Adem Yavuz Arslan – 18 Ιουνίου 2025

Οξεία ρητορική, προκλητικοί λόγοι στις πλατείες, δαιμονοποίηση των ξένων δυνάμεων και χαρακτηρισμός της εσωτερικής αντιπολίτευσης ως «προδοτικής» — πρόκειται για μοτίβα που παρατηρούμε σχεδόν σε όλα τα αυταρχικά καθεστώτα. Πίσω όμως από αυτά τα μοτίβα κρύβονται συχνά η καταστροφή, η απομόνωση και η εσωτερική αποσύνθεση. Σήμερα, το Ιράν αποτελεί το πιο ζωντανό και χειροπιαστό παράδειγμα αυτής της κατάρρευσης. Και αν παρατηρήσει κανείς προσεκτικά, η θεσμική σήψη που προκαλεί ο αυταρχισμός στην Τεχεράνη είναι σχεδόν πανομοιότυπη με εκείνη στην Άγκυρα.

Η ρητορική μπορεί να είναι ισχυρή, αλλά οι διεθνείς δείκτες αποκαλύπτουν την αλήθεια με απόλυτη διαύγεια.

Ιράν: Από τη Μεγαλοστομία στα Ερείπια

Εδώ και χρόνια, το ιρανικό καθεστώς προσπαθεί να προβάλει την εικόνα μιας περιφερειακής υπερδύναμης: αντιαμερικανική στάση, πυρηνικό πρόγραμμα, η Χεζμπολάχ ως παραστρατιωτικό εργαλείο και πόλεμοι δι’ αντιπροσώπων στην Υεμένη, τη Συρία και το Ιράκ. Το καθεστώς θέλει να δείχνει ισχυρό προς τα έξω. Όμως η τελευταία ισραηλινή επίθεση διέλυσε την ψευδαίσθηση. Η Τεχεράνη όχι μόνο αδυνατούσε να απαντήσει στο πλήγμα που δέχθηκε στην «καρδιά» της, αλλά επιχείρησε να παραπλανήσει τον ίδιο της τον λαό με προπαγανδιστικά σλόγκαν τύπου «αμυνθήκαμε επιτυχώς!».

Η πραγματικότητα; Το Ισραήλ κατέστρεψε την ιρανική στρατιωτική υποδομή και τα συστήματα αεράμυνας μέσα σε μία νύχτα. Τα δισεκατομμύρια που είχε επενδύσει το Ιράν στον στρατό αποδείχθηκαν χάρτινοι πύργοι. Το καθεστώς προσπάθησε να πουλήσει μια συντριπτική αποτυχία ως νίκη. Όμως η διαχείριση της εικόνας δεν φώτισε τις πόλεις που βυθίστηκαν στο σκοτάδι ούτε απάλυνε την οργή του εξαθλιωμένου ιρανικού λαού.

Το Χάσμα Ανάμεσα στην Εικόνα και την Πραγματικότητα

Το Ιράν είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα τού πώς τα καθεστώτα του ενός ανδρός σαπίζουν από μέσα. Οι κρατικοί θεσμοί δομούνται πάνω στη βάση της πίστης στο καθεστώς, όχι της αξιοκρατίας. Οι κριτικές φωνές φιμώνονται και τα μέσα ενημέρωσης μετατρέπονται σε μηχανισμούς προπαγάνδας. Όμως όταν ξεσπάσει κρίση, η εσωτερική αποσύνθεση δεν μπορεί πια να κρυφτεί. Τα πραγματικά δεδομένα αποκρύπτονται, οι λανθασμένες αποφάσεις πολλαπλασιάζονται. Είτε πρόκειται για την εθνική ασφάλεια, είτε για την οικονομία, είτε για την υγειονομική περίθαλψη, αυτό που μένει είναι ένας κενός, αποσαθρωμένος σκελετός.

Και αυτό δεν αφορά μόνο το Ιράν.

Παράλληλη Πορεία στην Τουρκία

Η Τουρκία βαδίζει σε παρόμοιο μονοπάτι. Οι εκκαθαρίσεις μετά την 15η Ιουλίου, με πρόσχημα τη δημιουργία ενός «εσωτερικού εχθρού», διέλυσαν την θεσμική μνήμη. Από τον στρατό μέχρι τη δικαιοσύνη, από τα πανεπιστήμια μέχρι τη δημόσια διοίκηση, η πίστη αντικατέστησε την ικανότητα. Όπως και στο Ιράν, η αλήθεια θάβεται, οι οικονομικές κρίσεις παρουσιάζονται ως επιτυχίες και η διπλωματική απομόνωση προβάλλεται ως «υπερήφανη στάση».

Τι Δείχνουν οι Παγκόσμιοι Δείκτες;

Για να καταλάβουμε πού βρίσκονται το Ιράν και η Τουρκία, πρέπει να κοιτάξουμε πέρα από το συναίσθημα — στα νούμερα και τα δεδομένα.

Στον Δείκτη Κράτους Δικαίου του World Justice Project για το 2023, η Τουρκία κατατάχθηκε 117η σε σύνολο 142 χωρών, ενώ το Ιράν 137ο. Οι δείκτες αυτοί καταδεικνύουν σοβαρές ελλείψεις στην ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης, στην καταπολέμηση της διαφθοράς, στα θεμελιώδη δικαιώματα και στη λογοδοσία. Στις δύο χώρες, οι νόμοι λυγίζουν για να εξυπηρετήσουν πρόσωπα, ενώ η δικαιοσύνη υποτάσσεται στην πολιτική εξουσία.

Στον Δείκτη Ελευθερίας του Τύπου 2024 των Ρεπόρτερ Χωρίς Σύνορα (RSF), η Τουρκία κατατάσσεται 158η από 180 χώρες, ενώ το Ιράν 176ο. Η δημοσιογραφία θεωρείται απειλή για το καθεστώς. Δημοσιογράφοι φυλακίζονται, μέσα ενημέρωσης κλείνουν ή μετατρέπονται σε φερέφωνα της κυβέρνησης. Η πρόσβαση στην πληροφορία εμποδίζεται συστηματικά.

Ο Δείκτης Αντίληψης της Διαφθοράς (Transparency International 2023) δείχνει παρόμοια εικόνα: η Τουρκία βρίσκεται στη θέση 115, το Ιράν στη 149. Η κατάχρηση δημόσιων πόρων, η αδιαφάνεια και η απουσία λογοδοσίας είναι ενδημικές. Το Κοινοβούλιο και η Δικαιοσύνη έχουν πάψει να ελέγχουν την εκτελεστική εξουσία. Η διαφθορά έχει ουσιαστικά θεσμοποιηθεί. Όταν καταρρέει το κράτος δικαίου, η μαφιόζικη διακυβέρνηση γίνεται αναπόφευκτη.

Σύμφωνα με τον Δείκτη Παγκόσμιου Οργανωμένου Εγκλήματος (Global Initiative 2023), η Τουρκία κατατάσσεται στις πρώτες θέσεις στην Ευρώπη και 25η παγκοσμίως. Το Ιράν είναι 10ο παγκοσμίως.

Οι δείκτες αυτοί δείχνουν ότι τα αυταρχικά καθεστώτα δεν αφαιρούν μόνο ελευθερίες — θέτουν σε κίνδυνο και τη δημόσια ασφάλεια. Οι μαφίες διαπλέκονται με την εξουσία, ενώ οι θεσμοί δικαιοσύνης και αστυνόμευσης μετατρέπονται σε αδρανείς θεατές της σήψης.

Κοινές Παθολογίες που Οδηγούν στην Καταστροφή

Για χρόνια, το ιρανικό καθεστώς ζητούσε από τον λαό υπομονή, με το επιχείρημα «είμαστε υπό πολιορκία». Ο μύθος των ξένων εχθρών κάλυπτε τα εσωτερικά προβλήματα. Το ίδιο και στην Τουρκία: η αντιδυτική ρητορική καλύπτει τη διαφθορά και την ανικανότητα. Και στις δύο χώρες, ο βραχυπρόθεσμος λαϊκισμός προτιμάται έναντι της μακροπρόθεσμης ανάπτυξης. Τεράστια κονδύλια προπαγάνδας διατίθενται για να αλλοιώσουν την κοινή γνώμη.

Όμως η πραγματικότητα —πληθωρισμός, διαφθορά, κατάρρευση θεσμών— σκίζει το προσωπείο της προπαγάνδας.

Οι πρόσφατες διαδηλώσεις για τη μαντίλα στο Ιράν δείχνουν πόσο βαθιά έχει διαβρωθεί η εμπιστοσύνη στον κρατικό μηχανισμό. Στην Τουρκία, οι νέοι χάνουν την ελπίδα και η φυγή εγκεφάλων έχει φτάσει σε ιστορικά υψηλά. Οι υποτιθέμενες «νίκες» του 50% στις εκλογές απλώς αποκρύπτουν την καταπιεσμένη οργή του υπόλοιπου μισού της κοινωνίας.

Η Αλήθεια Θα Μιλήσει

Επί χρόνια, το ιρανικό καθεστώς επέζησε χάρη στη διαχείριση εντυπώσεων. Αλλά τώρα, οι χάρτινοι πύργοι καταρρέουν. Αν η Τουρκία θέλει να αποφύγει την ίδια μοίρα, πρέπει να αντικρίσει κατάματα την πραγματικότητα, πριν να είναι αργά.

Ανοχή στην κριτική, σεβασμός στους θεσμούς, διαφάνεια — χωρίς αυτές τις τρεις θεμελιώδεις αρχές, καμία άμυνα δεν θα λειτουργήσει, καμία οικονομία δεν θα αναπτυχθεί, καμία κοινωνία δεν θα γνωρίσει ειρήνη. Η διαχείριση της εικόνας έχει ημερομηνία λήξης — και η αλήθεια τελικά θα χτυπήσει την πόρτα. Και τότε, δεν θα είναι μόνο οι ηγέτες· θα είναι ολόκληρη η κοινωνία που θα κινδυνεύει να καταπλακωθεί κάτω από τα ερείπια ενός σάπιου συστήματος.

politurco.com

Κείμενο: Όμηρος Ταχμαζίδης *

Μία από τις χαρακτηριστικές “πλαστικές λέξεις” (Uwe Poerksen) της ιδεολογικής ιδιολέκτου των ακροαριστερών ομάδων, αλλά και ευρύτατων τμημάτων του αποσυντιθέμενου ΣΥΡΙΖΑ είναι οι λέξεις “σύστημα” και “αντισυστημικότητα” και τα διάφορα παράγωγά τους. Προ ημερών δέχτηκα και προσωπικώς την “μομφή” του “συστημικού” και γέλασα πικρόχολα…

Το δίπολο “συστημικό”- “αντισυστημικό” συγκροτεί το κύριο αντιπολιτικό αναλυτικό εργαλείο στον μανιχαϊκό τρόπο σκέψης του “αντισυστημισμού”. Μία από τις βασικές ιδιότητες των “πλαστικών λέξεων” είναι η “ικανότητα” τους να δημιουργούν συναίνεση. Έναν πλασματικό κοινό παρονομαστή ο οποίος “συγχωνεύει” στο περιεχόμενό του τα πιο αντιφατικά στοιχεία μιας δεδομένης κατάστασης. Στην βάση τούτου του κοινού παρονομαστή κρίνονται οι πράξεις των πάντων από την σκοπιά της “πλαστικής λέξεως”, άλλως “συνδηλωτικού στερεοτύπου”.

Οι “πλαστικές λέξεις” “συστημικότητα” και “αντισυστημικότητα” διαμορφώνουν την καρλσμιτιανού τύπου διάταξη “εχθρού-φίλου” η οποία καθορίζει σκέψη και πράξη των ακροαριστερών ομάδων. Αλλά ήδη από την περίοδο του Μεσοπολέμου ο Ολλανδός Γιόχαν Χουιζίνγκα προσδιόριζε στο πλαίσιο της εργασίας του για το παιχνίδι, “Homo ludens”, ελληνικά μεταφρασμένη ως “Ο άνθρωπος και το παιχνίδι”, την διάκριση Freund-Feind, “φίλου-εχθρού”, “φίλου-αντίμαχου” ως κεφαλαιώδη πλάνη.

Τελικώς ο Ολλανδός επιστήμονας εξοντώθηκε από τους Ναζί κατά την διάρκεια της γερμανικής κατοχής στην Ολλανδία, ενώ ο Κάρλ Σμιτ απέφυγε τα χειρότερα με την δίχρονη απομόνωσή του από τους δυτικούς συμμάχους (“Ex captivitate salus: Αναμνήσεις από την περίοδο 1945-1947”, στα γερμανικά και σε αγγλική και γαλλική μετάφραση), δεν κατηγορήθηκε τυπικά ποτέ για την ενεργή εμπλοκή του στην ναζιστική δικτατορία, επέζησε για να συνεχίσει το επιστημονικό θεωρητικό έργο του, φέρνοντας, μεταξύ άλλων, αρχικώς στο προσκήνιο στοιχεία του ρωμαιοκαθολικισμού και του αντικομμουνισμού του την εποχή του Ψυχρού Πολέμου και την έννοια του παρτιζάνου (αντάρτη) την περίοδο της ανόδου των απελευθερωτικών κινημάτων, ανοίγοντας μια μελλοντική πόρτα επικοινωνίας με διάφορες πτυχές της “αριστερής” θεωρίας.

Το γεγονός ότι στην τρέχουσα γλώσσα της ελληνικής “αντισυστημικής” Αριστεράς απαντάμε φρασεολογία από τις διαχρονικές καρλσμιτιανές θεωρήσεις, ακόμη και από την “αποκαλυπτική” ρητορεία του “κατέχοντος” (“ο κατέχων” και “το κατέχον” προέρχονται από την δεύτερη επιστολή του αποστόλου Παύλου Προς Θεσσαλονικείς και είναι μια σπαζοκεφαλιά για θεολόγους και πολιτικούς επιστήμονες)  δεν οφείλεται μόνο στο σύνηθες ασυστηματοποίητο τσαλαβούτημα και στις πρακτικές “μαστορέματος” αυτών των ομάδων, αλλά και σε μια ασυναίσθητη έλξη και γοητεία της απλουστευτικής διάταξης “φίλος-εχθρός”. Όταν διαβάζει κανείς περί “καρδιάς του κτήνους” σε αναλύσεις για τον χαρακτήρα του ιμπεριαλιστικού αμερικανικού καπιταλιστικού κέντρου και έρχεται αντιμέτωπος με ένα είδος επαναστατικής ρoμαντικής και συγκαλυμμένης θεολογικής φρασεολογίας, αντιλαμβάνεται ότι η σκέψη του Καρλ Σμιτ δηλώνει παρούσα στον λόγο της ακροαριστερής επαναστατικότητας. Θα πρέπει να θεωρηθεί ως δεδομένο ότι αυτό συντελείται μέσα από ποικίλες διαδρομές, συχνότατα αντιφατικές μεταξύ τους.

Τούτη η ακατέργαστη ύλη εκλεπτυσμένης και συνεκτικώς επεξεργασμένης με διανοητική δεινότητα – ο Καρλ Σμιτ υπήρξε ικανότητος διανοητής της ισχύος και της ανάλυσής της –  φασιστικής και παραφασιστικής σκέψης θολώνει διαρκώς το βλέμμα του ανατρεπτικού αριστερισμού, εργατοκεντρικού ή οικοκεντρικού χαρακτήρα, για την πολιτική και κοινωνική καθημερινότητα απομακρύνοντας τους θιασώτες της από την “διαλεκτική του συγκεκριμένου” (Κάρελ Κόσικ) προς την μεταφυσική ενός επαναστατικού επέκεινα. Πρόκειται για την γνωστή διαδικασία εκκοσμικευμένων θεολογικών στοιχείων σκέψης υπό τον μανδύα του επαναστατικού ή ανατρεπτικού “αντισυστημισμού”.

Επειδή ωστόσο κάθε αποφυγή των υπαρκτών κοινωνικών διατάξεων προσκρούει στην ίδια την πραγματικότητα, ο κοινωνικός και πολιτικός λόγος της επαναστατικής secularizatio, δεν είναι μόνο αντιφατικός, αλλά διακρίνεται και για την υποκρισία του.

Η υποκρισία του “αντισυστημικού” πράττειν είναι διττή: αρχικώς εμφανίζεται ως μεταφυσική υποκρισία, ο φορέας της δηλαδή εκδηλώνεται ως “απόστολος” μιας ιδέας η οποία αντλεί την ισχύ της από την ακαταμάχητη ηθική υπεροχή της (“το συλλογικό ηθικό πλεονέκτημα”) και από την πεποίθηση (“πίστη”) ότι η ιστορία ως fluxus metaphisicus (“μεταφυσική ροή”) (K.Th.R. Lessing – άλλο ένα θύμα της ναζιστικής τρομοκρατίας) θα εκβάλλει “νομοτελειακώς” στην εμπραγμάτωση αυτής τούτης της ιδέας. Ξεκάθαρη διανοητική παγίδευση στο τελεολογικό αδιέξοδο και στην ιδεολογική τύφλωση!

Στο πεδίο της πραγματικής ζωής, τούτο το σφαγείο των αντιθέσεων και βουλήσεων, ο (κυρίως μικροαστός) αυτοαναγορευμένος επαναστάτης-εμπροσθοφυλακή της “ιδέας” και της ηθικής της αποδεικνύεται ταχυδακτυλουργός της υποκρισίας. Πρώτο θύμα εξαπάτησης ο εαυτός του, ο οποίος εγκαταλείπει “αυθυπαιτίως” την χρήση του λογικού του και των κρίσεών του (Immanuel Kant) προς χάριν της βεβαιότητας της “ιδέας”. Έτσι ο κόσμος χωρίζεται αντιδιαλεκτικά στα δύο: “εμείς” και οι “άλλοι”. Ωστόσο και το πρώτο και το δεύτερο είναι κατασκευές και δεν αντιστοιχούν σε πραγματικότητες, όπως π.χ. η περίφημη διαλεκτική συζυγία “αφέντη-δούλου”.

Στην online έκδοση της “Εφημερίδας των Συντακτών” (Τρίτη 17 Ιουνίου 2025) – το εφημεριδογραφικό καταφύγιο των δύο τύπων υποκρισίας που περιγράψαμε προηγουμένως – αναρτήθηκε μια πληρωμένη (;) προπαγανδιστική δημοσίευση της αμερικανικής εταιρίας Coca Cola και της ελληνικής υπεργολαβίας της “Τρία Έψιλον”, όπου εκθειάζεται η θετική συμβολή της πολυεθνικής στην ελληνική εθνική οικονομία.

Η διαλεκτική των αντιφάσεων κτύπησε την πόρτα του “αντισυστημισμού”. “Η κριτική του κυνικού λόγου” (Peter Sloderdijk) πριν τέσσερις δεκαετίες διερωτάτο λατινιστί “olet” ή “non olet”. Βρομάει ή δεν βρομάει το χρήμα που προέρχεται από τους δημόσιους απόπατους;

Η υπέροχη ηθική της ηθικής υπεροχής σηκώνει για άλλη μια φορά τα χέρια ψηλά; Όχι. Η υποκρισία είναι ένας ανεξάντλητος κοινωνικός χώρος από όπου αντλεί ενέργεια η κοινωνική κινητικότητα. Και η προφασιζόμενη ηθική υπεροχή δεν είναι τίποτε άλλο από μια μάσκα στο παιχνίδι της κοινωνικής αναγνώρισης. Ο “αντισυστημισμός” δεν είναι τίποτε περισσότερο από μια κοινωνική προσωπίδα – μια μάσκα. Και η κριτική στο ιδεολόγημα του “αντισυστημισμού” προκύπτει  στην κριτική γραμμή του Καρλ Μαρξ – από αυτόν προέρχεται και η χαρακτηριστική έκφραση “κριτική της κριτικής κριτικής” (Kritik der kritischen Kritik) – ως διαδικασία ξεμασκαρέματος (Demaskierung).

Βλέπω τους υποκριτές της “αντισυστημικής” εφημεριδογραφίας και της κομματοκρατίας της ανατροπής των πάντων να σηκώνουν και πάλι επιδεικτικά τον δείκτη του χεριού και να προσπαθούν να “δασκαλέψουν” και να απειλήσουν: και ποιος είσαι εσύ; – ο υποκριτής είναι ο μάστορας του ad hominem επιχειρήματος…

Υ.Γ.: Η Coca Cola είναι “σχολείο”. Προσωπικώς έχω μάθει  πάμπολλα χρήσιμα πολιτικώς και κοινωνικώς από την πολυετή ενεργή εμπλοκή μου στις εργοδοτο-εργατικές συνδικαλιστικές αντιπαραθέσεις και τις απεργιακές συγκρούσεις με τον πολυεθνικό κολοσσό. Η επιλογή εκ μέρους της συγκεκριμένης εταιρίας της “Εφημερίδας των συντακτών” για την προαναφερθείσα ανάρτηση διόλου τυχαία δεν είναι. Το περίφημο “σύστημα Coca Cola”, έτσι αυτοπροσδιορίζεται η πολυεθνική, σε τι αποσκοπεί με την βελούδινη εξαγορά – ο “κόσμιος” όρος θα ήταν με δημοσιογραφικώς αντιδεοντολογικό και παράτυπο τρόπο – της πρόσβασης στο “αντισυστημικό” κοινό της συγκεκριμένης αριστερής  εφημερίδας;

Έτσι πηγαίνει το πράγμα μαρξιστικώ τω τρόπω ξεμασκάρεμα στο ξεμασκάρεμα…

*Ο Όμηρος Ταχμαζίδης σπούδασε φιλοσοφία και ιστορία στο πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης (Γερμανία) από όπου απέκτησε και τον τίτλο του Magister Artium με την εργασία του, στο τμήμα φιλοσοφίας και υπό την εποπτεία του φιλοσόφου Reiner Wiehl, “Η έννοια του χρόνου στην φιλοσοφία του F.W.J. Schelling”. Ζει στην Θεσσαλονίκη.  Ασχολήθηκε επαγγελματικά ως “κειμενεργάτης” με την δημοσιογραφία, τις μεταφράσεις φιλοσοφικών κειμένων, ως τεχνικός σύμβουλος εργατικών συνδικαλιστικών φορέων, αρθρογραφεί σε εφημερίδες και περιοδικά, “δικτυογραφεί” και διατηρεί στο facebook την σελίδα κριτικής βιβλίου “Ομηρικοί λόγοι”.  Από το 2011 πραγματοποιεί την πρώτη εκδοχή ελληνικού café Philo σε διάφορα καφέ της Θεσσαλονίκης υπό τον τίτλο “Φιλοσοφικές νυκτηγορίες” με επίκεντρο θέματα από την σύγχρονη φιλοσοφία.

Source: Hellas Journal

People enjoy the sun and the sea at Karathona beach in Nafplio, Thursday, May 13, 2021. APE-MPE / APE-MPE / BOUGIOTIS EVANGELOS

🇬🇧 English

Since the phenomenon has gone too far, we will start translating the tragic situation on Greek beaches into various languages, in the hope that a foreign Member of the European Parliament might raise the issue in the European Parliament and denounce the political regime of the country for the policies it follows.

The image is almost laughable: dozens of empty sunbeds, and we discreetly leave our towels at the edge, in the front row. Naively believing that at the fringes of nowhere, luxury rules don’t apply.

Saturday noon, Ofrynio Beach.
A half-empty, soulless beach bar, one more business popping up like mushrooms across the country, trying to “sell” the Greek sea at Swiss prices.

Then the waitress comes. Polite, but with a look that had already answered before we asked:
– “For the front row, the minimum consumption is €100,” she said casually, as if talking about the weather.
I ask if that means €50 per sunbed. The answer: “Yes.”

We are not talking about some cosmopolitan destination. Not a festival or a Caribbean view.
This is Ofrynio – a simple access point to the sea, a natural good that some have long decided belongs to them.

I explain politely:
– “We came to swim, not to consume all your club sandwiches.”
The response, expected:
– “Sorry, that’s the shop’s policy.”

The shop’s policy, the state’s failure
The issue isn’t the waitress. It’s the Greek state – locally and centrally – leaving lawlessness unchecked at the heart of public beaches. Where the sand should belong to all, it’s now “exploited” under the pretense of development.

How can charging €100 just to lay your towel by the waves be considered “tourism service”?

This isn’t just absurdity. It’s social injustice.
What happened in Ofrynio isn’t an isolated incident. It’s part of a mentality that views beaches as business assets rather than a breath of freedom for ordinary people.

Access to the sea should not depend on how many club sandwiches you consume.
Human dignity cannot have a price tag.
Tourist Greece must not become exclusionary Greece.
Otherwise, soon nothing will belong to us – not even the sand beneath our feet.

🇫🇷 Français

Des transats à 100 euros et la mer pour quelques-uns – La plage d’Ofrynio, miroir du déclin

Puisque le phénomène a largement dépassé les bornes, nous commencerons à traduire la situation tragique des plages grecques dans plusieurs langues, dans l’espoir qu’un député européen étranger soulève la question au Parlement européen et dénonce le régime politique du pays pour sa politique.

L’image frôle le ridicule : des dizaines de transats vides, et nous, posant nos serviettes discrètement au bord, en première ligne. En croyant – naïvement – qu’aux marges du néant, les logiques du luxe ne s’appliquent pas.

Samedi midi, plage d’Ofrynio.
Un beach bar à moitié vide, sans âme ni caractère. Une énième entreprise surgie comme un champignon, tentant de « vendre » la mer grecque à des prix suisses.

Puis vient la serveuse. Polie, mais avec un regard qui avait déjà répondu avant la question :
– « Pour la première ligne, la consommation minimale est de 100 euros », dit-elle naturellement, comme si elle parlait du temps.

Je demande si cela signifie 50 euros par transat. Réponse : « Oui ».

Ce n’est ni une plage cosmopolite, ni un festival, ni une vue caraïbéenne.
C’est Ofrynio – un simple accès à la mer, un bien commun que certains ont décidé de s’approprier.

Je lui explique calmement :
– « Nous sommes venus pour nager, pas pour manger tous vos clubs sandwichs ».
Réponse attendue :
– « Désolée, c’est la politique de l’établissement ».

La politique du lieu, l’échec de l’État
Le problème n’est pas la serveuse. C’est l’État grec – localement et nationalement – qui laisse l’arbitraire prospérer au cœur des plages publiques. Là où le sable devrait appartenir à tous, il est désormais « exploité » au nom du développement.

Faire payer 100 euros juste pour poser sa serviette près de la mer peut-il être considéré comme une “prestation touristique” ?

Ce n’est pas juste de l’absurdité. C’est une injustice sociale.
Ce qui s’est passé à Ofrynio n’est pas un cas isolé. C’est le symptôme d’une mentalité qui transforme les plages en “actifs commerciaux” au lieu de les laisser comme espaces de liberté.

L’accès à la mer ne peut dépendre de la consommation.
La dignité humaine ne se monnaye pas.
La Grèce touristique ne doit pas devenir la Grèce de l’exclusion.
Sinon, il ne nous restera plus rien – pas même le sable sous nos pieds.

🇮🇹 Italiano

Lettini a 100 euro e il mare per pochi – La spiaggia di Ofrynio come specchio del declino

Poiché il fenomeno è ormai fuori controllo, inizieremo a tradurre in diverse lingue la tragica situazione delle spiagge greche, nella speranza che qualche eurodeputato straniero sollevi la questione al Parlamento europeo e denunci il regime politico del paese per le politiche che sta attuando.

L’immagine è quasi grottesca: decine di lettini vuoti, e noi che posiamo discretamente gli asciugamani sulla prima fila, credendo – ingenuamente – che ai margini del nulla non valgano le logiche del lusso.

Sabato a mezzogiorno, spiaggia di Ofrynio.
Un beach bar mezzo vuoto, senza carattere, anonimo. L’ennesimo locale spuntato come un fungo, che prova a “vendere” il mare greco a prezzi… svizzeri.

Poi arriva la cameriera. Gentile, ma con uno sguardo che aveva già risposto prima ancora della domanda:
– «Per la prima fila, il consumo minimo è 100 euro», dice con naturalezza, come se parlasse del meteo.

Chiedo se significa 50 euro a lettino. La risposta: «Sì».

Non siamo su una spiaggia esclusiva, né in un festival caraibico.
Parliamo di Ofrynio – un semplice accesso al mare, un bene naturale che alcuni da tempo considerano proprietà privata.

Le spiego cortesemente:
– «Siamo venuti per nuotare, non per mangiare tutti i club sandwich».
Risposta attesa:
– «Mi dispiace, questa è la politica del locale».

La politica del locale, il fallimento dello Stato
Il problema non è la cameriera. È lo Stato greco – a tutti i livelli – che lascia dilagare l’arbitrarietà sulle spiagge pubbliche. Lì dove la sabbia doveva essere di tutti, ora viene “sfruttata” in nome dello sviluppo.

Come si può definire “servizio turistico” l’imposizione di 100 euro solo per stendere un asciugamano vicino al mare?

Non è solo assurdo. È un’ingiustizia sociale.
Ciò che è successo a Ofrynio non è un caso isolato. È il sintomo di una mentalità che trasforma le spiagge in “asset aziendali”, togliendole al cittadino comune.

L’accesso al mare non può dipendere dal consumo.
La dignità del visitatore non si può quantificare.
La Grecia turistica non deve diventare una Grecia dell’esclusione.
Altrimenti, non ci resterà nulla – nemmeno la sabbia sotto i nostri piedi.

🇩🇪 Deutsch

100-Euro-Liegestühle und das Meer für wenige – Der Strand von Ofrynio als Spiegel des Verfalls

Da das Phänomen überhandnimmt, werden wir beginnen, die tragische Situation an den griechischen Stränden in verschiedene Sprachen zu übersetzen – in der Hoffnung, dass ein ausländischer EU-Abgeordneter das Thema im Europäischen Parlament zur Sprache bringt und das politische Regime des Landes wegen seiner Politik anprangert.

Das Bild wirkt fast lächerlich: Dutzende leere Liegestühle, wir legen unsere Handtücher diskret in die erste Reihe, im naiven Glauben, dass am Rand des Nichts die Regeln des Luxus nicht gelten.

Samstagmittag, Strand von Ofrynio.
Eine halbleere, seelenlose Strandbar, eine weitere von vielen, die wie Pilze aus dem Boden schießen und versuchen, das griechische Meer zu Schweizer Preisen zu „verkaufen“.

Dann kommt die Kellnerin. Höflich, aber ihr Blick hatte längst geantwortet:
– „In der ersten Reihe beträgt der Mindestverzehr 100 Euro“, sagt sie, als wäre es das Normalste der Welt.

Ich frage, ob das 50 Euro pro Liege bedeutet. Die Antwort: „Ja“.

Es handelt sich hier nicht um einen exklusiven Strand oder ein Festival mit Karibikblick.
Es ist Ofrynio – ein einfacher Zugang zum Meer, ein Naturgut, das sich manche angeeignet haben.

Ich erkläre freundlich:
– „Wir sind zum Schwimmen hier, nicht um Club-Sandwiches zu essen.“
Die Antwort wie erwartet:
– „Tut mir leid, das ist die Politik unseres Hauses.“

Die Politik des Lokals, das Versagen des Staates
Das Problem ist nicht die Kellnerin, sondern der griechische Staat – auf kommunaler und nationaler Ebene – der die Willkür an öffentlichen Stränden toleriert. Dort, wo der Sand allen gehören sollte, wird er heute „verwertet“ im Namen der Entwicklung.

Wie kann man es als „touristische Dienstleistung“ bezeichnen, 100 Euro zu verlangen, nur um sein Handtuch am Wasser abzulegen?

Das ist nicht nur absurd. Es ist soziale Ungerechtigkeit.
Was in Ofrynio passiert ist, ist kein Einzelfall. Es ist Symptom einer Mentalität, die Strände als „Geschäftsgüter“ sieht statt als Freiraum für den Bürger.

Der Zugang zum Meer darf nicht vom Konsum abhängen.
Menschenwürde hat keinen Preis.
Das touristische Griechenland darf kein Griechenland des Ausschlusses werden.
Sonst bleibt uns nichts – nicht einmal der Sand unter unseren Füßen.

🇪🇸 Español

Hamacas a 100 euros y el mar para unos pocos – La playa de Ofrynio como espejo del declive

Dado que el fenómeno se ha salido de control, empezaremos a traducir la trágica situación de las playas griegas a varios idiomas, con la esperanza de que algún eurodiputado extranjero lleve el tema al Parlamento Europeo y denuncie el régimen político del país por las políticas que aplica.

La imagen roza lo ridículo: decenas de hamacas vacías, y nosotros dejando nuestras toallas discretamente en la primera fila, creyendo – ingenuamente – que en los márgenes del vacío no rigen las lógicas del lujo.

Mediodía del sábado, playa de Ofrynio.
Un chiringuito medio vacío, sin alma, sin personalidad. Otro negocio más, como los que brotan por todas partes, intentando “vender” el mar griego a precios… suizos.

Entonces llega la camarera. Amable, pero con una mirada que ya había respondido antes de preguntar:
– «En primera fila, el consumo mínimo es de 100 euros», dice como si hablara del tiempo.

Pregunto si eso significa 50 euros por hamaca. Respuesta: «Sí».

No se trata de una playa exclusiva ni de un festival ni de vistas caribeñas.
Es Ofrynio – un simple acceso al mar, un bien natural que algunos decidieron que les pertenece.

Le explico con cortesía:
– «Venimos a nadar, no a consumir todos los sándwiches del local».
Respuesta esperada:
– «Lo siento, esa es la política del establecimiento».

La política del local, el fracaso del Estado
El problema no es la camarera. Es el Estado griego – a nivel local y nacional – que permite la arbitrariedad en el corazón de las playas. Donde la arena debía ser de todos, ahora se “explota” bajo el pretexto del desarrollo.

¿Desde cuándo cobrar 100 euros por poner una toalla junto al mar es un “servicio turístico”?

No es solo absurdo. Es una injusticia social.
Lo que ocurrió en Ofrynio no es un caso aislado. Es el síntoma de una mentalidad que convierte las playas en “activos comerciales”, en vez de ser lugares de respiro para la ciudadanía.

El acceso al mar no puede depender del consumo.
La dignidad del visitante no se puede valorar en euros.
La Grecia del turismo no debe convertirse en una Grecia de exclusión.
De lo contrario, no quedará nada nuestro – ni siquiera la arena bajo nuestros pies.