Αρχική Blog Σελίδα 675

Απουσία προορατικότητας και θεσμικής συνέχειας: Το ΥΠΕΞ σε περιδίνηση προσωπικής διπλωματίας

25
Ôï êôÞñéï ôïõ õðïõñãåéüõ Åîùôåñéêþí óôçí ëåùö. Âáó. Óïößáò, ÔåôÜñôç 4 Éïõíßïõ 2008.

του Παντελή Κουλούκη, *Master of Arts in Governance, Development and Sec

Θεσμική ασυνέχεια

Από το 1974 και την αποκατάσταση της δημοκρατίας, η Ελληνική Εξωτερική Πολιτική πορεύεται ουσιαστικά χωρίς πυξίδα. Η χώρα δεν διαθέτει μια θεσμοθετημένη στρατηγική που να δεσμεύει τις εκάστοτε κυβερνήσεις. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα μια προσωπική διπλωματία με χαρακτηριστικά που παραπέμπουν σε προσωποκεντρική διαχείριση.

Κάθε αλλαγή ηγεσίας, ακόμα και μέσα στην ίδια την κυβέρνηση, μπορεί κάλλιστα να μεταφράζεται σε διαφοροποίηση θέσεων, ύφους και προτεραιοτήτων.

Για παράδειγμα στα ελληνοτουρκικά υπήρχε η σκληρή γραμμή του Ανδρέα Παπανδρέου και η μετέπειτα ήπια προσέγγιση του Κώστα Σημίτη. Ο τελευταίος, ως πρωθυπουργός,  αν και ανήκε στον ίδιο πολιτικό σχηματισμό, διαμόρφωσε μια τροποποιημένη προσέγγιση με μάλλον φτωχά αποτελέσματα. Ακολούθησε  η κυβέρνηση Καραμανλή που με την σειρά της διαφοροποιήθηκε από τους προηγούμενους. Ανάλογα κινήθηκαν και οι Γ. Παπανδρέου, Σαμαράς, Τσίπρας και Κυριάκος Μητσοτάκης. Λειτούργησαν κυρίως αντανακλαστικά και όχι προληπτικά χωρίς κουλτούρα ενιαίας εθνικής γραμμής.

Όλες οι παραπάνω μεταβαλλόμενες πολιτικές (με ελάχιστες εξαιρέσεις)  καλλιέργησαν μια ασυνέχεια και μια ανεπάρκεια στην λήψη κρίσιμων αποφάσεων στα εθνικά μας θέματα.

Απέναντι δε στην μακροπρόθεσμη και συστηματική Τουρκική απειλή, έτσι όπως εκφράζεται μέσω του τουρκικού αναθεωρητισμού, τα δικά μας πεπραγμένα έμοιαζαν ανέμπνευστα, κατακερματισμένα και σαφώς κατώτερα των περιστάσεων.

Από τον Δένδια στον Γεραπετρίτη

Η απόφαση του Κυριάκου Μητσοτάκη να επιλέξει στο Υπουργείο Εξωτερικών ως διάδοχο του Νίκου Δένδια τον Γιώργο Γεραπετρίτη, ανέδειξε με σαφήνεια την προαναφερθείσα θεσμική ασυνέχεια.

Ο τέως υπουργός Εξωτερικών, ανεξαρτήτως κομματικής τοποθέτησης, υιοθέτησε μια συγκροτημένη, δυναμική και εξωστρεφή ατζέντα. Έδωσε το παρών σε όλα τα διεθνή μέτωπα (Λιβύη, Μέση Ανατολή, Βαλκάνια, Αφρική) με πάμπολλα ταξίδια στα οποία προέβαλε αποφασιστικότητα και ξεκάθαρη πρόθεση αποτροπής. Επί των ημερών του η Ελλάδα προχώρησε σε οριοθέτηση Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ) τόσο με Ιταλία όσο και με Αίγυπτο (μερική οριοθέτηση) αντίστοιχα. Αν και οι δύο αυτές συμφωνίες περιείχαν συμβιβασμούς ήταν απαραίτητες κινήσεις ώστε να ξεκολλήσουμε επιτέλους από τις μακροχρόνιες αγκυλώσεις μας και να εμφανιστούμε στο πεδίο της ενεργητικής διπλωματίας.

Ως έμπειρος πολιτικός ο ΔΕΝΔΙΑΣ δεν δίστασε να αναλάβει πρωτοβουλίες που, παρότι δεν ταυτίζονταν απόλυτα με το Μαξίμου, είχε το σθένος και την προσωπικότητα να τις στηρίξει και να τις υπερασπιστεί δημόσια.

Στον αντίποδα, ο κύριος Γεραπετρίτης που τον διαδέχθηκε δείχνει να κινείται σε μία πιο σιωπηλή διπλωματία, με περιορισμένες δημόσιες εμφανίσεις, με ήπιες διατυπώσεις και σε ένα πλαίσιο που μοιάζει περισσότερο διαχειριστικό και λιγότερο αποτρεπτικό ή εθνικά διεκδικητικό. Το κρίσιμο ζητούμενο που προκύπτει είναι αν μπορεί μια τέτοια στρατηγική  να είναι αποτελεσματική.

Δυστυχώς, επί του πεδίου, τα πεπραγμένα Γεραπετρίτη ήταν μάλλον απογοητευτικά σε μία σειρά από σύνθετα εθνικά θέματα.

  • Η υπόθεση της Κάσου και η πολιτική πόντισης καλωδίου σε περιοχή ελληνικού ενδιαφέροντος κατέδειξε για μία ακόμα φορά την αδυναμία αντίδρασης στην παράνομη Τουρκική προσπάθεια για διακοπή ή καθυστέρηση: ούτε πρόληψη, ούτε σήμα αποτροπής, ούτε επικοινωνία, ούτε ένδειξη σταθερότητας.
  • Ακατανόητα χαμηλό προφίλ για το υπουργείο εξωτερικών συγκριτικά με την θέληση και την ταχύτητα του υπουργείου ενέργειας να προωθήσει την σεισμικές έρευνες στην περιοχή νοτιοδυτικά της Κρήτης (Exxon Mobil)
  • Στην γεωπολιτική διάσταση των θαλάσσιων αιολικών πάρκων και στην ανάγκη να χωροθετηθούν ακριβώς οι περιοχές, το υπουργείο εξωτερικών (Κοινή Υπουργική Απόφαση) δίστασε για μια ακόμη φορά με αποτέλεσμα το έργο να είναι στον αέρα.
  • Η καθυστερημένη(!!!) κατάθεση του θαλάσσιου χωροταξικού σχεδιασμού μέχρι τα έξι ναυτικά μίλια(;;;) που για πρώτη φορά αποτυπώνει τα δυνητικά όρια της ελληνικής υφαλοκρηπίδας, θα μπορούσε θεωρητικά να ισχυροποιήσει νομικά και τις προοπτικές ανάπτυξης των θαλάσσιων αιολικών πάρκων. Το Υπουργείο Εξωτερικών και σε αυτή την περίπτωση δεν έδειξε ιδιαίτερη …ζέση να τρέξει για ταχεία ανάπτυξη του συγκεκριμένου τομέα σε αντίθεση με την Τουρκία που ανταπάντησε με ανάρτηση χάρτη ο οποίος κάλυπτε το μισό Αιγαίο.
  • Η ελληνική απόκριση από τον καθ’ ύλην αρμόδιο υπουργό για το σύνθετο θέμα της Μονής του Σινά ήταν τουλάχιστον άνευρη και χωρίς διπλωματικό στίγμα. Ενώ προϋπήρχαν παλαιότερες δεσμεύσεις η αιγυπτιακή πλευρά μέσω δικαστικής απόφασης ενέπλεξε το ιδιοκτησιακό καθεστώς γύρω από την Μονή. Εμείς για μία ακόμη φορά πιαστήκαμε στον ύπνο, εντελώς απροετοίμαστοι και με αμήχανες δηλώσεις περί απαραβίαστου του θρησκευτικού χαρακτήρα της Μονής!

Λιβύη: το απόλυτο ΑΝΤΙΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ εξωτερικής πολιτικής  

Το ανυπόστατο (και όχι παράνομο) Τούρκο-λιβυκό μνημόνιο επανήλθε στο προσκήνιο με εμπλοκή του πολέμαρχου Χάφταρ υπέρ των τουρκικών θέσεων, ξαφνιάζοντας δυσάρεστα την ελληνική διπλωματία που είχε στηρίξει ανοιχτά το Λύβιο στρατάρχη. Ωστόσο η αρνητική αυτή εξέλιξη δεν ήταν αναίτια. Για κάποιο μυστήριο λόγο η Αθήνα τα τελευταία δύο χρόνια ήταν παντελώς απούσα από το μέτωπο της Λιβύης, ανατρέποντας η ίδια την προγενέστερη πολιτική Δένδια για προσέγγιση και στήριξη του Χάφταρ!!! Όπως ήταν φυσικό το γεωπολιτικό αυτό κενό έσπευσε να καλύψει η Τουρκία!

Παράλληλα, οι αυξημένες μεταναστευτικές ροές προς την Κρήτη από την συγκεκριμένη περιοχή, πιθανώς με τουρκικό δάκτυλο ως μοχλό πίεσης, ανέδειξαν την διπλωματική μας ανεπάρκεια στην πρόληψη και διαχείριση κρίσεων.

Ένα στοιχείο που αποτυπώνει την αδυναμία άσκησης οποιασδήποτε προληπτικής πολιτικής και την ακατανόητη έλλειψη συνοχής στο υπουργείο εξωτερικών.

Όλα τα παραπάνω μάλλον διέλαθαν της προσοχής του κυρίου Γεραπετρίτη και τον περιόρισαν σε διαχειριστικές προσωπικές παρεμβάσεις.

Επικοινωνιακό “βατερλώ”

Δυστυχώς η επικοινωνιακή διαχείριση της εξωτερικής πολιτικής είναι επίσης απούσα.

Ακόμα και αν ο κύριος Γεραπετρίτης στο παρασκήνιο επιτελεί θετικό έργο (έστω και διαχειριστικά), δυσκολεύεται να μεταδώσει ξεκάθαρα το μήνυμα στην κοινή γνώμη, να το εξηγήσει με τρόπο κατανοητό και να το μετατρέψει σε εθνική υπεραξία.

Υπήρχε άραγε μεγαλύτερη επικοινωνιακή αστοχία από την υπόκλιση του στον κύριο Ερντογάν;

Την συγκεκριμένη εικόνα μπορεί κάλλιστα κάποιος να την αντιπαραβάλει με την δημόσια αντιπαράθεση του κύριου Δένδια με τον Τσαβούσογλου στην Άγκυρα και να αντιληφθεί την εξόφθαλμη διαφορά στη στάση σώματος, στην νοοτροπία και στο ύφος παρουσίας των δύο υπουργών.

Είναι οξύμωρο το γεγονός ότι, ενώ υπεύθυνος για την εξωτερική πολιτική είναι ο κ. Γεραπετρίτης, τον ρόλο της δημόσιας εξήγησης των διεθνών εξελίξεων φαίνεται να έχει αναλάβει άτυπα ο Άγγελος Συρίγος.

Ο τελευταίος με σύντομα βίντεο που αναρτά συχνά πυκνά στα social media προσπαθεί να εξηγήσει σύνθετα γεωπολιτικά ζητήματα (Σινά, Λιβύη κλπ) «αναλαμβάνοντας» να καλύψει το επικοινωνιακό κενό του υπουργείου εξωτερικών, εκεί όπου ο μέσος πολίτης θεωρεί τον υπουργό σχεδόν αόρατο.

Είναι προφανές ότι ο κύριος Γεραπετρίτης, ένας άνθρωπος χαμηλών τόνων, τεχνοκράτης,  πανεπιστημιακός με νομική παιδεία, παρά την σοβαρότητα και την θεσμική του συνέπεια, δεν διαθέτει εκείνα  τα χαρακτηριστικά που απαιτεί ο ρόλος του υπουργού εξωτερικών – ιδιαίτερα σε μία περίοδο σύνθετων των γεωπολιτικών προκλήσεων.

 

Υπάρχει λύση;                                                                               

 

Όχι, μαγικές λύσεις δεν υπάρχουν.                                                                             

Υπάρχουν όμως εναλλακτικές ρεαλιστικές προτάσεις που μπορούν να σταθούν ως υπόδειγμα μίας διαφορετικής στρατηγικής σε περίπλοκα ζητήματα εξωτερικής πολιτικής. Προτάσεις που τις έχουμε εξαγγείλει στο παρελθόν αλλά διστάζουμε να τις εφαρμόσουμε. Προτάσεις που θα μπορούσαν να αποτελέσουν χρήσιμα εργαλεία όχι μόνο για τον κύριο Γεραπετρίτη αλλά και για τον εκάστοτε Έλληνα υπουργό Εξωτερικών. Θα πρέπει όμως να σταματήσουμε να έχουμε δυσανεξία στην διαφορετική αντίληψη και να πάψουμε να είμαστε διαρκώς άτολμοι και προβλέψιμοι.

Μία τέτοια ενδιαφέρουσα πρόταση κατέθεσε πρόσφατα ο διδάκτωρ διεθνούς δικαίου στο Πάντειο πανεπιστήμιο Λυκούργος Λιακάκος, στην εξαιρετική ραδιοφωνική εκπομπή του δημοσιογράφου Λάμπρου Καλλαρύτη.

Ο εν λόγω πανεπιστημιακός προέτρεψε την ελληνική κυβέρνηση να αυξήσει νότια της Κρήτης τα χωρικά μας ύδατα στα 12 ναυτικά μίλια με ταυτόχρονη ανακήρυξη συνορεύουσας ζώνης 24 ναυτικών μιλίων (12 συν 12 ν.μ.) η οποία προβλέπεται από την Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας (άρθρο 33) και αποτελεί Ευρωπαϊκό κεκτημένο. Στη συγκεκριμένη ζώνη θα έχει την νομική αρμοδιότητα  το ελληνικό λιμενικό (εν είδει αστυνόμευσης) να διεξάγει νηοψίες αντιμετωπίζοντας προληπτικά τους απανταχού διακινητές λαθρομεταναστών και ανακόπτοντας δυναμικά τις αυξημένες Λιβυκές ροές.

Ρεαλιστικές εναλλακτικές έχουν κατατεθεί επανειλημμένα.

Το ερώτημα είναι αν η ελληνική Πολιτεία έχει τη βούληση να τις εξετάσει σοβαρά.

Η εξωτερική πολιτική δεν μπορεί να αυτοπεριορίζεται στο προβλέψιμο και στο απολύτως διαχειρίσιμο.

Εθνικό Συμβούλιο Εξωτερικής Πολιτικής, Άμυνας και Ασφάλειας

Ως πρόταση έχει διατυπωθεί ξανά και ξανά τα τελευταία είκοσι χρόνια. Παραμένει όμως, μέχρι σήμερα, μια διαχρονικά επίκαιρη και αναγκαία λύση. Το παράδοξο είναι ότι, ειδικά στη σημερινή κρίσιμη γεωπολιτική συγκυρία, η ελληνική Πολιτεία εξακολουθεί να μην τολμά να προχωρήσει σε ένα τέτοιο θεσμικό βήμα.

Ένα σταθερό, υπερκομματικό όργανο, στελεχωμένο από πρόσωπα κοινής αποδοχής με εμπειρία, κύρος και γνώση των διεθνών θεμάτων,  θα μπορούσε να παρέχει στις κατά καιρούς κυβερνήσεις ρεαλιστικές εναλλακτικές, σχέδια προληπτικής δράσης και συνεκτικές στρατηγικές. Όχι ως παρακολούθημα της εκάστοτε συγκυρίας, αλλά ως θεμέλιο μιας μακροπρόθεσμης εθνικής στρατηγικής.

Ωστόσο, στην Ελλάδα της πολιτικής τοξικότητας, της αντιπολιτευτικής αφασίας στα εθνικά ζητήματα και του διαχρονικού εσωτερικού διχασμού, ένα τέτοιο εγχείρημα φαντάζει σχεδόν απίθανο.

Μισός αιώνας Εθνικής αυτοπαγίδευσης

Η σύγκριση με την Τουρκία δεν εξαντλείται στη στρατιωτική ισχύ ή την επιθετική ρητορική. Εστιάζει κυρίως στη διαφορά στρατηγικής κουλτούρας. Η Άγκυρα κινείται βάσει μακρόπνοου σχεδιασμού. Αντίθετα, στην Ελλάδα επιμένουμε σε μία αυτοϋπονομευτική παράδοση χωρίς θεσμική μνήμη, χωρίς συνέχεια, χωρίς πυξίδα.

Μοιραία η εξωτερική πολιτική παραμένει εγκλωβισμένη σε πρόχειρους, διαχειριστικούς και προσωποπαγείς χειρισμούς. Άγεται και φέρετε από τις περιστάσεις, λαμβάνοντας  υπόψιν μόνο  την εκάστοτε επικαιρότητα και συγκυρία. Απουσιάζει ένα συνεκτικό αφήγημα ισχύος  που θα επιτρέψει  την προληπτική στρατηγική και την εθνική συνέχεια.

Η αέναη επίκληση στο Διεθνές Δίκαιο, στην Ευρωπαϊκή Ένωση, στις διεθνείς Συμμαχίες, στα «ήρεμα νερά», στην ήπια ισχύ και στον διάλογο έχει μετατραπεί σε άλλοθι αδράνειας.

Κυρίως δεν μπορεί να αντιμετωπίσει μια επιθετική, αναθεωρητική στρατηγική από όπου και αν προέρχεται.

Το απρόβλεπτο παραμένει για εμάς κάτι μεταξύ τύχης και μοίρας, ποτέ αντικείμενο σχεδιασμού.

Η αδυναμία μας αυτή έχει φτάσει πια στο απροχώρητο και εγκυμονεί κινδύνους.

Στο εσωτερικό μέτωπο αυτή η αδράνεια δημιουργεί ακραίες τάσεις αποτελούμενες από ακροδεξιούς υπερπατριώτες,  αριστερόστροφους εθνομηδενιστές, λαϊκιστές με τοξικό λόγο και απλούς πολίτες που στο τέλος της ημέρας απλά απέχουν συνειδητά .

Ταυτόχρονα παρατηρούνται φαινόμενα θεσμικής και ηθικής διάβρωσης. Έλληνες ακαδημαϊκοί και διπλωμάτες, μέλη του ελληνοτουρκικού Φόρουμ (!), συναντιούνται, συνομιλούν (ως προς τί άραγε;)  και φωτογραφίζονται στην κατεχόμενη Βόρεια Κύπρο με τον κατοχικό ηγέτη Τατάρ. Μια ακατανόητη και εθνικά επιζήμια στάση που ενέχει τον κίνδυνο έμμεσης αναγνώρισης του ψευδοκράτους.

Το ίδιο απογοητευτική ήταν και η στάση Ελληνοκύπριου Ευρωβουλευτή που έσπευσε και αυτός να επισκεφτεί τον κατοχικό ηγέτη θεωρώντας μάλιστα θεσμική υποχρέωση του!

Συμπερασματικά, αν κάτι πρέπει να μας φοβίζει περισσότερο από την όποια εξωτερική απειλή είναι δυστυχώς, η δική μας παραίτηση.

 ΚΟΥΛΟΥΚΗΣ ΠΑΝΤΕΛΗΣ *Master of Arts in Governance, Development and Security

Ένα νέο ψυχρό μέτωπο; Το Ισραήλ και η Τουρκία πλησιάζουν σε αντιπαράθεση

0

Καθώς οι Κούρδοι αντάρτες αφοπλίζονται και οι δυναμικές στη Συρία αλλάζουν, η Τουρκία αναδεικνύεται ως περιφερειακός διαμεσολαβητής ισχύος· το Ισραήλ, παρά τη στρατηγική του τόλμη, βρίσκεται περικυκλωμένο, διακινδυνεύοντας μια διολίσθηση σε έναν ψυχρό πόλεμο που διεξάγεται μέσω της διπλωματίας, όχι της ισχύος των όπλων

Γιόναθαν Αντίρι | 12:24

Τα βουνά Καντίλ λάμπουν με τις τρεμοπαίζουσες φλόγες μιας συμβολικής χειρονομίας: Κούρδοι μαχητές παραδίδουν τα όπλα τους. Στη Συρία, σε Παλαιστινίους χορηγείται καθεστώς μόνιμης κατοικίας. Η περιφερειακή διπλωματία —που άλλοτε ήταν αντιδραστική και εκρηκτική— τώρα μεταβαίνει σε μια αργή, στοχαστική αναπροσαρμογή. Και εν μέσω αυτής της μετάβασης, αναδύεται ένα μοτίβο: το Ισραήλ επωμίζεται τα κόστη, ενώ η Τουρκία αθόρυβα αποκομίζει στρατηγικά οφέλη.

Η παρούσα στιγμή απαιτεί σαφήνεια, όχι έπαρση. Αν το Ισραήλ δεν χαράξει ξεκάθαρες γραμμές στρατηγικής οριοθέτησης, θα βρεθεί παγιδευμένο σε μια νέα μορφή σύγκρουσης —όχι σε έναν πόλεμο πυραύλων και επιδρομών, αλλά σε έναν πιο υπόγειο, ψυχρότερο αγώνα. Έναν αγώνα που διεξάγεται μέσω διπλωματικών περιπλοκών, διεθνούς αποδοκιμασίας και της σταδιακής αποδυνάμωσης της στρατηγικής του θέσης.

Για περισσότερες από δύο δεκαετίες, η Τουρκία εφαρμόζει μεθοδικά και αποφασιστικά μια διεύρυνση του νεοοθωμανικού της οράματος.

Αυτό δεν είναι ιδεολογικό πυροτέχνημα. Είναι μια πλήρης γεωπολιτική επιχείρηση, υποστηριζόμενη από ένα νεανικό, πολυπληθές έθνος άνω των 85 εκατομμυρίων. Με εγχώρια αμυντική βιομηχανία, στρατιωτικές βάσεις με προβολή ισχύος στο εξωτερικό, ένα πολύπλοκο δίκτυο περιφερειακής επιρροής που εκτείνεται από τη Λιβύη έως την Ανατολική Μεσόγειο, και μια λεπτομερώς διαχειριζόμενη σχέση τόσο με τη Ρωσία όσο και με το ΝΑΤΟ —η Τουρκία δεν επιδιώκει πλέον απλώς τη σχετικότητα. Επιδιώκει την ηγεσία.

Επί σειρά ετών, αυτή η φιλοδοξία περιοριζόταν από τέσσερα στρατηγικά εμπόδια: ένα πολεμοχαρές Ιράν με πυρηνικές φιλοδοξίες και εκτεταμένο δίκτυο πληρεξουσίων· ένα εχθρικό αλαουιτικό καθεστώς στη Δαμασκό που εγκλώβιζε την Άγκυρα σε διπλωματικά τέλματα· τη Χεζμπολάχ, εδραιωμένη και αμετακίνητη στα βόρεια σύνορα του Ισραήλ· και την επίμονη απειλή του κουρδικού αποσχιστισμού εντός των τουρκικών συνόρων. Αυτή ήταν η περιφερειακή γεωμετρία.

Και έπειτα, παραδόξως, ήρθε η απροσδόκητη ανταμοιβή. Η ίδια η εκστρατεία του Ισραήλ να περιορίσει αυτές ακριβώς τις δυνάμεις —μέσω της αδιάκοπης πίεσης στη Χεζμπολάχ, σαμποτάζ και παρακολούθησης του ιρανικού πυρηνικού μηχανισμού, και χειρουργικών πληγμάτων στο εύθραυστο καθεστώς του Άσαντ— ουσιαστικά καθάρισε το πεδίο για την Τουρκία. Το Ισραήλ άνοιξε τις πύλες μόνο και μόνο για να περάσει η Τουρκία αβίαστα μέσα από αυτές. 

Διαδήλωση υπέρ της Παλαιστίνης στην Τουρκία

Το τελευταίο εμπόδιο έχει πλέον καταρρεύσει. Το Εργατικό Κόμμα του Κουρδιστάν κατέθεσε τα όπλα του. Η πυρά αυτής της εβδομάδας δεν είναι μια συμβολική χειρονομία —είναι σημείο καμπής. Η Τουρκία, χωρίς αντιστάσεις και αλώβητη, αναδύεται νικήτρια.

Τι προσφέρει, λοιπόν, η Τουρκία ως αντάλλαγμα; Ενώ θα περίμενε κανείς ευγνωμοσύνη, αυτό που προσφέρεται είναι περισσότερο καταγγελία. Ο πρόεδρος Ερντογάν παρομοιάζει το Ισραήλ με τη ναζιστική Γερμανία. Ο υπουργός Εξωτερικών του —πρώην επικεφαλής των μυστικών υπηρεσιών— δηλώνει απερίφραστα: «Δεν υπάρχει παλαιστινιακό πρόβλημα. Υπάρχει ισραηλινό πρόβλημα». Αυτές δεν είναι μεμονωμένες δηλώσεις. Η Τουρκία έχει παρουσία στη Γάζα, αμφισβητεί τις περιφερειακές συμμαχίες και τοποθετεί εαυτόν ως το αντίβαρο σε κάθε προσπάθεια εξομάλυνσης των σχέσεων του Ισραήλ. Δεν επιδιώκει επιρροή —επιδιώκει επιβολή.

Ο μηχανισμός αυτής της νέας τάξης έχει ήδη τεθεί σε κίνηση. Η Άγκυρα έχει καταστεί de facto αρχιτέκτονας της εξελισσόμενης περιφερειακής αρχιτεκτονικής ασφαλείας. Ο Αμερικανός πρέσβης στην Τουρκία διαχειρίζεται πλέον φακέλους που παλαιότερα ήταν προνόμιο της Ουάσινγκτον ή του Καΐρου. Προσεγγίσεις από τη Συρία, διερευνήσεις από τον Λίβανο, και ακόμη και μεσολαβήσεις που αφορούν τη Χαμάς, όλα περνούν μέσα από τουρκικά κανάλια. Η γεωπολιτική γραμματική της Μέσης Ανατολής εκφέρεται ολοένα και περισσότερο στη διάλεκτο της Άγκυρας.

Η Τουρκία πλέον δεν θεωρεί εαυτόν γείτονα. Οραματίζεται τον εαυτό της ως εναλλακτική. Και αυτό, ίσως περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, πρέπει να απαντηθεί. Το Ισραήλ δεν στερείται οράματος —ούτε των μέσων για να το επιδιώξει.

Η πορεία προς τα εμπρός δεν είναι η μειονεξία, αλλά η αποτροπή, διαμορφωμένη όχι μέσω ωμής αντιπαράθεσης, αλλά μέσα από προσεκτικά ελεγχόμενη τριβή και στρατηγική σαφήνεια.

Οι συνεργασίες με την Ελλάδα, την Κύπρο, την Αίγυπτο και τη Σαουδική Αραβία —έθνη εξίσου επιφυλακτικά απέναντι στις τουρκικές φιλοδοξίες— πρέπει να ενισχυθούν. Η αμυντική συνεργασία με τις Ηνωμένες Πολιτείες δεν πρέπει μόνο να συνεχιστεί, αλλά να διευρυνθεί, ακριβώς τη στιγμή που ο ρόλος της Τουρκίας στο ΝΑΤΟ καθίσταται πιο κεντρικός. Και η Άγκυρα πρέπει να αποκλειστεί κατηγορηματικά από κάθε επίσημο ρόλο στο παλαιστινιακό ζήτημα —όχι ως πράξη εκδίκησης, αλλά ως μέσο αποκάλυψης των αληθινών της κινήτρων.

Το διακύβευμα δεν είναι πλέον θεωρητικό. Ο ψυχρός πόλεμος έχει ξεκινήσει —οι περιγραμμά του αθόρυβα, αλλά αδιαμφισβήτητα.

*Ο Γιονατάν Αντίρι είναι Ισραηλινός επιχειρηματίας στον τομέα της ψηφιακής υγείας και σύμβουλος του πρώην προέδρου του Ισραήλ, Σιμόν Πέρες.

ynetnews.com

Τουρκοκυπριακός Τύπος: Τα κοιτάσματα Πήγασος και Γλαύκος εκτιμώνται σε 9-10 tfc αποθέματα φυσικού αερίου

0

Τα ελληνοκυπριακά μέσα ενημέρωσης ανέφεραν ότι η ανακάλυψη μιας στήλης φυσικού αερίου μήκους περίπου 350 μέτρων στον στόχο Pegasus-1 στο τεμάχιο 10, μετά από ανεπιτυχή γεώτρηση στο τεμάχιο 5, έχει αυξήσει τις προσδοκίες.

Ωστόσο, οι αξιωματούχοι τόνισαν την ανάγκη για περαιτέρω επιβεβαιωτικές γεωτρήσεις και μακροπρόθεσμη αξιολόγηση.

Ο ελληνοκυπριακός τύπος σημείωσε ότι μετά την αποτυχία του στόχου «Ηλέκτρα» στο τεμάχιο 5, η ανακάλυψη μιας στήλης φυσικού αερίου περίπου 350 μέτρων στον στόχο «Πήγασος-1» στο τεμάχιο 10 αναζωπύρωσε τις ελπίδες για το τεμάχιο 10, αλλά επεσήμανε ότι «υπάρχει ακόμη πολύς δρόμος μπροστά μας».

Τα ελληνικά μέσα ενημέρωσης της Κύπρου, ανέφεραν ότι τα συνολικά αποθέματα φυσικού αερίου στα πεδία «Πήγασος» και «Γλαύκος» στο οικόπεδο 10 θα μπορούσαν να είναι περίπου 10 tfc (τρισεκατομμύρια κυβικά πόδια).

Σημειώθηκε ότι η κυπριακή κυβέρνηση ανακοίνωσε την ανακάλυψη στήλης φυσικού αερίου 350 μέτρων σε βάθος 1.921 μέτρων στον στόχο «Πήγασος», αλλά απέφυγε να αποκαλύψει το ποσοστό φυσικού αερίου, όπως και στην επιτυχημένη γεώτρηση που διεξήχθη στον στόχο «Γλαύκος-1» τον Φεβρουάριο του 2019.

Τα ελληνικά δημοσιεύματα ανέφεραν βάσει των πηγών τους που γνωρίζουν τις εξελίξεις σχετικά με την ‘λεγόμενη’ ελληνική ΑΟΖ ότι η στήλη των 350 μέτρων θα μπορούσε να υποδηλώνει περίπου 5 tfc φυσικού αερίου, σημείωσε ότι το παρακείμενο κοίτασμα Zohr των 30 tfc που ανήκει στην Αίγυπτο έχει στήλη φυσικού αερίου μεταξύ 600 και 800 μέτρων, και η στήλη φυσικού αερίου των 285-290 μέτρων στο κοίτασμα «Αφροδίτη» με απόθεμα 3,7 tfc στο 12ο οικόπεδο.

Σύμφωνα με εφημερίδα της Κυπριακής Δημοκρατίας στο μέλλον θα πραγματοποιηθούν επιβεβαιωτικές γεωτρήσεις και τα αποτελέσματα της γεώτρησης «Πήγασος» θα ανακοινωθούν από την αμερικανο-καταρική κοινοπραξία τις επόμενες εβδομάδες, η ανώτατη ποσότητα φυσικού αερίου εκτιμάται ότι θα κυμαίνεται μεταξύ 4-5 tfc, γεγονός που αυξάνει τη δυναμική του 10ου τεμαχίου σε 9-10 tfc όταν υπολογιστεί μαζί με το κοίτασμα «Γλαύκος» των 5 (4-4,8) tfc.

Η κυπριακή « Χαραυγή», σε άρθρο της με τίτλο «Η εξομολόγηση του Παπαναστασίου σχετικά με τον «Πήγασο»: Ακόμα μακριά από την αξιολόγηση», έγραψε ότι ο υπουργός Ενέργειας της Κυπριακής Δημοκρατίας,  Γιώργος Παπαναστασίου, δεν προβλέπει άμεση αξιολόγηση του κοιτάσματος «Πήγασος».

Σύμφωνα με την είδηση, υπάρχει μια στήλη φυσικού αερίου περίπου 350 μέτρων στον «Πήγασο» και ότι, αν και είναι μικρής κλίμακας, η τελική αξιολόγηση θα γίνει μετά την επιβεβαιωτική γεώτρηση.

Ο Παπαναστασίου δήλωσε ότι «δεν πρέπει να πιστεύεται ότι ένα κοίτασμα φυσικού αερίου που ανακαλύφθηκε χθες θα φτάσει στην αγορά σε ένα ή δύο χρόνια», επισημαίνοντας ότι ακόμη και αν εντοπιστεί μια αξιοποιήσιμη ποσότητα στην επιβεβαιωτική γεώτρηση, το κοίτασμα δεν μπορεί να αξιολογηθεί σε σύντομο χρονικό διάστημα, επισημαίνει η τουρκοκυπριακή “Kibrispostasi”.

—

ΒΑΛΚΑΝΙΚΟ ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ  – Echedoros.blog

Θέλουν νά διώξουν Ἕλληνες γιά νά στεγάσουν παράνομους μετανάστες!

0

Ἀπίστευτα περιστατικά στό χωριό Κουτσόχερο τοῦ Δήμου Φαρκαδόνας Λαρίσης – Μεταφέρουν τό πρόβλημα στήν εἰρηνική ἑλληνική ὕπαιθρο γιά νά ἀποφορτίσουν τήν Κρήτη

ΚΑΙ ΜΟΝΟΝ ἡ σκέψις νά ἀδειάσουν τίς δομές ἀπό ἀναξιοπαθοῦντες Ἕλληνες, προκειμένου νά στεγάσουν παράνομους μετανάστες, εἶναι ἐξοργιστική. Καί ὅμως εἶναι πραγματικότης. Ἐν προκειμένῳ, πρόκειται γιά 28 οἰκογένειες Ἑλλήνων ἀπό τήν Θεσσαλία οἱ ὁποῖοι ἔμειναν ἄστεγοι πληγέντες ἀπό τόν τυφῶνα Ντάνιελ καί τούς ὁποίους ἡ Κυβέρνησις θέλει νά ἀπομακρύνει ἀπό τήν δομή φιλοξενίας στήν θέση Κουτσόχερο, τοῦ δήμου Φαρκαδόνας, προκειμένου νά μεταφέρει ἐκεῖ, 300 σέ πρώτη φάση, μετανάστες, τούς ὁποίους μετακινεῖ ἀπό τήν Κρήτη. Χαρακτηριστική εἶναι ἡ δήλωσις τοῦ δημάρχου Φαρκαδόνας, κ. Σπυρίδωνος Ἀγνάντη, ὁ ὁποῖος μιλῶντας στήν τηλεόραση τοῦ Open εἶπε: «Πρέπει οἱ δικοί μας νά φύγουν γιατί θά φιλοξενηθοῦν κάποιοι ἄλλοι ἄνθρωποι. Θέλω γραπτῶς ἀπό τόν κ. ὑπουργό νά μᾶς ἀπαντήσει, γιατί θέλουμε νά ξέρουμε ὅτι οἱ δικοί μας ἄνθρωποι δέν θά ἐνοχληθοῦν ἀπό αὐτή τήν κατάσταση». Καί αὐτή δέν εἶναι ἡ μοναδική ἀντίδρασις, καθώς ὀργή ξεχειλίζει σέ ὁλόκληρη τήν Θεσσαλία, ἀπό τήν στιγμή κατά τήν ὁποία ἔγιναν γνωστές οἱ προθέσεις τοῦ Ὑπουργείου Μεταναστεύσεως.

Τά πράγματα γίνονται ἀκόμη χειρότερα μέ τήν ἀπάντηση «κύκλων» τοῦ ὑπουργείου. Φαίνεται ὅτι ἐσχάτως ἔχει υἱοθετηθεῖ ὡς παγία τακτική ἀπό τήν Κυβέρνηση, στίς «κακοτοπιές» νά γίνονται ἐπίσημες τοποθετήσεις, ἀλλά προβάλλονται ἀνώνυμοι «κύκλοι», οἱ ἰσχυρισμοί τῶν ὁποίων δέν ἔχουν ἰδιαίτερη βαρύτητα, καθώς μποροῦν ἀνά πᾶσα στιγμή νά ἀναιρεθοῦν ἤ νά διαψευσθοῦν καί μάλιστα χωρίς τό παραμικρό πολιτικό κόστος.

Ἔτσι καί τώρα, οἱ ἀνώνυμοι αὐτοί κύκλοι διεβεβαίωσαν ὅτι «δέν πρόκειται νά μετακινηθεῖ κανένας ἀπό τούς πλημμυροπαθεῖς τῆς κακοκαιρίας Daniel πού φιλοξενοῦνται στή δομή φιλοξενίας στό Κουτσόχερο.» Ὅμως οὐδείς διέψευσε τόν σχεδιασμό νά μεταφερθοῦν ἐκεῖ 300 (καί ἐνδεχομένως ἐν συνεχείᾳ περισσότεροι) παράνομοι μετανάστες.

Οἱ «κύκλοι» τοῦ ὑπουργείου ὑποστηρίζουν: «Τό Ὑπουργεῖο διαβεβαιώνει ὅτι οἱ Ἕλληνες πολῖτες πού ἐπλήγησαν ἀπό τή θεομηνία καί βρῆκαν προσωρινό καταφύγιο στή δομή θά συνεχίσουν νά διαμένουν ἐκεῖ γιά ὅσο χρόνο χρειαστεῖ, ἀνεξάρτητα ἀπό τόν εὐρύτερο σχεδιασμό πού ἀφορᾶ στήν ἐφαρμογή τῆς πρόσφατης τροπολογίας γιά τήν κράτηση παράνομων μεταναστῶν».

Τί σημαίνει αὐτό; Ὅτι θά ἔχουν τούς Ἕλληνες πλημμυροπαθεῖς νά ζοῦν στήν ἴδια νομή ἀναμεμιγμένους μέ παράνομους μετανάστες; Οἱ τελευταῖοι ὑποτίθεται ὅτι θά κρατηθοῦν σέ «κλειστές δομές». «Θά φυλακίζονται» ἐτόνιζε μέ αὐταρέσκεια ὁ ὑπουργός Μεταναστευτικῆς Πολιτικῆς. Ποῦ θά φυλακίζονται; Στήν ἴδια δομή στήν ὁποία φιλοξενοῦνται καί Ἕλληνες; Καί ποιός ἀπό τούς συμπατριῶτες μας θά μποροῦσε νά αἰσθάνεται ἀσφαλής σέ μία τέτοια δομή.

Πόσῳ μᾶλλον πού ὁμιλοῦμε γιά 28 οἰκογένειες μέ γυναῖκες καί παιδιά, ἐνῷ οἱ μετανάστες εἶναι νέοι ἄνδρες, γιά τούς ὁποίους οὐδείς μπορεῖ νά διαβεβαιώσει ὅτι δέν θά γίνουν ἐπιθετικοί. Καί φυσικά ἕνα σημαντικό ἐρώτημα εἶναι αὐτό τῆς φρουρήσεως τῆς δομῆς, κλειστῆς ἤ ἀνοικτῆς. Ἐδῶ ἀφήνουν ὑποστελεχωμένη τήν συνοριοφυλακή τοῦ Ἕβρου γιά νά φέρουν φρουρά στήν δομή τῆς Μαλακάσας. Στήν Φαρκαδόνα καί σέ ἄλλες δομές γιά τίς ὁποῖες ὑπάρχει ἀνάλογος σχεδιασμός, ποιοί θά πᾶνε νά φρουρήσουν;

Καί ὅταν ἀναφερόμεθα καί σέ ἄλλες δομές, ἐννοοῦμε τίς 16.000 δομές, τήν δημιουργία τῶν ὁποίων σέ οἰκισμούς ἀκόμη καί κάτω τῶν 2.000 κατοίκων προβλέπει τό γνωστό Προεδρικό Διάταγμα πού ἔχει ἐγκρίνει ἡ Κυβέρνησις. Γιά ὅσους δέν τό ἔχουν ἀντιληφθεῖ, τονίζουμε ὅτι αὐτό σημαίνει πώς 1,6 ἑκατομμύριο παράνομοι μετανάστες θά διασπαροῦν στά χωριά μας, καταστρέφοντας τήν κοινωνική συνοχή καί μετατρέποντας τήν ἑλληνική ὕπαιθρο σέ ἕνα ἐπικίνδυνο ἀνομοιογενές μωσαϊκό. Ἡ «λογική» τοῦ Προεδρικοῦ αὐτοῦ Διατάγματος εἶναι νά «μπολιάσουμε» τίς μικρές κοινότητες τῆς ἑλληνικῆς ἐπαρχίας, μέ Ἀφροασιᾶτες μουσουλμάνους ἐποίκους. Δυστυχῶς, δέν εἶναι συνωμοσιολογία. Εἶναι πραγματικότης.

estianews.gr

Σιγά-σιγά βγαίνουν οἱ μεγάλες ἀλήθειες

1

«Ἡ πρώτη λύση εἶναι ἐκείνη πού πρότεινα στόν Παπακωνσταντίνου, τήν ὁποία ἀπέρριψε.

Δηλαδή τήν πρόταση Σάλλα νά μειωθεῖ τό ἔλλειμμα στό χρέος μέσα ἀπό τήν ἀγορά ὁμολόγων τοῦ ἑλληνικοῦ δημοσίου ἀπό δημόσιες ἐπιχειρήσεις καί ὀργανισμούς. Βεβαίως τήν ἀπέρριψε. Θά ἦταν ἕνα πολύ καλό μέτρο γιά νά μειωθεῖ τό χρέος περίπου στό 90%» δήλωσε στήν συνάδελφο Εὔη Ἀπολλωνάτου, στό «Enikos.gr» ὁ τ. ὑπουργός Ἐμπορίου καί Ἐθνικῆς Οἰκονομίας στίς κυβερνήσεις τοῦ ΠΑΣΟΚ, πρώην ὑψηλόβαθμο στέλεχος τοῦ ΔΝΤ καί ὁμότιμος καθηγητής τοῦ Παντείου Πανεπιστημίου, Παναγιώτης Ρουμελιώτης.

Διαβάστε, ὅμως, τήν ἀπάντηση πού ἔδωσε ὁ Π. Ρουμελιώτης στήν ἐρώτηση «γιατί ἀπορρίφθηκε αὐτή ἡ ἐπιλογή;».

«Λές καί ἤθελαν ὁπωσδήποτε νά ἐκδικηθοῦν τήν προηγούμενη κυβέρνηση μέ τό νά ἐκδικηθοῦν ταυτόχρονα καί τήν Ἑλλάδα. Αὐτή εἶναι ἡ ἄποψή μου. Δέν εἶχαν γνώση τῆς κατάστασης καί γι’ αὐτό καί ἀπέρριψαν αὐτή τήν πρόταση. Ἡ δεύτερη πρόταση εἶναι ἐκείνη πού ἔκανε ὁ Στρός Κάν.

Ὅτι ἔπρεπε νά γίνει τό συντομότερο ἡ ἀναδιάρθρωση τοῦ χρέους. Καί αὐτή τήν ἀπέρριψαν. Τώρα τά ὅσα λένε εἶναι παραμύθια! Ἐμένα τήν ἑπομένη τῆς ἔγκρισης τοῦ προγράμματος μέ κάλεσε ὁ Στρός Κάν καί μοῦ εἶπε: Πρέπει νά πεῖς στόν Πρωθυπουργό σου νά ζητήσει ἄμεσα τήν ἀναδιάρθρωση. Πέρα βρέχει. Ὁ Παπακωνσταντίνου ἀντίθετος μέχρι σήμερα μέ τήν ὅποια ἀναδιάρθρωση. Ὁ Παπανδρέου σέ κάποια φάση εἶπε: Ἐμεῖς θέσαμε τό θέμα τῆς ἀναδιάρθρωσης. Ἀλλά πῶς τό ἔθεσε τό θέμα ἐνῷ ὁ ὑπουργός Οἰκονομικῶν ἦταν ἀντίθετος;

Δέν γίνεται αὐτό. Ἐν πάσῃ περιπτώσει ἐγώ τά μετέφερα αὐτά. Αὐτοί δέν ἄκουγαν μέχρι τήν τελευταία στιγμή».

Ἀπάντηση, πού δείχνει τό πῶς ἐνεργοῦσε ἡ κυβέρνηση τήν ὁποία ἐπέβαλαν τά συγκροτήματα Ψυχάρη καί Μπόμπολα (ἀλήθεια, ποῦ εἶναι σήμερα αὐτά τά πανίσχυρα «συγκροτήματα»;), συνεπικουρούμενα καί ἀπό ἄλλους ἐκδότες, πού συντάχθηκαν μέ τούς «νταβατζῆδες». Μιά κυβέρνηση πού ἦλθε στήν ἐξουσία μέσα ἀπό μιά ἀπίθανα βρωμερή ἐκστρατεία κατά τῆς κυβερνήσεως Καραμανλῆ. Θυμᾶμαι ἀκόμη ἐκεῖνο τό βράδυ. Μοῦ τηλεφωνεῖ στήν «Καθημερινή» ὁ ἀείμνηστος Δημήτρης Σιούφας καί μοῦ λέει ὅτι ὁ πρωθυπουργός εἶχε ἀποκαλέσει «νταβατζῆδες» τούς ἐκδότες, στήν ταβέρνα τοῦ «Μπαϊρακτάρη». Ἀνεβαίνω στό γραφεῖο τοῦ –τότε– διευθυντῆ τῆς ἐφημερίδος, ὁ ὁποῖος εἶχε ἤδη πληροφορηθεῖ, ἀπό ἄλλη πηγή, τόν «τίτλο» πού ἀπένειμε ὁ Καραμανλῆς στά ἐκδοτικά συγκροτήματα πού πολεμοῦσαν τόν «βασικό μέτοχο». Τό θέμα «χτυπήθηκε» ἀπό τήν ἐφημερίδα πρωτοσέλιδο. Βεβαίως, ἀργότερα τά πράγματα ἄλλαξαν…

Καταλαβαίνει εὔκολα πλέον ὁ ἁπλός πολίτης, πῶς παίχθηκε τότε τό παιγνίδι. Καταλαβαίνει ποιός ἄνοιξε τόν ἀσκό τοῦ Αἰόλου καί πῶς ἡ χώρα ὁδηγήθηκε στήν βία τῶν μνημονίων, μέ τήν ψευδέστατη ὑπόσχεση (στό Καστελλόριζο) ὅτι «ὅλα θά ἔχουν τελειώσει μέχρι τό 2012».

Βεβαίως, σέ ὅλη αὐτή τήν ἐκστρατεία λάσπης καί ἐκβιασμῶν κατά τῆς κυβερνήσεως τοῦ Κώστα Καραμανλῆ, πρωτοστάτησαν ἐκδότες, ἐπίορκοι δικαστικοί λειτουργοί πού ἔφθασαν στά ἀνώτατα ἀξιώματα, μπατζανάκηδες, κουμπάροι, ΚΥΠατζῆδες, δημοσιογράφοι, «ἐρευνητές» σπουδασμένοι στήν πρώην ΕΣΣΔ, ἐπαγγελματίες συνδικαλιστές, ἀλλά καί ἀρκετοί «ἐκ τῶν ἔσω» τῆς Νέας Δημοκρατίας προερχόμενοι, κάποιοι ἐκ τῶν ὁποίων ἐπιχειροῦν σήμερα νά ἐπιστρέψουν ὡς ἀνησυχοῦντες. «Αὐτά τά ἔχει ἡ πολιτική» εἶναι ἡ ἀπεχθής ἀπάντηση πού δίνουν οἱ ἴδιοι οἱ πολιτικοί γιά τά αἴσχη τους. Καί δέν ντρέπονται! Έχουμε ἀκόμη πολλά νά ποῦμε. Καί νά γράψουμε…

estianews.gr

Λιβύη: Ρηματική διακοίνωση στον ΟΗΕ – Κατέθεσε χάρτη με υφαλοκρηπίδα έως την Κρήτη

0

Μεταξύ άλλων, η Λιβύη υποστηρίζει ότι το τουρκολιβυκό μνημόνιο βασίζεται στο διεθνές δίκαιο και την ίδια ώρα χαρακτηρίζει άκυρη τη συμφωνία Ελλάδας – Αιγύπτου για ΑΟΖ

(upd. 07:30) Σε άλλη μία ρηματική διακοίνωση προς τον ΟΗΕ προχώρησε η Λιβύη, η οποία κατέθεσε χάρτη με εξωτερικά όρια υφαλοκρηπίδας έως την Κρήτη.

Πρόκειται για ρηματική διακοίνωση που κατατέθηκε στις 27 Μαΐου και δημοσιεύτηκε ως επίσημο έγγραφο την 1η Ιουλίου.

Λιβύη: Ρηματική διακοίνωση στον ΟΗΕ – Κατέθεσε χάρτη με υφαλοκρηπίδα έως την Κρήτη-1

Μεταξύ άλλων, στο έγγραφο, η Λιβύη υποστηρίζει ότι το τουρκολιβυκό μνημόνιο βασίζεται στο διεθνές δίκαιο και την ίδια ώρα υποστηρίζει πως ούτε η Ελλάδα ούτε η Αίγυπτος έχουν δικαιώματα στις θαλάσσιες περιοχές που οριοθετήθηκαν μεταξύ Λιβύης και Τουρκίας.

Λιβύη: Ρηματική διακοίνωση στον ΟΗΕ – Κατέθεσε χάρτη με υφαλοκρηπίδα έως την Κρήτη-2

Πιο αναλυτικά, αναφέρει ότι «η Λιβύη και η Τουρκία υπέγραψαν Μνημόνιο Συνεννόησης σχετικά με την οριοθέτηση των περιοχών θαλάσσιας δικαιοδοσίας στη Μεσόγειο Θάλασσα στις 27 Νοεμβρίου 2019. Το εν λόγω Μνημόνιο Συνεννόησης έχει κατατεθεί στη Γραμματεία των Ηνωμένων Εθνών σύμφωνα με το άρθρο 102 του Καταστατικού Χάρτη από τις 11 Δεκεμβρίου 2019 και αποτελεί μια δίκαιη λύση που επιτεύχθηκε με βάση το διεθνές δίκαιο. Ούτε η Ελλάδα ούτε η Αίγυπτος έχουν κυριαρχικά δικαιώματα στις θαλάσσιες περιοχές που οριοθετήθηκαν μεταξύ Λιβύης και Τουρκίας σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο».

Χαρακτηρίζει επίσης τη συμφωνία Ελλάδας και Αιγύπτου άκυρη και ανυπόστατη.

«Η Λιβύη θεωρεί τη Συμφωνία του 2020 μεταξύ Ελλάδας και Αιγύπτου για την οριοθέτηση των αποκλειστικών οικονομικών ζωνών άκυρη και ανυπόστατη, καθώς δεν είναι σύμφωνη με το διεθνές δίκαιο, συμπεριλαμβανομένης της Σύμβασης των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας, ιδίως με την αρχή της δικαιοσύνης. Οι απόπειρες της Ελλάδας και της Αιγύπτου να καθορίσουν και να εκδώσουν άδειες για δραστηριότητες εξερεύνησης υδρογονανθράκων αντίστοιχα το 2014 και το 2021, και πιο πρόσφατα τον Απρίλιο του 2024, καθώς και η έγκριση από την Ελλάδα εξερεύνησης υδρογονανθράκων νότια της Κρήτης, παραβιάζουν τα κυριαρχικά δικαιώματα της Λιβύης στη Μεσόγειο Θάλασσα» αναφέρεται.

Κατηγορεί δε, την Ελλάδα ότι «συνεχίζει τις μονομερείς έρευνες και γεωτρήσεις  στις εν λόγω αποκαλούμενες υπεράκτιες περιοχές αδειοδότησης από τις 26 Νοεμβρίου 2022, αγνοώντας πλήρως τα κυριαρχικά δικαιώματα της Λιβύης και κατά σοβαρή παραβίαση των καθιερωμένων κανόνων και πρακτικών του διεθνούς δικαίου, συμπεριλαμβανομένης της Σύμβασης των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας, όσον αφορά την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας μεταξύ κρατών με αντικείμενες ακτές».

«Ορισμένες από τις περιοχές του Θαλάσσιου Χωροταξικού Σχεδίου (Maritime Spatial Plan – MSP) της Ελλάδας, όπως δηλώθηκαν από το Υπουργείο Εξωτερικών της Ελλάδας και το Υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας της Ελλάδας στις 16 Απριλίου 2025, παραβιάζουν τις περιοχές θαλάσσιας δικαιοδοσίας της Λιβύης στη Μεσόγειο Θάλασσα» συνεχίζει.

Ισχυρίζεται επίσης ότι «ορισμένες περιοχές στο νότιο τμήμα του ελληνικού χάρτη του Θαλάσσιου Χωροταξικού Σχεδίου (MSP) παραβιάζουν τη λιβυκή υφαλοκρηπίδα στη Μεσόγειο Θάλασσα, όπου η Λιβύη έχει ipso facto και ab initio κυριαρχικά δικαιώματα και δικαιοδοσία, σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο».

Την ίδια ώρα, η Λιβύη κάνει λόγο για μονομερή ανακήρυξη της ελληνικής ΑΟΖ στο Ιόνιο Πέλαγος, «κατά παράβαση της λιβυκής υφαλοκρηπίδας», που «αντιβαίνει στις καθιερωμένες αρχές του διεθνούς δικαίου της θάλασσας».

Διπλωματικές πηγές: Δεν παράγει έννομα αποτελέσματα

«Η Ρηματική Διακοίνωση της 27ης Μαΐου 2025 της Μόνιμης Αντιπροσωπείας της Λιβύης στον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών, σε αντίδραση ελληνικών πρωτοβουλιών άσκησης νόμιμων κυριαρχικών δικαιωμάτων, εκφράζει τις πάγιες θέσεις της Λιβύης, ωστόσο δεν παράγει έννομα αποτελέσματα», αναφέρουν διπλωματικές πηγές.

«Οι θέσεις αυτές έχουν τεθεί στο παρελθόν και απαντηθεί προσηκόντως από την Ελλάδα και την Αίγυπτο. Το διεθνές δίκαιο δεν επικαθορίζεται από μονομερείς ρηματικές διακοινώσεις, ούτε από ευσεβείς πόθους τρίτων. Τέτοιες θέσεις δεν παραπέμπουν σε ετοιμότητα για επανέναρξη συνομιλιών για οριοθέτηση Υφαλοκρηπίδας και Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης, βάσει του Διεθνούς Δικαίου της Θάλασσας.

Η Ελλάδα θα συνεχίσει στον δρόμο του διεθνούς δικαίου και των στέρεων περιφερειακών συμμαχιών που πολλαπλασιάζουν τη διπλωματική της ισχύ.

Σε αντίθεση με άκυρες και ανυπόστατες συμφωνίες, η Ελλάδα βαδίζει και ενεργεί βάσει του Διεθνούς Δικαίου και δεν διστάζει να διατυπώνει ευθέως τις θέσεις της σε κάθε συνομιλητή της, όπως έπραξε και πρόσφατα ο Υπουργός Εξωτερικών κατά την επίσκεψή του στη Λιβύη», καταλήγουν διπλωματικές πηγές.

https://www.kathimerini.gr/politics/563719207/livyi-nea-rimatiki-diakoinosi-ston-oie-katethese-charti-me-yfalokripida-eos-tin-kriti/

Βουλγαρία: Μαρμάρινη πλάκα με ανάγλυφα και επιγραφές ανακαλύφθηκε στην Ηράκλεια Σιντική

0

Μια καλοδιατηρημένη πλάκα με ανάγλυφα και επιγραφές ανακαλύφθηκε από αρχαιολόγους της ομάδας του καθηγητή Βαγκαλίνσκι στη Δυτική Νεκρόπολη της Ηράκλειας Σιντικής, ανέφερε η Archaeologia Bulgarica.

Οι αρχαιολόγοι υπόσχονται λεπτομέρειες σχετικά με το νέο εύρημα μέχρι το τέλος της ημέρας.

Σημειώνεται ότι πολύ σημαντικά ευρήματα έχουν ανακαλυφθεί τελευταία στη μακεδονική πόλη της Σιντικής.

—

ΒΑΛΚΑΝΙΚΟ ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ  – Echedoros.blog

Απόπειρα γεωπολιτικής αυτοκτονίας – Τουρκική Ανάλυση

0

Ο εν αποστρατεία Υποναύαρχος Τζεμ Γκιουρντενίζ προβαίνει, στα τουρκικά μέσα ενημέρωσης, σε μια εκ βάθους ανάλυση για τη θέση της Τουρκίας στη σημερινή γεωπολιτική πραγματικότητα.

Ο ιμπεριαλισμός, εκ φύσεως, δεν εγκαταλείπει ποτέ τους στόχους του. Αυτή η απέραντη περιοχή, ιδιαίτερα στη Δυτική Ασία, η οποία έχει φιλοξενήσει αυτοκρατορίες και έχει αναπτύξει πολιτισμούς σε όλη την ιστορία, βρίσκεται σήμερα στο επίκεντρο της νέας τάξης εκμετάλλευσης του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου.

Περιλαμβάνοντας την Ερυθρά Θάλασσα, τον Περσικό Κόλπο, την Ανατολική Μεσόγειο και τη Μαύρη Θάλασσα σαν ζώνη, αυτή η περιοχή είναι το πεδίο μάχης του νέου αιώνα, κατέχοντας όχι μόνο ενεργειακούς πόρους αλλά και σπάνιες γαίες, πόρους γλυκού νερού, γεωργικές λεκάνες και στρατηγικές πύλες.

Ο στόχος σε αυτόν τον αγώνα είναι σαφής: περιφερειακά κράτη όπως η Κίνα, η Ρωσία, το Ιράν και η Τουρκία θα κατακερματιστούν, θα μειωθούν σε μέγεθος, θα τεθούν υπό έλεγχο και θα μετατραπούν σε διαδρόμους μεταφοράς ενέργειας.

Στα μάτια της Δύσης, αυτές οι χώρες δεν είναι ούτε κυρίαρχα κράτη ούτε πολύτιμα περιουσιακά στοιχεία λόγω της πολιτιστικής και πολιτικής τους ταυτότητας. Είναι απλώς περιφερειακές πηγές που παρέχουν πρώτες ύλες, φθηνό εργατικό δυναμικό και, όταν είναι απαραίτητο, γίνονται ζώνες συγκρούσεων. Στόχος του ιμπεριαλισμού είναι να ελέγξει αυτήν την περιοχή όχι μόνο γεωοικονομικά αλλά και γεωπολιτικά.

Τα εργαλεία που χρησιμοποιούνται για την επίτευξη αυτού του στόχου είναι σαφή: η ομπρέλα του ΝΑΤΟ, ο οικονομικός μανδύας της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η στρατιωτική ισχύς του Ισραήλ και τα κράτη-πληρεξούσια στην περιοχή.

Χώρες όπως η Ουκρανία, η Ελλάδα, η Ρουμανία και η Κυπριακή Δημοκρατία, ειδικότερα, αποτελούν τα προκεχωρημένα σημεία αυτού του σχεδίου.

 Κύριος κίνδυνος για την Τουρκία το κουρδικό έθνος

Η Τουρκία είναι ουσιαστικά περικυκλωμένη από μια αυτοκρατορική αλυσίδα πολιορκίας. Ο πιο κρίσιμος κρίκος σε αυτήν την αλυσίδα είναι ένα «Κουρδιστάν με πρόσβαση στη θάλασσα».

Αυτός ο γεωπολιτικός στόχος, που τέθηκε από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ, έχει γίνει ολοένα και πιο σαφής στην εποχή μετά τον Ψυχρό Πόλεμο και έχει γίνει το ακλόνητο σχέδιο του αγγλοσαξονικού-σιωνιστικού άξονα.

Δυστυχώς, διάφορες κυβερνήσεις της Δημοκρατίας της Τουρκίας έχουν συμβάλει σε αυτό το έργο, συνειδητά ή όχι. Η υλικοτεχνική υποστήριξη που παρείχαμε στη Δύναμη Σφυρί κατά τη διάρκεια του Πρώτου και Δεύτερου Πολέμου του Κόλπου, η αδράνεια μας κατά της εγκαθίδρυσης μιας de facto κουρδικής κυβέρνησης στο Βόρειο Ιράκ μετά το 2005, και οι τεράστιες επενδύσεις που πραγματοποίησαν τουρκικές εταιρείες στην περιοχή αποτελούν γεωπολιτικά αυτοκτονικά βήματα χωρίς πολιτική δεινότητα.

Αντί να δημιουργήσουν ένα στρατηγικό οικονομικό προστατευτικό πεδίο εκτός των εθνικών συνόρων της Τουρκίας, οι επενδύσεις στο Ερμπίλ και τη Σουλεϊμανίγια διατήρησαν ουσιαστικά την περιοχή οικονομικά βιώσιμη για μια αυτονομιστική οντότητα.

Η δεύτερη πράξη αυτής της γεωπολιτικής αδυναμίας εκτυλίχθηκε κατά τη διάρκεια του συριακού εμφυλίου πολέμου.

Η Τουρκία, εν γνώσει ή εν αγνοία της, συνέβαλε στην κατάρρευση της Συρίας, της πιο σημαντικής ζώνης ασφαλείας μεταξύ Τουρκίας και Ισραήλ.

Ενώ η βόρεια Συρία εγκαταλείφθηκε σε τρομοκρατικές οργανώσεις μέσω της υποστήριξης ριζοσπαστικών οργανώσεων όπως η HTS (Χαγιάτ Ταχριρ αλ Σαμ) το Ισραήλ απέκτησε την ελευθερία να χρησιμοποιεί τον συριακό εναέριο χώρο χωρίς περιορισμούς κατά την επίθεσή του στο Ιράν στις 13 Ιουνίου 2025.

Αυτό αντιπροσωπεύει μια στρατηγική απώλεια που θα είναι μη αναστρέψιμη για την Τουρκία.

Περιοχές όπως το Τελ Ριφάατ, η Μανμπίτζ και η Χασάκα τέθηκαν υπό τον έλεγχο του YPG, μιας επέκτασης του ΡΚΚ, και οι ΗΠΑ νομιμοποίησαν αυτή τη δομή αποκαλώντας την «επίγεια δύναμή μας».

Η Τουρκία έκανε λάθη στην Κύπρο

Η Τουρκία υπέπεσε σε παρόμοιο λάθος στην Κύπρο. Η δημόσια διπλωματία και η πίεση που ασκήθηκε για να αναγκαστεί η τουρκική πλευρά να ψηφίσει «ναι» στο Σχέδιο Ανάν, το οποίο προτάθηκε για πρώτη φορά το 2004, έχει μείνει στην ιστορία ως μια μαύρη κηλίδα.

Αν οι Ελληνοκύπριοι δεν είχαν πει «όχι», η τουρκική παρουσία στην Κύπρο θα είχε ουσιαστικά τελειώσει σήμερα και η κατοχή του βόρειου τμήματος της Κύπρου θα είχε περάσει στην ιστορία.

Δυστυχώς, κατά τη διάρκεια αυτής της διαδικασίας, τα εθνικά μας συμφέροντα παραβλέφθηκαν χάριν της διαδικασίας ένταξης στην ΕΕ.

Η τύχη ευνόησε το τουρκικό έθνος και το Σχέδιο Ανάν δεν υλοποιήθηκε. Ωστόσο, η τύχη δεν είναι πάντα με το μέρος των Τούρκων.

Στη Συρία…και η Γαλάζια Πατρίδα

Σήμερα, οι ΗΠΑ και το Ισραήλ έχουν πλήρη κυριαρχία στη Συρία.

Στην Ανατολική Μεσόγειο, δεν έχουν διεξαχθεί δραστηριότητες θαλάσσιας δικαιοδοσίας από τον Νοέμβριο του 2020. Η Ελλάδα και η Κυπριακή Δημοκρατία ενεργούν ως το δεύτερο Ισραήλ των ΗΠΑ στη Μεσόγειο, και η θαλάσσια γεωπολιτική της Τουρκίας καταστέλλεται συστηματικά.

Υποβάθμιση της ‘Γαλάζιας Πατρίδας’

Ο λόγος περί Γαλάζιας Πατρίδας είναι πλέον απλώς ρητορικός, ένας ισχυρισμός χωρίς πραγματική βάση στο έδαφος. Σε αυτή την ατμόσφαιρα κατάρρευσης, ακόμη και ο πρέσβης των ΗΠΑ στην Άγκυρα φτάνει στο σημείο να ζητήσει δημόσια αλλαγή καθεστώτος και να εισάγει διχαστικές έννοιες όπως το «εθνικό σύστημα».

Ωστόσο, ούτε η κυβέρνηση ούτε η αντιπολίτευση έχουν αντιδράσει σοβαρά.

Η Τουρκία απαλλάχθηκε από την «τρομοκρατία» αλλά οι Κούρδοι επεκτείνονται…

Σε μια τέτοια περίοδο, η ανάκληση της συζήτησης για τις συνταγματικές τροποποιήσεις με τη ρητορική μιας «Τουρκίας απαλλαγμένης από την τρομοκρατία» συσκοτίζει το πραγματικό ζήτημα.

Η απειλή του ΡΚΚ εντός της Τουρκίας έχει σε μεγάλο βαθμό εξαλειφθεί. Ωστόσο, οι επεκτάσεις του στο Ιράκ και τη Συρία επεκτείνονται και θεσμοθετούνται από τις ΗΠΑ.

Ο άξονας των SDF/YPG/PYD σύντομα θα μετατραπεί σε νόμιμο παράγοντα και θα εισαχθεί στην Τουρκία.

Στη συνέχεια, ενώνοντας τις δυνάμεις του με τους Κούρδους του Ιράκ και του Ιράν, θα δημιουργηθεί ένα κράτος-διάδρομος.

Σήμερα, η Τουρκία, τόσο στο κυβερνών κόμμα όσο και στην αντιπολίτευση, δεν έχει το θάρρος να αντιμετωπίσει τον άξονα ΗΠΑ-Ισραήλ.

Οικονομική χειραγώγηση

 Η πίεση του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου, τα οικονομικά σημεία συμφόρησης και οι πολιτικές διαμάχες για την εξουσία εμποδίζουν την εθνική βούληση.

Ωστόσο, το τουρκικό έθνος βλέπει πέρα από αυτό το σκοτεινό παιχνίδι. Σε μια εποχή που ακόμη και τα παιδιά στη Γάζα γίνονται στρατιωτικοί στόχοι και η γενοκτονία διεξάγεται ανοιχτά, η μη απάντηση στη δήλωση της Jerusalem Post, «Το να σταματήσουμε την Τουρκία είναι δυνατό μόνο με ένα κουρδικό κράτος», έχει χαραχτεί στη μνήμη αυτού του έθνους.

Η Συρία, η οποία εξακολουθεί να παραδίδεται σε παρακλάδια της Αλ Κάιντα, έχει ενταχθεί στη στρατηγική ασφαλείας του Ισραήλ, ενώ η Τουρκία έχει αποκλειστεί από το ευρύτερο παιχνίδι. Εάν αυτή η τάση δεν ανακοπεί, η Τουρκία θα μπορούσε να αντιμετωπίσει μια ακόμη Συνθήκη των Σεβρών…

Ωστόσο, αυτή τη φορά, η απειλή δεν θα προέλθει από τα τανκς, αλλά από οικονομική, δια αντιπροσώπων και συνταγματική χειραγώγηση.

Όπως ακριβώς το κράτος μας ξέφυγε από την παγίδα του «βάζεις έναν μέσα, παίρνεις τρεις» στο ιρακινό βάλτο το 1991, έτσι δεν πρέπει να ξεγελιέται από τις νεοοθωμανικές ψευδαισθήσεις που κατευθύνει σήμερα ο πρέσβης των ΗΠΑ, ούτε να πέσει σε παγίδες μελιού.

Κάθε «όραμα» που προσφέρει ο ιμπεριαλισμός φέρνει διάλυση, εξάρτηση και αποσύνθεση μακροπρόθεσμα.

Μία είναι η λύση

Η λύση είναι σαφής: μια κοσμική, δημοκρατική, ενιαία και πλήρως ανεξάρτητη Δημοκρατία. Μόνο η ενοποιητική δύναμη του τουρκικού έθνους μπορεί να διαρκέσει επ’ αόριστον σε αυτά τα εδάφη υπό την ομπρέλα του έθνους-κράτους που ίδρυσε ο Ατατούρκ.

Η γεωπολιτική αφύπνιση ξεκινά με την απελευθέρωση των νοών που βρίσκονται μέσα. Η Τουρκία πρέπει τώρα να στραφεί όχι σε γεωπολιτικές αυτοκτονικές πολιτικές, αλλά σε μια πλήρως ανεξάρτητη, ορθολογική και εθνική στρατηγική.

Τζεμ Γκιουρντενίζ

—

ΒΑΛΚΑΝΙΚΟ ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ  – Echedoros.blog

Η Σερβία καταγράφεται ως εχθρός της Ρωσίας

0

Η Ρωσία κάνει μια πλήρη στροφή 180 μοιρών και κατηγορεί τη Σερβία ότι βοηθά τους εχθρούς της προκειμένου να σκοτώνουν τους στρατιώτες της, όπως τονίζει η Carnegie Endowment for International Peace.

Η Μόσχα μεγεθύνει  τις μη φιλικές χώρες εντάσσοντας και τη Σερβία, τώρα ο πρόεδρος Αλεξάνταρ Βούτσιτς βρίσκεται στη «μαύρη λίστα».

Πώς θα μπορούσε να είναι διαφορετικά, αν κατά τη γνώμη του Κρεμλίνου είναι «φυσικός προδότης», του οποίου το κατηγορητήριο περιλαμβάνει την υπογραφή συμφωνιών με την Ευρωπαϊκή Ένωση και τη Γερμανία και την προμήθεια όπλων στην Ουκρανία – σύμφωνα με τις ρωσικές μυστικές υπηρεσίες, πρόκειται για πυραύλους για συστήματα πολλαπλών εκτοξεύσεων πυραύλων και βλήματα όλμων.

Συν ένα συμβόλαιο με τη Γαλλία για την αγορά μαχητικών Rafale αξίας 2,7 δισεκατομμυρίων ευρώ, το οποίο η Μόσχα θεώρησε ως σημαντική στροφή προς τη Δύση από τη ρωσική επιρροή – τον ιστορικό προμηθευτή όπλων της Σερβίας.

«Ξεχάσαμε ποιοι είναι φίλοι και ποιοι εχθροί»: Η Ρωσία κατηγόρησε τη Σερβία ότι προμηθεύει κρυφά όπλα στην Ουκρανία, γράφει η Gazeta.ru

Η ρωσική Gazeta θα σημειώσει χαρακτηριστικά: Η λίστα των εχθρών και των φίλων αλλάζει. Η Ρωσία κατηγόρησε τη Σερβία ότι προμηθεύει κρυφά όπλα στην Ουκρανία. Οι ρωσικές μυστικές υπηρεσίες αναφέρουν ότι σερβικές εταιρείες πυροβολούν τη Ρωσία πισώπλατα …

Σχέσεις μεταξύ Ρωσίας και Σερβίας: χωρίς αυταπάτες, γράφει η ρωσική sevastopol.su

Και εκτός από όλα αυτά τα «μη φιλικά» βήματα της σερβικής ηγεσίας, η Αμερικανική Τράπεζα Εξαγωγών-Εισαγωγών (EXIM) ενέκρινε προχρηματοδότηση 50 εκατομμυρίων δολαρίων για τη σερβική εταιρεία Telekom Group – αυτά τα κεφάλαια θα χρησιμοποιηθούν για την προετοιμασία και την έναρξη της συμφωνίας δικτύου 5G με τις ΗΠΑ για την εφαρμογή του 5G.

“Euronews. Πώς η στροφή της Σερβίας προς τη Δύση προκάλεσε την αντίδραση του Πούτιν”

Είναι αλήθεια, σημειώνει στο Euronews, ο John B. Craig , πρώην πρέσβης των ΗΠΑ στο Ομάν και μέλος του συμβουλευτικού συμβουλίου του Ινστιτούτου για την Πολιτική και την Οικονομία της Νοτιοανατολικής Ευρώπης, ότι αυτό αφορά περισσότερο την Κίνα, καθώς η απόφαση του EXIM εντάσσεται στην ευρύτερη στρατηγική της Ουάσιγκτον για τη μείωση της παγκόσμιας τεχνολογικής επιρροής της Κίνας και αποτελεί έναν από τους τομείς προτεραιότητας που περιγράφονται στο «Πρόγραμμα για την Κίνα και τις Μετασχηματιστικές Εξαγωγές». Αλλά το ίδιο το γεγονός ενός δανείου από τους Αμερικανούς θεωρήθηκε «εξωφρενικό» στο Κρεμλίνο.

Ποιος είναι λοιπόν αυτός μετά από αυτό στα μάτια της Μόσχας, η οποία έχει ήδη χαρακτηρίσει τις ενέργειες των σερβικών αρχών «μαχαιριά στην πλάτη», και ο γνωστός Ρώσος γεωπολιτικός Αλεξάντρ Ντούγκιν δήλωσε μάλιστα ότι «ο Σέρβος πρόεδρος Αλεξάνταρ Βούτσιτς έχει χάσει τη νομιμότητά του»;

Επίσης, η ρωσική Regnum θα επισημάνει σε κύριο άρθρο της: Οι σερβικές αρχές τάσσονται σταθερά στο πλευρό των εχθρών της Ρωσίας.

Και αυτό σημαίνει ότι ο Βούτσιτς, κατά τη γνώμη του Κρεμλίνου, αξίζει τιμωρία ως «άνθρωπος που καταπάτησε την αιώνια ρωσοσερβική φιλία».

Αλλά πώς θα μπορούσε να μοιάζει αυτή η τιμωρία;

Η Ρωσία δεν έχει κοινά σύνορα με τη Σερβία, δεν έχει εδαφικές διεκδικήσεις και δεν μπορούν να εισαχθούν στρατεύματα. Αλλά το Κρεμλίνο έχει κάτι περισσότερο – ένα δίκτυο λομπίστες και οργανώσεων που είναι έτοιμοι να ενεργήσουν ως Ρώσοι πληρεξούσιοι, μια σταθερή θέση στον σερβικό χώρο πληροφοριών και στενούς φιλικούς δεσμούς με τους ιεράρχες της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Αλλά πρώτα απ ‘όλα. Ο υπουργός Νέναντ Πόποβιτς και ο πρώην αναπληρωτής πρωθυπουργός και πρώην επικεφαλής των σερβικών μυστικών υπηρεσιών (και άτομα που κατείχαν τέτοια θέση, όπως γνωρίζουμε, δεν είναι ποτέ πρώην), Αλεξάνταρ Βούλιν – αυτοί είναι οι δύο «παγοθραύστες» του φιλορωσικού λόμπι στη Σερβία, οι οποίοι γίνονται δεκτοί με χαρά στα υψηλότερα αξιώματα του Κρεμλίνου και των ρωσικών ειδικών υπηρεσιών .

Και το γεγονός ότι είναι μανιώδεις Σέρβοι εθνικιστές δεν πρέπει να ενοχλεί κανέναν. Άλλωστε, ιστορικά συνέβη ότι άτομα με τέτοιες απόψεις ήταν οι πιο ένθερμοι υποστηρικτές της Ρωσίας, καθώς έβλεπαν σε αυτήν ένα μέσο για την αποκατάσταση του αγαπημένου τους ονείρου – της «Μεγάλης Σερβίας».

Παρεμπιπτόντως, η Μόσχα διατηρεί επαφές με υπερεθνικιστικές και δεξιές ομάδες στη Σερβία που κατέχουν αντιευρωπαϊκές και αντιΝΑΤΟϊκές θέσεις μέσω αυτών. Η Μόσχα έχει δημιουργήσει ένα σύστημα χρηματοδότησης αυτών των ομάδων, οι ηγέτες τους επισκέπτονται συχνά τη Μόσχα – επομένως δεν θα υπάρξουν προβλήματα με την οργάνωση ενός ευρέος κύματος διαμαρτυριών κατά του «αντιλαϊκού μισθοφόρου της Δύσης, Αλεξάνταρ Βούτσιτς» – εφόσον τα ρωσικά χρήματα φτάσουν σε μυστικούς λογαριασμούς εγκαίρως.

Και δεν θα υπάρξουν προβλήματα με την «σωστή» κάλυψη των «διαμαρτυριών» στη Σερβία – άλλωστε, δύο ρωσικοί κολοσσοί των μέσων ενημέρωσης που ανήκουν στο Κρεμλίνο – το Sputnik και το RT, τα οποία χωρίς ντροπή μεταδίδουν ρωσικές αφηγήσεις στο τοπικό κοινό, λειτουργούν απολύτως ελεύθερα.

Και ταυτόχρονα – δημιουργώντας έναν τεράστιο αριθμό bots πιστών στη Ρωσία στο σερβικό τμήμα των κοινωνικών δικτύων. Τα οποία με χαρά αναλαμβάνουν τις πιο κραυγαλέες θέσεις της ρωσικής προπαγάνδας – από εκδοχές για το πώς η «χούντα του Κιέβου» προετοίμαζε μια επίθεση στη Ρωσία μέχρι τις παλιομοδίτικες θεωρίες συνωμοσίας για «μυστικά αμερικανικά βιολογικά εργαστήρια» στη Σερβία.

Και φυσικά, η Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία, ή μάλλον οι ιεράρχες της, η οποία έχει μεγάλη επιρροή στη χώρα. Τον Απρίλιο του τρέχοντος έτους, ο Σέρβος Πατριάρχης Πορφύριος επισκέφθηκε τη Μόσχα, όπου συναντήθηκε με τον Πούτιν και τον Πατριάρχη Κύριλλο της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, όπου θαύμασε την προσήλωση της Μόσχας στις παραδοσιακές αξίες, τις οποίες η Δύση φέρεται να έχει εγκαταλείψει, και εξέφρασε πλήρη αλληλεγγύη με αυτή τη θέση.

Και αφού έλαβε δώρα αξίας δεκάδων εκατομμυρίων ρουβλίων σε προϊόντα από το Σοφρίνο κοντά στη Μόσχα, ένα μονοπώλιο στην παραγωγή εκκλησιαστικών σκευών και αμφίων με υπερβολικές τιμές, καθώς και ένα ορισμένο χρηματικό ποσό για «υποστήριξη της Σερβικής Ορθοδοξίας», ο Πορφύριος ήταν τόσο γεμάτος πνεύμα που σχεδόν ορκίστηκε ότι «ο σερβικός κόσμος» θα εντασσόταν στο μέλλον σε «οποιοδήποτε αντιδυτικό πολιτικό μπλοκ» με τη Ρωσία στο τιμόνι.

Θα γράψει, επίσης, η ρωσική Gazeta, σε άρθρο της, όταν ο πρόεδρος της Σερβίας, Βούτσιτς, επισκέφθηκε το Κίεβο τον παρελθόντα Ιανουάριο «Χειρότεροι από τους φανερούς εχθρούς. Η Κρατική Δούμα αντέδρασε στις δηλώσεις Βούτσιτς στην Οδησσό… Η Σερβία κρυφά, πίσω από την πλάτη μας, προμήθευσε όπλα στην Ουκρανία.

Το τι επιφυλάσσει η Μόσχα για τη σημερινή εξουσία στη Σερβία θα το δούμε πιθανόν το επόμενο χρονικό διάστημα.

—

ΒΑΛΚΑΝΙΚΟ ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ  – Echedoros.blog

The Curious Case of Mouaz Moustafa

0

Does He Advocate for Freedom or Islamism?

When a temporary “emergency” organization transforms into a permanent Washington fixture with direct access to the U.S. government, when it pivots overnight from demanding sanctions to opposing them based solely on who controls Damascus, and when its leader’s social media history reveals support for designated terrorist organizations while publicly championing democracy, it’s time to ask uncomfortable questions about who really influences American Syria policy.

December 2024 marked a stunning turning point in Syria’s bloody civil war. After poison gas attacks, mass killings, rape, torture, and abductions left millions displaced and hundreds of thousands dead—and turned Syria into a veritable wasteland in desperate need of foreign aid and investment—the regime led by Bashar al-Assad finally collapsed.

In its place rose a new government led by Ahmed al-Sharaa, nom de guerre Abu Mohammed al-Jolani, the former leader of Hayat Tahrir al-Sham (HTS), a designated terrorist organization once affiliated with al-Qaeda. While many cheered al-Sharaa’s ascendancy, others worried that his jihadist history would put religious minorities, especially Syria’s Alawite population—which served as the base of support for the Assad regime—at risk.

These fears gained credence in March when more than 1,000 Alawites were murdered in Syria’s coastal cities by Syrian security forces and allied militias, according to Amnesty International and the Syrian Observatory for Human Rights (SOHR). Violence escalated further in April-May and July 2025, with massacres targeting the Druze minority in Suwayda province resulting in over 200 deaths, including extrajudicial executions and looting by government-aligned forces and Bedouin tribes.

On July 15, 2025, Syria announced a ceasefire after the latest outbreak of violence, with reports documenting 21 Druze civilians executed in “field executions” by government forces.

Despite these atrocities, advocates for the new regime, including the Syrian Emergency Task Force (SETF) and its Palestinian-American activist CEO, Mouaz Moustafa, have downplayed the incidents. On March 12, 2025, SETF issued a press release condemning not the violence itself, but the “misinformation campaign” about it, attributing killings to “undisciplined armed factions” and “Assad regime remnants” while praising government security forces as “crucial in protecting civilians.” The organization claimed that “field sources and religious leaders from various Syrian communities have confirmed that no organized campaigns of sectarian violence were conducted by the government.”

In 2018, Moustafa described demographic changes under Assad as “ethnic cleansing” and emphasized that Assad “never protected minorities.” He detailed how “entire populations” were displaced and their properties given to “Iranian-backed militias,” calling it “a strategy led by the Iranians to change the demographics of Syria.”

SETF took a similar approach when Syrian government forces again invaded Suwayda early on July 16, prompting Israeli strikes on Syrian government facilities. Rather than condemning the renewed violence against the Druze minority, Moustafa launched into anti-Israel rhetoric on social media, revealing where SETF’s priorities lie when the government they support attacks ethnic and religious minorities.

This selective concern for sectarian violence contrasts sharply with Moustafa’s previous statements. In 2018, he described demographic changes under Assad as “ethnic cleansing” and emphasized that Assad “never protected minorities.” He detailed how “entire populations” were displaced and their properties given to “Iranian-backed militias,” calling it “a strategy led by the Iranians to change the demographics of Syria.”

Yet when similar demographic pressures and sectarian violence threaten Alawites and Druze under the new government, SETF has remained notably silent or offered only qualified criticism, demonstrating a double standard in how civilian protection is evaluated based on which government is responsible.

Who Is Mouaz Moustafa?

Who will influence American policy toward Syria in the aftermath of Bashar al-Assad’s ouster? The Syrian Emergency Task Force and Mouaz Moustafa are running what amounts to a coordinated campaign to align U.S. interests with Islamist objectives even as they masquerade as democratic reformers.

From its beginnings as a temporary crisis response organization, SETF has evolved into permanent political advocacy, contrary to its founding principles. Moustafa, who has served as SETF’s executive director since he founded the organization in April 2011, a month after the Syrian civil war began, told the Middle East Forum that he “had no idea the organization would still be around 14 years later” and was “hoping the whole thing would end in weeks or maybe a month.” “That’s why we called it the Syrian Emergency Task Force.” SETF was the first anti-Assad organization to set up offices in Washington, D.C., Moustafa explained. “All we wanted to say was ‘[Listen] to the voice of the Syrian people who were rising up against their dictator who threatens U.S. allies and supports terrorists.’”

The Assad regime is responsible for “some of the worst crimes of the twenty-first century,” Moustafa said, citing its alliances with Iran, Russia, Hezbollah, the presence of militias from Afghanistan and Iraq, as well as ISIS and Al-Qaeda. He emphasized that Bashar al-Assad created the vacuum that allowed ISIS to emerge and brought foreign death squads into Syria. Bashar al-Assad, he said, was the “source of all that misery.”

Even Assad loyalists were not safe from oppression, Moustafa declared, adding that “if the guy [manning] the checkpoint fought with his wife that morning, you could disappear forever.” The fall of Assad, he said, felt like “a lifting of a major burden” for all Syrians.

However, the organization has transformed from providing emergency humanitarian assistance into a sophisticated Washington lobbying operation. In the same 2018 panel discussion, Moustafa emphasized the importance of Syrian self-determination “without any outside intervention. Not from the Gulf States, not from Iran or Russia, not from Europe or the United States or anyone. Now Syrians can have the self-determination that they bled and fought for.”

Today, SETF actively lobbies the U.S. government to recognize and provide sanctions relief to HTS’s government—representing exactly the kind of American intervention in Syrian affairs that Moustafa previously criticized when it favored Assad. The organization has evolved from advocating for Syrian independence to specifically promoting one particular faction’s rule through American political influence.

Opposed Assad Because of His Crimes; Supports al-Sharaa Despite His Misdeeds

The same organization that lambasted Bashar al-Assad for his crimes has been a booster for al-Sharaa, who, according to NPR, was a designated terrorist since 2013. SETF’s efforts to legitimize Sharaa’s regime were evident in early March, when the organization praised the peace agreement in Syria, declaring it “a crucial step toward national reconciliation, stability, and inclusive governance.” Moustafa himself has become an ardent supporter of Al-Sharaa, with whom he met in late April. “It was supposed to be a 15-minute meeting; it turned out to be a three-and-a-half-hour meeting,” Moustafa told MEF.

Today, SETF actively lobbies the U.S. government to recognize and provide sanctions relief to HTS’s government—representing exactly the kind of American intervention in Syrian affairs that Moustafa previously criticized when it favored Assad. The organization has evolved from advocating for Syrian independence to specifically promoting one particular faction’s rule through American political influence.

Moustafa admits that al-Sharaa has “a checkered past,” but avows he “is a changed man [and] is someone who looks towards peace.” Moustafa believes al-Sharaa’s desire for peace reflects the hopes of all Syrians. “Everyone is just sick of war in Syria for 14 years. People just want to move on and rebuild and look towards Donald Trump,” he said.

Such pragmatic acceptance of a former al-Qaeda affiliate contrasts with Moustafa’s earlier views. In a recent critique of the Biden administration, he condemned officials as “complicit” in Assad’s crimes and demanded accountability, emphasizing that “Syria would not be forgotten.” Yet his organization now advocates for American support of al-Sharaa’s government while applying fluctuating standards to leaders based on their current political utility rather than consistent principles holding them accountable for past actions.

His support for al-Sharaa continued despite reports of mounting sectarian violence. In a 2018 Foundation for Defense of Democracies panel, Moustafa condemned Assad for releasing “Sunni Jihadists and terrorists from jails” and criticized the regime for manipulating extremist groups, stating that “ISIS and Assad aren’t friends, but they both have mutual interests.” He emphasized that Assad was a “master manipulator of Sunni extremism” who would “release Sunni Jihadists and terrorists from jails … in order to show the world that look, it is him against terrorism.”

Yet SETF now actively supports al-Sharaa, who led Hayat Tahrir al-Sham, Al-Qaeda’s Syrian progeny. Again, this fundamental shift from condemning jihadist manipulation to embracing a former jihadist leader assigns guilt based on political alignment rather than consistent principles about extremist leadership.

In March 2025, amid the coastal massacres that killed over 1,000 Alawites—described by Human Rights Watch as potential war crimes—SETF issued a press release welcoming a “landmark agreement” between the Syrian government and the Syrian Democratic Forces (SDF) as a “crucial step toward national reconciliation.” It failed to condemn the killings, instead attributing them to “undisciplined armed factions” and “Assad regime remnants” in a separate statement, while praising government security forces as “crucial in protecting civilians.”

Moustafa and SETF played a crucial role at every stage of Syria’s transition: from celebrating Assad’s fall and backing al-Sharaa’s rise, to countering disinformation against him and actively brokering meetings and policy shifts in his favor, to publicly justifying and cheering U.S. engagement with his government. Their support has been consistent and multi-faceted, combining grassroots activism, media advocacy, and high-level diplomacy.

Asserts Minorities Support Al-Sharaa

The massacre of more than 1,000 Alawites in early March represents an undeniable stumbling block to Moustafa’s narrative about Syrians of all backgrounds uniting under al-Sharaa’s rule. The massacre generated great concern from human rights organizations about the safety of Syria’s Christians. On March 12, SETF alleged the violence was committed by “undisciplined armed factions,” while the Syrian Observatory for Human Rights said many of the killings were perpetrated by pro-government actors. In response to correspondence from MEF, Marie Cure, SETF spokesperson, declared that “SOHR is not a reliable source, as it has ties to Iran and the former Assad regime.”

Similar patterns emerged in subsequent violence against the Druze. In April-May 2025, government-affiliated militias executed dozens in Suwayda, with SOHR reporting mutilation and anti-Druze slogans. By July 2025, clashes in the same region killed over 200, including the 21 Druze civilians executed in “field executions” by government forces. SETF has not publicly condemned these murders, instead focusing on broader calls for stability and rejecting contrary reports as “misinformation campaigns” aimed at fueling sectarian tensions.

In interviews Moustafa, while acknowledging there is “definitely fear” among religious and ethnic minorities like the Alawites and Druze, asserts these same groups view the government as their “protector” and cites arrests of rogue militias as evidence. “It was the general security of the new government that they felt provided them their insurance, their security,” he said.

Moustafa praised the new leadership, especially President Ahmed al-Sharaa, for acting against armed groups committing abuses. He claimed militias were arrested or disbanded after harming civilians, including in coastal regions with significant Alawite populations, and described the government as working actively and at great cost to prevent sectarian violence: “Four hundred security forces died fighting against militias that slaughtered Alawite civilians,” he said.

In MEF’s May interview, before the Druze massacre and in order to demonstrate that life under al-Sharaa is safe for minorities, Moustafa pointed to the absence of widespread reprisal killings or massacres as proof that the situation is being managed responsibly. “The fact that there isn’t literal genocidal massacres unfolding in Syria every day since the fall of the regime is … remarkable,” he said.

In MEF’s May interview, before the Druze massacre and in order to demonstrate that life under al-Sharaa is safe for minorities, Moustafa pointed to the absence of widespread reprisal killings or massacres as proof that the situation is being managed responsibly.

The residents of Suwayda may beg to disagree.

While SETF attributed the March 2025 violence to “undisciplined factions” and “Assad regime remnants,” a flood of independent reports painted a far more gruesome picture. The Syrian Network for Human Rights (SNHR) documented the extrajudicial killing of 803 people between March 6 and 10 alone, including 39 children and 49 women. The SNHR report detailed “systematic mass killings motivated by revenge and sectarianism.” Amnesty International corroborated these findings, concluding after its own investigation that the killings were “deliberate, targeted at the Alawite minority sect, and unlawful.” The violence was so severe that the U.N. Human Rights Council adopted a resolution condemning the attacks and calling for accountability. This wave of international condemnation and detailed reporting from on-the-ground monitors directly contradicts Moustafa’s narrative of a government acting as a “protector” of minorities.

Rhetoric Over Protection: The Suwayda Response Reveals True Priorities

Moustafa’s commitment to minority protection faced its starkest test when Syrian government forces invaded Suwayda following the July ceasefire, again targeting the Druze population. When Israel responded with defensive strikes on Syrian government facilities, Moustafa’s response exhibited a double standard that undermines SETF’s credibility as an advocate for all Syrians.

Rather than condemning the government forces attacking the Druze community his organization claims to protect, Moustafa took to social media to unleash a torrent of anti-Israel rhetoric. He reposted inflammatory content declaring “Today, you are either with Syria or with the Israeli occupation, there is no third option,” and personally declared it a “Horrific day in Damascus thanks to Israel.” His social media activity criticized Israel’s defensive response exclusively while omitting mention of Damascus’s triggering attack on the Druze minority.

While he previously emphasized that minorities view the government as their “protector” and cited arrests of rogue militias as evidence of good governance, his response to actual government attacks on minorities reveals these claims to be mere talking points rather than sincere commitments. When the Syrian government’s actions blatantly contradict this narrative, SETF blames Israel—the minorities’ true protectors.

This hypocrisy reveals that when forced to choose between protecting vulnerable minorities and defending the al-Sharaa government, SETF consistently opts for the latter. The organization that once condemned Assad for claiming to protect minorities even as he attacked them now employs the same selective outrage when those minorities suffer under the government it supports. Moustafa’s pivot from human rights advocate to government apologist becomes most apparent in these moments of crisis, when pledges to protect minorities collide with political allegiances.

The contrast is particularly striking given Moustafa’s earlier statements. While he previously emphasized that minorities view the government as their “protector” and cited arrests of rogue militias as evidence of good governance, his response to actual government attacks on minorities reveals these claims to be mere talking points rather than sincere commitments. When the Syrian government’s actions blatantly contradict this narrative, SETF blames Israel—the minorities’ true protectors.

Moustafa: Trump’s Recognition of Syria Protects Minorities, Keeps China and Russia at Bay

President Trump’s decision to end sanctions against Syria and negotiate directly with al-Sharaa gives the U.S. leverage over the new regime that can be leveraged to pressure elites to protect minorities in the country, Moustafa claimed.

“If they screw up, if they create a threat to America’s allies in the region or anywhere, if they kill minorities or slaughter Christians or crucify Alawites or murder Kurds … then sanctions should return,” he said.

Trump’s decision to engage Syria directly through a high-profile meeting with al-Sharaa in Saudi Arabia marked a turning point. “He grabbed Syria,” Moustafa said, contrasting Trump’s approach with past policies that left Syria to fall deeper into the grip of adversaries. “Trump made the right decision—a historic one.”

Sanctions leveled at Syria, while once justified, had become a liability, Moustafa warned. They discouraged U.S. and allied businesses from investing in Syria’s reconstruction, leaving a vacuum filled by authoritarian states. “When the Syrian government puts out bids … no one shows up because of American sanctions,” he said. “You know who shows up? Huawei, China, Russia.” (Huawei is a Chinese company suspected of helping the Chinese Communist Party undermine U.S. national security.)

This push for sanctions relief continued unabated even after the March Alawite massacres and July Druze killings. In June 2025, SETF applauded President Trump’s executive order lifting sanctions as a “historic step,” without referencing the ongoing violence. Critics, including the Lemkin Institute for Genocide Prevention, argue this advocacy risks enabling further atrocities against minorities.

The Trump administration formally terminated the Syria sanctions program on June 30, 2025, stating the goal was to “give Syria a chance at greatness.” The executive order lifted broad sanctions while maintaining targeted ones against figures like Bashar al-Assad, known human rights abusers, and those linked to terrorism or Iranian proxies. The order also directed the Secretary of State to review HTS’s designation as a Foreign Terrorist Organization and Ahmed al-Sharaa’s personal designation as a Specially Designated Global Terrorist. This policy shift was met with a mix of cautious optimism and stark skepticism from international observers. The Atlantic Council noted that, while al-Sharaa has presented a “pragmatic agenda” and gained U.S. sanctions relief, Israel remains wary. Israel’s Minister of Foreign Affairs, Gideon Sa’ar, stated bluntly, “They were Jihadists and remained Jihadists, even if some of their leaders have put on suits.”

In sum, lifting sanctions prevents Syria from becoming a failed state and a magnet for extremist groups, while also keeping it tethered to the West, Moustafa argues. “Only U.S. sanctions, by lifting them, does Syria get saved from being a failed state … and it also allows Syria to close the door on China, on Iran, on Russia.”

Islamist Advocacy or Soft-Power Diplomacy

This may sound plausible, but given SETF’s history, there is reason to wonder if the organization is disguising its efforts to promote an Islamist agenda behind an “al-Sharra-has-changed-for-the better” narrative that feeds into President Trump’s fondness for dealmaking. In February 2025, Moustafa facilitated meetings between a delegation of Syrian Jews from the United States and prominent Syrians. The goal of the meeting was to encourage the Trump Administration to lift American Sanctions on Syria and allow for Damascus’s reconstruction. The meeting took place weeks after HTS militants—who had just conquered the Umayyad Mosque in Damascus— declared their intentions to wage war on Israel.

The Jewish delegation met with Musa Al Omar, a Syrian journalist photographed multiple times with al-Sharaa. Omar has expressed support for an alleged Houthi effort to eliminate America, Jews, and Israel, and in so doing, making Islam “victorious.”

Reuters states that the SETF delegation of American Jews to Syria “met with Syria’s deputy foreign minister at the ministry, now managed by caretaker authorities installed by the Islamist rebels who ousted Assad after more than 50 years of family rule that saw itself as a bastion of secular Arab nationalism.” The Reuters article names the official with whom the delegation met, but presumably his boss was Syrian Foreign Minister Assad al-Shaibani, a founder of Jabhat al-Nusra, designated a terrorist organization by the U.S. government in 2012. The organization, al-Qaeda’s branch in Syria, was later folded into HTS. He was also a member of the Islamic advisory council known as Shura for Hayat Tahrir al-Sham. MEF had a tough time finding images or mentions of the SETF-arranged meeting on the organization’s social media channels, raising questions over transparency.

During Moustafa’s involvement with the Libyan Emergency Task Force, he developed close connections with the Omeish family of prominent Islamist activists. Moreover, his early ties to Dar Al Hijrah Islamic Center, a known Muslim Brotherhood-linked mosque, indicate longstanding Islamist connections. According to the Center for Security Policy, Moustafa’s YouTube history includes tacit endorsements of terror groups: he reportedly liked videos praising Hamas leader Ismail Haniyeh and featured music videos glorifying Hamas and Hezbollah. One particularly inflammatory video titled “INTIFADA!!!” opens with “Palestine will be free, from the river to the sea,” a slogan advocating Israel’s destruction.

Just who is SETF meeting with and why?

SETF and Muslim Brotherhood

There are bigger issues, however. SETF has numerous ties to organizations affiliated with the Muslim Brotherhood in the United States. An analysis by Global Muslim Brotherhood Watch indicates that several SETF board members have held roles in Brotherhood-linked groups over the years.

Among SETF’s board members with troublesome ties is Zaher Sahloul, photographed in April 2025 with Assad Hassan al-Shaibani, the Jabhat al-Nusra founder mentioned above. According to the Global Muslim Brotherhood Daily Watch, Sahloul is the last known chairman of the Syrian Medical Society and former president of the Mosque Foundation, organizations allegedly part of the Muslim Brotherhood’s influence operations in the U.S.

The Mosque Foundation, also home of the Bridgeview Mosque, was the focus of a 2004 Chicago Tribune investigation revealing that as much as $1 million a year had been raised from mosque members that was then sent to overseas Muslim charities, three of which were involved in financing terrorism: the Holy Land Foundation, Benevolence International, and the Global Relief Foundation. In effect, SETF organized a meeting at which an alleged affiliate of the Muslim Brotherhood network in the U.S. spoke with the founder of a designated terrorist organization.

Former Members

Former SETF board members with ties to troubling organizations include Jihad Qaddour, identified as a trustee of the Muslim American Society (MAS), an “overt arm“ of the Muslim Brotherhood, and Bassam Estwani, former imam of the Dar Al-Hijrah Islamic Center, described by the Treasury Department as a front for Hamas.

Moustafa clarified that early board members “had no real control or influence over SETF.” He referred to them as “random singing uncles” who shared opposition to Assad. These board members “were never decision makers … I have been,” said Moustafa, who expressed outrage in response to questions about SETF’s alleged ties to the Muslim Brotherhood. “That’s a crazy accusation and you’re wrong to ask it,” he said.

SETF’s board members today are nothing like those who served when the organization was founded, Moustafa declares. Today, SETF’s board includes Stephen Rapp, United States ambassador-at-large for war crimes during the Obama Administration, and Ivan Nielsen, Denmark’s former special representative for the Syria crisis.

“I want people to understand that the board and staff we have now and have had for the past several years are entirely different from the names listed back in 2011 or 2012, when I was just trying to legally register the organization in Virginia,” Moustafa claimed. “At that point, you needed a board on paper, but we hadn’t yet evolved into a fully functioning organization. Once we did, I couldn’t risk having anyone involved who posed even a fraction of a threat to the mission. The stakes were too high, and the work was bigger than any of us.”

Moustafa’s pattern of collaborating with hardline Islamist elements stretches back years. In 2013, he urged Western policymakers to engage with the Islamic Front, a coalition that promotes the establishment of an Islamic State in which non-Sunni Muslims would be second-class citizens as part of a campaign to drive groups such as Iran-backed-Hezbollah from Syria.

Moustafa’s pattern of collaborating with hardline Islamist elements stretches back years. In 2013, he urged Western policymakers to engage with the Islamic Front, a coalition that promotes the establishment of an Islamic State in which non-Sunni Muslims would be second-class citizens as part of a campaign to drive groups such as Iran-backed-Hezbollah from Syria. He argued the organization “should also be seen as the best hope against al-Qaida and the extremists in Syria and also against Hezbollah and Assad.” He also stated that Western powers “must engage with the Islamic Front and need to be more pragmatic and realistic about what is going on ground in Syria in order to bring them on board with whatever political solution will happen in the future.”

Nevertheless, Moustafa declares that SETF’s mission is rooted in American ideals—democracy, human rights, religious freedom—and that its funding comes primarily from U.S. churches, synagogues, and private donors, not Syrian or Arab sources. “We are not a foreign agent for any country,” he said firmly. “We get donations from amazing Americans that don’t believe in conspiracies.”

While Moustafa claims SETF’s goals have always aligned with American national interests, the organization’s track record raises serious questions. From its sudden reversal on sanctions policy to Moustafa’s documented connections with Islamist networks and his social media endorsements of groups designated as terrorist organizations, SETF’s influence on U.S. Syria policy demands greater scrutiny.

The pattern is clear: an organization that began as a temporary emergency response has evolved into a permanent advocacy operation that applies vastly different standards based on political alignment rather than consistent principles. When minorities faced violence under Assad, SETF demanded accountability. When they suffer under Ahmed al-Sharaa, the organization deflects blame and attacks those who respond defensively, including Israel, America’s greatest ally in the region.

As Syria enters this new chapter under al-Sharaa’s leadership—marked by ongoing sectarian violence that SETF continues to minimize—American policymakers would be wise to examine more closely the motivations and associations of those who claim to speak for the Syrian people. The stakes are too high, and the danger signs too ominous, to accept at face value the narrative that a former al-Qaeda affiliate has transformed into a democratic reformer simply because it serves convenient political interests.

After conducting an initial interview with Moustafa in May, the Middle East Forum sent a number of follow up questions via email prior to publication of this article. MEF will add his response when and if it is received.

https://www.meforum.org/fwi/the-curious-case-of-mouaz-moustafa?utm_campaign

Σε απειλή οι πυρηνικές εγκαταστάσεις του Πακιστάν από το Ισραήλ

0

Εν μέσω των τρεχουσών γεωπολιτικών εξελίξεων, η δήλωση του πακιστανικού στρατού σχετικά με το πυρηνικό πρόγραμμα της χώρας έχει προσελκύσει ευρεία προσοχή, ιδίως υπό το φως της περιφερειακής κλιμάκωσης που συνδέεται με τις ισραηλινές και αμερικανικές επιθέσεις σε ιρανικές πυρηνικές εγκαταστάσεις. Αυτή η δήλωση επιβεβαίωσε ότι το πυρηνικό πρόγραμμα του Πακιστάν είναι «εντελώς άτρωτο» και ότι οποιαδήποτε προσπάθεια παραβίασής του θα αντιμετωπιστεί με αποφασιστικό αποτρεπτικό τρόπο.

Τα πυρηνικά όπλα του Πακιστάν αποτελούν στρατηγικό εθνικό σύμβολο, δίνοντας στις δηλώσεις συμβολική διάσταση και επιβεβαίωση της προσήλωσης στις πυρηνικές ισορροπίες στην περιοχή. Το μήνυμα ήταν σαφές: Το Πακιστάν θεωρεί τις πυρηνικές του δυνατότητες όχι απλώς ως αμυντικό εργαλείο, αλλά ως πυλώνα στρατηγικής ισορροπίας εντός της περιφερειακής αρχιτεκτονικής αποτροπής.

Το πυρηνικό οπλοστάσιο του Πακιστάν φέρεται να είναι κατανεμημένο στην επαρχία Παντζάμπ, μακριά από τις βόρειες παραμεθόριες περιοχές και τις περιοχές επιρροής εξτρεμιστικών ομάδων όπως οι Ταλιμπάν. Αυτές οι εγκαταστάσεις προστατεύονται σε μεγάλο βαθμό από έως και 10.000 πακιστανούς στρατιωτικούς και προσωπικό πληροφοριών, με ενεργοποιημένα συστήματα αεράμυνας και εκσυγχρονισμένη την λεγόμενη «πυρηνική τριάδα» (βαλλιστικοί πύραυλοι, αεροσκάφη και πυρηνικά όπλα που μεταφέρονται στη θάλασσα).

Σε αυτό το πλαίσιο, το Ισραήλ και η Ινδία ανησυχούν ολοένα και περισσότερο για την πιθανή μεταφορά πακιστανικής πυρηνικής τεχνολογίας σε γειτονικές χώρες ή για την πιθανή χρήση τακτικών πυρηνικών όπλων σε περίπτωση συμβατικής επίθεσης, ιδίως από την Ινδία.

Οι ισραηλινές ανησυχίες αυξάνονται σχετικά με την πιθανότητα στόχευσης ή καταστροφής πακιστανικών πυρηνικών εγκαταστάσεων, ωθώντας το Τελ Αβίβ, σύμφωνα με σαφείς δηλώσεις του πρωθυπουργού Μπενιαμίν Νετανιάχου, να απειλήσει δημόσια με στρατιωτικές επιλογές κατά του Πακιστάν.

Η απάντηση του Πακιστάν ήρθε άμεσα, μέσω εκπροσώπου του στρατού, ο οποίος επιβεβαίωσε ότι οι πακιστανικές δυνάμεις ήταν σε μέγιστη ετοιμότητα και ότι «το δάχτυλο είναι στη σκανδάλη» σε περίπτωση που το Ισραήλ επιχειρήσει να προσεγγίσει πυρηνικές εγκαταστάσεις ή προγράμματα βαλλιστικών πυραύλων, όπως οι πύραυλοι Hatf-5, Ghauri και Shaheen διαφόρων γενεών, οι οποίοι θεωρούνται διηπειρωτικοί βαλλιστικοί πύραυλοι.

Αλλά η μεγαλύτερη πρόκληση που αντιμετωπίζει σήμερα το Πακιστάν δεν είναι μόνο οι εξωτερικές απειλές, αλλά και οι δύσκολες εσωτερικές συνθήκες, ιδίως οι οικονομικές. Τα στοιχεία δείχνουν ότι ένας στους τέσσερις Πακιστανούς ζει κάτω από το όριο της φτώχειας, γεγονός που αποτελεί πραγματική απειλή για την ασφάλεια, καθώς η φτώχεια μπορεί να εκμεταλλευτεί εξτρεμιστικές ή αυτονομιστικές ομάδες, οδηγώντας ενδεχομένως σε εσωτερικές διεισδύσεις που απειλούν την εθνική ασφάλεια και θα μπορούσαν ακόμη και να θέσουν σε κίνδυνο το ίδιο το πυρηνικό πρόγραμμα, όπως συνέβη πρόσφατα στο Ιράν.

Επιπλέον, οι σχέσεις του Πακιστάν με τις Ηνωμένες Πολιτείες υπόκεινται σε συνεχείς διακυμάνσεις. Μετά από περιόδους στενής συνεργασίας, όπως το 1979, οι σχέσεις γνώρισαν απότομη επιδείνωση τη δεκαετία του 1990 και στη συνέχεια διακυμάνθηκαν ανάλογα με τα αμερικανικά συμφέροντα. Σήμερα, η Ουάσιγκτον φαίνεται να επικεντρώνεται στην ενίσχυση των σχέσεών της με την Ινδία ενόψει της κινεζικής επιρροής, πράγμα που σημαίνει μείωση του αμερικανικού ενδιαφέροντος για τον γεωπολιτικό ρόλο του Πακιστάν.

Σε αυτό το πλαίσιο, υπάρχει ανάγκη για έναν αποτελεσματικό διπλωματικό ρόλο του Πακιστάν για την αναπροσαρμογή των εξωτερικών συμμαχιών, παρέχοντας πολιτική κάλυψη για το πυρηνικό πρόγραμμα. Αυτή η κάλυψη θα μπορούσε να προέλθει μέσω στρατηγικών σχέσεων με την Τουρκία, ευρύτερης περιφερειακής συνεργασίας στη Νότια Ασία ή στενότερης συνεργασίας με την Κίνα.

Τουρκικά εδέσματα

Αξίζει επίσης να σημειωθεί ότι οι σχέσεις μεταξύ Πακιστάν και Ιράν βιώνουν επί του παρόντος μια κάποια θερμότητα, παρά το ιστορικό ψυχρότητας και διακυμάνσεων. Υπό τον Σάχη Μοχάμεντ Ρεζά Παχλεβί, το Ιράν ήταν η πρώτη χώρα που αναγνώρισε επίσημα το Πακιστάν μετά την ανεξαρτησία του το 1947, και οι δύο χώρες στη συνέχεια συμμετείχαν σε συνεργασία στον τομέα της ασφάλειας εναντίον των αυτονομιστικών ομάδων στο Μπαλουχιστάν. Φαίνεται ότι οι σημερινές ισραηλινές απειλές μπορεί να ωθήσουν τις δύο χώρες προς μια νέα ρεαλιστική προσέγγιση, ειδικά υπό το φως των προσπαθειών της ισραηλινής ακροδεξιάς να στοχεύσει τα ισλαμικά πυρηνικά προγράμματα στην περιοχή.

Τελικά, το Πακιστάν φαίνεται να βρίσκεται σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι. Πρέπει να εξισορροπήσει τη διατήρηση της πυρηνικής στρατιωτικής του ετοιμότητας, την ενίσχυση του εσωτερικού του μετώπου και την ύφανση ενός δικτύου έξυπνων διπλωματικών συμμαχιών που θα προστατεύσουν το πυρηνικό του πρόγραμμα από εξωτερικές πιέσεις, εισβολές και παρεμβάσεις, ειδικά υπό το πρίσμα ενός ταχέως μεταβαλλόμενου διεθνούς περιβάλλοντος και μιας περιφερειακής σύγκρουσης που επεκτείνεται καθημερινά.

Arab Defense

—

ΒΑΛΚΑΝΙΚΟ ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ  – Echedoros.blog

Η ΠΑΓΙΔΑ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ΝΑΥΑΓΙΟ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΣΤΟ ΛΙΒΥΚΟ

0

του Γιάννη Μαγκριώτη, πρώην Υφυπουργού Εξωτερικών

Τον Οκτώβριο του 2022, ο τότε υπουργός εξωτερικών της κυβέρνησης δήλωνε:

«Το Τουρκολυβικό Μνημόνιο, που υπογράφτηκε τον Νοέμβριο του 2019, κατά παράβαση του διεθνούς δικαίου, άλλαξε όλα τα δεδομένα στην εξωτερική μας πολιτική και στην πολιτική άμυνας και ασφάλειας».

Γιατί όμως συνέβησαν όλα αυτά, με την χώρα μας να δείχνει ότι τρέχει πίσω από τις εξελίξεις που διαμορφώνει η αναθεωρητική πολιτική της Τουρκίας;

Γιατί η χώρα μας, από τα τέλη του 2011, που χάραξε τις θαλάσσιες ζώνες Νότια της Κρήτης, δεν μπόρεσε μέχρι το Νοέμβριο του 2019, να υπογράψει μια συμφωνία με την Λιβύη ή έστω να προσφύγουν οι δυο χώρες, στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγη; Θυμίζω ότι, η Λιβύη προσέφυγε, τόσο με την Μάλτα, όσο και με την Τυνησία, στην Χάγη και έχουν οριοθετήσει τις ΑΟΖ. Αυτήν την απουσία, αυτό το κενό, μια μικρή αλαζονεία θα έλεγα της «ισχυρής Ελλάδας», απέναντι στην διαλυμένη Λιβύη, πληρώσαμε και πληρώνουμε. Αυτή την στάση της χώρας μας, εκμεταλλεύτηκε η Τουρκία και έδεσε στο άρμα της την Λιβύη και τρέχουμε να σβήνουμε τις φωτιές.

Μετά τις εκλογές τους 2023 άλλαξε ο υπουργός εξωτερικών, άλλαξε και η στρατηγική της κυβέρνησης.
Από τις πρώτες συναντήσεις του νέου υπουργού ήταν με την κυβέρνηση της Τρίπολης, την διεθνώς αναγνωρισμένη κυβέρνηση της Λιβύης, την οποία ο προηγούμενος υπουργός εξωτερικών αρνήθηκε να συναντήσει, επειδή είχε υπογράψει το μνημόνιο με την Τουρκία, ενώ σταδιακά ξεχάσαμε την ύπαρξη του Χαφτάρ και την κυβέρνηση της Ανατολικής Λιβύης, που έχει μαζί της και το τελευταίο εκλεγμένο Κοινοβούλιο της χώρας.
Αποκτήσαμε επιτέλους και διπλωματική παρουσία, όμως τίποτα περισσότερο.
Έτσι, στις αρχές του 2025 μάθαμε ότι, η κυβέρνηση της Τρίπολης ανακοίνωσε και πάλι το κλείσιμο του κόλπου της Σύρτης, παρ’ ότι δεν το δικαιούται με βάση το δίκιο της θάλασσας, όπως διαμορφώθηκε με την UNCLOS του 1982.
Ανέβασε και την συνορεύουσα ζώνη κατά 12 μίλια και πάλι κατά παράβαση του δικαίου της θάλασσας, για να ανεβάσει την γραμμή βάσης, από την οποία θα καθόριζε την δυνητική ΑΟΖ της.
Το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών μπορεί να κατέθεσε τις διαφωνίες του στον ΟΗΕ, όμως οι κυβερνήσεις Άγκυρας και Τρίπολης, συνέχισαν να υλοποιούν την στρατηγική τους συμφωνία, με την υπογραφή στην Κωνσταντινούπολη συμφωνίας έρευνας και εκμετάλλευσης υδρογονανθράκων, μεταξύ των κρατικών εταιρειών Λιβύης και Τουρκίας, στο λιβυκό πέλαγος.
Την ίδια περίοδο η κυβέρνηση της Τρίπολης ανακοίνωσε και σεισμογραφικές έρευνες σε θαλάσσιες ζώνες που δεν καλύπτουν τις περιοχές του Τουρκολιβικου μνημονίου, ούτε την μέση γραμμή, όπως την όρισε η χώρα μας το 2011, με τον νόμο 4001.
Η εξέλιξη αυτή χαιρετίστηκε ως επιτυχία της χώρας μας και αποδοχή των θέσεών μας.
Δεν πέρασαν όμως πολλές ημέρες και η κυβέρνηση της Τρίπολης κατέθεσε την διαφωνία της στον ΟΗΕ, υποστηρίζοντας ότι, παραβιάζει το δίκαιο της θάλασσας και τα κυριαρχικά της δικαιώματα, η ανακήρυξη της ΑΟΖ από την χώρα μας,  που υπολογίζει το νησί της Γαύδου, 26 μίλια νότια της Κρήτης, ως βάση υπολογισμού της μέσης γραμμής. Δυστυχώς, στην κυβέρνηση της Τρίπολης σύντομα προστέθηκε και η κυβέρνηση που ελέγχεται από τον Χαφτάρ και ορίστηκε υποτίθεται από την βουλή της Λιβύης, η οποία επίσης κατήγγειλε την χώρα μας, για το ίδιο θέμα, και αποφάσισε να αξιολογήσει το Τουρκολυβικό μνημόνιο του 2019, μεταξύ της κυβέρνησης της Τρίπολης και της Τουρκίας, με πρόθεση να το επικυρώσει το Κοινοβούλιο.

Οι δύο κυβερνήσεις της  Λιβύης, μπορεί να έχουν εχθρικές σχέσεις μεταξύ τους, έχουν όμως συμφωνήσει σε δυο σημαντικά θέματα  που μας αφορούν: Την στρατηγική συνεργασία με την Τουρκία και την αμφισβήτηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας μας.

Συμπέρασμα, η Τουρκία και οι κυβερνήσεις της Λιβύης αναπτύσσουν τις πρωτοβουλίες τους χτίζοντας κεκτημένα, περιμένοντας την σύγκρουση στο πεδίο, όταν το επιλέξουν, αφήνοντας την ελληνική κυβέρνηση σε ανακοινώσεις εντυπωσιασμού, για εσωτερική κατανάλωση.
Ελληνική κυβέρνηση, η οποία πανηγυρίζει για την “επιτυχία” της Chevron, η οποία μάλιστα πριν προκηρυχθεί ο διαγωνισμός για τις σεισμικές έρευνες στα δύο θαλάσσια οικόπεδα Νοτιοανατολικά της Κρήτης, είχε ήδη ξεκινήσει τις έρευνες, σύμφωνα με κυβερνητικούς αξιωματούχους.
Φυσικά, αν η Chevron κερδίσει τον διαγωνισμό, μπορεί να προχωρήσει σεισμογραφικές έρευνες, γιατί θεωρούνται επιστημονικές έρευνες και επιτρέπονται και σε διεθνή ύδατα και σε μη οριοθετημένες ΑΟΖ, όπως έκανε η ExxonMobil, στα δύο οικόπεδα νοτιοδυτικά της Κρήτης.
Η κυβέρνηση αποκρύπτει το γεγονός ότι, αν μετά και τις γεωτρήσεις αξιολογηθούν εκμεταλλεύσιμα τα κοιτάσματα, δεν μπορούμε να προχωρήσουμε σε εκμετάλλευση, αν δεν υπάρξει συμφωνία, μεταξύ Ελλάδας και Λιβύης, είτε με διμερή συμφωνία είτε με απόφαση του διεθνούς δικαστηρίου της Χάγης, για την οριοθέτηση της ΑΟΖ, μετά από κοινή προσφυγή.

Φυσικά, μετά από μια δεκαετία, κανείς δεν ξέρει ποιες θα είναι οι γεωπολιτικές συνθήκες στην περιοχή, όπως και τις ενεργειακές επιλογές της ΕΕ, σε συνδυασμό με την εντεινόμενη κλιματική αλλαγή.
Τώρα, αν σαυτά προσθέσουμε και την έκρηξη των προσφυγικών και μεταναστευτικών ροών, κυρίως από την Ανατολική Λιβύη, την αμήχανη επίσκεψη Γεραπετρίτη στον Χαφτάρ και την εκδίωξη της αντιπροσωπείας των τριών υπουργών μετανάστευσης, Ελλάδας, Ιταλίας και Μάλτας, με τον Αρμόδιο Επίτροπο της ΕΕ για την μετανάστευση, τότε καταλαβαίνουμε την δυσμενή θέση που βρίσκεται η χώρα μας, παγιδευμένη στην στρατηγική του Ερντογάν, που πολύ μεθοδικά αναπτύσσει.

Παρόλα αυτά, η κυβέρνηση πρέπει να επιδιώξει αυτό που δεν έκαναν οι κυβερνήσεις από το 2012, την συμφωνία με την Λιβύη για την οριοθέτηση της ΑΟΖ είτε την προσφυγή από κοινού στην Χάγη. Πρέπει μαζί με την ΕΕ, την Ιταλία και την Μάλτα, να βρούν λύσεις για τον περιορισμό των προσφυγικών-μεταναστευτικών ροών, στα πλαίσια του Συντάγματος και του διεθνούς δικαίου.
Βεβαίως, το Τουρκολυβικό μνημόνιο είναι εμπόδιο, ίσως μια διάσκεψη με Αίγυπτο και Τουρκία, Κύπρο και Λιβύη, υπό την αιγίδα της ΕΕ, να έδινε λύση. Κάτι τέτοιο φαντάζει αδύνατο στον ορατό ορίζοντα, γεγονός που αποκαλύπτει, πόσο επίπλαστη είναι η πολιτική των «Ήρεμων νερών» στο Αιγαίο.

Δυστυχώς, η Κάσος μας λέει ποιος ρυθμίζει στην πράξη τις επιλογές.