Η Ουγγαρία, μέλος της ΕΕ, φιλοξένησε στις 21 Μαΐου την άτυπη σύνοδο κορυφής του Οργανισμού Τουρκικών Κρατών (TDT), στον οποίο έχει καθεστώς παρατηρητή.
Αξίζει να σημειωθεί ότι η τουρκοκυπριακή κοινότητα, η οποία έχει την ιδιότητα του παρατηρητή μέλους της TDT, δεν παρευρέθηκε στη σύνοδο κορυφής, στην οποία συμμετείχαν η Τουρκία, το Καζακστάν, το Ουζμπεκιστάν, το Αζερμπαϊτζάν, το Κιργιστάν και η διοργανώτρια χώρα Ουγγαρία.
Αν και δεν έχει γίνει καμία επίσημη δήλωση, πιστεύεται ότι η Ουγγαρία απέφυγε να προσκαλέσει τον Τουρκοκύπριο ηγέτη Ερσίν Τατάρ, προκειμένου να αποφύγει τις αντιδράσεις της ΕΕ, της Κυπριακής Δημοκρατίας και της Ελλάδας.
Σημειώνεται ότι η κυβέρνηση Όρμπαν δεν επιθυμεί να εισέλθει σε μια νέα και ευρύτερη συζήτηση με την ΕΕ, με την οποία βρίσκεται σε συνεχή ένταση όσον αφορά τις αξίες και τους βασικούς πολιτικούς στόχους, σχετικά με το Κυπριακό.
Ο Τατάρ συμμετείχε ως παρατηρητής στην άτυπη σύνοδο κορυφής που διοργάνωσε το Αζερμπαϊτζάν στη Σούσα τον Ιούλιο του 2024 και στη σύνοδο κορυφής που διοργάνωσε το Κιργιστάν τον Νοέμβριο του 2024.
Το γεγονός ότι η τουρκοκυπριακή διοίκηση της Κατεχόμενης από τον Τουρκικό Στρατό Κύπρου, έγινε μέλος-παρατηρητής του οργανισμού με την ονομασία «ΤΔΒΚ» θεωρείται ένα πολύ σημαντικό βήμα όσον αφορά τη διεθνή προβολή ως δήθεν κράτους, το οποίο αναγνωρίζεται μόνο από την Τουρκία στον κόσμο.
Πώς αντέδρασε η Τουρκία;
Η Τουρκία έδωσε ιδιαίτερη προσοχή στο να διατηρηθεί το θέμα του Ψευδοκράτους στην ατζέντα της συνόδου κορυφής, στην οποία δεν παρευρέθηκε ο Ερσίν Τατάρ.
Στην ομιλία του στη σύνοδο κορυφής, ο Πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν ανέφερε τη σημασία της ένταξης του «κράτους των Τουρκοκυπρίων» ως παρατηρητή μέλους στο TDT.
Επεσήμανε μάλιστα ότι μια οικογενειακή φωτογραφία του τουρκικού κόσμου χωρίς την Τουρκική Κοινότητα της Κατεχόμενης Κύπρου θα είναι πάντα ελλιπής.
«Ελπίζω να δω την ημέρα που θα αποδεχτούμε τους Τουρκοκύπριους ως «κράτος’ και ως πλήρες μέλος του οργανισμού μας στο όχι και τόσο μακρινό μέλλον».
Ο Ερσίν Τατάρ εξέφρασε επίσης την ικανοποίησή του για τις δηλώσεις του Ερντογάν προς το κοινό σε γραπτή δήλωσή του.
Ωστόσο, εξέφρασε την απαισιοδοξία του -ο Τατάρ- τονίζοντας ότι περίμενε μεγαλύτερη υποστήριξη από τον τουρκικό κόσμο.
Αναφέρθηκαν οι Τουρκοκύπριοι στη διακήρυξη
Αξίζει να σημειωθεί ότι το Κυπριακό συμπεριλήφθηκε, έστω και για λίγο, στη διακήρυξη που δημοσιεύθηκε στο τέλος της συνόδου κορυφής της Βουδαπέστης.
Η διακήρυξη ανέφερε θετικά τις συνεισφορές της τουρκοκυπριακής κοινότητας, ενός «αναπόσπαστου μέρους» του τουρκικού κόσμου, στην TDT μαζί με άλλες χώρες παρατηρητές.
Επιπλέον, εκφράστηκαν προσδοκίες ότι το κυπριακό πρόβλημα θα επιλυθεί σύμφωνα με τις υπάρχουσες πραγματικότητες του νησιού και ότι οι Τουρκοκύπριοι θα αποκτήσουν τα δικαιώματά τους ως «ισότιμοι ιδιοκτήτες» του νησιού.
Η δεύτερη σύνοδος κορυφής που διοργανώνεται από το TDT φέτος αναμένεται να πραγματοποιηθεί στο Αζερμπαϊτζάν.
Σύμφωνα με εκτιμήσεις που έγιναν στην Άγκυρα, είναι πιθανό το Αζερμπαϊτζάν, όπου η ΕΕ έχει μικρή επιρροή, να προσκαλέσει τον ηγέτη της τουρκοκυπριακής πλευράς στη σύνοδο κορυφής.
Τρεις χώρες της Κεντρικής Ασίας συνήψαν διπλωματικές σχέσεις με την Κυπριακή Δημοκρατία
Το γεγονός ότι η τουρκοκυπριακή διοίκηση δεν προσκλήθηκε στη σύνοδο κορυφής της Ουγγαρίας ήταν επίσης αξιοσημείωτο, επειδή συνέβη αμέσως μετά την σύναψη διπλωματικών σχέσεων μεταξύ των κορυφαίων χωρών της TDT, του Καζακστάν, του Ουζμπεκιστάν και του Τουρκμενιστάν, με την Κυπριακή Δημοκρατία.
Η ΕΕ και τα τουρκικά κράτη πραγματοποίησαν μια σημαντική σύνοδο κορυφής στη Σαμαρκάνδη στις αρχές Απριλίου και οι Βρυξέλλες προσέφεραν σε αυτές τις χώρες ένα επενδυτικό πακέτο συνολικής αξίας 12 δισεκατομμυρίων ευρώ.
Μία από τις προϋποθέσεις αυτού του πακέτου ήταν η δημιουργία διπλωματικών επαφών μεταξύ τριών τουρκικών κρατών του κόσμου και της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Στο πλαίσιο αυτό, το Καζακστάν, το Τουρκμενιστάν και το Ουζμπεκιστάν αποφάσισαν να διορίσουν πρεσβευτές στην Κυπριακή Δημοκρατία.
Τα κόμματα της αντιπολίτευσης στην Τουρκία είχαν θεωρήσει την αναγνώριση της Κυπριακής Δημοκρατίας από ηγετικά μέλη του TDT ως χρεοκοπία της πολιτικής της Άγκυρας στο Κυπριακό.
Τουρκικά βιβλία
Η κυβέρνηση, από την άλλη πλευρά, δήλωσε ότι το ζήτημα συζητήθηκε κεκλεισμένων των θυρών με τα τουρκικά κράτη και κατηγόρησε την ΕΕ ότι προσπαθεί να εκμεταλλευτεί το ζήτημα για τα περιφερειακά συμφέροντα του θεσμού.
Ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, Μάρκο Ρούμπιο, δήλωσε ότι η αυτονομία της περιοχής του Κουρδιστάν αποτελεί «βασικό στοιχείο» στην προσέγγιση της Αμερικής στο Ιράκ.
Ο Ρούμπιο τόνισε ότι η Ουάσινγκτον θεωρεί την οικονομική επιτυχία της Περιφέρειας του Κουρδιστάν ως υψηλή αξία.
Το μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ, Τζο Γουίλσον, και ο Υπουργός Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο, έκαναν σημαντικές εκτιμήσεις σχετικά με την κατάσταση στο Ιράκ, τον ρόλο της Περιφέρειας του Κουρδιστάν και την επιρροή του Ιράν, στη συνάντηση εξωτερικής πολιτικής που πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων της Βουλής των Αντιπροσώπων.
Γουίλσον: Το Ιράν μπλοκάρει την περιοχή του Κουρδιστάν μέσω της Βαγδάτης
Ο Γουίλσον εξέφρασε ανησυχία για τις προσπάθειες του Ιράν να μπλοκάρει συμφωνίες πετρελαίου στην περιοχή του Κουρδιστάν.
«Η Περιφέρεια του Κουρδιστάν έχει κερδίσει δισεκατομμύρια δολάρια σε οικονομικές ευκαιρίες μέσω συμφωνιών πετρελαίου με αμερικανικές ενεργειακές εταιρείες. Ωστόσο, το Ιράν προσπαθεί να μπλοκάρει αυτές τις συμφωνίες με την επιρροή του στη Βαγδάτη», δήλωσε ο Γουίλσον.
Τόνισε επίσης ότι το Ιράν προσπαθεί να περιορίσει την οικονομική και πολιτική ελευθερία της Περιφέρειας του Κουρδιστάν αναλαμβάνοντας τον έλεγχο της Βαγδάτης.
Αυτές οι δηλώσεις ήρθαν μετά από δύο σημαντικές ενεργειακές συμφωνίες συνολικής αξίας 110 δισεκατομμυρίων δολαρίων, οι οποίες υπογράφηκαν κατά τη διάρκεια της επίσκεψης του πρωθυπουργού της Περιφέρειας του Κουρδιστάν, Μασρούρ Μπαρζανί, στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Αυτές οι συμφωνίες, που υπογράφηκαν μεταξύ της Περιφερειακής Κυβέρνησης του Κουρδιστάν και των αμερικανικών ενεργειακών εταιρειών HKN Energy και WesternZagros, παρέχουν στις αμερικανικές εταιρείες το δικαίωμα να αναπτύξουν δύο πεδία πετρελαίου και φυσικού αερίου στην περιοχή του Κουρδιστάν.
Ρούμπιο: Ο σεβασμός της κουρδικής αυτονομίας είναι το θεμέλιο αυτής της σχέσης
Εν τω μεταξύ, ο Υπουργός Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο απάντησε στην επανάληψη του βουλευτή Τζο Γουίλσον σχετικά με την «σταθερή υποστήριξη του Μπαρζανί για μια ισχυρή και ευημερούσα Περιφέρεια του Κουρδιστάν» και επαίνεσε τις ενεργειακές συμφωνίες.
«Το θεμέλιο της προσέγγισής μας στο Ιράκ είναι η αυτονομία που απολαμβάνει ο κουρδικός πληθυσμός σε αυτήν την περιοχή. Αυτή η αυτονομία είναι επίσης μια σανίδα σωτηρίας που τους επιτρέπει να αναπτυχθούν και να επιτύχουν οικονομικά», δήλωσε ο Ρούμπιο.
Ο Ρούμπιο εξέφρασε την επιθυμία των Ιρακινών αξιωματούχων να δημιουργήσουν στενότερες και καλύτερες σχέσεις με τις Ηνωμένες Πολιτείες, λέγοντας: «Τους εξηγήσαμε ότι ο σεβασμός των Ηνωμένων Πολιτειών για τις εταιρείες που δραστηριοποιούνται σε αυτή τη χώρα και για την αυτονομία των Κούρδων αποτελεί τη βάση αυτής της σχέσης».
Καταδίκασε επίσης την «αυξανόμενη» ιρανική επιρροή στην ιρακινή κυβέρνηση, λέγοντας ότι αποτελεί «σοβαρό κίνδυνο» για τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Σοβαρά ερωτήματα για τον ρόλο της Δύσης στις εξελίξεις στη Συρία εγείρει η πρόσφατη αποκάλυψη του Ρόμπερτ Φορντ, πρώην πρέσβη των Ηνωμένων Πολιτειών στη Δαμασκό
Σοβαρά ερωτήματα για τον ρόλο της Δύσης στις εξελίξεις στη Συρία εγείρει η πρόσφατη αποκάλυψη του Ρόμπερτ Φορντ, πρώην πρέσβη των Ηνωμένων Πολιτειών στη Δαμασκό, μέσα από δημόσια ομιλία του που καταγράφηκε σε βίντεο και κυκλοφορεί ευρέως τις τελευταίες ημέρες.
Ο Φορντ, ένας από τους βασικούς αρχιτέκτονες της αμερικανικής στρατηγικής για τη Συρία την περίοδο 2011–2014, συμμετείχε σε μικρό σεμινάριο που πραγματοποιήθηκε στις 5 Μαΐου στη Βαλτιμόρη, όπου αποκάλυψε ένα ιδιαίτερα ανησυχητικό περιστατικό του 2023.
Σύμφωνα με τα λεγόμενά του, μια βρετανική ΜΚΟ που ειδικεύεται –όπως είπε ο ίδιος– στη «διαμεσολάβηση» και την «επίλυση συγκρούσεων», επικοινώνησε μαζί του και του παρουσίασε ένα ασυνήθιστο αίτημα: του έδωσαν φωτογραφία και πληροφορίες για ένα συγκεκριμένο άτομο και του ζήτησαν να συμβάλει στην πολιτική του προετοιμασία για την ανάληψη ηγετικής θέσης στο μέλλον.
Ο Φορντ αποκάλυψε ότι η πρώτη συνάντηση πραγματοποιήθηκε τον Μάρτιο του 2023 στο Ιντλίμπ, σε περιοχή που ελέγχεται από ισλαμιστικές οργανώσεις, και πως η «εκπαίδευση» αυτού του ατόμου συνεχίστηκε έως τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους. Η πολιτική προετοιμασία περιλάμβανε καθοδήγηση, στρατηγική υποστήριξη και εκπαίδευση στη διαχείριση θεσμικών ρόλων.
Το αποκορύφωμα της αφήγησης ήρθε όταν ο πρώην πρέσβης δήλωσε ότι τον Ιανουάριο του 2024 συναντήθηκε ξανά με το ίδιο πρόσωπο — αυτή τη φορά, έχοντας ήδη αναλάβει την υψηλότερη πολιτική θέση. Αν και δεν κατονόμασε τον ίδιο, η περιγραφή του παραπέμπει άμεσα στον Μοχάμεντ Αλ-Τζουλάνι, ηγέτη της Χαγιάτ Ταχρίρ αλ-Σαμ (HTS), μιας οργάνωσης με παρελθόν που συνδέεται με την Αλ Κάιντα και που σήμερα προσπαθεί να αναβαθμίσει το πολιτικό της προφίλ.
Χαρακτηριστικά, ο Φορντ είπε:
«Ποτέ δεν φανταζόμουν ότι κάποιος σαν κι αυτόν θα μπορούσε να φτάσει σε ηγετική θέση – και όμως, είχε προετοιμαστεί για αυτόν τον ρόλο!»
Η παραδοχή αυτή δεν προέρχεται από διαρροές ή φήμες. Είναι δημόσια δήλωση, από κορυφαίο πρώην διπλωμάτη των Ηνωμένων Πολιτειών, καταγεγραμμένη σε ηχογραφημένο σεμινάριο.
Πρόκειται για ξεκάθαρη παραδοχή του πώς συγκεκριμένοι κύκλοι στη Δύση –μέσω «ανθρωπιστικών» ή «ουδέτερων» οργανώσεων– εμπλέκονται στην ενεργή κατασκευή νέων ηγεσιών σε εμπόλεμες περιοχές, σύμφωνα με τις στρατηγικές τους επιδιώξεις. Η περίπτωση του Αλ-Τζουλάνι φαίνεται να αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της προσέγγισης.
Οι πολιτικές και γεωπολιτικές διαστάσεις της υπόθεσης είναι τεράστιες, και η αποκάλυψη του Φορντ έρχεται να επιβεβαιώσει κάτι που πολλές φωνές στη Μέση Ανατολή υποψιάζονταν εδώ και καιρό: ότι οι «νέοι ηγέτες» δεν αναδεικνύονται τυχαία. Προετοιμάζονται, καθοδηγούνται και υποστηρίζονται – με πλήρη γνώση και στήριξη των μεγάλων δυνάμεων.
Στιγμιότυπο από την πρώτη ημέρα εργασιών του 10ου Οικονομικού Φόρουμ των Δελφών, Τετάρτη 9 Απριλίου 2025.
(ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΣ/EUROKINISSI) // ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ ΚΑΘΕ ΧΡΗΣΗ ΑΡΧΕΙΟΘΕΤΗΣΗ ΚΑΙ ΔΙΑΝΟΜΗ ΤΗΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ ΑΠΟ ΠΡΑΚΤΟΡΕΙΑ
Τον Νοέμβριο του 2024 αμέσως μετά τις αμερικανικές εκλογές και τη «θριαμβευτική» νίκη του Ντόναλντ Τράμπ έγραφα για το ουκρανικό ζήτημα και την πολιτική που επρόκειτο να ακολουθήσει ο νέος Πρόεδρος των ΗΠΑ (https://www.hereticalideas.gr/2024/11/tramp-diavolos-i-kalos-samareitis.html): «Γνωρίζει πολύ καλά, ότι οι ΗΠΑ δια του πολέμου στην Ουκρανία πέτυχαν όλους τους ομολογημένους και ανομολόγητους σκοπούς τους. Η συνέχιση της σύγκρουσης με τη Ρωσσία δια αντιπροσώπου μόνον φύρα θα είναι για τις ΗΠΑ στο εξής, με τη Ρωσσία να κυριαρχεί στο πεδίο. Κάποιος απληροφόρητος θα αναρωτηθεί τι πέτυχε η Αμερική μέχρι τώρα. Το πρώτο και κυριότερο ήταν να εμπεδωθεί στο διηνεκές η πλήρης εξάρτηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των χωρών που την απαρτίζουν από τις ΗΠΑ, πέραν του πολιτικού, τόσο στον αμυντικό, όσο και κυρίως στον οικονομικό τομέα. Η Ευρώπη πέραν του ότι ανέκαθεν ήταν ένας καλός πελάτης για την πολεμική βιομηχανία των ΗΠΑ, δια του πολέμου στην Ουκρανία και των κυρώσεων σε βάρος της Ρωσσίας, έγινε και ενεργειακά ένας από τους καλύτερους πελάτες της Αμερικής σε ενεργειακά προϊόντα, κυρίως σε σχιστολιθικό και πανάκριβο LNG. Με ακριβό το «πανίσχυρο» ευρώ σε σχέση με το δολλάριο και ακόμη πιο ακριβή την ενέργεια, η ανταγωνιστικότητα των ευρωπαϊκών προϊόντων κατέρρευσε. Η όποια επιβολή δασμών από τον Τράμπ θα τους δώσει τη χαριστική βολή. Ταυτόχρονα ολοκληρώθηκε ο σκοπός του ΝΑΤΟ δηλαδή (κατά τον πρώτο του γενικό γραμματέα λόρδο Ισμέι) να κρατά την Αμερική μέσα στην Ευρώπη, τη Ρωσσία έξω και τη Γερμανία κάτω. Και μάλιστα να είναι οι ίδιοι οι Ευρωπαίοι που θα πληρώνουν πανάκριβα αυτή τους την εξάρτηση και την παρουσία των ΗΠΑ σε ευρωπαϊκό έδαφος, αποκομμένοι από τον φυσικό τους γείτονα και κάτοχο των πλουτοπαραγωγικών πόρων που τόσο έχουν ανάγκη.
Αφού λοιπόν, οι άρχουσες ελίτ της Ευρώπης ήθελαν να πάρουν τη ρεβάνς εκδικούμενες τη Ρωσσία για την ήττα τους στον Β’ΠΠ, οι Αμερικανοί δεν είχαν παρά να τις βοηθήσουν να αναλάβουν οι ίδιες το κόστος της αλαζονείας και της βλακώδους υπεροψίας τους, κανιβαλίζοντας συνάμα την ολοένα και πιο ασθενική ευρωπαϊκή οικονομία.
Ναι, για τον Τράμπ ο πόλεμος αυτός δεν είναι δικός του, παρά τα τεράστια οφέλη που απεκόμισε η Αμερική. Θα αποσυρθεί ευσχήμως τώρα, ως ειρηνοποιός μάλιστα, και το πικρό ποτήρι της ήττας θα το γευθούν μέχρι τελευταίας σταγόνας οι Ευρωπαίοι, πληρώνοντας ακριβά το κόστος της απρονοησίας τους. Για τον Τράμπ το ουκρανικό είναι… ευκολάκι!».
Το «στρίβειν δια του αρραβώνος»
Μετά από έξι ολόκληρους μήνες αποδεικνύεται ότι και για τον Τράμπ το «ουκρανικό» δεν είναι και τόσο «ευκολάκι», όσο καθ’ υπερβολήν και χάριν της εμφάσεως τόνιζα τότε. Παρ’ όλα αυτά η τακτική που ο Τράμπ ακολούθησε και ακολουθεί δεν απέχει από τις παραπάνω επισημάνσεις κι εκτιμήσεις. Έχοντας απέναντί του το «βαθύ κράτος» στο εσωτερικό των ΗΠΑ, με σχεδόν διχασμένη την κυβέρνησή του και τους ευρωπαίους «εταίρους», που έχουν μεγάλη ανάγκη από… χάδια, φροντίδα και «προδέρμ» στην κατάσταση που έχουν περιέλθει, τα περιθώριά του είναι στενά. Με τους Ευρωπαίους, μάλιστα, να βυσσοδομούν στο παρασκήνιο με τους νέο-συντηρητικούς στην Αμερική, έχοντας αναγάγει τη μηχανορραφία σε υψηλή τέχνη, δεν του απέμεινε παρά το «θέατρο» και οι τακτικές μια στο καρφί και μια στο πέταλο, έτσι ώστε κανείς να μην μπορεί να καταλάβει τις πραγματικές του προθέσεις. Στην πραγματικότητα δεν δίνει χρόνο στον Πούτιν, καθώς λέγεται, αλλά κερδίζει χρόνο ο ίδιος στο ξεδίπλωμα της πολιτικής του.
Ο Τράμπ διακρινόμενος από κυνικό ρεαλισμό, αντιλαμβάνεται πλήρως ότι πρόκειται για διαχείριση μιας επικών διαστάσεων ήττα της συλλογικής δύσης, που καλείται να φέρει σε πέρας με τις μικρότερες δυνατές απώλειες για τον ίδιο και τις ΗΠΑ, ή ακόμα και με κέρδος, σώζοντας ταυτόχρονα «την τιμή και την υπόληψη» των συμμάχων του. Ως προς την ίδια την Ουκρανία είναι κρυστάλλινα σαφής απευθυνόμενος στον Ζελένσκι: «Δέξου τώρα μια πολύ κακή συμφωνία με τη Ρωσσία, διαφορετικά σε λίγο δεν θα έχεις χώρα»!
Φυσικά οι αιθεροβατούντες ευρωπαίοι ηγετίσκοι της συμμαχίας των προθύμων και των παρακολουθημάτων τους, αντιλαμβανόμενοι τη δική τους αδυναμία, απαιτούν από τις ΗΠΑ και προσωπικά από τον Τράμπ να εξαντλήσει την πίεση πάνω στον Πούτιν, αγνοώντας ότι ούτε ο Τράμπ και η Αμερική έχουν πλέον τα «χαρτιά» για κάτι τέτοιο, πέραν του πυρηνικού ολέθρου φυσικά.
Από τον πόλεμο κατά της Ρωσσίας «μέχρι τελευταίου Ουκρανού» επιδιώκουν τώρα μια «εκεχειρία» κατ’ αρχήν 30 ημερών, πιστεύοντας στο θαύμα μιας παγίδευσης της Ρωσσίας και συνέχισης κατόπιν του πολέμου από βελτιωμένη θέση. Μάλιστα η πρόταση για εκεχειρία συνοδεύεται από το «άνευ όρων» που αποτελεί από μόνο του «σκληρό» όρο για να μπορεί να γίνει αποδεκτός από την πλευρά της Ρωσσίας. Οχυρώνονται μάλιστα πίσω από την κατ’ αρχήν αποδοχή της πρότασης αυτής από τον Τράμπ για να μπορούν να τον ψέξουν στη συνέχεια ότι την εγκατέλειψε προς χάριν του Πούτιν στην πρόσφατη τηλεφωνική συνομιλία μαζί του. Επί της ουσίας προσπαθούν να παρουσιάσουν τον Τράμπ, ως αδύναμο ηγέτη, χειραγωγούμενο από τον «παμπόνηρο» Πούτιν, συνεπώς ανάξιο να προεδρεύει της υπερδύναμης. Η κουτοπονηριά του τυχοδιώκτη στο απόγειό της!
Το στρατηγικό αδιέξοδο της δύσης απέναντι στη Ρωσσία και ο ρεαλισμός του Τράμπ
Ο Τράμπ όμως εν αντιθέσει με τους ιδεοληπτικούς ευρωπαίους ηγετίσκους, δεν χειραγωγείται. Όμως, αντιλαμβάνεται πλήρως, ότι τα συμφέροντα της Αμερικής δεν συνάδουν με μια διαρκή -κι επί της ουσίας άνευ λόγου- αντιπαράθεση με έναν ήδη πανίσχυρο στρατιωτικά και πολιτικά αντίπαλο, που θα μπορούσε να οδηγήσει σε πυρηνικό ολοκαύτωμα. Αλλά τα συμφέροντα αυτά συνάδουν πλήρως με τη συνεργασία μαζί του, αφού μάλιστα ο φερόμενος προσώρας ως αντίπαλος αποδεικνύεται, ότι ως απολύτως αυτάρκης, είναι πρόθυμος και μπορεί να είναι πολύ καλός εταίρος και συνεργάτης των ΗΠΑ στο επίπεδο της γεωοικονομίας, προς αμοιβαίο όφελος.
Στην πραγματικότητα ο Τράμπ μη έχοντας τα κόμπλεξ των ευρωπαίων, αντιλαμβάνεται πλήρως, ότι η στρατηγική της συλλογικής δύσης απέναντι στη Ρωσσία τις τελευταίες δεκαετίες έφτασε σε ένα πλήρες αδιέξοδο με τη συλλογική δύση να κινδυνεύει αντί για μαλλί να βγει κουρεμένη γουλί! Κι αυτό προσπαθεί να αποτρέψει χαράζοντας μια νέα στρατηγική για τις ΗΠΑ που θα τις βοηθούσε μεσοπρόθεσμα να διατηρήσουν ένα μεγάλο μέρος των πλεονεκτημάτων τους ως ηγέτιδα δύναμη παγκοσμίως. Ανεξάρτητα εάν θα μπορέσει να τα καταφέρει, ή όχι, αυτή είναι η πρόθεσή του και εφαρμόζει την κατάλληλη πολιτική κατά την αντίληψή του.
Η ευρωπαϊκή άρνηση της πραγματικότητας
Οι ευρωπαϊκές ελίτ, η γραφειοκρατία των Βρυξελλών και οι τυχάρπαστες ηγεσίες των χωρών της Ε.Ε. από την πλευρά τους με μοναδικό τους κίνητρο τον ρεβανσισμό και την εκδίκηση για την ήττα τους στο Β’ΠΠ, εποφθαλμιώντας συνάμα τους πόρους της Ρωσσίας, αρνούνται να προσαρμοστούν στην πραγματικότητα. Το «σκιάχτρο» Ρωσσία είναι για τους ευρωπαίους αργυραμοιβούς και το υπαλληλικό τους πολιτικό προσωπικό, πολλαπλά πολύτιμο στην προσπάθειά τους να κρατήσουν το «τέταρτο Ράιχ» ενωμένο σε βάρος των ίδιων των λαών της Ευρώπης. Να κρατήσουν ενωμένη μια κατ’ εξοχήν απολυταρχική Ευρώπη, με τις περί δημοκρατίας, ελευθερίας κτλ διακηρύξεις απλά στάχτη στα μάτια των υπηκόων. Εμμένουν στην πολιτική αντιπαράθεσης με τη Ρωσσία κι επειδή αισθάνονται αδύναμοι στρατιωτικά επιχειρούν με τη -στα όρια του γελοίου- προπαγάνδα, καθώς και με οικονομικά μέσα, τις περίφημες κυρώσεις, να επιφέρουν πλήγματα σε μια χώρα που είναι υπερ-αυτάρκης καθ’ ολοκληρίαν. Δεν κατανοούν ότι είναι οι ίδιοι που έχουν ανάγκη τους άφθονους ρωσσικούς πόρους και δεν είναι η Ρωσσία που έχει ανάγκη από τους ανύπαρκτους πόρους της Ε.Ε., ή την αγορά της.
Θα είχε πραγματικά πολύ ενδιαφέρον και γούστο συνάμα, σε βαθμό που να πιάναμε την κοιλιά μας από τα γέλια από τις αντιδράσεις των λεονταριζόντων εκ του ασφαλούς… Δον Κιχωτών της πεντάρας, εάν σε απάντηση των κυρώσεων, ο Πούτιν υπέγραφε ένα διάταγμα που θα απαγόρευε την προμήθεια ακόμη κι ενός βαρελιού πετρελαίου, ή ενός κυβικού μέτρου αερίου, καθώς και ενός γραμμαρίου κάθε άλλης πρώτης ύλης προς τις μη φιλικές προς τη Ρωσσία χώρες. Κι αυτό για λίγες ημέρες μόνον, τινάζοντας την ευρωπαϊκή οικονομία στον αέρα, μόνο με την αναταραχή που θα δημιουργείτο στις παγκόσμιες αγορές. Λένε κι όλοι φοβούνται τι θα γίνει εάν κλείσει ο Περσικός Κόλπος σε περίπτωση πολέμου με το Ιράν, αλλά κανείς δεν σκέπτεται τι θα συμβεί εάν τυχόν κλείσει τις στρόφιγγες η Ρωσσία.
Πυροβολούν συστηματικά τα πόδια τους και περιμένουν διαφορετικά αποτελέσματα επαναλαμβάνοντας όλο τα ίδια και τα ίδια. Αισθάνονται ότι προδίδονται από τους Αμερικανούς, ενώ στην πράξη οι τελευταίοι υπό τον Τράμπ, κάνουν τα αυτονόητα, προσπαθώντας να γλυτώσουν και τους ευρωπαίους από τα χειρότερα. Στο τέλος η προσαρμογή τους στην πραγματικότητα θα είναι πιο οδυνηρή απ’ όσο μπορεί να ελπίζει κάποιος. Η Αμερική υπό τον Τράμπ φαίνεται, ότι θα ακολουθήσει τον δρόμο της και δεν θα αφήσει να τη σύρουν μαζί τους στον πάτο οι ευρωπαίοι υποτακτικοί της.
Η Ουκρανία μπροστά στην πιστοποίηση του τέλους της
Όσον αφορά στην Ουκρανία, αυτή έχει τελειώσει. Τελείωσε όταν η τυχάρπαστη ηγεσία της τυφλωμένη από τον εύκολο πλουτισμό και τη ναζιστική της ιδεοληψία μετέτρεψε μια πλούσια χώρα που ο λαός της θα μπορούσε να ευημερεί, όντας ουδέτερη κι έχοντας τις καλύτερες σχέσεις με τους πάντες, σε ένα άθυρμα επιτηδείων νεοναζί μαφιόζων και των ξένων προστατών τους. Σπρώχνοντας έτσι λαό και χώρα σε μια πολεμική αναμέτρηση που ήταν αδύνατο να κερδηθεί και που οι «σύμμαχοι» δεν θα μπορούσαν παρά να την εγκαταλείψουν την πιο κρίσιμη στιγμή.
Είναι απολύτως λυπηρό, αλλά μόνον μια συνθηκολόγηση άνευ όρων θα μπορούσε να την προστατεύσει τώρα πια από την περαιτέρω διάλυση και να την ανακουφίσει από τα δεινά, με την ίδια τη Ρωσσία τελικά να την βοηθά να επουλώσει τις πληγές της, διότι μόνον με τη Ρωσσία μπορεί να έχει ελπίδα. Η ηγεσία της υπό τον Ζελένσκι και τους ευρωπαίους προστάτες να επιδιώκουν με κάθε κόστος για την Ουκρανία τη συνέχιση του πολέμου, αδυνατεί να το κάνει και η ληξιαρχική πράξη πιστοποίησης του όντως τραγικού της τέλους είναι θέμα χρόνου.
«Για να μπορέσει η ΕΕ να συνάψει οποιαδήποτε αμυντική συμφωνία με τρίτο κράτος απαιτείται η ομοφωνία όλων. Εμείς θα δούμε και θα εξετάσουμε με ποιο τρόπο θα αξιοποιήσουμε αυτό το εργαλείο. Εάν όμως η Τουρκία θέλει να μπει στα ευρωπαϊκά αμυντικά προγράμματα τότε θα πρέπει να λάβει υπ’ όψιν τις δικές μας ανησυχίες. Θα ζητήσουμε ευθέως από τους Τούρκους φίλους μας να βγάλουν από το τραπέζι το casus belli ύστερα από 30 χρόνια, θα το πω και κατ’ ιδίαν στον Ταγίπ Ερντογάν. Τους επόμενους μήνες θα γίνει το Ανώτατο Συμβούλιο Συνεργασίας, αναζητούμε πιθανές ημερομηνίες. Αυτές οι συναντήσεις είναι χρήσιμες πρέπει να έχουμε ανοιχτό δίαυλο επικοινωνίας. Είναι λανθασμένη η αντίληψη ότι το ηλεκτρικό καλώδιο παραπέμπεται στις καλένδες», σημείωσε ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης, σε συνέντευξή του στο ραδιόφωνο του Σκάι.
Το ερώτημα που θα απαντηθεί μόνο μετά από τη συνάντηση Μητσοτάκη-Ερντογάν, είναι πόσο αποφασισμένος είναι ο Έλληνας πρωθυπουργός να απαιτήσει και όχι να ζητήσει την άρση του casus belli. Επίσης είναι προς συζήτηση το …αντάλλαγμα που του δίνουμε. Το να εισέλθει στην ευρωπαϊκή ασφάλεια και στην αμυντική βιομηχανία η Τουρκία δεν είναι διόλου θετικό για την Ελλάδα. Ακόμη κι αν αρθεί το casus belli, το κέρδος για την Τουρκία θα είναι πολλαπλάσιο και μακρόχρονο.
Αν παρόλα αυτά ο Ερντογάν δεχτεί το «αίτημα» Μητσοτάκη ,τότε να περιμένουμε και επέκταση των ελληνικών υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια ή μήπως θα δώσουμε κάποια διαβεβαίωση ότι θα παραμείνουμε στα 6 ν.μ ….χωρίς casus bell
Τι άλλο είπε ο κ.Μητσοτάκης στη συνέντευξη του:
Πρέπει το Ισραήλ να σταματήσει άμεσα αυτές τις επιχειρήσεις
Αναφερόμενος στην κατάσταση στη Λωρίδα της Γάζας ο πρωθυπουργός είπε σε συνέντευξή του στο ραδιόφωνο του Σκάι: «Έχουμε ταχθεί ξεκάθαρα υπέρ της άμεσης ανάγκης κατάπαυσης του πυρός και αποκατάστασης της απρόσκοπτης ροής ανθρωπιστικής βοήθειας στη Γάζα, αυτό που συμβαίνει είναι αδικαιολόγητο και απαράδεκτο. Πρέπει το Ισραήλ να σταματήσει άμεσα αυτές τις επιχειρήσεις. Η Ελλάδα διατηρεί μία στρατηγική συμμαχία με το Ισραήλ και πρέπει στους συμμάχους μας να λέμε αλήθειες. Το έχω πει και κατ’ ιδίαν στον κ. Νετανιάχου ότι η φρικτή επίθεση της 7ης Οκτωβρίου δεν μπορεί να δικαιολογεί επιχειρήσεις με δυσανάλογο ανθρωπιστικό κόστος, η Ελλάδα δεν μένει σιωπηλή και θα επιδιώξουμε το ρόλο γεφυροποιού με ενεργητική διπλωματία».
Οι πρυτάνεις να καταρτίσουν άμεσα τα σχέδια ασφαλείας για τα πανεπιστήμια γιατί υπάρχει συνυπευθυνότητα
Σε ό,τι αφορά την ασφάλεια στα ελληνικά πανεπιστήμια ο πρωθυπουργός είπε ότι πρέπει οι πρυτάνεις να καταρτίσουν άμεσα τα σχέδια ασφαλείας για τα πανεπιστήμια γιατί υπάρχει συνυπευθυνότητα, «όποιοι δεν το κάνουν θα υπάρξουν κυρώσεις», τόνισε.
Να αναθεωρήσουμε το άρθρο 103 του Συντάγματος, που καθιερώνει τη μονιμότητα των δημοσίων υπαλλήλων κατά την επικείμενη Συνταγματική Αναθεώρηση
Σχετικά με την αξιολόγηση των δημοσιών υπαλλήλων ο κ. Μητσοτάκης είπε ότι «δεν νοείται κάποιος δημόσιος υπάλληλος να αρνείται την αξιολόγηση, άρα θα υπάρχουν κυρώσεις για όλους όσοι την αρνούνται. Σήμερα υπάρχουν πάρα πολλοί δημόσιοι υπάλληλοι που κάνουν καλά τη δουλειά τους και αυτή η κυβέρνηση είναι η πρώτη που καθιέρωσε bonus για τους δημοσίους υπαλλήλους. Πρέπει να δούμε πως κυλάει η αξιολόγηση στη Δημόσια Διοίκηση, αυτή η κυβέρνηση εφαρμόζει μία ουσιαστική αξιολόγηση. Θεωρώ ότι έχει έλθει η ώρα να αναθεωρήσουμε το άρθρο 103 του Συντάγματος, που καθιερώνει τη μονιμότητα των δημοσίων υπαλλήλων κατά την επικείμενη Συνταγματική Αναθεώρηση, κάτι, που θα αφορά σε όλους τους δημοσίους υπαλλήλους. Για λόγους διαπιστωθείσας δομικής και συστημικής ανεπάρκειας θα πρέπει να δίνεται η δυνατότητα της απομάκρυνσης τους. Ούτως ή άλλως είτε στην πρώτη είτε στη δεύτερη ψηφοφορία θα απαιτηθεί πλειοψηφία των 180».
Θέλουμε να ενθαρρύνουμε τους πολίτες προς την αποκέντρωση
Σε ό,τι αφορά την αστική χωροταξία ο πρωθυπουργός είπε στη συνέντευξή του ότι «πρέπει να αναθεωρήσουμε το άρθρο 24. Υπάρχει μεγάλη συζήτηση για το όριο των οικισμών, που είχαν θεσμοθετηθεί από το 1985. Έχω δώσει μία εντολή στο υπουργείο Περιβάλλοντος να έλθει με μία ρύθμιση, που θα συνυπολογίζει και τις επιταγές του Συντάγματος για την προστασία της ιδιοκτησίας και της αποκέντρωσης. Έχω πλήρη αίσθηση πως εάν θέλουμε να ενθαρρύνουμε τους πολίτες προς την αποκέντρωση τότε δεν μπορούμε να θέτουμε εμπόδια. Θα βρούμε μία λύση που θα συμμερίζεται τις ανησυχίες των πολιτών που είναι δικαιολογημένες».
Σε ό,τι αφορά τα πεπραγμένα της ΝΔ δεν υπάρχει καμία παραγραφή
«Θα πρέπει να αναθεωρήσουμε το άρθρο 86, εμείς το έχουμε ήδη τροποποιήσει με την κατάργηση της αποσβεστικής προθεσμίας. Σε ό,τι αφορά στα πεπραγμένα της ΝΔ δεν υπάρχει καμία παραγραφή, θα πρέπει να το ξέρουν οι πολίτες αυτό. Και ο πρώην υπουργός Υποδομών Κώστας Καραμανλής λέει το ίδιο με τον τρόπο του, που έγινε και στην περίπτωση του κ. Τριαντόπουλου και στην περίπτωση του κ. Τριαντόπουλου, ήτοι να παραπεμφθεί στον φυσικό δικαστή. Απεδείχθη πως δεν υπήρξε συγκάλυψη καθώς αποδεικνύεται ότι δεν υπήρχε παράνομο φορτίο καθώς και ότι η αντιπολίτευση εργαλειοποιεί πολιτικά τη συγκεκριμένη τραγωδία. Η ΝΔ δεν θα αργήσει να καταθέσει τη δική της πρόταση και να υπενθυμίσουμε ότι το Δικαστικό Συμβούλιο ανά πάσα ώρα και στιγμή μπορεί να παρέμβει στη Δικαιοσύνη, εμείς θα σεβαστούμε τη Δικαιοσύνη. Δεν έχω δει καμία πρόταση από την αντιπολίτευση για τον εκσυγχρονισμό των τρένων».
Έχουμε μειώσει φόρους και έχουμε στηρίξει ευάλωτες κοινωνικές ομάδες
Αναφορικά με την οικονομία ο πρωθυπουργός δήλωσε: «Είμαστε συνεπείς με τις δεσμεύσεις μας στην οικονομία, έχουμε μειώσει φόρους και έχουμε στηρίξει ευάλωτες κοινωνικές ομάδες και έχουμε τη δυνατότητα να στηρίξουμε περαιτέρω τη μεσαία τάξη. Έχουμε θέμα στα ενοίκια, ο πληθωρισμός φαίνεται ότι σταθεροποιείται αλλά οι μισθοί αυξάνουν. Μαγικές λύσεις δεν υπάρχουν στην οικονομία. Θα πρέπει να κάνουμε λίγο υπομονή για τις εξαγγελίες μου για το οικονομικό έτος του 2026. Εμείς θεσμοθετούμε μόνιμα επιδόματα».
Ο κ. Μητσοτάκης είπε ακόμα ότι υπάρχει μεγάλο πρόβλημα στο στεγαστικό «και αυτοί, που υποφέρουν περισσότερο είναι οι ενοικιαστές. Τώρα θα δούμε πολύ περισσότερο τους ενοικιαστές. Κάναμε την κίνηση με την επιστροφή ενός ενοικίου. Πρέπει να βρούμε τρόπους κλειστά σπίτια να μπουν στην αγορά. Και εάν πρέπει να αυξήσουμε τα κίνητρα με περισσότερη ευρωπαϊκή χρηματοδότηση θα το εξετάσουμε. Η προσοχή μας θα στραφεί περισσότερο στην αξιοποίηση υφιστάμενων σπιτιών αλλά και στη στήριξη του εισοδήματος των ενοικιαστών. Το θέμα αυτό θα μας απασχολήσει στη ΔΕΘ».
Το 2027 θα παρουσιάσουμε το σχέδιο μας για την Ελλάδα του 2031 – Η ακολουθούμενη πολιτική είναι πολιτική Μητσοτάκη
Για τις επόμενες εθνικές εκλογές και για το εάν θα διεκδικήσει μία τρίτη θητεία, ο πρωθυπουργός σημείωσε ότι οι επόμενες εκλογές είναι το 2027 και υπάρχει καιρός μέχρι τότε. «Το 2027 θα παρουσιάσουμε το σχέδιο μας για την Ελλάδα του 2031. Με τον πρόσφατο ανασχηματισμό επιτύχαμε η κυβέρνηση να ανεβάσει ρυθμούς. Προφανώς υπάρχουν δομικές αλλαγές, που χρειάζεται να γίνουν, μία τέτοια είναι η Συνταγματική Αναθεώρηση, που θέλω να βάλω το λιθαράκι μου. Οι πολίτες αναμένουν να εφαρμόσουμε το πρόγραμμα μας», τόνισε.
Για την κριτική που ασκεί ο Α. Σαμαράς
Ερωτηθείς για την κριτική, που του ασκεί ο Αντώνης Σαμαράς, ο πρωθυπουργός τόνισε ότι η ακολουθούμενη πολιτική είναι «πολιτική Μητσοτάκη γιατί είμαι πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας και πρωθυπουργός. Δεν με απασχολεί καθόλου η κριτική του, ο κ. Σαμαράς έχει τις απόψεις, είναι εκτός ΝΔ. Όλοι καταλαβαίνουν ότι το κύρος και η εικόνα της χώρας στο εξωτερικό είναι σαφώς βελτιωμένη».
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης προσέθεσε ότι ο ίδιος εξακολουθεί να επιδιώκει ευρύτερες συναινέσεις στο πολιτικό σύστημα και επέμεινε ότι το ΠΑΣΟΚ θα κριθεί από τη στάση, που θα τηρήσει στη Συνταγματική Αναθεώρηση.
-#Kurdistan: Μέλος του Εκτελεστικού Συμβουλίου της Ένωσης Κοινοτήτων του Κουρδιστάν (KCK), Murad Karayilan : «Εάν το τουρκικό κράτος συνεχίσει να χρησιμοποιεί βία, μπορούμε να απαντήσουμε στη γλώσσα που καταλαβαίνει. Όλοι πρέπει να το γνωρίζουν αυτό» – Το PKK δεν είναι απλώς αντάρτες. Το PKK είναι ο λαός – εκατομμύρια από αυτούς. Το PKK περνάει αυτή τη στιγμή την ισχυρότερη φάση του
– Ο εχθρός έχει ενισχύσει τις θέσεις του με εναέρια τεχνολογία, η οποία δημιούργησε μια ισορροπία. Αλλά στη σύγχρονη εποχή, έχουμε φτάσει σε ένα επίπεδο όπου μπορούμε να αντιμετωπίσουμε τις τακτικές, τις τεχνολογίες και τις πληροφορίες του εχθρού. Έχουμε επίσης αναπτύξει το δικό μας επίπεδο τεχνολογίας – για παράδειγμα, καταρρίπτοντας αναγνωριστικά drones. Από όσο γνωρίζουμε, μόνο το Ιράν, η Τουρκία και το Ισραήλ είναι ικανά για αυτό στην περιοχή – και είμαστε το τέταρτο
– Έχουμε φτάσει σε ένα στάδιο όπου μπορούμε να μελετήσουμε τη σύγχρονη τεχνολογία και να χρησιμοποιήσουμε την τεχνητή νοημοσύνη στην υπηρεσία του πολέμου. Οι νέοι των Apoist Κούρδων – άνδρες και γυναίκες – έχουν πλέον φέρει το πνεύμα των Apoist σε ένα νέο επίπεδο, όχι μόνο στη θυσία αλλά και στη δημιουργικότητα. Μπορούν τώρα να αναπτύξουν σύγχρονες τεχνολογίες. Αυτό είναι γεγονός.
Τον περασμένο χρόνο, φτάσαμε σε ένα νέο επίπεδο στον πόλεμο με μη επανδρωμένα αεροσκάφη (drones) και μη επανδρωμένα αεροσκάφη (UAV) για να χτυπήσουμε μακρινούς στόχους
– Δεν είχαμε πόλεμο σε σήραγγες πριν. Συνήθιζα να πολεμάμε στην επιφάνεια. Προηγουμένως, δεν υπήρχαν ομάδες αυτοθυσίας με τέτοιο πνεύμα και κατανόηση. Δεν υπήρχε εναέρια τεχνολογία πριν – και μπορούμε να την αναπτύξουμε περαιτέρω.
– Είμαστε ειδικοί στον πόλεμο σε ανοιχτές σήραγγες και στις τακτικές ομαδικής μάχης. Οι σύντροφοί μας το εξασκούν αυτό εδώ και πέντε χρόνια και υπάρχει εμπειρία.
-#Turkey-U.K. : 19 Μαΐου 1919 Η Σαμψούντα τέθηκε υπό βρετανική κατοχή. Υπάρχουν 300 Βρετανοί στρατιώτες στη Σαμψούντα, μια μικρή πόλη με πληθυσμό 8 χιλιάδων κατοίκων. Ένα βρετανικό αντιτορπιλικό και μια τορπιλάκατος βρίσκονται στην αποβάθρα… Baki Sarısakal, Από τη Σαμψούντα στην Άγκυρα με έγγραφα και μάρτυρες σελίδα 323 Εικόνα Βρετανοί στρατιώτες… σιγα σιγα ξετυλιγουμε τον βρωμικο ρολο των Βρετανων,πως φτιαξανε εναν <<ηρωα..τον Κεμαλ>>. Ο Ατατούρκ δεν ξεκίνησε τον “Πόλεμο της Ανεξαρτησίας”: Εταιρεία Υπεράσπισης των Δικαιωμάτων της Σμύρνης 15 Μαΐου 1919 ,Ανατολίτικη Υπεράσπιση των Δικαιωμάτων Δεκέμβριος 1918
Ο Καζίμ Καραμπεκίρ ξεκίνησε τις οργανώσεις πριν από τον Ατατούρκ. Αυτός ήταν που κάλεσε τον Ατατούρκ, του ανέθεσε μια αποστολή και φρόντισε να παραστεί στο συνέδριο του Ερζερούμ.
-#Cyprus: ΕΥΓΕ στον Προεδρο Χριστοδουλιδη που κυνηγαει πλεον αμειλικτα τους σφετεριστες περιουσιων Ελληνοκυπριων.
-#Iraq-Sinjar: Ο Διοικητής των δυναμεων YBŞ στο Sinjar(Sengl) Zekî Şengalî: ΞΕΚΑΘΑΡΙΖΕΙ ΟΤΙ ΔΕΝ ΠΑΡΑΔΙΝΟΥΝ ΤΑ ΟΠΛΑ!! Να θυμηθουμε οτι στο Σιντζαρ πολεμησε το ΙΣΙΣ και ενας Ελληνας ο ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ με το ψευδώνυμο Ηeval Kemal,στης γραμμες του YPG. Eπεσε μαχομενος στην Rojava εναντιων του ΙΣΙΣ.
Ο αφοπλισμός δεν είναι δυνατός εκτός εάν η κοινωνία των Γιαζίντι ζει σε ένα ασφαλές σύστημα.Σηκώσαμε τα όπλα μας όχι ενάντια στο κράτος, αλλά ενάντια στις επιθέσεις του ISIS.Δεν θα επιτρέψουμε να συρθεί η Σένγκαλ στο χάος στα χέρια εξωτερικών δυνάμεων. –
#Syria-AANES(Rojava):Οι ειδικές δυνάμεις των SDF εξαπέλυσαν επιδρομές στη νότια και νοτιοανατολική ύπαιθρο της Ράκκα εναντιον του ΙΣΙΣ.Οι SDF κατάφεραν να θέσουν σε λειτουργία ένα ACV-15 που χρησιμοποιούσαν τρομοκράτες του SNA και δωρήθηκε από την Τουρκία, το κατέλαβαν στην περιοχή Manbij, τώρα συμμετέχει σε επιχειρήσεις στην περιοχή της Ράκκα κατά του ISIS. Επισης 440 κομάντος των SDF αποφοίτησαν την τελευταία εβδομάδα.
-#US-Syria:Κοινή στρατιωτική άσκηση SDF-ΗΠΑ σε αμερικανική βάση στην ύπαιθρο της Χασάκε και ακούστηκαν αντιαεροπορικά όπλα, εν μέσω αναγνωριστικών αεροσκαφών που πετούσαν πάνω από τη βάση και τα περίχωρά της.
-#Syria-Turkey: Υπογράφηκε συμφωνία συνεργασίας στους τομείς της ενέργειας, της εξόρυξης και των υδρογονανθράκων μεταξύ Τουρκίας και Συρίας μεταδιδουν τουρκικες πηγες…
-#Τurkey:3 UAV του τουρκικού κράτους πέταξαν γύρω από τον ουρανό του Qamislo και 2 πολεμικά αεροσκάφη κατά μήκος της γραμμής Qamislo-Derik. Είναι η πρώτη φορά εδώ και πολύ καιρό που παρατηρείται τόσο έντονη εναέρια κυκλοφορία.Ο Υποναύαρχος Ζέκι Ακτούρκ μίλησε στην εβδομαδιαία συνέντευξη Τύπου που πραγματοποιήθηκε στο Υπουργείo: Οι επιχειρήσεις θα συνεχιστούν μέχρι το PKK να φτάσει στο μηδέν.
-#Syria-ΑΑΝΕS-Aalawite:Η ανθρωπιστική βοήθεια που στάλθηκε από τη Βόρεια και Ανατολική Συρία (AANES-Rojava)έφτασε στη Λαττάκεια. Επιπλέον, διανεμήθηκε επισιτιστική βοήθεια σε οικογένειες από το Αφρίν που αναγκάστηκαν να μεταναστεύσουν από το καντόνι Αφρίν-Σεχμπά λόγω επιθέσεων του τουρκικού κράτους και των τρομοκρατών του SNA.
-#Ukraine:Ο ρωσικός στρατός εισήλθε στην περιοχή του Ντνιεπροπετρόφσκ!!! Μέτωπο Ποκρόφσκ – Ο Ρωσικός Στρατός κατέλαβε το χωριό Μπελγκίλκα. Ο Ρωσικός Στρατός εισήλθε στο χωριό Νοβονικολάεφκα.Oι Ρωσικές Ένοπλες Δυνάμεις έχουν σημειώσει σημαντική πρόοδο στο ανατολικό τμήμα του Βολτσάνσκ.Στην κατεύθυνση του Κομάρ, οι ρωσικές δυνάμεις συνέχισαν να προελαύνουν και εισήλθαν στα χωριά Νοβόπιλ και Ζέλενε Πόλε. –
#Alawite:Μέσα σε δύο μέρες, δύο γυναίκες απηχθηκαν απο τρομοκρατες της HTS στην Ταρτούς Abeer Younis Suleiman Σήμερα, Atab Salim Jadid Χθες Δεν υπάρχει κανένα ίχνος τους από την απαγωγή τους
-#Alawite:Ο πρώην κορυφαιος Υποστράτηγος Σουχέιλ αλ-Χασάν, με το παρατσούκλι «Ο Τίγρης», εξέδωσε μια δήλωση γεμάτη με ακατανόητες φράσεις, όπου ορκίζεται εκδίκηση για την Αλαουιτική κοινοτητα..
-#Druze:Οι τρομοκράτες της HTS στοχεύουν τα δυτικά χωριά της Σουβέιντα με βλήματα όλμων. Συνέβη ένα περιστατικό που σχεδόν εγγυάται την επανέναρξη των εχθροπραξιών μεταξύ των Δρούζων και της HTS “συριακής κυβέρνησης”. Ο κυβερνήτης της επαρχίας Σουβέιντα, ο οποίος ανέλαβε αυτή τη θέση στο πλαίσιο της συμφωνίας μεταξύ των Δρούζων και της συριακής κυβέρνησης, συνελήφθη και αφέθηκε ελεύθερος, μετά την οποία αναγκάστηκε να καταφύγει στη Δαμασκό. Το γραφείο του δέχτηκε έφοδο και όλα τα υπάρχοντά του κατασχέθηκαν (κινητό τηλέφωνο, ίσως το πιο πολύτιμο απόκτημά του). Το ιστορικό αυτού του περιστατικού είναι ότι ένοπλες δυνάμεις εισέβαλαν στο γραφείο του και απαίτησαν την απελευθέρωση 2 Δρούζων κρατουμένων από φυλακή στη Δαμασκό (φέρεται να συνελήφθησαν για κλοπή αυτοκινήτου, αλλά οι Δρούζοι ισχυρίζονται ότι αυτό είναι ψέμα). Αυτά τα 2 άτομα αφέθηκαν στη συνέχεια ελεύθερα και ο Μπακούρ αφέθηκε ελεύθερος. Τώρα εκτυλίσσεται μια περίεργη σκηνή όπου ορισμένες πηγές όπως το Suweida24 ισχυρίζονται ότι όλο το περιστατικό συνέβη με διαφορετικό τρόπο και ότι διογκώνεται δυσανάλογα. Φαίνεται σαν έλεγχος της ζημιάς εν μέσω των δυνάμεων της HTS “συριακής κυβέρνησης” που ζητούν εκδίκηση (αποκατάσταση του ελέγχου και της τιμής) εναντίον των Δρούζων.
-#Rum_Pontus: Οι Έλληνες του Ρουμ Πόντου, οι οποίοι υπέστησαν γενοκτονία μεταξύ 1914 και 1923, τιμήθηκαν σε εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε στη Ζυρίχη της Ελβετίας, κατόπιν καλέσματος της Νεολαίας τoυ Ρουμ Ποντου. Νέοι από την περιοχή της Μαύρης Θάλασσας που συγκεντρώθηκαν στη Ζυρίχη της Ελβετίας, τόνισαν ότι δεν ξέχασαν την 19η Μαΐου, η οποία θεωρείται η αρχή της γενοκτονίας των Ποντίων, και ότι θα κρατήσουν ζωντανή τη μνήμη των 353 χιλιάδων Ελλήνων του Πόντου που σφαγιάστηκαν. Μια ομάδα νέων που αυτοαποκαλούνται «Νεολαία της Μαυρης θαλασσας» πραγματοποίησαν συνέντευξη Τύπου στη Ζυρίχη της Ελβετίας σχετικά με την άφιξη του Ατατούρκ στη Σαμψούντα στις 19 Μαΐου 1919, η οποία θεωρείται η αρχή της γενοκτονίας του Πόντου.
Η δήλωση, η οποία έγραφε «Η 19η Μαΐου 1919 είναι η γενοκτονία των Ποντίων. Πρέπει να γίνει αποδεκτή, τα δικαιώματα των Ποντίων πρέπει να αποκατασταθούν», έφερε πανό καθώς και ποντιακές σημαίες και πανό που έγραφαν «Ζήτω ο Πόντος, ζήτω η επανάσταση και ο σοσιαλισμός» και «Από την Ελένη Τσαβούς μέχρι τον Μερτ Τζομέρτ και τον Κοράι Τσαπολόγλου, η εξέγερση συνεχίζεται».
Η γερμανική και η ελληνική έκδοση του δελτίου τύπου διαβάστηκαν από τον Anton Aldemir, ενώ η τουρκική έκδοση διαβάστηκε από τον Burak Kahveci. Στη δήλωση, τονίστηκε ότι ενώ η 19η Μαΐου ήταν η αρχή για ορισμένους, ήταν η ημερομηνία της εξόντωσής τους. Η δήλωση αναφέρει: «Σήμερα, ο αλμυρός άνεμος της Μαύρης Θάλασσας φυσάει τον πόνο του παρελθόντος στα πρόσωπά μας. Σήμερα είναι η ημέρα των Ποντίων Ελλήνων από τη Μαύρη Θάλασσα, εκείνων που ξεριζώθηκαν από τα σπίτια τους, εξορίστηκαν, χάθηκαν οι γλώσσες τους, σίγησαν τα τραγούδια τους. Είναι η ημέρα της Ελένης Τσαβούς. Μια γυναίκα, μια Ελληνίδα, μια Μαύρη Θάλασσα, η Ελένη Τσαβούς είναι μια μνήμη που αντιστάθηκε μαζί της, δεν ξέχασε και δεν επέτρεψε να ξεχαστεί, ενώ ο λαός της σφαγιαζόταν.
Μεταξύ 1914 και 1923, εκατοντάδες χιλιάδες Πόντιοι Έλληνες εξορίστηκαν, σφαγιάστηκαν και αφομοιώθηκαν. Αυτή η σφαγή δεν ήταν ούτε «παρενέργεια» ούτε «ιστορική αναγκαιότητα». «Αυτή ήταν μια γενοκτονία», ανέφερε η ανακοίνωση.
«ΘΑ ΚΡΑΤΗΣΟΥΜΕ ΖΩΝΤΑΝΕΣ ΤΙΣ ΜΝΗΜΕΣ ΤΟΥΣ» Η δήλωση, η οποία ανέφερε ότι ένας λαός σφαγιάστηκε συστηματικά, συνέχιζε: «Είμαστε εδώ, δεν το έχουμε ξεχάσει, δεν θα το αφήσουμε να ξεχαστεί. Σήμερα, το λέμε για άλλη μια φορά από εδώ. Δεν υπάρχει μόνο η ιστορία ενός λαού σε αυτές τις χώρες. Υπάρχουν και άλλες φωνές που ακούγονται ακόμα στις χαμένες γλώσσες της Μαύρης Θάλασσας, στις κηδείες που δεν έχουν θρηνηθεί, στις φωνές των γυναικών που έχουν γίνει θρήνοι.
Τα τραγούδια του Πόντου μπορεί να έχουν σωπάσει. Αλλά τα τραγουδάμε ξανά. Το όνομα της Ελένης Τσαβούς μπορεί να έχει επισκιαστεί. Αλλά την επαναφέρουμε στο φως.
Τιμούμε την 19η Μαΐου ως ημέρα πένθους, ημέρα αντίστασης, ημέρα μνήμης. Γιατί η δικαιοσύνη ξεκινά μόνο με τη μνήμη. Γιατί η ειρήνη είναι δυνατή μόνο μέσω της αντιπαράθεσης. Ως Νεολαία της Μαύρης Θάλασσας, υποσχόμαστε να κρατήσουμε ζωντανή τη μνήμη των 353 χιλιάδων ανθρώπων μας που σκοτώθηκαν. Θέλουμε να επιστραφούν τα δικαιώματα των περισσότερων από 1 εκατομμυρίου ανθρώπων μας που εξορίστηκαν».
Η δήλωση ολοκληρώθηκε με τον χορό του χόρον συνοδευόμενο από Λυρα. Να θυμηθουμε οτι στην πρωτη μαχη του Κομπανι στην Συρια ,οι Ποντιοι μαχητες του Ρουμ Ποντου βοηθησαν στο να αποναρκοθετηθεί η περιοχη απο ναρκες που ειχε βαλει το ΙΣΙΣ, επισης πολεμησαν σε οδομαχιες. Ειδατε κανενα καναλι να τα λεει αυτα..? Οσοι μπορειτε να κοινοποιειται την σελιδα να τα βλεπουν και αλλοι.
-#Syria-AANES: Ο Αλντάρ Χαλίλ, μέλος της συμπροεδρίας του Κόμματος Δημοκρατικής Ένωσης (PYD), δήλωσε στο Kurdsat News: Η απόφαση του PKK να αυτοδιαλυθεί δημιούργησε τη βάση για την αλλαγή πολιτικής της Τουρκίας και την αποκλιμάκωση της έντασης προς τη βορειοανατολική Συρία. Η επιμονή της συριακής κυβέρνησης στον συγκεντρωτισμό θα διχάσει τη Συρία και θα την οδηγήσει σε εμφύλιο πόλεμο. Η αντιπροσωπεία που θα διαπραγματευτεί με την κυβέρνηση της Δαμασκού θα εκπροσωπείται από την Αυτόνομη Διοίκηση της Βόρειας και Ανατολικής Συρίας και η κουρδική αντιπροσωπεία θα συμμετέχει σε αυτήν. Η ημερήσια διάταξη της αντιπροσωπείας της Αυτόνομης Διοίκησης για τις διαπραγματεύσεις περιλαμβάνει την τροποποίηση και συμφωνία για το συριακό σύνταγμα, την αναγνώριση του κουρδικού ζητήματος, το σύστημα διακυβέρνησης της χώρας και τον στρατό.
_ Δεν αποδεχόμαστε τις πολιτικές του τρέχοντος καθεστώτος έναντι των Αλαουιτών και των Δρούζων και η αντιπροσωπεία θα συζητήσει τα δικαιώματα των συριακών συνιστωσών χωρίς περιθωριοποίηση. Η κινητοποίηση και η υποκίνηση των μέσων ενημέρωσης από τις συριακές αρχές κατά των SDF και της Αυτόνομης Διοίκησης είναι απαράδεκτη και παραβιάζει τις συμφωνίες. Η αυτόνομη διοίκηση είναι ανοιχτή σε διάλογο για την αντιμετώπιση πολιτικών, οικονομικών, υπηρεσιακών και στρατιωτικών ζητημάτων με τη νόμιμη κυβέρνηση.
Οι SDF και οι Μονάδες Προστασίας δεν αποτελούν επέκταση του Εργατικού Κόμματος του Κουρδιστάν (PKK) και το μέλλον τους συζητείται με τη Δαμασκό. Δεν δεχόμαστε τις τουρκικές επιταγές σχετικά με τον αφοπλισμό μας. Ο διεθνής συνασπισμός και η κυβέρνηση των ΗΠΑ δεν ενημέρωσαν την κυβέρνηση και τις SDF σχετικά με τη μεταφορά του φακέλου του ISIS στην συριακή κυβέρνηση. Η διαχείριση του φακέλου του ISIS χωρίς τις SDF είναι αδύνατη και η Δύση γνωρίζει τις συνέπειες, δεδομένης της έλλειψης εμπιστοσύνης στις δυνατότητες της Δαμασκού και της παρουσίας φατριών εντός της συριακής κυβέρνησης που κάποτε ήταν το ISIS. Οι Κούρδοι έχουν πολιτική και στρατιωτική ηγεσία και εμπειρία στη Μέση Ανατολή και δεν θα συμπεριληφθούν στις γραμμές μιας νέας Λωζάνης.
Οι πληθυσμοί στην Γάζα χρειάζονται την φωνή μας. Δυνατή, καθαρή και άμεση. Δημοκρατική και ανθρωπιστική. Χωρίς υπεκφυγές και χωρίς δαιμονοποιήσεις θυμάτων και θυτών. Θυτών και θυμάτων. Διότι οι ρόλοι εναλλάσσονται με ασύλληπτο κυνισμό και από τις δύο πλευρές. Οι παλαιστινιακοί πληθυσμοί χρειάζονται την υποστήριξη και την πολιτική αλληλεγγύη μας.
Η ανοικτή ή η συγκαλυμμένη αντισημιτική ρητορεία στον δημόσιο λόγο διαφόρων πολιτικών σχηματισμών δεν βοηθάει καθόλου τον παλαιστινιακό λαό. Ειδικά όταν οι σχηματισμοί αυτοί αυτοπεριγράφονται ως αντιρατσιστικοί και δημοκρατικοί.
Προσπάθησα να κατανοήσω – από την σχετική ανάρτηση στην κομματική ιστοσελίδα – την ανακοίνωση του πολιτικού σχήματος “ΠΡΑΣΙΝΟΙ Οικολογία” για όσα συμβαίνουν τις τελευταίες ημέρες στην Γάζα και έμεινα εμβρόντητος από την άνεση με την οποία χρησιμοποιούν κάποιους “όρους” ως μέσο για την καταδίκη των ενεργειών του κράτους του Ισραήλ στην Λωρίδα της Γάζας.
Η συγκεκριμένη πολιτική ομάδα προσκάλεσε με επιστολή της τα “δημοκρατικά κόμματα” της Βουλής να καταδικάσουν την “τελική λύση” [sic!] που επιχειρούν οι Ισραηλινοί στην Γάζα. Εκπρόσωποι της “είχαν, μάλιστα, συνάντηση με τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ κ. Νίκο Ανδρουλάκη”, όπου παραβρέθηκε και ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του συγκεκριμένου κόμματος Δημήτρης Μάντζιος.
Από την ομάδα των οικολόγων παρόντες στην συνάντηση ήσαν “ο συντονιστής Μιχάλης Τρεμόπουλος”, το «μέλος της γραμματείας» Μαρία-Λεονί Γεωργοπούλου και ο Γιάννης Παρασκευόπουλος.
Ο τίτλος της ανάρτησης στην οποία περιλαμβάνεται και η ανοικτή επιστολή που απέστειλαν οι “ΠΡΑΣΙΝΟΙ – Οικολογία” στην κυβέρνηση και τα πολιτικά κόμματα της Βουλής, από μόνος του προαναγγέλλει το αντισημιτικό υπόστρωμα της επιχειρηματολογίας που θα ακολουθήσει: “Η Γάζα μπροστά στην Τελική λύση”.
Η “Τελική λύση” (Endloesung) ήταν ο όρος που χρησιμοποιούσαν οι Ναζί και ο ηγέτης τους Αδόλφος Χίτλερ για την μαζική βιομηχανική εξόντωση των Εβραίων της Ευρώπης. Και αυτόν τον όρο επιλέγουν οι “αντιρατσιστές” του κόμματος “ΠΡΑΣΙΝΟΙ- Οικολογία” για να περιγράψουν πολιτικώς τις βιαιότητες και τα εγκλήματα τα οποία διαπράττονται στην λωρίδα της Γάζας.
Η επιλογή δεν έχει γίνει τυχαία, ούτε έχει γίνει από κάποια παράβλεψη. Δεν είναι μόνο ο τίτλος της ανάρτησης, αλλά και το περιεχόμενο της επιστολής έχει ως άξονα της λογικής του τούτη την αντισημιτική χρήση του όρου “τελική λύση”.
“Επικίνδυνη σφραγίδα Τελικής Λύσης, έχει το επίσημο σχέδιο “εθελούσιας” μαζικής μετανάστευσης των Παλαιστινίων από την Γάζα”. Η γραφή του όρου τελική λύση με κεφαλαία γράμματα παραπέμπει σε όνομα, δηλαδή στην απόλυτη ταύτιση του όρου με το ναζιστικό πρόγραμμα συστηματικής εξόντωσης του ευρωπαϊκού εβραϊσμού.
Έχουμε εδώ το αντίστοιχο φαινόμενο με τον όρο Ολοκαύτωμα, το οποίο έχει μετατραπεί σε ονομασία για κάτι συγκεκριμένο. Αντίστοιχη είναι και η περίπτωση της Τελικής Λύσεως. Με τον τρόπο αυτό ευτελίζονται κάποια ιστορικά δεδομένα και ακυρώνεται η πρόσληψή τους από τους πολίτες ως ιστορική ενική μοναδικότητα.
Αλλά οι αντισημίτες δεν έχουν κανένα δισταγμό να προχωρήσουν ακόμη περισσότερο καταλογίζοντας στους Ισραηλινούς, διάβαζε ακριβέστερα Εβραίους, διότι αυτοί είναι ο στόχος – καλός Εβραίος για τους Ναζί ήταν ο νεκρός Εβραίος, για τους σύγχρονους αντισημίτες είναι μόνο ο Εβραίος ο οποίος διαφωνεί ανοικτά με την πολιτική του κράτους του Ισραήλ – συμπεριφορές που παραπέμπουν στους Ναζί.
Κυνικά, ξεκάθαρα, αδιάντροπα και χωρίς ίχνος κάποιας ενοχής για την ύβρη: “Το Ισραηλινό σχέδιο Τελικής Λύσης, με πλήρη δημοσιότητα, επιχειρεί να επιστρέψει τη Διεθνή Κοινότητα στις πιο σκοτεινές στιγμές της δεκαετίας του 1930, ίσως και το Β’ Παγκοσμίου Πολέμου….”
Εδώ ο αντισημιτικός λαϊκισμός δίνει τα ρέστα του. Τι συνέβαινε την δεκαετία του 1930, στις “πιο σκοτεινές στιγμές” της; Οι νόμοι κατά των Εβραίων στην Γερμανία, η Νύχτα των Κρυστάλλων; Και ο αντισημίτης θέλει να κρυφτεί αλλά η χαρά δεν τον αφήνει. Τώρα είναι η ευκαιρία να πλήξει καίρια και το κεντρικό ιδεολογικό αφήγημα του κράτους του Ισραήλ: το Ολοκαύτωμα.
Ο αντισημίτης γνωρίζει την τέχνη της προπαγάνδας. “Ίσως”, ισχυρίζεται κομψευόμενος τον προβληματιζόμενο, το Ισραήλ να “επιχειρεί να επιστρέψει τη Διεθνή Κοινότητα στις πιο σκοτεινές στιγμές … και του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου”!!!
Δεν είναι τούτη η απροκάλυπτη συσχέτιση και προσπάθεια ταύτισης της σημερινής βίας και των εγκλημάτων στην Γάζα με την ενική μοναδικότητα του Ολοκαυτώματος που θα πρέπει να μας ανησυχεί.
Οι συντάκτες της επιστολής υπερβαίνουν σε αυτό το εδάφιο την γνωστή λαϊκίστικη ταύτιση του Ισραήλ και του λαού του με τους Nαζί, τα γνωστά λαϊκότροπα αντισημιτικά “τόσα έπαθαν και δεν έμαθαν”, “ότι τους έκαναν κάνουν και αυτοί και χειρότερα” κ.α. Αποδίδουν στους Ισραηλινούς μεγαλύτερες ικανότητες και αποτελεσματικότητα από εκείνη των Ναζιστών.
Η “ύπουλη” διευκρίνιση αναφορικά με το υποτιθέμενο σχέδιο τελικής λύσης, ότι αυτό γίνεται “με πλήρη δημοσιότητα”, δεν καταγράφει ένα δεδομένο, αλλά ερμηνευτικά υποστυλώνει δημοσίως την αντίληψη ότι το Ισραήλ και οι Ισραηλινοί/Εβραίοι υπερβαίνουν και τα όρια που περιόριζαν τον Αδόλφο Χίτλερ: ο τελευταίος και οι συνεργάτες του από τον φόβο της δημοσιότητας και της μη-αποδοχής του προγράμματος εξόντωσης από τον γερμανικό λαό επέλεξαν την οδό της λίμνης Wannsee. Ενώ τώρα το Ισραήλ και οι Εβραίοι του προχωρούν “με πλήρη δημοσιότητα”.
Για άλλη μια φορά ο αιώνιος Εβραίος είναι η πηγή κάθε κακού για την ανθρωπότητα. Τώρα δυναμιτίζει τις νομικές και πολιτισμικές κατακτήσεις της. Κάπως έτσι καταλήγει και ο αντισημίτης Martin Heidegger στα “Μαύρα τετράδιά” του – τα οποία όταν πρωτοεκδόθηκαν το 2014 οδήγησαν σε απερίγραπτη αμηχανία την χαϊντεγγεριανή φιλοσοφική συντεχνία – να θεωρήσει ότι οι Εβραίοι έπεσαν θύματα μιας διανοητικής-πνευματικής κατάστασης στην Ευρώπη, την οποία προκάλεσαν οι ίδιοι!
Έτσι τώρα και οι λαλίστατοι οικολόγοι ανακαλύπτουν κρυφές ομοιότητες του κράτους του Ισραήλ, αυτό το υποκατάστατο του αντισημιτικού στερεότυπου του αιώνιου Εβραίου, με την ναζιστική Γερμανία και την εθνικοσοσιαλιστική ιδεολογία της.
Υ.Γ.: Με πρόφαση υπαρκτά και ανύπαρκτα εγκλήματα του ισραηλινού στρατού στην Γάζα ο αντισημιτισμός στην ελλαδική δημοσιότητα οργιάζει κυριολεκτικώς. Λέγονται, ακούγονται και γράφονται διάφορες “χοντράδες”, αλλά αυτό το περί “τελικής λύσεως” μού έδωσε … την χαριστική βολή.
Η ΠΑΡΑΚΜΗ ΕΜΠΟΔΙΖΕΙ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΝΑ ΔΕΙ ΤΙΣ ΔΙΚΕΣ ΤΗΣ ΣΤΑΥΡΟΦΟΡΙΕΣ.
Η ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΠΑΘΟΓΕΝΕΙΑΣ
Τι θα ήταν η Ελλάδα χωρίς τα 5-6 εκατομμύρια γηγενών Ελλήνων του ανατολικού και νοτιοανατολικού Οικουμενικού Ελληνισμού, που έφτασαν στο μικρό ελληνικό κράτος, διωγμένοι, κυνηγημένοι, γενοκτονημένοι. Ήρθαν και έδωσαν ζωή, ενέργεια, δύναμη και πρόοδο στο παραλυμένο κράτος που το ονόμασαν Μάνα Πατρίδα. Ήρθαν για να αντικαταστήσουν τα άλλα τόσα περίπου εκατομμύρια Ελλήνων που έφυγαν από την Ελλάδα για να απαλλαγούν από την εσωστρεφή και σε σκλήρυνση παθογένεια της ελληνικής πολιτείας. Έφυγαν για να αποτελέσουν τον σύγχρονο δυτικό οικουμενικό Ελληνισμό, αλλά ατομοκεντρικό και χωρίς ιδιαίτερη προσφορά για τη μάνα Πατρίδα.
Η Ελλάδα θα ήταν μια μικρή περιθωριοποιημένη χώρα που δε θα μπορούσε να επωφεληθεί ούτε από την καταστροφή του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού. (Ευτυχώς, ο κόσμιος όλος την είχε προλάβει και οικειοποιηθεί!)
Θα ήταν μια μικρή και ασήμαντη χώρα, όπως έχει καταλήξει, που διώκει όποια αξία προίκισε στο παρελθόν τον Ελληνισμό, ή στέκεται εμπόδιο στην εξουσία, ή όπου οι εξουσιαστές οικειοποιούνται το κράτος και το κράτος τις ατομικές και συλλογικές αξίες της κοινωνίας, ενώ έχει χρέος να τις προστατέψει και προωθήσει.
Η ΠΕΡΙΘΩΡΙΟΠΟΙΗΜΕΝΗ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΤΟ ΒΟΡΕΙΟΗΠΕΙΡΩΤΙΚΟ
Ελληνικά φιλοκυβερνητικά ΜΜΕ χαρακτήρισαν πρόκληση σε βάρος του Βορειοηπειρωτικού Ελληνισμού, το γεγονός ότι, κατ΄ εκείνα, ο Αλβανός πρωθυπουργός Έντι Ράμα επέτρεψε σε υποψήφιο βουλευτή του κόμματός του από τη σκοπιανή μειονότητα στην Αλβανία, να μιλήσει στη μητρική του γλώσσα, σε προεκλογική συγκέντρωση, στην πόλη της Κορυτσάς, για τον σεβασμό των δικαιωμάτων στην σκοπιανή μειονότητα στην Αλβανία.
Το γεγονός ότι στην Ελλάδα δεν ζητούν να πράξουν το ίδιο και οι εκπρόσωποι της Εθνικής Ελληνικής Μειονότητας, αλλά κατηγορούν τον Σκοπιανό που το τολμάει και τον Ράμα που το αποδέχεται, αποτελεί δείγμα, έστω και μικρό, της μειονεκτικής θέσης της Αθήνας προς Σκόπια και Τίρανα, με σημείο αναφοράς τον Βορειοηπειρωτικό Ελληνισμό. (Ζητάει πρόφαση για αντίδραση) Ενισχύει το επιχείρημα το γεγονός ότι τα ίδια ΜΜΕ επικροτούν τους Βορειοηπειρώτες εκπροσώπους όταν μεταβαίνουν στην Αθήνα και μιλούν στη μητρική γλώσσα των Αλβανών μεταναστών για τα δικαιώματα που εκείνοι «δεν χαίρουν» στην Ελλάδα!
ΤΟ «ΒΟΡΕΙΟΗΠΕΙΡΩΤΙΚΟ» ΚΑΙ Η ΑΛΛΟΠΡΟΣΑΛΛΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ ΜΕ ΤΑ ΤΙΡΑΝΑ
Με ελληνική συνηγορία και στάση δεκαετιών, το εθνικό θέμα της Βορείου Ηπείρου, έχει υποβαθμιστεί, εξασθενίσει, υποβαθμιστεί, ξεπεραστεί. Όμως τελευταία, στην αυθόρμητη και περιστασιακή της εξωτερική πολιτική με την Αλβανία, η Αθήνα προτάσσει το «Βορειοηπειρωτικό». Αλλά πώς;! Περιστασιακά και χωρίς συγκεκριμένη και σταθερή στρατηγική πολιτική. Με ιδεολογικά κριτήρια του κυβερνόντος κόμματος και (πρόσεξε) για την ικανοποίηση συμφερόντων συγκεκριμένης ομάδας κυβερνητικών και μη στελεχών. Την ίδια στιγμή, ενώ η Αθήνα κατηγορεί το Ράμα για παραβίαση των εθνικών δικαιωμάτων της Ε.Ε. Μειονότητας, επίσημα στηρίζει την ευρωπαϊκή πορεία ένταξης των Τιράνων που ανέλαβε προσωπικά ο Έντι Ράμα. Και όταν, δυστυχώς, οι εναπομείναντες Έλληνες την Αλβανία στηρίζουν στο 65 τοις εκατό τον Έντι Ράμα και αντιδρούν αρνητικά στις υποδείξεις της Αθήνας.
Η ΕΛΛΑΔΑ ΠΕΤΑΕΙ ΤΗ ΜΠΑΛΑ ΣΤΗΝ ΕΞΕΔΡΑ. ΣΗΜΑΣΙΑ ΕΧΕΙ ΤΟ ΘΕΜΑ
Η αποδοχή από την Αθήνα της περιθωριοποιημένης θέσης της Ελλάδας στην 6η Σύνοδο Κορυφής της ΕΠΚ στα Τίρανα, 16 Μαΐου τρέχοντος και της απόφασης του Ράμα να αγνοήσει παντελώς την παρουσία του Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας στη Σύνοδο, (ενώ γονάτισε υποδεχόμενος «την αδερφή» Μελιόνι και καμάρωνε τον Ερντογάν ανάμεσα σε Μακρόν, Μελιόνι, Στάρμερ και Μέρτς) δείχνει ότι η Ελλάδα διαισθάνεται ότι στις ελληνοαλβανικές παγωμένες σχέσεις δεν αντιμετωπίζει απλώς το Ράμα, αλλά το απλωμένο χέρι της Τουρκίας στη γείτονα και την αδιαφορία των προαναφερόμενων Ευρωπαίων «εταίρων της».
Το γεγονός αποτελεί συνέχεια της ρεάλ πολιτικής της Αθήνας προς την Άγκυρα. Η Αθήνα ξοδεύει πολύ αντιτουρκική μελάνη και λόγο, αλλά για εσωτερική κατανάλωση. Καλώς θυμήθηκε να μνημονεύσει την 106η επέτειο της γενοκτονίας των Ποντίων, αλλά απέφυγε να πει μισή κουβέντα για τους Τούρκους αυτουργούς της γενοκτονίας, όπως απέφυγε πριν λίγες βδομάδες να αντιδράσει επίσημα για την επίσκεψη Ερντογάν στη Βόρεια Κύπρο και τις προκλητικές του δηλώσεις σε βάρος του Ελληνισμού, ή δεν έχει ποτέ έτοιμο επόμενο βήμα, όταν οι Τούρκοι ναυαγούν τέτοια ελληνικά στρατηγικά επενδυτικά σχέδια όπως η πόντιση του ηλεκτρικού καλωδίου στο Αιγαίο.
Η ΕΛΛΑΔΑ, ΟΠΩΣ ΤΟ ΒΥΖΑΝΤΙΟ ΠΡΟ ΣΤΑΥΡΟΦΟΡΙΩΝ
Η σημερινή Ελλάδα και ο Ελληνισμός βιώνουν την κατάσταση της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας ενόψει των Σταυροφοριών. Γνωστά τα αίτια, όπως και η συνέχεια για την μακροβιότερη αυτοκρατορία. Περικυκλωμένη από εχθρούς, διαβρωμένη από εσωτερικές έριδες και συμφέροντα, αντιπαραθέσεις παρατάξεων, φατριών και προσώπων, με γκρεμισμένα τα βάθρα του μέλλοντος, ήρθε η τελική Άλωση της συρρικνωμένης στην Κωνσταντινούπολη αυτοκρατορίας.
Ο ΟΜΦΑΛΙΟΣ ΛΩΡΟΣ ΣΤΗΝ ΕΛΠΙΔΑ ΚΑΙ ΑΝΤΕΛΠΙΔΑ .
ΟΙ ΕΥΕΡΓΕΤΕΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΩΝ ΕΞΟΥΣΙΑΣΤΩΝ.
Η Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία στήριξε την ύπαρξή της στην πετυχημένη αξιοποίηση της οικουμενικότητας του αρχαίου Ελληνισμού. Μετά την άλωσή της, 1453, η αίγλη της τηρήθηκε ζωντανή ξανά στον Ελληνισμό, αλλά ως ελπίδα. Η Επανάσταση του 1821 ενέπνευσε την διαδοχή στην πράξη του πνεύματος της χριστιανικής αυτοκρατορίας. Όχι όμως ως οικουμενικότητα, που διατυπώθηκε από τον Κωλέττη ως Η ΜΕΓΑΛΗ ΙΔΕΑ, αλλά ως ελλαδική κρατική οντότητα. Εντούτοις, το νεοϊδρυθέν κράτος της Ελλάδας, μαζί με το αίμα των Ελλήνων έφερε και τη σφραγίδα της ταύτισης της γεωπολιτικής του θέσης με τα συμφέροντα των Μεγάλων Δυνάμεων, που ικανοποιούνταν τότε με την ανάγκη απαλλαγής της Νοτιοανατολικής Ευρώπης από την Οθ. Αυτοκρατορία και την μετέπειτα διάδοχό της, την Τουρκία.
Η συγκεκριμένη πραγματικότητα υπαγόρευσε στο «εθνικό» κράτος της Ελλάδας να στηρίξει την μελλοντική του επιβίωση στην υπακοή και αφοσίωση «στους ξένους ευεργέτες» των εξουσιαστών του.
Και έδειξαν κραυγαλέα δείγματα γραφής στην συγκεκριμένη αφοσίωση. Από τη δολοφονία Καποδίστρια και Ανδρούτσου στην εξόντωση όλης της γενιάς της Επανάστασης και της παρακαταθήκης τους. (Αργότερα δεν χρειάστηκαν δολοφονίες. Το νερό μπήκε στο αυλάκι και κηρύσσονταν εθνοπατέρες οι πατριδοκάπηλοι των εθνικών συμφερόντων, αρχίζοντας από τον Βενιζέλο.)
Η εξέλιξη συνηγορούσε στην παγίδευση και εξουθένωση του Οικουμενικού Ελληνισμού και στην περιορισμένη εθνική κυριαρχία του κράτους της Ελλάδας.
Η ΠΗΓΗ ΤΗΣ ΕΧΘΡΟΤΗΤΑΣ ΜΕ ΤΑ ΓΕΙΤΟΝΙΚΑ ΚΡΑΤΗ.
Την ίδια περίοδο, τα υπό ίδρυση εθνικά κράτη στην περιοχή και τα συμφέροντα των ίδιων μεγάλων δυνάμεων, είδαν στην επιδίωξη διαδοχής του Βυζαντίου από την Ελλάδα, ως εμπόδιο στα εθνικά τους σχέδια. Το ξεπέρασμά του καλούσε τους γείτονες σε εχθρική αντιμετώπιση της Ελλάδας, συνιστώσα που διατηρήθηκε με τα γνωστά σκαμπανεβάσματα, συμφέροντα και συμπλέγματα. Καλλιέργησαν διαχρονικά, ευτυχώς μεμονωμένα, τον κλοιό εχθρότητας των γειτόνων εναντίον της και την κατανάλωση της Ελλάδας σε στείρες και εσωστρεφείς εθνικές αντιπαραθέσεις.
Η κατάσταση γίνεται περισσότερο απτή και επικίνδυνη, ειδικά τώρα στο μεταίχμιο της παγκοσμιοποίησης, όταν ο κύκλος του χρόνου μη αναθεώρησης των κρατικών οντοτήτων στην περιοχή, έχει λάβει τέλος και η νέα αναθεώρηση έχει πάρει φόρα κυρίως μετά το 1990, είτε ως διεκδίκηση ιστορικών κεκτημένων, είτε ως ανεκπλήρωτους εθνικούς στόχους, είτε ως θρησκευτικές κυριαρχίες, είτε ως ανάγκη νέας παγκόσμιας τάξης πραγμάτων.
πρωθυπουργός Κ. Μητσοτάκης και η ηγεσία του Υπουργείου Εξωτερικών. Γιώργος Γεραπετρίτης, Αλεξάνδρα Παπαδοπούλου και Τάσος Χατζηβασιλείου. Κατά γενική ομολογία έχουν αποτύχει στην εξωτερική πολιτική. Το δόγμα του Yes Men.
Η ΕΛΛΑΔΑ ΣΤΗΝ ΕΞΩΤΕΡΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ, ΩΣ Ο ΣΚΥΛΟΣ ΠΟΥ ΚΥΝΗΓΑΕΙ ΤΗΝ ΟΥΡΑ ΤΟΥ.
Η έλλειψη εθνικής στρατηγικής οφείλεται κατά πολύ στην προσπάθεια της επίσημης Αθήνας να ευνουχίσει κάθε προσπάθεια καλλιέργειας εθνικής αξιοπρέπειας και εθνικής εξωτερικής πολιτικής. Οι εθνικές αποτυχίες προσφέρονται κάλλιστα για εσωπολιτική αντιπαράθεση.
Από την εποχή του Μεγάλου Πολέμου η Ελλάδα παραιτήθηκε των εθνικών αξιώσεων, (όταν υπερέβαιναν τα συμφέροντα των Μεγάλων Δυνάμεων, η περίπτωση της Βορείου Ηπείρου) Ή είδε τα εθνικά δίκαια ως εξωτερίκευση των εσωτερικών πολιτικών κρίσεων, όπως στην περίπτωση της Μικρασιάτικης καταστροφής. Ή αδιαφόρησε για την κατοχύρωση και θωράκιση και των κεκτημένων.
Έχασε διαχρονικά, σχεδόν κάθε αντιπαράθεση εθνικής εξωστρέφειας με τους γείτονες, ή αναγκάστηκε να κάνει παραχωρήσεις που υπονομεύουν το μέλλον των εθνικών κυριαρχικών συμφερόντων και δικαιωμάτων. Ακολουθεί ταχτική άμυνας, ακόμα και για κυριαρχικά εθνικά θέματα. Παριστάνοντας τη χώρα με ανώτερη ισχύ στην περιοχή, προσπαθεί να καλύψει το κενό εθνικής στρατηγικής, με απειλές προς τα έξω και προς τα έσω με εσωστρέφεια. Θυμίζει έτσι το σκύλο που κυνηγάει την ουρά του. Περιβάλλεται από χώρες που, αν δεν είναι μαζί της εχθρικές και με αναθεωρητικές βλέψεις, εκδηλώνουν σταθερά επιφυλάξεις και καχυποψίες. Ενώ η ανάπτυξη μαζί τους γεωπολιτικών σχέσεων, όπως τελευταία, οδηγεί την Ελλάδα σε περιθωριοποίηση και εγκλεισμό.
ΤΟ ΔΙΕΘΝΕΣ ΔΙΚΙΟ ΚΑΙ Η ΑΠΑΤΗ ΤΗΣ ΕΠΙΣΗΜΗΣ ΑΘΗΝΑΣ
Η υιοθέτηση από την Ελλάδα του Διεθνούς Δικαίου ως ασπίδα της εθνικής της κυριαρχίας, αποτελεί φτηνή αυταπάτη, ειδικά όταν είναι γνωστό ότι το Διεθνές Δίκιο λειτουργεί ως άλλοθι για την ικανοποίηση των συμφερόντων του ισχυρού.
ΕΚΤΟΣ ΤΟΥ ΙΣΤΟΡΙΚΟΥ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΤΗΣ ΡΟΛΟΥ ΑΝΑΤΟΛΗΣ ΔΥΣΗΣ.
Στη γηραιά Ήπειρο παρατηρούνται σήμερα συμμαχίες και αντιπαραθέσεις που θυμίζουν κατά βάθος καταστάσεις και εξελίξεις του Β’ μισού του 18ου αιώνα μέχρι την Ανατολική Κρίση που διαδραμάτισαν τα συμφέροντα των Δυτικών Δυνάμεων με άξονα τη Γαλλία και την Αυστροουγγαρία από την μια, και τη Ρωσία από την άλλη. Στο επίκεντρο είχαν τα οφέλη από την αναμενόμενη διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στα ευρωπαϊκά κυρίως εδάφη. Τα συγκεκριμένα συμφέροντα οδηγούσαν σε συμμαχίες και αντιπαραθέσεις, μεταξύ όλων τους. Η Ελλάδα πλήρωνε ακριβά την ενεργώ συμμετοχή στις εξελίξεις, πιο πριν και από τα Ορλωφικά, αλλά και επωφελούνταν εθνικά από την γεωπολιτική της θέση και ρόλο, μεταξύ Ανατολής και Δύσης.
Οι όροι ασφαλώς έχουν αλλάξει σήμερα. Στην περιοχή αναπτύσσει ρόλο η Τουρκία και οι Έλληνες εξοστρακίζουν την Ελλάδα. Η Τουρκία, παίζει υπό όρους διαδόχου Οθ. Αυτοκρατορίας. Δεν αποτελεί αντίπαλο δέος των ιστορικών και νέων ευρωπαϊκών δυνάμεων, αλλά συμμαχικό και ρυθμιστικό παράγοντα των βλέψεων τους. Η ίδια αναπτύσσει για λογαριασμό της εξωστρεφή και αναθεωρητική γεωπολιτική συμπεριφορά. (Μεταξύ των άλλων και σε βάρος της Ελλάδας). Από την ανάπτυξη και προώθηση του μουσουλμανικού τόξου στη Νοτιοανατολική Ευρώπη στις αρχές της δεκαετίας του 1990, στην ιδέα του νεοθωμανισμού στην ευρύτερη περιοχή αργότερα, μέχρι και τη Γαλάζια Πατρίδα στο Αιγαίο σήμερα. Από ενεργή συμμετοχή στις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή, σε ρόλο κλειδί στο μεταναστευτικό και στη Ρώσο Ουκρανική διένεξη. Μετράει επίσης η στρατιωτική της ισχύ, η δεύτερη στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ, όπου, μάλιστα της παραχωρείται θέση και ρόλο στην ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική ασφάλεια. Γεγονός είναι επίσης ότι η επίδειξη της Τουρκίας ως περιφερειακή δύναμη σε μια σημαντική γεωπολιτική θέση, (την οποία απώλεσε η Ελλάδα) την έφεραν πιο κοντά σε χώρες όπως η Γερμανία, η Μ. Βρετανία, η Γαλλία, η Ιταλία και ασφαλώς οι ΗΠΑ. Από τη δική του πλευρά ο Ερντογάν προωθεί και πάλι, όπως όταν αποσύρονταν από τα ευρωπαϊκά εδάφη, τον αλβανικό παράγοντα ως το δικό του απλωμένο χέρι στη Νοτιοανατολική Ευρώπη, κίνηση με την οποία, απ΄ό τι φαίνεται, συμφωνούν και οι ισχυροί της Δύσης.
Η ΕΛΛΑΔΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΠΛΕΟΝ ΣΤΑΘΕΡΟΥΣ ΣΥΜΜΑΧΟΥΣ, ΠΑΡΑ ΜΟΝΟ ΕΞΑΡΤΗΣΕΙΣ.
Μάλιστα δεν ισχύουν αποτελεσματικά και πραχτικά ούτε οι θεσμικές συμμαχικές δεσμεύσεις στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ και της Ε. Ένωσης.
Παραχωρώντας η Ελλάδα την αμυντική ικανότητα σε τρίτους, αναπτύσσει η ίδια μια περιορισμένη κυριαρχία. Αυτό προϋποθέτουν «οι συμμαχίες» με γνώμονα τα εξοπλιστικά προγράμματα με δυτικές δυνάμεις οι οποίες γεωπολιτικά στηρίζουν τις χώρες με βλέψεις εις βάρος της όπως η Τουρκία.
Η απαίτηση συμμαχιών στην Ελλάδα απέκτησαν την αρχή ικανοποίησης μονομερών συμφερόντων και εφήμερων ανταλλαγμάτων, όπως ακόμα και τη διατήρηση της πολιτικής εξουσίας από άτομα και κύκλους επικεφαλής κομμάτων.
Η διαδοχή στην εξουσία των αντιπάλων αποτελεί την συνέχιση της εθνικής μειοδοσίας, ως αλληλοσυγκάλυψη των ευθυνών τους. (Κραυγαλέα η πολυετής κρίση με τα Σκόπια και η συμφωνία των Πρεσπών, όπως και η ελληνοτουρκικές σχέσεις στο Αιγαίο, ή στην Κύπρο. Τώρα, ως διεύρυνση της ίδιας πραγματικότητας ανοίγει το κεφάλαιο με την Αλβανία).
ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ ΚΑΙ ΣΥΡΙΖΑ, Η ΜΕΓΑΛΗ ΕΘΝΙΚΗ ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΗ.
Η βαριά κρίση της Ελλάδας στο ενδιάμεσο των δύο πρώτων δεκαετιών του αιώνα μας, έθεσε επί τάπητος την ανάγκη εθνικής εγρήγορσης από την μία και την οικονομικο-κοινωνική αφύπνισης από την άλλη. Οικειοποιήθηκαν και καρπώθηκαν τις σοβαρές αυτές εθνικές ανάγκες η Χρυσή Αυγή από την μία που αντιμετώπισε την εθνική υπόθεση ως τραμπουκισμό, αναρχισμό και εγκληματική δράση και ο ΣΥΡΙΖΑ από την άλλη, ο οποίος και από κυβερνητική θέση απογοήτευσε ανεπανόρθωτα, γενικώς τη διανόηση και την προσδοκία για κοινωνική και οικονομική πρόοδο και αλλαγή. Η έξοδος από την κρίση απαίτησε από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, νέα και μονόπλευρη εξάρτηση στα συμφέροντα δυτικών δυνάμεων αφαιρώντας από την Ελλάδα τον παραδοσιακό γεωπολιτικό της ρόλο ανάμεσα σε Ανατολή και Δύση.
Δυστυχώς, τις ενέργειες που ξόδεψε η ελληνική κοινωνία για τον εξοστρακισμό τους, ανάδειξε την καταστρεπτική ικανότητα της ελληνικής κοινωνίας σε πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο. Μετατράπηκε σε απογοήτευση που τροφοδοτεί την κοινωνική και εθνική αδιαφορία και βολεύει την επιτήδεια πολιτική τάξη.
Στη στήριξη που δέχτηκε από την Έλενα Παπαρίζου αναφέρθηκε η Κλαυδία, επιβεβαιώνοντας ότι η τραγουδίστρια κάλυψε το κόστος της υποτροφίας της στο ωδείο του Τόνι Κανταξάκη.
Η φετινή εκπρόσωπος της Eurovision δήλωσε ευγνώμων για την κίνηση αυτή της συναδέλφου της, τονίζοντας πως με την πράξη της, τη βοήθησε ιδιαίτερα στο ξεκίνημά της.
Οι δύο γυναίκες γνωρίστηκαν στο «The Voice» όπου η Κλαυδία είχε δηλώσει συμμετοχή, το 2018. Η Έλενα Παπαρίζου ήταν η coach της, ενώ η σχέση τους συνεχίστηκε και εκτός παιχνιδιού.
Την Τρίτη (20/5), ο μουσικός Τόνι Κονταξάκης έκανε γνωστό πως η τραγουδίστρια πλήρωσε υποτροφία στο ωδείο του για την Κλαυδία, με την Έλενα Παπαρίζου να μην αναφέρεται ποτέ δημόσια στην κίνησή της.
«Η αλήθεια είναι ότι η Έλενα με στήριξε πάρα πολύ μετά τον διαγωνισμό. Είμαι πολύ ευγνώμων για αυτό. Το έκανε χωρίς να το δείξει, το έκανε μέσα από την καρδιά της και μέσα από την ψυχή της. Είμαι ευγνώμων. Μου έκανε πολύ καλό αυτό που έκανε» είπε η Κλαυδία, επιβεβαιώνοντας όσα είπε ο μουσικός.
Λίγο πριν η Κλαυδία εμφανιστεί στη σκηνή της Eurovision στον Β’ ημιτελικό, η Έλενα Παπαρίζου τής ευχήθηκε δημοσίως να έχει μία καλή πορεία, ενώ μετά τον τελικό και την κατάκτηση της 6ης θέσης για την Ελλάδα, η τραγουδίστρια προχώρησε σε ακόμα μία ανάρτηση στα social media, δηλώνοντας περήφανη για εκείνη.
Η προσπάθεια της κυβέρνησης Τραμπ για μια διαπραγματευτική συμφωνία σχετικά με το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν αποτελεί τη μοναδική ρεαλιστική πολιτική που μπορεί να αποτρέψει μια περιφερειακή ανάφλεξη. Πέραν αυτού, προσφέρει μια μοναδική ευκαιρία που μπορεί να μεταβάλει την πορεία της περιφερειακής ασφάλειας και να θέσει τα θεμέλια για μακροχρόνια ειρήνη και σταθερότητα. Οι διαπραγματεύσεις ΗΠΑ–Ιράν για το πυρηνικό πρόγραμμα παραμένουν βεβαρημένες από βαθιές διαφωνίες. Ωστόσο, ο Τραμπ –περισσότερο από κάθε πρόσφατο προκάτοχό του– έχει μια μοναδική ευκαιρία να πετύχει μια συμφωνία που θα εξυπηρετεί τα εθνικά συμφέροντα και των δύο πλευρών, αποτρέποντας έναν καταστροφικό πόλεμο στην περιοχή, εφόσον και οι δύο κάνουν σημαντικές υποχωρήσεις. Παρ’ όλα αυτά, η κοινή βούληση για συμφωνία είναι αρκετά ισχυρή ώστε να ξεπεραστούν οι βασικές διαφορές.
Ωστόσο, μια τέτοια συμφωνία από μόνη της δεν επαρκεί για να διασφαλίσει τη μακροπρόθεσμη ασφάλεια και σταθερότητα που επιθυμούν το Ιράν, τα κράτη του Αραβικού Κόλπου και οι Ηνωμένες Πολιτείες. Η σύναψη συμφωνίας για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν και η παράλληλη εξομάλυνση των αμερικανοϊρανικών σχέσεων όχι μόνο θα διευκολύνει την επίτευξη συμφωνίας, αλλά θα αμβλύνει και τη χρόνια εχθρότητα μεταξύ Ιράν και Ισραήλ, ενισχύοντας τις προοπτικές περιφερειακής ειρήνης και σταθερότητας.
Η θέση του Ιράν
Το Ιράν επιμένει ότι το δικαίωμά του να εμπλουτίζει ουράνιο εντός της επικράτειάς του είναι «αδιαπραγμάτευτο» και «κόκκινη γραμμή», υποστηρίζοντας ότι ο εμπλουτισμός προορίζεται για ειρηνική, πολιτική χρήση. Παρόλο που η Τεχεράνη είναι πρόθυμη να επιβάλει προσωρινό όριο στον εμπλουτισμό, απορρίπτει διαρκείας περιορισμούς και αντιτίθεται στον εκτεταμένο έλεγχο, τον οποίο θεωρεί παραβίαση της εθνικής της κυριαρχίας. Επίσης, απορρίπτει κατηγορηματικά την αποσυναρμολόγηση των πυρηνικών της εγκαταστάσεων. Παράλληλα, η ιρανική ηγεσία επιζητεί την άρση των συντριπτικών αμερικανικών κυρώσεων για να ανακουφίσει τη διογκούμενη κοινωνική δυσαρέσκεια, η οποία μπορεί να οδηγήσει σε κοινωνική έκρηξη. Το Ιράν επιθυμεί να αποφύγει τον πόλεμο με τις ΗΠΑ ή/και το Ισραήλ, καθώς κάτι τέτοιο θα απειλούσε σοβαρά την επιβίωση του καθεστώτος – την οποία η ηγεσία προτάσσει ως απόλυτη προτεραιότητα.
Η θέση των ΗΠΑ
Οι Ηνωμένες Πολιτείες διατηρούν τη δική τους «κόκκινη γραμμή» περί «μηδενικού εμπλουτισμού», απαιτώντας την εξάλειψη όλων των εγχώριων εγκαταστάσεων εμπλουτισμού σε Νατάνζ, Φορντό και Ισφαχάν, την αποσυναρμολόγηση της πυρηνικής υποδομής και την απόρριψη προσωρινών παγώσεων. Η Ουάσινγκτον ζητά μόνιμους, επαληθεύσιμους περιορισμούς που υπερβαίνουν τους όρους της συμφωνίας του 2015 (JCPOA), από την οποία ο Τραμπ αποσύρθηκε, με αντάλλαγμα την προοδευτική άρση των κυρώσεων, υπό την προϋπόθεση πυρηνικής υπαναχώρησης του Ιράν, ενισχυμένης πρόσβασης του ΔΟΑΕ και αυστηρότερης εποπτείας. Από την οπτική Τραμπ, μια συμφωνία με το Ιράν θα σταθεροποιούσε την περιοχή, θα διευκόλυνε το εμπόριο και θα περιόριζε την επιρροή Κίνας και Ρωσίας.
Η πιθανή μορφή μιας συμφωνίας
Παρά τις διαφορές, ΗΠΑ και Ιράν μπορούν να καταλήξουν σε συμφωνία επί της ουσίας και των τεχνικών παραμέτρων, όπως ο αριθμός των ενεργών φυγοκεντρητών, η αποστολή του εμπλουτισμένου ουρανίου 60% στο εξωτερικό (πιθανώς στη Ρωσία), καθώς και η επαληθεύσιμη υπαναχώρηση του Ιράν από το πυρηνικό του πρόγραμμα, με αυστηρή εποπτεία του ΔΟΑΕ.
Το βασικό αγκάθι παραμένει η επιμονή του Ιράν στο δικαίωμα εμπλουτισμού, στο οποίο οι ΗΠΑ αντιδρούν κατηγορηματικά. Ωστόσο, υπάρχουν διάφορες εναλλακτικές που θα μπορούσαν να συμφωνηθούν, επιτρέποντας και στις δύο πλευρές να υποστηρίξουν ότι πέτυχαν τους στόχους τους. Οι πιθανότητες περιλαμβάνουν:
Το Ιράν να παγώσει τον εμπλουτισμό στα τρέχοντα επίπεδα και να αποσυναρμολογήσει τους εξελιγμένους φυγοκεντρητές.
Το Ιράν να διατηρήσει βραχυπρόθεσμα το δικαίωμα εμπλουτισμού έως 3,67%, ευθυγραμμιζόμενο σταδιακά με τους μακροπρόθεσμους στόχους μη διάδοσης των ΗΠΑ.
Το Ιράν να διατηρήσει συμβολικές, πιλοτικές εγκαταστάσεις υπό αυστηρή εποπτεία του ΔΟΑΕ – ρύθμιση παρόμοια με εκείνη του 2015.
Ο Τραμπ δεν πρέπει να επιμείνει σε προθεσμία 60 ημερών ούτε να απειλήσει με στρατιωτικές ενέργειες
Η επιμονή του Ντόναλντ Τραμπ σε μια αυστηρή προθεσμία 60 ημερών και η διατύπωση στρατιωτικών απειλών σε περίπτωση αποτυχίας των διαπραγματεύσεων θα ήταν αντιπαραγωγικές. Το Ιράν δεν πρόκειται να διαπραγματευτεί υπό καθεστώς στρατιωτικής απειλής, καθώς το θεωρεί ταπεινωτικό – γεγονός που ενισχύει την αμοιβαία καχυποψία ως προς τις προθέσεις και τη συμμόρφωση. Παρόλα αυτά, ένα χρονικό πλαίσιο για την επίτευξη συμφωνίας είναι αναγκαίο και πρέπει να συνδέεται με την πρόοδο των συνομιλιών, χωρίς όμως να είναι αόριστο ή απεριόριστο.
Ακόμη και αν επιτευχθεί συμφωνία, αυτή δεν θα εξαλείψει τον ισραηλινοπαλαιστινιακό διχασμό, ούτε την εχθρότητα Ιράν–Ισραήλ, ούτε τη φιλοπόλεμη περιφερειακή πολιτική του Ιράν ή την υποστήριξή του σε οργανώσεις-υποχείρια της «αντίστασης» – συνταγή για διαρκή αστάθεια και συγκρούσεις.
Μια μοναδική ευκαιρία για μια νέα περιφερειακή τάξη πραγμάτων
Η ταυτόχρονη διαπραγμάτευση για την εξομάλυνση των σχέσεων ΗΠΑ–Ιράν όχι μόνο θα διευκόλυνε την επίτευξη συμφωνίας για τον εμπλουτισμό, αλλά θα μπορούσε και να ανοίξει τον δρόμο για μακροχρόνια ειρήνη και σταθερότητα στη Μέση Ανατολή. Λόγω της απρόβλεπτης και ανορθόδοξης προσέγγισής του, ο Τραμπ βρίσκεται σε μοναδική θέση να προσφέρει στο Ιράν μια στρατηγική μετατόπιση: από εστία αστάθειας, σε εποικοδομητικό περιφερειακό παράγοντα.
Το Ιράν ενδέχεται να είναι δεκτικό σε αυτή την αλλαγή πορείας, εφόσον διασφαλιστεί η επιβίωση του καθεστώτος, επιτευχθεί οικονομική ανάκαμψη και δεν υπάρξει ξένη παρέμβαση στα εσωτερικά του. Το timing είναι ιδιαίτερα ευνοϊκό για μια τέτοια προσέγγιση, καθώς το Ιράν βρίσκεται στο πιο αδύναμο σημείο του τις τελευταίες δύο δεκαετίες.
Ο άξονας της «αντίστασης» του Ιράν έχει αποδομηθεί – η Χαμάς έχει καταρρεύσει, η Χεζμπολάχ έχει υποστεί σοβαρή φθορά, ενώ οι Χούθις καθίστανται όλο και πιο αναποτελεσματικοί. Το Ιράν χάνει και το στρατηγικό του έρεισμα στη Συρία, που ήταν κρίσιμο για την περιφερειακή του επιρροή. Επιπλέον, το Ισραήλ κατέστρεψε μεγάλο μέρος του αμυντικού συστήματος του Ιράν, καθώς και σημαντικά αποθέματα βαλλιστικών πυραύλων και drones – τα οποία, ούτως ή άλλως, δεν θα είχαν πρακτική αποτελεσματικότητα απέναντι στις εξελιγμένες ισραηλινές και δυτικές αντιαεροπορικές ασπίδες.
Τα τρία σενάρια για την Τεχεράνη
Απέναντι στη στρατηγική της αποδυνάμωση, το Ιράν έχει τρεις βασικές επιλογές:
Ανασυγκρότηση του άξονα της αντίστασης – μια διαδικασία που θα απαιτούσε χρόνια και τεράστιο κόστος. Δεδομένου ότι το Ισραήλ τον κατέρριψε ήδη μία φορά, αυτό το σενάριο θεωρείται μη ρεαλιστικό.
Ανάπτυξη πυρηνικών όπλων – με σκοπό την αποτροπή μελλοντικών επιθέσεων και την αντιστάθμιση της ισραηλινής πυρηνικής αποτρεπτικότητας. Όμως αυτό εγκυμονεί τεράστιους κινδύνους, καθώς θα προκαλούσε πιθανή αμερικανική ή/και ισραηλινή επίθεση – εξέλιξη που η Τεχεράνη επιθυμεί πάση θυσία να αποφύγει.
Εξομάλυνση σχέσεων με τις ΗΠΑ, όπως έχει υπονοήσει ο Τραμπ, με αντάλλαγμα τη διαβεβαίωση ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν θα επιδιώξουν αλλαγή καθεστώτος και θα αφήσουν το Ιράν να ρυθμίσει τα εσωτερικά του κατά βούληση. Αυτό είναι το πιθανότερο σενάριο, καθώς ο Τραμπ προτιμά να μιλά για ειρήνη και εξομάλυνση, εφόσον το Ιράν πληροί ορισμένες προϋποθέσεις.
Οι όροι για μια νέα συμφωνία
Το Ιράν θα πρέπει:
Να τηρήσει πλήρως και επαληθεύσιμα τη νέα συμφωνία και να απενεργοποιήσει τη βιομηχανική του υποδομή με σκοπό αποκλειστικά ειρηνική χρήση της πυρηνικής ενέργειας.
Να τερματίσει την υποστήριξη προς εξτρεμιστικές ομάδες που απειλούν γειτονικά κράτη.
Να σταματήσει τις υπαρξιακές απειλές κατά του Ισραήλ.
Να μην παρεμβαίνει, άμεσα ή έμμεσα, στις εσωτερικές υποθέσεις άλλων χωρών της περιοχής.
Να αποδείξει έμπρακτα την πρόθεσή του να γίνει εποικοδομητικός περιφερειακός δρών.
Το Ρήγμα Τραμπ – Νετανιάχου
Αν και ο Ντόναλντ Τραμπ εμφανίζεται ξεκάθαρα ανοιχτός στην εξομάλυνση των σχέσεων με το Ιράν, βρίσκεται σε φανερή δυσαρμονία με τον Ισραηλινό πρωθυπουργό Μπενιαμίν Νετανιάχου, ο οποίος αντιτίθεται σε κάθε πιθανή συμφωνία ΗΠΑ–Ιράν. Ο Νετανιάχου επιμένει σε μια συμφωνία τύπου Λιβύης, που θα απαιτεί την πλήρη παράδοση όλων των πυρηνικών υποδομών του Ιράν, και δεν αποκλείει ακόμη και μονομερή στρατιωτική επίθεση. Αντίθετα με τον Νετανιάχου, οι υπόλοιποι περιφερειακοί παίκτες –ιδίως τα κράτη του Αραβικού Κόλπου– όπως και ο ίδιος ο Τραμπ, επιθυμούν την αποφυγή στρατιωτικής σύγκρουσης με το Ιράν, γνωρίζοντας ότι μια τέτοια ενέργεια θα ήταν καθαρή τρέλα εκ μέρους του Ισραήλ, με αδιανόητες περιφερειακές συνέπειες.
Για τον λόγο αυτό, σε σχεδόν όλα τα κρίσιμα στρατηγικά και γεωπολιτικά ζητήματα που αφορούν το Ισραήλ, ο Τραμπ έχει επιλέξει να δράσει μονομερώς και σε μέτωπα εντελώς διαφορετικά από εκείνα που θα προτιμούσε ο Νετανιάχου. Μεταξύ αυτών: η προσπάθεια για νέα πυρηνική συμφωνία με το Ιράν, η κατάπαυση του πυρός με τους Χούθις στην Υεμένη, η αποδοχή του νέου καθεστώτος στη Συρία, καθώς και οι απευθείας διαπραγματεύσεις με τη Χαμάς για την απελευθέρωση ομήρων – ακόμα και η προοπτική να προσφερθεί στο Ιράν μια νέα γεωπολιτική προοπτική, στην οποία η Τεχεράνη ίσως ανταποκριθεί θετικά.
Η καταστροφή της πυρηνικής υποδομής του Ιράν δεν θα εξουδετερώσει τις φιλοδοξίες του· αντίθετα, θα ενισχύσει την αποφασιστικότητα της Ισλαμικής Δημοκρατίας να αποκτήσει πυρηνικά όπλα, ενώ η εχθρότητά της προς το Ισραήλ θα λάβει αμετάκλητα θανάσιμη μορφή. Σε τελική ανάλυση, το Ιράν παραμένει μια περιφερειακή υπερδύναμη: με πληθυσμό 90 εκατομμυρίων, πλούσιους φυσικούς και ανθρώπινους πόρους, γεωστρατηγική θέση-κλειδί και βαθιά ιστορική κληρονομιά που του προσδίδει ισχυρή πολιτισμική και πολιτική ταυτότητα στην περιοχή. Ακόμη και μετά από έναν καταστροφικό πόλεμο, το Ιράν θα αναδυθεί ξανά ως σημαντική δύναμη — μια πραγματικότητα που τόσο ο Τραμπ όσο και ο Νετανιάχου δεν μπορούν να αγνοήσουν. Το Ιράν ήρθε για να μείνει, και η λογική επιτάσσει την εξεύρεση μίας μακροπρόθεσμης, ειρηνικής λύσης για το πυρηνικό του πρόγραμμα.
Η επιδίωξη εξομάλυνσης των σχέσεων με το Ιράν και η μετάβαση προς μια συμφωνία ειρήνης —την οποία ο Τραμπ έχει δηλώσει ότι σκοπεύει να προωθήσει— συνιστά ιστορικό γεωπολιτικό άλμα. Μια τέτοια εξέλιξη θα μείωνε δραστικά την ένταση μεταξύ Ιράν και Ισραήλ και θα μετέτρεπε μια περιοχή μαστιζόμενη από πολέμους και κρίσεις σε χώρο ειρήνης, ασφάλειας και ευημερίας.
Ειρωνικά, ο Τραμπ –παρά τα αμέτρητα ελαττώματά του– βρίσκεται σε μοναδική θέση να επιχειρήσει κάτι που οι προκάτοχοί του δεν τόλμησαν καν να σκεφτούν.
Του Αν. καθ. Παναγιώτη Μπάρκα
Alon Ben-Meir