Αρχική Blog Σελίδα 743

Τι συνέβη τον Μάϊο στα μέτωπα Ουκρανίας, Μέσης Ανατολής και Κίνας-Ταϊβάν

0

Ανασκόπηση Μαΐου 2025

Αγαπητοί αναγνώστες του ISW,

Κάθε μήνα, η συντακτική ομάδα του Ινστιτούτου για τη Μελέτη του Πολέμου (ISW) συγκεντρώνει και συνοψίζει τις ενημερώσεις και αξιολογήσεις των ερευνητικών μας ομάδων σχετικά με τον πόλεμο στην Ουκρανία, τις στρατηγικές του Κομμουνιστικού Κόμματος της Κίνας για τον έλεγχο της Ταϊβάν και τις εξελίξεις γύρω από τα στενά της Ταϊβάν, καθώς και τις προκλήσεις ασφάλειας στη Μέση Ανατολή. Το αποτέλεσμα είναι μια συνοπτική ενημέρωση από όλο το ερευνητικό μας φάσμα.

Κύρια σημεία

  • Η συνεργάτης του ISW για τη Ρωσία Nataliya Bugayova και η αναλύτρια Kateryna Stepanenko, υπαρχηγός της ομάδας Ρωσίας, ανέλυσαν πώς το Κρεμλίνο προβάλλει το αφήγημα μιας ισχυρής Ρωσίας και ενός ισχυρού προέδρου Βλαντίμιρ Πούτιν. Στόχος αυτής της προβολής είναι η συγκάλυψη των πραγματικών αδυναμιών και περιορισμών της Ρωσίας, καθώς και η απόσπαση της προσοχής από τις αποτυχίες της στα πεδία των μαχών.
  • Στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης
    • Το [ISW] δήλωσε τη Δευτέρα ότι Ρώσοι αξιωματούχοι φαίνεται ήδη να διαμορφώνουν τις συνθήκες ώστε ο Πούτιν να απορρίψει τη συνάντηση, παραθέτοντας δηλώσεις βασικών συνεργατών του οι οποίοι αμφισβήτησαν τις προθέσεις του Ζελένσκι και χαρακτήρισαν την προτεινόμενη συνάντηση «καθαρό θέατρο». — CNN, 12 Μαΐου 2025
    • «Υπάρχει μια ξεκάθαρη και συντονισμένη προσπάθεια απέλασης Ουκρανών παιδιών και υιοθέτησής τους από ρωσικές οικογένειες, με σκοπό ουσιαστικά τη διαγραφή της ουκρανικής τους ταυτότητας.» — Karolina Hird, Υπαρχηγός Ομάδας Ρωσίας και Υπότροφος Evans Hanson, Times Originals, 14 Μαΐου 2025
    • Η Ρωσία προσπαθεί να καταλάβει το υπόλοιπο της περιοχής γνωστής ως Ντονμπάς, σύμφωνα με αναλυτές του Ινστιτούτου για τη Μελέτη του Πολέμου (ISW) με έδρα τις ΗΠΑ, ωστόσο η γραμμή του μετώπου παραμένει σχεδόν αμετάβλητη τα τελευταία δύο χρόνια. — BBC News, 14 Μαΐου 2025
    • «Με την απόρριψη της πλήρους κατάπαυσης του πυρός που πρότειναν η Ουκρανία και οι ΗΠΑ, το Κρεμλίνο προετοιμάζει το έδαφος για να διατυπώσει ακόμη περισσότερες απαιτήσεις προς την Ουκρανία και τις Ηνωμένες Πολιτείες», πρόσθεσε η Stepanenko. «Μια παρατεταμένη διαδικασία ειρηνευτικών διαπραγματεύσεων χωρίς κατάπαυση του πυρός θα επιτρέψει στη Ρωσία να συνεχίσει την πολεμική της προσπάθεια στην Ουκρανία, και το Κρεμλίνο ενδέχεται να επιχειρήσει να εκμεταλλευτεί τις συνομιλίες για να αποσπάσει επιπλέον παραχωρήσεις πέραν των αρχικών του στόχων στον πόλεμο.» — The New York Post, 19 Μαΐου 2025

«Οι σύγχρονες προσπάθειες του Πεκίνου να προσαρτήσει τα νησιά Κινμέν και Μάτσου συνδυάζουν οικονομικά δέλεαρ, μη βίαιη καταναγκαστική πίεση, νομικό πόλεμο, επιχειρήσεις πληροφόρησης, κατασκευή υποδομών και διάφορες άλλες “γκρίζες ζώνες” δράσης με στόχο τη χειραγώγηση της κοινής γνώμης στα νησιά και τη διάβρωση του ελέγχου που ασκεί η Ταϊβάν στα εδάφη της», ανέφερε το Ινστιτούτο για τη Μελέτη του Πολέμου (ISW) στην περσινή του αξιολόγηση. — The Independent, 27 Μαΐου 2025.

Ουκρανία

Ρώσοι αξιωματούχοι φαίνεται πως εκμεταλλεύονται την απουσία συγκεκριμένων προθεσμιών στις ειρηνευτικές συνομιλίες με την Ουκρανία για να καθυστερήσουν τις διαπραγματεύσεις και να παρατείνουν τον πόλεμο. Ο Ειδικός Απεσταλμένος των ΗΠΑ για την Ουκρανία, Στρατηγός Κιθ Κέλογκ, δήλωσε στο Fox News στις 27 Μαΐου ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν λάβει τις προτάσεις της Ουκρανίας για τις προϋποθέσεις και τα χρονοδιαγράμματα μιας ειρηνευτικής συμφωνίας και αναμένουν την αντίστοιχη πρόταση της Ρωσίας. Ο Βοηθός του Ρώσου Προέδρου, Βλαντιμίρ Μεντίνσκι, δήλωσε μετά τις συνομιλίες της 16ης Μαΐου στην Κωνσταντινούπολη ότι οι δύο πλευρές συμφώνησαν να καταθέσουν αναλυτικές προτάσεις, αλλά δεν τέθηκε καμία προθεσμία. Η εκπρόσωπος του ρωσικού ΥΠΕΞ, Μαρία Ζαχάροβα, επιβεβαίωσε στις 27 Μαΐου ότι η Ρωσία προετοιμάζει τη δική της πρόταση, ενώ ο Υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ τόνισε την ανάγκη να αντιμετωπιστούν οι «ρίζες του πολέμου» – αναφορά στις μαξιμαλιστικές, προ του 2022 απαιτήσεις της Ρωσίας, οι οποίες αφορούν όχι μόνο την Ουκρανία αλλά και το ΝΑΤΟ. Το Κρεμλίνο πιθανότατα χρησιμοποιεί το ανοιχτό χρονοδιάγραμμα για να παρατείνει τις διαπραγματεύσεις, να αποσπάσει παραχωρήσεις και να αποκτήσει πλεονέκτημα μέσω συνεχιζόμενων στρατιωτικών επιχειρήσεων.

Ο Πούτιν συνεχίζει να πραγματοποιεί δημόσιες εμφανίσεις με σκοπό να καλλιεργήσει την εικόνα μιας στρατιωτικοποιημένης, αντιαμερικανικής ρωσικής κοινωνίας, προσηλωμένης σε έναν μακροχρόνιο πόλεμο και πιθανή μελλοντική σύγκρουση με το ΝΑΤΟ. Στις 27 Μαΐου, συναντήθηκε με τον οργανισμό «Ρωσία – Γη των Ευκαιριών» και μίλησε σε σκηνοθετημένη εκδήλωση, ισχυριζόμενος ότι η Ρωσία θεωρείται «προπύργιο» των παραδοσιακών αξιών. Επικαλέστηκε το πνεύμα θυσίας του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και κάλεσε σε «εσωτερική κινητοποίηση» ως βασική προϋπόθεση για την εθνική επιβίωση, υποστηρίζοντας ότι η κυριαρχία, η ανεξαρτησία και το συλλογικό πάθος είναι ζωτικής σημασίας για το μέλλον της Ρωσίας.

Ρωσικές δυνάμεις εξαπέλυσαν μία από τις μεγαλύτερες επιθέσεις με drones και πυραύλους του πολέμου τη νύχτα 25–26 Μαΐου, έπειτα από τρεις συνεχόμενες νύχτες ρεκόρ επιθέσεων. Η επίθεση της 25ης προς 26η Μαΐου, που περιλάμβανε Χ drones και Χ πυραύλους, ήταν η δεύτερη μεγαλύτερη του πολέμου, μετά από εκείνη της 24–25 Μαΐου, η οποία περιλάμβανε 139 drones και 9 πυραύλους. Ουκρανοί αξιωματούχοι ανέφεραν ότι οι επιθέσεις στόχευσαν τις περιοχές Τσερνίχιβ, Χμελνίτσκι, Χάρκοβο, Οδησσό και Κίεβο, προκαλώντας θύματα μεταξύ αμάχων και καταστροφές σε σπίτια και υποδομές.

Η Ρωσία εξαπέλυσε τρεις από τα μεγαλύτερα πακέτα επιθέσεων των τελευταίων ημερών, μεταξύ των οποίων οι δύο μεγαλύτερες συνδυασμένες επιθέσεις του πολέμου και οκτώ από τις μεγαλύτερες από τον Ιανουάριο του 2025. Οι επιθέσεις αυτές πλήττουν δυσανάλογα τους αμάχους. Ο Ουκρανός πρόεδρος Βολοντίμιρ Ζελένσκι δήλωσε στις 26 Μαΐου ότι η Ρωσία εκτόξευσε πάνω από 900 drones μεταξύ 23 και 26 Μαΐου, χαρακτηρίζοντας την κλιμάκωση πολιτικά υποκινούμενη. Υποστήριξε ότι ο Πούτιν εντείνει την πολεμική προσπάθεια αντί να ακολουθήσει τον δρόμο της διπλωματίας, και δεν υπάρχουν ενδείξεις ότι η Ρωσία εξετάζει σοβαρά τις ειρηνευτικές συνομιλίες. Η εντατικοποίηση της παραγωγής drones, της αποθήκευσης πυραύλων και της εξέλιξης των επιθέσεων υποδηλώνει ότι η Ρωσία σκοπεύει να επιτύχει στρατιωτική νίκη μέσω μακροχρόνιου πολέμου, με στόχο να διαβρώσει το ηθικό των Ουκρανών και να αποδυναμώσει τη δυτική υποστήριξη.

Η πρόσφατη έκκληση του Πούτιν για δημιουργία «ζώνης ασφαλείας» κατά μήκος των συνόρων Ρωσίας–Ουκρανίας, σε συνδυασμό με τις προσπάθειες κατάληψης των εναπομεινάντων εδαφών στις περιφέρειες Λουχάνσκ, Ντονέτσκ, Ζαπορίζια και Χερσώνα, υποδηλώνει κλιμάκωση των εδαφικών του φιλοδοξιών, παρά τους στρατιωτικούς περιορισμούς. Η ρωσική στρατιωτική ηγεσία ενδέχεται να θεωρεί ότι οι δυνάμεις της έχουν μεγαλύτερες πιθανότητες προώθησης στη βόρεια περιφέρεια Σούμι παρά κοντά στο Τσάσιβ Γιαρ. Ο Πούτιν φέρεται να οργάνωσε συνάντηση με Ρώσους αξιωματούχους για να προωθήσει την ιδέα δημιουργίας ζώνης ασφαλείας τουλάχιστον 25 χιλιομέτρων στη βόρεια Σούμι, ενώ είχε διατάξει τη δημιουργία παρόμοιας ζώνης στη βόρεια Χάρκιβ τον Μάιο του 2024. Πιθανότατα στοχεύει να χρησιμοποιήσει αυτές τις ζώνες ως πρόσχημα για την επέκταση των ρωσικών εδαφικών διεκδικήσεων πέρα από τις υφιστάμενες στις τέσσερις ανατολικές περιφέρειες.

Το Κρεμλίνο χρησιμοποιεί επίσης τις διμερείς του επαφές με την Ουκρανία και τις Ηνωμένες Πολιτείες για να διατηρήσει την εικόνα ότι ενδιαφέρεται για την ειρήνη και να καθυστερήσει τη συζήτηση στη Δύση σχετικά με την παροχή πρόσθετης βοήθειας προς την Ουκρανία. Στις 25 Μαΐου, Ουκρανία και Ρωσία ολοκλήρωσαν την ανταλλαγή 1.000 αιχμαλώτων πολέμου (POWs), με κάθε πλευρά να απελευθερώνει 303 στρατιωτικούς.

Κίνα – Ταϊβάν

Ο Γενικός Γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος της Κίνας, Σι Τζινπίνγκ, επισκέφθηκε τη Μόσχα για την Ημέρα της Νίκης της Ρωσίας, προκειμένου να υπογραμμίσει την εμβάθυνση της στρατηγικής συνεργασίας Κίνας–Ρωσίας. Ο Σι δημοσίευσε άρθρο σε ρωσικά κρατικά μέσα ενημέρωσης, στο οποίο εξυμνεί τους ιστορικούς δεσμούς μεταξύ των δύο χωρών και καλεί σε κοινή αντίσταση απέναντι στην «ηγεμονία» και τον «μονομερή παρεμβατισμό» — όροι που η Κίνα χρησιμοποιεί για να στοχοποιήσει την ηγεσία των ΗΠΑ στο διεθνές σύστημα. Ο Σι επανέλαβε τις εδαφικές αξιώσεις της Κίνας επί της Ταϊβάν και ευχαρίστησε τη Ρωσία για τη στήριξή της, προκαλώντας την αντίδραση του Υπουργείου Εξωτερικών της Ταϊβάν, το οποίο κατηγόρησε το Πεκίνο για διαστρέβλωση του πολιτικού καθεστώτος της νήσου.

Στις 8–9 Μαΐου, Κίνα και Ρωσία εξέδωσαν κοινές δηλώσεις που υπογραμμίζουν τη στρατηγική τους σύμπλευση. Τα κείμενα καταδίκασαν την αμερικανική πολιτική ασφάλειας στην Ευρώπη και τον Ινδο-Ειρηνικό, επέκριναν τις κυρώσεις και τους δασμούς, και τάχθηκαν υπέρ ενίσχυσης της στρατιωτικής συνεργασίας με στόχο την αμφισβήτηση της διεθνούς τάξης υπό αμερικανική ηγεμονία.

Τα κοινά ανακοινωθέντα κατέδειξαν την αμοιβαία υποστήριξη στις επεκτατικές φιλοδοξίες των δύο χωρών: η Ρωσία επανεπιβεβαίωσε τη στήριξή της στις κινεζικές διεκδικήσεις επί της Ταϊβάν, ενώ και οι δύο πλευρές αντήχησαν τα αφηγήματα του Κρεμλίνου σχετικά με τον πόλεμο στην Ουκρανία και κάλεσαν για την άρση των κυρώσεων κατά της Βόρειας Κορέας — την οποία θεωρούν στρατηγικό σύμμαχο.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Κίνα συμφώνησαν σε 90ήμερη αναστολή των αμοιβαίων δασμών, με ισχύ από τις 14 Μαΐου, έπειτα από εμπορικές συνομιλίες στη Γενεύη με επικεφαλής τον Υπουργό Οικονομικών των ΗΠΑ, Σκοτ Μπέσεντ, και τον Αντιπρόεδρο της κινεζικής κυβέρνησης, Χε Λιφένγκ. Η συμφωνία, που ανακοινώθηκε στις 11 Μαΐου, προβλέπει αμοιβαία μείωση δασμών κατά 115%. Ωστόσο, διατηρούνται σημαντικά μέτρα: οι ΗΠΑ διατηρούν δασμούς που σχετίζονται με τη φαιντανύλη, έναν γενικό δασμό 10% για όλους τους εταίρους, και την κατάργηση της απαλλαγής “de minimis”, ενώ η Κίνα διατηρεί πρόσφατους αγροτικούς δασμούς και γενικό δασμό 10%, αλλά αποσύρει τα μη δασμολογικά αντίμετρα.

Το Πεκίνο παρουσίασε τη συμφωνία ως διπλωματική νίκη, υποστηρίζοντας ότι αρνήθηκε να υποκύψει στις πιέσεις της Ουάσινγκτον. Πριν τη συμφωνία, οι δασμοί των ΗΠΑ κατά της Κίνας είχαν φτάσει συνολική αύξηση 145% κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης Τραμπ, στοχεύοντας στη χειραγώγηση του νομίσματος, τις εμπορικές ανισορροπίες, τη φαιντανύλη και την προστασία της εγχώριας βιομηχανίας. Η Κίνα αντέδρασε με αντίστοιχους δασμούς που κορυφώθηκαν στο 125%.

Η 90ήμερη αναστολή δεν περιλαμβάνει δεσμευτικά μέτρα εκ μέρους της Κίνας για μεταρρυθμίσεις στο νόμισμα ή στο εμπόριο. Το Πεκίνο συνεχίζει να επιρρίπτει ευθύνες στις ΗΠΑ για τον εμπορικό πόλεμο, με το Υπουργείο Εμπορίου να απαιτεί τον τερματισμό των «μονομερών δασμών» και το Υπουργείο Εξωτερικών να κυκλοφορεί προπαγανδιστικό βίντεο στις 29 Απριλίου, παρουσιάζοντας τη συμφωνία ως αμερικανική υποχώρηση.

Η χρήση κινεζικών οπλικών συστημάτων από το Πακιστάν στη σύγκρουση με την Ινδία παρέχει στην Κίνα πολύτιμα δεδομένα για την απόδοση των όπλων της σε συνθήκες πραγματικής μάχης έναντι δυτικών συστημάτων και ινδικών τακτικών. Αμερικανοί αξιωματούχοι ανέφεραν ότι η Πολεμική Αεροπορία του Πακιστάν χρησιμοποίησε το μαχητικό JF-17, το οποίο έχει συμπαραχθεί με την Κίνα, για να καταρρίψει ένα ινδικό Rafale. Ινδικές πηγές επιβεβαίωσαν επίσης τη χρήση του κινεζικού πυραύλου αέρος-αέρος PL-15. Το Πακιστάν δημοσιοποίησε πλάνα που δείχνουν το JF-17 να εξουδετερώνει το ινδικό αντιαεροπορικό σύστημα S-400. Τα περιστατικά αυτά επιτρέπουν στην Κίνα να συλλέξει δεδομένα σχετικά με την ανίχνευση ραντάρ, την ακρίβεια πυραύλων, την αντίσταση στον ηλεκτρονικό πόλεμο και τη βιωσιμότητα των συστημάτων, καθώς και να αναλύσει την τακτική ανταπόκριση της Ινδίας.

Η Κίνα προμηθεύει το μεγαλύτερο μέρος του πακιστανικού στρατιωτικού εξοπλισμού —συμπεριλαμβανομένων μαχητικών, αντιαεροπορικών συστημάτων και ναυτικών σκαφών— προσφέροντας ευρύ πεδίο αξιολόγησης της απόδοσης των εξαγώγιμων συστημάτων της. Η σύγκρουση προσφέρει στην Κίνα μια ευκαιρία να επιβεβαιώσει και να βελτιώσει τις εξαγώγιμες πλατφόρμες της βάσει εμπειρίας μάχης.

Παρά τους δημόσιους ισχυρισμούς περί ουδετερότητας, οι στενές σχέσεις της Κίνας με το Πακιστάν και η συνεχιζόμενη συνοριακή διαμάχη με την Ινδία δημιουργούν σοβαρές αμφιβολίες για την αμεροληψία του Πεκίνου. Κινεζική αντιπροσωπεία επισκέφθηκε το Υπουργείο Εξωτερικών του Πακιστάν στην Ισλαμαμπάντ για ενημέρωση την ίδια μέρα που ξέσπασαν οι εχθροπραξίες, επισημαίνοντας το σιωπηλό αλλά ενεργό ενδιαφέρον του Πεκίνου για τη σύγκρουση. Όταν ρωτήθηκε για τη χρήση κινεζικών μαχητικών από το Πακιστάν, ο εκπρόσωπος του ΥΠΕΞ της Κίνας Λιν Τζιάν απάντησε ότι η Κίνα «δεν είναι εξοικειωμένη με το ζήτημα».

Η Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας (ΛΔΚ) ενδέχεται να διεξήγαγε βυθομετρικές έρευνες στο στρατηγικά κρίσιμο Στενό Λουζόν, μεταξύ Ταϊβάν και Φιλιππίνων. Ερευνητικά σκάφη της Κίνας δραστηριοποιήθηκαν στο στενό —το οποίο λειτουργεί ως θαλάσσιο πέρασμα μεταξύ της Νότιας Σινικής Θάλασσας και του δυτικού Ειρηνικού— καθ’ όλη τη διάρκεια των μηνών Απριλίου και Μαΐου. Ο έλεγχος αυτού του θαλάσσιου διαδρόμου είναι κρίσιμος για την ικανότητα του Πεκίνου να περικυκλώσει στρατιωτικά την Ταϊβάν και να επιβάλει κυριαρχία στη θάλασσα.

Οι κινήσεις των κινεζικών ερευνητικών πλοίων πιθανόν περιλάμβαναν χαρτογράφηση του θαλάσσιου βυθού για τη διευκόλυνση της πλοήγησης υποβρυχίων. Τα σκάφη Zhong Shan Da Xue και Tan Suo 3, με επανδρωμένο βαθυσκάφος, διαθέτουν τεχνολογίες ανίχνευσης μορφολογίας και τοπογραφίας του βυθού. Τα υποβρύχια αναμένεται να διαδραματίσουν καίριο ρόλο στη διατήρηση ενός κινεζικού αποκλεισμού γύρω από την Ταϊβάν, ενισχύοντας τη στρατηγική αντι-πρόσβασης/άρνησης περιοχής (A2/AD) του Πεκίνου μέσω πλήγματος σε εχθρικές ναυτικές και χερσαίες δυνάμεις που αμφισβητούν τον έλεγχό του στις θαλάσσιες περιοχές.

Έργο Παρακολούθησης Ασφάλειας Μέσης Ανατολής

Διαπραγματεύσεις ΗΠΑ–Ιράν

Στις 29 Μαΐου, Αμερικανός δημοσιογράφος ανέφερε ότι Ιράν και Ηνωμένες Πολιτείες προσπαθούν να καταλήξουν σε ένα «πολιτικό πλαίσιο συμφωνίας» πριν από τη συνεδρίαση του Διοικητικού Συμβουλίου του ΔΟΑΕ στις 9–10 Ιουνίου. Αν και το CTP–ISW δεν μπορεί να επιβεβαιώσει την πληροφορία, το Ιράν ενδέχεται να υπολογίζει ότι μια προσωρινή συμφωνία με τις ΗΠΑ πριν από τη συνεδρίαση θα μπορούσε να καθυστερήσει ή να αποτρέψει την ενεργοποίηση των κυρώσεων τύπου «snapback». Ο μηχανισμός αυτός, που λήγει τον Οκτώβριο 2025, επιτρέπει στα μέρη της Κοινής Ολοκληρωμένης Δράσης (JCPOA) να επαναφέρουν κυρώσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ σε περίπτωση «σημαντικής μη συμμόρφωσης του Ιράν». Ο ΔΟΑΕ πρόκειται να εξετάσει την επόμενη τριμηνιαία έκθεσή του για το ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα στη συνεδρίαση του Ιουνίου. Ήδη από τον Νοέμβριο 2024, μετά από πρόταση του E3 (Ηνωμένο Βασίλειο, Γαλλία, Γερμανία), εγκρίθηκε απόφαση μομφής κατά του Ιράν και ζητήθηκε η σύνταξη «συνολικής έκθεσης» πέραν της τακτικής εποπτείας. Ο Γενικός Διευθυντής του ΔΟΑΕ, Ραφαέλ Γκρόσι, δήλωσε στις 28 Μαΐου ότι η έκθεση θα δημοσιευτεί «σύντομα». Οι εκθέσεις του Ιουνίου αναμένεται να επιβεβαιώσουν τη μη συμμόρφωση του Ιράν, επιτρέποντας στο E3 να ενεργοποιήσει κυρώσεις. Το Ιράν ίσως επιδιώξει ενδιάμεση συμφωνία ώστε να αποδείξει πρόθεση επίλυσης, καθυστερώντας έτσι τις κυρώσεις.

Στις 22 Μαΐου, ο πρώην Πρόεδρος των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, φέρεται να προειδοποίησε τον Ισραηλινό Πρωθυπουργό Νετανιάχου να αποφύγει ενέργειες που θα μπορούσαν να θέσουν σε κίνδυνο τις διαπραγματεύσεις ΗΠΑ–Ιράν, με ισραηλινά μέσα να μιλούν για «έντονη διαφωνία». Στις 25 Μαΐου, η Υπουργός Εσωτερικής Ασφάλειας των ΗΠΑ, Κρίστι Νοέμ, δήλωσε από την Ιερουσαλήμ ότι ο Τραμπ ζητά από το Ισραήλ να παρουσιάσει ενιαίο μέτωπο και να «δώσει χρόνο» στις διαπραγματεύσεις. Σύμφωνα με το Axios, Αμερικανοί αξιωματούχοι ζήτησαν από τον Νετανιάχου να «δώσει μια εβδομάδα» προτού προχωρήσει σε ενέργειες.

Στις 26 Μαΐου, ο Υπουργός Στρατηγικών Υποθέσεων του Ισραήλ, Ρον Ντέρμερ, και ο Διοικητής της Μοσάντ, Νταβίντ Μπαρνέα, συναντήθηκαν με τον Αντιπρόεδρο των ΗΠΑ Τζέι Ντι Βανς και τον Διευθυντή της CIA Τζον Ράτκλιφ για το ιρανικό ζήτημα, εν μέσω φημών ότι το Ισραήλ προετοιμάζεται για πλήγματα σε πυρηνικές εγκαταστάσεις του Ιράν σε περίπτωση αποτυχίας των συνομιλιών.

Το Ιράν φέρεται να εξετάζει ομάνικες προτάσεις διαμεσολάβησης για εμπλουτισμό ουρανίου, μετά τον τέταρτο και πέμπτο γύρο συνομιλιών με τις ΗΠΑ. Ο Αμερικανός απεσταλμένος Στιβ Γουίτκοφ πρότεινε στις 11 Μαΐου προσωρινή αναστολή εμπλουτισμού για τρία χρόνια, ενώ στις συνομιλίες της 23ης Μαΐου στη Ρώμη οι ΗΠΑ ζήτησαν πλήρη αναστολή. Ιρανός βουλευτής ανέφερε πως το Ομάν πρότεινε εξάμηνη παύση, την οποία το Ιράν απέρριψε, αν και η εγκυρότητα της πληροφορίας είναι αμφισβητήσιμη. Ο Υπουργός Εξωτερικών Αμπάς Αραγτσί επιβεβαίωσε στις 25 Μαΐου ότι το Ιράν εξετάζει τις ομάνικες προτάσεις για υπέρβαση των εμποδίων.

Εσωτερική Σταθερότητα στο Ιράν

Οδηγοί φορτηγών σε όλο το Ιράν ξεκίνησαν πανεθνική απεργία διαμαρτυρόμενοι για την αύξηση του κόστους ασφάλισης και συντήρησης, την επιδείνωση των οικονομικών συνθηκών και το κυβερνητικό σχέδιο περικοπής του επιδοτούμενου ντίζελ. Η απεργία ξεκίνησε στις 18 Μαΐου στο λιμάνι Μπαντάρ Αμπάς και εξαπλώθηκε σε άλλες πόλεις. Οι οδηγοί διαμαρτύρονται για αύξηση 45% στα επιδοτούμενα ασφάλιστρα, στασιμότητα στα μεταφορικά τέλη και κακή κατάσταση του οδικού δικτύου. Η κινητοποίηση κινδυνεύει να εξελιχθεί σε αντικαθεστωτική διαμαρτυρία, όπως οι εξεγέρσεις του 2019 για τις τιμές των καυσίμων.

Η απεργία επιδεινώνει τα προβλήματα στις μεταφορές, ειδικά μετά τη μεγάλη έκρηξη στις 26 Απριλίου στο λιμάνι Σαχίντ Ρατζαέι του Μπαντάρ Αμπάς, το οποίο διαχειρίζεται το 85% της εμπορευματικής και πετρελαϊκής κίνησης της χώρας. Η διαταραχή κοστίζει στο Ιράν περίπου 25 εκατομμύρια δολάρια ημερησίως και προκαλεί ελλείψεις, ιδίως στον αγροτικό εφοδιασμό. Οι αρχές αρνήθηκαν την ύπαρξη σημαντικών αυξήσεων τιμών, αλλά ανέφεραν συλλήψεις για αποκλεισμούς δρόμων. Στην επαρχία Κουρδιστάν σημειώθηκαν συγκρούσεις με χρήση σπρέι πιπεριού από τις δυνάμεις ασφαλείας.

Υεμένη

Οι Χούθι πιθανόν εκτόξευσαν πολλαπλούς βαλλιστικούς πυραύλους στις 4 Μαΐου σε μια προσπάθεια να υπερφορτώσουν τα συστήματα αεράμυνας ΗΠΑ και Ισραήλ. Ένας από τους πυραύλους έπληξε περιοχή κοντά στο αεροδρόμιο Μπεν Γκουριόν, τραυματίζοντας οκτώ ανθρώπους και προκαλώντας προσωρινό κλείσιμο του μοναδικού διεθνούς αερολιμένα του Ισραήλ. Αναφορές υποδηλώνουν ότι οι Χούθι διαθέτουν πλέον βαλλιστικούς πυραύλους με πολλαπλές επαναεισερχόμενες κεφαλές (MIRVs) ή ότι προσαρμόζουν τις τακτικές τους για να διαπεράσουν τις άμυνες. Ο IDF επιβεβαίωσε τεχνική αποτυχία στο σύστημα Arrow 3 κατά την επίθεση, αναδεικνύοντας τους περιορισμούς των αντιπυραυλικών συστημάτων.

Το Ισραήλ απάντησε με αεροπορικές επιδρομές στις 5 Μαΐου κατά εγκαταστάσεων των Χούθι στο Χοντάιντα και το Μπατζίλ. Ακολούθησαν κι άλλες επιθέσεις στις 16 Μαΐου σε λιμάνια υπό τον έλεγχο των Χούθι, με στόχο την ανακοπή των επιθέσεων με πυραύλους και drones. Ο Νετανιάχου δεσμεύτηκε για συνέχιση των πληγμάτων κατά της ηγεσίας και των υποδομών των Χούθι. Από τις 12 Μαΐου, οι Χούθι έχουν εξαπολύσει αρκετούς βαλλιστικούς πυραύλους, ορισμένοι εκ των οποίων διαπέρασαν την ισραηλινή αεράμυνα. Τα λιμάνια Σαλίφ και Χοντάιντα αποτελούν ζωτικά έσοδα και κέντρα λαθρεμπορίου οπλισμού, ιδίως πυραύλων στερεού καυσίμου, όπως οι Palestine-2 και Zulfiqar, που απαιτούν ισχυρές λιμενικές εγκαταστάσεις.

Οι Χούθι φαίνεται να κράτησαν πλοία αγκυροβολημένα στο λιμάνι του Χοντάιντα μετά τις ισραηλινές προειδοποιήσεις εκκένωσης (11–14 Μαΐου), προκειμένου να αποτρέψουν επιθέσεις. Παρά τα ισραηλινά πλήγματα στις 16 Μαΐου, δεδομένα παρακολούθησης πλοίων δείχνουν ότι τα πλοία αυτά είχαν περάσει από ελέγχους των Ηνωμένων Εθνών στο Τζιμπουτί, γεγονός που υποδεικνύει συμμόρφωση με τα διεθνή πρωτόκολλα. Ωστόσο, οι Χούθι φαίνεται να χρησιμοποιούν εμπορικά πλοία ως πολιτικό μοχλό πίεσης.

Κατάσταση Ασφάλειας στη Συρία

Διαχείριση Κέντρων Κράτησης Τζιχαντιστών

Οι Ηνωμένες Πολιτείες διαπραγματεύονται με τη συριακή κυβέρνηση τη μεταβίβαση του ελέγχου των κέντρων κράτησης και των καταυλισμών που φιλοξενούν μαχητές και υποστηρικτές του Ισλαμικού Κράτους (ISIS). Ωστόσο, μια τέτοια μεταβίβαση δεν πρόκειται να εξαλείψει την απειλή που συνιστούν αυτοί οι κρατούμενοι. Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, ζήτησε στις 13 Μαΐου από τον μεταβατικό Πρόεδρο της Συρίας, Άχμεντ αλ-Σάρα, να «αναλάβει την ευθύνη» για τα κέντρα κράτησης, όπου κρατούνται πάνω από 9.000 τζιχαντιστές στη βορειοανατολική Συρία. Ο Διοικητής της CENTCOM, Στρατηγός Μάικλ Κουρίγια, έχει περιγράψει τους κρατούμενους αυτούς ως «στρατό εν αναμονή του ISIS».

Η Αποστολή των ΗΠΑ στον ΟΗΕ ζήτησε δημόσια στις 21 Μαΐου από τη Συρία να αναλάβει τον έλεγχο τόσο των κέντρων κράτησης όσο και των καταυλισμών εκτοπισμένων ατόμων αλ-Χολ και Ροζ, οι οποίοι σήμερα τελούν υπό τη διοίκηση των υποστηριζόμενων από τις ΗΠΑ Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων (SDF). Η κυβέρνηση Τραμπ έχει επίσης έρθει σε επαφή με την Τουρκία, τη Συρία και το Ιράκ για τη σύσταση ομάδας εργασίας με αντικείμενο τη διαχείριση των κρατουμένων του ISIS, σύμφωνα με τον Τούρκο Πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.

Ωστόσο, η μεταβίβαση ελέγχου δεν μειώνει την απειλή. Η ύπαρξη των δομών αυτών θα παραμείνει και η συριακή κυβέρνηση δεν διαθέτει την ικανότητα να επαναπατρίσει ή να ενσωματώσει μαζικά φανατικούς τζιχαντιστές. Οι ΗΠΑ και οι SDF έχουν προσπαθήσει να επιτύχουν επαναπατρισμό, αλλά με αργούς ρυθμούς, και η Δαμασκός αναμένεται να αντιμετωπίσει παρόμοια εμπόδια.

Η συριακή κυβέρνηση πιθανότατα θα χρειαστεί σημαντική διεθνή υποστήριξη, όπως ακριβώς και οι SDF. Οι ΗΠΑ έχουν επενδύσει σε βελτίωση των υποδομών κράτησης και συνεχίζουν να υποστηρίζουν επιχειρήσεις εντός του καταυλισμού αλ-Χολ, όπου διαμένουν πάνω από 40.000 συγγενείς και υποστηρικτές του ISIS, με τη χρήση αναγνώρισης και επιτήρησης (ISR). Αντιθέτως, η Συρία δεν διαθέτει ανεπτυγμένες τεχνολογικές δυνατότητες ISR.

Η στρατιωτική παρουσία των ΗΠΑ ήταν κρίσιμη στην αποτροπή απόπειρας απόδρασης από κέντρο κράτησης στη Χασακά το 2022, όταν το ISIS απελευθέρωσε περίπου 300 μαχητές. Οι ΗΠΑ απάντησαν με τεθωρακισμένα οχήματα μάχης M2 Bradley, αεροπορική υποστήριξη και ISR. Το ISIS έχει επίσης επιδείξει την ικανότητα να διεξάγει πολύπλοκες επιθέσεις με παγιδευμένα οχήματα στη Μέση Κοιλάδα του Ευφράτη και μπορεί να χρησιμοποιήσει παρόμοιες μεθόδους για να ελευθερώσει κρατούμενους στη βορειοανατολική Συρία.

Αντικαθεστωτική Δραστηριότητα των Αλαουιτών

Οι επιθέσεις από φιλο-Άσαντ Αλαουίτες αντάρτες κατά της μεταβατικής κυβέρνησης της Συρίας και σουνιτικών κοινοτήτων έχουν μειωθεί απότομα μετά τον Μάρτιο του 2025. Οι αντάρτες έχουν ουσιαστικά σταματήσει τις επιθέσεις σε περιοχές με πλειοψηφία Αλαουιτών στα παράλια, αν και σημειώθηκε μια απόπειρα απόδρασης από φυλακή στη Λατάκεια στις 20 Μαΐου, που σχετίζεται με υπολείμματα του καθεστώτος Άσαντ.

Η απουσία επιθέσεων κατά τους μήνες Απρίλιο και Μάιο 2025 έρχεται σε έντονη αντίθεση με τη δραστηριότητα των προηγούμενων μηνών, όπου καταγράφονταν επιθέσεις σχεδόν σε εβδομαδιαία βάση. Η κάμψη αυτή πιθανώς οφείλεται στη χαμηλή κοινωνική υποστήριξη στους αντάρτες, στην πίεση από κυβερνητικές δυνάμεις και στην ανεπαρκή επιχειρησιακή τους οργάνωση.

Η φιλο-Άσαντ αλαουιτική εξέγερση παρουσιάζεται ως μια προσπάθεια αναβίωσης του καθεστώτος Άσαντ και των παλιών εξουσιαστικών δομών. Παρότι ο Άσαντ βασίστηκε σε μεγάλο βαθμό στην αλαουιτική κοινότητα και σε μειονότητες, μεγάλο μέρος των Αλαουιτών δεν τον στήριξε ποτέ – αρκετοί διακεκριμένοι Αλαουίτες τάχθηκαν ανοιχτά εναντίον του.

Οι δυνάμεις της μεταβατικής κυβέρνησης έχουν συλλάβει μέλη του αντάρτικου, εντοπίσει αποθήκες όπλων και πραγματοποιήσει εκστρατείες κοινωνικής προσέγγισης σε αλαουιτικά χωριά. Αυτές οι επιχειρήσεις φαίνεται να έχουν αποδυναμώσει το αντάρτικο, αν και η πρόσφατη απόπειρα απόδρασης δείχνει ότι μικρές πυρήνες ανταρτών διατηρούν επιθετική ικανότητα.

Οι κυβερνητικές δυνάμεις ενδέχεται επίσης να έχουν εκμεταλλευτεί συλλήψεις για τη συγκέντρωση πληροφοριών και τη διεξαγωγή στοχευμένων επιχειρήσεων, αν και δεν είναι ξεκάθαρο πόσο βασίζονται σε πληροφορίες από συλλήψεις για τον επιχειρησιακό τους σχεδιασμό.

 

Εκτός Ορίων;

0
Jun 4
πηγή: The Realist Review

Οι διανοούμενοι στο μονοπάτι του πολέμου…

 

Τον περασμένο μήνα, σε ένα βίντεο-δοκίμιο των New York Times που σχολιάστηκε – και δικαίως – εκτενώς και ειρωνικά (ποιος τα παρακολουθεί αυτά;), τρεις ιστορικοί του Γέιλ, ειδικοί στον φασισμό του 20ού αιώνα, ανακοίνωσαν με υπερβολική σοβαρότητα και εντυπωσιασμό πως, κατά το πρότυπο του γνωστού εκλογολόγου Ντέιβ Γουάσερμαν, «είδαν αρκετά» και εγκαταλείπουν την Αμερική του Τραμπ για το Τορόντο.

Σε αντίστοιχο ύφος, αλλά με λιγότερη προσοχή από τα ΜΜΕ και ελαφρώς περισσότερη σοβαρότητα, ένα άλλο κείμενο επιδιώκει να χαρακτηρίσει τον εν ενεργεία πρόεδρο (ο οποίος έλαβε 77,3 εκατομμύρια ψήφους και κέρδισε το εκλογικό σώμα με 312-226) ως φασίστα και αυταρχικό ηγέτη. Αυτή τη φορά, η επίθεση προέρχεται από το New York Review of Books. Το περιοδικό αυτό, υπό την επιμέλεια του Ρόμπερτ Σίλβερς (έφυγε από τη ζωή το 2017), υπήρξε επί δεκαετίες το κορυφαίο πολιτικό και λογοτεχνικό έντυπο των ΗΠΑ· δημοσίευε λαμπρά, διαυγή δοκίμια από προσωπικότητες όπως η Τζόαν Ντίντιον, ο Γκορ Βιντάλ, η Ρενάτα Άντλερ, ο Τζον Άπνταϊκ… καταλαβαίνετε το ύφος.

Σήμερα, το NYRB φαίνεται να ακολουθεί την πορεία που ακολούθησαν και άλλα σεβαστά περιοδικά όταν οι καθοδηγητές τους άφησαν τη σκυτάλη σε κατώτερους διαδόχους – το ίδιο συνέβη και με το National Review του Γουίλιαμ Μπακλί και το Paris Review του Τζορτζ Πλίμπτον (και δεν είναι τα μόνα παραδείγματα που έρχονται στο μυαλό).

Χωρίς τον Σίλβερς, ανοησίες και πολιτική προπαγάνδα φαίνεται να ξεφεύγουν από τη συντακτική διαδικασία και να καταλήγουν στο τυπογραφείο. Ο Κρίστοφερ Μπράουνινγκ, ομότιμος καθηγητής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο της Βόρειας Καρολίνας, καλεί τους αναγνώστες του περιοδικού να:

«Φανταστούν ότι ο Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών είναι ένας “Μαντζουριανός υποψήφιος”, ένας ενσωματωμένος ξένος πράκτορας που έχει ως στόχο να προκαλέσει τη μέγιστη δυνατή ζημιά στη χώρα, περιοριζόμενος μόνο από την ανάγκη να μην φανερώσει το σχέδιό του με υπερβολικά προκλητικές ενέργειες.»

Ο Μπράουνινγκ στη συνέχεια θέτει μια σειρά από ερωτήματα, όπως:
Θα έκοβε ο «Μαντζουριανός» πρόεδρος τη βοήθεια στην Ουκρανία; Θα χλεύαζε τους συμμάχους; Θα ζητούσε τη διάλυση της Ε.Ε.; Θα απειλούσε με πολιτικοποίηση της Fed; Θα διέλυε την USAID; Θα διόριζε απατεώνες τύπου Μπόμπι Κένεντι στην ηγεσία του Υπουργείου Υγείας;

Θα τολμούσε να μιμηθεί το διάταγμα «προστατευτικής κράτησης» του Τρίτου Ράιχ και να επιτρέψει τη σύλληψη και φυλάκιση οποιουδήποτε χωρίς κατηγορία, δίκη ή καταδίκη – ξεκινώντας από μη πολίτες και προχωρώντας στους γηγενείς;

Μια ερώτηση τότε στον Μπράουνινγκ, διακεκριμένο μελετητή της Γερμανίας του Χίτλερ:
Αν η κυβέρνηση Τραμπ είναι όντως η αμερικανική εκδοχή του Τρίτου Ράιχ, τότε μήπως βλέπετε τους Τόμας Μάθιου Κρουκς, Ράιαν Ρουθ και Νικήτα Κάσαπ ως σύγχρονους φον Στάουφενμπεργκ;

Εν πάση περιπτώσει, φαίνεται πως ο Μπράουνινγκ, όπως και οι κομισάριοι του Μπρεχτ, δεν θα ήθελε τίποτα περισσότερο από το να «διαλύσει τον λαό και να εκλέξει έναν άλλον».

Ακόμα χειρότερο, ωστόσο, είναι ότι – όπως και η σταθερή ροή προτροπών για βία από τις πένες πιο πρόχειρων συγγραφέων (στο παρελθόν το TRR είχε ασχοληθεί με την περίπτωση του Ουκρανού εθνικιστή Αλεξάντερ Μόιτλ) – το κείμενο του Μπράουνινγκ είναι τίποτε λιγότερο από διαφήμιση για επίδοξους δολοφόνους. Παράλληλα, προσφέρει εύχρηστη δικαιολόγηση για “ανεξάρτητα στοιχεία” εντός του κρατικού μηχανισμού ώστε να ενεργήσουν όπως νομίζουν – δηλαδή να προδώσουν.

Αμφιβάλλετε;

Την προηγούμενη εβδομάδα, ένας ειδικός πληροφορικής της Υπηρεσίας Αμυντικών Πληροφοριών συνελήφθη από το FBI με την κατηγορία ότι προσπάθησε να παραδώσει διαβαθμισμένες πληροφορίες σε «φιλική» ξένη χώρα (το γεγονός ότι η ταυτότητα αυτής της χώρας παραμένει μυστική, τα λέει όλα). Σύμφωνα με το ABC News, ο διαρρήκτης, ένας 28χρονος με το όνομα Νέιθαν Λάατς, «δεν συμφωνούσε ούτε ευθυγραμμιζόταν με τις αξίες αυτής της κυβέρνησης» και ήταν πρόθυμος να παραδώσει «ολοκληρωμένα προϊόντα πληροφοριών, ανεπεξέργαστα δεδομένα και άλλα διαβαθμισμένα έγγραφα».

Σε μόλις 18 μήνες θα διεξαχθούν οι ενδιάμεσες εκλογές. Και αμέσως μετά θα ξεκινήσει η κούρσα για το 2028. Αντί να φωνάζουν «Χίτλερ!» μέσα σε γεμάτο θέατρο, οι αντίπαλοι του «καθεστώτος Τραμπ» ίσως θα έπρεπε να αφιερώσουν τον χρόνο τους στη σοβαρή πολιτική οργάνωση – κι όχι να δραπετεύουν στον Καναδά ή να γράφουν γελοία θεωρητικά σενάρια για το NYRB.

Ο James W. Carden είναι αρχισυντάκτης του TRR.

 

Καρυώτης: Λιβύη, Τουρκία, Χάφταρ… Ελληνική εξωτερική πολιτική κοιμάται ορθή

0

 04/06/2025 11:00 

Του καθηγητή ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΚΑΡΥΩΤΗ
ΠΗΓΗ HELLAS JOURNAL

Η οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών των θαλασσών διέπεται από την Σύμβαση του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS 1982) την οποία έχουν επικυρώσει, μέχρι σήμερα, 169 κράτη στον κόσμο. Το πρόβλημα των οριοθετήσεων θαλασσίων ζωνών μεταξύ της Ελλάδος και των γειτονικών της χωρών απετέλεσε επί μακρό χρονικό διάστημα παράπλευρη απώλεια των ελληνοτουρκικών σχέσεων.

Η Ελλάδα έχει θαλάσσια σύνορα με έξι κράτη: την Τουρκία, την Κύπρο, την Αίγυπτο, την Λιβύη, την Ιταλία και την Αλβανία. Η Ελλάδα, μέχρι σήμερα, έχει κάνει μιάμιση οριοθέτηση ΑΟΖ! Έχει πραγματοποιήσει μια εύκολη οριοθέτηση ΑΟΖ με την Ιταλία και την αποκαλώ «εύκολη» διότι είχαμε ήδη κάνει οριοθέτηση υφαλοκρηπίδας με τους Ιταλούς το 1977 επί κυβέρνησης Κωνσταντίνου Καραμανλή και η οριοθέτηση υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ συμπίπτουν.

Η πιο σημαντική, από όλες τις οριοθετήσεις, είναι αυτή με την Αίγυπτο. Θα αντιτείνει κάποιος ότι η πιο σημαντική είναι αυτή με την Τουρκία, αλλά δεν έχει δίκιο. Η οριοθέτηση με την Τουρκία είναι όντως η δυσκολότερη. Η οριοθέτηση όμως με την Αίγυπτο είναι η πιο σημαντική και κρίσιμη, διότι θα πρέπει να δώσει πλήρη επήρεια στο σύμπλεγμα του Καστελόριζου (Ρω, Μεγίστη, Στρογγύλη).

Με αυτή την «σωστή» οριοθέτηση η Τουρκία δεν διαθέτει θαλάσσια σύνορα με την Αίγυπτο. Η Λεκάνη του Ηροδότου, που κείται στο κρίσιμο τρίγωνο ανάμεσα στην Αίγυπτο, την Ελλάδα και την Κύπρο, είναι το κλειδί στα θέματα ενέργειας της Ανατολικής Μεσογείου, γιατί εκεί βρίσκονται τα μεγαλύτερα κοιτάσματα υδρογονανθράκων.

Όμως, δυστυχώς, η Ελλάδα, στις 6 Αυγούστου 2021, πραγματοποίησε μια τμηματική οριοθέτηση με την Αίγυπτο. Το Δίκαιο της Θάλασσας δεν προβλέπει πουθενά στις διατάξεις του μια τμηματική οριοθέτηση ΑΟΖ και σε καμία από τις δεκάδες οριοθετήσεις ΑΟΖ του πλανήτη μας έχει γίνει τμηματική οριοθέτηση.

Οριοθέτηση με Λιβύη

Η Ελλάδα, ουσιαστικά, έχει ήδη οριοθετήσει την ΑΟΖ της με την Λιβύη από το 2011. Εκείνη την χρονιά, ο Υπουργός Ενέργειας του ΠΑΣΟΚ Γιάννης Μανιάτης έκανε ένα σημαντικό βήμα για την κατοχύρωση των εθνικών κυριαρχικών μας δικαιωμάτων με το νόμο 4001/2011 για την έρευνα των υδρογονανθράκων. Ουσιαστικά, με αυτό το νόμο, η Ελλάδα οριοθέτησε, μονομερώς, την υφαλοκρηπίδα/ΑΟΖ με αυτή της Λιβύης, δίνοντας πλήρη επήρεια στην Γαύδο.

Συγκεκριμένα, η παράγραφος 1 του άρθρου 156 περιέχει την εξής ιδιοφυή διατύπωση: «ελλείψει συμφωνίας οριοθέτησης με γειτονικά κράτη των οποίων οι ακτές είναι παρακείμενες ή αντικείμενες με τις ελληνικές ακτές, το εξωτερικό όριο της υφαλοκρηπίδας και της αποκλειστικής οικονομικής ζώνης (αφής κηρυχθεί), είναι η μέση γραμμή, κάθε σημείο της οποίας απέχει ίση απόσταση από τα εγγύτερα σημεία των γραμμών βάσης (τόσων ηπειρωτικών όσο και νησιωτικών) από τις οποίες μετράται το εύρος της αιγιαλίτιδας ζώνης».

Ως προς την οριοθέτηση της μεταξύ Λιβύης και Ελλάδος ΑΟΖ, θα πρέπει να αναφερθεί ότι η θέση της Λιβύης είναι ότι για μια τέτοια οριοθέτηση θα πρέπει η Ελλάδα να αναγνωρίσει ως νόμιμο το κλείσιμο του κόλπου της Σύρτης εύρους 303 ν.μ. -(η UNCLOS επιτρέπει κλείσιμο κόλπων μέχρι 50 ν.μ.)- και να δεχθεί η Ελλάδα ότι η Γαύδος δεν μπορεί να υπολογισθεί σε μια τέτοια οριοθέτηση.

Η Ελλάδα προσπάθησε αρκετές φορές να οριοθετήσει την υφαλοκρηπίδα/ΑΟΖ στο Λυβικό Πέλαγος αλλά η προσέγγιση των δύο κρατών είναι διαμετρικά αντίθετες. Η Ελλάδα υποστηρίζει ότι η μέθοδος οριοθέτησης ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδας, πρέπει να είναι η μέση γραμμή, ενώ η Λιβύη υποστηρίζει τη μέθοδο της ευθυδικίας, την οποίαν τη υποστηρίζει και η Τουρκία, εμμένοντας στη νομιμότητα του κλεισίματος του κόλπου της Σύρτης.

Εδώ πρέπει να αναφέρουμε ότι υπάρχει και το προηγούμενο οριοθέτησης υφαλοκρηπίδας/ΑΟΖ μεταξύ Λιβύης και Μάλτας. Η υπόθεση έφτασε στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης και η Χάγη οριοθέτησε με βάση την μέθοδο της ευθυδικίας (equity) και όχι της μέσης γραμμής.

Η Ελλάδα έχασε μια ευκαιρία οριοθέτησης ΑΟΖ με την Λιβύη την δεκαετία του 1980. Έπρεπε ο Ανδρέας Παπανδρέου να συνεννοηθεί με τον Καντάφι και να οριοθετήσουν ΑΟΖ ανάμεσα στα δύο κράτη κάτι που θα απέτρεπε την παράνομη οριοθέτηση μεταξύ Λιβύης και Τουρκίας.

Η Αντίδραση της Ελλάδας

Με επιστολή που επιδόθηκε στον ΟΗΕ στις 17 Ιανουαρίου, η Ελλάδα χαρακτηρίζει αντίθετη προς το Διεθνές Δίκαιο και το Δίκαιο της Θάλασσας την κίνηση της Λιβύης να καταθέσει δική της επιστολή στον ΟΗΕ με την οποία κηρύττει συνορεύουσα ζώνη. Στην επιστολή της, η Ελλάδα δηλώνει ότι οι συντεταγμένες και ο χάρτης που περιέχεται στη λιβυκή επιστολή είναι αντίθετες προς το Διεθνές Δίκαιο και το Δίκαιο της Θάλασσας για τρεις λόγους:

α). διότι κλείνει τον κόλπο της Σύρτης, κίνηση με την οποία η Ελλάδα έχει εναντιωθεί από το 1974,

β). χρησιμοποιεί ευθείες γραμμές βάσης – η Ελλάδα έχει εναντιωθεί και σε αυτό από το 2005 – που είναι αντίθετες επίσης με το Διεθνές Δίκαιο, και

γ). κυρίως, γιατί οι συντεταγμένες που έχει καταθέσει η Λιβύη ακολουθούν την παράνομη οριοθέτηση του τουρκολιβυκού μνημονίου του 2019.

Η Ελλάδα με την ευκαιρία αυτή επαναλαμβάνει πως το τουρκολιβυκό μνημόνιο είναι παράνομο και αντίθετο προς το Διεθνές Δίκαιο και ότι είναι παράνομες όποιες κινήσεις γίνονται με βάση τις συντεταγμένες που αυτό προβλέπει. Επισημαίνει επίσης πως τέτοιες κινήσεις δεν προκαταλαμβάνουν τα δικαιώματα που παρέχει το Διεθνές Δίκαιο για την Ελλάδα και εκφράζει τη γνωστή ελληνική θέση πως τυχόν προβλήματα με τις οριοθετήσεις στην Ανατολική Μεσόγειο πρέπει να επιλύονται ειρηνικά στη βάση του Διεθνούς Δικαίου και του Δικαίου της Θάλασσας.

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη να παρέμβει άμεσα στη νέα αυτή εξέλιξη και να ζητήσει την παρέμβαση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ και, ταυτόχρονα, την παρέμβαση της Ευρωπαϊκής Ένωσης μια και με αυτή την οριοθέτηση Τουρκίας-Λιβύης παραβιάζεται και η ΑΟΖ της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Κάιρο: οι διαπραγματεύσεις για το ιδιοκτησιακό και λατρευτικό καθεστώς της Μονής Αγίας Αικατερίνης Σινά

0

Με «μικρό καλάθι» προσέρχεται η ελληνική πλευρά στη σημερινή διαπραγμάτευση με την αιγυπτιακή, στο Κάιρο, για το καθεστώς της Μονής της Αγίας Αικατερίνης Σινά.

Οι συζητήσεις των δύο αντιπροσωπειών, των οποίων ηγούνται οι υπουργοί Εξωτερικών, Γιώργος Γεραπετρίτης και Μπαντρ Αμπντελάτι αντιστοίχως, διεξάγονται στη σκιά της απόφασης της αιγυπτιακής Δικαιοσύνης και λόγω της δημοσιότητας που έλαβε η υπόθεση θα έχουν στραμμένα τα φώτα των προβολέων πάνω τους. Κάτι που –όπως επισημαίνουν αρμόδιοι αξιωματούχοι– δυσκολεύει τους εκατέρωθεν χειρισμούς αλλά και τους (όποιους) ελιγμούς χρειάζονται για την επίτευξη συμφωνίας.

Τις περιορισμένες προσδοκίες της Αθήνας περιέγραψε ο κ. Γεραπετρίτης (στο συνέδριο του in.gr), χαρακτηρίζοντας τη σημερινή συνάντηση «δύσκολη διπλωματική», εκφράζοντας παράλληλα τη «συγκρατημένη αισιοδοξία» του για τη διασφάλιση μιας συμφωνίας που θα εξασφαλίζει «τόσο το ιδιοκτησιακό όσο και το λατρευτικό κομμάτι» της Μονής.

Στην Αίγυπτο, ο Έλληνας υπουργός Εξωτερικών συνοδεύεται από τον επικεφαλής της Γενικής Γραμματείας Θρησκευμάτων του υπουργείου Παιδείας, Θρησκευμάτων και Αθλητισμού, Γιώργο Καλαντζή, την προϊσταμένη της Ειδικής Νομικής Υπηρεσίας του υπουργείου Εξωτερικών, Αρτέμιδα Παπαθανασίου και μια αξιωματούχο του υπουργείου Πολιτισμού. Τις περασμένες ημέρες η ελληνική αντιπροσωπεία πραγματοποίησε συσκέψεις.

Στη διαπραγμάτευση, η ελληνική πλευρά θα επιδιώξει μια συμφωνία με βάση τον διακανονισμό που είχαν πετύχει τα δύο μέρη τον περασμένο Φεβρουάριο, ο οποίος αναγνώριζε ιδιοκτησία της Μονής τόσο επί των λατρευτικών χώρων όσο και επί των 71 εκτάσεων πέριξ αυτής. Σύμφωνα με αρμόδιες πηγές, το κείμενο που συμφωνήθηκε τότε ήταν ένας «αξιοπρεπής» συμβιβασμός που είχε αφήσει ικανοποιημένες και τις δύο πλευρές.

Ωστόσο, της υπογραφής του προηγήθηκε η απόφαση της αιγυπτιακής Δικαιοσύνης που αναγνωρίζει κατοχή αλλά όχι ιδιοκτησία της Μονής επί των λατρευτικών χώρων, ενώ περιγράφει ότι στις πέριξ αυτής εκτάσεις η Μονή δεν έχει καμία ιδιοκτησία. Είναι προφανές ότι η δικαστική απόφαση δυσκολεύει τη διαπραγμάτευση, δεδομένου ότι δίνει στους Αιγύπτιους ένα ισχυρό «πάτημα» (σ.σ.: ή τετελεσμένο κατά τη διπλωματική διάλεκτο) προκειμένου να διαμορφώσουν μια συμφωνία όπως την επιθυμούν.

Υπό τις τρέχουσες συνθήκες και δεδομένων ορισμένων δυσκολιών στις διμερείς σχέσεις (που αρκετές φορές λόγω των αμφοτέρω στρατηγικών διακηρύξεων περνούσαν κάτω από τα ραντάρ), αρμόδιες πηγές εκτιμούσαν ότι η εξασφάλιση –σε πρώτη φάση– της ιδιοκτησίας των λατρευτικών χώρων από τη Μονή θα αποτελούσε σημαντικό κέρδος.

Ένα από τα ζητήματα που απασχόλησε την ελληνική αντιπροσωπεία, πέραν της προετοιμασίας για τις σημερινές διαπραγματεύσεις, ήταν ο λόγος και ο χρονισμός της δικαστικής απόφασης. «Γιατί δημιούργησαν τώρα το ζήτημα με το Σινά» διερωτώντο ανώτεροι αξιωματούχοι, οι οποίοι εκτιμούσαν ότι η Αίγυπτος αρχικά υποτίμησε την υπόθεση μη αντιλαμβανόμενη ότι «χτυπά» κάτι που αποτελεί ταυτοτικό στοιχείο για την Ελλάδα όπως η Ορθοδοξία.

Οι ίδιες πηγές σημείωναν ότι η συμπεριφορά της Αιγύπτου εγείρει σοβαρά ερωτήματα σχετικά με την αξιοπιστία της. Και αυτό δεν είναι κάτι απλό, δεδομένου του στρατηγικού χαρακτήρα των ελληνοαιγυπτιακών σχέσεων αλλά και της διακηρυγμένης συναντίληψης περί των περιφερειακών απειλών και προκλήσεων.

Οπωσδήποτε, σύμφωνα με έμπειρους παρατηρητές της ελληνικής διπλωματίας, καθίσταται σαφές ότι δεν είναι προς το συμφέρον της Αθήνας και του Καΐρου να «τινάξουν» τις σχέσεις τους. Τούτο, δεν σημαίνει πως η ελληνική πλευρά προσέρχεται στη διαπραγματευτική διαδικασία με υποχωρητική λογική.

tomanifesto.gr

Εξήντα γενιές διατήρησαν το Θεοβάδιστο Όρος Σινά αλώβητο και η δική μας βρίσκεται στα πρόθυρα να το χάσει…

0

 

Τα προβλήματα με τη Μονή Αγίας Αικατερίνης στο Όρος Σινά δεν είναι σημερινά. Η υπόθεση εκδικάζεται για παραπάνω από μια δεκαετία, με ότι αυτό συνεπάγεται σε κόστος στις περιορισμένες δυνατότητες της Μονής αλλά κυρίως σε φόρτιση πέραν των μοναχικών καθηκόντων των πατέρων και δη του Αρχιεπισκόπου Σινά Δαμιανού ο οποίος διανύει το 91ο έτος της ηλικίας του.
Για όσους είχαν την ευλογία να επισκεφθούν την Αγία Αικατερίνη, δεν χρειάζεται να περιγράψουμε το δέος και τη συγκίνηση που προκαλεί ο τόπος αλλά και το γεγονός ότι εκεί επέζησε ο Ελληνισμός μέχρι και σήμερα για παραπάνω από 1500 χρόνια. Δεκαπέντε αιώνες αδιάληπτης παρουσίας και λειτουργικής ζωής. Εξήντα γενιές λοιπόν χτυπάνε  στη Μονή τα σήμαντρα της Ορθοδοξίας.
Ο Αρχιεπίσκοπος Σινά, Φαράν και Ραϊθώ, Δαμιανός στην Αμπέτειο Σχολή στο Κάιρο
Εν έτει 2025 όμως, μπαίνει ένα μεγάλο ερωτηματικό στην παρουσία μας εκεί… Και αυτό από μόνο του οφείλει να μας βάζει σε σκέψεις, να παρακινήσει σε εσωστρεφή αναζήτηση των λόγων για τους οποίους μπορεί η Θεία Δικαιοσύνη να επιτρέπει μια τέτοια εξέλιξη. Ακόμη κι αν -προς στιγμήν- έχει αίσιο τέλος το όλο πρόβλημα, διότι η μακροθυμία του Θεού δίνει πάντοτε παρατάσεις… Ακόμη και έτσι, ο κίνδυνος που διατρέχει η Μονή πρέπει να μας αφυπνίσει.
Το ζήτημα είναι βαθύτατα πνευματικό. Έχει τις ρίζες του στην γενική απαξίωση των ιερών και των οσίων του γένους μας. Την απώλεια της σύνδεσης του νεοέλληνα με το παρελθόν του… Την Ιερά Παράδοση, τα καθήκοντά του έναντι του Θεού αλλά και των προγόνων του, που με πολλές θυσίες παρέδωσαν ότι αναξίως κατέχουμε. Εξήντα γενιές διατήρησαν το Θεοβάδιστο Όρος Σινά αλώβητο και η δική μας… βρίσκεται στα πρόθυρα να το χάσει; «Τις πταίει» λοιπόν;
Ιερά Μονή Αγίας Αικατερίνης Θεοβαδίστου Όρους Σινά
Δεν αποτελεί ένα θαύμα από μόνο του ότι τα μέρη όπου περπάτησε ο Προφήτης Μωυσής, εκεί όπου εκτυλίχθηκαν τα κοσμοσωτήρια γεγονότα της Παλαιάς Διαθήκης, παρέμειναν σε Ελληνορθόδοξα χέρια για 15 αιώνες; Γιατί λοιπόν σήμερα αυτό το θαύμα φαίνεται να παύει; Αυτό το ερώτημα δεν αρκεί για να μας συγκλονίσει; Να μας βγάλει από τα παραπλανητικά σκοτάδια της καθημερινότητάς μας;
Μήπως Αυτός που μας χάρισε τα Πανάγια Προσκυνήματα, κρίνει ότι έχουμε χάσει τις προϋποθέσεις εκείνες που επιβάλλονται για να παραμείνουν στα χέρια μας; Το ποιές είναι αυτές το γνωρίζει Εκείνος αλλά και εμείς οφείλουμε τουλάχιστον να αναρωτηθούμε και συνάμα να τις αναζητήσουμε.
Το εύκολο είναι να μοιράζουμε κατηγορίες έναντι των πολιτικών ηγεσιών που, είτε αδιαφορούν, είτε αδυνατούν λόγω της ανικανότητάς τους, να προστατέψουν την Ελληνορθόδοξη Χριστιανοσύνη της Μαριούπολης, της Συρίας, της Βορείου Ηπείρου, της Κωνσταντινουπόλεως και εσχάτως του Σινά. Αλλά εν τοιαύτη περιπτώσει, ξεχνάμε το Νόμο ο οποίος λέει ότι «θα σας δώσω άρχοντες σύμφωνα με τις καρδιές σας». Επομένως η ρίζα του προβλήματος δεν είναι οι ηγεσίες.
Η ρίζα έγκειται στο γεγονός ότι σύμπασα η στρατευομένη Εκκλησία νοσεί. Η ρίζα βρίσκεται μέσα στον καθένα Ορθόδοξο Χριστιανό. Σε κλήρο και λαό. Γιατί εάν χάσουμε τα Πανάγια Προσκυνήματα, φέρουμε μερίδιο ευθύνης όλοι μας. Το πόσο αναλογεί στον καθένα μας, ο Κύριος γνωρίζει. Η θλιβερή διαπίστωση είναι ότι η δική μας αναξιότητα, αμετανοησία, αδιαφορία ή ρηχή πνευματικότητα, οδηγεί σε οδυνηρές απώλειες…
Ένα ντοκιμαντέρ από τότε που η τηλεόραση είχε κάτι να δείξει…
Υπάρχει ελπίδα; Είναι αυτονόητο ότι υπάρχει… Εκείνος που είπε «σήμερον μετ’ εμού έση εν τω παραδείσω» αναμφίβολα μπορεί και θέλει να αφήσει σε Ελληνορθόδοξα χέρια τα Πανάγια Προσκυνήματα. Αρκεί βέβαια η στρατευομένη Εκκλησία να συνέλθει. Να επανέλθει, να ανανήψει, να ξυπνήσει. Να κλείσει τα ώτα της έναντι των εκκωφαντικών σειρήνων της σύγχρονης εποχής, της πλατιάς οδού που οδηγεί στην απώλεια. Να παρουσιάσει «καρπούς αξίους της μετανοίας», κράζοντας νυχθημερόν το «Πάτερ ήμαρτον εις τον ουρανόν και ενώπιον σου»!

Πηγή: i-epikaira.blogspot.com

Κων. Κούσαντας: γιατί όχι και στο πρόγραμμα safe των 150 δισ ευρώ;

0
 του Κωνσταντίνου Κούσαντα, Αντιστρατήγου ε.α.
Ο Υπουργός Εθνικής Άμυνας στην κλειστή συνεδρίαση της Επιτροπής της Βουλής για τα εξοπλιστικά προγράμματα, επιθυμεί την άντληση πόρων από το πρόγραμμα ReArm Europe (1,5%) πέρα από το Σύμφωνο Δημοσιονομικής Σταθερότητας και ΟΧΙ ΑΠΌ ΤΟ ΑΜΕΣΟ χρηματοδοτικό πρόγραμμα SAFΕ (Security Action for Europe)
Το πρόγραμμα SAFE  ύψους 150 δις ευρώ, θα χρηματοδοτηθεί μέσω κοινής δανειοληψίας της ΕΕ από τις κεφαλαιαγορές με ομόλογα που θα δοθούν στα κράτη μέλη με τη μορφή δανείων εξόφλησης διάρκειας 45 ετών.
Από το πρόγραμμα αυτό θα δοθεί το 65% στα κράτη μέλη της ΕΕ, περίπου 97,5 δις ευρώ και  μέσα σε 6 μήνες θα πρέπει να υπάρχουν ΕΘΝΙΚΑ ΣΧΕΔΙΑ για την άντληση του 15% του συνολικού δανείου που θα δοθούν ΑΜΕΣΑ, για κατεπείγουσες αμυντικές δαπάνες
(27 May 2025, IP/25/1340 EU)
1. Την ώρα που διεξάγεται μια τεράστια προσπάθεια πολλών κρατών να λάβουν τις πιστώσεις της ΕΕ για το πρόγραμμα SAFE των 150 δις  ευρώ, η Ελλάδα δια του Υπουργού Άμυνας δεν επιθυμεί συμμετοχή, φοβούμενη ΈΛΛΕΙΨΗ “ΔΗΜΟΣΙΟΝΟΜΙΚΟΎ ΧΏΡΟΥ?
2. Εμείς ως Ελλάδα δεν έχουμε κατεπείγουσες αμυντικές αναγκαιότητες (κατασκευή drones, αντιμετώπιση anti drones με Ελληνικά προγράμματα ΚΕΝΤΑΥΡΟΣ,  ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ, ΥΠΕΡΙΩΝ, αντιαεροπορική άμυνα, UAVs, κατασκευή πυρομαχικών) που περιλαμβάνονται στο πρόγραμμα SAFE?
3. Γιατί να χαθεί η ευκαιρία αυτή άντλησης Ευρωπαϊκών Πιστώσεων που ακόμα και Τρίτες Χώρες, όπως ΗΒ , Νορβηγία, ΗΠΑ θα ενδιαφερθούν για το 35% του συνολικού ποσού, ενώ θεωρείται ξεκάθαρη για τους Έλληνες Πολίτες η περίπτωση ΒΕΤΟ στην Τουρκία?
4. Η Ελλάδα που έχει τις μεγαλύτερες Ένοπλες Δυνάμεις στα 27 κράτη – μέλη της ΕΕ και βρίσκεται στα σύνορα της ΕΕ μεταξύ 3 ηπείρων, μήπως θεωρητικά θα έπρεπε ΑΝΤΊΘΕΤΑ ΝΑ ΑΠΑΙΤΟΎΣΕ τις μεγαλύτερες δυνατές πιστώσεις από  το πρόγραμμα SAFE της ΕΕ και την ΜΕΓΙΣΤΗ ΕΝΊΣΧΥΣΗ της Αμυντικής Βιομηχανίας και όχι να μείνει παρατηρητής?
5. Μήπως υπάρχουν στην Ελλάδα  σύγχρονα αμυντικά συστήματα  απο δεκάδες ιδιωτικές εταιρείες, την ΕΑΒ, τα ναυπηγεία, που κατέχουν τεχνογνωσία, υποδομές και εξαιρετικό ερευνητικό προσωπικό?
6. Υπάρχει ΕΘΝΙΚΗ ΣΧΕΔΙΟ για την άντληση των τεράστιων πιστώσεων στην αμυντική βιομηχανία κρατική και ιδιωτική μέσα στο διάστημα των 6 μηνών που επιζητά η ΕΕ στο πρόγραμμα SAFE ?
7. Μήπως ο Υπουργός Εθνικής Άμυνας να το ξαναδεί το θέμα, διότι η άντληση ΑΜΕΣΩΝ   χαμηλών πιστώσεων από την ΕΕ του  προγράμματος SAFE αποτελεί ΜΟΝΑΔΙΚΉ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΜΥΝΤΙΚΗ ΒΙΟΜΗΧΑΝΊΑ?

Ισραήλ–Ηνωμένες Πολιτείες: Από τις «Ειδικές Σχέσεις» στις Απλές «Σχέσεις»;

0

INSS Insight No. 1989, May 4, 2025

Όταν πρόκειται για τις σχέσεις ΗΠΑ–Ισραήλ, πρόκειται άραγε για μια περίπτωση όπου «ό,τι ήταν, θα συνεχίσει να είναι»; Η σημαντική διάβρωση των βασικών πυλώνων αυτής της σχέσης δεν προμηνύει τίποτε θετικό. Η εσωτερική πολιτική πραγματικότητα στις Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά και η περιφερειακή και παγκόσμια κατάσταση, υφίστανται ραγδαίες αλλαγές. Θα παραμείνουν οι σχέσεις Ισραήλ–ΗΠΑ ανεπηρέαστες από αυτές τις ανακατατάξεις και τις πολύπλευρες συνέπειές τους; Θα συνεχιστούν όπως στο παρελθόν, με απλές περιστασιακές προσαρμογές; Θα υπερισχύσει η αξία του Ισραήλ ως στρατηγικού εταίρου έναντι του βάρους που ενδέχεται να συνεπάγεται για τις Ηνωμένες Πολιτείες;

Απαντώντας στα παραπάνω ερωτήματα, η διαπίστωση της σημαντικής φθοράς στους θεμέλιους λίθους της «ειδικής σχέσης» —το κοινό αξιακό υπόβαθρο και τα αμοιβαία συμφέροντα, αλλά και οι ρωγμές στη γέφυρα που συνδέει την αμερικανοεβραϊκή κοινότητα με το Ισραήλ— δεν είναι ενθαρρυντική.

Στο Ισραήλ, η κυρίαρχη αντίληψη είναι ότι οι σχέσεις με τις Ηνωμένες Πολιτείες θα συνεχίσουν όπως στο παρελθόν. Αυτή η νοοτροπία έρχεται σε αντίθεση με τη γνωστή δήλωση του Βρετανού πρωθυπουργού του 19ου αιώνα, Λόρδου Πάλμερστον, ο οποίος έλεγε ότι η Βρετανία δεν έχει αιώνιους εχθρούς ή φίλους, αλλά μόνο αιώνια συμφέροντα — συμφέροντα που αλλάζουν καθώς αλλάζουν και οι συνθήκες. Οι Ισραηλινοί ηγέτες και μεγάλο μέρος της κοινής γνώμης, αντιθέτως, τείνουν να πιστεύουν ότι καμία γεωπολιτική ή εσωτερική πολιτική αναταραχή δεν μπορεί να μεταβάλει τη θεμελιώδη φύση των σχέσεων Ισραήλ–ΗΠΑ. Έτσι, το Ισραήλ θεωρεί πως μπορεί να προκαλεί τις Ηνωμένες Πολιτείες ή ακόμη και να υπονομεύει τα συμφέροντά τους στη Μέση Ανατολή, χωρίς αυτό να οδηγεί την Ουάσινγκτον σε αναθεώρηση της βασικής της υποστήριξης. Για πολλά χρόνια, αυτή η εκτίμηση φαινόταν βάσιμη.

Ωστόσο, θα μπορέσει το Ισραήλ να επιτύχει τους στόχους του στο μέλλον, εάν αυτό συνεπάγεται πιθανή ζημία για τις στρατηγικές προτιμήσεις της αμερικανικής κυβέρνησης — χωρίς να κλονιστούν τα θεμέλια των διμερών σχέσεων;

Στην προσπάθεια να απαντήσουμε, μπορούμε να θυμηθούμε την περίφημη φράση του Αμερικανού συγγραφέα Έρνεστ Χέμινγουεϊ: «Πώς χρεοκόπησες; Δύο τρόποι: Σταδιακά, μετά ξαφνικά.» Η παρατήρηση αυτή υποδηλώνει πως οι διαδικασίες εκτυλίσσονται σταδιακά — είτε τις παρακολουθεί κανείς, είτε τις αγνοεί — αλλά όταν ωριμάσουν, κορυφώνονται με ένα φαινομενικά αιφνίδιο γεγονός. Τότε αρχίζουν να τίθενται ερωτήματα για τα αίτια και το αν θα μπορούσαν να είχαν προληφθεί. Η επίθεση της Χαμάς στις 7 Οκτωβρίου 2023 ανταποκρίνεται σε αυτή την περιγραφή. Οι σχέσεις Ισραήλ–ΗΠΑ ενδέχεται επίσης να ακολουθήσουν παρόμοια πορεία.

Η «ειδική σχέση» μεταξύ Ισραήλ και Ηνωμένων Πολιτειών στηρίζεται σε τρεις πυλώνες, όλοι τους έχουν υποστεί ρωγμές με την πάροδο των ετών — ρωγμές που πλέον διευρύνονται. Κάποιες από αυτές προέρχονται από τις ίδιες τις ενέργειες του Ισραήλ· άλλες πηγάζουν από εσωτερικές διεργασίες στις ΗΠΑ ή παγκόσμιες μεταβολές που αντανακλώνται στη διμερή σχέση. Είναι άραγε αυτές οι ρωγμές επιδιορθώσιμες ή βρισκόμαστε στο τέλος μιας εποχής και στην απαρχή ενός νέου, λιγότερο στενού και «ειδικού» κεφαλαίου;

Πρώτος Πυλώνας: Κοινό Αξιακό Υπόβαθρο. Ο πρώτος πυλώνας είναι το κοινό αξιακό σύστημα και η αντίληψη των ΗΠΑ για τον εαυτό τους ως έθνους με παγκόσμια, ευεργετική αποστολή. Αυτό φάνηκε, για παράδειγμα, στην είσοδο των ΗΠΑ στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν ο πρόεδρος Γούντροου Ουίλσον δήλωνε πως στόχος ήταν «να γίνει ο κόσμος ασφαλής για τη δημοκρατία». Από το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου —και ιδίως μετά τον Ψυχρό Πόλεμο— οι Ηνωμένες Πολιτείες αυτοπροσδιορίζονταν ως ηγέτιδα δύναμη του δυτικού κόσμου και του φιλελεύθερου/καπιταλιστικού συστήματος, καθοδηγούμενη από τις αρχές της δημοκρατικής διακυβέρνησης, του κράτους δικαίου και των ατομικών δικαιωμάτων. Το Ισραήλ παρουσιαζόταν ως φορέας αντίστοιχου αξιακού προσανατολισμού, σε ευθυγράμμιση με τη δημοκρατική αμερικανική κοινωνία και ως μέρος του δυτικού κόσμου — στοιχείο που ενίσχυε τη διάθεση των ΗΠΑ να συνεργαστούν μαζί του και να το υποστηρίξουν.

Ωστόσο, η δεύτερη θητεία του προέδρου Ντόναλντ Τραμπ αντικατόπτρισε μια μετατόπιση που είχε ήδη αρχίσει να διαφαίνεται κατά την πρώτη: μια οπτική ριζικά διαφορετική από εκείνη των περισσότερων προηγούμενων κυβερνήσεων των ΗΠΑ. Η νέα αυτή προσέγγιση περιλάμβανε την εγκατάλειψη της φιλελεύθερης διεθνούς τάξης, την αμφισβήτηση της σημασίας των συμμαχιών στην παγκόσμια σκηνή και την υιοθέτηση του δόγματος «Πρώτα η Αμερική» (και, ταυτόχρονα, «Πρώτα ο Τραμπ»). Παράλληλα, ο Τραμπ δρομολόγησε σημαντικές εσωτερικές μεταρρυθμίσεις που κατηύθυναν το αμερικανικό πολιτικό σύστημα προς ένα αυταρχικό-λαϊκιστικό πρότυπο, υπονομεύοντας τη δημοκρατική τάξη. Παρόμοιες εσωτερικές εξελίξεις συντελούνται και στο Ισραήλ, απειλώντας τα θεμέλια του δημοκρατικού του πολιτεύματος — με τρόπο ανάλογο προς όσα συμβαίνουν στις ΗΠΑ. Με άλλα λόγια, παρατηρείται διάβρωση της φιλελεύθερης αξιακής βάσης, που αποτελούσε άλλοτε κεντρικό πυλώνα της σχέσης.

Σ’ αυτό προστίθεται και η σταθερή μείωση της υποστήριξης προς το Ισραήλ εντός του Δημοκρατικού Κόμματος, με αποτέλεσμα η αμερικανική στήριξη στο Ισραήλ να παύει πλέον να αποτελεί διακομματική σταθερά και να καθίσταται αμφιλεγόμενο ζήτημα — σε μεγάλο βαθμό εξαιτίας της σύγκλισης της ισραηλινής πολιτικής με τις θέσεις των Ρεπουμπλικανών.

Δεύτερος Πυλώνας: Κοινά Συμφέροντα. Ο δεύτερος πυλώνας είναι τα κοινά συμφέροντα, τα οποία διαμορφώθηκαν την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου και του διπολικού ανταγωνισμού. Κατά την εποχή εκείνη, οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ συνέκλιναν απέναντι σε έναν κοινό εχθρό — τη Σοβιετική Ένωση και τους συμμάχους της στη Μέση Ανατολή, οι οποίοι επεδίωκαν την εξόντωση του Ισραήλ. Οι ΗΠΑ θεωρούσαν τότε το Ισραήλ ως σύμμαχο στην παγκόσμια και περιφερειακή προσπάθεια ανάσχεσης της σοβιετικής επιρροής.

Μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου και την εξάλειψη της σοβιετικής απειλής, προέκυψε μια νέα κοινή ανησυχία: η καταπολέμηση της τρομοκρατίας, τόσο σε περιφερειακό όσο και σε παγκόσμιο επίπεδο. Το Ισραήλ, το οποίο παραμένει αφοσιωμένο στην καταπολέμηση της τρομοκρατίας, εξακολούθησε να θεωρείται σημαντικός παράγοντας για τα συμφέροντα των ΗΠΑ. Ωστόσο, η υποστήριξη του Ιράν σε οργανώσεις όπως η Χαμάς, η Χεζμπολάχ, οι Χούθι και άλλες φιλοϊρανικές πολιτοφυλακές, γίνεται πλέον αντιληπτή κυρίως ως απειλή για το Ισραήλ και λιγότερο για τα συμφέροντα των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή.

Σε ό,τι αφορά το Ιράν, μπορεί επιφανειακά να φαίνεται ότι υπάρχει κοινή απειλή, αλλά αυτή έχει διαφορετική βαρύτητα για κάθε πλευρά. Πολλοί στο Ισραήλ αντιλαμβάνονται την ιρανική απειλή ως υπαρξιακή, κάτι που δεν ισχύει για τις Ηνωμένες Πολιτείες. Οι ΗΠΑ βλέπουν το Ιράν ως απειλή για τους περιφερειακούς τους συμμάχους, και κατά συνέπεια ως παράγοντα αποσταθεροποίησης των αμερικανικών συμφερόντων. Από τις τρεις μορφές απειλής που προβάλλει το Ιράν έναντι του Ισραήλ —πυρηνικά, βαλλιστικοί πύραυλοι και υπονόμευση— η Ουάσινγκτον εστιάζει κυρίως στο πυρηνικό σκέλος, τόσο από την άποψη της γενικής αποτροπής της πυρηνικής διάδοσης, όσο και λόγω των ενδεχόμενων περιφερειακών συνεπειών από μια πυρηνική ιρανική δύναμη. Η σημερινή αβεβαιότητα και η ασάφεια γύρω από τη θέση των ΗΠΑ σχετικά με τον εμπλουτισμό ουρανίου, σε συνδυασμό με την επιμονή Τραμπ να προωθήσει οικονομικές, τεχνολογικές και στρατιωτικές συμφωνίες (κυρίως με τα κράτη του Κόλπου) χωρίς τη χρήση βίας, δημιουργεί πεδίο τριβών με το Ισραήλ, το οποίο επιδιώκει να αναχαιτίσει δραστικά (έστω κι αν δεν μπορεί να εξαλείψει πλήρως) το ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα.

Ένα ακόμη σημείο διαφωνίας είναι το Παλαιστινιακό, το οποίο έχει αποκτήσει εκ νέου επείγουσα σημασία λόγω του πολέμου στη Γάζα και των ριζικών σχεδίων του Τραμπ για αναμόρφωση της Μέσης Ανατολής, εστιάζοντας στη βελτίωση των σχέσεων με τα κράτη του Κόλπου (σε ευθυγράμμιση και με τα ιδιωτικά οικονομικά συμφέροντα της οικογένειάς του, όπως φάνηκε και από την επίσκεψή του στον Κόλπο τον Μάιο του 2025). Ο πόλεμος στη Γάζα —ιδίως το ζήτημα των Ισραηλινών ομήρων της Χαμάς— αποτελεί εμπόδιο στις προσπάθειες του Αμερικανού προέδρου να διαμορφώσει μια νέα γεωπολιτική πραγματικότητα στην περιοχή, με στόχο τη δημιουργία φιλοαμερικανικού μετώπου απέναντι στο Ιράν και τους συμμάχους του, συμπεριλαμβανομένων της Ρωσίας και της Κίνας. Ένας ενδιάμεσος στόχος αυτής της στρατηγικής είναι η ομαλοποίηση των σχέσεων Σαουδικής Αραβίας–Ισραήλ, όμως η άρνηση του Ισραήλ να κάνει βήματα προς την κατεύθυνση λύσης δύο κρατών παραμένει βασικό εμπόδιο. Προς το παρόν, το Ισραήλ δυσχεραίνει τις προσπάθειες επέκτασης των Συμφωνιών του Αβραάμ, και οι δηλώσεις Τραμπ κατά την επίσκεψή του στη Σαουδική Αραβία δείχνουν ότι έχει προσωρινά εγκαταλείψει τον στόχο αυτό. Επιπλέον, η αυξημένη σημασία της Σαουδικής Αραβίας στη μεσανατολική στρατηγική του Τραμπ ενδέχεται να περιορίσει τον ρόλο του Ισραήλ ως βασικού συμμάχου των ΗΠΑ στην περιοχή. Εάν το Ισραήλ σταθεί εμπόδιο στις προσπάθειες του Τραμπ να «τερματίσει πολέμους» προκειμένου να προωθήσει συμφωνίες, δεν αποκλείεται να το αφήσει να αντιμετωπίσει μόνο του τις συνέπειες. Ένα πρώτο κρίσιμο τεστ για τη στρατηγική αξία του Ισραήλ στα μάτια της Ουάσινγκτον θα είναι η επικείμενη απόφαση για την αμερικανική στρατιωτική βοήθεια προς το Ισραήλ για τα επόμενα χρόνια.

Τρίτος Πυλώνας: Η Αμερικανοεβραϊκή Κοινότητα. Ο τρίτος πυλώνας είναι η εβραϊκή κοινότητα των ΗΠΑ, η οποία λειτουργούσε ως γέφυρα μεταξύ των δύο κοινωνιών και κρατών. Ωστόσο, και αυτός ο πυλώνας παρουσιάζει ρωγμές τα τελευταία χρόνια. Η μετατροπή του Ισραήλ σε αντικείμενο κομματικής αντιπαράθεσης έχει οξύνει τους εσωτερικούς διχασμούς στην εβραϊκή κοινότητα, η πλειονότητα της οποίας εξακολουθεί να στηρίζει τους Δημοκρατικούς — παρότι αυτοί εκφράζουν αυστηρή κριτική στην ισραηλινή πολιτική για το Παλαιστινιακό. Ολόκληρη η κοινότητα βρίσκεται σήμερα αντιμέτωπη με την πρόκληση της αυξανόμενης αντισημιτικής έξαρσης μετά τις 7 Οκτωβρίου και την έναρξη του πολέμου στη Γάζα. Ιδιαίτερη ανησυχία προκαλεί η τάση των νεότερων γενεών να απομακρύνονται από το Ισραήλ.

Η εσωτερική πολιτική κατάσταση στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπως και η περιφερειακή και παγκόσμια πραγματικότητα, βρίσκονται σήμερα σε τροχιά ραγδαίων μεταβολών. Θα παραμείνουν οι σχέσεις Ισραήλ–ΗΠΑ ανεπηρέαστες από αυτές τις αναταράξεις και τις ποικίλες επιπτώσεις τους; Θα συνεχίσουν να υφίστανται όπως μέχρι τώρα, έστω με προσαρμογές ανάλογα με τις συγκυρίες; Θα μπορέσει η αξία του Ισραήλ ως στρατηγικού εταίρου να υπερισχύσει του πιθανού βάρους που μπορεί να συνεπάγεται για τις Ηνωμένες Πολιτείες;

Απαντώντας σε αυτά τα ερωτήματα, η διαρκής και σημαντική διάβρωση των πυλώνων της «ειδικής σχέσης» —του κοινού αξιακού υπόβαθρου και των αμοιβαίων συμφερόντων, καθώς και των ρωγμών στη γέφυρα που συνέδεε την αμερικανοεβραϊκή κοινότητα με το Ισραήλ— δεν αφήνει αισιόδοξες προοπτικές.

Οι απόψεις που διατυπώνονται στις δημοσιεύσεις του INSS εκφράζουν αποκλειστικά τους συγγραφείς τους.

Σιμόν Στάιν
Ο Σιμόν Στάιν είναι ανώτερος ερευνητής (επί τιμή) στο Ινστιτούτο Εθνικών Στρατηγικών Μελετών του Ισραήλ (INSS). Εντάχθηκε στο ερευνητικό προσωπικό του Ινστιτούτου έπειτα από μακρά σταδιοδρομία στη διπλωματική υπηρεσία. Υπήρξε πρέσβης του Ισραήλ στη Γερμανία (2001–2007). Προηγουμένως διετέλεσε επικεφαλής του Τμήματος για τη Διάδοση Όπλων, τον Έλεγχο Εξοπλισμών, τον Αφοπλισμό και την Περιφερειακή Ασφάλεια, ενώ υπηρέτησε και ως αναπληρωτής γενικός διευθυντής για τις χώρες της ΚΑΚ, καθώς και της Ανατολικής και Κεντρικής Ευρώπης στο Υπουργείο Εξωτερικών. Ο Πρέσβης Στάιν υπηρέτησε επίσης σε διπλωματικές αποστολές στην Ουάσιγκτον, τη Γερμανία και το Ισραήλ, και συμμετείχε στην ισραηλινή αντιπροσωπεία για τις πολυμερείς διαπραγματεύσεις περί ελέγχου εξοπλισμών.

inss.org.il

 

Η Gazprom έθαψε αθόρυβα το όνειρο του Πούτιν για έναν κόμβο φυσικού αερίου στην Τουρκία

0

Η ρωσική κρατική εταιρεία Gazprom εγκατέλειψε σιωπηλά τα σχέδια για τη δημιουργία ενός νέου κόμβου φυσικού αερίου στην Τουρκία , με τη βοήθεια του οποίου ο Βλαντίμιρ Πούτιν ονειρευόταν να επιστρέψει το ρωσικό φυσικό αέριο στην αγορά της ΕΕ, αναφέρει το Bloomberg.

Το δημοσίευμα υπενθυμίζει ότι η Ρωσία έχει στην πραγματικότητα χάσει την ευρωπαϊκή αγορά λόγω της αποτυχίας του Nord Stream και της διακοπής της διέλευσης μέσω της Ουκρανίας το 2024.

Δεδομένου ότι η Gazprom διαθέτει ήδη δύο διαδρομές αγωγών φυσικού αερίου που οδηγούν στην Ευρώπη μέσω Τουρκίας, κατόπιν εντολής του Πούτιν, η εταιρεία μελέτησε τη δυνατότητα επέκτασης αυτής της διαδρομής.

Ο Πούτιν παρουσίασε για πρώτη φορά την ιδέα ενός κόμβου διανομής φυσικού αερίου στην Τουρκία τον Οκτώβριο του 2022.

Ονειρευόταν να αντικαταστήσει πλήρως τον χαμένο Nord Stream με έναν τουρκικό κόμβο. Ο Πούτιν μάλιστα χαρακτήρισε την τουρκική διαδρομή ασφαλέστερη από την άμεση ευρωπαϊκή διαδρομή .

Σύμφωνα με πηγές του Bloomberg κοντά στο Κρεμλίνο, η ιδέα για τον τουρκικό κόμβο προήλθε από τη ρωσική πολιτική ηγεσία και όχι από την Gazprom.

Τα κορυφαία στελέχη της εταιρείας φυσικού αερίου αρχικά εξεπλάγησαν από τις προτάσεις, ανέφεραν οι πηγές. Παρ’ όλα αυτά, η Gazprom αναγκάστηκε να αποδεχτεί την παραγγελία.

Αν και η ίδια η Τουρκία εξέφρασε ενδιαφέρον για την ιδέα του Πούτιν, το έργο δεν ξεπέρασε ποτέ τις συνομιλίες. «Καθώς η Gazprom μελετούσε τις λεπτομέρειες της πρότασης, έχανε όλο και περισσότερο το ενδιαφέρον της», γράφει το Bloomberg.

Σύμφωνα με πηγές στην Άγκυρα, ήθελαν οι Ρώσοι να παραδίδουν φυσικό αέριο στον κόμβο φυσικού αερίου τους και στη συνέχεια η Τουρκία να το πουλήσει η ίδια στην Ευρώπη . Φυσικά, οι διευθυντές της Gazprom δεν ενδιαφέρονται για μια τέτοια συμφωνία.

—

ΒΑΛΚΑΝΙΚΟ ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ  – Echedoros.blog

Ο ΟΗΕ εξέλεξε πέντε χώρες ως μη μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας

0

Η Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών εξέλεξε την Τρίτη το Μπαχρέιν, την Κολομβία, τη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό, τη Λετονία και τη Λιβερία ως μη μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας για διετή θητεία που αρχίζει την 1η Ιανουαρίου 2026, ανέφερε το Reuters.

Το Συμβούλιο Ασφαλείας είναι το μόνο όργανο του ΟΗΕ που μπορεί να λαμβάνει νομικά δεσμευτικές αποφάσεις, όπως η επιβολή κυρώσεων και η έγκριση χρήσης βίας.

Η Βρετανία, η Κίνα, η Γαλλία, η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι μόνιμα μέλη και έχουν δικαίωμα βέτο.

Το Συμβούλιο Ασφαλείας έχει επίσης 10 μη μόνιμα μέλη, τα οποία εκλέγονται για διετή θητεία. Πέντε μη μόνιμα μέλη εναλλάσσονται κάθε χρόνο, με το Μπαχρέιν, την Κολομβία, τη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό, τη Λετονία και τη Λιβερία να αντικαθιστούν την Αλγερία, τη Σιέρα Λεόνε, τη Νότια Κορέα, τη Γουιάνα και τη Σλοβενία.

Για να διασφαλιστεί η γεωγραφική εκπροσώπηση, οι έδρες χωρίζονται σε περιφερειακές ομάδες. Αλλά ακόμη και αν οι υποψήφιοι δεν έχουν αντιπάλους στην ομάδα τους, χρειάζονται την υποστήριξη περισσότερων από τα δύο τρίτα των μελών της Γενικής Συνέλευσης.

Στη σημερινή ψηφοφορία, το Μπαχρέιν έλαβε 186 ψήφους, η Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό – 183, η Λιβερία – 181, η Κολομβία – 180 και η Λετονία – 178.

Η Γενική Συνέλευση εξέλεξε χθες την πρώην υπουργό Εξωτερικών της Γερμανίας, Αναλένα Μπέρμποκ, ως πρόεδρο του 193μελούς οργάνου.

Η Μπέρμποκ πρόκειται να αναλάβει επίσημα τα καθήκοντά της στις 9 Σεπτεμβρίου, λίγο πριν από την 80ή σύνοδο της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ.

—

ΒΑΛΚΑΝΙΚΟ ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ  – Echedoros.blog

Σκόπια: Η Σιλιάνοφσκα ευελπιστεί ότι η «έκθεση Βάιτς» θα υιοθετηθεί

1

Η πρόεδρος της Βόρειας Μακεδονίας, Σιλιάνοφσκα Ντάβκοβα, αναμένει υποστήριξη για την έκθεση για τη χώρα της που θα παρουσιαστεί σήμερα στους ευρωπαίους νομοθέτες στο Στρασβούργο, διαφορετικά, σύμφωνα με την ίδια, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο θα στείλει κακό μήνυμα για τις δημοκρατικές αξίες.

Η άρνηση της μακεδονικής ταυτότητας από την επίσημη Σόφια και οι προσπάθειες των Βούλγαρων ευρωβουλευτών να αλλάξουν τη διατύπωση στο σχέδιο εγγράφου που αναφέρεται στο μακεδονικό έθνος μέσω τροπολογιών είναι απαράδεκτες και αντιευρωπαϊκές για τη Σιλιάνοβσκα Ντάβκοβα.

«Φυσικά και περιμένω υποστήριξη, αλλά ειλικρινά δεν περίμενα στον 21ο αιώνα να διαβάσω ή να ακούσω κάποιες τροπολογίες στο ΕΚ, φανταστείτε στον 21ο αιώνα, να αμφισβητηθεί η ταυτότητα κάποιου. Αυτό είναι ένα άγνωστο φαινόμενο. Ειδικά επειδή κάθεσαι σε ένα θεσμικό όργανο που αποτελεί μέρος της ΕΕ, της οποίας τα βασικά συστατικά στοιχεία, όπως η Συνθήκη της ΕΕ, η Συνθήκη της Λισαβόνας, ο Χάρτης των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων, εγγυώνται τον σεβασμό της εθνικής και πολιτιστικής ταυτότητας, της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και ακεραιότητας, αυτό είναι κάτι σοκαριστικό. Περιμένω να υποστηριχθεί, γιατί διαφορετικά θα μιλήσει πολύ άσχημα για τη δημοκρατική ικανότητα του ΕΚ», δήλωσε η Σιλιάνοβσκα Ντάβκοβα.

Η Πρόεδρος της Βόρειας Μακεδονίας δεν απάντησε συγκεκριμένα εάν είχε επιβεβαίωση από τον Βούλγαρο ομόλογό της Ράντεφ για μια συνάντηση στο περιθώριο της Συνόδου Κορυφής του ΝΑΤΟ στη Χάγη στα τέλη Ιουνίου, αλλά το ψήφισμα με το οποίο το Βουλγαρικό Κοινοβούλιο ενίσχυσε τη θέση της Σόφιας σχετικά με την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση των Σκοπίων, σύμφωνα με την ίδια, δυσχεραίνει τον διάλογο με τις βουλγαρικές αρχές.

«Φυσικά, είναι προσβλητικό να κάνεις κάτι τέτοιο, επειδή στην αρχή καθιστάς αδύνατο να πορευόμαστε μαζί μέσω του διαλόγου. Η ουσία του Προοιμίου της Συμφωνίας για Καλή Γειτονία και Φιλία είναι ότι πρέπει να βοηθάμε, μπορούμε να βοηθήσουμε κάποιον με κατανόηση, οπότε νομίζω ότι δεν είναι σωστό. Φυσικά, σε μια άλλη χώρα, η ίδια δήλωση θα ακολουθούσε στο Κοινοβούλιο», πιστεύει η Πρόεδρος.

Σύμφωνα με τον πρώην πρέσβη και αναπληρωτή πρωθυπουργό για τις ευρωπαϊκές υποθέσεις, Ίβιτσα Μποτσέφσκι, η διπλωματία των Σκοπίων κατέβαλε κάθε δυνατή προσπάθεια για να περάσει το σχέδιο έκθεσης για τα Σκόπια στο ΕΚ, το οποίο αναφέρει σαφώς τη (σλαβική) μακεδονική ταυτότητα παρά το ισχυρό βουλγαρικό λόμπι, την άρνηση του (σλαβο) μακεδονικού έθνους και το ψήφισμα στο βουλγαρικό κοινοβούλιο, τα οποία, σύμφωνα με τον ίδιο, δεν είναι χαρακτηριστικά του 21ου αιώνα.

Πριν από την ψηφοφορία επί της έκθεσης, ο ευρωβουλευτής Τόμας Βάιτς, ο οποίος είναι και ο συντάκτης της, επιβεβαίωσε ότι το προσχέδιο περιέχει αρκετές αναφορές στην αναγνώριση της (σλαβικής) μακεδονικής γλώσσας και της (σλαβικής) μακεδονικής ταυτότητας, σε απάντηση στην άρνηση από τους Βούλγαρους και προηγούμενα από Έλληνες γείτονες.

Παρά τις σφοδρές επιθέσεις από τη βουλγαρική πλευρά που βλέπει, εξακολουθεί να αναμένει ότι η έκθεση θα ψηφιστεί με μεγάλη πλειοψηφία στο ΕΚ.

Kanal5

ΒΑΛΚΑΝΙΚΟ ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ  – Echedoros.blog

Γιατί ξεχάσαμε την ΑΟΖ με την Λιβύη; Η Αθήνα να ζητήσει την παρέμβαση του Σ.Α. του ΟΗΕ και, ταυτόχρονα, των Βρυξελλών διότι η Τουρκία παραβιάζει και την ΑΟΖ της Ε.Ε.

0

Του καθηγητή ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΚΑΡΥΩΤΗ
Ουάσιγκτον, Ηνωμένες Πολιτείες

Ως συνήθως κοιμόμαστε. Η Αθήνα δεν έχει επιδείξει την αναγκαία προσοχή στην Λιβύη. Οι σχέσεις με την Ανατολική Λιβύη έχουν ατονήσει πλήρως, ενώ και οι σχέσεις με την κυβέρνηση της Τρίπολης περιορίζονται στα απολύτως αναγκαία.

Η οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών των θαλασσών διέπεται από την Σύμβαση του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS 1982) την οποία έχουν επικυρώσει, μέχρι σήμερα, 169 κράτη στον κόσμο.

Το πρόβλημα των οριοθετήσεων θαλασσίων ζωνών μεταξύ της Ελλάδος και των γειτονικών της χωρών απετέλεσε επί μακρό χρονικό διάστημα παράπλευρη απώλεια των ελληνοτουρκικών σχέσεων. Η Ελλάδα έχει θαλάσσια σύνορα με έξι κράτη: την Τουρκία, την Κύπρο, την Αίγυπτο, την Λιβύη, την Ιταλία και την Αλβανία. Η Ελλάδα, μέχρι σήμερα, έχει κάνει μιάμιση οριοθέτηση ΑΟΖ!

  • Έχει πραγματοποιήσει μια εύκολη οριοθέτηση ΑΟΖ με την Ιταλία και την αποκαλώ «εύκολη» διότι είχαμε ήδη κάνει οριοθέτηση υφαλοκρηπίδας με τους Ιταλούς το 1977 επί κυβέρνησης Κωνσταντίνου Καραμανλή και η οριοθέτηση υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ συμπίπτουν.

Η πιο σημαντική, από όλες τις οριοθετήσεις, είναι αυτή με την Αίγυπτο. Θα αντιτείνει κάποιος ότι η πιο σημαντική είναι αυτή με την Τουρκία, αλλά δεν έχει δίκιο. Η οριοθέτηση με την Τουρκία είναι όντως η δυσκολότερη.

Η οριοθέτηση όμως με την Αίγυπτο είναι η πιο σημαντική και κρίσιμη, διότι θα πρέπει να δώσει πλήρη επήρεια στο σύμπλεγμα του Καστελόριζου (Ρω, Μεγίστη, Στρογγύλη).

Με αυτή την «σωστή» οριοθέτηση η Τουρκία δεν διαθέτει θαλάσσια σύνορα με την Αίγυπτο. Η Λεκάνη του Ηροδότου, που κείται στο κρίσιμο τρίγωνο ανάμεσα στην Αίγυπτο, την Ελλάδα και την Κύπρο, είναι το κλειδί στα θέματα ενέργειας της Ανατολικής Μεσογείου, γιατί εκεί βρίσκονται τα μεγαλύτερα κοιτάσματα υδρογονανθράκων.

Όμως, δυστυχώς, η Ελλάδα, στις 6 Αυγούστου 2021, πραγματοποίησε μια τμηματική οριοθέτηση με την Αίγυπτο. Το Δίκαιο της Θάλασσας δεν προβλέπει πουθενά στις διατάξεις του μια τμηματική οριοθέτηση ΑΟΖ και σε καμία από τις δεκάδες οριοθετήσεις ΑΟΖ του πλανήτη μας έχει γίνει τμηματική οριοθέτηση.

Οριοθέτηση με Λιβύη

Η Ελλάδα, ουσιαστικά, έχει ήδη οριοθετήσει την ΑΟΖ της με την Λιβύη από το 2011. Εκείνη την χρονιά, ο Υπουργός Ενέργειας του ΠΑΣΟΚ Γιάννης Μανιάτης έκανε ένα σημαντικό βήμα για την κατοχύρωση των εθνικών κυριαρχικών μας δικαιωμάτων με το νόμο 4001/2011 για την έρευνα των υδρογονανθράκων.

Ουσιαστικά, με αυτό το νόμο, η Ελλάδα οριοθέτησε, μονομερώς, την υφαλοκρηπίδα/ΑΟΖ με αυτή της Λιβύης, δίνοντας πλήρη επήρεια στην Γαύδο.

Συγκεκριμένα, η παράγραφος 1 του άρθρου 156 περιέχει την εξής ιδιοφυή διατύπωση:

«ελλείψει συμφωνίας οριοθέτησης με γειτονικά κράτη των οποίων οι ακτές είναι παρακείμενες ή αντικείμενες με τις ελληνικές ακτές, το εξωτερικό όριο της υφαλοκρηπίδας και της αποκλειστικής οικονομικής ζώνης (αφής κηρυχθεί), είναι η μέση γραμμή, κάθε σημείο της οποίας απέχει ίση απόσταση από τα εγγύτερα σημεία των γραμμών βάσης (τόσων ηπειρωτικών όσο και νησιωτικών) από τις οποίες μετράται το εύρος της αιγιαλίτιδας ζώνης». 

Αυτός είναι ο χάρτης που αντανακλά τις προβλέψεις του νόμου 4001/2011.

Χάρτης Υφαλοκρηπίδας/ΑΟΖ του Νόμου 4001/2011

Πηγή: Υπουργείο Ενέργειας Ελληνικής Δημοκρατίας

Ως προς την οριοθέτηση της μεταξύ Λιβύης και Ελλάδος ΑΟΖ, θα πρέπει να αναφερθεί ότι η θέση της Λιβύης είναι ότι για μια τέτοια οριοθέτηση θα πρέπει η Ελλάδα να αναγνωρίσει ως νόμιμο το κλείσιμο του κόλπου της Σύρτης εύρους 303 ν.μ. -(η UNCLOS επιτρέπει κλείσιμο κόλπων μέχρι 50 ν.μ.)- και να δεχθεί η Ελλάδα ότι η Γαύδος δεν μπορεί να υπολογισθεί σε μια τέτοια οριοθέτηση.

Η Ελλάδα προσπάθησε αρκετές φορές να οριοθετήσει την υφαλοκρηπίδα/ΑΟΖ στο Λυβικό Πέλαγος αλλά η προσέγγιση των δύο κρατών είναι διαμετρικά αντίθετες.

  • Η Ελλάδα υποστηρίζει ότι η μέθοδος οριοθέτησης ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδας, πρέπει να είναι η μέση γραμμή, ενώ η Λιβύη υποστηρίζει τη μέθοδο της ευθυδικίας, την οποίαν τη υποστηρίζει και η Τουρκία, εμμένοντας στη νομιμότητα του κλεισίματος του κόλπου της Σύρτης.

Εδώ πρέπει να αναφέρουμε ότι υπάρχει και το προηγούμενο οριοθέτησης υφαλοκρηπίδας/ΑΟΖ μεταξύ Λιβύης και Μάλτας. Η υπόθεση έφτασε στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης και η Χάγη οριοθέτησε με βάση την μέθοδο της ευθυδικίας (equity) και όχι της μέσης γραμμής.

Η Ελλάδα έχασε μια ευκαιρία οριοθέτησης ΑΟΖ με την Λιβύη την δεκαετία του 1980. Έπρεπε ο Ανδρέας Παπανδρέου να συνεννοηθεί με τον Καντάφι και να οριοθετήσουν ΑΟΖ ανάμεσα στα δύο κράτη κάτι που θα απέτρεπε την παράνομη οριοθέτηση μεταξύ Λιβύης και Τουρκίας.

Η Αντίδραση της Ελλάδας

Με επιστολή που επιδόθηκε στον ΟΗΕ στις 17 Ιανουαρίου, η Ελλάδα χαρακτηρίζει αντίθετη προς το Διεθνές Δίκαιο και το Δίκαιο της Θάλασσας την κίνηση της Λιβύης να καταθέσει δική της επιστολή στον ΟΗΕ με την οποία κηρύττει συνορεύουσα ζώνη.

Στην επιστολή της, η Ελλάδα δηλώνει ότι οι συντεταγμένες και ο χάρτης που περιέχεται στη λιβυκή επιστολή είναι αντίθετες προς το Διεθνές Δίκαιο και το Δίκαιο της Θάλασσας για τρεις λόγους:

α). διότι κλείνει τον κόλπο της Σύρτης, κίνηση με την οποία η Ελλάδα έχει εναντιωθεί από το 1974,

β). χρησιμοποιεί ευθείες γραμμές βάσης – η Ελλάδα έχει εναντιωθεί και σε αυτό από το 2005 – που είναι αντίθετες επίσης με το Διεθνές Δίκαιο, και

γ). κυρίως, γιατί οι συντεταγμένες που έχει καταθέσει η Λιβύη ακολουθούν την παράνομη οριοθέτηση του τουρκολιβυκού μνημονίου του 2019.

Η Ελλάδα με την ευκαιρία αυτή επαναλαμβάνει πως το τουρκολιβυκό μνημόνιο είναι παράνομο και αντίθετο προς το Διεθνές Δίκαιο και ότι είναι παράνομες όποιες κινήσεις γίνονται με βάση τις συντεταγμένες που αυτό προβλέπει.

Επισημαίνει επίσης πως τέτοιες κινήσεις δεν προκαταλαμβάνουν τα δικαιώματα που παρέχει το Διεθνές Δίκαιο για την Ελλάδα και εκφράζει τη γνωστή ελληνική θέση πως τυχόν προβλήματα με τις οριοθετήσεις στην Ανατολική Μεσόγειο πρέπει να επιλύονται ειρηνικά στη βάση του Διεθνούς Δικαίου και του Δικαίου της Θάλασσας.

  • Η κυβέρνηση Μητσοτάκη να παρέμβει άμεσα στη νέα αυτή εξέλιξη και να ζητήσει την παρέμβαση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ και, ταυτόχρονα, την παρέμβαση της Ευρωπαϊκής Ένωσης μια και με αυτή την οριοθέτηση Τουρκίας-Λιβύης παραβιάζεται και η ΑΟΖ της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
FILE PHOTO: Η επίδειξη σημαίας από το Πολεμικό Ναυτικό και η διαρκής επαφή με τους ακρίτες των νησιών είναι κάτι που δεν μπορεί να αποτυπωθεί ούτε σε εικόνες ρεπορτάζ ούτε σε κείμενα. Αυτό το ζουν μόνο τα στελέχη του Πολεμικού Ναυτικού με τους νησιώτες. Πηγή εικόνας: Hellas Journal

Το Ισραήλ και η Συρία πάνε σε πόλεμο; Ο υπουργός Άμυνας κατηγορεί τον τζιχαντιστή πρόεδρο ως «άμεσα υπεύθυνο» για τα βλήματα που εκτοξεύτηκαν εναντίον του Εβραϊκού Κράτους

0

Σειρήνες συναγερμού ήχησαν χθες Τρίτη στο κατεχόμενο από το Ισραήλ τμήμα των υψιπέδων του Γκολάν, όπου δύο βλήματα που εκτοξεύτηκαν από τη Συρία έπεσαν σε ακατοίκητη περιοχή χωρίς να προκαλέσουν τραυματισμούς ή ζημιές, σύμφωνα με την ενημέρωση από τις ισραηλινές ένοπλες δυνάμεις (IDF).

«Αφότου ήχησαν οι σειρήνες στη Χισπίν και τη Ραμάτ Μαγκιμίμ στις 9:36 μ.μ., εντοπίστηκαν δύο βλήματα που εκτοξεύτηκαν από τη Συρία προς το ισραηλινό έδαφος και έπεσαν σε ακατοίκητη περιοχή», ανέφερε η ανακοίνωση των IDF. Οι εν λόγω οικισμοί βρίσκονται στο νότιο τμήμα του Γκολάν, περιοχή που κατέκτησε το Ισραήλ το 1967 και προσάρτησε το 1981.

Ισραηλινά μέσα ενημέρωσης επισημαίνουν πως ήταν η πρώτη φορά μετά την ανατροπή του καθεστώτος Άσαντ που εκτοξεύτηκαν βλήματα από τη Συρία εναντίον του Ισραήλ.

  • Το ισραηλινό πυροβολικό ανταπέδωσε τις βολές, ενώ ο υπουργός Άμυνας Ισραέλ Κατς έσπευσε να τονίσει πως θεωρεί τον σύρο πρόεδρο Άχμεντ αλ Σάρα «άμεσα υπεύθυνο για κάθε απειλή και επίθεση» (από τη Συρία) εναντίον του Ισραήλ, προαναγγέλλοντας αντίποινα.

«Δεν θα επιτρέψουμε την επιστροφή στην πραγματικότητα της 7ης Οκτωβρίου 2023» τόνισε, αναφερόμενος στην άνευ προηγουμένου επίθεση της παλαιστινιακής Χαμάς εναντίον του Ισραήλ.

ΣΤΟ ΜΕΤΑΞΥ: Οι de facto αρχές της Συρίας αρνήθηκαν οποιαδήποτε ευθύνη για τα πυρά πυροβολικού εναντίον της επικράτειας του Ισραήλ, για τα οποία η ισραηλινή πλευρά κατέστησε υπεύθυνη τη Δαμασκό χθες Τρίτη, και κατηγόρησαν παράγοντες οι οποίοι επιδιώκουν να «αποσταθεροποιήσουν την περιοχή», σύμφωνα με το επίσημο πρακτορείο ειδήσεων SANA.

«Σχετικά με τις πληροφορίες που κυκλοφορούν για πυρά εναντίον της ισραηλινής πλευράς, επιβεβαιώνουμε ότι δεν έχουμε μπορέσει να επιβεβαιώσουμε πως αληθεύουν», σύμφωνα με ανακοίνωση του γραφείου Τύπου του υπουργείου Εξωτερικών που επικαλέστηκε το πρακτορείο.

«Εκτιμάμε ότι διάφορα μέρη επιδιώκουν να αποσταθεροποιήσουν την περιοχή για να εξυπηρετήσουν δικά τους συμφέροντα», προστίθεται στην ανακοίνωση.

– Αργότερα οι ένοπλες δυνάμεις του Ισραήλ εξαπέλυσαν σειρά αεροπορικών επιδρομών εναντίον της νότιας Συρίας, γνωστοποίησε μη κυβερνητική οργάνωση.

Πηγές του Ρόιτερς στις δυνάμεις ασφαλείας των de facto αρχών της Συρίας επιβεβαίωσαν πως επλήγησαν διάφοροι τομείς στο νότιο τμήμα της χώρας.

Ο ισραηλινός στρατός ανακοίνωσε πως έπληξε όπλα που ανήκουν στο συριακό καθεστώς έπειτα από πυρά πυροβολικού προς την ισραηλινή επικράτεια χθες.

Δεν «απειλούμε κανέναν» λέει η τζιχαντιστική κυβέρνηση

Η de facto κυβέρνηση της Συρίας καταδίκασε τους ισραηλινούς βομβαρδισμούς στο έδαφός της, μετά τη σειρά πληγμάτων του πυροβολικού και της αεροπορίας του Ισραήλ, καλώντας να υπάρξει «κατευνασμός» και διαβεβαιώνοντας πως δεν εγείρει «απειλή για κανέναν» στην περιοχή, σύμφωνα με το επίσημο συριακό πρακτορείο ειδήσεων SANA.

«Καταδικάζουμε σθεναρά τους ισραηλινούς βομβαρδισμούς (…) Η κλιμάκωση αυτή αποτελεί κατάφωρη παραβίαση της συριακής εθνικής κυριαρχίας κι επιδεινώνει τις εντάσεις στην περιοχή, ενώ έχουμε περισσότερο από ποτέ ανάγκη κατευνασμό και ειρηνικές λύσεις», σύμφωνα με ανακοίνωση του γραφείου Τύπου του υπουργείου Εξωτερικών στη Δαμασκό.

«Επαναβεβαιώνουμε ότι η Συρία δεν ήταν ποτέ και δεν θα είναι απειλή για κανέναν στην περιοχή. Η απόλυτη προτεραιότητα στον συριακό νότο είναι να επεκταθεί η εξουσία του κράτους και να τερματιστεί η παρουσία όπλων εκτός (του ελέγχου) κρατικών θεσμών», συνεχίζει το κείμενο.

Κάνει ακόμα λόγο για «μεγάλες ανθρώπινες και υλικές απώλειες» στους ισραηλινούς βομβαρδισμούς, χωρίς άλλες λεπτομέρειες.

Σημειώνει ακόμη ότι «δεν έχουμε μπορέσει να επιβεβαιώσουμε πως αληθεύουν» οι πληροφορίες περί πυρών εναντίον του Ισραήλ, προσθέτοντας «εκτιμάμε ότι διάφορα μέρη επιδιώκουν να αποσταθεροποιήσουν την περιοχή για να εξυπηρετήσουν δικά τους συμφέροντα».

Βλήματα εκτοξεύτηκαν από τη Συρία, και ανταπέδωσε αμέσως το ισραηλινό πυροβολικό. Ο υπουργός Άμυναςτου Ισραήλ κατηγορεί τον πρόεδρο της Συρίας ως «άμεσα υπεύθυνο». Φωτογραφία από βίντεο μέσω του Reuters, CNN News

ΑΠΕ-ΜΠΕ-AFP-Reuters
Ιερουσαλήμ, Israel
ΑΠΕ-ΜΠΕ-AFP-Reuters
Δαμασκός, Syrian Arab Republic

https://hellasjournal.com/2025/06/to-israil-kai-i-syria-pane-se-polemo-o-ypourgos-amynas-katigorei-ton-tzichantisti-proedro-os-amesa-ypefthyno-gia-ta-vlimata-pou-ektoxeftikan-enantion-tou-evraikou-kratous/