλο στά γερμανικά σύνορα, ἀνατρέποντας τήν ἀπόφαση τοῦ 2015, μέ τήν ὁποία ἐπετρέπετο ἡ εἴσοδος σέ μετανάστες ἀπό ἀσφαλεῖς τρίτες χῶρες ἐφ’ ὅσον ὑπέβαλαν αἴτηση ἀσύλου. Μέ ἐπιστολή του διευκρίνισε στίς Ἀρχές ὅτι «μπορεῖ νά ἀπαγορευτεῖ ἡ εἴσοδος σέ αἰτοῦντες ἄσυλο» καί ὡς ἐξαιρέσεις ἀνέφερε τά «εὐάλωτα ἄτομα», ἐπί παραδείγματι, τίς ἐγκύους.

Ὡστόσο, ἡ κυβέρνησις προέβη σέ μιά γενικόλογη διάψευση, ἡ ὁποία ἁπλά ἀναφέρει ὅτι «ἡ κυβέρνησις Μέρτς δέν θά ἔκανε κάποια ἐνέργεια, ἡ ὁποία θά προκαλοῦσε ἔντονες ἀντιδράσεις τόσο στό ἐσωτερικό τῆς Γερμανίας ὅσο καί στούς κόλπους τῆς ΕΕ» χωρίς ὅμως νά ἑστιάζει σέ λεπτομέρειες. Προεκλογικῶς ὁ Μέρτς ἐπανειλημμένως εἶχε τονίσει ὅτι τό μεταναστευτικό θά εἶναι στήν κορυφή τῶν προτεραιοτήτων του καί ὅτι θά λάβει μέτρα ἤδη ἀπό τήν πρώτη μέρα τῆς θητείας του. Κατά μία ἔννοια, ὁ Μέρτς ἀντιγράφει τούς γρήγορους ρυθμούς τοῦ Προέδρου τῶν ΗΠΑ εἰς ὅ,τι ἀφορᾶ τό μεταναστευτικό.

Ὡστόσο, ὁ Τράμπ συνεχίζοντας νά θέτει τήν ΕΕ στό περιθώριο, ἔστρεψε τό βλέμμα του στήν Βρεταννία, μέ τήν ὁποία συνεφώνησε τήν ὁριστική διευθέτηση τῶν δασμῶν. Οἱ τελικές λεπτομέρειες θά ὁλοκληρωθοῦν τίς ἑπόμενες ἑβδομάδες, ἀλλά τό βέβαιον εἶναι ὅτι διατηροῦνται σέ ἰσχύ οἱ δασμοί 10% στά προϊόντα τά ὁποῖα εἰσάγονται ἀπό τήν Βρεταννία. Συγκεκριμένα, τό Λονδῖνο μειώνει τούς δικούς της δασμούς στό 1,8% ἀπό 5,1%, ἐνῷ θά παράσχει μεγαλύτερη πρόσβαση σέ ἀμερικανικά προϊόντα. Οἱ δασμοί τῶν ΗΠΑ στά βρεταννικά αὐτοκίνητα μειώνονται ἄμεσα ἀπό 27,5% σέ 10% – μέ ποσόστωση 100.000 βρεταννικῶν αὐτοκινήτων, σχεδόν τό σύνολο τῶν ἐξαγωγῶν τοῦ Ἡνωμένου Βασιλείου πέρυσι.

Σέ χάλυβα καί ἀλουμίνιο μειώνονται στό μηδέν. Ἐξ ἄλλου ἡ συμφωνία περιλαμβάνει ηὐξημένη πρόσβαση δισ. δολλαρίων γιά τίς ἀμερικανικές ἐξαγωγές, ἰδίως στόν τομέα τῆς γεωργίας (εἰδικά στό ἀμερικανικό βοδινό κρέας), ἀλλά καί τήν αἰθανόλη. Ἐπίσης περιλαμβάνονται στήν συμφωνία ἀμερικανικά χημικά καί μηχανήματα. Ἡ συμφωνία εἶναι «ἐξαιρετικά καλή» καί γιά τίς δύο χῶρες, δήλωσε μεταξύ ἄλλων ὁ Τράμπ, καθώς θά ἐπιτραπεῖ ἡ ἐξαγωγή ἀγαθῶν τά ὁποῖα δέν ἦταν προηγουμένως διαθέσιμα στήν Βρεταννία. Τόνισε ἀκόμη ὅτι τά σχέδια «θά εὐθυγραμμίσουν τό Ἡνωμένο Βασίλειο μέ τίς Ἡνωμένες Πολιτεῖες ὡς πρός τήν οἰκονομική ἀσφάλεια.» Ὁ Στάρμερ ἀνέφερε ὅτι ἡ συμφωνία θά ἐνισχύσει τό ἐμπόριο μεταξύ τῶν δύο χωρῶν καθώς καί ὅτι εἶναι ἡ Ἡμέρα τῆς Νίκης στήν Εὐρώπη (VE Day).

Ἡ Εὐρωπαϊκή Ἐπιτροπή ἀπό τήν πλευρά της παρουσίασε μία λίστα ἐμπορικῶν ἀντιμέτρων, τά ὁποῖα στοχεύουν ἀμερικανικά προϊόντα συνολικῆς ἀξίας 95 δισ. εὐρώ, ὡς ἀπάντησις στούς δασμούς τοῦ Τράμπ, σέ περίπτωση ὅπου οἱ διαπραγματεύσεις ἀποτύχουν.

Ἐν τῷ μεταξύ, μέ δεδομένο ὅτι τό δημόσιο χρέος τῆς Οὐκρανίας πλησιάζει τό 100% τοῦ ΑΕΠ, ὁ Ὑπουργός Οἰκονομικῶν τῆς χώρας, Σερχί Μαρτσένκο, ἀπεκάλυψε χωρίς περιστροφές τό νέο του «σχέδιο»: νά μήν πληρωθοῦν ποτέ τά δανεικά. Δήλωσε χαρακτηριστικῶς ὅτι τό μεγαλύτερο μέρος τοῦ χρέους ἀπεκτήθη ἐν καιρῷ πολέμου καί μέ εὐνοϊκούς ὅρους ἀπό τούς ἑταίρους. Βάσει λοιπόν τοῦ σκεπτικοῦ του, οἱ ἑταῖροι μποροῦν νά περιμένουν ἐς ἀεί.

Γιά τήν ἀκρίβεια, τόνισε ὅτι γιά τά ἑπόμενα 30 χρόνια δέν προβλέπεται ἀποπληρωμή. Τό χρέος τῆς Οὐκρανίας ἕως τόν Σεπτέμβριο τοῦ 2024 ἀνήρχετο στά 155,7 δισεκατομμύρια δολλάρια, ἐκ τῶν ὁποίων ἄνω τῶν 112 δισεκατομμυρίων ἀφοροῦν ἐξωτερικό χρέος. Δηλαδή, στήν πλειονότητά του ἀφορᾶ κονδύλια τά ὁποῖα προήρχοντο ἀπό τό ἐξωτερικό, τό ὁποῖο σημαίνει ἀπό τούς φορολογουμένους τῆς Δύσεως καί κυρίως τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως. Ἐν ὀλίγοις, ἡ Οὐκρανία ἔχει κτιστεῖ οἰκονομικά καί στρατιωτικά σχεδόν ἀποκλειστικά πάνω στήν γενναιοδωρία τῆς Δύσεως. Συμφώνως πρός ἀναλύσεις, οἱ ὁποῖες διεξήχθησαν μεταξύ 2022 καί 2024, περίπου τό 90% τῶν δημόσιων δαπανῶν της ἐκαλύφθη ἀπό ἐξωτερική βοήθεια. Ἡ δήλωσις τοῦ Ὑπουργοῦ Οἰκονομικῶν δέν εἶναι ἁπλά μία ἔνδειξις οἰκονομικῆς δυσπραγίας ἀλλά ἕνα σαφές μήνυμα πρός τούς Εὐρωπαίους πολῖτες: «Ἐμεῖς θά πάρουμε τά χρήματά σας, ἀλλά μήν περιμένετε νά σᾶς ἐπιστραφοῦν». Σέ συνδυασμό μέ τήν συνεχιζόμενη ἀπαίτηση γιά στρατιωτική καί πολιτική ὑποστήριξη, ἡ στάσις αὐτή ἐντείνει τήν συζήτηση γιά τό κατά πόσον ἡ Εὐρώπη ἐξυπηρετεῖ πραγματικά τά δικά της συμφέροντα ἤ λειτουργεῖ ὡς οἰκονομικός αἱμοδότης ἑνός κράτους, τό ὁποῖο δέν δεικνύει καμμία πρόθεση νά καταστεῖ αὔταρκες.

Παραλλήλως, ἐτέθη ἐπί τάπητος ἡ ἀντικατάστασις τοῦ δολλαρίου μέ τό εὐρώ ὡς σημεῖο ἀναφορᾶς γιά τό ἐθνικό της νόμισμα, ἐν ὄψει προσδοκιῶν γιά στενότερους δεσμούς μέ τήν ΕΕ. Ὁ διοικητής τῆς Κεντρικῆς Τραπέζης τῆς Οὐκρανίας Ἀντρέι Πάϋσνεγυ δήλωσε χαρακτηριστικῶς ὅτι «ἡ ἐνίσχυσις τοῦ ρόλου τῆς ΕΕ στήν βελτίωση τῶν ἀμυντικῶν μας δυνατοτήτων, ἡ μεγαλύτερη μεταβλητότητα στίς παγκόσμιες ἀγορές καί ἡ πιθανότης κατακερματισμοῦ τοῦ παγκόσμιου ἐμπορίου ἀναγκάζουν τήν Κεντρική Τράπεζα νά ἐπανεξετάσει ἄν τό εὐρώ θά πρέπει νά ἀποτελεῖ τό νόμισμα ἀναφορᾶς γιά τήν οὐκρανική γρίβνα ἀντί γιά τό δολλάριο.»

Προφανῶς καί ἡ Οὐκρανία «βλέπει» τήν ἔνταξή της στήν Εὐρωπαϊκή Ἕνωση ὡς τήν λύση γιά τήν οἰκονομική καί στρατιωτική της ἀσφάλεια. Εἰδικά δέ, μετά τήν ἐκλογή τοῦ Ντόναλντ Τράμπ καί τήν ἀποστασιοποίηση στόν τομέα τῆς ἀσφαλείας, τόσο ἀπό τήν Εὐρώπη ὅσο καί ἀπό τήν Οὐκρανία.

Ὡστόσο, τό Οὐκρανικό Κοινοβούλιο ἐπικύρωσε τήν συμφωνία Κιέβου – Οὐάσιγκτων γιά τήν προνομιακή πρόσβαση τῶν ΗΠΑ στούς φυσικούς πόρους τῆς χώρας. Συνολικῶς 338 βουλευτές ψήφισαν ὑπέρ τῆς ἐπικυρώσεως ἐνῷ εἶναι ἀξιοσημείωτο ὅτι κανείς δέν ψήφισε κατά. Ἡ ὑπουργός Οἰκονομικῶν Γιούλια Σβιριντένκο τόνισε μεταξύ ἄλλων ὅτι ἡ ὑπογραφή τῆς συμφωνίας θά μποροῦσε νά ἀνοίξει τόν δρόμο γιά νά λάβει τό Κίεβο νέα ἀμερικανική στρατιωτική βοήθεια, ὥστε νά ἀποκρούσει τήν ρωσσική εἰσβολή. Σημειώνεται ὅτι ἡ συγκεκριμένη συμφωνία δέν περιλαμβάνει σαφεῖς ἐγγυήσεις ἀσφαλείας. Ἐπίσης, ἡ συμφωνία δέν περιέχει καμμία ἀναφορά γιά χρέη τῆς Οὐκρανίας πρός τίς Ἡνωμένες Πολιτεῖες, ἀλλά ἡ ἐφαρμογή της θά ἐπιτρέψει καί στίς δύο χῶρες νά ἐπεκτείνουν τό οἰκονομικό τους δυναμικό μέσῳ ἰσότιμης συνεργασίας καί ἐπενδύσεων. Σέ κάθε περίπτωση, ἡ συμφωνία ἔχει ὁρίζοντα δεκαετιῶν, ὁπότε ἡ Οὐάσιγκτων θά βγεῖ τελικῶς κερδισμένη ἀπό τήν στήριξη πού προσέφερε στήν Οὐκρανία ἀπό τήν ἀρχή τοῦ πολέμου. Σέ ἀντίθεση μέ τίς Βρυξέλλες, ὅπου στό τέλος θά εἶναι ὁ μεγάλος χαμένος.

estianews.gr

Πού θα οδηγήσει η ρήξη Τραμπ-Νετανιάχου;

1

Του Παντελή Σαββίδη

Κίεβο: Ξεκίνησε η Σύνοδος της Συμμαχίας των Προθύμων -Απειλούν τη Μόσχα με επιπλέον κυρώσεις αν δεν δεχθεί εκεχειρία 30 ημερών

0

 

Η «Συμμαχία των Προθύμων» συνεδριάζει στο Κίεβο -Φωτογραφία: Ludovic Marin, Pool Photo via AP
10/05/2025  11:06  UPD: 10/05/2025  12:45
Ξεκίνησε στο Κίεβο η Σύνοδος Κορυφής της Συμμαχίας των προθύμων με στόχο να επιτευχθεί εκεχειρία 30 ημερών στον πόλεμο Ρωσίας-Ουκρανίας.

Μακρόν, Στάρμερ, Μερτς και Τουσκ συμμετέχουν μαζί με τον Ζελένσκι σε διαδικτυακή διάσκεψη με άλλους ηγέτες της «συμμαχίας των προθύμων», των δυτικών χωρών –κυρίως ευρωπαϊκών– που είναι έτοιμες να προσφέρουν «εγγυήσεις ασφαλείας» στην Ουκρανία. Ανάμεσα στους ηγέτες που συμμετέχουν στην Σύνοδο Κορυφής διαδικτυακά, είναι ο Έλληνας Πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης.

 

Ο Γάλλος πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν, ο Γερμανός καγκελάριος Φρίντριχ Μερτς και ο Βρετανός πρωθυπουργός Κιρ Στάρμερ έφτασαν σήμερα το πρωί στο Κίεβο προκειμένου να εκφράσουν από κοινού με τον Πολωνό πρωθυπουργό Ντόναλντ Τουσκ τη στήριξή τους προς την Ουκρανία και να ζητήσουν από τη Ρωσία να δεχθεί «πλήρη και άνευ όρων» εκεχειρία 30 ημερών.

Η «Συμμαχία των Προθύμων» συνεδριάζει στο Κίεβο -Φωτογραφία: Ludovic Marin, Pool Photo via AP

Οι τρεις ηγέτες βγήκαν μαζί από το τρένο που τους μετέφερε στο Κίεβο από την Πολωνία και πρόκειται να συναντηθούν αργότερα σήμερα με τον Ουκρανό πρόεδρο Βολοντίμιρ Ζελένσκι και τον Τουσκ.

 

Η επίσκεψη των ηγετών της Γαλλίας, της Γερμανίας, της Βρετανίας και της Πολωνίας απαντά, συμβολικά, στους εορτασμούς που πραγματοποιήθηκαν χθες Παρασκευή στη Μόσχα για την επέτειο των 80 ετών από τη νίκη επί της ναζιστικής Γερμανίας παρουσία του Ρώσου προέδρου Βλαντίμιρ Πούτιν και περίπου 20 ξένων ηγετών, ανάμεσά τους ο Κινέζος πρόεδρος Σι Τζινπίνγκ.

 

«Συνεχίζουμε να αυξάνουμε τη στήριξή μας στην Ουκρανία. Εντείνουμε την πίεσή μας στη ρωσική πολεμική μηχανή μέχρις ότου η Ρωσία να δεχθεί μια εκεχειρία που θα διαρκέσει», τόνισαν σε χθεσινή, κοινή τους ανακοίνωση οι τέσσερις ηγέτες.

Οι Ευρωπαίοι ηγέτες μετέβησαν στο Κίεβο ενισχυμένοι από την έκκληση του Αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος πίεσε την Πέμπτη τη Ρωσία να δεχθεί «άνευ όρων εκεχειρία διάρκειας 30 ημερών», ενώ απείλησε τη Μόσχα με νέες κυρώσεις σε περίπτωση που αρνηθεί.

Η Ρωσία, που αυτή τη στιγμή ελέγχει το 20% του ουκρανικού εδάφους, «υπεκφεύγει, θέτει όρους, κερδίζει χρόνο και συνεχίζει τον πόλεμο εισβολής της», κατήγγειλε ο Μακρόν σε ανάρτησή του στο Χ σήμερα, λίγο πριν φτάσει στο Κίεβο.

 

Ο Γάλλος πρόεδρος επανέλαβε την απειλή του για νέες κυρώσεις «πολύ πιο σκληρές» εις βάρος της Ρωσίας, αν αυτή αρνηθεί να αποδεχθεί μια εκεχειρία, σύμφωνα με συνέντευξή του στα γαλλικά τηλεοπτικά δίκτυα TF1 και LCI που πραγματοποιήθηκε στο τρένο το οποίο τον μετέφερε στο Κίεβο.

Παράλληλα ο Μακρόν ζήτησε τη διεξαγωγή «άμεσων διαπραγματεύσεων» μεταξύ της Ουκρανίας και της Ρωσίας. Στην περίπτωση που ισχύσει εκεχειρία 30 ημερών «ξεκινάμε άμεσες συνομιλίες Ουκρανίας- Ρωσίας. Εμείς είμαστε έτοιμοι να βοηθήσουμε», διαβεβαίωσε.

Μερτς: Θα σκληρύνουν πολύ οι κυρώσεις αν η Ρωσία αρνηθεί
Αντίστοιχη ήταν η αντίδραση και του Γερμανού καγκελαρίου ο οποίος επίσης απείλησε τη Μόσχα ότι «θα σκληρύνουν πολύ οι κυρώσεις» εις βάρος της, αν αρνηθεί την εκεχειρία, σε συνέντευξή του στην εφημερίδα Bild.

Αν το Κρεμλίνο αρνηθεί, «τότε θα σκληρύνουν πολύ οι κυρώσεις και θα συνεχιστεί η μαζική βοήθεια προς την Ουκρανία. Στο πολιτικό σκέλος, φυσικά, αλλά και στο οικονομικό και πολιτικό», τόνισε ο Μερτς.

Ο Φρίντριχ Μερτς δεν απέκλεισε ακόμη και το ενδεχόμενο απευθείας συνάντησής του με τον Βλαντίμιρ Πούτιν, «εάν προκύψει ανάγκη, εάν αυτό θα βοηθούσε στον τερματισμό του πολέμου».

«Το μήνυμά μας είναι: Είμαστε εδώ μαζί. Ταυτόχρονα, με το ίδιο μήνυμα, υποστηρίζουμε την Ουκρανία, σε συντονισμό με την αμερικανική κυβέρνηση, με τον Ντόναλντ Τραμπ. Ζητάμε 30ήμερη κατάπαυση του πυρός ώστε να μπορέσουν να προετοιμαστούν οι ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις. Τώρα η μπάλα είναι στο γήπεδο του Πούτιν. Εκείνος πρέπει να απαντήσει σε αυτή την προσφορά», δήλωσε ο κ. Μερτς στην BILD από το Κίεβο, όπου βρίσκεται μαζί με τους ηγέτες της Γαλλίας, της Πολωνίας και της Βρετανίας.

«Εάν δεν υπάρξει 30ήμερη κατάπαυση του πυρός μετά το Σαββατοκύριακο, επειδή ο (Βλαντίμιρ) Πούτιν συνεχίζει να απορρίπτει τις ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις, η ΕΕ, η Μεγάλη Βρετανία και οι ΗΠΑ συμφώνησαν να αυξήσουν την πίεση στη Ρωσία, θα υπάρξει μαζική αυστηροποίηση των κυρώσεων και θα συνεχιστεί η μαζική βοήθεια προς την Ουκρανία – η πολιτική, η οικονομική, αλλά και η στρατιωτική βοήθεια», πρόσθεσε ο κ. Μερτς και επισήμανε ότι η αμερικανική πλευρά υποστηρίζει αυτή την αυστηροποίηση.

Ο Ντόναλντ Τραμπ «προφανώς χάνει την υπομονή του με τον Πούτιν», δήλωσε ο Φρίντριχ Μερτς και σημείωσε ότι υπάρχει πολύ συγκεκριμένη συμφωνία ΕΕ – ΗΠΑ.

Ερωτώμενος σχετικά με το ενδεχόμενο μιας συνάντησης με τον ρώσο πρόεδρο, ο Φρίντριχ Μερτς τόνισε ότι δεν το αποκλείει κατηγορηματικά. «Εάν προκύψει η ανάγκη, εάν αυτό θα βοηθούσε στον τερματισμό αυτού του πολέμου, είμαι πρόθυμος να κάνω πολλά. Αλλά πρώτα, πρέπει να δούμε αν μπορούμε να επιτύχουμε τον στόχο της εκεχειρίας έπειτα από αυτό το Σαββατοκύριακο», δήλωσε.

Στην κοινή ανακοίνωση που εξέδωσαν χθες οι τέσσερις Ευρωπαίοι ηγέτες επεσήμαναν ότι «επαναλαμβάνουμε τη στήριξή μας στις εκκλήσεις του προέδρου Τραμπ υπέρ μιας ειρηνευτικής συμφωνίας και ζητάμε από τη Ρωσία να πάψει να εγείρει εμπόδια».

«Στο πλευρό των ΗΠΑ, καλούμε τη Ρωσία να δεχθεί μια πλήρη και άνευ όρων εκεχειρία 30 ημερών προκειμένου να μπορέσουν να διεξαχθούν συνομιλίες με στόχο μια δίκαιη ειρήνη με διάρκεια», πρόσθεσαν.

Μιλώντας στο αμερικανικό τηλεοπτικό δίκτυο ABC ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου Ντμίτρι Πεσκόφ εκτίμησε ότι πριν κηρυχθεί εκεχειρία θα πρέπει να σταματήσουν οι παραδόσεις δυτικών όπλων στο Κίεβο, καθώς σε διαφορετική περίπτωση «η Ουκρανία θα βρεθεί σε πλεονεκτική θέση».

«Η Ουκρανία θα συνεχίσει την πλήρη επιστράτευση, φέρνοντας νέα στρατεύματα στο μέτωπο», πρόσθεσε. «Η Ουκρανία θα εκμεταλλευθεί αυτή την περίοδο για να εκπαιδεύσει νέο στρατιωτικό προσωπικό και για να προσφέρει μια ανάπαυλα στο ήδη υπάρχον. Οπότε για ποιο λόγο να δώσουμε αυτό το πλεονέκτημα στην Ουκρανία;», διερωτήθηκε.

Ο Πεσκόφ δήλωσε επίσης ότι το Κίεβο δεν είναι έτοιμο για διαπραγματεύσεις.

«Ο πρόεδρος Πούτιν κάνει ό,τι είναι δυνατό για να λύσει το πρόβλημα, να πετύχει μια διευθέτηση μέσω ειρηνικών και διπλωματικών μέσων. Όμως καθώς δεν υπάρχουν διαθέσιμα ειρηνικά και διπλωματικά μέσα, πρέπει να συνεχίσουμε τη στρατιωτική επιχείρηση», εκτίμησε ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου.

iefimerida.gr

Πώς ο Μακρόν παίζει σκληρό παιχνίδι ενώ ο Στάρμερ επιδιώκει επαναπροσέγγιση με την ΕΕ

0

Παρότι Βρετανοί και Γάλλοι συνεργάζονται στενά στο ζήτημα της Ουκρανίας, παρασκηνιακά οι σχέσεις είναι τεταμένες

8 Μαΐου 2025, 04:23 π.μ. CET – Των Clea Caulcutt, Giovanna Faggionato, Jon Stone και Marion Solletty

Φωτογραφία: από την άμυνα μέχρι την αλιεία, οι Γάλλοι διπλωμάτες παίζουν σκληρά, σύμφωνα με αξιωματούχους και από τις δύο πλευρές. | Φωτογραφία POOL από τον Christophe Ena/EPA-EFE

ΠΑΡΙΣΙ — Οι Γάλλοι έχουν μακρά παράδοση στο να εκνευρίζουν τους Βρετανούς. Το τελευταίο διάστημα, επιμένουν σθεναρά σε παραχωρήσεις που θέλουν να αποσπάσουν από τον Βρετανό Πρωθυπουργό Κιρ Στάρμερ, ως αντάλλαγμα για την επανεκκίνηση των σχέσεων με την ΕΕ.

Από την άμυνα ως την αλιεία, η γαλλική διπλωματία παίζει σκληρό παιχνίδι, σύμφωνα με αξιωματούχους και από τις δύο πλευρές. Έτσι, παρά την αισιοδοξία πως η Βρετανία και η ΕΕ μπορούν να επαναθερμάνουν τις σχέσεις τους — ιδίως μετά την εχθρική στάση του Ντόναλντ Τραμπ — η διαδικασία μόνο ομαλή δεν είναι.

Όπως συνέβη και κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων για την αποχώρηση της Βρετανίας από την ΕΕ και την εμπορική συμφωνία 2016–2020, το Παρίσι αναλαμβάνει και πάλι τον ρόλο του «κακού μπάτσου». Κι αυτό λίγες ημέρες πριν από την κρίσιμη σύνοδο κορυφής στο Λονδίνο.

«Η Γαλλία παραμένει σταθερή στη θέση ότι δεν πρέπει να υπάρξουν πλεονεκτήματα για τη Βρετανία μετά το Brexit», δήλωσε ο François-Joseph Schichan, πρώην Γάλλος διπλωμάτης και διευθυντής της συμβουλευτικής εταιρείας Flint Global.

Σύμφωνα με διπλωμάτες που γνωρίζουν τις διαβουλεύσεις, τα ίδια ζητήματα που προκάλεσαν αδιέξοδο στο παρελθόν επανέρχονται. Η Γαλλία θέλει να περιορίσει την πρόσβαση του Ηνωμένου Βασιλείου στο ευρωπαϊκό ταμείο επανεξοπλισμού ύψους €150 δισ. που βρίσκεται υπό διαπραγμάτευση, ενώ παράλληλα επιδιώκει πρόσβαση των ευρωπαϊκών αλιευτικών στόλων στα βρετανικά ύδατα, ενόψει προθεσμίας το επόμενο έτος.

Στο Παρίσι, οι Γάλλοι αξιωματούχοι δηλώνουν αισιόδοξοι για το θέμα των εξοπλισμών, αλλά κρατούν σιγή για την αλιεία.

Ο Φάρατζ στο προσκήνιο

Αυτή την εβδομάδα, Ευρωπαίοι και Βρετανοί διαπραγματευτές διεξάγουν εντατικό νέο γύρο συνομιλιών για να επιτύχουν τριπλή συμφωνία που περιλαμβάνει πολιτική δήλωση, σύμφωνο άμυνας και επιμέρους τομείς συνεργασίας. Η σημαντική σύνοδος κορυφής έχει προγραμματιστεί για τις 19 Μαΐου στο Λονδίνο.

Τους τελευταίους μήνες, οι σχέσεις έχουν βελτιωθεί: ο Στάρμερ συμμετέχει σε συναντήσεις κορυφής για την Ουκρανία, ενώ Βρετανοί υπουργοί επιστρέφουν στα τραπέζια της ΕΕ. Ο υπουργός Εξωτερικών Ντέιβιντ Λάμι συμμετείχε την Τετάρτη στη συνάντηση των ΥΠΕΞ της ΕΕ στην Πολωνία, δηλώνοντας: «Συνεργαζόμαστε στενά με τους Ευρωπαίους συμμάχους μας για μια ασφαλέστερη, σταθερότερη και ευημερούσα Ευρώπη».

Όμως πολλά μπορούν να στραβώσουν. Ο Στάρμερ βρίσκεται υπό πίεση μετά τις εκλογικές επιτυχίες του Νάιτζελ Φάρατζ και του κόμματός του, Reform UK. Ο Φάρατζ, ένθερμος υποστηρικτής του Brexit, επιτίθεται σε κάθε κυβερνητική προσπάθεια επαναπροσέγγισης με την ΕΕ.

Με το μέλλον του ΝΑΤΟ αβέβαιο υπό τον Τραμπ και την Ουάσιγκτον να απειλεί ότι θα εγκαταλείψει δύσκολες διαπραγματεύσεις για εκεχειρία Ρωσίας–Ουκρανίας, οι Ευρωπαίοι αξιωματούχοι επιδιώκουν επειγόντως μια συμφωνία ασφαλείας με το Ηνωμένο Βασίλειο — πυρηνική δύναμη και μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ.

Η πιο πρόσφατη από αυτές ήταν η συνάντηση των υπουργών Εξωτερικών της ΕΕ την Τετάρτη στην Πολωνία, στην οποία παρευρέθηκε ο Υπουργός Εξωτερικών Ντέιβιντ Λάμι. | Marcin Obara/EPA

Στο Παρίσι, πάντως, η ανάγκη για στενή συνεργασία με τη Βρετανία μετριάζεται από την επιθυμία να ρυθμιστούν οι εκκρεμότητες και οι εντάσεις που άφησε πίσω του το Brexit.

Η Γαλλία επιθυμεί καταρχήν μια συμμαχία ασφαλείας με το Ηνωμένο Βασίλειο, αλλά ανησυχεί ότι μια ευρύτερη συμφωνία θα την αφήσει εκτεθειμένη σε μεταγενέστερες διαφωνίες για πιο ευαίσθητα ζητήματα, όπως η πρόσβαση των ευρωπαϊκών αλιευτικών στόλων στα βρετανικά ύδατα.

Βάσει της Συμφωνίας Εμπορίου και Συνεργασίας με την ΕΕ (2020), οι ευρωπαϊκοί στόλοι έχουν συγκεκριμένα δικαιώματα και ποσοστώσεις στα βρετανικά ύδατα — αλλά αυτά λήγουν το 2026. Γαλλία, Δανία και Ολλανδία επιδιώκουν την ανανέωσή τους. Και παρότι το Παρίσι δεν θέλει να «ανταλλάξει όπλα με ψάρια», είναι ξεκάθαρο πως οι Γάλλοι πιέζουν για τη διασφάλιση των αλιευτικών δικαιωμάτων ως προϋπόθεση για μια στενότερη αμυντική συνεργασία.

«Δεν μπορείς να διαπραγματεύεσαι για την άμυνα μια χρονιά και την επόμενη να τσακώνεσαι για ποσοστώσεις σε σκουμπρί», δήλωσε χαρακτηριστικά Γάλλος αξιωματούχος.

Γαλλική απομόνωση

Στην καρδιά της αμυντικής διαφωνίας βρίσκεται το χρήμα. Το Ηνωμένο Βασίλειο θέλει οι βρετανικές εταιρείες να συμμετάσχουν στο πρόγραμμα SAFE — το πολυδισέλιδο ευρωπαϊκό σχέδιο επανεξοπλισμού που βρίσκεται υπό διαπραγμάτευση — αλλά η Γαλλία βλέπει σε αυτό μια ανεπιθύμητη προσπάθεια του Λονδίνου να επωφεληθεί από την ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική μετά το Brexit.

Κάποιες χώρες της ΕΕ, όπως η Γερμανία και κράτη της Ανατολικής Ευρώπης που αισθάνονται πιο ευάλωτα απέναντι στη Ρωσία, δυσανασχετούν με τη γαλλική αδιαλλαξία. Ένας διπλωμάτης από χώρα της ΕΕ (εκτός Γαλλίας) ανέφερε ότι το Παρίσι «άρχισε να νιώθει απομονωμένο» καθώς αντιτίθεται στο άνοιγμα του SAFE στους Βρετανούς.

Το κλίμα στη Γαλλία πλέον τείνει προς το «ναι μεν στους Βρετανούς, αλλά υπό αυστηρούς όρους». Σύμφωνα με αξιωματούχο του Renew Europe — πολιτικής ομάδας στην οποία ανήκουν οι κεντρώοι του Μακρόν — εξετάζεται το ενδεχόμενο η Βρετανία να συμμετέχει στο SAFE ως πληρωτής τρίτης χώρας.

«Η αρχική επιφύλαξη της Γαλλίας ήταν περισσότερο διαπραγματευτική τακτική», δήλωσε ο ίδιος. «Η γαλλική αμυντική βιομηχανία δεν θέλει ανταγωνιστές, και υπάρχουν και θέματα απασχόλησης σε τοπικό επίπεδο».

Παλιά μυαλά, νέες συγκρούσεις

Η διαφωνία αποκαλύπτει και μια πιο βαθιά απόκλιση στη μετα-Brexit νοοτροπία Παρισιού και Λονδίνου.

Η Βρετανία εξακολουθεί να βλέπει την ΕΕ ως στενό εταίρο, παρά την αποχώρησή της, αλλά η εμπιστοσύνη του Παρισιού στο Λονδίνο έχει τρωθεί. Κι ενώ το Ηνωμένο Βασίλειο θεωρεί ότι η «ειδική σχέση» με τις ΗΠΑ παραμένει εφικτή, η Ευρώπη έχει αρχίσει να αποδεσμεύεται από αυτήν υπό την προεδρία Τραμπ.

Η βρετανική προσπάθεια για εμπορική συμφωνία με την Ουάσιγκτον ενισχύει τη γαλλική εκτίμηση ότι η επαναπροσέγγιση Στάρμερ με την ΕΕ θα είναι περιορισμένη — και ότι η Βρετανία δεν βλέπει πλέον το μέλλον της ως αποκλειστικά ευρωπαϊκό.

Ο Νάιτζελ Φάρατζ ήταν ένας από τους πιο ένθερμους υποστηρικτές του Brexit και αντιτίθεται σε οποιαδήποτε κυβερνητική προσπάθεια να ωθήσει το Ηνωμένο Βασίλειο πίσω στην ευρωπαϊκή ποδιά. | Adam Vaughan/EPA

Τελικά, ο ρόλος της Γαλλίας στην επαναπροσέγγιση ίσως κριθεί από έναν ψυχρό πολιτικό υπολογισμό.
Ο Εμανουέλ Μακρόν χρειάζεται τον Κιρ Στάρμερ, αν θέλει να πετύχει κάτι ουσιαστικό στο μέτωπο της Ουκρανίας — και η εξωτερική πολιτική είναι ένας από τους λίγους τομείς στους οποίους μπορεί ακόμη να ενισχύσει το δημόσιο προφίλ του, εν μέσω του πολιτικού αδιεξόδου στο εσωτερικό της Γαλλίας.

«Αν η Γαλλία και το Ηνωμένο Βασίλειο δεν συνεργαστούν, τίποτα δεν θα προχωρήσει», δήλωσε ο πρώην διπλωμάτης Σισάν. «Αν ο Μακρόν θέλει αποτελέσματα, πρέπει να ευθυγραμμιστεί [με το Λονδίνο]».

Με επιπλέον ρεπορτάζ από τους Gregorio Sorgi και Jacopo Barigazzi. 

Politico

Οι κινεζικές εταιρείες αγόρασαν ευρωπαϊκά λιμάνια — και τώρα οι Βρυξέλλες αρχίζουν να ανησυχούν

0

 

Φωτογραφία: Οι κινεζικοί κολοσσοί COSCO και China Merchants, καθώς και η Hutchison με έδρα το Χονγκ Κονγκ, κατέχουν πλέον μερίδια σε περισσότερους από 30 τερματικούς σταθμούς σε όλη την ΕΕ. | Stephanie Lecocq/EPA-EFE

Οι κινεζικές επιχειρήσεις κατέχουν μερίδια σε περίπου 30 ευρωπαϊκά λιμάνια, γεγονός που εγείρει ανησυχίες για την ασφάλεια

9 Μαΐου 2025, 04:19 π.μ. CET – Της Martina Sapio

Η Ευρώπη αρχίζει να… ταράζεται για το ποιος κατέχει τα λιμάνια της, με την αυξανόμενη ανησυχία να οφείλεται στο δυσανάλογο αποτύπωμα των κινεζικών εταιρειών στις θαλάσσιες πύλες της ΕΕ.

Ο Επίτροπος Μεταφορών Απόστολος Τζιτζικώστας δήλωσε την Πέμπτη σε ηγέτες του κλάδου πως τα ευρωπαϊκά λιμάνια οφείλουν να «επανεξετάσουν την ασφάλεια… και να εξετάσουν πιο προσεκτικά την παρουσία ξένων συμφερόντων». Ήταν ένα από τα πιο σαφή μηνύματα μέχρι σήμερα από τις Βρυξέλλες ότι μια επένδυση που παλαιότερα φαινόταν αθώα, τώρα εκλαμβάνεται ως πιθανός κίνδυνος για την ασφάλεια.

Η πρόσφατη Λευκή Βίβλος Άμυνας της Επιτροπής αντήχησε αυτές τις ανησυχίες, προτείνοντας αυστηρότερο έλεγχο στην ξένη ιδιοκτησία «κρίσιμων υποδομών μεταφορών». Παρόμοια ανησυχία εκφράζεται και σε προσχέδιο εγγράφου των Σοσιαλιστών και Δημοκρατών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, το οποίο έχει στη διάθεσή του το POLITICO, και ζητεί πιο αυστηρούς κανόνες στην επικείμενη αναθεώρηση του κανονισμού της ΕΕ για τον έλεγχο των ξένων επενδύσεων.

Ούτε ο Τζιτζικώστας ούτε οι Σοσιαλιστές και Δημοκράτες αναφέρθηκαν ρητά στην Κίνα, αλλά το υπονοούμενο ήταν εμφανές. Ο Simon Van Hoeymissen, ερευνητής στο Βασιλικό Ανώτατο Ινστιτούτο Άμυνας του Βελγίου, δήλωσε ότι η γλώσσα που χρησιμοποιείται μάλλον παραπέμπει στο αυξανόμενο αποτύπωμα του Πεκίνου σε στρατηγικά λιμάνια της Ευρώπης — από την Αμβέρσα-Μπρυζ και το Ρότερνταμ μέχρι τον Πειραιά στην Ελλάδα.

Οι κινεζικοί κολοσσοί COSCO και China Merchants, καθώς και η Hutchison με έδρα το Χονγκ Κονγκ, κατέχουν πλέον μερίδια σε περισσότερα από 30 τερματικά λιμάνια στην ΕΕ.

«Η πραγματικότητα είναι σαφής», δήλωσε η Ana Miguel Pedro, Πορτογαλίδα ευρωβουλευτής του κεντροδεξιού Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος και μέλος της διακομματικής ομάδας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για Θάλασσες, Ποτάμια, Νησιά και Παράκτιες Περιοχές. Προειδοποίησε πως «κρατικά καθοδηγούμενοι δρώντες όπως το Πεκίνο επιχειρούν με επίπεδο συντονισμού και στόχευσης που υπερβαίνει κατά πολύ την κατακερματισμένη αντίδραση των επιμέρους κρατών».

Η Pedro υποστήριξε ότι η COSCO δεν δρα σαν μια συνηθισμένη εταιρεία της αγοράς, αλλά εκτελεί εντολές του Κομμουνιστικού Κόμματος της Κίνας. «Η αυξανόμενη παρουσία της στα λιμάνια δεν είναι απλώς οικονομικό ζήτημα», δήλωσε. «Είναι στρατηγική ευπάθεια».

Και η ΕΕ αρχίζει να το βλέπει έτσι. «Η εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία και η ανεπίσημη στήριξη που παρέχει η Κίνα στη Μόσχα εντείνουν περαιτέρω τις ανησυχίες για την ασφάλεια των ευρωπαϊκών λιμένων», αναφέρει πρόσφατη έκθεση του Κέντρου Ανατολικών Μελετών της Βαρσοβίας.

Ο Επίτροπος Μεταφορών Απόστολος Τζιτζικώστας δήλωσε την Πέμπτη στους ηγέτες του κλάδου ότι τα λιμάνια της Ευρώπης πρέπει «να επανεξετάσουν την ασφάλεια… και να εξετάσουν την ξένη παρουσία πιο προσεκτικά». | Marcin Obara/EPA

Ένα παράδειγμα του είδους της στρατηγικής εμπλοκής που αντιμετωπίζει πλέον η ΕΕ εκτυλίσσεται στην Πολωνία, στο λιμάνι Gdynia, όπου η Hutchison διατηρεί μερίδιο για πάνω από 20 χρόνια.

Η κατάσταση αυτή ενδέχεται να αλλάξει. Υπό πίεση από τον Αμερικανό πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος επιδιώκει την απομάκρυνση των κινεζικών συμφερόντων από τη Διώρυγα του Παναμά, η Hutchison βρίσκεται σε διαπραγματεύσεις για την πώληση λιμενικών περιουσιακών στοιχείων παγκοσμίως — συμπεριλαμβανομένων 14 στην Ευρώπη — έναντι 23 δισ. δολαρίων, σε κοινοπραξία υπό την ηγεσία της BlackRock και με τη συμμετοχή της Mediterranean Shipping Company. Ωστόσο, η συμφωνία «πάγωσε» τον Μάρτιο, μετά από παρέμβαση του Πεκίνου.

Αυτό που καθιστά το Gdynia ιδιαίτερα αποκαλυπτικό δεν είναι μόνο ο όγκος του εμπορίου που διαχειρίζεται — αλλά κυρίως το τι βρίσκεται ακριβώς δίπλα: μια ναυτική βάση, ένα ναυπηγείο και τα κεντρικά της επίλεκτης ναυτικής ειδικής δύναμης της Πολωνίας. Αυτό σημαίνει πως όποιος ελέγχει τον τερματικό σταθμό, έχει άμεση οπτική πρόσβαση στις ευρωπαϊκές και ΝΑΤΟϊκές στρατιωτικές και αμυντικές υποδομές.

Αναγνωρίζοντας τη στρατηγική σημασία, η πολωνική κυβέρνηση έχει χαρακτηρίσει τον τερματικό ως «κρίσιμη υποδομή», κάτι που απαιτεί από τον διαχειριστή στενή συνεργασία με το κράτος σε θέματα ασφαλείας.

Αυτό το γεωπολιτικό υπόβαθρο ενισχύει το νόημα της προειδοποίησης της Pedro — και εξηγεί γιατί η ΕΕ επανεξετάζει με κατεπείγουσα προτεραιότητα την ξένη παρουσία στα λιμάνια της.

«Αν ένας ξένος αντίπαλος εκμεταλλευτεί μια ευπάθεια σε ένα ευρωπαϊκό λιμάνι, θέτει όλους μας σε κίνδυνο», δήλωσε. «Στον σημερινό κόσμο, δεν μπορούμε να πορευόμαστε στρατηγικά τυφλοί, την ώρα που άλλοι ενεργούν με πλήρη ορατότητα και σαφές σχέδιο».

Politico

EDITORIAL: From “Karamanlis or tanks” to “Mitsotakis or Konstantopoulou”

0

 

By Pantelis Savvidis

The current political atrophy in Greece stems from the fact that it failed to create a true bourgeois class. Venizelos made some efforts in that direction, but they sank in the waters of Smyrna.

A clique of comprador elites — who also own or control the media — lingers near every ruling power, profiting from the country.

In return, they provide political support to those in office. And the result is shallow, fabricated political dilemmas. Once it was “Karamanlis or tanks.” Today it’s “Mitsotakis or Konstantopoulou.”

There is nothing more deceitful than such dilemmas — then and now.

Manipulated opinion polls, designed by mass psychology experts to steer outcomes, are deployed to rescue the crumbling ruling party. The message: the current prime minister — a classically incompetent politician — is irreplaceable because “no one else can take his place.”

His supposedly strongest opponent, as presented by the media, is Ms. Konstantopoulou — a politician with an extreme rhetoric and a delivery style that is deliberately radical, crafted to frighten the public: “If you don’t vote for Mitsotakis, Konstantopoulou will come.” That’s the chorus line. A tactic formed by Mitsotakis’s labyrinthine network of supporters, some of whom appear to be paid from public funds for their party services.

The “game” is obvious, yet it has convinced many. Point out the government’s inadequacy to someone, and they’ll respond: “Yes, but who will replace him?” And that is the political tragedy of Greece.

With the help of all institutions, corrupt media, and a co-opted intellectual class, Greek society has entered a state of hibernation. It reproduces itself around a false dilemma: that there is no alternative.

May God grant him long life, but if something happens to Mitsotakis — what then? Will the country collapse?

The plan has a second phase: to crush any institutional opposition — especially the party that could challenge Mitsotakis’s fabricated dominance.

This is why a campaign to discredit the opposition leader Nikos Androulakis has been underway since the day he was elected.

Androulakis may lack the charisma of his predecessors, but firsthand experience suggests that he is no worse than Mitsotakis. If and when the oligarchs decide to support him, you’ll see how quickly public impressions change.

Things with him may not be better — but they won’t be worse than the Mitsotakis administration. Still, a change would inject fresh momentum into society, redefine the political game, and maybe even lift the ruling party out of its current state of disarray, held together solely by the spoils of power. It would offer hope for political renewal, encourage new coalitions, and possibly break the monopoly between government and oligarchs that has long burdened Greece.

If there is a political solution with both moral and national character, it is Mitsotakis’s departure. Everything else can be resolved.

From a natural perspective, one might say, “nature abhors a vacuum.” Politically, “cemeteries are full of irreplaceable people.”

If there is no political change, Kolokotronis will once again be proven right: “This millet is beyond saving — or even destroying.” In other words, it’s flatlining.

Do you want things to stay the same? Fine. But we must all be aware — responsibility lies with us all.

🇫🇷 Français

De « Karamanlis ou les chars » à « Mitsotakis ou Konstantopoulou »
Par Pantelis Savvidis

La stagnation politique actuelle de la Grèce est due à l’échec de la création d’une véritable bourgeoisie. Venizélos a tenté d’y parvenir, mais ses efforts ont sombré dans les eaux de Smyrne.

Un groupe de compradores — qui détient ou contrôle également les médias — gravite autour du pouvoir politique en place, tirant profit du pays.

En échange, ils offrent leur soutien politique au gouvernement. Et le résultat, ce sont des dilemmes politiques artificiels et superficiels. Autrefois : « Karamanlis ou les chars ». Aujourd’hui : « Mitsotakis ou Konstantopoulou ».

Il n’y a rien de plus mensonger que ces dilemmes. Ni à l’époque, ni maintenant.

Des sondages biaisés, élaborés par des experts en psychologie de masse pour en manipuler les résultats, visent à relancer un parti au pouvoir en chute libre. Le message : le Premier ministre actuel — un homme politiquement incompétent — est irremplaçable, car personne d’autre ne pourrait le remplacer.

L’opposante la plus « redoutable », telle que présentée par les médias, est Mme Konstantopoulou, une femme politique à la rhétorique radicale, avec un ton volontairement agressif destiné à faire peur au public : « Si vous ne votez pas pour Mitsotakis, ce sera Konstantopoulou. » Voilà le refrain. Une stratégie mise en place par les soutiens tentaculaires de Mitsotakis, qui semblent fournir des services partisans… souvent financés par l’argent public.

Le « jeu » est clair pour qui veut le voir, mais il a su convaincre une partie de l’opinion. Dès qu’on souligne les failles du gouvernement, la réponse est : « Qui d’autre ? » C’est ça, la tragédie politique du pays.

Avec l’aide de toutes les institutions, des médias corrompus et d’une intelligentsia achetée, la société grecque est plongée dans une hibernation civique. Elle se reproduit autour d’un faux dilemme : il n’y aurait pas d’alternative.

Que Dieu lui donne longue vie, mais si quelque chose arrivait à M. Mitsotakis, que deviendrait le pays ? S’effondrerait-il ?

Ce plan comprend une seconde phase : anéantir toute opposition institutionnelle, notamment le parti susceptible de menacer l’hégémonie fictive de Mitsotakis.

C’est pourquoi l’entreprise de dénigrement contre le chef de l’opposition, Nikos Androulakis, a commencé dès son élection.

Androulakis n’a peut-être pas le charisme de ses prédécesseurs, mais l’expérience directe montre qu’il n’est pas pire que Mitsotakis. Le jour où les oligarques décideront de le soutenir, vous verrez à quelle vitesse l’opinion publique changera.

Même si les choses n’allaient pas mieux, elles ne seraient pas pires que sous Mitsotakis. Mais un changement offrirait un nouvel élan à la société, redéfinirait le jeu politique, et sortirait même le parti au pouvoir de sa désunion profonde, aujourd’hui uni uniquement par le partage du pouvoir. Ce changement offrirait un espoir de renouveau politique, encouragerait de nouvelles alliances, et pourrait même rompre le monopole entre l’État et les oligarques qui étouffe la Grèce depuis des années.

S’il existe une solution politique, à la fois morale et nationale, c’est le départ de Mitsotakis. Le reste se réglera.

D’un point de vue naturel, on dirait que « la nature a horreur du vide ». D’un point de vue politique, « les cimetières sont pleins de gens irremplaçables ».

Sans changement politique, Kolokotronis aura encore raison : « Ce millet ne peut ni être sauvé ni être détruit. » En d’autres termes : plus aucun battement vital.

Souhaitez-vous que rien ne change ? Très bien. Mais sachons-le : nous serons tous responsables.

🇮🇹 Italiano

Da “Karamanlis o carri armati” a “Mitsotakis o Konstantopoulou”
Di Pantelis Savvidis

L’attuale debilitazione politica della Grecia deriva dal fatto che non è mai riuscita a creare una vera classe borghese. Venizelos ci provò, ma i suoi sforzi naufragarono nelle acque di Smirne.

Un gruppo di compratori — che controllano o possiedono anche i media — orbita da sempre attorno al potere politico, traendone beneficio.

In cambio, offrono sostegno politico al governo in carica. E il risultato sono dilemmi politici artefatti e superficiali. Un tempo era: «Karamanlis o carri armati». Oggi: «Mitsotakis o Konstantopoulou».

Non esiste nulla di più falso di questi dilemmi. Né allora, né oggi.

Sondaggi truccati, elaborati da esperti di psicologia delle masse per manipolare i risultati, cercano di salvare il partito al potere in caduta libera. Il messaggio è chiaro: l’attuale primo ministro — un politico classicamente incapace — è insostituibile perché “non c’è nessun altro”.

La sua presunta rivale più pericolosa, come presentata dai media, è la signora Konstantopoulou, una politica dal discorso estremo e con uno stile volutamente esasperato, costruito per spaventare l’opinione pubblica: «Se non votate Mitsotakis, arriva la Konstantopoulou». Questo è il ritornello. Una strategia orchestrata dal labirintico sistema di alleanze di Mitsotakis, il quale riceve presumibilmente servizi di partito finanziati con fondi pubblici.

Il “gioco” è trasparente, ma ha comunque convinto molti. A chiunque si faccia notare l’inadeguatezza del governo, risponde: «Ma chi potrebbe sostituirlo?». Ed è questa la vera tragedia politica del Paese.

Con la complicità di tutte le istituzioni, dei media corrotti e di un’intellettualità comprata, la società greca è caduta in un letargo profondo. Si autoriproduce attorno a un dilemma fasullo: non c’è alternativa.

Che Dio gli dia lunga vita, ma se succedesse qualcosa a Mitsotakis, che ne sarebbe del Paese? Si disintegrerebbe?

Il piano ha una seconda fase: eliminare qualsiasi dinamica di opposizione istituzionale, soprattutto quella che può minacciare la finta egemonia di Mitsotakis.

Per questo è in corso, fin dal giorno della sua elezione, un’operazione di delegittimazione del leader dell’opposizione ufficiale, Nikos Androulakis.

Androulakis forse non ha il carisma dei suoi predecessori, ma chi lo conosce direttamente sa che non è peggiore di Mitsotakis. Se e quando gli oligarchi decideranno di sostenerlo, vedrete quanto in fretta cambierà la percezione pubblica.

Anche se le cose non migliorassero, almeno non sarebbero peggiori della gestione Mitsotakis. Ma un cambiamento darebbe nuova linfa alla società, ridefinirebbe il gioco politico, e potrebbe perfino salvare lo stesso partito al governo, oggi lacerato internamente e unito solo dalla brama di potere. Offrirebbe una speranza di rinnovamento, incoraggerebbe nuove coalizioni, e forse romperebbe il monopolio tra governo e oligarchi che affligge la Grecia da anni.

Se esiste una soluzione politica, morale e nazionale per il Paese, è l’uscita di scena di Mitsotakis. Tutto il resto si può risolvere.

Dal punto di vista naturale potremmo dire che “la natura detesta il vuoto”. Dal punto di vista politico: “i cimiteri sono pieni di insostituibili”.

Se non ci sarà un cambiamento politico, ancora una volta avrà ragione Kolokotronis: «Questo millet non si salva. E nemmeno si distrugge». In altri termini, è già morto.

Volete che le cose restino come sono? Va bene. Ma dobbiamo sapere che la responsabilità sarà di tutti noi.


🇩🇪 Deutsch

Von „Karamanlis oder Panzer“ zu „Mitsotakis oder Konstantopoulou“
Von Pantelis Savvidis

Die heutige politische Auszehrung Griechenlands ist darauf zurückzuführen, dass es dem Land nie gelungen ist, eine echte bürgerliche Klasse zu schaffen. Venizelos unternahm entsprechende Versuche, doch sie scheiterten im Wasser von Smyrna.

Eine Clique von Kompradoren — die auch die Medien besitzen oder kontrollieren — hält sich stets in der Nähe der jeweiligen Macht und bereichert sich auf Kosten des Landes.

Im Gegenzug erhält die Macht politische Unterstützung. Das Ergebnis: konstruierte, inhaltsleere politische Scheindilemmata. Früher hieß es „Karamanlis oder Panzer“, heute „Mitsotakis oder Konstantopoulou“.

Es gibt nichts Falscheres als diese Dilemmata – damals wie heute.

Gefälschte Meinungsumfragen, entworfen von Massenspsychologen, sollen dem abstürzenden Regierungslager wieder auf die Beine helfen. Die Botschaft: Der amtierende Premierminister – ein klassisch unfähiger Politiker – sei unersetzlich, denn es gäbe niemanden, der ihn ersetzen könne.

Als angeblich stärkste Gegnerin wird von den Medien Frau Konstantopoulou präsentiert – eine Politikerin mit radikaler Rhetorik und einer bewussten, übertriebenen Ausdrucksweise, die dazu dient, den Bürgern Angst zu machen: „Wenn ihr Mitsotakis nicht wählt, kommt Konstantopoulou.“ Das ist der Refrain. Eine Strategie, entwickelt durch das komplexe Unterstützungsnetzwerk von Mitsotakis, das offenbar parteipolitische Dienste mit öffentlichen Geldern bezahlt.

Das „Spiel“ ist offensichtlich, aber viele sind ihm bereits erlegen. Weist man jemanden auf die Unzulänglichkeiten der Regierung hin, so fragt er zurück: „Wer soll ihn denn ersetzen?“ Das ist die politische Tragödie des Landes.

Mit Hilfe aller Institutionen, der käuflichen Medien und einer bestochenen, selbsternannten Intellektualität ist die griechische Gesellschaft in eine Art Winterschlaf gefallen. Sie reproduziert sich selbst um ein falsches Dilemma herum: Es gebe keine Alternative.

Gott gebe ihm ein langes Leben, aber was passiert, wenn Mitsotakis etwas zustößt? Zerfällt das Land dann?

Das Vorhaben hat eine zweite Phase: jegliche Dynamik der Opposition soll ausgelöscht werden – insbesondere die Kraft, die Mitsotakis’ künstliche Vormachtstellung bedrohen könnte.

Daher läuft seit dem Tag seiner Wahl eine gezielte Kampagne zur Herabwürdigung des Oppositionsführers Nikos Androulakis.

Androulakis hat vielleicht nicht den Charme seiner Vorgänger, aber aus direkter Erfahrung lässt sich sagen: Er ist nicht schlechter als Mitsotakis. Wenn die Oligarchen sich entscheiden, ihn zu unterstützen, wird sich die öffentliche Wahrnehmung sehr schnell ändern.

Selbst wenn sich nicht alles verbessert, wird es zumindest nicht schlimmer sein als unter Mitsotakis. Ein Wechsel würde jedoch neue Impulse geben, das politische Spiel neu definieren, vielleicht sogar die Regierungspartei selbst aus ihrem inneren Zerfall befreien – sie wird derzeit nur durch die Machtbeteiligung zusammengehalten. Ein Wandel würde Hoffnung auf politische Erneuerung bringen, neue Bündnisse fördern und womöglich das Monopol zwischen Regierung und Oligarchen brechen, das das Land seit Jahren lähmt.

Wenn es eine politische Lösung gibt – moralisch wie national –, dann ist es der Rücktritt von Mitsotakis. Alles andere wird sich fügen.

Aus naturwissenschaftlicher Sicht: „Die Natur verabscheut das Vakuum.“ Aus politischer Sicht: „Die Friedhöfe sind voller Unersetzlicher.“

Ohne politischen Wandel wird Kolokotronis wieder recht behalten: „Dieses Millet ist weder zu retten noch zu zerstören.“ Mit anderen Worten: Es zeigt kein Lebenszeichen mehr.

Wollen Sie, dass alles so bleibt wie es ist? Gut. Aber wir müssen wissen: Die Verantwortung tragen wir alle.

Θέση: από το Καραμανλής ή τάνκς στο Μητσοτάκης ή Κωνσταντοπούλου

4

 

Του Παντελή Σαββίδη

Η σημερινή πολιτική καχεξία της Ελλάδας οφείλεται στο γεγονός ότι δεν κατάφερε να δημιουργήσει αστική τάξη. Έκανε κάποιες προσπάθειες ο Βενιζέλος αλλά ναυάγησαν στα νερά της Σμύρνης.

Μια ομάδα κομπραδόρων η οποία κατέχει ή ελέγχει και τα Μέσα Ενημέρωσης παρεπιδημεί κοντά στην εκάστοτε πολιτική εξουσία και νέμεται τον τόπο.

Το αντάλλαγμα είναι η πολιτική στήριξη της εξουσίας. Και το αποτέλεσμα τα πλαστά και ρηχά πολιτικά διλήμματα. Παλαιότερα Καραμανλής ή τάνκς, σήμερα Μητσοτάκης ή Κωνσταντοπούλου.

Δεν υπάρχει τίποτε πιο ψευδές από τα διλήμματα αυτά. Και, τότε, και τώρα.

Στημένες δημοσκοπήσεις διαμορφωμένες ως προς το αποτέλεσμα τους από ψυχολόγους των μαζών επιχειρούν να βοηθήσουν στην ανάκαμψη του καταρρέοντος  κυβερνητικού κόμματος προβάλλοντας αφ ενός ότι ο σημερινός πρωθυπουργός, ένας κλασικά ανίκανος πολιτικός, είναι αναντικατάστατος αφού δεν υπάρχει κανείς να αναλάβει στην θέση του.

Η προβαλλόμενη, από τα ΜΜΕ, ως ισχυρότερη αντίπαλός του είναι η κ. Κωνσταντοπούλου, μια πολιτικός με ακραίο πολιτικό λόγο και, κυρίως, με ακραία εκφορά του ώστε να φοβίσουν τον κόσμο: «Αν δεν ψηφίσετε Μητσοτάκη, θα σας έρθει η Κωνσταντοπούλου». Αυτό είναι το ρεφρέν. Μια τακτική που διαμορφώθηκε από τα δαιδαλώδη στηρίγματα του κ. Μητσοτάκη τα οποία, ενώ του προσφέρουν κομματικές υπηρεσίες, το πιθανότερο είναι ότι πληρώνονται από κρατικά κονδύλια!

Το «παιχνίδι» είναι φανερό πως διεξάγεται αλλά έχει πείσει αρκετούς. Σε όποιον επισημαίνεις την ανεπάρκεια της κυβέρνησης, απαντά ποιος θα αντικαταστήσει τον ανίκανο μεν, αλλά έστω αυτόν, πρωθυπουργό. Και αυτή είναι η πολιτική τραγωδία της χώρας.

Με την βοήθεια όλων των θεσμών αλλά και αργυρώνητων ΜΜΕ και μιας εξαγορασμένης αυτοαποκαλούμενης διανόησης, η ελληνική κοινωνία έχει πέσει σε χειμερία νάρκη. Αυτοαναπαράγεται γύρω από ένα ψευδές δίλημμα. Πως δεν υπάρχει εναλλακτική λύση.

Ο Θεός να του δίνει ημέρες αλλά αν πάθει κάτι ο κ. Μητσοτάκης τι θα απογίνει η χώρα; Θα διαλυθεί;

Το σχέδιο έχει και δεύτερη φάση. Πρέπει να εξαλειφθεί η όποια δυναμική μπορεί να έχει η θεσμική αντιπολίτευση και, κυρίως, το κόμμα που μπορεί να απειλήσει την πλαστή κυριαρχία Μητσοτάκη.

Έτσι, η επιχείρηση απαξίωσης του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης Νίκου Ανδρουλάκη βρίσκεται σε εξέλιξη από την στιγμή της εκλογής του.

Ο κ. Ανδρουλάκης μπορεί να μην έχει τα χαρίσματα προκατόχων του στο κόμμα αλλά η άμεση εμπειρία μαζί του οδηγεί στο συμπέρασμα πως ΄δεν είναι χειρότερος από τον Μητσοτάκη.  Εάν και όταν αποφασίσουν  οι ολιγάρχες, να τον βοηθήσουν θα δείτε πόσο γρήγορα θα αλλάξουν οι εντυπώσεις της κοινής γνώμης.

Οι εξελίξεις μαζί του αν δεν πάνε καλύτερα, τουλάχιστον δεν θα είναι χειρότερες από την διαχείριση Μητσοτάκη. Μια αλλαγή, όμως, θα δώσει νέα δυναμική στην κοινωνία. Θα επαναπροσδιορίσει το πολιτικό παιχνίδι. Θα βγάλει από το τέλμα, ακόμη, και το κυβερνών κόμμα το οποίο βρίσκεται σε βαθύ διχασμό. Το ενώνει, απλώς, η νομή της εξουσίας.  Θα δώσει ελπίδες για αναδιαμόρφωση του πολιτικού σκηνικού. Θα ενθαρρύνει νέες πολιτικές συσπειρώσεις. Ενδεχομένως να διαρρήξει αυτό το μονοπώλιο της σχέσης της εκάστοτε κυβέρνησης με τους ολιγάρχες που εδώ και χρόνια ταλαιπωρεί την χώρα.

Αν υπάρχει μια πολιτική λύση για την χώρα και ηθικού και εθνικού χαρακτήρα είναι η αποχώρηση Μητσοτάκη. Τα υπόλοιπα θα διευθετηθούν.

Από φυσικής απόψεως θα μπορούσα να επικαλεστώ την φράση «η φύση απεχθάνεται το κενό». Από πολιτικής «τα νεκροταφεία είναι γεμάτα αναντικατάστατους».

Αν δεν υπάρξει πολιτική αλλαγή θα δικαιωθεί άλλη μια φορά ο Κολοκοτρώνης: «Αυτό το μιλέτι δεν σώζεται. Ούτε χαλιέται». Δηλαδή, το καρδιογράφημά του θυμίζει νεκρό.

Θέλετε να παραμείνουν τα πράγματα ως έχουν; Καλώς. Αλλά να γνωρίζουμε πως ευθύνες θα έχουμε όλοι.

Ν. Ανδρουλάκης: «Κόμματα προγραμματικά με στελέχη και κοινωνική ρίζα, όπως το ΠΑΣΟΚ, απεύχεται να έχει αντίπαλους ο κ. Μητσοτάκης»

1

«Το ΠΑΣΟΚ θα δώσει τη μάχη στην κοινωνία. Και πιστεύω ότι στον δρόμο προς τις εθνικές εκλογές θα καταλάβουν οι πολίτες ότι κόμματα μονοπρόσωπα, χωρίς προγράμματα, είναι οι αντίπαλοι που εύχεται να έχει ο σημερινός πρωθυπουργός. Κόμματα προγραμματικά με στελέχη, παράδοση και κοινωνική ρίζα είναι κόμματα που απεύχεται να έχει αντίπαλους», τόνισε ο Νίκος Ανδρουλάκης σε συνέντευξη του στον τηλεοπτικό σταθμό Creta.

«Φανταστείτε να είχα βγει εγώ στον προϋπολογισμό και να είχα πει ότι θα δώσω σε χιλιάδες Έλληνες ένα ενοίκιο. Ξέρετε τι θα μου έσερνε η Νέα Δημοκρατία; Θα ήμουν πρωτοσέλιδο για εβδομάδες στην Ομάδα Αλήθειας», ανέφερε ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ-Κινήματος Αλλαγής, σχολιάζοντας σχετικά με την «επιδοματική πολιτική» της κυβέρνησης και την «απαξίωση από τη ΝΔ κάθε πρότασης του ΠΑΣΟΚ ως δήθεν λαϊκισμό». «Θέλω να θυμηθείτε ποιος κατήγγειλε την επιδοματική πολιτική ως μία πελατειακή πολιτική: Ο σημερινός πρωθυπουργός», συνέχισε, προσθέτοντας πως όταν του έθετε κάποια θεσμική παρέμβαση, «την αποκαλούσε πελατειακή». «Τώρα έρχεται και αντί να κάνει μεταρρυθμίσεις, -θεσμικές παρεμβάσεις για δημιουργία κοινωνικών κατοικιών, πλαφόν σε αύξηση ενοικίων σε ειδικές ζώνες, κατάργηση της Golden Visa- εφαρμόζει την τακτική που ο ίδιος κατήγγειλε», σημείωσε.

Ερωτηθείς για τα πρόσφατα επεισόδια σε πανεπιστημιακούς χώρους, ανέφερε πως «όποιος έλεγε όχι στην πανεπιστημιακή αστυνομία, ήταν τάχα με τους μπαχαλάκηδες». «Τι αποδείχθηκε; Ότι μπάχαλο ήταν η πανεπιστημιακή αστυνομία. Έδωσε ο λαός εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ και δεν έκαναν τίποτα. Περιμέναν 6 χρόνια για να ομολογήσουν ότι απέτυχε», είπε. Επισήμανε τις προτάσεις που έχει κάνει το ΠΑΣΟΚ από το 2021, για την καθιέρωση κάρτας εισόδου και υπηρεσίας φύλαξης υπαγόμενης στο πανεπιστήμιο και συνεργαζόμενης με τις αρχές όπως συμβαίνει παγκοσμίως.

Σχετικά με την Προανακριτική Επιτροπή για τον Κώστα Καραμανλή, την οποία συντάσσει το ΠΑΣΟΚ, ο κ. Ανδρουλάκης σημείωσε πως «όταν λέει η δικογραφία ότι είναι κακουργηματικού χαρακτήρα οι πράξεις των υφισταμένων του κ. Καραμανλή, θα πάμε για πλημμεληματικού χαρακτήρα για τον κ. Καραμανλή; Όχι. Όταν λοιπόν οι υφιστάμενοί σου έχουν κακουργηματικού χαρακτήρα ζητήματα, η παραπομπή σου θα γίνει με κακουργηματικό χαρακτήρα».

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Στο Κίεβο οι ηγέτες Γαλλίας, Γερμανίας, Βρετανίας και Πολωνίας

0

Ο γάλλος πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν, ο γερμανός καγκελάριος Φρίντριχ Μερτς, ο βρετανός πρωθυπουργός Κιρ Στάρμερ και ο πολωνός πρωθυπουργός Ντόναλντ Τουσκ επισκέπτονται σήμερα το Κίεβο για να επιβεβαιώσουν την «ακλόνητη» υποστήριξή τους στην Ουκρανία και να αξιώσουν από τη Ρωσία – όπως έχουν κάνει ήδη οι ΗΠΑ – να αποδεχθεί μια «πλήρη και άνευ όρων 30ήμερη εκεχειρία», σύμφωνα με κοινή δήλωση των τεσσάρων ηγετών.

Φρίντριχ Μερτς: H μπάλα βρίσκεται στο γήπεδο της Μόσχας- Επισημαίνει ότι η ΕΕ στηρίζει την πρόταση του Ντ. Τραμπ για κατάπαυση του πυρός 30 ημερών

Την επομένη μιας επίδειξης ισχύος από τον ρώσο πρόεδρο Βλαντίμιρ Πούτιν, ο οποίος φιλοξένησε περίπου 20 ξένους ηγέτες – συμπεριλαμβανομένου του κινέζου προέδρου Σι Τζινπίνγκ – στην Κόκκινη Πλατεία της Μόσχας, οι ηγέτες της Γαλλίας, της Γερμανίας, του Ηνωμένου Βασιλείου και της Πολωνίας θα βρεθούν για πρώτη φορά μαζί στην ουκρανική πρωτεύουσα.

«Θα εξακολουθήσουμε να αυξάνουμε την υποστήριξή μας προς την Ουκρανία. Θα εντείνουμε την πίεση που ασκούμε στη ρωσική πολεμική μηχανή έως ότου η Ρωσία συμφωνήσει σε διαρκή κατάπαυση του πυρός», υπογραμμίζουν σε κοινή δήλωσή τους.

«Βάλτε τέλος σε αυτόν τον πόλεμο», το μήνυμα του Τραμπ σε Πούτιν και Ζελένσκι

Ο αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ έστειλε χθες Παρασκευή νέο μήνυμα προς τους ηγέτες της Ρωσίας και της Ουκρανίας να βάλουν τέλος σε αυτόν τον πόλεμο, καθώς πιέζει για την επίτευξη 30ήμερης εκεχειρίας.

Ενόψει της περιοδείας που ξεκινά τη Δευτέρα σε Σαουδική Αραβία, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και Κατάρ, ο Τραμπ ρωτήθηκε ποιο είναι το μήνυμα που θέλει να στείλει στον ρώσο πρόεδρο Βλαντίμιρ Πούτιν με αφορμή την προειδοποίηση της αμερικανικής πρεσβείας στο Κίεβο για «ενδεχομένως σημαντικά» αεροπορικά πλήγματα τις επόμενες ημέρες.

«Έχω ένα μήνυμα και για τις δύο πλευρές: Βάλτε τέλος σε αυτόν τον πόλεμο», ανέφερε ο Τραμπ απευθυνόμενος σε Πούτιν και Ζελένσκι. «Σταματήστε αυτόν τον ηλίθιο πόλεμο! Αυτό είναι το μήνυμά μου και στους δύο», είπε ο πρόεδρος των ΗΠΑ σε δημοσιογράφους στο Οβάλ Γραφείο του Λευκού Οίκου.

Η αμερικανική πρεσβεία στο Κίεβο προειδοποίησε μέσω ανάρτησης στον ιστότοπό της ότι έλαβε πληροφορίες για ενδεχόμενα αεροπορικά πλήγματα που μπορεί να συμβούν ανά πάσα στιγμή τις επόμενες ημέρες. «Η πρεσβεία, όπως πάντα, συνιστά στους αμερικανούς πολίτες να είναι έτοιμοι να αναζητήσουν αμέσως ασφαλές καταφύγιο σε περίπτωση που σημάνει συναγερμός» για αεροπορικά πλήγματα, αναφέρει το προειδοποιητικό μήνυμα.

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Ινδία-Πακιστάν: Μπαράζ αεροπορικών επιδρομών εναντίον στρατιωτικών βάσεων

0

Κλιμακώνεται η αντιπαράθεση Ινδίας και Πακιστάν, με εκατέρωθεν πλήγματα σε στρατιωτικές βάσεις των δύο χωρών τη νύχτα της Παρασκευής προς Σάββατο.

Ο πακιστανός πρωθυπουργός Σαμπάζ Σαρίφ συγκάλεσε την Εθνική Αρχή Διοίκησης – το ανώτατο όργανο λήψης αποφάσεων για θέματα εθνικής ασφαλείας, συμπεριλαμβανομένων όσων σχετίζονται με το πυρηνικό οπλοστάσιο της χώρας.

Το Πακιστάν ανακοίνωσε τα ξημερώματα την έναρξη επιχείρησης με την κωδική ονομασία «Bunyan-un-Marsoos» εναντίον της Ινδίας, με μπαράζ πυραυλικών επιθέσεων εναντίον στρατιωτικών εγκαταστάσεων.

Τα ανταποδοτικά πλήγματα του Πακιστάν ξεκίνησαν λίγες ώρες αφότου ινδικά μαχητικά εκτόξευσαν πυραύλους εναντίον των αεροπορικών βάσεων Μουρίντ, Σορκότ και Νουρ Χαν (σ.σ. η τελευταία βρίσκεται κοντά στην πρωτεύουσα Ισλαμαμπάντ).

Ο πακιστανικός στρατός ισχυρίζεται ότι κατέστρεψε σύστημα αντιαεροπορικής άμυνας S-400 στην περιοχή Ανταμπούρ του κρατιδίου Παντζάμπ στη βορειοδυτική Ινδία, χώρο αποθήκευσης βαλλιστικών πυραύλων BrahMos στην περιοχή Μπεάς, ενώ έπληξε επίσης το αεροδρόμιο Πατάνκοτ στο Παντζάμπ και την αεροπορική βάση Ουνταμπούρ στο ινδικό Κασμίρ.

Έκκληση σε Ινδία και Πακιστάν να επιδείξουν μέγιστη αυτοσυγκράτηση, απηύθυναν οι χώρες-μέλη της G7, καλώντας τα δύο κράτη να καταβάλουν προσπάθειες με στόχο την άμεση αποκλιμάκωση της κρίσης, καθώς η χειρότερη αντιπαράθεση εδώ και δεκαετίες μεταξύ των γειτονικών πυρηνικών δυνάμεων έχει στοιχίσει τη ζωή σε περισσότερους από 50 αμάχους εκατέρωθεν. «Η συνεχιζόμενη στρατιωτική κλιμάκωση αποτελεί σοβαρή απειλή για την περιφερειακή σταθερότητα», αναφέρουν σε ανακοίνωσή τους, προτρέποντας τις δύο χώρες «να εμπλακούν σε απευθείας διάλογο με στόχο μια ειρηνική έκβαση».

ΑΠΕ-ΜΠΕ

«Άνισα ενωμένοι»: Η Γερμανική Επανένωση στη Θεσσαλονίκη

0

Το βιβλίο του κοινωνιολόγου Στέφεν Μάου «Άνισα ενωμένοι. Γιατί η Ανατολή παραμένει διαφορετική» παρουσιάζεται στη Διεθνή Έκθεση Βιβλίου Θεσ/νίκης. Γιατί Ανατολική και Δυτική Γερμανία εξακολουθούν να διαφέρουν τόσο πολύ;

Λίγες ώρες πριν από την Πτώση του Τείχους του Βερολίνου, 9.11.1989Εικόνα: Konstantinos Argyros/DW 

Ρεπορτάζ από τη Θεσσαλονίκη

H Γερμανική Επανένωση του 1990 μπορεί να ολοκληρώθηκε τυπικά, αλλά στην πραγματικότητα, 35 χρόνια αργότερα, η κατάσταση παραμένει ισχυρά διαφοροποιημένη και η ανάγκη να εξηγηθούν οι διαφορές μεταξύ Ανατολικής και Δυτικής Γερμανίας παραμένει έντονη.

Μάλιστα ο καθηγητής Κοινωνιολογίας στο Πανεπιστήμιο Humboldt του Βερολίνου Στέφεν Μάου προτείνει την αποδοχή αυτής της ανισότητας, προκειμένου να μπορέσουν κάπως να αμβλυνθούν αυτές οι διαφορές, στο βιβλίο του, το οποίο και παρουσιάζει (σσ παρουσίασε) στην 21η Διεθνή Έκθεση Βιβλίου Θεσσαλονίκης μαζί με τον  δημοσιογράφο Τάσο Τέλλογλου, σε εκδήλωση του Ινστιτούτου Γκαίτε Θεσσαλονίκης και του Ιδρύματος Χάινριχ Μπελ.

Οι στρεβλώσεις μεταξύ Ανατολικής και Δυτικής Γερμανίας

Στη Γερμανία, από τη δεκαετία του 1990, υπάρχει ένας διάλογος ότι η Ανατολή πρέπει να προλάβει να προσαρμοστεί στη Δύση για να επιτευχθεί η «εσωτερική ενότητα». Αυτό όμως μάλλον αποδεικνύεται ψευδαίσθηση, καθώς παραμένουν διαφορές που δεν εξαφανίζονται απλά. Τι ενέπνευσε τον συγγραφέα; «Είτε πρόκειται για κοινωνική δομή, δημογραφία, εκλογική συμπεριφορά ή πολιτική κουλτούρα, οι ανισότητες έχουν εδραιωθεί. Γιατί συμβαίνει αυτό και γιατί πρέπει να αλλάξουμε την οπτική μας, προσπαθώ να το εξηγήσω στο βιβλίο. Εγώ ο ίδιος γεννήθηκα στην Ανατολική Γερμανία, οπότε πάντα μου έκανε εντύπωση πώς η Δυτική Γερμανία θεωρείται συχνά το πρότυπο και το σημείο αναφοράς. Ήθελα να δείξω γιατί, ακόμα και μέσα στην ενότητα, οι διαφορές συνεχίζουν να υπάρχουν», τονίζει μιλώντας στην Deutsche Welle o Στέφεν Μάου.

Ο κοινωνιολόγος Στέφεν Μάου
Ο κοινωνιολόγος Στέφεν ΜάουΕικόνα: Gesine Born

Πολλοί πιστεύουν ότι οι διαφορές μεταξύ Ανατολικής και Δυτικής Γερμανίας οφείλονται αποκλειστικά στον προηγούμενο διαχωρισμό της χώρας. Φυσικά, υπάρχει μια επίδραση από το καθεστώς της πρώην Ανατολικής Γερμανίας, αλλά και μετά το 1989 υπήρξαν πολύ διαφορετικές εμπειρίες στις δύο πλευρές. Σχετικά με τις κοινωνικές και οικονομικές διαφορές μεταξύ Ανατολής και Δύσης, ο συγγραφέας εξηγεί: «Στη Δύση υπήρξε οικονομική άνθηση, ενώ στην Ανατολή υπήρξε οικονομική κατάρρευση, μαζική ανεργία και μετανάστευση εκατομμυρίων ανθρώπων.

Πολλοί Ανατολικογερμανοί αισθάνονται μέχρι σήμερα πολίτες δεύτερης κατηγορίας και δεν ξεπερνούν τις υποτιμήσεις και τις προσβολές. Ήταν, άλλωστε, ένα μεγάλο πείραμα η γρήγορη μετάβαση από τον κρατικό σοσιαλισμό στην ελεύθερη οικονομία και τη δημοκρατία υπό δύσκολες οικονομικές συνθήκες. Σήμερα είναι ενδιαφέρον να δει κανείς πόσο ισχυρά ριζώνουν οι δομές και οι νοοτροπίες και ότι υπάρχει ακόμα και ένα νέο ανατολικογερμανικό αίσθημα ταυτότητας», αναφέρει ο Γερμανός καθηγητής.

Σκληρή ανισότητα

Ο Μάου παρατηρεί ότι η πεποίθηση πως «πρέπει να ενωθεί ό,τι ανήκει μαζί» κάλυψε τις διαφορές που προέκυψαν από την ιστορία της ΛΔΓ και της ΟΔΓ, οι οποίες σταδιακά παγιώθηκαν. Αναφέρεται στις «ασύμμετρες προϋποθέσεις Επανένωσης», οι οποίες εξελίχθηκαν σε «σκληρές ανισότητες». Έτσι, ήρθαν στο προσκήνιο και «μετασοσιαλιστικές δυναμικές», όπως η Treuhand ή η αρχή της επιστροφής πριν από την αποζημίωση, που επίσης δεν συνέβαλαν στην ενότητα.

DW Έκθεση Βιβλίου Θεσσαλονίκης
Το stand της DW Greek στην Έκθεση Βιβλίου ΘεσσαλονίκηςΕικόνα: Diogenis Dimitrakopoulos/DW

Ο συγγραφέας χρησιμοποιεί όρους που εύκολα αποτυπώνονται στη μνήμη, όπως «εσωτερικό γερμανικό φάντασμα σύνορο» ή «αδυναμία δομής κοινωνίας των πολιτών». Αναγνωρίζει ότι η Δύση ενδιαφέρεται πολύ λιγότερο για την Ανατολή από όσο η Ανατολή θα επιθυμούσε και μας κάνει εμφανές ότι δεν υπάρχει πραγματική δυτικογερμανική ταυτότητα.Οι άνθρωποι στη Δύση ταυτίζονται περισσότερο με το ομόσπονδο κρατίδιό τους.

Θα παραμείνει η Ανατολή «διαφορετική»;

«Ένα μέρος των διαφορών θα εξομαλυνθεί. Ωστόσο, το πρόβλημα είναι η απόσταση των Ανατολικογερμανών από τους δημοκρατικούς θεσμούς. Το κομματικό σύστημα είναι λιγότερο εδραιωμένο, οι άνθρωποι στην Ανατολή προτιμούν να βγαίνουν στους δρόμους για να διαδηλώσουν, παρά να συμμετέχουν σε ένα κόμμα», εξηγεί ο Γερμανός κοινωνικός εμπειρογνώμονας. Ο ίδιος παρατηρεί ότι το κόμμα της  Εναλλακτικής για τη Γερμανία (AfD) έχει εντοπίσει αυτό το κενό αντιπροσώπευσης και εκμεταλλεύεται τη δυσαρέσκεια, προβάλλοντας εαυτόν ως αντισυστημικό κόμμα.

Έκθεση Βιβλίου Θεσσαλονίκης
H Γερμανία και φέτος έχει παρουσία στην Έκθεση Βιβλίου ΘεσσαλονίκηςΕικόνα: Diogenis Dimitrakopoulos/DW

«Τα άλλα κόμματα θα πρέπει επιτέλους να κατανοήσουν ότι πρέπει να είναι παρόντα και ενεργά επί τόπου για να προσεγγίσουν τους ανθρώπους», λέει με ανησυχία ο Γερμανός κοινωνιολόγος. Για πολλούς Δυτικογερμανούς η Επανένωση έχει ήδη ολοκληρωθεί, αυτό δεν ισχύει για πολλούς στην Ανατολή. Ως λύση για τη δυσαρέσκεια, ο Μάου στο βιβλίο του προτείνει τη θεσμοθέτηση συμβουλίων πολιτών ως μορφή άμεσης δημοκρατίας που θα μπορούσε να λειτουργήσει ιδιαίτερα καλά στην Ανατολή, όπου οι άνθρωποι επιθυμούν να έχουν λόγο στις αποφάσεις.

Η AfD κερδίζει έδαφος και στα παλιά δυτικά κρατίδια, αλλά παραμένει πολύ ισχυρότερη στην Ανατολή, όπου σε πολλές περιοχές είναι μάλιστα και το ισχυρότερο κόμμα, ακόμα και μετά τον πρόσφατο χαρακτηρισμό της από την Υπηρεσία Προστασίας του Συντάγματος ως ανοιχτά ακροδεξιού κόμματος (χαρακτηρισμός που προσωρινά έχει ανασταλεί μετά από δικαστική προσφυγή της AfD). «Με τις επόμενες εκλογές στα ανατολικά κρατίδια, η κατάσταση πιθανότατα θα επιδεινωθεί και θα γίνει πιο δύσκολο να σχηματιστούν κυβερνήσεις», ανησυχεί ο Στέφεν Μάου.

H ανησυχία του μεγαλώνει, χωρίς όμως να χάνει την ελπίδα του ότι η «νέα κυβέρνηση υπό τον Φρίντριχ Μερτς θα καταφέρει να διατηρήσει τη συνοχή της χώρας στα κρίσιμα ζητήματα», όπως αναφέρει. Αυτή τη στιγμή, ετοιμάζεται μια ιαπωνική έκδοση του βιβλίου του. Αν υπάρξει ενδιαφέρον για μετάφραση του βιβλίου στην Ελλάδα, θα τον χαροποιούσε πολύ. «Εξάλλου, και στην Ελλάδα υπάρχουν διαφορές μεταξύ Βορρά και Νότου», επισημαίνει.

ΔΕΒΘ 2025: Μέρα 1η – Εγκαίνια και προθέρμανση για ένα γεμάτο τριήμερο με γεύση από Ιταλία

0

1η μέρα ΔΕΒΘ 2025: Άρωμα Ιταλίας στο κέντρο της Θεσσαλονίκης. Η 21η Διεθνής Έκθεση Βιβλίου Θεσσαλονίκης ξεκίνησε με εκδηλώσεις για τα παιδιά, συζητήσεις στο πλαίσιο του προγράμματος των επαγγελματιών και τα επίσημα εγκαίνα.

Γράφει η Φανή Χατζή

Αν και παραδοσιακά τα εγκαίνια της έκθεσης είναι μια τελετή επισημοτήτων και κοινότυπων δηλώσεων, οι χαιρετισμοί χτες μετέδιδαν ένα ομόφωνο πνεύμα σχετικό με τη σημασία της εν λόγω έκθεσης στη Θεσσαλονίκη, τη φιλαναγνωσία, τις λογοτεχνικές σχέσεις Ελλάδας-Ιταλίας και τον ανήσυχο χώρο του βιβλίου. Ο Νίκος Μπακουνάκης, Πρόεδρος του ΕΛΙΒΙΠ, αφού απηύθυνε σύντομες ευχαριστίες έδωσε τον λόγο, μεταξύ άλλων, στον υφυπουργό πολιτισμού, Ιάσωνα Φωτήλα, τον Πρέσβη της Ιταλίας, Πάουλο Κούκολι, την πρόεδρο της Ομοσπονδίας Ευρωπαίων Εκδοτών, Σόνια Ντράγκα, και τον δήμαρχο Θεσσαλονίκης, Στέλιο Αγγελούδη.

Ενδιαφέρον σημείο της βραδιάς ήταν όταν ο πρόεδρος των εκδοτών της Ιταλίας, που είναι η τιμώμενη χώρα στην 21η ΔΕΒΘ, Ινοτσέντσο Τσικολέτα, μοιράστηκε στοιχεία για την εκδοτική παραγωγή της χώρας, τονίζοντας ότι μόνο 22 ελληνικοί τίτλοι μεταφράστηκαν στα ιταλικά φέτος, αριθμός που ωχριά μπροστά στα δικαιώματα μετάφρασης που εξασφαλίζει η Ελλάδα από την Ιταλία (το 2023 αγόρασε 188 δικαιώματα μετάφρασης). Δήλωσε, όμως, ότι υπάρχει πρόθεση αυτός ο αριθμός να αυξηθεί, σκοπός προς τον οποίο προσβλέπει και αυτή η έκθεση. Η βραδιά έκλεισε με τα εγκαίνια-δεξίωση του περιπτέρου της τιμώμενης χώρας.

Μια βόλτα στην έκθεση

Χτες ήταν η πρώτη μέρα της 21ης ΔΕΒΘ και εκτός από την τελετή εγκαινίων που παρακολουθήσαμε, τριγυρίσαμε στους χώρους της από την ώρα που η Έκθεση άνοιξε τις πύλες της για το κοινό μέχρι το βράδυ. Τα 21 χρόνια που διοργανώνεται η έκθεση έχει σχεδόν καθιερωθεί ότι η πρώτη της ημέρα, Πέμπτη, θα κινείται σε χαλαρούς ρυθμούς. Ωστόσο φέτος ήταν παραπάνω από αισθητό ότι το βάρος, προγραμματικά, έχει πέσει στο Παρασκευοσαββατοκύριακο και οι εκδηλώσεις τις μεσημεριανές ώρες ήταν όχι μόνο λίγες, αλλά και σχετικά χλιαρές. Τις δύο προηγούμενες χρονιές, για παράδειγμα, η Πέμπτη περιελάμβανε στο πρόγραμμα σημαντικούς Βαλκάνιους συγγραφείς (Ρουμένα Μπουζάροφσκα το 2023, Ντράγκο Γιάντσαρ το 2024). Αναμένεται, λοιπόν, να δούμε τα «δυνατά» χαρτιά του προγράμματος τις επόμενες μέρες.

Ουδέν κακό αμιγές καλού, βέβαια, γιατί αυτό μας έδωσε την ευκαιρία να απολαύσουμε τη βόλτα στην έκθεση με μεγάλη άνεση κινήσεων, κάτι που θα είναι αδύνατο τις επόμενες μέρες, λόγω του πλήθους των επισκεπτών και του καταιγισμού εκδηλώσεων. Μετά από τον εξωτισμό, κυριολεκτικά και μεταφορικά, που ανέδιδε η περσινή έκθεση με τιμώμενη χώρα το εμιράτο της Σάρτζας, όλοι περιμέναμε με ανυπομονησία τη φετινή παρουσία της Ιταλίας στη ΔΕΒΘ, μια χώρα με την οποία μας συνδέουν στενοί δεσμοί. Το Ιταλικό περίπτερο δεν μας απογοήτευσε. Εκδοτικοί οίκοι βιβλίων για παιδιά και ενήλικες, προθήκες με τα βιβλία όλων των καλεσμένων συγγραφέων του προγράμματος και έκθεση Ιταλών εικονογράφων ήταν αυτά που θέλαμε να δούμε για να μας ανοίξει η όρεξη για το ιταλικό πρόγραμμα. Δείτε εδώ το πλήρες πρόγραμμα των εκδηλώσεων στο ιταλικό περίπτερο.

Η γεωγραφία της έκθεσης

Η έκθεση φέτος εκτείνεται σε τέσσερα περίπτερα, τα δύο γνωστά, Περίπτερο 13 και Περίπτερο 15, που ενώνονται με την εσωτερική σκάλα, το Περίπτερο 14 με πρόσβαση μέσα από το 15 αλλά και το περίπτερο 12, μια νέα προσθήκη που μοιράζει κάπως πιο ισορροπημένα τους χώρους των εκδηλώσεων, η εγγύτητα των οποίων έχουμε δει ότι σε παλιότερες εκθέσεις δημιουργούσε προβλήματα.

Αυτή η αναδιάταξη επανέφερε και την «Παιδική Γωνιά» στην αρχική, πιο ζεστή θέση, που δικαιολογεί το όνομά της, διευθέτηση που είχε να γίνει από το μακρινό 2017.

TBF PAIDIKH GONIA 08 05 2025
Motionteam Photo Press Agency / Φωτογράφος: Νίκος Βερβερίδης

Επέτειοι, εκθέσεις και αφιερώματα

Φέτος, όπου κι αν έπεφτε το μάτι μας, συναντούσαμε κάποια μικρή ή μεγάλη έκθεση σχετική με τις επετείους που γιορτάζει η 21η ΔΕΒΘ. Στον νέο χώρο του Περιπτέρου 12 χαζέψαμε την έκθεση «Hugo Pratt: Η κληρονομιά, το έργο, η βιογραφία» σε επιμέλεια της Patrizia Zanotti που εντάσσεται στο πλαίσιο του Αφιερώματος «30 χρόνια από τον θάνατο» του μεγάλου Ιταλού κομίστα. Οι πίνακες της έκθεσης μας καθοδηγούν στη ζωή του Ιταλού δημιουργού και στη γέννηση ενός από τους πιο εμβληματικούς ήρωες που έχει γεννήσει η ένατη τέχνη, του Κόρτο Μαλτέζε.

Μικρότερης κλίμακας αλλά πολύ ενδιαφέρουσα είναι και η έκθεση-χρονολόγιο στο Περίπτερο 14 αφιερωμένη στον Καμιλιέρι, ενταγμένη στο πλαίσιο του αφιερώματος «100 χρόνια Καμιλιέρι». Ακόμη, παράπλευρα από την αίθουσα Μίκης Θεοδωράκης, φέτος φιλοξενείται ένα αφιέρωμα στα «100 χρόνια Μίκης Θεοδωράκης» με αντίγραφα από παρτιτούρες του και βιβλία που έχουν γραφτεί για αυτόν, ενώ στο περίπτερο του Δήμου Θεσσαλονίκης θα βρείτε μικρό αφιέρωμα στα «100 χρόνια Μανώλης Αναγνωστάκης».

Απογευματινές εκδηλώσεις

Μετά τη βόλτα, ήρθε η ώρα για την πρώτη εκδήλωση που μας βρήκε στην Αίθουσα Μανώλης Αναγνωστάκης, η οποία συγκέντρωνε εκείνη τη στιγμή (18:00) τον περισσότερο κόσμο. Το πρόγραμμα έγραφε «Η συμβολή των λογοτεχνικών Ανθολογιών στο πολιτισμικό πεδίο», αλλά δεν επρόκειτο για μια ομιλία με αυτό το θέμα, αλλά μια συνπαρουσίαση. Η Εταιρεία Συγγραφέων και η Εταιρία Λογοτεχνών Θεσσαλονίκης παρουσίασαν τις συλλογικές εκδόσεις «Ημερολόγια 2024-2025» και «Ανθολογία με θέμα: Κανένας» αντίστοιχα, στη βάση ενός κοινός οράματος για «την ανάδειξη της αξίας της λογοτεχνίας ως ζωντανού πολιτιστικού οργανισμού» όπως ανέφερε χαρακτηριστικά η συγγραφέας και αντιπρόεδρος του ΕΛΘ, Γεωργία Μακρογιώργου. Ωστόσο, ο τίτλος της εκδήλωσης αναδύθηκε μπροστά μας μέσα από αναγνώσεις των ποιητών/τριών και συγγραφέων που συμμετείχαν στις ανθολογίες.

Αμέσως μετά, βρεθήκαμε στην παρουσίαση του βιβλίου Σπάζοντας πράγματα στη δουλειά. Οι λουδίτες ήξεραν γιατί μισείς τη δουλειά σου του Γκάβιν Μιούλερr, μια εκδήλωση που οι εκδόσεις Εκτός Γραμμής χαρακτήρισαν ως τα «εναλλακτικά εγκαίνια της έκθεσης».

Στα «εκτός γραμμής», λοιπόν, εγκαίνια που πραγματοποιήθηκαν στην Αίθουσα Διάλογος, σκιαγραφήθηκε το ιστορικοπολιτικό πλαίσιο που γέννησε τον λουδισμό αλλά και η σύγχρονη μετάλλαξή του. Επίσης, τονίστηκε η σύγχρονη επανεκτίμηση του λουδισμού και η αποκατάσταση της «φήμης» του ως ενός ριζοσπαστικού κινήματος εργατικών διεκδικήσεων παρά ενός τεχνοφοβικού κινήματος. Έπρεπε να φύγουμε λίγο νωρίτερα για να παρακολουθήσουμε και τα θεσμικά, «εντός γραμμής» εγκαίνια, αλλά θα διαβάσετε αναλυτικά για το βιβλίο στην κριτική και συνέντευξη με τον συγγραφέα εδώ και εδώ.