Οι σχέσεις Μόσχας – Μπακού, αν και διακρίνονται από πλήρη «ισορροπία» και «συνεννόηση», σε σημείο που ως γνωστόν πολλοί έχουν καταγγείλει τη Ρωσία ότι «πούλησε» την Αρμενία, το τελευταίο διάστημα έχουν επιδεινωθεί. Εσχάτως, μάλιστα, οι δύο χώρες βρίσκονται – επικοινωνιακά – στα μαχαίρια.
Αφορμή πρόσφατα στάθηκε αστυνομική επιχείρηση εντός της Ρωσίας για την εξάρθωση οργάνωσης του υποκόσμου, κατά την οποία σκοτώθηκαν και Αζέροι. Αυτό έγινε αιτία να εκδηλωθεί στο Αζερμπαϊτζάν μια πρωτοφανής αντιρωσική εκστρατεία. Ως «απάντηση» (!), η Αστυνομία του Αζερμπαϊτζάν συνέλαβε Ρώσους που βρίσκονταν στο Μπακού, μεταξύ των οποίων ειδικούς στην Πληροφορική. Μάλιστα, τους εμφάνισαν on camera και με χειροπέδες. Κάποιοι από αυτούς εμφανώς έφεραν σημάδια ξυλοδαρμού. Ηταν εμφανές ότι επρόκειτο για την επικοινωνιακή «απάντηση» του Μπακού. Στην προκειμένη, όμως, συνέλαβαν αθώους, σε αντίθεση με τη ρωσική Αστυνομία που έκανε επιχείρηση κατά του οργανωμένου εγκλήματος. Η Ρωσία προέβη σε έντονο διπλωματικό διάβημα διαμαρτυρίας προς το Αζερμπαϊτζάν.
Το φιλόδοξο Μπακού
Τα τελευταία χρόνια έχουν σημειωθεί και άλλα γεγονότα που επιδείνωσαν την ατμόσφαιρα μεταξύ των δύο χωρών. Οπως ένα «κατά λάθος», όπως αναφέρει η ρωσική πλευρά, αντιαεροπορικό πλήγμα σε πολιτικό αεροσκάφος που εκτελούσε πτήση από το Αζερμπαϊτζάν στη Ρωσία. Γι’ αυτό η Μόσχα ζήτησε «συγγνώμη». Επίσης, μια ακόμη «λάθος» πτώση ρωσικού πυραύλου στην περιοχή, λόγω του πολέμου στην Ουκρανία.
Η «απάντηση» του Μπακού στη Μόσχα. Συλλήψεις και ξυλοδαρμοί Ρώσων που βρίσκονταν στο Αζερμπαϊτζάν. Μεταξύ αυτών, ειδικών στην Πληροφορική (!).
Ολα αυτά, βέβαια, χάρις στις διαχρονικά – θεωρούμενες – στενές σχέσεις του Ρώσου και του Αζέρου προέδρων, Πούτιν και Αλίεφ, αλλά και στο πανίσχυρο – επιχειρηματικό, πολιτικό – αζερικό λόμπι στη Ρωσία, όπου άλλωστε διαβιεί τεράστιο κομμάτι της αζερικής Διασποράς, θα μπορούσαν σχετικά εύκολα να διευθετηθούν. Παρά ταύτα, το κλίμα που τώρα καλλιεργείται επικοινωνιακά στο Αζερμπαϊτζάν κατά της Ρωσίας δεν έχει προηγούμενο. Κάτι που προβληματίζει εντονότατα τη Μόσχα, όπως άλλωστε φαίνεται από τους σχολιασμούς Ρώσων δημοσιογράφων.
«Το Αζερμπαϊτζάν εδώ και καιρό αισθάνεται ως περιφερειακή δύναμη. Η νίκες στο Καραμπάχ, η αύξηση της στρατιωτικής ισχύος του, η υποστήριξή του από την Τουρκία, όλα αυτά ενισχύουν τις φιλοδοξίες του. Οι σχέσεις με τη Μόσχα είναι τυπικά θερμές, αλλά στην πράξη ολοένα συχνότερα τείνουν προς την ψυχρότητα. Οποιοδήποτε περιστατικό μπορεί να λειτουργήσει ως πυροκροτητής», αναφέρει μερίδα των ρωσικών ΜΜΕ.
Ο ρόλος του Αζερμπαϊτζάν στον πόλεμο Ισραήλ – Ιράν
Σε αυτό το σκηνικό, πρέπει να προστεθούν και οι επιφυλάξεις της ρωσικής πλευράς ως προς τον «αμφιλεγόμενο» ρόλο που φέρεται να παίζει το Μπακού στον πόλεμο Ισραήλ – Ιράν. Μπορεί το καθεστώς Αλίεφ να φημίζεται για τις σχέσεις του με την Αγκυρα, οι οποίες φτάνουν στο σημείο να προσβάλλει συχνά ανοικτά την Ελλάδα και να κλείνει σαφώς το μάτι στην κατοχή της μισής Κύπρου, αλλά εξίσου στενές σχέσεις έχει κτίσει και με το Τελ Αβίβ. Σε σημείο να θεωρείται το Αζερμπαϊτζάν προκεχωρημένο φυλάκιο του Ισραήλ και κρίσιμη βάση του στον Καύκασο για επιθέσεις στο Ιράν.
Πολλάκις, επίσης, έχει καταγγελθεί το καθεστώς Αλίεφ για «ξέπλυμα» βρώμικου χρήματος στο Ισραήλ, ενώ συστηματικά τροφοδοτεί τη χώρα με ενεργειακούς πόρους. Από τη μεριά του, το Τελ Αβίβ έχει πουλήσει προωθημένο τεχνολογικά οπλισμό στο Αζερμπαϊτζάν. Τόσο η στρατιωτική βοήθεια του Ισραήλ, όσο και της Αγκυρας, προς το Μπακού, συνέβαλαν στις νίκες του κατά της Αρμενίας.
Να σημειωθεί πως μερίδα του ρωσικού Τύπου ισχυρίζεται πως το Αζερμπαϊτζάν χρησιμοποιήθηκε πρόσφατα από το Ισραήλ για τις επιθέσεις του στο Ιράν. Εμφανίστηκαν, μάλιστα, φωτογραφίες από τα παράλια του Ιράν, στην Κασπία, όπου «ξεβράστηκε» στην ακτή δεξαμενή καυσίμων αεροσκάφους, η οποία αποδίδεται σε ισραηλινό μαχητικό. Κάτι, πάντως, που δεν έχει διασταυρωθεί έως τώρα.
Υποτροπή
Για το θέμα της νέας κόντρας Μόσχας – Μπακού ενδιαφέρον παρουσιάζει πρόσφατο δημοσίευμα του Κώστα Ράπτη στον ιστότοπο, capital.gr. Ειδικότερα, σημειώνει: «Το τελευταίο διάστημα οι σχέσεις Ρωσίας και Αζερμπαϊτζάν δοκιμάζονται από πρωτοφανή κρίση – και τα αίτιά της δεν μπορούν να γίνουν αντιληπτά χωρίς αναφορά στα ευρύτερα συμφραζόμενα της Μέσης Ανατολής και του Καυκάσου.
Το υπουργείο Πολιτισμού του Αζερμπαϊτζάν ανακοίνωσε την πλήρη ακύρωση όλων των πολιτιστικών εκδηλώσεων που διοργανώνονται από ρωσικές κρατικές και ιδιωτικές δομές, συμπεριλαμβανομένων συναυλιών, φεστιβάλ, εκθέσεων κ.ο.κ., ενώ περιορισμοί άρχισαν να υιοθετούνται στην είσοδο Ρώσων επαγγελματιών της ενημέρωσης.
Επιπλέον, το Αζερμπαϊτζάν αρνήθηκε να φιλοξενήσει τον Ρώσο αντιπρόεδρο της κυβέρνησης Αλεξέι Οβερτσούκ, ενώ η επίσκεψη της αζερικής κοινοβουλευτικής αντιπροσωπείας στη Μόσχα για την 23η σύνοδο διακοινοβουλευτικής συνεργασίας Ρωσίας – Αρμενίας – Αζερμπαϊτζάν ακυρώθηκε επίσης. Το υπουργείο Εξωτερικών του Αζερμπαϊτζάν ξέσπασε ακόμη και σε κατάρες κατά της Ρωσικής Ομοσπονδίας, ενώ τα αζερικά μέσα ενημέρωσης εξαπολύουν μύδρους κατά της Ρωσίας, την οποία χαρακτηρίζουν «φυλακή των εθνών». Ο λόγος είναι ότι η αζερική πλευρά χαρακτηρίζει ως «συστηματική βία» κατά των Αζέρων που ζουν στην ρωσική επικράτεια.
Το γεγονός που κλιμάκωσε την ένταση ήταν η αστυνομική επιχείρηση στο Εκατερίνμπουργκ των Ουραλίων όπου πέντε Αζέροι έχασαν τη ζωή τους και δεκάδες άλλοι συνελήφθησαν, στο πλαίσιο εξάρθρωσης εγκληματικού πυρήνα, σύμφωνα με τις ρωσικές αρχές, ο οποίος επί χρόνια εκτελούσε «συμβόλαια θανάτου» στην περιφέρεια του Σβερντλόφσκ.
Ο διάσημος Αζέρος δημοσιογράφος και ακτιβιστής Αφγκάν Μουχτάρλι έγραψε χαρακτηριστικά: «Πέντε συμπατριώτες μας σκοτώθηκαν, αλλά η ρωσική πρεσβεία δεν κάηκε. Έθνη που σέβονται τον εαυτό τους δεν θα είχαν αφήσει πέτρα στην άκρη σε αυτήν την πρεσβεία».
Είναι προφανές ότι οι ομαλές σχέσεις που είχαν διατηρήσει καθ’ όλη την μετασοβιετική περίοδο η Ρωσία και το Αζερμπαϊτζάν, καθώς και η «προσωπική φιλία» των προέδρων Πούτιν και Αλίγιεφ, αποτελεί παρελθόν.
Σχέδιο;
Αναλυτές υποστηρίζουν πάντως ότι το Μπακού σχεδίαζε από καιρό να συγκρουστεί με τη Μόσχα, απλώς περίμενε την κατάλληλη αφορμή. Είναι πιθανό η κρίση των ημερών να μεταφρασθεί σε στενότερη συνεργασία του Αζερμπαϊτζάν με την Ουκρανία, προς μεγάλη ικανοποίηση των δυτικών δυνάμεων που «φλερτάρουν» την κυβέρνηση Αλίγιεφ.
Το αυταρχικό, κλεπτοκρατικό καθεστώς του Μπακού είχε καταφέρει όλα το προηγούμενο διάστημα να συνεργάζεται τόσο με την Ε.Ε., την οποία τροφοδοτεί με υδρογονάνθρακες, όσο και με τη Ρωσία, η οποία, πολύ χαρακτηριστικά, τήρησε προσεκτική ουδετερότητα κατά τον τρίτο πόλεμο του Ναγκόρνο Καραμπάχ, που κατέληξε στην ανάκτηση της περιοχής από το Αζερμπαϊτζάν και σε εθνοκάθαρση των Αρμενίων κατοίκων της. Ωστόσο, σε μία συγκυρία κατά την οποία η φιλοδυτική κυβέρνηση Πασινιάν στην Δημοκρατία της Αρμενίας δοκιμάζει η ίδια την προσέγγισή της με την Τουρκία του Ταγίπ Ερντογάν και υποβαθμίζει διαρκώς την σχέση της με τη Ρωσία, το Μπακού δεν έχει πλέον ανάγκη να τηρεί πολλές ισορροπίες.
Επιπλέον, παρά τις εντάσεις στις σχέσεις Τουρκίας και Ισραήλ, το Αζερμπαϊτζάν καταφέρνει να έχει εξαιρετικές σχέσεις και με τις δύο αυτές χώρες και μάλιστα φιλοξένησε πρόσφατα συνομιλίες αντιπροσωπειών τους, ώστε να αποτρέψουν τον κίνδυνο αναμέτρησής τους στην Συρία, όπου πλέον έχουν βρεθεί σε άμεση επαφή.
Δεξαμενή καυσίμων αεροσκάφους που αποδίδεται σε ισραηλινό μαχητικό, εκβράστηκε πρόσφατα στις ακτές του Ιράν, στην Κασπία. Η πληροφορία δεν έχει διασταυρωθεί ακόμα
Στην πραγματικότητα, το Αζερμπαϊτζάν αποτελεί δυνάμει «βατήρα» για την αποσταθεροποίηση του Ιράν, όπου κατοικεί ογκώδης αζερική κοινότητα, ίση με το 20% του συνολικού ιρανικού πληθυσμού και μεγαλύτερη σε απόλυτους αριθμούς από τους κατοίκους του ανεξάρτητου Αζερμπαϊτζάν. (Ιστορικά, το όλο Αζερμπαϊτζάν αποτελούσε περσική επαρχία, εξ ου και η κυριαρχία σε αυτό του σιιτικού δόγματος, μέχρι τον 19ο αιώνα, οπότε η Ρωσική Αυτοκρατορία απέσπασε το τμήμα βορείως του ποταμού Αράς).
Μάλιστα Ιρανοί ιθύνοντες υποστηρίζουν ότι το Ισραήλ έχει δημιουργήσει βάσεις drones στο Αζερμπαϊτζάν και το βόρειο Ιράκ, εν αναμονή της ρεβάνς του πρόσφατου Πολέμου των Δώδεκα Ημερών με το Ιράν. Ιστοσελίδες φιλικές προς το αζερικό καθεστώς έχουν πολλαπλασιάσει το τελευταίο διάστημα τις ασυνήθιστα αρνητικές αναφορές στο Ιράν και τον αγιατολάχ Χαμενεϊ προσωπικά.
Η δήλωση του Βλαντίμιρ Πούτιν στο Οικονομικό Φόρουμ της Πετρούπολης ότι «το Ιράν αντιμετωπίζει τους ίδιους αντιπάλους που αντιμετωπίζουμε και εμείς» θα πρέπει να ληφθεί σοβαρά υπόψη στον τρόπο με τον οποίο συναρμόζονται όλες οι παραπάνω εξελίξεις».
-#Constantinople: Ο Μουσταφά Κεμάλ θέλει να παραμείνει ανεξιχνίαστη η δολοφονία. Η εντολή του (Donme) Μουσταφά Κεμάλ προς τον Φεβζί Τσακμάκ: «ΛΙΝΤΣΑΡΙΣΜΑ ΤΟΥ ΣΟΥΛΤΑΝΟΥ». Ο Ατατούρκ έδωσε την εντολή να λιντσάρουν τον Σουλτάνο Βαχεντίν. Η επιστολή του Αρχηγού του Γενικού Επιτελείου της κυβέρνησης της Άγκυρας, Φεβζί Πασά, προς τον Μουσταφά Κεμάλ, στην οποία αναφέρεται ότι ο Σουλτάνος Βαχεντίν μπορεί να δραπετεύσει σε ξένη χώρα, και η εντολή του Μουσταφά Κεμάλ «Λιντσάρετέ τον» στο κάτω μέρος του κειμένου. Οι αλλαγές που έγιναν με κόκκινο μολύβι στο κείμενο είναι γραφικές παραστάσεις του Μουσταφά Κεμάλ. Προεδρικό αρχείο Αριθμός αρχείου: 01013068-13 Περιοδικό Gerçek hayat Έκδοση Οκτωβρίου Τεύχος: 1084.
-#Rum: Μαρτυρία μιας Ρουμ επιζήσασας από την βομβιστική επίθεση αυτοκτονίας στην εκκλησία του Προφητη Ηλία.«Η Εικόνα της Θεοτόκου έπεσε στην πλάτη μου και μπλόκαρε τα θραύσματα, αυτό με προστάτευσε»!!!! Οι Ελληνες του Λεβαντε προστατευονται μονο απο τον θεο, και το YPG στις περιοχες που ελεγχει. Η Ελληνικη εξωτερικη πολιτικη απλα ειναι ανυπαρκτη,ο δε Έλληνας πρεσβης της Συριας ειναι ακουσον, ακουσον, στην Βυρητο… παλι καλα που δεν πηγε στη Καναδα… αυτο ειναι το καταντημα της χωρας μας.
Προσευχηθείτε ( Ο Ιερος Χρυσοστομος μας λέει ευστοχα οτι η προσευχη ειναι τα νευρα της ψυχης!! Εχει τεραστια δυναμη η προσευχη!!) για την Πολεμίστρια του Χριστού, Ναταλί Χούρι. Βρίσκεται αυτή τη στιγμή στη ΜΕΘ και έχει θραύσματα σφηνωμένα στη σπονδυλική της στήλη και η αιμορραγία δεν σταματά, αν και την τελευταια ωρα σα να παει λιγο καλυτερα.Πηγε ο Γεραπετριτης να δει τι κανει? Οχι.. , πηγε ενα ελληνικο καναλι να δει τους τραυματιες? Οχι… .Σύροι Rum Χριστιανοί διαδηλώνουν στη γερμανική πόλη της Κολωνίας κατά της τρομοκρατικής βομβιστικής επίθεσης στην εκκλησία του Προφήτη Ηλία από τρομοκράτες του HTS…τα εδειξε ενα μεγαλο καναλι..? Οχι..
-#Lebanon-Rum: Oι Rum του Λιβανου: 1η ΙΟΥΛΙΟΥ Η ΕΝΑΡΞΗ ΤΟΥ 100ΗΜΕΡΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ ΤΗΣ ΑΧΡΑΦΙΕ Σήμερα, θυμόμαστε τους ήρωές μας που πολέμησαν τον συριακό στρατό των Άσαντ το 1978 μετά από έναν μακρύ πόλεμο, όπου κανείς δεν γλίτωσε, ούτε η Εκκλησία ούτε το Σχολείο… Η σταθερότητα του Λιβάνου έγκειται στην Αχραφίε…Καμία εκκλησία δεν γλίτωσε… κανένα σπίτι δεν γλίτωσε… κανένα σχολείο δεν γλίτωσε… ΤΙΠΟΤΑ δεν γλίτωσε. Η Αχράφιχ βομβαρδιζόταν καθημερινά αδιακρίτως… Αλλά παρά όλα αυτά, τα αγόρια μας πολέμησαν και ΝΙΚΗΣΑΝ. Οι Σύριοι είχαν μεγαλύτερο πλεονέκτημα, καλύτερα όπλα και μεγαλύτερο αριθμό. Αλλά είχαμε τον ΘΕΟ με το μέρος μας. Και ΝΙΚΗΣΑΜΕ. Ο δρόμος προς την απελευθέρωση στρώθηκε με αίμα από τους αγίους μάρτυρες και τους βετεράνους μας.
-#Syria-AANES: 4 Τεράστιες συνοδείες των SDF-YPG κατευθύνονται από τη Ράκα για να ξεκινήσουν μια εκστρατεία ασφαλείας με την υποστήριξη του «Διεθνούς Συνασπισμού» και του Ελεύθερου Συριακού Στρατού Al-Tanf στην έρημο Μπάντια (Ράκα – Χομς – Ντέιρ εζ-ζορ) κατά των τρομοκρατών.O Δρ. Μπαχόζ Ερντάλ ειναι το μυαλο.. .Ένας ηγέτης των SDF, ο Mahmoud Habib: -Η διαδικασία ενσωμάτωσης των Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων (SDF) στο Υπουργείο Άμυνας της Συρίας βρίσκεται ήδη σε εξέλιξη. -Τα θέματα αντιμετωπίζονται σιωπηλά, μακριά από τα μέσα ενημέρωσης, και θα ανακοινωθούν μόλις οριστικοποιηθούν οι συμφωνίες. -Οι κοινές επιτροπές συζητούν τις λεπτομέρειες της στρατιωτικής, πολιτικής και οικονομικής ολοκλήρωσης.
-Δεν δεχόμαστε την ύπαρξη δύο στρατών στη Συρία και, όπως είπε ο Mazloum Abdi, «Δεχόμαστε μόνο έναν στρατό και ένα κράτος». -Η Ουάσινγκτον αποφάσισε να ενοποιήσει τις δυνάμεις της σε δύο μεγάλες βάσεις αντί για 17 που ήταν προηγουμένως διασκορπισμένες στη βορειοανατολική Συρία, λόγω λειτουργικού κόστους και ανησυχιών για την ασφάλεια. -Η παρουσία αμερικανικών δυνάμεων δεν αποτελεί πλέον τακτική απόφαση, αλλά έχει γίνει στρατηγική επιλογή εν μέσω αυξανόμενων απειλών.
Ντέιβιντ Χάρις
=#Hellas-US: O κορυφαιος φιλλεληνας Ντέιβιντ Χάρις εβραιος στην καταγωγη ηρθε στην Ελλαδα!! Καλως ηρθες! Εγραψε σε αναρτηση του:
Ντέιβιντ Χάρις: Χαίρομαι τόσο πολύ που επέστρεψα στην #Ελλάδα . Έχω χάσει την αίσθηση του πόσες φορές έχω έρθει εδώ. Στέκομαι δίπλα της 🇬🇷, όπως κάνω εδώ και δεκαετίες. Λατρεύω τα ανεκτίμητα δώρα της στον κόσμο μας. Θυμάμαι τον ηρωισμό της στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Εκτιμώ τους δεσμούς της με ΗΠΑ/ΝΑΤΟ/ΕΕ/Ισραήλ/Ανατολική Μεσόγειο. Λατρεύω την ομορφιά, τη ζεστασιά και το πνεύμα της.Από την Α΄ έως τη Δωδέκατη Δημοτικού, είχα κλασική εκπαίδευση. Μελετήσαμε την Αρχαία Ελλάδα. Μελετήσαμε την αθηναϊκή δημοκρατία. Μελετήσαμε την επίδραση των Ελλήνων στα μαθηματικά και τις επιστήμες. Μελετήσαμε την ελληνική φιλοσοφία και το δράμα. Μελετήσαμε τις ελληνικές ρίζες πολλών αγγλικών λέξεων. Μελετήσαμε την ελληνική μυθολογία. Ευχαριστούμε
Eχουμε πει εδω και καιρο την προταση μας για αυτον τον ανθρωπο!! Μακαρι να μας ακουσουν,τοσο το Κ.Ι.Σ.Ε. οσο και ο Δημος Θεσσαλονικης!! Τιμηστε τον!!! .
Ένας μεγάλος τουρκικός αλιευτικός στόλος εντοπίστηκε στα ελληνικά ύδατα του νησιωτικού συμπλέγματος των Κυκλάδων στο κεντρικό Αιγαίο.🇬🇷Ο πρώτος νανοδορυφόρος της Ελλάδας #DUTHsat2 βρίσκεται τώρα σε τροχιά! Εκτοξεύτηκε μέσω του #SpaceX και σηματοδοτεί ένα σημαντικό ορόσημο για 🇬🇷την διαστημική τεχνολογία,εδω βλεπετε τα καλα πραγματα τα δειχνουμε ,δεν κανουμε μονο κριτικη.
Τουλάχιστον 14 τουρκικές μηχανότρατες φαίνεται να αλιεύουν νότια της Σερίφου, 2 βόρεια αυτής και νότια της Κύθνου, ενώ άλλες 5 εντοπίζονται δυτικά της Σύρου. Τέλος, τουλάχιστον 7 σκάφη εντοπίζονται να αλιεύουν δυτικά μέχρι το νησί των Κυθήρων, νότια της Πελοποννήσου.Μερικά από τα σκάφη φαίνονται να πατούν σε ελληνικά χωρικά ύδατα, μια σαφής παραβίαση της αποκλειστικής κυριαρχίας εντός των 6 ναυτικών μιλίων της χωρικής θάλασσας των Κυκλάδων.Η λεηλασια συνεχιζεται με την λανθασμενη πολιτικη κατευνασμου του Μητσοτακη..
-#Syria-AANES: To HTS παραβιάζει τη συμφωνία: 10 άτομα απήχθησαν στον δρόμο Der Hafir. Στοιχεία των τρομοκρατών της HTS απήγαγαν 10 πολίτες που περνούσαν από τον δρόμο Der Hafir. Αυτή η απαγωγή αποτελεί σαφή παραβίαση των άρθρων 3 και 8 της συμφωνίας για τις συνοικίες Sheikh Maqsoud και Ashrafiya. Οι κάτοικοι αρχίζουν να επιστρέφουν στην πόλη Ζιργκάν στη βορειοανατολική Συρία μετά από εκεχειρία παρά την εκτεταμένη καταστροφή απο TSK-SNA και τις αδύναμες δημόσιες υπηρεσίες.
-#Syria: Ο Αντνάν Οσάμα Ζαμ, ένας νεαρός άνδρας από την πόλη Νουμπλ, πυροβολήθηκε από θρησκευτικές συμμορίες σήμερα το βράδυ στη συνοικία αλ-Χαμντάνιγια του Χαλεπίου. Αργότερα υπέκυψε στα τραύματά του. 8 νεαροί Κούρδοι άνδρες από την πόλη Καμισλό απήχθησαν από τρομοκράτες της HTS στην περιοχή Σααλάν στο κέντρο της Δαμασκού. Σύμφωνα με τοπική πηγή, τρεις από τους νεαρούς άνδρες βρίσκονταν στη Δαμασκό για να συμμετάσχουν στην Διεθνή Έκθεση Expo Food ως εκπρόσωποι μιας εταιρείας τροφίμων, ενώ ο τέταρτος είναι φοιτητής στο Πανεπιστήμιο της Δαμασκού.
Al-Monitor: -Το Ισραήλ και η Συρία εξετάζουν το ενδεχόμενο εμπλοκής αμερικανικών δυνάμεων στα Υψίπεδα του Γκολάν στο πλαίσιο της αναδιάρθρωσης της συμφωνίας εκεχειρίας του 1974. -Οι συνομιλίες λαμβάνουν χώρα σε επίπεδο πληροφοριών και διπλωματίας, με επίκεντρο επί του παρόντος ένα νέο μοντέλο.
-#Iran:Το Ιράν βιώνει το μεγαλύτερο κύμα απελάσεων Αφγανών από την εκεχειρία. Η ιρανική κυβέρνηση απέλασε 120.000 Αφγανούς σε 2 ημέρες. Ειδικά οι Αφγανοί που ήρθαν πρόσφατα στο Ιράν απελαύνονται. Κατά τη διάρκεια του πολέμου, οι ιρανικές δυνάμεις ασφαλείας συνέλαβαν πολλούς αφγανούς πράκτορες της Μοσάντ.Ο αναπληρωτής διοικητής των IRGC, Μοχάμεντ-Ρεζά Νάκντι, ισχυρίστηκε: «Χρησιμοποιήσαμε μόνο το 5% της στρατιωτικής μας ισχύος στον πόλεμο», προειδοποιώντας ότι η μελλοντική στρατηγική του Ιράν θα στραφεί σε χερσαία εισβολή. Πρόσθεσε: «Οποιοσδήποτε Αμερικανός βρίσκεται στην περιοχή είτε θα σκοτωθεί είτε θα συλληφθεί».
-#Alawite: Ο Χάφεζ Ιμπραήμ αλ-Αλί από το χωριό Άιν αλ-Τινέχ στη δυτική ύπαιθρο της Χομς, απήχθη από τρομοκράτες της HTS στις 29 Ιουνίου ενώ επέστρεφε από τη δουλειά στο κοντινό χωριό αλ-Μαατζίρ. Η τελευταία γνωστή επαφή του ήταν στις 5:30 μ.μ. στη Χαντιντά. Τα ίχνη του παραμένουν άγνωστα.
-#Iraq-Kurdistan: Tουρκμενικές παρατάξεις του Hashd al Shaabi (PMF) πραγματοποίησαν μεγάλης κλίμακας διαμαρτυρίες μετά την είδηση ότι ένας Κούρδος αξιωματούχος διορίστηκε δήμαρχος της κουρδικής περιοχής Pirde. Στη συνέχεια, 3 ρουκέτες έπληξαν το αεροδρόμιο του Κιρκούκ, με 1 πύραυλο να πλήττει κατοικημένες περιοχές. Λίγο αργότερα, ιρακινά συστήματα αεράμυνας αναχαίτισαν άγνωστους στόχους πάνω από τον ουρανό του Baiji στην περιοχή Salahuddin του Ιράκ.Tουλάχιστον 1 drone ή πύραυλος έπεσε στο σχολείο της περιοχής Darkar του Κουρδιστάν (Zakho).
-#Τουρκία: Η Ιταλικη Piaggio Aerospace εντάχθηκε στην BAYKAR,Η σωστη πλευρα της ιστοριας κατα την λογικη Μητσοτακη.. .
Ένας καλλιτέχνης ζωγράφισε ένα σκίτσο του προφήτη του Ισλάμ Μωάμεθ για το τουρκικό σατιρικό περιοδικό Leman. Σε απάντηση, το καθεστώς του Ερντογάν και οι ισλαμιστές στη χώρα έχουν ξεκινήσει ένα κυνήγι μαγισσών. Κυβερνητικοί αξιωματούχοι, συμπεριλαμβανομένου του Υπουργού Δικαιοσύνης, έκαναν δηλώσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης καταδικάζοντας και στοχοποιώντας το περιοδικό. Ξεκίνησε δικαστική έρευνα για το περιοδικό για το έγκλημα της «ανοιχτής προσβολής των θρησκευτικών αξιών». Μια ομάδα Μουσουλμάνων συγκεντρώθηκε στη συνέχεια μπροστά από το γραφείο του Leman στην Κωνσταντινούπολη, φωνάζοντας «Αλλάχ Ακμπάρ», επιτέθηκε στο κτίριο και στους ανθρώπους γύρω του, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που περνούσαν ή κάθονταν σε καφετέριες. Οι Ισλαμιστές διαδηλωτές κάλεσαν για σφαγή, λέγοντας: «Αυτή είναι μουσουλμανική γη της Ανατολίας. Όλοι πρέπει να θυμούνται αυτό: Ή θα φύγουμε, ή θα φύγουν αυτοί. Ή θα πεθάνουν αυτοί, ή θα πεθάνουμε εμείς. Ο αγγελιοφόρος του Αλλάχ [Μωάμεθ] είναι πιο πολύτιμος για εμάς από τη ζωή και την περιουσία μας. Για το φως του, είμαστε έτοιμοι να δώσουμε τη ζωή μας και να αφαιρέσουμε ζωές!» Η Γενική Εισαγγελία της Κωνσταντινούπολης εξέδωσε ένταλμα κράτησης για τέσσερα άτομα, συμπεριλαμβανομένου του καλλιτέχνη που φιλοτέχνησε το σχέδιο, δύο αρχισυντάκτες και έναν διευθυντή σύνταξης, στο πλαίσιο της αυτεπάγγελτης έρευνας που ξεκίνησε σχετικά με το θέμα. Εκδόθηκε επίσης ένταλμα κατάσχεσης για το τεύχος του περιοδικού στο οποίο δημοσιεύτηκε η γελοιογραφία. Όλα αυτά για μια γελοιογραφία… Ο υπουργός Εσωτερικών της Τουρκίας δημοσίευσε με χαρά αυτό το βίντεο από τη στιγμή της σύλληψης του διευθυντή σύνταξης του περιοδικού.
-#Lebanon: Συριακός πυρήνας του ISIS συνελήφθη για σχεδιασμό επιθέσεων στην Ασούρα Τα λιβανέζικα μέσα ενημέρωσης αναφέρουν τη σύλληψη ενός πενταμελούς πυρήνα του ISIS στο νότιο προάστιο Νταχίγια. Η ομάδα, που φέρεται να είναι Σύροι υπήκοοι, φέρεται να σχεδίαζε συντονισμένες επιθέσεις με στόχο συγκεντρώσεις της Ασούρα, συμπεριλαμβανομένου ενός χώρου στο Μπουρτζ αλ-Μπαρατζνέ.
-#Ukraine: Διέλευση του ποταμού Μόκρι Γιάλι και η διείσδυση στο Ποντούμπνε έγινε απο τον ρωσικο στρατο. O Ρωσικος στρατος κατελαβε την Μαλινοβκα.Τα στρατεύματα εφόδου των Ρωσικών Ενόπλων Δυνάμεων εισήλθαν στο χωριό Μπελάγια Γκόρα στην κατεύθυνση Κονσταντινόφσκα.
Κατάσταση στην κατεύθυνση Κουπιάνσκ: Τα ρωσικα στρατεύματά από το Ζαγκρίζοβο την προέλασή τους προς την Μπογκουσλάβκα και την Κρουγκλιάκιβκα.
-#Afrin : Η Μεραρχία Χαμζά, συνδεδεμένη με το τουρκικό κράτος, εισέρχεται στο Αφρίν! Αυτή τη στιγμή, η 76η Μεραρχία υπό τη διοίκηση του Σεΐφ Πολάτ, ο οποίος έχει εμπλακεί σε πολλά εγκλήματα πολέμου υπό το όνομα Γενικές Δυνάμεις Ασφαλείας του HTS, εισέρχεται στο Αφρίν.
-#Rum_Pontos:Με τη μείωση της θερμοκρασίας του αέρα, ορισμένα υψηλά τμήματα του Ρουμ Ποντου έγιναν λευκά οπως στο Καραγκιόλ ( σύνορα Ορντού -Κερασούντας ).
Οσοι μπορειτε να κοινοποιειτε την σελιδα γιατι η κρατικη ΕΡΤ και τα μεγαλα καναλια δεν τα δειχνουν αυτα τα θεματα..αυτα τα νεα προς το παρόν, κατα τα αλλα “Ουδεν νεοτερον απο το ανατολικο μετωπο”.
A Coast Guard officer instructs drivers at the port of Piraeus, near Athens, on Saturday, Aug. 1, 2020. Greek authorities introduced tougher restrictions this week following an increase in infections, most unrelated to tourism. (AP Photo/Yorgos Karahalis)
Στην Κρήτη, Κω και Ρόδο πληρώνεις για να νοικιάσεις ένα Ι.Χ. μια εβδομάδα τον Αύγουστο από 246 έως 280 ευρώ, όμως στη Μάλτα μόνον 104, στη Μάλαγα 153 και στη Λισσαβώνα 200 ευρώ.
Ακριβότερο γίνεται χρόνο με το χρόνο το κόστος των διακοπών στην Ελλάδα.
Αυτό δεν ισχύει μόνο για τα ακτοπλοϊκά και αεροπορικά εισιτήρια, για τα καύσιμα, τα καταλύματα και τη διατροφή, αλλά και για τα ενοικιαζόμενα αυτοκίνητα, τα οποία κοστίζουν στην πατρίδα μας αρκετά ακριβότερα από ό,τι σε άλλους δημοφιλείς τουριστικούς προορισμούς του εξωτερικού.
Αυτό προκύπτει από ρεπορτάζ του γερμανικού ιστότοπου holidaycheck.de, το οποίο αναφέρει το μέσο κόστος ενοικίασης ενός Ι.Χ. για την εβδομάδα 4 έως 11 Αυγούστου. Η τιμή έχει υπολογιστεί με παραλαβή του οχήματος στο αεροδρόμιο άφιξης και περιλαμβάνει πλήρες πακέτο ασφαλιστικών καλύψεων.
Το δημοσίευμα αναφέρεται σε 20 δημοφιλείς τουριστικούς προορισμούς, με τους 18 να βρίσκονται στην Ευρώπη. Ανάμεσά τους περιλαμβάνονται και τρία ελληνικά νησιά, δηλαδή η Κρήτη, η Ρόδος και η Κως, τα οποία καταλαμβάνουν αντίστοιχα τη 14η, τη 15η και την 18η θέση στη σχετική κατάταξη.
Ακριβότεροι προορισμοί από την Κω, όπου κοστίζει ένα ενοικιαζόμενο αυτοκίνητο για μια εβδομάδα του Αυγούστου 280 ευρώ, είναι μόνο το Μαϊάμι και η Μαδέρα με 281 ευρώ, δηλαδή μιλάμε ουσιαστικά για τριπλή ισοβαθμία, καθώς η διαφορά μεταξύ τους είναι μόλις ένα ευρώ!
Κρήτη και Ρόδος καταλαμβάνουν αντίστοιχα τη 14η και τη 15η θέση με μέσο κόστος ενοικίασης αυτοκινήτου 246 και 247 ευρώ. Οι διαφορές είναι πολύ μεγάλες με τους φθηνότερους τουριστικούς προορισμούς, οι οποίοι καταγράφονται στο δημοσίευμα.
Έτσι, στη Μάλτα πληρώνεις για να νοικιάσεις Ι.Χ. μια βδομάδα τον Αύγουστο μόλις 104 ευρώ, στο Κέιπ Τάουν της Νότιας Αφρικής 109 ευρώ και στα Κανάρια Νησιά 152 ευρώ.
Τη δεκάδα με τα φθηνότερα ενοικιαζόμενα Ι.Χ. συμπληρώνουν οι Μάλαγα (153 ευρώ), Φουερτεβεντούρα (154 ευρώ), Τενερίφη (171 ευρώ), Βαρκελώνη (184 ευρώ), Φάρο Πορτογαλίας (191 ευρώ), Λισσαβώνα (200 ευρώ) και Μαγιόρκα με 201 ευρώ.
Δικαστήριο της Ρωσίας, δεν δέχτηκε κανένα ελαφρυντικό υπέρ του
Ο πρώην αναπληρωτής Υπουργός Άμυνας της Ρωσίας, Τιμούρ Ιβανόφ, κρίθηκε σήμερα (01/07) ένοχος και οδηγήθηκε στη φυλακή, καθώς δικαστήριο τον έκρινε ένοχο για δωροδοκία και διαφθορά, σύμφωνα με το ρωσικό μέσο ενημέρωσης, TASS.
Ο Ιβανόφ συνελήφθη τον Απρίλιο του 2024 ως ύποπτος για δωροδοκία και οι ανακριτικές Αρχές πρόσθεσαν νέες κατηγορίες για υπεξαίρεση τον Οκτώβριο.
Η υπόθεσή του αποτελεί μέρος της μεγαλύτερης σειράς σκανδάλων διαφθοράς που πλήττουν το ρωσικό αμυντικό κατεστημένο εδώ και χρόνια. Σύμφωνα με ρωσικά ΜΜΕ, το δικαστήριο δεν δέχτηκε κανένα ελαφρυντικό υπέρ του.
Σημειώνεται πως περισσότερα από δώδεκα άτομα, μεταξύ των οποίων δύο άλλοι πρώην αναπληρωτές υπουργοί, έχουν συλληφθεί στο πλαίσιο σειράς ερευνών.
Ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, Νίκος Χριστοδουλίδης, εξέφρασε την πρόθεσή του να προσκαλέσει τον Πρόεδρο της Τουρκίας, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, καθώς και τους ηγέτες της Ινδίας και των κρατών του Κόλπου, να συμμετάσχουν σε άτυπη σύνοδο κορυφής της ΕΕ που θα πραγματοποιηθεί στην Κύπρο κατά τη διάρκεια της προεδρίας της χώρας στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο το πρώτο εξάμηνο του επόμενου έτους, γράφει ρωσικό δημοσίευμα.
Ο επικεφαλής του νησιωτικού κράτους το ανακοίνωσε αυτό σε συνέντευξή του στο βρετανικό podcast The Rest is Politics.
«Θα προσκαλέσουμε τον Πρόεδρο της Τουρκίας, καθώς και όλους τους ηγέτες», αναφέρει το Κυπριακό Πρακτορείο Ειδήσεων, λέγοντας ότι ο Χριστοδουλίδης σε ένα podcast σχετικά με τα σχέδια πρόσκλησης των αρχηγών κρατών και κυβερνήσεων των προαναφερθέντων χωρών.
Σύμφωνα με τον ίδιο, είναι αδύνατο να αλλάξει η γεωγραφία και για τη χώρα του, η Τουρκία, της οποίας τα στρατεύματα κατέχουν το βόρειο τμήμα της Κύπρου και με την οποία η επίσημη Λευκωσία δεν έχει διπλωματικές σχέσεις, θα παραμείνει πάντα ένα γειτονικό κράτος για το νησί με τον έναν ή τον άλλον τρόπο.
«Θέλουμε η Τουρκία να είναι κοντά στην ΕΕ», τόνισε ο Χριστοδουλίδης. Στο πλαίσιο αυτής της προσέγγισης, ο Κύπριος πρόεδρος διευκρίνισε: «Θα καλωσορίσουμε την άφιξη του Ερντογάν σε αυτή τη σύνοδο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου για να συζητήσουμε τις εξελίξεις στην περιοχή – επαναλαμβάνω – με πρωτοβουλία της Κυπριακής Δημοκρατίας».
Σύμφωνα με τον Χριστοδουλίδη, η σύνοδος κορυφής της ΕΕ στο νησί έχει προγραμματιστεί για τις 23 Απριλίου 2026.
Απαντώντας στο σχόλιο των παρουσιαστών του podcast ότι η ΕΕ έχει πολύ μικρή παρουσία στην Ανατολική Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή, ο Πρόεδρος δήλωσε ότι κατά τη διάρκεια της προεδρίας της στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, η Κύπρος στοχεύει να «φέρει την ΕΕ πιο κοντά στις γειτονικές της περιοχές».
Ο επικεφαλής της νησιωτικής δημοκρατίας σημείωσε επίσης ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν θα είναι σε θέση να υλοποιήσει τις γεωστρατηγικές της φιλοδοξίες εάν δεν διαδραματίσει πιο ενεργό ρόλο στη Μέση Ανατολή, γράφει η Μοσκόφσκι Κομσομόλετς.
Ο συριακός στρατός και οι τουρκικές μυστικές υπηρεσίες απέτρεψαν σχέδιο του ISIS για τη δολοφονία του μεταβατικού προέδρου Άχμεντ αλ-Σαράα, ο οποίος προηγουμένως είχε σχέσεις με την Αλ Κάιντα, αλλά αργότερα επαναστάτησε εναντίον του Άσαντ, γράφουν σήμερα οι Indian Times.
Turkish coffee
Ο Άχμεντ αλ-Σάραα υπήρξε ηγέτης μιας οργάνωσης που συνδέονταν με την Αλ Κάιντα και το Ισλαμικό Κράτος, αλλά αργότερα ηγήθηκε μιας εξέγερσης κατά του καθεστώτος του Μπασάρ αλ Άσαντ. Ο συριακός στρατός και οι τουρκικές υπηρεσίες πληροφοριών (ΜΙΤ) απέτρεψαν απόπειρα δολοφονίας του Σύρου προέδρου Άχμεντ αλ-Σαράα, ανέφερε την Κυριακή το λιβανέζικο μέσο ενημέρωσης LBCI.
Το σχέδιο δολοφονίας είχε εκπονηθεί στις αρχές ΙουνίουΗ έκθεση ισχυρίστηκε ότι ένας πυρήνας που συνδέεται με το Ισλαμικό Κράτος (ISIS) σχεδίαζε να δολοφονήσει τον Σαράα κατά την επίσκεψή του στην Νταράα στη νότια Συρία στις αρχές Ιουνίου.
Η έκθεση ανέφερε επίσης ότι ο αρχηγός του πυρήνα, ο οποίος ήταν κάτοικος της περιοχής Νταράα, συνελήφθη από τις συριακές δυνάμεις ασφαλείας μια ημέρα πριν από την επίσκεψη του Σαράα. Ωστόσο, το Υπουργείο Πληροφοριών της Συρίας διέψευσε τους ισχυρισμούς του κρατικού πρακτορείου ειδήσεων SANA της Συρίας.
Ο Αλ Σάρα έχει γλυτώσει άλλες δύο φορές στο παρελθόν
Στις αρχές Ιουνίου, ένα λιβανέζικο μέσο ενημέρωσης ανέφερε ότι ο αλ Σαράα, πρώην ηγέτης των Σύρων ανταρτών, είχε επιβιώσει από δύο απόπειρες δολοφονίας – μία τον Μάρτιο και μία άλλη στα τέλη Ιουνίου. Το ISIS κατηγόρησε τον Άχμεντ αλ Σαράα ότι «απομακρύνθηκε από τον τζιχάντ». Προσπαθεί να στρατολογήσει απογοητευμένους τζιχαντιστές μαχητές από την τζιχαντιστική ομάδα Χαγιάτ Ταχρίρ αλ Σάμ (HTS) του Άχμεντ αλ Σαράα.
Η Ουάσινγκτον ανησυχεί για τη ζωή του Σαράα
Ο απεσταλμένος των ΗΠΑ στη Συρία, Τομ Μπαράκ, σε δηλώσεις ανέφερε ότι η Ουάσινγκτον ανησυχεί για τη ζωή του Άχμεντ αλ-Σαράα. Είπε ότι ο Σύρος πρόεδρος ήταν κάποτε μέλος της Αλ Κάιντα, αλλά προσπαθεί να πλησιάσει τη Δύση από τότε που ανέλαβε την εξουσία.
Ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ εκθείασε μάλιστα τον Σαράα λέγοντας ότι «είναι καλός άνθρωπος», όταν υπέγραψε την άρση των κυρώσεων κατά της Συρίας, δίνοντας στη χώρα της Μέσης Ανατολής την ευκαιρία να ξεπεράσει τις συνέπειες του μακρόχρονου εμφυλίου πολέμου.
Εισαγωγή: Ο πόλεμος Ισραήλ-Ιράν δεν είναι κεραυνός εν αιθρία. Το ίδιο όσον αφορά το «Παλαιστιακό ζήτημα». Όποιος επιθυμεί να κατανοήσει παραστατικά και ολιστικά την μεγάλη κοσμοϊστορική εικόνα στην οποία εντάσσεται η περιφέρεια της Μέσης και Άπω Ανατολής παρατίθεται στο τέλος ένα μοναδικά κατατοπιστικό άρθρο του Max Fisher, «40 maps that explain the Middle East» το οποίο περιέχει πολλούς χάρτες οι οποίοι με εξελικτικό τρόπο περιγράφουν τις διαδρομές, συμπλοκές και περιπλοκότητα της περιφέρεειας αυτής. Βασικά γίνεται ξεκάθαρα κατανοητό ότι είναι το σημαντικότερο σύνορο της ιστορίας στο οποίο συναντήθηκαν, συμπλέχθηκαν, συνεργάστηκαν ή ανταγωνίστηκαν και συγκρούστηκαν όλες οι μεγάλες δυνάμεις της ιστορίας, όλοι οι πολιτισμοί και όλες οι θρησκείες. Για λόγους που αφορούν πλουτοπαραγωγικούς πόρους και «δρόμους του εμπορίου», τις γεωπολιτικές ζώνες και τις στρατηγικές των ηγεμονικών δυνάμεων, εξάλλου, θεωρείται το σημαντικότερο γεωπολιτικό «σημείο» του πλανήτη. στην συνέχεια, η έμφαση θα δοθεί στο Παλαιστινιακό ζήτημα το οποίο ανεξαρτήτως άλλων περιφερειακών διενέξεων βρίσκεται στο επίκεντρο όλων των Μεσανατολικών ζητημάτων. Το ζήτημα αυτό το έχουμε μελετήσει στο παρελθόν και έχουμε γράψει εκτενή κείμενα. Εδώ, σε αναφορά με το εξαιρετικό κείμενο της Jacqueline Rose («Το ζήτημα του Σιωνισμού», Εκδόσεις Ποιότητα) θα γίνει προσπάθεια να αποκρυσταλλωθούν κύρια και αξονικά ζητήματα. Εκτιμάται ότι εάν γίνουν αυτά στοιχειωδώς κατανοητά, κανείς αντιλαμβάνεται ότι για τα ζητήματα της Μέσης Ανατολής δεν μπορεί να γίνει ορθή στάθμιση και εκτίμηση των πραγμάτων εάν κανείς φοράει παρωπίδες όπως αντί-ισλαμισμός, αντί-σιωνισμός, αντί-αραβισμός ή άλλες συναφείς και παρόμοιες εμμονές ή ή συνωμοσιολογίες. Στο τέλος στο Παράρτημα Ι: «Μια εμπειρία που καταμαρτυρεί την τραγικότητα της διένεξης Παλαιστινίων-Ισραηλινών» συμπεριλαμβάνεται εμπειρία με Εβραίο και Παλαιστίνιο όταν ολοκλήρωνα το βιβλίο European Political Cooperation ένα μεγάλο μέρος του οποίου αφορά την Μέση Ανατολή.
Οι στρατηγικές εξελίξεις στον πλανήτη και στις περιφέρειες είναι καταιγιστικές και θα εντείνονται και θα οξύνονται ολοένα και περισσότερο. Η Μέση και η Μείζονα Ανατολή ήταν πάντα στο επίκεντρο της διεθνούς πολιτικής.Η διένεξη Παλαιστινίων και Ισραηλινών είναι μια από τις σημαντικότερες της σύγχρονης διεθνούς πολιτικής αλλά και του παρελθόντος. Δύο παράγοντες συντείνουν σε αυτό.
Πρώτον, όπως ήδη αναφέρθηκε και υπογραμμίζεται, η Μέση Ανατολή διαχρονικά αποτελούσε και συνεχίζει να αποτελεί το σημείο ανταγωνισμών και συγκρούσεων όλων των πολιτισμών, όλων των θρησκειών, όλων των ιστορικών εθνών και των εκάστοτε μεγάλων δυνάμεων. Δεύτερο, βρίσκεται στο σημαντικότερο σημείο της Περιμέτρου της Ευρασίας που την σύγχρονη εποχή αποτελεί το πεδίο των ηγεμονικών ανταγωνισμών. Όσον αφορά την ιστορική διάσταση.
Όλοι μάχονται για την επιβίωση
Μελετώντας επί μακρόν τα Μεσανατολικά ζητήματα μαθαίνεις (ή πρέπει να μαθαίνεις) να μιλάς προσεκτικά. Πάντως, εξαρχής τονίζεται μια εκτίμηση, ότι δηλαδή, όχι κατ’ ανάγκη λόγω πολιτικών επιλογών μόνο του Ισραήλ (πολλοί άλλοι εμπλέκονται), οι Παλαιστίνιοι είναι το μεγαλύτερο θύμα των Μεταπολεμικών και Μεταψυχροπολεμικών διενέξεων στην Μέση Ανατολή.
Ταυτόχρονα, οι τελευταίοι πόλεμοι κατέδειξαν ότι η επιβίωση του κατά τα άλλα πανίσχυρου Ισραηλινού κράτους ήταν και συνεχίζει να είναι στην κόψη του ξυραφιού.
Αυτό πρωτίστως για τρεις λόγους:
Α) Επειδή αν και συνεχίζει να είναι πανίσχυρο κράτος αυτή την φορά εγκλωβίστηκε σε ένα αποδυναμωτικό παρατεταμένο «πόλεμο πόλεων» που οδηγεί σε αδιέξοδο και επιπλέον σε ενδογενείς διαιρέσεις για τις επιλογές όσον αφορά το Παλαιστινιακό ζήτημα.
Β) Οι συγκρούσεις και τελικά ο πόλεμος του 2025 με το Ιράν όχι μόνο σχετίζεται με όλες τις ιστορικές παθογένειες αλλά αφορά και το μεγάλο πρόβλημα της τρομοκρατίας τους πρωτεργάτες της οποίας στηρίζουν, μεταξύ άλλων, το Ιράν.
Γ) Το Παλαιστινιακό συσπειρώνει τα Αραβικά κράτη αλλά και ευρύτερα τους φορείς μουσουλμανικής πίστης των όλων των κοινωνιών της περιφέρειας όπου κυριαρχεί η ισλαμική μεταφυσική πίστη.
Δ) Παρά την κρατική ισχύ του Ισραήλ και παρά το γεγονός ότι η Αμερική ήταν και μέχρι στιγμής παραμένει ένας πανίσχυρος και ταυτόχρονα αναγκαίος σύμμαχος του Ισραήλ, Μεταψυχροπολεμικά συντρέχουν εξελίξεις εντός και εκτός των ΗΠΑ που αλλάζουν το στρατηγικό σκηνικό, δημιουργούν πολλά ερωτήματα για τους προσανατολισμούς της Αμερικανικής στρατηγικής και καθιστούν τις σχέσεις του Ισραήλ με τις ηγεμονικές δυνάμεις ρευστές και διαρκώς μεταβαλλόμενες.
Ορισμένες διευκρινίσεις
Αναλύοντας ένα τόσο σύνθετο ιστορικό και σύγχρονο ζήτημα απαιτείται υπευθυνότητα που εδράζεται σε σωστή γνώση των κύριων και σημαντικών τόσο της επίμαχης Μεσανατολικής διένεξης όσο και ευρύτερα της διεθνούς πολιτικής. Για ένα ακόμη λόγο, η θέση που υιοθετείται εδώ είναι ότι, τόσο αναφορικά με ένα τόσο αμφιλεγόμενο ζήτημα όπως το Μεσανατολικό όσο και κάθε άλλο ζήτημα διεθνούς πολιτικής, οι αποφάσεις ενός κράτους για να είναι πολιτικά και στρατηγικά ορθολογιστικές χρήζει να απορρέουν από αξιολογικά ουδέτερη περιγραφή και ερμηνεία. Αυτή η παρατήρηση δεν παραβλέπει το γεγονός ότι σε κάθε διακρατική διένεξη η κάθε πλευρά καλλιεργεί θέσεις που υπηρετούν το συμφέρον της, ότι πέραν των ορατών πτυχών υπάρχουν και αθέατα ή άγνωστα κριτήρια και παράγοντες και ότι οι επικοινωνιακές μεθοδεύσεις είναι εγγενή χαρακτηριστικά των διακρατικών ανταγωνισμών. Αυτά, όμως, χρήζει να μην οδηγούν ένα οποιοδήποτε κράτος σε αποφάσεις που δεν είναι συμβατές με την διεθνή πραγματικότητα όπως είναι και όπως εξελίσσεται. Οι αποφάσεις για να είναι πολιτικά και στρατηγικά ορθολογιστικές απαιτείται πάνω στην πλάστιγγα κόστους / οφέλους εναλλακτικών σχεδίων και αποφάσεων που τα εκπληρώνουν να υιοθετούνται αποφάσεις που προκαλούν περισσότερο όφελος και λιγότερο κόστος. Εξ ου και απαιτούνται κρατικά επιτελεία που παρατηρούν, μελετούν, σχεδιάζουν και προτείνουν αποφάσεις που δεν παραγνωρίζουν την πραγματικότητα και την γνώση-επίγνωση των προϋποθέσεων κάθε περίπτωσης.
Τονίζοντας αυτές τις πτυχές έχουμε κατά νου το γεγονός που ήδη υπαινιχθήκαμε, ότι δηλαδή όταν οι πόλεμοι κορυφώνονται σε γενικευμένη διένεξη υπάρχει ο κίνδυνος κλιμάκωσης πέραν της περιφέρειας στο επίπεδο των ηγεμονικών δυνάμεων κατόχων πυρηνικής ισχύος. Σε κάθε περίπτωση, οι μεταβλητές μεγάλες κύμανσεις που ανά πάσα στιγμή επηρεάζουν τις αποφάσεις και τις εξελίξεις δεν επιτρέπουν προβλέψεις αλλά μόνο εξέταση των προϋποθέσεων και των τάσεων που δημιουργούν.
Εάν επιχειρηθεί να γίνει αναφορά στα συμφέροντα και την στρατηγική του Ελληνικού και Κυπριακού κράτους, είναι φανερό ότι εύκολες αποφάσεις δεν υπάρχουν ενώ ο πολιτικός και στρατηγικός ορθολογισμός σε κρατικό και κοινωνικό επίπεδο είναι αναγκαία προϋπόθεση εκπλήρωσης των εθνικών συμφερόντων. Η ετοιμότητα για συναλλαγές, επίσης, με όρους εθνικών συμφερόντων και αντιμετώπισης των ζητημάτων ασφαλείας που τίθενται εάν και όταν κλιμακώνονται οι συγκρούσεις. Η ίδια προϋπόθεση ισχύει για όλα τα εμπλεκόμενα ή ενδιαφερόμενα κράτη.
Τι συμβαίνει λοιπόν στην Γάζα και στην ευρύτερη περιφέρεια της Μέσης Ανατολής; Οι καθημερινές συγκρούσεις στην Γάζα και στην ευρύτερη περιοχή είναι αναμφίβολα συγκλονιστικές επειδή προκαλούν εκατέρωθεν αβάστακτες κακουχίες. Επιπλέον, οι ύστερες πολεμικές εμπλοκές που αφετηρία είχαν τρομοκρατική επίθεση σε εκδήλωση Ισραηλινών, εξελίσσονται επικίνδυνα με όσα κράτη -συμπεριλαμβανομένων του Λιβάνου, του Ιράκ, του Ιράν και της Τουρκίας– έχουν σχέσεις με τις τρομοκρατικές ομάδες (σημειώνεται, όπως είναι εξάλλου γνωστό, ότι δεν θεωρούνται τρομοκρατικές ομάδες από όλους τους εμπλεκόμενους, πρωτίστως από το Ιράν αλλά και την Τουρκία).
Ιδιόμορφες συγκρούσεις
Προστίθεται ότι, όπως και στον πόλεμο της Ουκρανίας, αναδείχθηκε η σημασία τεχνολογικά προηγμένων πολεμικών μέσων που με τον ένα ή άλλο τρόπο διαθέτουν πλέον όλοι οι εμπλεκόμενοι. Ταυτόχρονα, αυτή την φορά δεν έχουμε μόνο ένα κατά μέτωπο πόλεμο του Ισραήλ με γειτονικά κράτη αλλά όπως ήδη αναφέρθηκε και «ιδιόμορφες» πολεμικές συγκρούσεις εντός πόλεων ή ακόμη και κάτω από την επιφάνεια της γης εντός τούνελ. Επιπλέον, ενώ εμπλέκονται ολοένα και περισσότερες οργανώσεις και πληθυσμοί, και όχι μόνο εντός των κρατικών ορίων του Ισραήλ και των Παλαιστινιακών εδαφών, ο πόλεμος εντός πόλεων καθίσταται ολοένα και πιο περίπλοκος, και όπως ήδη υποστηρίχθηκε ενδεχομένως αδιέξοδος και κατά συνέπεια δύσκολο να τερματιστεί. Αυτό καταμαρτυρείται από το γεγονός ότι επί μακρόν καθημερινές εκκλήσεις για εκεχειρία και συνομιλίες πέφτουν στο κενό.
Είναι σημαντικό να τονιστεί, επίσης, ότι οι κατά τα άλλα πολύ σοβαρές προσπάθειες των τελευταίων δεκαετιών για συμβιβαστικές λύσεις -οι οποίες διόλου τυχαία πολλοί υποστηρίζουν ήταν κύριος στόχος των τρομοκρατικών κλιμακώσεων- κυριολεκτικά τινάχθηκαν στον αέρα. Οι συνομιλίες μερικών Αραβικών κρατών με το Ισραήλ εξουδετερώθηκαν και ολοένα περισσότερα κράτη της Μεσανατολικής περιφέρειας συμπεριλαμβανομένου του Ιράν εμπλέκονται στις πολεμικές αναμετρήσεις. Εξίσου σημαντικό, επίσης, είναι το ερώτημα για το πως θα εξελιχθούν οι στρατηγικές των μεγάλων ηγεμονικών δυνάμεων και τι θα συμβεί εάν κλιμακωθεί ο πόλεμος και εμπλακούν ευθέως ακόμη και με πολεμική εμπλοκή που θα τις φέρει αντιμέτωπες.
Ενώ τα προαναφερθέντα και πολλά άλλα καταμαρτυρούνται καθημερινά στην ειδησεογραφία, τονίζεται ξανά ότι οι προβλέψεις δεν ενδείκνυνται. Αυτό γιατί όλα είναι ρευστά, συμπλεκόμενα και εξελισσόμενα με καταιγιστικούς ρυθμούς. Εξ ου και εδώ θεωρείται σημαντικό να σκιαγραφηθούν μερικές κεντρικές πτυχές της Μεσανατολικής διένεξης για να φωτιστούν καλύτερα οι πιθανές αποφάσεις καθώς εξελίσσονται τα γεγονότα. Ακριβώς, επειδή πολλά γράφονται, αξίζει να υπογραμμιστούν μερικά διαμορφωτικά ιστορικά γεγονότα για το πως εξελίχθηκε η διένεξη Εβραίων και Παλαιστινίων και για το πως πολλοί πλέον παράγοντες και κριτήρια καθιστούν την ειρηνική διευθέτηση ολοένα και πιο δύσκολη.
τραγική ιστορία
Χωρίς να επεκταθούμε στις ιστορικές πτυχές, αναφέρεται ότι με ιστορικούς όρους η διένεξη για την Παλαιστίνη είναι «τραγική»: Οι Παλαιστίνιοι και οι Εβραίοι επικαλούνται το ίδιο δικαίωμα, δηλαδή, να έχουν τη Παλαιστίνη ως κράτος-πατρίδα. Οι Εβραίοι, επειδή το αφήγημά τους υποστηρίζει πως επί χιλιετίες καταπιέστηκαν και διώχθηκαν όπου κι αν βρέθηκαν και οι Παλαιστίνιοι επειδή επικαλούνται το γεγονός ότι την σύγχρονη εποχή αποτελούσαν την συντριπτική πλειοψηφία των κατοίκων της Παλαιστίνης.
Απαιτείται εξαρχής να συνεκτιμάται δεόντως το γεγονός πως μετά το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου ο ΟΗΕ με την απόφαση 181 του 1947 ψήφισε την δημιουργία δύο ξεχωριστών κρατών, ενός Εβραϊκού και ενός Παλαιστινιακού. Κύρια κριτήρια ήταν οι διαφορετικές γλώσσες, πολιτισμικές ιδιοσυστασίες και θρησκείες.
Οι Εβραίοι το αποδέχθηκαν αλλά οι Άραβες το απέρριψαν και η Βρετανία δεν εφάρμοσε την απόφαση και είχαμε τον πρώτο πόλεμο Ισραηλινών-Αράβων το 1948. Οι Εβραίοι ανακήρυξαν το Ισραηλινό κράτος τον Μάιο του 1948. Στην συνέχεια, εν μέσω, πολέμων, αυθαίρετων προσαρτήσεων που δημιούργησαν τετελεσμένα, διενέξεων αλλά και εκατέρωθεν διαιρέσεων για την πολιτική που πρέπει να υιοθετηθεί, είχαμε εκτοπισμό μεγάλού αριθμού Παλαιστινίων από τις εστίες τους, εποικισμό και διαδοχικούς πολέμους και τρομοκρατικές πράξεις. Συνολικά, το 78% των εδαφών της εντολής του ΟΗΕ του 1947 ελέγχεται από το Ισραήλ η Δυτική όχθη προσαρτήθηκε στην Ιορδανία και κοντά ένα εκατομμύριο Παλαιστίνιοι διασκορπίστηκαν στην Γάζα, την Ιορδανία, τον Λίβανο, την Συρία και σε πολλά άλλα κράτη. Ενδεχομένως αναπόφευκτα, επίσης, πολλοί από αυτούς απεγνωσμένα και απελπισμένα συμπορεύτηκαν ή εντάχθηκαν στις τρομοκρατικές ομάδες της περιοχής που όπως προαναφέρθηκε υποστηρίζουν μερικά κράτη.
Οι συντομογραφικές επισημάνσεις που προηγήθηκαν που σκοπό έχουν να φωτίσουν την μεγάλη Μεταπολεμική εικόνα του Μεσανατολικού, θα μπορούσαν να συμπληρωθούν με εξίσου σύντομες αναφορές του εξαιρετικού έργου, της Jacqueline Rose («Το ζήτημα του Σιωνισμού», Εκδόσεις Ποιότητα). Σημειώνεται ότι είναι Εβραία καθηγήτρια στην Βρετανία αλλά το βιβλίο το αφιέρωσε στον σημαντικότερο Παλαιστίνιο διανοούμενο, τον Edward Said.
Παρενθετικά ίσως είναι χρήσιμο να τονιστεί ότι ο υπογράφων έχει αναλύσει εκτεταμένα το Μεσανατολικό σε Αγγλική μονογραφία και με παραπομπές σε εκατοντάδες κείμενα και ιστορικές πηγές. Όμως, μελετώντας το βιβλίο Jacqueline Rose όταν κυκλοφόρησε στα Ελληνικά, διαπιστώνεται ότι προσφέρει μια εξαιρετικά τεκμηριωμένη περιγραφή
και ερμηνεία ειδοποιών διαφορών, εκατέρωθεν θέσεων, των συμφερόντων καθώς εξελίσσονται και των στρατηγικών προσεγγίσεων των εμπλεκομένων. Ολοκληρώνοντας την μελέτη ενός τέτοιου έργου κανείς αντιλαμβάνεται ότι ανεξάρτητα του τι διαβάζεις ή ακούς για τους Εβραίους, τις διαχρονικές διαδρομές του Σιωνισμού και την δημιουργία του Ισραήλ, ήταν ελλιπές ή αποσπασματικό.
Κύρια γνωστική συνεισφορά του βιβλίου έγκειται στο γεγονός ότι εξήγησε πως πριν την ίδρυση του κράτους του Ισραήλ ο σιωνισμός και το σιωνιστικό κίνημα διαχρονικά ποτέ δεν ήταν ενιαίο ή γραμμικό και ότι τα διάφορα κομμάτια του δεν ταυτίζονταν όλα με τις αποφάσεις που λήφθηκαν το 1948 και εντεύθεν. Η ίδια, υπογραμμίζεται, ξεκάθαρα τοποθετείται με εκείνες τις ομάδες των Εβραίων που δεν θέλουν ένα Ισραήλ φρούριο αλλά ένα εβραϊκό κράτος που θα συνεργάζεται και συμμαχεί με τους Παλαιστίνιους. Ήταν αυτό εφικτό; Καίριο ερώτημα αλλά όπως πολλοί υπογραμμίζουν «το δικαστήριο των εθνών είναι η ιστορία» και τα αποτελέσματά της προσδιοριστικά.
Μεταπολεμικά, μετά τις γενοκτονίες, τις εθνοκαθάρσεις που προηγήθηκαν και την έλευση πολλών Εβραίων στην Παλαιστίνη, τόσο για τους Εβραίους όσο και για τους Παλαιστίνιους τα διλήμματα ήταν πολλά και το κύριο ερώτημα ήταν για το ποια θα μπορούσε να ήταν η πιο συμφέρουσα σχέση Ισραηλινών και Αράβων της Παλαιστίνης εντός δύο γειτονικών κρατών ή, αντίστροφα, κατά πόσο θα μπορούσε να υπάρξει ένα κοινό κράτος.
Αρχικά, πάντως, εν μέσω υποκινημένων διενέξεων και εν μέσω ηγεμονικών διενέξεων στην κρίσιμη αυτή γεωπολιτική περιφέρεια του πλανήτη, μερικοί Εβραίοι αρχικά υποστήριζαν είδος συνομοσπονδίας με τους αυτόχθονες Παλαιστίνιους. Οι υποκινούμενες συγκρούσεις, όμως, οδήγησαν στην επικράτηση μεταξύ των Εβραίων της στρατηγικής του “Ισραήλ-φρούριο”. Η στρατηγική αυτή συνεχίζεται μέχρι σήμερα μάλλον πλέον χωρίς πολλές δυνατότητες, πιστεύουν πολλοί, αλλαγής πλεύσης.
Μερικά ερωτήματα
Τι άλλο ήταν εφικτό και τι μπορούσε να γίνει και τι σημαίνουν για όλους τους εμπλεκόμενους οι πολλές εκκρεμότητες που εκκολάφθηκαν έκτοτε, κυρίως εις βάρος των Παλαιστινίων; Υπάρχει μια κοινή Αραβική γραμμή ή τα Αραβικά κράτη είναι πλέον διαιρεμένα στην βάση διαφορετικών συμφερόντων; Υπάρχει ένα ενιαίο και συνεκτικό Παλαιστινιακό κοινωνικό σώμα ή οι εξελίξεις οδήγησαν σε διαιρέσεις, ενίοτε βαθιές και αγεφύρωτες; Για ένα ακόμη λόγο που αφορά τους Παλαιστίνιους που εγκαταστάθηκαν σε άλλα Αραβικά -και όχι μόνο Αραβικά- κράτη, αναμενόμενα προσαρμόστηκαν και αφομοιώθηκαν.
Ακόμη πιο σημαντικό, η δυσχερής κατάσταση στην οποία βρέθηκαν οδήγησε σε αφομοίωσή τους στα εκάστοτε συμφέροντα και τις στρατηγικές των κρατών ή των ομάδων στις οποίες είναι μέλη. Ως προς αυτό, υπογραμμίζεται ξανά καθότι είναι πολύ σημαντικό, ότι όσοι προσχώρησαν σε οργανώσεις όπως η Χαμάς- Χεζμπολάχ αναμενόμενα υιοθετούν και υποστηρίζουν τις κατά τα άλλα ρευστές τοποθετήσεις τους και τις πράξεις τους που είναι τρομοκρατικές. Σημειώνεται επίσης ότι ένας αριθμός Παλαιστινίων εντός του Εβραϊκού κράτους είναι κανονικοί πολίτες του Ισραήλ. Αυτά και πολλά άλλα που θα μπορούσαν να γραφτούν, υπογραμμίζουν αυτό που ήδη υπαινιχθήκαμε, ότι δηλαδή η σύνδεση των αναλύσεων με συνομωσίες είναι εξ αντικειμένου παρακινδυνευμένη. Αυτό αφορά τόσο των σιωνισμό -οτιδήποτε και αν σημαίνει αυτός ο όρος στις μέρες μας- όσο και τα κράτη στα οποία ανήκουν πολλοί Παλαιστίνιοι και τα οποία ενδέχεται να επηρεάζουν τις αποφάσεις τους. Ένας ακόμη παράγοντας είναι το γεγονός ότι το Εβραϊκό κράτος εξαρχής για να επιτύχει να γίνει κράτος-φρούριο όπως θέλει η θέση που επικράτησε ήδη από το 1948, εξελίχθηκε σε ένα καθόλα πολύ καλά οργανωμένο και στρατηγικά συγκροτημένο κράτος. Αυτή η τάση εντός του Ισραήλ ενισχύθηκε από τις γεωπολιτικές εξελίξεις των Μεταπολεμικών και πολύ περισσότερο Μεταψυχροπολεμικών δεκαετιών οι οποίες όπως ισχύει και σε άλλες περιφέρειες -αλλά σε μεγάλο βαθμό στην Μέση Ανατολή- επηρεάζουν διαρκώς και αστάθμητα τις εξελίξεις Ανατολικά του Αιγαίου. Ενώ η σημασία της κρατικής επιβίωσης είναι έσχατη και υπέρτατο συμφέρον για όλα τα κράτη, οι ειδικές συνθήκες που κυριάρχησαν μετά το 1948 λόγω πολλών πολέμων εδραίωσαν εντός του Ισραήλ την θέση ότι η επιβίωση του κράτους τους είναι κυρίαρχη και δικαιολογεί κάθε στάση, απόφαση και ενέργεια που οι ίδιοι οι Ισραηλινοί θεωρούν αναγκαία για την εθνική επιβίωση. Αντίστοιχα και ένδειξη μιας ακόμη πτυχής της τραγικότητας της διένεξης Ισραήλ-Παλαιστινίων, η απόκτηση κράτους από τους τελευταίους θεωρείται εξίσου υπέρτατη και τρόπος δικαιολόγησης κάθε στάσης, απόφασης και ενέργειας.
Ένα κύριο ερώτημα που αφορά ευθέως προσεγγίσεις που εδράζονται σε θεωρίες συνομωσίας, είναι το εξής: Το Ισραήλ λειτουργεί, αποφασίζει και δρα ως στρατηγικός δρών του κρατοκεντρικού διεθνούς συστήματος ή ως μυστικός φορέας κάποια αθέατης σιωνιστικής οργάνωσης με άγνωστους ή αθέατους σκοπούς για το μέλλον του πλανήτη; Η απάντηση είναι καίριας σημασίας επειδή πρέπει να γνωρίζουμε ότι σε ένα κρατοκεντρικό κόσμο όσον αφορά τα βιώσιμα κράτη που μεριμνούν για την αυτοσυντήρησή τους το πράττουν αυστηρά στα πλαίσια των λογικών του κρατικού τους συμφέροντος που ήδη υπαινιχθήκαμε εκπληρώνεται από αξιόπιστες στρατηγικές προσεγγίσεις και που στην περίπτωση του Ισραήλ αντλούν αιτιολογήσεις από την κατάσταση που δημιουργήθηκε μετά το 1948.
Υπό αυτό το πρίσμα, μια θέση στα πεδία της στρατηγικής ανάλυσης είναι ότι στον σύγχρονο κρατοκεντρικό κόσμο δεν υπάρχουν κράτη συνωμότες αλλά κρατικοί
σκοποί, κρατικοί θεσμοί και στρατηγικά σχέδια εκπλήρωσής τους τα οποία συμπεριλαμβάνουν μυστικές δράσεις και μυστικό σχεδιασμό. Άλλοι συντελεστές όπως κινήματα, ανεξέλεγκτοι διεθνικοί δρώντες, διάφορες οργανώσεις κτλ, είναι εξαρτημένες μεταβλητές των κρατικών στρατηγικών (στο πλαίσιο αυτού που ονομάζουμε soft power). Είναι λοιπόν το Ισραήλ φυσιολογικό κράτος ή “κράτος-συνωμότης” στην υπηρεσία αθέατων μη κρατικών δρώντων με σχέδια πλανητικής επικράτησης;
Αν και μερικοί αυτό υποστηρίζουν υπάρχει μια εξαιρετικά τεκμηριωμένη εργασία του πολυσυζητημένου βιβλίου Mearsheimer J., Walt St. Το Ισραηλινό λόμπι και η πολιτική των ΗΠΑ (Εκδ. Θύραθεν), όπου τεκμηριώνεται ότι οι Ισραηλινές προσεγγίσεις εντάσσονται σε ένα πολύ οργανωμένο στρατηγικό πλαίσιο. Έτσι, όπως τεκμηριώνουν, ο επηρεασμός της στρατηγικής των ΗΠΑ δεν οφείλεται τόσο στους Εβραίους της διασποράς που ζουν στην Αμερική και τους οποίους όπως και άλλους το κράτος του Ισραήλ χρησιμοποιεί περίτεχνα, αλλά από την στρατηγική του Ισραηλινού κράτους που κινεί τα νήματά όπως και πολλών άλλων. Παρόμοιες στρατηγικές προσεγγίσεις επηρεασμού άλλων κρατών, όπως γνωρίζουμε, ανάλογα με τις δυνατότητές τους υιοθετούν, βασικά, όλα τα κράτη.
Περί σιωνισμού. Μερικές ιστορικές πτυχές και το βιβλίο της Rose
Για να προεκτείνομαι λίγο την συζήτηση αυτού του για πολλούς «αμφιλεγόμενου ζητήματος», ο σιωνισμός, βασικά, έχει αφετηρία βαθιά στην ιστορία και σταδιακά ένωνε πολλά νήματα του διάσπαρτου εβραϊκού έθνους. Στο προαναφερθέν εξαιρετικό έργο της Jacqueline Rose εκτυλίσσονται τα νήματα που περιγράφουν αυτό το φαινόμενο και ερμηνεύεται πειστικά –αν και όσον με αφορά όχι πειστικά για την εφικτότητα της πολιτικής διευθέτησης που αυτή και πολλοί άλλοι των διαφόρων τάσεων του σιωνιστικού κινήματος υποστήριζαν στην αφετηρία– ότι ο σιωνισμός θα πρέπει να τον βλέπει κανείς στο ιστορικό και «χωροταξικό»-γεωγραφικό και ανθρωπολογικό πλαίσιο στο οποίο κατά περίπτωση εντάσσεται.
Η Rose, στο βιβλίο αυτό το οποίο επαναλαμβάνεται αφιέρωσε στον σημαντικότερο Παλαιστίνιο διανοούμενο Edward Said, διεισδύει βαθιά και αναλύει τις μεσσιανικές τάσεις με ιστορικές και θρησκευτικές ρίζες καθώς και τον τρόπο που αναπτύχθηκαν μετά τον 17ο αιώνα και την σχέση με το φαινόμενο του εποικισμού. Αφού εξηγήσει τις πολλές διαδρομές και τις πολλές τάσεις, η Rose υποστηρίζει ότι στην ύστερη κατάληξη κυριαρχούν οι πολίτες που θέλουν να ενισχύσουν και να διαιωνίσουν ένα σύγχρονο εβραϊκό κράτος-φρούριο. Τείνουν να μην αναγνωρίζουν ότι στις αιτιολογήσεις τους ενυπάρχει ο μεσσιανισμός και μέσα από αμφότερες τις επιρροές συγκροτείται μια κρατική λογική και ένα σύστημα κοσμοθεωρητικών παραδοχών και πολιτικών αιτιολογήσεων υπέρ της ασφάλειας του κράτους.
Διεισδύοντας πιο βαθιά και προσφέροντας κάποιες ενδείξεις για το «το άγνωστο και ανεξερεύνητο πολιτικοανθρωπολογικό χάος της Μέσης Ανατολής» –όπως περίπου έβλεπε την περιφέρεια αυτή ο Πρόεδρος Ντε Γκολ υποδηλώνοντας έτσι δέος και φόβο όταν προτείνονται εύκολες και γραμμικές στάσεις και ενέργειες– η Rose αναλύει τον τρόπο που ιστορικοπολιτικά και πολιτικοανθρωπολογικά και θρησκευτικά συμπλέκονται ο Ιουδαϊσμός, ο Χριστιανισμός και το Ισλάμ, καθώς και τον πολύ σύνθετο τρόπο που το σιωνιστικό κίνημα εκκολάφτηκε και αναπτύχθηκε μέσα στην δίνη της σύγχρονης ευρωπαϊκής ιστορίας, κύριος σκοπός του οποίου ήταν η επιστροφή στο Ισραήλ. Η δίνη μαζί και ηφαίστειο που αυτό δημιουργεί το ανακαλύπτει αργά αλλά οδυνηρά όποιος εμπλακεί στην περιοχή, συμπεριλαμβανομένου του Ισραήλ, με στρατηγικά παίγνια τα οποία με όρους κρατοκεντρικών προϋποθέσεων είναι αναπόφευκτα και τα αποτελέσματα τραγικά.
Η ίδια η Rose αφού προσφέρει πλήθος χρήσιμων πληροφοριών για ένα σύνθετο εάν όχι ιστορικά εξερετικά πολύπλοκο εάν όχι πλέον και μπερδεμένο ζήτημα, αναζητώντας διέξοδο καταλήγει στο δικό της αδιέξοδο. Το αδιέξοδο οφείλεται στα «τετελεσμένα». Μετά από μισό αιώνα η εδραίωση του ισραηλινού κράτους δεν δημιούργησε μόνο τετελεσμένα για τους τρίτους. Δημιούργησε τετελεσμένα και για το ίδιο.Αφού εξαρχής κυριάρχησε η άποψη της επιβολής ενός ανεξάρτητου κράτους εις βάρος των αυτοχθόνων κατοίκων –το κατά πόσο υπήρχαν και άλλοι δρόμοι η Rose, όπως είπαμε, το συζητά– που πλέον εξ ορισμού θα περιβαλλόταν από εχθρικά κράτη και οργανώσεις, το δυνάμωμα του κράτους κατέστη γι’ αυτούς μονόδρομος επιβίωσης.
Καταληκτικά, χρήζει ίσως να τονίσουμε ότι, παράλληλα με τον διασκορπισμό και την διαίρεση των Παλαιστινίων, το Εβραϊκό κράτος όπως εξελίχθηκε δεν είναι ένα οποιοδήποτε περιφερειακό κράτος. Είναι κάποιου είδους «περιφερειακή υπερδύναμη». Δεν αναφερόμαστε μόνο στο γεγονός ότι ανάπτυξε στρατηγικά σχέδια soft power που ενισχύουν την κεντρική στρατηγική επιβίωσης αλλά και για μερικά ακόμη πολύ σημαντικά γεγονότα. Μεταξύ άλλων:
Πρώτον,την ανάπτυξη μιας φοβερής στρατιωτικής δομής που συμπεριλαμβάνει πυρηνικά όπλα (όταν ερωτώνται δεν απαντούν θετικά ή αρνητικά αλλά όλοι γνωρίζουν ότι το Ισραήλ διαθέτει πυρηνικά όπλα). Ταυτόχρονα αναπτυχθηκε αυτοτελής στρατηγική σκέψη και στρατηγική κουλτούρα προσαρμοσμένη στις σύγχρονες κρατοκεντρικές συνθήκες της διεθνούς πολιτικής αλλά και στις συγκεκριμένες ανάγκες τους όπως οι ίδιοι οι Ισραηλινοί τις βλέπουν.
Δεύτερον, ανάπτυξη μυστικών υπηρεσιών μπροστά στις οποίες, όπως έγραψε στα απομνημονεύματά του ο πρώην πρόεδρος των ΗΠΑ Νίξον, η CIA είναι παιδική χαρά. Βασικά στην ευρύτερη περιφέρεια όπου ανήκουν οι Εβραίοι πράκτορες είναι πανταχού παρόντες με πολύ μεγάλη διείσδυση σε ομάδες που βρίσκονται σε εμπόλεμη κατάσταση.
Τρίτον, την επίτευξη μια μοναδικής κοινωνικής συνοχής γύρω από τον έσχατο σκοπό της επιβίωσης και με τρόπο που ανεξαρτήτως επιμέρους διαφωνιών (που είναι πολλές και συχνές) για τις επιμέρους προσεγγίσεις που διασφαλίζουν την αυτοσυντήρηση, συσπειρώνονται και είναι όλοι έτοιμοι να επιδείξουν αυτοθυσία παλεύοντας για το κράτος τους.
Τέταρτον, την ανάπτυξη «πελατειακών» συναλλαγών με τις ηγεμονικές δυνάμειςπου αποτελούν πρότυπο μελέτης για κάθε αναλυτή της στρατηγικής (Διαπραγματευτική στρατηγική της Ελλάδας. )Βλ. «Πελατειακές σχέσεις» («patron-clientrelations») μεταξύ ισχυρών και λιγότερο ισχυρών κρατών και ο διάλογος Μηλίων-Αθηναίων στον Θουκυδίδη. https://piotita.gr/?p=3101).
Πέμπτο, στο πλαίσιο μιας στρατηγικής που είναι προσαρμοσμένη όπως είπαμε στις κρατοκεντρικές λογικές του διεθνούς συστήματος, επιτυγχάνει εναλλαγές «φίλων» και «εχθρών» με τρόπο που δυναμώνει αφάνταστα την εσωτερική εξισορρόπηση (στην στρατηγική θεωρία είναι οι εσωτερικοί συντελεστές ισχύος ενώ οι συμμαχίες είναι η εξωτερική εξισορρόπηση). Παραμένει γεγονός ότι το Ισραήλ ως εχθρός ή ως σύμμαχος δεν είναι εύκολη χώρα για ένα οποιοδήποτε κράτος.
Έκτο, η αποτρεπτική στρατηγική του Ισραήλ στην στρατηγική θεωρία αποτελεί πρότυπο μελέτης για το τι είναι μια «αξιόπιστη εθνική στρατηγική» η οποία συμπεριλαμβάνει κόκκινες γραμμές, αντιμετώπιση ασύμμετρων απειλών, ανάπτυξη ενδο-πολεμικών αποτρεπτικών στάσεων (intra-war deterrence) και αποτρεπτικών σεναρίων μαζικού και ακραία καταστροφικού πολέμου εάν και όταν η επιβίωση του κράτους τεθεί σε άμεσο κίνδυνο.
Έβδομο, το Ισραήλ πέτυχε να θεωρείται αξιόπιστος στρατηγικός δρών από τις ηγεμονικές δυνάμεις. Οι τελευταίες εδώ και δεκαετίες τίποτα δεν κάνουν εάν δεν συνεκτιμήσουν πλήρως την ισραηλινή στρατηγική ή εάν δεν συμπράξουν ανταλλακτικά ή συνεννοηθούν με το Ισραήλ. Ο πρόεδρος Ρήγκαν όταν ρωτήθηκε πως ανέχεται το Ισραήλ (κάνει πολέμους χωρίς να ερωτά κανένα, έχει πράκτορες στο Πεντάγωνο των ΗΠΑ, παλαιότερα βύθισε αμερικανικό πολεμικό ανοικτά των ακτών του) απάντησε ότι το εβραϊκό κράτος ασκεί στρατηγική εποπτεία στην περιφέρειά του και γι’ αυτό προσφέρεται ως σύμμαχος για συναλλαγές. (βλ. Οι Ηγεμονικές Δυνάμεις: Η Ελλάδα και οι συναλλαγές λιγότερο ισχυρών κρατών με τις μεγάλες δυνάμεις. https://wp.me/p3OqMa-1ye).
Όγδοο, το διαίρει και βασίλευε μεταξύ Αράβων αλλά και από άλλους που εμπλέκονται με τα Αραβικά κράτη είναι πλέον καταμαρτυρούμενο γεγονός. Η μεγάλη επιτυχία όσων έχουν συμφέρον για αυτό, βέβαια, ήταν η διαίρεση κεφαλαίου (Αράβων κατόχων ενεργειακών πόρων) και πληθυσμών (Αιγύπτου) στο Καμπ Ντέβιτ αλλά και η οικοδόμηση της στρατηγικής ενόσω όπως οι είπαμε οι Αραβικός χώρος διαφοροποιείται κρατοκεντρικά όσο απομακρυνόμαστε από τους αρχικούς αντί-αποικιακούς αγώνες.
Εν μέσω πολέμου πολλά θα μπορούσαν να γραφτούν. Με τα λίγα που προηγήθηκαν έγινε να προσπάθεια, αφενός να δοθούν κάποια στοιχεία για το πόσο μεγάλη είναι η δίνη των εξελίξεων στην ευρύτερη περιφέρεια της Μέσης Ανατολής αλλά και ευρύτερα, και αφετέρου, να υπογραμμιστεί ότι κάθε προσπάθεια να καταλάβουμε τι συμβαίνει στην Μέση Ανατολή απαιτείται να εντάσσεται στην λογική της σύγχρονης κρατοκεντρικής διεθνούς πολιτικής, καθώς επίσης και της γνώσης των διαχρονικών στρατηγικών πτυχών του Μεσανατολικού.
Ολοκληρώνοντας θα συνοψίσουμε και τονίσουμε ξανά τις τρεις επισημάνσεις που έγιναν πιο πάνω και που απαιτούν την προσοχή κάθε ενδιαφερόμενου.
Πρώτον, ο «πόλεμος πόλεων» όπως ήδη εξελίχθηκε στις συγκρούσεις του 2023-24 όχι μόνο είναι αδιέξοδος αλλά ανεξάρτητα του πόσο ισχυρό είναι το Εβραϊκό κράτος ενδέχεται να το αποδυναμώνει σε βαθμό που θέτει σε κίνδυνο την επιβίωσή του. Δεύτερον,μια κλιμάκωση της Μεσανατολικής διένεξης σε περιφερειακό ή και πλανητικό επίπεδο είναι συνεπειών βαθύτατων προεκτάσεων και πέραν κάθε φαντασίας. Την στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, ο πόλεμος Ισραήλ-Ιράν είναι στα πρόθυρ ευρύτερης κλιμάκωσης. Τρίτον, η συντρέχουσα Μεσανατολική διένεξη εξελίσσεται εν μέσω καταιγιστικών στρατηγικών εξελίξεων πλανητικών προεκτάσεων, εν μέσω άλλων πολέμων στην Ευρώπη όπου και εκεί η κλιμάκωση είναι ένα πιθανό ενδεχόμενο και εν μέσω στρατηγικών προσεγγίσεων των ηγεμονικών δυνάμεων συμπεριλαμβανομένων των ΗΠΑ που δημιουργούν αντιθέσεις, αντιφάσεις, αβεβαιότητα και πολιτικό και στρατηγικό ανορθολογισμό. Μερικές πτυχές των πιο πάνω δημοσιεύτηκαν στην εφημερίδα ”Ανατολή” Κρήτης και στην www.huffingtonpost.gr
Παράρτημα Ι: «Μια εμπειρία που καταμαρτυρεί την τραγικότητα της διένεξης Παλαιστινίων-Ισραηλινών»
Στο σημείο αυτό θα ήθελα να παραθέσω μια εντυπωσιακή εμπειρία από συνομιλία με ένα Ισραηλινό και ένα Παλαιστίνιο διπλωμάτη στις Βρυξέλλες. Οι παραστάσεις που αποκόμισα είναι συμπληρωματικές των αναφορών στο εξαιρετικό βιβλίο της Rose Jacqueline, “Το ζήτημα του σιωνισμού“, Εβραίας, σημειώνω, που αφιέρωσε το βιβλίο στον διακεκριμένο Παλαιστίνιο Edward Said. Την τραγική διάσταση των διεθνών σχέσεων την κατανόησα πλήρως όταν γράφοντας το βιβλίο «European Political Cooperation. Towards a common European diplomacy?», το πρώτο μου δηλαδή εκτενές μονογραφικό έργο. Μεγάλο μέρος αφορούσε την Αραβοϊσραηλινή διένεξη και επιδίωξα να έχω απευθείας συζήτηση με τους εμπλεκόμενους.
Μετά από πολύμηνες προσπάθειες κατόρθωσα να φέρω «αντιμέτωπους» τον Ισραηλινό Πρέσβη και τον Παλαιστίνιο διπλωματικό αντιπρόσωπο στις Βρυξέλλες. Σχεδόν «συνωμοτικά» γιατί δεν ήθελαν να μαθευτεί, κλείσαμε και οι τρεις ραντεβού σε απομακρυσμένη ταβέρνα σε χωριό κοντά στις Βρυξέλλες.
Στην αρχή, σχεδόν παγερά σιωπηλοί και σκυθρωποί, δεν μιλούσαν, ή καλύτερα δεν κοιτάζονταν καν κατάματα. Μάταια προσπαθούσα να προκαλέσω εκκίνηση κάποιας συζήτησης. Μέχρι που απελπισμένος και αμήχανα ρώτησα: «Από πού κατάγεστε;». Διστακτικά είπαν που γεννήθηκαν. Δεν είναι μόνο το συμπτωματικό γεγονός ότι αμφότεροι με διαφορά λίγα χρόνια γεννήθηκαν στο ίδιο ακριβώς σπίτι και στο ίδιο δωμάτιο στην Ιερουσαλήμ. Η Ιερουσαλήμ ή μεγάλο μέρος της, όπως ξέρουμε, είναι όπως ήταν, απείραχτο, επί χιλιάδες χρόνια. Ήταν επίσης και το τι ακολούθησε.
Άρχισαν να μιλούν για τα γιασεμιά στην αρχή των σκαλοπατιών, για το πόσα ήταν τα σκαλοπάτια, για το πώς το γειτνιάζων σπίτι δεν επέτρεπε και πολύ ιδιωτική ζωή, για το μέγεθος της αυλής όπου αμφότεροι έπαιζαν όταν ήταν παιδιά. Και πολλά άλλα. Εκστασιασμένοι και ξεχνώντας το πολιτικό ζήτημα ή ακόμη και το γεγονός ότι ήμουν και εγώ γύρω από το τραπέζι, κυριολεκτικά για κάποιο χρόνο φαίνονταν να αγνοούν την παρουσία μου.
Κάποια στιγμή, σηκώθηκαν, αγκαλιάστηκαν και μιλούσαν για τις ιστορικές συγγένειες και συνάφειες μεταξύ εβραίων και παλαιστινίων. Άρχισαν να κατηγορούν όλους τους άλλους από τη αρχαιότητα μέχρι σήμερα. Ασυγκράτητος ο Ισραηλινός μιλούσε για αιώνες διώξεις που τους ανάγκασαν, όπως έλεγε, να καταλάβουν την Παλαιστίνη και να δημιουργήσουν το εβραϊκό κράτος, εκδιώκοντας τους ιστορικούς συγγενείς τους. Ο Παλαιστίνιος ενώ βέβαια με αποφασιστικότητα θεωρούσε την δημιουργία του εβραϊκού κράτους καταστροφική (και όντως για τους παλαιστίνιους είναι) συνηγορούσε με τον ισχυρισμό του Εβραίου πως οι Εβραίοι διώκονταν και πως αυτό τελικά αποτελεί και ένα από τα αίτια της συμφοράς των παλαιστινίων.
Αμφίπλευρη και ζωντανή Ιστορική αφήγηση που κανένα βιβλίο δεν μπορεί να αποτυπώσει. Μοναδική, καταπληκτική. Πάντοτε βέβαια σύμφωνα με την εκατέρωθεν τυπική λογική, με προσήλωση στο οικείο εθνικό συμφέρον και με ανένδοτη προσκόλληση στις πολιτικές τους θέσεις. Αμφότεροι ήξεραν πολύ καλά τι έλεγαν και διέκριναν τα γεγονότα από τα αίτια του παλαιστινιακού ζητήματος, για το οποίο, βέβαια, το πώς θα επιλυθεί, διαφωνούσαν κάθετα και οριζοντίως.
Ενώ μάλιστα μιλούσαν και έλεγαν αυτά τα αμφίπλευρα επιχειρήματα ο Παλαιστίνιος απευθυνόταν στον Ισραηλινό “φίλο” πλέον και έλεγε σχεδόν άγρια ότι θα πάρουν πίσω την Ιερουσαλήμ εκδιώκοντάς τους. Για να εισπράξει εξίσου απειλητική απάντηση “δοκιμάστε και θα δείτε τι θα πάθετε”.
Έτσι λοιπόν όταν μιλάμε για προβλήματα άλλων εθνών, βασικά, απλά δεν γνωρίζουμε. Εξ αντικειμένου και αναπόδραστα κάνουμε μαύρα μεσάνυχτα και πιστεύω ότι αυτή η εκτίμηση είναι σωστή 100%! Οι υποκειμενικές ηθικές κρίσεις δεν είναι μόνο αντικειμενικά ανέφικτες αλλά και ιστορικοπολιτικά προπετείς.
Παράρτημα ΙΙ
Εισ. Σημ. Π.Ήφ.Προστίθενται κάποιες επισημάνσεις. Τα πιο πιο πάνω καταμαρτυρούν πολλά, μεταξύ άλλων,
α) Οι Ισραηλινοί συνειδητοποίησαν ότι κινδυνεύουν να συσπειρώσουν όλο τον ισλαμικό κόσμο, εν τούτοις, όταν το κρίνουν αναγκαίο υιοθετούν προσεγγίσεις που συσπειρώνουν τους αντιπάλους τους (Γάζα μετά την τρομοκρατική επίθεση και πόλεμος με Ιράν).
β) το ευαίσθητο σημείο πολλών αντιπάλων του είναι τα δεσποτικά καθεστώτα τα οποία οι κοινωνίες καθώς εξελίσσονται θεωρούν ότι τους περιορίζει την ελευθερία. Θα μπορούσε να είχε κτίσει παρόμοια επικοινωνιακά ερείσματα εάν τόνιζε και την παγίδευση πολλών παλαιστινίων σε τρομοκρατικές οργανώσεις Αυτό λόγω διασκορπισμού τους που προκάλεσαν οι εποικισμοί και οι εκτοπισμοί των Ισραηλινών.
Μια ακόμη επισήμανση: Με δεδομένη την κλιμάκωση της αντιπαλότητας με την Άγκυρα εάν πει το ίδιο για την Τουρκία οι συνέπειες θα είναι βαθύτατων προεκτάσεων και θετικές για την Ελλάδα. Με την προϋπόθεση βέβαια ότι θα υπάρξει, όπως και για πολλά άλλα εν μέσω καταιγιστικών στρατηγικών εξελίξεων, νεοελληνική στρατηγική αφύπνιση …. Ο κάθε ενδιαφερόμενος για όσο το δυνατό αντικειμενική ανάλυση ενός τόσο αμφιλεγόμενου ζητήματος διαπιστώνει ότι τονίζεται πως για τα αίτια πολέμου εν γένει αλλά ιδιαίτερα για την ιστορικά τραγική σύγκρουση Παλαιστινίων/Εβραίων, απαιτείται αξιολογικά ουδέτερη περιγραφή και ερμηνεία των γεγονότων.
Τα εξής αξιολογικά ουδέτερα και ερμηνευτικά, επίσης, για να ξεκαθαρίσουμε κάποια πράγματα:
1. Πολλά κράτη ιδιαίτερα τα ηγεμονικά και τα αναθεωρητικά επιστρατεύουν διεθνικούς δρώντες συμπεριλαμβανομένους τρομοκράτες.
2. Ως προς αυτό καλά κάνουμε να θυμηθούμε ότι η Αμερική είχε επιστρατεύσει τον Μπιν Λάντεν για να αποδυναμώσει τους αντιπάλους της στην περιοχή πριν θυμηθεί ότι ήταν τρομοκράτης για να το επικαλεστεί σε αυτό που εγώ όρισα ως «ανθρωπιστικούς βομβαρδισμούς». Όσον αφορά το Ιράν η στάση πολλών συμπεριλαμβανομένων των Αμερικανών δεν προσδιορίζεται από συναισθηματισμούς ή κάποιες υψηλές παγκόσμιες αρχές αλλά από συμφέροντα, με χαρακτηριστικό παράδειγμα τον ακόμη πιο δεσποτικό Σάχη. Πολλά στοιχεία επίσης συνηγορούν με την πληροφορία ότι το Ισραήλ κάποια στιγμή στο παρελθόν συνέπλευσε αθέατα με αμφιλεγόμενες αραβικές οργανώσεις σε γειτονικά κράτη με σκοπό να αποδυναμώσει τους Παλαιστίνιους. Υπάρχουν πολλά παρόμοια παραδείγματα με άλλα κράτη.
3. Τρομοκρατικές συμπλεύσεις και παραβίαση κάθε αρχής με εκτελέσεις, βομβαρδισμούς αμάχων, θανατώσεις αιχμαλώτων, βιασμούς, κτλ, έχουμε σε σχεδόν όλους τους πολέμους. Μια ειδοποιός διαφορά είναι να διακρίνονται τέτοια φαινόμενα όταν οφείλονται σε «ατυχήματα», τυχαία γεγονότα ή όταν οφείλονται σε μεθοδευμένες δράσεις των οποίων δράστες είναι κράτη όπως πχ η Τουρκία στην Κύπρο ή το Ιράν στην περίπτωση της τρομοκρατικής οργάνωσης κατά αμάχων στο Ισραήλ. Μια άλλη διάκριση είναι όταν οι δράστες είναι άτομα που διαφεύγουν των κρατικών ελέγχων του κράτους που ανήκουν -ακόμη και όταν αυτό είναι αμυνόμενο και δεδηλωμένα τηρεί τις υποχρεώσεις που απορρέουν από διεθνείς Συνθήκες σε περιπτώσεις πολέμου- και διαπράξουν εγκλήματα.
4. Ως προς αυτά και πολλά άλλα όλες οι ηγεμονικές δυνάμεις είναι ανελέητες και αδίστακτες. Να θυμίσω ότι στο βιβλίο «ο Πόλεμος και τα Αίτιά του. Ηγεμονισμός και τρομοκρατία οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος» (Εκδόσεις Ποιότητα) όταν στηλιτεύτηκαν τέτοια φαινόμενα λόγω «ανθρωπιστικών βομβαρδισμών» ο πρέσβης της μεγάλης αυτής δύναμης εδώ στην Αθήνα (δήθεν) αντίκρουσε με ολοσέλιδο άρθρο σε μεγάλη Κυριακάτικη εφημερίδα (εισέπραξε την σχεδόν περιφρονητική αλλά πολιτισμένη σύντομη απάντησή μου).
ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ
5. Χρήζει να μην υπάρχει καμιά αμφιβολία για δύο πράγματα.
Α) Οι τρομοκρατικές οργανώσεις είναι οπισθοδρόμηση στην κτηνώδη προ-πολιτική εποχή και όποιος απορρίψει αυτή την αντικειμενική θέση σφάλλει ανεξαρτήτως προθέσεων. ΣΕ ΚΑΘΕ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΟΣΟΝ ΜΑΣ ΑΦΟΡΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΙΑ ΚΟΚΚΙΝΗ ΓΡΑΜΜΗ ΠΕΡΑΝ ΤΗΣ ΟΠΟΙΑΣ ΚΑΘΕ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΕΙΝΑΙ ΠΕΡΙΤΤΗ: Η ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΩΣ ΚΙΝΗΜΑ ΔΙΕΘΝΙΚΩΝ ΙΔΙΩΤΩΝ ΠΟΥ ΚΥΡΙΑΡΧΟΥΝΤΑΙ ΑΠΟ ΘΕΟΚΡΑΤΙΚΑ ΔΟΓΜΑΤΑ Η ΑΝΑΡΧΙΚΑ ΙΔΕΟΛΟΓΗΜΑΤΑ ΕΙΝΑΙ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ ΠΟΥ ΕΝΤΑΣΣΕΤΑΙ ΞΕΚΑΘΑΡΑ ΣΤΗΝ ΒΑΡΒΑΡΗ ΚΑΙ ΚΤΗΝΩΔΗ ΠΡΟ-ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΠΟΧΗ, ΠΡΙΝ ΔΗΛΑΔΗ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΕΙΣΕΛΘΟΥΝ ΣΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΠΟΧΗ ΠΡΙΝ ΠΕΝΤΕ ΠΕΡΙΠΟΥ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΧΡΟΝΙΑ. ΥΠΟΓΡΑΜΜΙΖΕΤΑΙ ΕΠΙΣΗΣ ΟΤΙ ΟΤΑΝ ΚΡΑΤΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΝ, ΣΥΜΠΡΑΤΤΟΥΝ Η ΣΥΝΟΔΟΙΠΟΡΟΥΝ ΜΕ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΚΕΣ ΟΜΑΔΕΣ ΕΙΝΑΙ ΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΑΠΟΒΑΣΗ ΠΟΥ ΚΑΤΑΜΑΡΤΥΡΕΙ ΤΙΣ ΒΑΘΥΤΑΤΕΣ ΣΥΓΧΡΟΝΕΣ ΠΑΘΟΓΕΝΕΙΕΣ ΤΟΥ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ. ΕΑΝ ΜΙΑ ΤΕΤΟΙΑ ΣΤΑΣΗ ΑΦΟΡΑ ΤΙΣ ΗΠΑ, ΤΗ ΡΩΣΙΑ, ΤΟ ΙΡΑΝ, ΤΗ ΤΟΥΡΚΙΑ, ΤΟ ΙΣΡΑΗΛ Η ΟΠΟΙΟΔΗΠΟΤΕ ΑΛΛΟ ΚΡΑΤΟΣ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΣΗΜΑΣΙΑ, ΙΣΧΥΕΙ ΤΟ ΙΔΙΟ ΚΑΙ ΑΝΤΙΒΑΙΝΕΙ ΣΕ ΚΑΘΕ ΕΝΝΟΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ. [Στο τελευταίο βιβλίο «ΤΟ ΕΘΝΟΚΡΑΤΟΚΕΝΤΡΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΤΟΝ 21ο ΑΙΩΝΑ. Παθογένειες, αδιέξοδα, αίτια, πολιτικός στοχασμός. Μεταμοντέρνος εθνομηδενισμός versus Έθνος και Πολιτισμός» (Εκδόσεις Ποιότητα) έγιναν εκτενείς περιγραφές για αυτές τις πτυχές και τους παράγοντες που προκαλούν διολίσθηση προς προ-πολιτικές κατευθύνσεις, κάτι που δεν αφορά μόνο θεοκρατικά δόγματα αλλά και τα σύγχρονα μηδενιστικά ιδεολογήματα] Διευκρινίζεται πάντως μια ειδοποιός διαφορά: Παρά το γεγονός ότι το αποτέλεσμα μπορεί να είναι το ίδιο υπάρχει διαφορά μεταξύ κρατών που διαπράττουν ίδια ή παρόμοια εγκλήματα στο πλαίσιο των αντιπαραθέσεών τους και τρομοκρατικών οργανώσεων των οποίων το προ-πολιτικό κτηνώδες ιδεολόγημά τους είτε Θεοκρατικό είτε άλλως πως είναι σημαία τους και οδηγός των πράξεών τους.
Β) Όσοι δεν το έχουν σκεφτεί αλλά ενδιαφέρονται για την διαφορά μεταξύ Θεοκρατικής και ανθρωποκεντρικης μεταφυσικής πίστης καλό είναι να το κάνουν: Να διαβάσουν περισσότερα για το Ισλάμ και για μερικές αμφίπλευρες διαδρομές του διόλου αμελητέες. Όσον μας αφορά ανεξαρτήτως άλλων στοιχείων του περιεχομένου του, το βιβλίο του Αχμέτ Νταβούτογλου «Εναλλακτικές Κοσμοθεωρίες» (Εκδόσεις Ποιότητα) αναλύει πολλές πτυχές για το πως μερικές Ισλαμικές τάσεις διολισθαίνουν σε Θεοκρατικά ιδεολογήματα που θεωρούν κάθε μη ισλαμιστή δούλο ή και αναλώσιμο.
ΤΟΝΙΖΕΤΑΙ: Δεν ενοχοποιούνται οι θρησκείες, η μεταφυσική πίστη ή οι πιστοί στο ένα ή άλλο θρησκευτικό δόγμα συμπεριλαμβανομένου του Ισλάμ. Το θέμα είναι οι πιστοί αυτοί να μην ριχθούν μέσα σε Θεοκρατικό χείμαρρο που όσον μας αφορά όταν κάτι τέτοιο ισχύει είναι προ-πολιτικών προδιαγραφών. Οι πολίτες πάντως εντός κάθε Πόλης/Κράτους είναι έλλογα όντα τα οποία ακόμη και εάν αδυνατούν να καταστούν αυτεξούσια λόγω δεσποτικών καθεστώτων συνειδητά ή ανεπίγνωστα «παραμονεύουν» περιμένοντας την στιγμή για να καταστούν αυτεξούσια και εντολείς. Για να θυμηθούμε τον Αριστοτέλη τα ανθρώπινα όντα όταν είναι συγκροτημένα σε κοινωνικές οντότητες και διαθέτουν Πόλη/κράτος είναι έλλογα και εντός του κοινωνικοπολιτικού τους συστήματος αξιώνουν να είναι αυτεξούσια και εντολείς της κοινωνίας. Ένα βασικό συμπέρασμα του προαναφερθέντος βιβλίου μας είναι ότι η ιστορία διδάσκει πως χρονοδιαγράμματα ως προς αυτό δεν χωρούν πλην για εγγενείς λόγους που αφορούν την φύση των έλλογων ανθρώπινων όντων στην Οδύσσεια κάθε κοινωνίας τα μέλη της συνειδητά ή ανεπίγνωστα προσβλέπουν προς μια τέτοια ανθρωποκεντρική Ιθάκη. Είναι δηλαδή συνειδητός ή ανεπίγνωστος προορισμός. Αυτό, τονίζεται ξανά, είναι κεντρικό συμπέρασμα του προαναφερθέντος τελευταίου βιβλίου μας όπου γίνονται κοσμοϊστορικές περιγραφές και συγκρίσεις.
6. Για να ολοκληρώσουμε αυτή το σύντομο υστερόγραφο:
Α. Ο ενδιαφερόμενος καλά κάνει να προσέξει τις ταλαντώσεις, τις διαιρέσεις και τα αίτιά τους, και, να κατανοήσει τον λόγο που οι Παλαιστίνιοι είναι το μεγαλύτερο θύμα (μια πτυχή αυτού είναι και η ένταξη μερικών διασκορπισμένων σε κτηνώδεις προ-πολιτικές τρομοκρατικές οργανώσεις που όποιος έχει στοιχειώδη θέαση γνωρίζει ποιες είναι). Ως προς αυτά και πολλά άλλα, ο καθείς έχει συμφέρον να κατανοήσει τα αίτια πολέμου και ιδιαίτερα τις προσεγγίσεις των ηγεμονικών και αναθεωρητικών κρατών μέσα από αξιολογικά ουδέτερα κείμενα αρχίζοντας με τον Θουκυδίδη.
Β. Είναι ένα πράγμα εάν συνάδει με τον υποκειμενισμό μας ή με θεωρήματα συνομωσιών του ενός ή άλλου είδους και άλλο πράγμα εάν το ζήτημα για το οποίο μιλάμε αφορά τις στρατηγικές των κρατών και τα αίτια πολέμου που πρέπει να γνωρίζουμε για να μιλάμε στοιχειωδώς έγκυρα για τα φαινόμενα του γεμάτου παθογένειες σύγχρονου κρατοκεντρισμού.
Γ. Η αξιολογικά ουδέτερη περιγραφή που προσφέρει ορθή θέαση των φαινομένων της διεθνούς πολιτικής και των αιτιών πολέμου αποτελεί προϋπόθεση για ορθολογιστικές στρατηγικές αμυνόμενων και μη αναθεωρητικών κρατών όπως η Ελλάδα. Βέβαια, αυτό το αδιαμφισβήτητο γεγονός δεν είναι ορατό όταν τα μυαλά πλημμυρίζουν με ιδεολογήματα και θεωρήματα που όχι μόνο κυριαρχούν στις δημόσιες συζητήσεις αλλά επιπλέον εδώ και καιρό αποτελούν το κυρίαρχο χαρακτηριστικό της παγκόσμιας ιδεολογικής πανεπιστημιακής Ιερουσαλήμ.
Δ. Για όλους βέβαια υπάρχει πάντα το «αντίδοτο»: Ο Θουκυδίδης και τα αξιώματα που ισχύουν εντός κάθε κρατοκεντρισμό. Οιν θεωρίες ή «θεωρίες» ή ο διατυπώσεις δημόσιων θέσεων απαιτείται να συνεκτιμούν επαρκώς αυτά τα αξιώματα.
… Τονίζεται: Δεν ενοχοποιούνται οι θρησκείες ή οι πιστοί. Για να θυμηθούμε τον Αριστοτέλη ΤΑ ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΟΝΤΑ ΟΤΑΝ ΕΙΝΑΙ ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΕΝΑ ΣΕ ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΟΝΤΟΤΗΤΕΣ ΚΑΙ ΔΙΑΘΕΤΟΥΝ ΠΟΛΗ/ΚΡΑΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΟΓΑ ΚΑΙ ΕΝΤΟΣ ΤΟΥ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΤΟΥΣ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ ΑΞΙΩΝΟΥΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΕΞΟΥΣΙΑ ΚΑΙ ΕΝΤΟΛΕΙΣ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ (Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΔΙΔΑΣΚΕΙ ΟΤΙ ΧΡΟΝΟΔΙΑΓΡΑΜΜΑΤΑ ΩΣ ΠΡΟΣ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΧΩΡΟΥΝ ΠΛΗΝ ΣΤΗΝ ΟΔΥΣΣΕΙΑ ΚΑΘΕ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΓΙΑ ΤΑ ΜΕΛΗ ΤΗΣ ΜΙΑ ΤΕΤΟΙΑ ΑΝΘΡΩΠΟΚΕΝΤΡΙΚΗ ΙΘΑΚΗ ΕΙΝΑΙ Ο ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΣ Η ΑΝΕΠΙΓΝΩΣΤΟΣ ΠΡΟΟΡΙΣΜΟΣ – αυτό είναι κεντρικό συμπέρασμα του προαναφερθέντος τελευταίου βιβλίου μας όπου γίνονται κοσμοϊστορικές περιγραφές και συγκρίσεις) …. Πηγή. https://www.facebook.com/groups/InternationalPolitics21century/posts/8259657974141859
Παράρτημα ΙΙΙ
Παλαιστίνη: δύο έθνη, μία πατρίδα
Ακολουθεί το κείμενο στην Τρίτη Άποψη στα τότε ΝΕΑ τον Σεπτέμβριο 2000
Με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο, η αναθέρμανση της αντιπαράθεσης Αράβων –
Ισραηλινών αναδεικνύει την τραγική διάσταση πολλών διεθνών διαφορών,
επιβεβαιώνει τον αδιέξοδο χαρακτήρα των διλημμάτων όταν συγκρούονται «δύο
δίκαια» και υπενθυμίζει τη διαπίστωση του Θουκυδίδη πως στις διεθνείς σχέσεις
«το δίκαιο λογαριάζεται όταν υπάρχει ίση δύναμη για την επιβολή του, και ότι,
όταν αυτό δεν συμβαίνει, οι δυνατοί κάνουν όσα τους επιτρέπει η δύναμή τους
και οι αδύναμοι υποχωρούν και αποδέχονται».
Εξ αντικειμένου, η διένεξη για την Παλαιστίνη είναι «τραγική»: Άραβες και
Εβραίοι επικαλούνται το ίδιο δικαίωμα, δηλαδή, να έχουν την Παλαιστίνη ως
κράτος-πατρίδα. Οι Εβραίοι, αφού για δύο χιλιάδες χρόνια καταπιέστηκαν και
διώχθηκαν όπου κι αν βρέθηκαν, το 1948 κατάφεραν κατ’ αυτούς δικαίως να
δημιουργήσουν τετελεσμένα, δηλαδή το κράτος του Ισραήλ. Προηγουμένως, εκδίωξαν
μεγάλο αριθμό Αράβων Παλαιστινίων από τις πατρογονικές τους εστίες. Έκτοτε, οι
Παλαιστίνιοι δικαίως αγωνίζονται να επιστρέψουν στην πατρίδα τους. Αυτό που
κρίνεται, επομένως, δεν είναι ποιος έχει δίκαιο, αλλά ποιος εκ των δύο
τραγικών αντιπάλων θα καταφέρει να επιβάλει το δικό του δίκαιο.
Ποιος εκ των δύο θα «νικήσει» και ποιος θα «δικαιωθεί»; Θα «δικαιωθεί» αυτός
του οποίου η στρατηγική θα επικρατήσει. Μέχρι στιγμής, πάντως, η στρατηγική
των Ισραηλινών υπερτερεί της αντίστοιχης των Αράβων. Η αποτελεσματικότητα της
ισραηλινής στρατηγικής συναρτάται με την υιοθέτηση ενός μείγματος στρατηγικών
και πολιτικών-ιδεολογικών επιλογών: 1) Εθνική ιδεολογική αυτοδυναμία που
στηρίζεται σε μερικές κεντρικές ιδέες, δηλαδή, κρίσιμες κοσμοθεωρητικές και
βιοθεωρητικές νοηματοδοτήσεις, οι οποίες προσφέρουν σταθερή συναινετική βάση
στα ζητήματα στρατηγικών προσανατολισμών. 2) Δύναμη που στηρίζεται στη σχεδόν
απόλυτη στρατιωτική αυτάρκεια. Η αυτάρκεια, εν τούτοις, συνδυάζεται πάντοτε με
αποτελεσματική διπλωματία που διασφαλίζει ισχυρές συμμαχίες. Βασικά, η
ευρωστία αυτών των συμμαχιών συναρτάται με την ικανότητα του Ισραήλ να ασκεί
στρατηγική εποπτεία στην περιφέρειά του, γεγονός που το καθιστά πολύτιμο
συνεταίρο στις ΗΠΑ. 3) Ορθή ανάλυση των διεθνών σχέσεων: Οι αλλαγές μετά τον
Ψυχρό Πόλεμο δεν δημιούργησαν αυταπάτες για λιγότερο άναρχο διεθνές
περιβάλλον. Αντίθετα, από θέση ισχύος προχώρησαν στις συμφωνίες του Όσλο, με
τις οποίες, χωρίς την ελάχιστη ουσιαστική υποχώρηση, κατόρθωσαν να διασπάσουν
και διαβρώσουν τους αντιπάλους τους. 4) Ακολούθησαν χαρακτηριστικές
μεθοδεύσεις: «Προσέγγιση των δύο λαών», αλλά όχι «αραβολαγνία». Συναντήσεις
«πολιτών», δημοσιογράφων, καλλιτεχνών, με τρόπο που διέβρωνε ιδεολογικά την
αντίπαλη κοινωνία αλλά όχι τη δική τους, κ.λπ. Οι συμφωνίες του Όσλο, εξάλλου,
ουσιαστικά, σήμαιναν σχεδόν εκατό τοις εκατό υποχώρηση των Παλαιστινίων από
τις θέσεις που κρατούσαν επί δεκαετίες.
Η άτακτη υποχώρηση των Παλαιστινίων στο Όσλο, ασφαλώς, δεν ήταν απόφαση της
στιγμής αλλά συνέπεια σωρείας στρατηγικών λαθών, αραβικών πολιτικών
διαιρέσεων, λανθασμένων συμμαχικών επιλογών και ιδεολογικής αποδυνάμωσης. Η
τραγική μορφή του Αραφάτ όταν έσφιγγε το χέρι των κατακτητών της πατρίδας του
εικόνα που τόσο πολλούς παρέσυρε σε λανθασμένες εκτιμήσεις, οι οποίες στην
Ελλάδα έφθασαν σε σημείο παραληρήματος περιώνυμων αναλυτών που καλούσαν την
Ελλάδα να μιμηθεί τον Αραφάτ στα ελληνοτουρκικά ήταν απόρροια απελπισίας,
εγκατάλειψης αλλά και ψευδαίσθησης πως ο κατευνασμός θα υπερνικούσε το
ισραηλινό «δίκαιο» και πως θα οδηγούσε σε ανακήρυξη παλαιστινιακού κράτους.
Όταν οι ψευδαισθήσεις εξατμίστηκαν, όλοι συνειδητοποιούν πως το πρόβλημα δεν
λύθηκε αλλά πως, αντίθετα, οξύνθηκε: Τα «δύο δίκαια» συγκρούονται με
μεγαλύτερη πλέον σφοδρότητα. Ενώ οι Ισραηλινοί θεωρούν την περιορισμένη
αυτονομία των Παλαιστινίων ως «τελική λύση» και μέσο ελέγχου του
παλαιστινιακού λαού, οι Παλαιστίνιοι, αντίθετα, τη θεωρούν ως εφαλτήριο
εθνικής ανεξαρτησίας.
Δυστυχώς, το παλαιστινιακό πρόβλημα «έχει μέλλον»: Πρώτον, το στρατηγικό και
ιδεολογικό οικοδόμημα των Ισραηλινών που σκιαγράφησα πιο πάνω παρουσιάζει
ολοένα και μεγαλύτερες ρωγμές. Δεύτερον, ο παλαιστινιακός λαός, την ύπαρξη του
οποίου πολλοί σχεδόν ξέχασαν, εισέρχεται σε στάδιο διεκδίκησης. Αν και η
τελική έκβαση της τραγικής αναμέτρησης μέσων και θελήσεων με σημαία
αμφοτέρων το ίδιο δίκαιο-αίτημα δεν μπορεί να προδικαστεί, εν τούτοις,
ισχύει πάντοτε η αμείλικτη και ταυτόχρονα φοβερή διαπίστωση του Θουκυδίδη πως
«ο ισχυρός επιβάλλεται και ο αδύναμος προσαρμόζεται».
Ακολουθούν μερικοί συναφείς πίνακεςπου αφορούν το Αλφαβητάρι της γνώσης για το διεθνές σύστημα
by Max Fisher, Παράτημα IV: 40 maps that explain. the Middle East
Maps can be a powerful tool for understanding the world, particularly the Middle East, a place in many ways shaped by changing political borders and demographics. Here are 40 maps crucial for understanding the Middle East — its history, its present, and some of the most important stories in the region today.
Παραστατική αποτύπωση της Μεσανατολικής διαχρονίας πέντε χιλιετιών (χάρτες και βίντεο – M. Fisher).
Σύντομη εισαγωγή: Η Μέση Ανατολή και η ευρύτερη περιφέρεια στην οποία ανήκει δεν είναι μια οποιαδήποτε ζώνη του πλανήτη. Ότι ισχύει τον 21 αιώνα δεν αποτελεί παρθενογένεση. Έχει ρίζες, αφετηρίες και διαδρομές πέντε χιλιετιών. Εκεί συναντήθηκαν, έσμιξαν και συγκρούστηκαν όλοι πολιτισμοί, όλες οι θρησκείες και όλες οι Αυτοκρατορίες. Στην σύγχρονη εποχή, για ένα ακόμη λόγο, οι γεωπολιτικές σκοπιμότητες, οι πλουτοπαραγωγικοί πόροι και οι στρατηγικές των ναυτικών και ηπειρωτικών δυνάμεων πάνω στην Περίμετρο της Ευρασίας κατέστησαν όσο ποτέ άλλοτε την περιφέρεια αυτή την πιο κρίσιμη στρατηγική ζώνη του πλανήτη. Όταν λοιπόν ακούμε για συγκρούσεις συχνά τραγικές και αδιέξοδες καλό είναι να έχουμε κατά νου αυτή την ιστορική και σύγχρονη πραγματικότητα.
Τέλος, βρισκόμαστε στην Ελλάδα. Ποια πρέπει να είναι η στρατηγική του Ελληνικού κράτους Ανατολικά του Αιγαίου; Από πολύ καιρό πολλά παραμιλητά, συναισθηματισμοί, συνομωσιολογίες, ιδεολογήματα, υποβολές ξένων συμφερόντων κτλ, προκαλούν μεγάλη σύγχυση. Τα κράτη στο σύγχρονο διεθνές σύστημα ακολουθούν στρατηγική που εκπληρώνει τα εθνικά συμφέροντα. Σε διαφορετική περίπτωση βλάπτονται ή και εξαφανίζονται. Το ποια είναι τα εθνικά συμφέροντα και πως τα κρατικά επιτελεία χαράσσουν εναλλακτικές αποφάσεις και προσεγγίσεις απαιτούν στρατηγικά αξιόπιστο κράτος …… Στο τέλος παρατίθενται τίτλοι και σύνδεσμοι μερικών αναρτήσεων που συμπληρώνουν μερικές πτυχές.
by Max Fisher, 40 maps that explain
the Middle East
Το πρώτο βίντεο διατρέχει την ιστορία κατά έτος. στην συνέχεια παρατίθεται ολόκληρο το πολύ πιο λεπτομερές και εξαιρετικά ενημερωτικό άρθρο του Max Fisher. 40 maps that explain the Middle East
Maps can be a powerful tool for understanding the world, particularly the Middle East, a place in many ways shaped by changing political borders and demographics. Here are 40 maps crucial for understanding the Middle East — its history, its present, and some of the most important stories in the region today.
World History: Patterns of InteractionThe fertile crescent, the cradle of civilizationIf this area wasn’t the birthplace of human civilization, it was at least a birthplace of human civilization. Called «the fertile crescent» because of its lush soil, the «crescent» of land mostly includes modern-day Iraq, Syria, Jordan, and Israel-Palestine. (Some definitions also include the Nile River valley in Egypt.) People started farming here in 9000 BC, and by around 2500 BC the Sumerians formed the first complex society that resembles what we’d now call a «country,» complete with written laws and a political system. Put differently, there are more years between Sumerians and ancient Romans than there are between ancient Romans and us.
Philip’s Atlas of World HistoryHow ancient Phoenicians spread from Lebanon across the MediterraneanThe Phoenicians, who lived in present-day Lebanon and coastal Syria, were pretty awesome. From about 1500 to 300 BC, they ran some of the Mediterranean’s first big trading networks, shown in red, and dominated the sea along with the Greeks, who are shown in brown. Some sailed as far as the British Isles, and many of them set up colonies in North Africa, Spain, Sicily, and Sardinia. This was one of the first of many close cultural links between the Middle East and North Africa – and why Libya’s capital, Tripoli, still bears the name of the ancient Phoenician colony that established it.
The Concise Atlas of World HistoryHow the Middle East gave Europe religion, three timesThe Middle East actually gave Europe religion four times, including Islam, but this map shows the first three. First was Judaism, which spread through natural immigration and when Romans forcibly dispersed the rebelling Israelites in the first and second century AD. In the first through third centuries A.D., a religion called Mithraism — sometimes called a «mystery religion» for its emphasis on secret rites and clandestine worship — spread from present-day Turkey or Armenia throughout the Roman Empire (at the time, most adherents believed it was from Persians in modern-day Iran, but this is probably wrong). Mithraism was completely replaced with Christianity, which became the Roman Empire’s official religion, after a few centuries. It’s easy to forget that, for centuries, Christianity was predominantly a religion of Middle Easterners, who in turn converted Europeans.
Mohammad AdilWhen Mohammed’s Caliphate conquered the Middle EastIn the early 7th century AD in present-day Saudi Arabia, the Prophet Mohammed founded Islam, which his followers considered a community as well as a religion. As they spread across the Arabian peninsula, they became an empire, which expanded just as the neighboring Persian and Byzantine Empires were ready to collapse. In an astonishingly short time — from Mohammed’s death in 632 to 652 AD — they managed to conquer the entire Middle East, North Africa, Persia, and parts of southern Europe. They spread Islam, the Arabic language, and the idea of a shared Middle Eastern identity — all of which still define the region today. It would be as if everyone in Europe still spoke Roman Latin and considered themselves ethnically Roman.
Mohammad adil-RashidunA map of the world at the Caliphate’s heightThis is a rough political map of the world in 750 AD, at the height of the Omayyad Caliphate («caliph» means the ruler of the global Islamic community). This is to give you a sense of how vast and powerful the Muslim empire had become, barely one century after the founding of the religion that propelled its expansion. It was a center of wealth, arts, and learning at a time when only China was so rich and powerful. This was the height of Arab power.
EsemonoThe six-century rise and fall of the Ottoman EmpireThe Ottoman Empire is named for Osman, its first ruler, who in the early 1300s expanded it from a tiny part of northwest Turkey to a slightly less tiny part. It continued expanding for about 500 years — longer than the entire history of the Roman Empire — ruling over most of the Middle East, North Africa, and southeastern Europe for centuries. The empire, officially an Islamic state, spread the religion in southeast Europe but was generally tolerant of other religious groups. It was probably the last great non-European empire until it began declining in the mid-1800s, collapsed after World War I, and had its former territory in the Middle East divided up by Western Europe.
Philippe Rekacewicz / Le Monde DiplomatiqueWhat the Middle East looked like in 1914This is a pivotal year, during the Middle East’s gradual transfer from 500 years of Ottoman rule to 50 to 100 years of European rule. Western Europe was getting richer and more powerful as it carved up Africa, including the Arab states of North Africa, into colonial possessions. Virtually the entire region was ruled outright by Europeans or Ottomans, save some parts of Iran and the Arabian peninsula divided into European «zones of influence.» When World War I ended a few years later, the rest of the defeated Ottoman Empire would be carved up among the Europeans. The lines between French, Italian, Spanish, and British rule are crucial for understanding the region today – not just because they ruled differently and imposed different policies, but because the boundaries between European empires later became the official borders of independence, whether they made sense or not.
Financial TimesThe Sykes-Picot treaty that carved up the Middle EastYou hear a lot today about this treaty, in which the UK and French (and Russian) Empires secretly agreed to divide up the Ottoman Empire’s last MidEastern regions among themselves. Crucially, the borders between the French and British «zones» later became the borders between Iraq, Syria, and Jordan. Because those later-independent states had largely arbitrary borders that forced disparate ethnic and religious groups together, and because those groups are still in terrible conflict with one another, Sykes-Picot is often cited as a cause of warfare and violence and extremism in the Middle East. But scholars are still debating this theory, which may be too simple to be true.
https://www.youtube.com/embed/F4U0SXz2DJsMaps of WarAn animated history of great empires in the Middle EastYou may have noticed a theme of the last eight maps: empires, mostly from outside the Middle East but sometimes of it, conquering the region in ways that dramatically changed it. This animation shows you every major empire in the Middle East over the last 5,000 years. To be clear, it is not exhaustive, and in case it wasn’t obvious, the expanding-circle animations do not actually reflect the speed or progression of imperial expansions. But it’s a nice primer.
Michael Izady / Columbia UniversityThe complete history of Islamic statesThis time-lapse map by Michael Izady — a wonderful historian and cartographer at Columbia University, whose full collection can be found here — shows the political boundaries of the greater Middle East from 1450 through today. You’ll notice that, for much of the last 500 years, most or all of the region has been under some combination of Turkish, Persian, and European control. For so much of the Arab Middle East to be under self-rule is relatively new. Two big exceptions that you can see on this map are Morocco and Egypt, which have spent more of the last 500 years as self-ruling empires than other Arab states. That’s part of why these two countries have sometimes seen themselves as a degree apart from the rest of the Arab world.
The EconomistThe 2011 Arab SpringIt is still amazing, looking back at early and mid-2011, how dramatically and quickly the Arab Spring uprisings challenged and in many cases toppled the brittle old dictatorships of the Middle East. What’s depressing is how little the movements have advanced beyond those first months. Syria’s civil war is still going. Egypt’s fling with democracy appeared to end with a military coup in mid-2013. Yemen is still mired in slow-boil violence and political instability. The war in Libya toppled Moammar Qaddafi, with US and European support, but left the country without basic security or a functioning government. Only Tunisia seems to have come out even tenuously in the direction of democracy.
Arab HafezThe dialects of Arabic todayThis map shows the vast extent of the Arabic-speaking world and the linguistic diversity within it. Both go back to the Caliphates of the sixth and seventh century, which spread Arabic from its birthplace on the Arabian Peninsula across Africa and the Middle East. Over the last 1,300 years the language’s many speakers have diverged into distinct, sometimes very different, dialects. Something to look at here: where the dialects do and do not line up with present-day political borders. In places where they don’t line up, you’re seeing national borders that are less likely to line up with actual communities, and in some cases more likely to create problems.
The Shia Revival by Vali NasrThe Sunni-Shia divideThe story of Islam’s division between Sunni and Shia started with the Prophet Mohammed’s death in 632. There was a power struggle over who would succeed him in ruling the Islamic Caliphate, with most Muslims wanting to elect the next leader but some arguing that power should go by divine birthright to Mohammed’s son-in-law, Ali. That pro-Ali faction was known as the «Partisans of Ali,» or «Shi’atu Ali» in Arabic, hence «Shia.» Ali’s eventual ascension to the throne sparked a civil war, which he and his partisans lost. The Shia held on to the idea that Ali was the rightful successor, and grew into an entirely separate branch of Islam. Today about 10 to 15 percent of Muslims worldwide are Shia — they are the majority group in Iran and Iraq only — while most Muslims are Sunni. «Sunni» roughly means «tradition.» Today, that religious division is again a political one as well: it’s a struggle for regional influence between Shia political powers, led by Iran, versus Sunni political powers, led by Saudi Arabia. This struggle looks an awful lot like a regional cold war, with proxy battles in Syria and elsewhere.
Michael Izady / Columbia UniversityThe ethnic groups of the Middle EastThe most important color on this map of Middle Eastern ethnic groups is yellow: Arabs, who are the majority group in almost every MidEast country, including the North African countries not shown here. The exceptions are mostly-Jewish Israel in pink, mostly-Turkish Turkey in green, mostly-Persian Iran in orange, and heavily diverse Afghanistan. (More on the rich diversity of Iran and Afghanistan below.) That splash of red in the middle is really important: ethnic Kurds, who have no country of their own but big communities in Iran, Iraq, Syria, and Turkey. But the big lesson of this map is that there is a belt of remarkable ethnic diversity from Turkey to Afghanistan, but that much of the rest of the region is dominated by ethnic Arabs.
Pew ForumWeighted Muslim populations around the worldThis map makes a point about what the Middle East is not: it is not synonymous with the Islamic world. This weighted population map shows every country in the world by the size of its Muslim population. Countries with more Muslim citizens are larger; countries with fewer Muslim citizens are smaller. You’ll notice right away that the Middle East makes up just a fraction of the world’s total Muslim population. There are far more Muslims, in fact, in the South Asian countries of India, Pakistan, and Bangladesh. The biggest Muslim population by far is Indonesia’s, in southeast Asia. And there are millions in sub-Saharan Africa as well. The Islamic world may have begun in the Middle East, but it’s now much, much larger than that.
Left map: Passia; center and right maps: Philippe Rekacewicz / Le Monde DiplomatiqueIsrael’s 1947 founding and the 1948 Israeli-Arab WarThese three maps show how Israel went from not existing to, in 1947 and 1948, establishing its national borders. It’s hard to identify a single clearest start point to the Israel-Palestine conflict, but the map on the left might be it: these are the borders that the United Nations demarcated in 1947 for a Jewish state and an Arab state, in what had been British-controlled territory. The Palestinians fought the deal, and in 1948 the Arab states of Egypt, Jordan, Iraq, and Syria invaded. The middle map shows, in green, how far they pushed back the Jewish armies. The right-hand map shows how the war ended: with an Israeli counterattack that pushed into the orange territory, and with Israel claiming that as its new national borders. The green is what was left for Palestinians.
BBCThe 1967 Israeli-Arab War that set today’s bordersThese three maps (click the expand icon to see the third) show how those 1948 borders became what they are today. The map on left shows the Palestinian territories of Gaza, which was under Egyptian control, and the West Bank, under Jordanian control. In 1967, Israel fought a war with Egypt, Jordan, and Syria. The war ended with Israel occupying both of the Palestinian territories, plus the Golan Heights in Syria and Egypt’s Sinai peninsula: that’s shown in the right map. Israel gave Sinai back as part of a 1979 peace deal, but it still occupies those other territories. Gaza is today under Israeli blockade, while the West Bank is increasingly filling with Israeli settlers. The third map shows how the West Bank has been divided into areas of full Palestinian control (green), joint Israeli-Palestinian control (light green), and full Israeli control (dark green).
Jan De Jong / Foundation for Middle East PeaceIsraeli settlements in the Palestinian West BankSince 1967, Israelis have been moving into settlements in the West Bank. Some go for religious reasons, some because they want to claim Palestinian land for Israel, and some just because they get cheap housing from subsidies. There about 500,000 settlers in 130 communities, which you can see in this map. The settlements make peace harder, which is sometimes the point: for Palestinians to have a state, the settlers will either to have to be removed en masse, or Palestinians would have to give up some of their land. The settlements also make life harder for Palestinians today, dividing communities and imposing onerous Israeli security. This is why the US and the rest of the world opposes Israeli settlements. But Israel is continuing to expand them anyway.
BBCIsraeli and Hezbollah strikes in the 2006 Lebanon WarThis map shows a moment in the 2006 war between Israel and Lebanon. It also shows the way that war between Israel and its enemies has changed: Israel now has the dominant military, but the fights are asymmetrical. Israel wasn’t fighting a state, but the Lebanese militant group Hezbollah. It launched many air and artillery strikes in Lebanon (shown in blue) to weaken Hezbollah, destroying much of the country’s infrastructure in the process. Israel also blockaded Lebanese waters. Hezbollah fought a guerrilla campaign against the Israeli invasion force and launched many missiles into Israeli communities. The people most hurt were regular Lebanese and Israelis, hundreds of thousands of whom were displaced by the fighting.
Saint TepesWhich countries recognize Israel, Palestine, or bothThe Israel-Palestine conflict is a global issue, and as this map shows it’s got a global divide. Many countries, shown in green, still do not recognize Israel as a legitimate state. Those countries are typically Muslim-majority (that includes Malaysia and Indonesia, way over in southeast Asia). Meanwhile, the blue countries of the West (plus a few others) do not recognize Palestine as a country. They still have diplomatic relations with Palestine, but in their view it will not achieve the status of a country until the conflict is formally resolved. It is not a coincidence that there has historically been some conflict between the blue and green countries.
Michael Izady / Columbia UniversitySyria’s religious and ethnic diversityEach color here shows a different religious group in the part of the eastern Mediterranean called the Levant. It should probably not be surprising that the birthplace of Judaism and Christianity is religiously diverse, but this map drives home just how diverse. Israel stands out for its Jewish majority, of course, but this is also a reminder of its Muslim and other minorities, as well as of the Christian communities in Israel and the West Bank. Lebanon is divided among large communities of Sunnis, Shias, Christians, and a faith known as Druze — they’re at peace now, but the country’s horrific civil war from 1975 to 1990 divided them. There may be a similar effect happening in Syria, which is majority Sunni Muslim but has large minorities of Christians, Druze, Shia, and a Shia sect known as Alawites whose members include Syrian leader Bashar al-Assad and much of his government.
BBC, SNAPCurrent areas of control in the Syrian Civil WarThis map shows the state of play in Syria’s civil war, which after three years of fighting has divided between government forces, the anti-government rebels who began as pro-democracy protestors, and the Islamist extremist fighters who have been moving in over the last two years. You may notice some overlap between this map and the previous: the areas under government control (in red) tend to overlap with where the minorities live. The minorities tend to be linked to the regime, whereas the rebels are mostly from the Sunni Muslim majority. But the anti-government Syrian rebels (in green) have been taking lots of territory. Syria’s ethnic Kurdish minority also has militias that have taken over territory where the Kurds live. Over the past year, though, there’s been a fourth rising faction: Islamic State of Iraq and the Levant (sometimes called ISIS, shown in blue), an extremist group based in Iraq that swears allegiance to al-Qaeda. They’re fighting both the rebels and the government. So it’s a three-way war now, as if it weren’t already intractable enough.
UNHCRSyria’s refugee crisisSyria’s civil war hasn’t just been a national catastrophe for Syria, but for neighboring countries as well. The war has displaced millions of Syrians into the rest of the Middle East and into parts of Europe, where they live in vast refugee camps that are major drains on already-scarce national resources. This map shows the refugees; it does not show the additional 6.5 million Syrians displaced within Syria. Their impact is especially felt in Jordan and Lebanon, which already have large Palestinian refugee populations; as many as one in five people in those countries is a refugee. While the US and other countries have committed some aid for refugees, the United Nations says it’s not nearly enough to provide them with basic essentials.
WikimediaHow Iran’s borders changed in the early 1900sIran is the only Middle Eastern country was never conquered by a European power, but it came pretty close in the 1900s. It lost a lot of territory to Russia (the red stripey part). After that, the Russian Empire and British Empire (the British Indian Raj was just next door) divided Iran’s north and south into «zones of influence.» They weren’t under direct control, but the Iranian government was bullied and its economy and resources exploited. This remains a point of major national resentment in Iran today.
Perry-Castañeda Map Library, University of TexasIran’s religious and ethnic diversityIran is most associated with the Persians — the largest ethnic group and the progenitors of the ancient Persian empires — but it’s much more diverse than that. This map shows the larger minorities, which includes Arabs in the south, Kurds in the west, and Azeris in the north (Iran used to control all Azeri territory, but much of now belongs to the Azeri-majority country Azerbaijan). The Baloch, in the southeast, are also a large minority group in Pakistan. There is significant unrest and government oppression in the «Baluchistan» region of both countries.
BBCIran’s nuclear sites and possible Israeli strike plansThis is a glimpse at two of the big, overlapping geopolitical issues in which Iran is currently embroiled. The first is Iran’s nuclear program: the country’s leaders say the program is peaceful, but basically no one believes them, and the world is heavily sanctioning Iran’s economy to try to convince them to halt the nuclear development that sure looks like it’s heading for an illegal weapons program. You can see the nuclear development sites on here: some are deep underground, while others were kept secret for years. That gets to the other thing on this map, which was originally built to show how Israel could hypothetically launch strikes against Iran’s nuclear program. Israel-Iran tensions, which have edged near war in recent years, are one of the biggest and most potentially dangerous things happening right now in a part of the world that has plenty of danger already. Israel is worried that Iran could build nukes to use against it; Iran may be worried that it will forever be under threat of Israeli strike until it has a nuclear deterrent. That’s called a security dilemma and it can get bad.
Cecile MarinHow the colonial «Durand Line» set up Afghanistan’s conflictSo, first ignore everything on this map except for the light-orange overlay. That shows the area where an ethnic group called the Pashtun lives. Now pretend it’s the 1800s and you are a British colonial officer named Mortimer Durand, and it’s your job to negotiate the border between the British Indian Raj and the quasi-independent nation of Afghanistan. Do you draw the border right smack across the middle of the Pashtun areas, thus guaranteeing decades of conflict by forcing Pashtuns to be minorities in both states? If you answered «yes,» then you would have made a great British colonial officer, because that’s what happened. The «Durand Line,» marked in red, became most of the border between modern Afghanistan and Pakistan. Many Pashtun now belong to or support a mostly-Pashtun extremist group called the Taliban, which wreaks havoc in both countries and has major operating bases (shown in dark orange) in the Pakistani side of the border. Thanks, Mortimer!
Revolution Unending: Afghanistan, 1979 to the Present / Columbia University PressThe 1989 war that tore up AfghanistanIn 1979, the Soviet Union invaded Afghanistan to defend the pro-Moscow communist government from growing rebellions. The US (along with Saudi Arabia and Pakistan) funded and armed the rebels. The CIA deliberately chose to fund extremists, seeing them as better fighters. When the Soviets retreated in 1989, those rebel groups turned against one another, fighting a horrific civil war that you can see on this map: the red areas were, as of 1989, under government control. Every other color shows a rebel group’s area of control. Some of these rebels, like the Hezb-i Islami Gulbuddin, are still fighting, though most of them were defeated when the Taliban rose up and conquered the country in the 1990s.
Carnegie Endowment for International PeaceHow the Taliban overlaps with ethnicityThis is to underscore the degree to which Afghanistan’s current war (the war that began when the US and allies invaded in 2001, not the 1979 to 1989 war against the Soviets or the civil wars from 1989 to 2001) is and is not about ethnicity. The Taliban does very broadly, but not exclusively, overlap with the Pashtuns in the south and east. That’s especially important since there are so many Pashtuns just across the border in Pakistan, where the Taliban have major bases of operation. But there are rebel groups besides the Taliban, not all of which are Pashtun. Generally, though, the north of the country is stabler and less violent than the south or east.
Philippe Rekacewicz / Le Monde DiplomatiqueThe most important parts of the Afghan War, in one mapThe Afghanistan War is extremely complicated, but this map does a remarkable job of capturing the most important components: 1) the Taliban areas, in orange overlay; 2) the areas controlled by the US and allies, in depressingly tiny spots of green; 3) the major Western military bases, marked with blue dots; 4) the areas of opium production, which are a big source of Taliban funding, in brown circles, with larger circles meaning more opium; 5) the supply lines through Pakistan, in red, which Pakistan has occasionally shut down and come under frequent Taliban attack; 6) the supply line through Russia, which requires Russian approval. If this map does not depress you about the prospects of the Afghan War, not much will.
Joaquín de Salas Vara de ReyWhat Saudi Arabia and its neighbors looked like 100 years agoThe Arabian peninsula has a very, very long history, and the Saudi family has controlled much of it since the 1700s. But to understand how the peninsula got to be what it is today, go back about a 100 years to 1905. The Saudis at that point controlled very little, having lost their territory in a series of wars. The peninsula was divided into lots of little kingdoms and emirates. The Ottoman Empire controlled most of them, with the British Empire controlling the southernmost third or so of the peninsula — that line across the middle shows how it was divided. After World War I collapsed the Ottoman Empire, the Saudis expanded to all of the purple area marked here, as the British had promised for helping to fight the Ottomans. (This deal is dramatized in the film Lawrence of Arabia). By the early 1920s, the British effectively controlled almost all of the peninsula, which was divided into many dependencies, protectorates, and mandates. But the Saudis persisted.
US Energy Information AdministrationOil and Gas in the Middle EastThe Middle East produces about a third of the world’s oil and a tenth of its natural gas. (It has a third of all natural gas reserves, but they’re tougher to transport.) Much of that is exported. That makes the entire world economy pretty reliant on the continued flow of that gas and oil, which just happens to go through a region that has seen an awful lot of conflict in the last few decades. This map shows where the reserves are and how they’re transported overland; much of it also goes by sea through the Persian Gulf, a body of water that is also home to some of the largest reserves in the region and the world. The energy resources are heavily clustered in three neighboring countries that have historically hated one another: Iran, Iraq, and Saudi Arabia. The tension between those three is something that the United States, as a huge energy importer, has been deeply interested in for years: it sided against Iran during the Iran-Iraq war of the 1980s, against Iraq when it invaded Kuwait and threatened Saudi Arabia in the 1990s, again against Iraq with the 2003 invasion, and now is supporting Saudi Arabia in its rapidly worsening proxy war against Iran.
Financial TimesOil, trade, and militarism in the Strait of HormuzThe global economy depends on this narrow waterway between Iran and the Arabian Peninsula. Ever since President Jimmy Carter issued the 1980 «Carter Doctrine,» which declared that the US would use military force to defend its access to Persian Gulf oil, the little Strait of Hormuz at the Gulf’s exit has been some of the most heavily militarized water on earth. The US installed a large naval force, first to protect oil exports from the brutal Iran-Iraq War of the 1980s, then to protect them from Saddam Hussein in the 1990s Gulf Wars, and now to protect them again from Iran, which has gestured toward shutting down oil should war break out against Israel or the US. As long as the world runs on fossil fuels and there is tension in the Middle East, there will be military forces in the Strait of Hormuz.
Nicolas Rapp / FortuneWhy Egypt’s Suez Canal is so important for the world economyThe Suez Canal changed everything. When Egypt opened it in 1868, after ten years of work, the 100-mile, man-made waterway brought Europe and Asia dramatically and permanently closer. The canal’s significance to the global order was so immediately obvious that, shortly after the British conquered Egypt in the 1880s, the major world powers signed a treaty, which is still in force, declaring that the canal would forever be open to trade and warships of every nation, no matter what. Today, about eight percent of all global trade and three percent of global energy supply goes through the canal.
BBCThe ethnic cleansing of Baghdad during the Iraq WarThere are few grimmer symbols for the devastation of the Iraq War than what it did to Baghdad’s once-diverse neighborhoods. The map on the left shows the city’s religious make-up in 2005. Mixed neighborhoods, then the norm, are in yellow. The map on right shows what it looked like by 2007, after two awful years of Sunni-Shia killing: bombings (shown with red dots), death squads, and militias. Coerced evictions and thousands of deaths effectively cleansed neighborhoods, to be mostly Shia (blue) or mostly Sunni (red). Since late 2012, the sectarian civil war has ramped back up, in Baghdad and nationwide.
Philippe Rekacewicz / Le Monde DiplomatiqueWhere the Kurds are and what Kurdistan might look likeThe ethnic group known as Kurds, who have long lived as a disadvantaged minority in several Middle Eastern countries, have been fighting for a nation of their own for a long time. This map shows where they live in green overlay, and the national borders that they have proposed on three separate occasions, all of them failed. The Kurds have fought many armed rebellions, including ongoing campaigns in Syria and Turkey, and suffered many abuses, from attempted genocides to official bans on their language and culture. Their one major victory in the last century has been in Iraq: as a result of the US-led invasion that toppled Saddam Hussein, Iraqi Kurds have autonomous self-rule in Iraq’s north.
Radio Free Europe / Radio LibertyA hypothetical re-drawing of Syria and IraqThis is an old idea that gets new attention every few years, when violence between Sunnis and Shias reignites: should the arbitrary borders imposed by European powers be replaced with new borders along the region’s ever-fractious religious divide? The idea is unworkable in reality and would probably just create new problems. But, in a sense, this is already what the region looks like. The Iraqi government controls the country’s Shia-majority east, but Sunni Islamist extremists have seized much of western Iraq and eastern Syria. The Shia-dominated Syrian government, meanwhile, mostly only controls the country’s Shia- and Christian-heavy west. The Kurds, meanwhile, are legally autonomous in Iraq and functionally so in Syria. This map, then, is not so much just idle speculation anymore; it’s something that Iraqis and Syrians are creating themselves.
Philippe Rekacewicz / Le Monde DiplomatiqueHow Libya’s 2011 War changed AfricaNoble as the cause was, the destruction of Moammar Qaddafi’s dictatorship by a spontaneous uprising and a Western intervention has just wreaked havoc in Africa’s northern half. This map attempts to show all that came after Qaddafi’s fall; that it is so overwhelmingly complex is precisely the point. The place to center your gaze is the patterned orange overlay across Libya, Algeria, Mali, and Niger: this shows where the Tuaregs, a semi-nomadic ethnic minority group, lives. Qaddafi used Libya’s oil wealth to train, arm, and fund large numbers of Tuaregs to fight the armed uprising in 2011. When he fell, the Tuaregs took the guns back out with them to Algeria and Mali, where they took control of territory. In Mali, they led a full-fledged rebellion that, for a time, seized the country’s northern half. Al-Qaeda moved into the vacuum they left, conquering entire towns in Mali and seizing fossil fuel facilities in Algeria. Criminal enterprises have flourished in this semi-arid belt of land known as the Sahel. So have vast migration routes, of Africans looking to find work and a better life in Europe. At the same time, armed conflict is getting worse in Nigeria and Sudan, both major oil producers. Qaddafi’s fall was far from the sole cause of all of this, but it brought just the right combination of disorder, guns, and militias to make everything a lot worse.
Top map: Gregor Aisch; bottom map: Eric FischerMapped by Internet connections (top) and by tweets (bottom)These maps are two ways of looking at a similar thing: the digitalization of the Middle East. The map on top is actually a population map: the dots represent clusters of people, but the dots are colored to show how many IP addresses there are, which basically means how many internet connections. The blue areas have lots of people but few connections: these are the poorer areas, such as Yemen, Pakistan, and Syria. White and red show where there are lots of connections: rich countries like Israel and the United Arab Emirates, but also parts of Egypt and Iran and Turkey, the populations of which are increasingly wired, to tremendous political consequence. The map on the bottom shows tweets: lots of dots mean lots of tweets from that area. They’re colored by language. Notice where these two maps are different: Iran has lots of internet connections but almost no tweets; like Facebook, Twitter has been banned since the 2009 anti-government protests. Saudi Arabia, on the other hand, lights right up: its modestly sized population is remarkably wired. The significance of that became clear, for example, with the 2012 and 2013 social media-led campaigns by Saudi women to drive en masse, in protest of the country’s ban on female drivers. The consequences of internet access and lack of access will surely continue to be important, and perhaps hard to predict, for the region.
NASA Earth ObservatoryThe Middle East at night from spaceI’m concluding with this map to look at the region without political borders, without demographic demarcations of religion or ethnicity, without markers of conflict or oil. Looking at the region at night, from space, lets those distinctions fall away, to see it purely by its geography and illuminated by the people who call it home. The lights trace the rivers that have been so important to the Middle East’s history, and the world’s: the Nile in Egypt, the Tigris and Euphrates that run through Iraq and Syria, the Indus in Pakistan. They also show the large, and in many cases growing, communities along the shores of the Persian Gulf, the eastern Mediterranean, and the southern end of the Caspian. It’s a beautiful view of a really beautiful part of the world.
Ο Τραμπ το είπε και το έκανε: Κατήργησε την USAID για να σταματήσει την κατασπατάληση πολλών δισεκατομμυρίων από το Αμερικανικό Δημόσιο , που πήγαιναν υπό τη μορφή χορηγιών σε διάφορες περίεργες οργανώσεις , αλλά και σε ΜΜΕ και δημοσιογράφους ανά τον κόσμο, προκειμένου να προβάλλουν την Woke ατζέντα και να στραγγαλίζουν κάθε αντίθετη φωνή.
Εννοείται ότι η USAID είχε στενή σχέση με το Ίδρυμα Open Society του μεγαλοτραπεζίτη Τζορτζ Σόρος, το οποίο συνηθίζει να παρεμβαίνει με πλάγιο και όχι πάντα ορατό τρόπο στις πολιτικές εξελίξεις στα Βαλκάνια και αλλού και φθάνει στο σημείο ακόμη και να “χτίζει τους ηγέτες του μέλλοντος”.
Σημειώνουμε απλώς ότι κατά καιρούς υπήρξαν υπότροφοι του Ιδρύματος Σόρος πρόσωπα όπως ο Αλβανός Πρωθυπουργός Έντι Ράμα και ο πρώην Πρωθυπουργός των Σκοπίων Ζόραν Ζάεφ και πολλοί άλλοι ακόμη.
Αλλά ας έρθουμε τώρα στο επίμαχο: Δηλαδή τις διάφορες οργανώσεις, ΜΚΟ, Ιδρύματα, αλλά και σε δημοσιογράφους και ΜΜΕ, που “άρμεξαν” στην Ελλάδα εκατομμύρια δολάρια από τα Αμερικανικά ταμεία για να χειραγωγήσουν την κοινή γνώμη και να επιβάλουν την Woke ατζέντα ασκώντας επικοινωνιακή τρομοκρατία προς κάθε αντίθετη φωνή.
Σήμερα παραθέτουμε τον πρώτο κατάλογο, που έδωσε στη δημοσιότητα η διοίκηση Τραμπ και υποσχόμαστε στους αναγνώστες ότι από αύριο θα επανέλθουμε με πολύ περισσότερα στοιχεία.
Σύμφωνα με ένα από τα ενημερωτικά δελτία της USAID, που έκτοτε τέθηκε εκτός σύνδεσης, το 2023 ο οργανισμός χρηματοδότησε την εκπαίδευση και την υποστήριξη 6.200 δημοσιογράφων, βοήθησε 707 μη κρατικά ειδησεογραφικά πρακτορεία και υποστήριξε 279 ΜΚΟ του τομέα των μέσων ενημέρωσης που ασχολούνται με την ενίσχυση των ανεξάρτητων μέσων.
Οπως προκύπτει από τα στοιχεία, η USAID φαίνεται να διαδραματίζει έναν αρκετά περίεργο ρόλο και στα δικά μας σύνορα, εμφανιζόμενη να έχει χρηματοδοτήσει -μεταξύ άλλων- την προώθηση της woke ατζέντας στα Βαλκάνια, σε συνεργασία με την Open Society Initiative for Europe (OSIFE-Soros), η οποία επίσης ανέλαβε τη χαρτογράφηση των ελληνικών ΜΜΕ σχετικά με την Ουκρανία, αλλά και τη ΜΚΟ «Κέντρο για τη δημοκρατία και τη συμφιλίωση στη Νοτιοανατολική Ευρώπη» του Νίμιτς, που διαμεσολάβησε για τη Συμφωνία των Πρεσπών και τα Κοινά Ιστορικά Βιβλία.
Σε άλλο έγγραφο αποκαλύπτεται πως η Open Society Initiative for Europe δήλωνε ρητά πως είχε αποφασίσει την ανάθεση του έργου με τίτλο «Χαρτογραφώντας τον ουκρανικό διάλογο στην Ελλάδα» στον «Iannis Karras» (Γιάννης Καρράς).
Το όνομα Karras φαίνεται ότι ανήκει στον πρώην υποψήφιο βουλευτή των Οικολόγων Πρασίνων στην Αττική, που συζητά για την εκπόνηση του εν λόγω έργου με κάποιον συνεργάτη, ο οποίος καλείται «Matthew», δηλαδή Ματθαίος, και με βάση τον τίτλο αρχειοθέτησης του εγγράφου έχει το επώνυμο Tsimitakis.
Αναμφίβολα, η ανεξαρτησία ενός ειδησεογραφικού μέσου τίθεται υπό αμφισβήτηση όταν η χρηματοδότησή του έρχεται κατευθείαν από το Αμερικανικό Πεντάγωνο.
Σε έκθεση του Μεσογειακού Παραρτήματος του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος των ΗΠΑ ζητείται μάλιστα να ερευνήσει η Υπηρεσία Εθνικών Πληροφοριών των ΗΠΑ (DNI) «πολύ διεξοδικά την εμπλοκή αξιωματούχων των ΗΠΑ στη δημιουργία, συντήρηση και χρηματοδότηση φορέων, ενώσεων και ιδρυμάτων στην Ελλάδα, που είναι εγγενώς εχθρικές προς την πολιτική και τα συμφέροντα των ΗΠΑ, καθώς και να παράσχει μια αξιολόγηση των ζημιών που έχουν ήδη προκληθεί από τις διαρροές πληροφοριών σε όλα τα επίπεδα».
Ειδικότερα η έκθεση αναφέρει στο προοίμιό της ότι «εξετάζει τη στενή συνεργασία μεταξύ της Πρεσβείας των ΗΠΑ στην Αθήνα και διαφόρων φορέων που – σε ευθυγράμμιση με την ελληνική κυβέρνηση – προωθούν ενεργά το DEI** (Diversity, Equity, and Inclusion / Διαφορετικότητα, Ισότητα και η Ενσωμάτωση) και το ESG*** (Environmental, Social, and Governance / Περιβάλλον, Κοινωνία και Διακυβέρνηση) καθώς και ευρύτερες πρωτοβουλίες αφύπνισης («woke») τόσο σε κρατικούς φορείς και ιδρύματα, όσο και σε εταιρικό επίπεδο στην Ελλάδα».
Για ορισμένους μάλιστα φορείς αποδίδεται η κατηγορία ότι προωθούν μια ατζέντα υπέρ της Μουσουλμανικής Αδελφότητας ή της συνεργασίας με τα συμφέροντα της Κίνας.
Ρεπουμπλικανικό κατηγορητήριο για 12 φορείς
Τα 12 ιδρύματα που μπαίνουν στο στόχαστρο της Ρεπουμπλικανικής έκθεσης είναι:
Για το Ελληνοαμερικανικό Εμπορικό Επιμελητήριο αναφέρεται ότι «με μια πρώτη ματιά, μπορεί να μη φαίνεται ιδιαίτερα WOKE οργανισμός. Ωστόσο, μια πιο προσεκτική ματιά αποκαλύπτει ορισμένες ανησυχητικές μοτίβα τακτικές. Με την πάροδο των ετών, το Ελληνοαμερικανικό Εμπορικό Επιμελητήριο έχει προωθήσει ενεργά τις αρχές της DEI, καθώς και του ESG εντός των ελληνικών εταιρειών, με τη χορηγία της Πρεσβείας των ΗΠΑ στην Αθήνα, ιδιαίτερα κατά την εποχή του Πρέσβη Geoffrey Pyatt».
Η έκθεση θέτει το ερώτημα «αν το Ελληνοαμερικανικό Εμπορικό Επιμελητήριο λαμβάνει «βρώμικα» χρήματα από την USAID».
Το Πρόγραμμα Fulbright Ελλάδα «συνεργάζεται με την Πρεσβεία των ΗΠΑ στην Ελλάδα για WOKE πρωτοβουλίες, δίνοντας υποτροφίες σε υποψηφίους για master wokeism ενώ παράλληλα φέρνει αποφοίτους του Fulbright στην Ελλάδα για να διδάξουν wokeism στις μάζες και στα πανεπιστήμια.
Προωθεί επίσης την ατζέντα του μέσω του Business Partners Magazine, το οποίο είναι το περιοδικό του AmChamGR».
Το Ίδρυμα Ωνάση (Ωνάσειο Πολιτιστικό Κέντρο Αθηνών) «προωθεί τη σύγχρονη τέχνη και υποστηρίζει πρωτοβουλίες που σχετίζονται με τους πρόσφυγες, περιβαλλοντικά ζητήματα και τα δικαιώματα των ΛΟΑΤΚΙ.
Το ίδρυμα αυτό έχει γίνει στόχος μεγάλης δυσαρέσκειας, καθώς είναι “Woker” (ΣΣ: από το woke).
Προωθεί την πορνογραφία ως τέχνη, επιχειρώντας να επηρεάσει ακόμα και τα προγράμματα σπουδών των δημοτικών σχολείων με την τρανς ιδεολογία».
IDIS ή IIR (Ινστιτούτο Διεθνών Σχέσεων): «Το IIR, ένα πρόγραμμα που υποστηρίζεται από το υπερφιλελεύθερο Πάντειο Πανεπιστήμιο, έχει ένα ειδικό πρόγραμμα που ονομάζεται “Πρόγραμμα IDIS Κίνα” το οποίο προωθεί την κινεζική ήπια ισχύ. Έχει υπογράψει Μνημόνιο Συνεργασίας μεταξύ του IDIS και του Κέντρου Κίνας της Βρετανίας».
Το Ελληνικό Ίδρυμα Ευρωπαϊκής και Εξωτερικής Πολιτικής (ΕΛΙΑΜΕΠ) «είναι μη κυβερνητικός οργανισμός που ειδικεύεται στην περιοχή των Βαλκανίων και προωθεί θέσεις παγκοσμιοποίησης.
Χρηματοδοτείται από τον George Soros και το ίδρυμα Rockfeller. Αποτελεί κύριο σύμβουλος των ελληνικών κυβερνήσεων σε θέματα εξωτερικής πολιτικής.
Ήταν η κύρια δεξαμενή σκέψης Πίσω από τη Συμφωνία των Πρεσπών με τη Βόρεια Μακεδονία, η οποία έκτοτε αποτελεί αγκάθι για την ελληνική πολιτική. Είναι φιλικός οργανισμός σε ό,τι αφορά τη Μουσουλμανική Αδελφότητα».
Το Αμερικανικό Κολλέγιο Ελλάδος (Pierce): «To φιλελεύθερο κολέγιο, του οποίου πολλοί νέοι μεταπτυχιακοί φοιτητές προσλαμβάνονται ως ασκούμενοι στην Πρεσβεία των ΗΠΑ στην Αθήνα χρηματοδοτείται από την USAID δήθεν για την προώθηση της Επιστήμης, της Τεχνολογίας, της Μηχανικής και των Μαθηματικών. Στην πραγματικότητα χρηματοδοτείται για την προώθηση του wokeism».
Το Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος «φιλοξενεί πολλές εκδηλώσεις της Πρεσβείας των ΗΠΑ στην Αθήνα, ο Geoffrey Pyatt ήταν τακτικός προσκεκλημένος. Επίσης, προωθεί πρωτοβουλίες της WOKE ατζέντας καθώς και των συμφερόντων της Κίνας».
Το Οικονομικό Φόρουμ των Δελφών, «ένα αντίγραφο του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ, όπου κυρίως ελληνικές επιχειρήσεις, κυβερνήσεις και αξιωματούχοι προωθούν την παγκοσμιοποίηση και την φιλελεύθερη ατζέντα. Εμφανίζει έντονη αλληλεπίδραση με τα υπόλοιπα ινστιτούτα που εμφανίζονται στην έκθεση».
Η Dianeosis «είναι φιλελεύθερη ngo που κάνει σταθερές δημοσκοπήσεις σε διάφορα θέματα, ώστε να μπορεί να δικαιολογηθεί η ατζέντα woke».
Το Ίδρυμα Μποδοσάκη «χρηματοδοτεί πρωτοβουλίες για τη WOKE ατζέντα και έχει στενή συνεργασία με την Πρεσβεία των ΗΠΑ στην Αθήνα. Η πρόεδρός του είναι μέλος του ΔΣ του ΕΛΙΑΜΕΠ».
Το Ίδρυμα Λασκαρίδη «προωθεί την κινεζική επιρροή στην Ελλάδα.
Ο Λασκαρίδης, είναι ιδιοκτήτης ναυτιλιακής εταιρείας με πολλά πλοία, που κατασκευάστηκαν από κινεζικά ναυπηγεία με πίστωση και αποτελούν κινεζικό περιουσιακό στοιχείο.
Δημιούργησε τα πρώτα ινστιτούτα Κομφούκιου πριν από δεκαετίες στην Ελλάδα “ευνοούμενος” εταίρος της ελληνικής κυβέρνησης και των ελίτ της εξουσίας».
Η ΜΚΟ Solidarity Now (Αλληλεγγύη Τώρα) «ανήκει στον Σόρος και είναι υπεύθυνη για την εισροή προσφύγων στην Ελλάδα. Πρόεδρός της είναι ο Στέλιος Ζαββός, τακτικός ομιλητής στο Athens Democracy Forum και επιφανή μέλη του διοικητικού συμβουλίου είναι Χρήστος Ροζάκης και η Αντιγόνη Λυμπεράκη».
Το κύριο ενδιαφέρον αυτής της έκθεσης είναι οι εισηγήσεις των περιφερειακών, κατά τεκμήριο αρμόδιων, στελεχών του κυβερνώντος Ρεπουμπλικανικού Κόμματος των ΗΠΑ κατά ελληνικών οργανισμών και Ιδρυμάτων, που στοχοποιούνται ως φορείς πολιτικής, η οποία αποτελεί άμεση απειλή για τα συμφέροντα των Ηνωμένων Πολιτειών.
Ό,τι απέμεινε από τον USAID θα ενσωματωθεί στο υπουργείο Εξωτερικών, υπό την εποπτεία του επικεφαλής του Στέιτ Ντιπάρτμεντ Μάρκο Ρούμπιο.
«Την 1η Ιουλίου, ο USAID θα σταματήσει επισήμως να χορηγεί βοήθεια στο εξωτερικό. Τα προγράμματα βοήθειας που εναρμονίζονται με την πολιτική της κυβέρνησης και εξυπηρετούν τα αμερικανικά συμφέροντα θα τα διαχειρίζεται το Στέιτ Ντιπάρτμεντ, όπου θα υλοποιούνται με μεγαλύτερη υπευθυνότητα, στρατηγική και αποτελεσματικότητα», ανέφερε ο Ρούμπιο σε ένα μήνυμα που δόθηκε στη δημοσιότητα από το γραφείο του.
«Εκτός από τη δημιουργία, με έξοδα των φορολογουμένων, ενός παγκόσμιου δικτύου Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων, ο USAID δεν έχει να επιδείξει πολλά πράγματα μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου», πρόσθεσε.
Αφού επέστρεψε στον Λευκό Οίκο, τον Ιανουάριο, ο Ντόναλντ Τραμπ επιδίωκε τη διάλυση του USAID, κατηγορώντας την υπηρεσία για σπατάλες και για προώθηση αξιών που ήταν «αντίθετες με τα συμφέροντα των ΗΠΑ».
Η ανεξάρτητη και για πολλούς ανεξέλεγκτη υπηρεσία, την οποία ίδρυσε ο Τζον Φ. Κένεντι το 1961, διαχειριζόταν έναν ετήσιο προϋπολογισμό ύψους 42,8 δισεκ. δολαρίων.
Οι αμερικανικοί πόροι αποτελούσαν σημαντικό τμήμα του προϋπολογισμού διαφόρων υπηρεσιών του ΟΗΕ και Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων.
Η Τουρκία θα φιλοξενήσει τη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ τον Ιούλιο του 2026.
Ο Πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν ανακοίνωσε ότι η σύνοδος κορυφής θα πραγματοποιηθεί στην Άγκυρα.
Το Κοινό Στρατηγείο ‘Ημισέληνος και Αστέρι’ (Ay Yıldız) , ένα από τα σημαντικότερα έργα της Τουρκίας που βρίσκεται υπό κατασκευή, προβλέπεται να αποτελέσει το κέντρο της συνόδου κορυφής.
Το τμήμα «Αστέρι» του έργου θα προετοιμαστεί για τη σύνοδο κορυφής.
Η Άγκυρα, όπου βρίσκονται τα κεντρικά γραφεία των κορυφαίων εταιρειών αμυντικής βιομηχανίας της Τουρκίας, θα δώσει έμφαση στη σύνοδο κορυφής με τρόπο που να ταιριάζει στο νόημά της, γράφει το τουρκικό δημοσίευμα.
Γιγάντιο έργο
Τα θεμέλια του έργου ‘Ημισέληνος και Αστέρι’ τέθηκαν στις 30 Αυγούστου 2021. Παρόλο που οι κατασκευαστικές δραστηριότητες καθυστέρησαν για λίγο λόγω των σεισμών της 6ης Φεβρουαρίου, αναφέρεται ότι οι εργασίες θα επιταχυνθούν ακόμη περισσότερο μετά τον καθορισμό της κορυφής.
Το γιγαντιαίο έργο, που βρίσκεται σε μια έκταση 12,6 εκατομμυρίων τετραγωνικών μέτρων στο Etimesgut της Άγκυρας, βρίσκεται δίπλα στην πανεπιστημιούπολη της MİT, γνωστή ως «Κάστρο».
Το Κοινό Στρατηγείο θα συγκεντρώσει το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας, το Γενικό Επιτελείο, τις Ξηρές, Ναυτικές και Πολεμικές Αεροπορικές Δυνάμεις στην ίδια πανεπιστημιούπολη σε έναν εσωτερικό χώρο 890 χιλιάδων τετραγωνικών μέτρων. Τα θεμέλια του νέου κτιρίου του Υπουργείου Εξωτερικών θα τεθούν επίσης πολύ σύντομα, δίπλα σε αυτό.
Μεγαλύτερο από το αμερικανικό Πεντάγωνο
Ο Πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν ανακοίνωσε το έργο λέγοντας: «Δεν θα υπάρχει πλέον ένα διάσπαρτο Υπουργείο Εθνικής Άμυνας ή Τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις μέσα στην Ερυθρά Ημισέληνο. Θα έχουμε δημιουργήσει εδώ μια δομή που θα ενσταλάξει φόβο στον εχθρό και εμπιστοσύνη στον φίλο με τη στάση του και όλα τα σχετικά». Το έργο θα είναι μεγαλύτερο από το Υπουργείο Άμυνας των ΗΠΑ, το Πεντάγωνο.
Η κύρια δομή της πανεπιστημιούπολης, η οποία θα εξυπηρετεί συνολικά 15 χιλιάδες άτομα, θα είναι η ημισεληνοειδής κατασκευή στη μέση, η οποία θα χρησιμοποιείται από κοινού.
Θα υπάρχουν αίθουσες συνεδριάσεων, μία χωρητικότητας 1680 ατόμων, δύο χωρητικότητας 502 ατόμων και δύο χωρητικότητας 251 ατόμων. Ένας χώρος τελετών 23 χιλιάδων τετραγωνικών μέτρων σε σχήμα κύκλου θα περιβάλλει αυτούς τους χώρους. Μπροστά από τον χώρο, θα υπάρχει ένα κτίριο αίθουσας υποδοχής και έκθεσης σε σχήμα αστεριού.
Εκτός από την αρχιτεκτονική της, η πανεπιστημιούπολη σχεδιάστηκε με τρόπο που σπάνια συναντάται σε άλλα χαρακτηριστικά.
Ο Πρόεδρος Ερντογάν είχε δηλώσει: «Σε μια τέτοια περίοδο που συζητείται η κυβερνοασφάλεια και η κυβερνοάμυνα, ένα τέτοιο έργο ‘Ημισέληνος και Αστέρι’ μας ταιριάζει».
30 μέτρα κάτω από την επιφάνεια του εδάφους
Για την πανεπιστημιούπολη, η οποία είναι ένα κέντρο επιχειρήσεων περίπου 30 μέτρα κάτω από το έδαφος, χρησιμοποιήθηκαν όλες οι δυνατότητες της τεχνολογίας κατασκευής, από τη δομή από σκυρόδεμα έως τα μέτρα κυβερνοασφάλειας, από βαλλιστικές επιθέσεις έως απειλές ΧΒΡΠ.
Σχεδιάζεται να μετακομίσει πρώτα το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας στην πανεπιστημιούπολη και στη συνέχεια οι διοικήσεις των δυνάμεων να μετακομίσουν στην πανεπιστημιούπολη έως το 2028.
Υπάρχει πλεονέκτημα προτίμησης για την Άγκυρα
Υπάρχουν διάφοροι λόγοι για τους οποίους η πρωτεύουσα θα προτιμηθεί για τη σύνοδο κορυφής αυτή τη φορά, αντί της Κωνσταντινούπολης ή της Αττάλειας, οι οποίες έχουν το πλεονέκτημα του κλίματος και της φιλοξενίας.
Δεδομένου ότι η σύνοδος κορυφής θα πραγματοποιηθεί τον Ιούλιο, η Κωνσταντινούπολη και η Αττάλεια δεν θα είναι «κλειδωμένες» στη μέση της τουριστικής περιόδου.
Στην Άγκυρα, όπου μια εκδήλωση αυτού του μεγέθους δεν έχει πραγματοποιηθεί εδώ και πολύ καιρό, οι αστικές συγκοινωνίες θα ανακουφιστούν σημαντικά λόγω της εορταστικής περιόδου.
Πλεονέκτημα αεροδρομίων
Η Άγκυρα έχει επίσης ένα πλεονέκτημα στις αερομεταφορές.
Η αντίστροφη μέτρηση συνεχίζεται για την έναρξη λειτουργίας του 3ου διαδρόμου και του 2ου πύργου του αεροδρομίου Esenboğa, όπου πραγματοποιούνται πολιτικές πτήσεις, κάτι που θα επιτρέπει την ταυτόχρονη προσγείωση και απογείωση.
Υπάρχει επίσης το Στρατιωτικό Αεροδρόμιο Etimesgut, όπου πραγματοποιούνται στρατιωτικές πτήσεις, και η Βάση Akıncı, η οποία μπορεί να χρησιμοποιηθεί εάν χρειαστεί.
Αυτή η ευκαιρία σημαίνει ότι αεροσκάφη από περισσότερες από μία κρατικές και κυβερνητικές αντιπροσωπείες μπορούν να προσγειώνονται και να απογειώνονται.
Είναι γνωστό ότι ορισμένες αντιπροσωπείες χωρών αντιμετώπισαν προβλήματα λόγω ανεπάρκειας στην τελευταία Σύνοδο Κορυφής που πραγματοποιήθηκε στη Χάγη.
Εν τω μεταξύ, αναφέρεται ότι η Ολλανδία δαπάνησε 180 εκατομμύρια ευρώ για τη σύνοδο κορυφής.
O Levent Kenz αποτυπώνει την πάλη της Τουρκίας για εκσυγχρονισμό των ενόπλων δυνάμεών της, η οποία εμποδίζεται από κυρώσεις, καθυστερήσεις στην προμήθεια και εγχώριες πολιτικές παρεμβάσεις, προκαλώντας ανησυχία μεταξύ αναλυτών στρατιωτικών θεμάτων. Η πρόσφατη ισραηλινή επίθεση στο Ιράν ανέδειξε τις ευπάθειες της Άγκυρας, θέτοντας νέα ερωτήματα σχετικά με τις αποτρεπτικές της ικανότητες.
Ο Πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν έχει αποδώσει τιμές σε εγχωρίως παραγόμενα στρατιωτικά μη επανδρωμένα οχήματα, το άρμα μάχης Altay και το μαχητικό αεροσκάφος KAAN, τα οποία συχνά παρουσιάζει ως απόδειξη για την αυτοδυναμία της Τουρκίας στον στρατιωτικό τομέα. Παρ’ όλα αυτά, πολλαπλά εμβληματικά προγράμματα παραμένουν υπονομευμένα από τεχνικά εμπόδια, πολιτικές προκαταλήψεις και προμηθευτικές αλυσίδες που πλήττονται από κυρώσεις.
Η τουρκική αεροπορία συνεχίζει να βασίζεται σε έναν γηρασμένο στόλο μαχητικών F‑16. Τα περισσότερα από αυτά τα αεροσκάφη, που παραδόθηκαν αρχικά τη δεκαετία του 1980 και τις αρχές της δεκαετίας του 1990, χρειάζονται επειγόντως αναβαθμίσεις. Η Άγκυρα έχει αιτηθεί 40 νέων μαχητικών F‑16 Block 70 από τις ΗΠΑ. Αν και η κυβέρνηση του πρώην προέδρου των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν ενέκρινε προφορικά μετά την κύρωση εκ μέρους της Άγκυρας της ένταξης της Σουηδίας στο ΝΑΤΟ, το αμερικανικό Κογκρέσο δεν έχει ακόμη οριστικοποιήσει τη συμφωνία. Σύμφωνα με Τούρκους αξιωματούχους, οι καθυστερήσεις αυτές πλήττουν την επιχειρησιακή ετοιμότητα της αεροπορίας.
Η Άγκυρα πιέζει επίσης για επανείσοδο στο αμερικανικό πρόγραμμα F‑35 Joint Strike Fighter, από το οποίο εξαιρέθηκε το 2019 μετά την αγορά ρωσικών συστημάτων πυραύλων S‑400. Ο Ερντογάν δήλωσε μετά τη πρόσφατη σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ στη Χάγη την περασμένη εβδομάδα ότι ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ είχε ανταποκριθεί θετικά σε νέα διαβούλευση.
Ο Αμερικανός πρεσβευτής στην Τουρκία και Ειδικός Απεσταλμένος για τη Συρία, Τομ Μπάρακ, εξέφρασε αισιοδοξία ότι θα επιλυθούν οι αμυντικές εντάσεις μεταξύ Ουάσιγκτον και Άγκυρας, συμπεριλαμβανομένων θεμάτων που αφορούν το πρόγραμμα F‑35 και τις κυρώσεις με βάση τον νόμο CAATSA (Countering America’s Adversaries Through Sanctions Act).
Ο Μπάρακ, μιλώντας στο κρατικό τουρκικό πρακτορείο Anadolu στις 29 Ιουνίου, τόνισε: «Κατά την άποψή μου, ο Πρόεδρος Τραμπ και ο Πρόεδρος Ερντογάν θα πουν στον Υπουργό \[Μάρκο] Ρούμπιο και τον ΥΠΕΞ \[Χακάν] Φιντάν να “Το τελειώσετε, βρείτε έναν τρόπο.” Το Κογκρέσο θα υποστηρίξει ένα λογικό αποτέλεσμα. Γι’ αυτό πιστεύω ότι υπάρχει πραγματική πιθανότητα να επιτευχθεί λύση μέχρι τα τέλη του χρόνου.»
Παράλληλα, η Τουρκία έχει αρχίσει διαπραγματεύσεις με το Ηνωμένο Βασίλειο, την Ισπανία και την Ιταλία για πιθανή απόκτηση μαχητικών Eurofighter Typhoon. Η Γερμανία, ο άλλος εταίρος στην παραγωγή, παραμένει διστακτική, επικαλούμενη πολιτικές εντάσεις σχετικά με τις εσωτερικές πολιτικές της Τουρκίας και προηγούμενη κριτική για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Ωστόσο, σύμφωνα με πρόσφατα δημοσιεύματα στα τουρκικά μέσα, η Γερμανία έχει μαλακώσει τη στάση της και με το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα — μέρος της κυβερνητικής συμμαχίας — να εγκαταλείπει την αντιπολίτευση, αυξάνεται η πιθανότητα έγκρισης της πώλησης.
Το εγχώριο πέμπτης γενιάς μαχητικό της Τουρκίας, το KAAN (παλαιότερα TF‑X), πραγματοποίησε τις πρώτες του δοκιμές κύλισης νωρίτερα φέτος. Ωστόσο, το πρόγραμμα αντιμετωπίζει σημαντικά εμπόδια, κυρίαρχο εκ των οποίων είναι η μηχανή.
Το πρωτότυπο χρησιμοποιεί επί του παρόντος κινητήρα General Electric F110, αλλά οι εγχώριες εναλλακτικές υπό ανάπτυξη από την Turkish Engine Industries (TEI) δεν είναι ακόμη έτοιμες για πτήση. Εξετάστηκαν επίσης κινητήρες της Rolls‑Royce, όμως οι διαπραγματεύσεις παραμένουν αδιευκρίνιστες.
Το KAAN δεν αναμένεται να ενταχθεί στον τουρκικό στόλο αεροσκαφών πριν από το 2035 το νωρίτερο, και αυτό το χρονοδιάγραμμα παραμένει εξαιρετικά ευαίσθητο στην ομαλή πρόοδο του προγράμματος χωρίς σοβαρές καθυστερήσεις. Δεδομένου ότι η πλατφόρμα δεν έχει ολοκληρώσει ακόμη τις δοκιμές πιστοποίησης, η ικανότητά της να καλύψει επιχειρησιακές απαιτήσεις παραμένει αβέβαιη. Ενώ συνεχίζεται η δομική ανάπτυξη, το αεροσκάφος εξακολουθεί να βασίζεται σε ξένους κινητήρες, γεγονός που υποδηλώνει συνεχιζόμενους περιορισμούς στις εγχώριες δυνατότητες πρόωσης.
Ένα ακόμη ζήτημα ανησυχίας είναι η έλλειψη ικανών πιλότων. Μετά από μια αμφιλεγόμενη απόπειρα πραξικοπήματος το 2016, η κυβέρνηση Ερντογάν απέλυσε ή συνέλαβε χιλιάδες στελέχη της πολεμικής αεροπορίας με κατασκευασμένες κατηγορίες, συμπεριλαμβανομένων άνω των 600 έμπειρων χειριστών μαχητικών. Το κενό που δημιουργήθηκε δεν έχει ακόμη καλυφθεί πλήρως. Η Τουρκία πιθανότατα λειτουργεί με ελάχιστες αναλογίες, ενδεχομένως κάτω από 1,2 πιλότους ανά αεροσκάφος, λόγω της έλλειψης πιλότων, ενώ η τουρκική πολεμική αεροπορία διαθέτει περίπου 295 αεροσκάφη. Ιδανικά, αυτή η αναλογία θα έπρεπε να είναι τουλάχιστον 1,5 έως 2 πιλότοι ανά αεροσκάφος, ώστε να εξασφαλίζεται επαρκής χρόνος ξεκούρασης, εκπαίδευσης και εναλλαγής χωρίς να υπερφορτώνονται οι πιλότοι. Η λειτουργία κάτω από αυτό το όριο ενέχει κινδύνους μείωσης της αποτελεσματικότητας και αύξησης της πίεσης στο προσωπικό.
Παρόλο που έχουν εφαρμοστεί νέα προγράμματα εκπαίδευσης πιλότων, τα επίπεδα εμπειρίας στην Τουρκική Πολεμική Αεροπορία παραμένουν επικίνδυνα χαμηλά, με στρατιωτικές πηγές να επισημαίνουν ότι η εκπαίδευση ενός έμπειρου πιλότου F‑16 διαρκεί συνήθως πάνω από μια δεκαετία — μια διαδικασία που δεν μπορεί να επιταχυνθεί με πολιτικά μέσα.
Η Τουρκία εργάζεται επίσης σε ένα νέο μακράς εμβέλειας εγχώριο πρόγραμμα αντιαεροπορικής άμυνας, με την ονομασία Steel Dome, το οποίο ωστόσο βρίσκεται ακόμη στα αρχικά στάδια ανάπτυξης. Το Nordic Monitor είχε αναφέρει προηγουμένως ότι το σύστημα πυραύλων S‑400 ρωσικής κατασκευής, το οποίο αγόρασε η Τουρκία, δεν αποτελεί μέρος του εν λόγω προγράμματος. Για να καλύψει το κενό, η Τουρκία βρίσκεται σε διαπραγματεύσεις για την αγορά του γαλλοϊταλικού συστήματος πυραύλων SAMP/T. Ο Πρόεδρος Ερντογάν φέρεται να ζήτησε την υποστήριξη του Γάλλου Προέδρου Εμανουέλ Μακρόν κατά την τελευταία σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ.
Το συνολικό κόστος του ρωσικής κατασκευής αντιαεροπορικού συστήματος S‑400 που προμηθεύτηκε η Τουρκία εκτιμάται σε περίπου 2,5 δισεκατομμύρια δολάρια, μέρος του οποίου καταβλήθηκε προκαταβολικά στη Μόσχα. Τελικώς, η Τουρκία δεν προχώρησε στην προγραμματισμένη προμήθεια δεύτερης παρτίδας πυραύλων και εκτοξευτών, απόφαση που ερμηνεύτηκε ευρέως ως προσπάθεια αποφυγής περαιτέρω επιδείνωσης των σχέσεων με τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Αναλυτές προειδοποιούν επίσης για υποβάθμιση της ποιότητας των αξιωματικών σε ολόκληρες τις Τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις. Μετά τις εκκαθαρίσεις του 2016, τα κριτήρια για την απόκτηση θέσης επιτελικού αξιωματικού χαλάρωσαν, προκαλώντας ανησυχίες για την επαγγελματικότητα του στρατεύματος. Ένας νέος κανονισμός που ψηφίστηκε τον περασμένο μήνα από το κοινοβούλιο επιτρέπει στον Ερντογάν να επηρεάζει άμεσα το χρονοδιάγραμμα προαγωγών ανώτερων αξιωματικών. Οι επικριτές υποστηρίζουν ότι αυτό υπονομεύει την αξιοκρατία και αυξάνει τις πολιτικές παρεμβάσεις στην αλυσίδα διοίκησης, δημιουργώντας μια ιεραρχία βασισμένη στην πίστη και όχι στις ικανότητες.
Το κύριο άρμα μάχης Altay, ακρογωνιαίος λίθος της εθνικής αμυντικής στρατηγικής της Τουρκίας, έχει αντιμετωπίσει αλλεπάλληλα πισωγυρίσματα. Η Άγκυρα υπέγραψε συμφωνία παραγωγής με την BMC τον Νοέμβριο του 2018 για την κατασκευή 250 αρμάτων T1. Οι αρχικές παραδόσεις είχαν προγραμματιστεί για τα τέλη του 2019. Αντ’ αυτού, μόνο δύο πρωτότυπα εισήχθησαν στο τουρκικό οπλοστάσιο το 2023, με τη μαζική παραγωγή να μετατίθεται για το 2025 και την πλήρη ανάπτυξη να εκτείνεται προς τα τέλη της δεκαετίας του 2020.
Η εξάρτηση του προγράμματος από τον κινητήρα επιδεινώθηκε όταν ο Γερμανός προμηθευτής MTU απέσυρε τη στήριξή του λόγω εμπάργκο που επιβλήθηκαν ως αντίδραση στις τουρκικές επιχειρήσεις στη Συρία. Ως απάντηση, η Τουρκία εξασφάλισε συμφωνία για εισαγωγή συστημάτων πρόωσης 1.500 ίππων της Hyundai‑Doosan από τη Νότια Κορέα. Ωστόσο, αυτές οι μονάδες δεν έχουν ακόμη ανταποκριθεί στα τοπικά πρότυπα απόδοσης και ενσωμάτωσης, ενώ ο εγχωρίως αναπτυσσόμενος κινητήρας «Batu» απέχει ακόμη αρκετά χρόνια από την ένταξη σε υπηρεσία.
Οι επικριτές υποστηρίζουν ότι η πολιτική εύνοια διαστρέβλωσε τη διαγωνιστική διαδικασία. Η BMC φέρεται να εξασφάλισε το συμβόλαιο έναντι της Otokar και των γερμανικών κινητήρων της λόγω δεσμών με τον Πρόεδρο Ερντογάν και επιχειρηματίες συμμάχους του, περιλαμβανομένου του Ετέμ Σαντσάκ, οδηγώντας σε κατηγορίες ότι το έργο δόθηκε στους «ημετέρους» αντί για τους ικανότερους. Η παραγωγή που αρχικά είχε σχεδιαστεί να πραγματοποιείται στο Καρασού μεταφέρθηκε στη συνέχεια στο Αρίφιε, μετά από ανησυχίες ότι ο αρχικός χώρος ήταν ακατάλληλος, πιθανόν λόγω κινήτρων σχετιζόμενων με την αξία γης.
Πρώην αξιωματούχοι του υπουργείου Άμυνας δηλώνουν ότι αυτό το πρότυπο έχει αποδυναμώσει τις τεθωρακισμένες δυνατότητες των Τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων αντί να τις ενισχύσει. Αν και τα σχέδια προβλέπουν παραδόσεις τριών αρμάτων το 2025 και έως 85 στην έκδοση T1 κατά τα επόμενα τρία χρόνια, η καθυστέρηση έχει εξαλείψει οποιοδήποτε βραχυπρόθεσμο επιχείρημα περί ισχύος εγχώριου αρματικού δυναμικού.
Ένα από τα εμπόδια για την ενίσχυση της άμυνας της Τουρκίας είναι η τρέχουσα οικονομική κατάσταση της χώρας. Με την τουρκική λίρα να έχει χάσει σημαντική αξία έναντι του δολαρίου ΗΠΑ κατά το περασμένο έτος, η εισαγωγή αμυντικού εξοπλισμού έχει καταστεί ακόμη πιο δαπανηρή. Αν και ο Ερντογάν έχει δεσμευθεί να αυξήσει τις αμυντικές δαπάνες στο 2,5% του ΑΕΠ έως το 2027, τα περισσότερα μείζονα συστήματα —συμπεριλαμβανομένων των κινητήρων, των ηλεκτρονικών και των συστημάτων ραντάρ— εξακολουθούν να εξαρτώνται από ξένους προμηθευτές.
Τον Οκτώβριο του 2024, η τουρκική κυβέρνηση είχε σχεδιάσει να εισαγάγει στο κοινοβούλιο νέο νομοσχέδιο που θα επέβαλλε ετήσια εισφορά 750 λιρών Τουρκίας (22 δολάρια) στο Ταμείο Αμυντικής Βιομηχανίας για άτομα με πιστωτικό όριο 100.000 λιρών Τουρκίας (2.923 δολάρια) ή άνω. Ο Υπουργός Οικονομικών Μεχμέτ Σιμσέκ τόνισε ότι η Τουρκία βρίσκεται σε μια δύσκολη γεωγραφική περιοχή και χρειάζεται να ενισχύσει τις αποτρεπτικές της δυνατότητες. Ο Σιμσέκ υποστήριξε ότι απαιτούνται πρόσθετα κονδύλια για έργα της αμυντικής βιομηχανίας, ιδίως για την κατασκευή του Steel Dome και την παραγωγή του KAAN. Ωστόσο, μετά από σημαντική δημόσια κατακραυγή, η πρόταση αναβλήθηκε για το 2025.
Δεν έχει υπάρξει επίσημη δήλωση από την κυβέρνηση σχετικά με την επανεισαγωγή του εν λόγω νομοσχεδίου.