Αρχική Blog Σελίδα 625

AKKUYU NUCLEAR POWER PLANT: IS IT POSSIBLE?

Από

anixneuseis

August 18, 2025

stravon

AN UPDATED AND CRITICAL ANALYSIS^*1

August 2025

Thomas Markopoulos and John Karkazis^*2

*1: This study is part of an ongoing research project of CSS titled “THE GEOPOLITICAL REPERCUSSIONS OF NUCLEAR TURKEY” and coordinated by Thomas Markopoulos. The reports produced in the context of the above research project are given in appendix 1.

*2: CSS Director

Abstract. The current study provides a holistic overview of Turkey’s Akkuyu Nuclear Power Plant (NPP), positioning it as a central figure in the country’s emerging energy infrastructure. Using both primary and secondary sources, the study explores the plant’s technical specifications, economic configuration, geopolitical status, as well as socio-environmental concerns. Akkuyu NPP is being suggested as a part of Turkey’s strategic resource in the pursuit of energy security, which aims to diversify its energy mix and reduce fossil fuel import dependence. The use of Russian technology and expertise—through the involvement of Rosatom—is, nonetheless, an issue for technological sovereignty and geopolitical vulnerability. The build-own-operate approach employed by Russia entails establishing long-term political and financial interdependencies, which may have effects on Turkey’s autonomy in energy policymaking. Along with strategic and technical issues, the study highlights significant reactions by civil society, including opposition from local communities and environmental groups. These interests have triggered concerns over the ecological footprint of the plant, seismic risks, and apparent lack of transparency in decision-making. Environmental impact assessment and public consultation have been criticized for their limited coverage and ability to influence populations more, perpetuating societal distrust. The paper argues that while Akkuyu NPP is a historic investment in Turkey’s energy destiny, it also represents complex issues traversing international relations, environmental ethics, and domestic policy. The study highlights ultimately that there needs to be a more open and transparent process of energy planning, particularly for projects that have profound long-term implications for the sovereignty and environmental sustainability of the country.

1. INTRODUCTION

Turkey’s strategic pursuits of diversifying its energy mix have accelerated in the last two decades due to rising domestic consumption, energy security concerns, and the ambition to decrease imported fossil fuel dependence. Against this background, the construction of Turkey’s first nuclear plant, in Akkuyu, is a turning point in its energy path. Located in the Mersin Province of Turkey’s

Mediterranean coastline, the Akkuyu Nuclear Power Plant (NPP) is not just a technological project but also an indicator of Turkey’s shifting geopolitical allegiances and long-term energy strategy (Artantas, 2024).

The project is developed by Russia’s state nuclear corporation Rosatom on a Build-Own-Operate (BOO) basis. Akkuyu is the world’s first such project to be undertaken by a foreign company in it’s almost entirety. This model comprises Rosatom’s financing, construction, operation, and ownership of the plant over its entire life cycle, with Turkey purchasing the generated electricity under a long- term agreement. Even though the model has technical and financial advantages—particularly for a country with no serious nuclear experience—it also places complex interdependencies and raises questions about national sovereignty, strategic autonomy, and long-term economic implications (Temocin, 2019). The Akkuyu project plans to include four VVER-1200 reactors, each producing 1,200 MW approximately, with the goal of providing around 10% of Turkey’s electricity when finished. It’s seen as a big step toward reducing carbon emissions and helping Turkey move to cleaner energy sources. But not everyone agrees. Environmental groups are concerned about how the project might affect the Mediterranean coastline, especially given earthquake risks in the area of south Turkey. They also question whether the environmental assessments done are enough. On the other hand, civil society groups have criticized the process for being too fast and not being transparent enough. Geopolitically, Akkuyu emphasizes a closer energy partnership between Turkey and Russia, which could change regional power balances. Some view this as Turkey moving away from its traditional Western alliances, hinting at a more multi-polar foreign policy. This is a big deal because Turkey is related for a long time on Western companies for energy and hopes to become a central energy hub connecting East and West.

Economically, it remains to be seen whether the BOO concept is cost-efficient in the short and long term, in terms of pricing contracts, and potential effects on Turkish consumers. While Rosatom undertakes the initial cost, assured off-take at fixed prices may yet prove to be more costly in the long term. Localization of nuclear expertise and establishing local capacity are still restricted, which would restrict Turkey’s potential for carrying out subsequent nuclear projects independently. This essay aims to conduct a multi-dimensional analysis of the Akkuyu NPP by examining its technical features, financial arrangement, geopolitical significance, and socio-environmental impacts. Furthermore, through a review of scholarly literature, policy documents, and stakeholder views, the study hopes to analyze how Akkuyu NPP fits into Turkey’s broader energy policy and what it can offer to other future infrastructure developments. By situating Akkuyu NPP in national and international contexts, the article contributes to discussions about energy governance, sustainability, and intersections of technology and geopolitics.

2. HISTORICAL AND POLITICAL CONTEXT

2.1 Evolution of Turkey’s Nuclear Strategy

Turkey’s pursuit of nuclear power has evolved over several decades, driven by domestic aspirations, local pressures, and global patterns in energy. Initial enthusiasm for nuclear technology occurred during the 1970s because of aims to expand energy diversification and reduce dependence on imported fossil fuels. Political unrest, frequent changes in governments, and budgetary constraints seriously hindered progress during the Cold War era (Sovacool, 2010). The lack of institutional continuity and limited technical capability also delayed the establishment of a consistent nuclear policy. During the early 2000s, the energy requirements in Turkey exploded due to the rapid growth of urbanization, industrialization, and population leading to renewed enthusiasm for nuclear energy as a strategic measure to counter energy insecurity. The Turkish government then shifted its focus to long-term energy planning, which was eventually finalized in the 2007 Nuclear Law, which created the legislative framework for international and private investment in nuclear facilities (Kibaroglu, 2012). A turning point was the signing of an intergovernmental agreement between Russia and Turkey in 2010. This contract facilitated the construction of the Akkuyu Nuclear Power Plant (NPP), Turkey’s initial nuclear commercial power plant, in Mersin province. This project represented a shift from policy intention to practical action, starting Turkey’s nuclear age (Erdoğan & Erdoğan, 2024). The Akkuyu project further addressed Ankara’s broader strategic goal of becoming an energy hub and reducing its vulnerability to energy supply shocks.

2.2 The Turkey–Russia Agreement

Turkey–Russia nuclear cooperation is unique not only on the technical and economic but also on the geopolitical level. The Akkuyu plant is being built on the Build-Own-Operate (BOO) basis, an exception to the world nuclear sector. Russia’s state nuclear corporation Rosatom will possess 99% ownership of the plant, with Turkey providing regulatory control, land allocation, and grid access (Turkey Today, 2025). This structure allows Russia to maintain operating control and financial risk, but Turkey has energy production without paying initial capital costs. The BOO approach has caused controversy among energy analysts and policymakers. Its advocates see that it improves technology transfer, simplifies project implementation, and minimizes financial risk for host countries. Critics raise issues on long-term dependence on foreign players, limited domestic capacity building, and potential national security implications (Schneider & Froggatt, 2023). In the case of Turkey, the deal is a pragmatic solution to overcoming domestic shortage in nuclear expertise and finances. Beyond the technical framework, the Akkuyu agreement signals a heightening strategic alignment between Ankara and Moscow. While Turkey remains a NATO ally and has long cooperated with Western institutions, its energy relationship with Russia reflects a more nuanced foreign policy trajectory. The nuclear agreement is among other types of bilateral ties, including natural gas pipelines (e.g., TurkStream), defense procurements (e.g., S-400 missile systems), and regional diplomacy in Syria and the Caucasus (Nordic Monitor, 2025). This multi- layered relationship has raised concerns among Western allies over Turkey’s geopolitical orientation. Some analysts have interpreted the Akkuyu deal as part of a shift in Ankara towards an independent and multi-vector foreign policy, balancing with both Western and Eastern actors (Öniş, 2020). Others have interpreted it as an exhibition of transactional pragmatism rooted in energy needs and economic interests rather than ideological congruence.

2.3 Strategic Implications and Future Outlook

Turkey’s nuclear policy has significant regional, technological development, and energy security implications for it. When operational at full capacity, the Akkuyu plant is expected to produce 10% of Turkey’s electricity demand approximately, reducing reliance on natural gas and coal imports (World Nuclear Association, 2024). This follows the general decarbonisation and energy diversification goals outlined in Turkey’s National Energy Plan and Climate Strategy. However, the long-term sustainability of Turkey’s nuclear ambition rests upon several factors. These include the development of local human capital, regulatory capacity, and public trust. Nuclear power remains controversial in Turkey, and concerns regarding environmental risk, seismological risk, and transparency of decision-making persist (Aydın, 2021). These issues are possible to be resolved through sound governance, stakeholder engagement, and adherence to global safety norms. Besides, Turkey’s own experience with the BOO model may have implications for other emerging economies considering nuclear power. Success at Akkuyu can be made into a blueprint for public- private collaboration in the nuclear sector. Failure or setbacks in operation or foreign policy, however, may add more weight to oppositions against foreign-controlled energy infrastructure. Overall, the nuclear policy of Turkey is a complex mix of local ambition, global cooperation, and geopolitical strategy. The Akkuyu project, being as symbol of modernity as it is, is also riddled with questions of sovereignty, reliance, and strategic placement. As Turkey embarks on attaining nuclear status, it must balance technological progress with political prudence, ensuring that energy autonomy does not come at the cost of national sovereignty or regional stability.

3. TECHNICAL SPECIFICATIONS OF AKKUYU NUCLEAR POWER PLANT (NPP)

3.1 Reactor Design and Specifications

Akkuyu Nuclear Power Plant (NPP) in southern Turkey’s Mersin province is the country’s first nuclear power station and a landmark in its energy sector diversification campaign. The plant is under development on a Build-Own-Operate (BOO) basis by Russia’s state-owned nuclear energy company, Rosatom. It will consist of four Generation III+ VVER-1200 pressurized water reactors (PWRs), each generating a gross electrical capacity of 1,200 MW and a net capacity of around 1,200 MW. The VVER-1200 type reactor is an upgrade of the earlier VVER-1000 series with better safety, efficiency, and lifespan. All of the units must operate at least 60 years, with potential further extensions to 80 years, subject to regulatory approval and technological refitting. Total annual electricity production of the Akkuyu NPP is expected to be 35–40 billion kWh, which would account for nearly 10% of Turkey’s electricity consumption. The two-loop steam generator system employed in VVER-1200 reactors isolates the primary coolant—ultrapure desalinated water—from the secondary circuit. This prevents radioactive contamination possibilities and increases the safety factor of operations. There are 163 hexagonal fuel assemblies that constitute the reactor core, each containing 312 fuel rods of zirconium alloy with low-enriched uranium pellets.

3.2 Safety Features

Safety is one of the fundamentals of Akkuyu NPP design philosophy. VVER-1200 reactors are equipped with accurate active and passive safety systems, developed in accordance with international requirements such as the European Utility Requirements (EUR), International Atomic Energy Agency (IAEA) recommendations, and Russian Regulatory Documents (RRC).

The key passive safety features include:

The Passive Heat Removal System with Eight air-cooled heat exchangers in the reactor building dome accomplish residual heat removal without utilizing any external power sources.
The Core Catcher, a steel container weighing 144 tons that is designed to contain and cool molten core material in a severe accident. It is built to withstand seismic, hydrodynamic, and impact
A double-layered concrete containment system with high-tensile steel strands is used for the reactor building to resist internal pressure rise as well as external occurrences.
The Emergency Core Cooling System (ECCS) including hydraulic reservoirs that supply borated water for 72 hours without operator intervention in any complete loss of power scenarios are integrated into the system.

The plant is designed to resist extreme natural disasters, including earthquakes of a magnitude of up to 9.0, tornadoes of velocities up to 60 m/s, and tsunamis of wave heights up to 10 meters. These demands are particularly important given Turkey’s location on the seismically active North Anatolian Fault Line.

3.3 Cooling and Environmental Engineering

Akkuyu NPP employs a direct-flow cooling system whereby seawater from the Mediterranean is employed to cool the condensers of turbines. Single-pass circulation is followed by discharging the hot water into the sea. Although the method is efficient, it has been faulted for generating thermal pollution and disrupting marine ecosystems.

Recent studies and green activists have identified the vulnerability of the Mediterranean Sea to rising temperatures, which can make the cooling system less efficient. The surface waters in Mersin-Akkuyu have reached up to 31.9°C, above the 28°C mark that is considered essential for safe reactor cooling. These temperatures have already made nuclear plants in France and Sweden close during heat waves. To address these issues, Rosatom has commissioned an automatic monitoring system of water, which tracks key parameters of discharged water according to temperature, chemical composition, and rate of flow. Additionally, industrial and domestic wastewater is treated and recycled, reducing the intake of seawater and minimizing environmental effects. Independent environmental monitoring remains scarce despite these efforts. The critics argue that lack of third-party regulation is not transparent and damages trust and also has issues regarding long-term ecological sustainability. Also, since the plant is located near sensitive marine ecosystems and will have the potential to impact local biodiversity, it requires ongoing monitoring and adaptive management practices.

4. ECONOMIC ANALYSIS AND ENERGY POLICY

4.1 Cost and Financing

Akkuyu Nuclear Power Plant (NPP), located in Mersin Province, is among the most ambitious and expensive infrastructure projects in Turkey’s recent history. With an estimated total cost of $25 billion, Akkuyu is Turkey’s most expensive energy-related investment project to date (Turkey Today, 2025). The scale of the project illustrates as much the technical advancement of nuclear energy production as it does the strategic importance vested in diversification of energy resources and long-term viability. The project is funded by Russia’s state nuclear corporation, Rosatom, entirely, which has near-complete ownership of the plant. This approach to funding is new in the nuclear energy sector, where host countries typically bear a large portion of the expense. Rosatom’s complete investment has spared Turkey the initial capital outlays, but it has also meant restricted Turkish control over the operations and direction of the plant (Gürkan, 2023). Turkey’s role is mainly limited to administrative oversight, environmental regulation, and the donation of land for the facility. Such an ownership arrangement raises fundamental questions regarding sovereignty and long-term energy governance. While the fiscal arrangement appears profitable in the short term, it merely places a significant portion of Turkey’s energy infrastructure under foreign control. It has been suggested by some that such reliance could have implications for both national security and energy independence, particularly within the context of the ongoing war between Russia and Ukraine supported by Western countries (Kibaroglu & Ozdemir, 2022). Moreover, the finance model depicts a broader trend of Russian nuclear diplomacy whereby Rosatom offers turnkey options to countries seeking nuclear capability. The approach has been replicated in other countries such as Egypt and Hungary, often with the inclusion of long-term fuel supply agreements as well as technical support contracts that further entrench Russian presence in the host country’s energy market (Schneider & Froggatt, 2023).

4.2 Power Purchase Agreement

One of the most important components of the Akkuyu project is the Power Purchase Agreement (PPA) included in the 2010 intergovernmental agreement between Russia and Turkey. Under the agreement, Turkey is required to purchase 70% of electricity generated by the first two reactor units and 30% generated by the remaining two units at a flat rate of 12.35 US cents per kWh over a period of 15 years (Nordic Monitor, 2025). The formula for pricing has become the source of much debate among energy policy-makers and economists. The non-variable rate under the PPA is significantly higher than the prevailing market rate for electricity in Turkey, which generally ranges between 5 to 8 cents/kWh (Kaya, 2023). The difference is thought by the critics to translate to higher costs for consumers and public finance charges if the government chooses to subsidize the difference to the point where the energy will be made more affordable. Furthermore, the rigidity of the price schedule may limit Turkey’s capacity to meet forthcoming market conditions or technological advances reducing the cost of other energy sources. The proponents of the deal claim that the premium rate reflects the stability and reliability of nuclear energy, which supplies base load power with minimal carbon emissions. They further emphasize the long-term benefits of diversification of Turkey’s energy mix and reduced exposure to liberalizing fossil fuel markets. The economic rationale of the fixed price model remains controversial, however, especially in light of the sharp decline in the cost of renewable sources of energy and increasing competitiveness of solar and wind technologies (IEA, 2024). Furthermore, the lifetime and terms of the PPA can constrain Turkey’s energy policy responsiveness. While the global energy markets evolve and decarbonisation is being implemented at full throttle, Turkey may find itself locked into a costly and inflexible agreement that hinders its capacity to turn toward more sustainable and more financially prudent alternatives (Acar & Yeldan, 2021).

4.3 Energy Independence

One of the primary driving factors for the Akkuyu NPP is the pursuit of energy independence. Turkey has traditionally relied on imported fossil fuels, particularly natural gas, for over 30% of its electricity generation (Erdoğan & Erdoğan, 2024). This reliance exposes the country to geopolitical risks, price volatility, and supply disruptions, particularly in the wake of regional conflicts and global energy market unpredictability. By incorporating nuclear into its portfolio, Turkey aims to move itself from imported natural gas and render its energy system more robust. Nuclear power is a stable and predictable source of electricity that can complement intermittent renewable and stabilize the grid. In theory, Akkuyu could be a major player in such ambitions, with Turkey’s energy demands slated to continue rising. However, critics argue that the project will merely relocate the source of dependency rather than breaking it. For as long as Akkuyu reduces dependence on gas imports, it doubles down on dependence on Russian technology, know-how, and nuclear fuel supply. Rosatom not only runs the plant but also provides the nuclear fuel, manages waste, and handles maintenance, effectively inserting Russian influence in Turkey’s energy sector for generations (Yılmaz, 2023; Bilgin, 2020). This has led some observers to question whether Akkuyu truly contributes to energy sovereignty or simply transforms existing vulnerabilities. The reliance on a single foreign supplier for critical components of the energy system could introduce strategic vulnerabilities, particularly in the event of diplomatic dispute or supply chain disruption. Moreover, the lack of local capacity in nuclear technology development can turn into a hindrance for Turkey’s independent control and development of its nuclear program in the future (Karakaya & Sriwardhana, 2022). In conclusion, while Akkuyu is an excellent step towards Turkey’s energy mix diversification, its economic and strategic implications need careful consideration. The funding model, cost, and geopolitical ramifications of the project highlight the complex trade-offs in pursuing nuclear energy as a path to energy independence. As Turkey starts its energy evolution, cost-effectiveness, sovereignty, and sustainability will have to be finely balanced if it is to be successful in the long run.

5. GEOPOLITICAL IMPLICATIONS AND ENERGY MIX

5.1 Russian–Turkish Strategic Partnership

Akkuyu Nuclear Power Plant (NPP), a Russian-Turkish flagship project, is not just a bilateral energy venture—it is a milestone in a deepening strategic partnership promising to open doors beyond traditional sector boundaries. Initiated under a Build-Own-Operate (BOO) framework, the project is fully funded and operated by Russia’s state corporation Rosatom, giving Moscow a long- term influence over a strategic portion of Turkey’s energy infrastructure (Ünal & Yıldız, 2021). This deal has occasioned alarm among Western analysts who interpret the alliance as being part of a step-by-step withdrawal of Ankara from its traditional Western allies, the NATO and the EU in the first instance. The stakes of this alliance are threefold. First, it is Turkey’s realistic reaction to diversifying energy sources and guaranteeing stable electricity supply against growing domestic demand. On the other hand, it raises questions about whether NATO’s strategic coherence has been undermined, especially with Turkey’s increasing defence cooperation with Russia, like the much- debated S-400 missile system purchase (Kardaş, 2021). The Akkuyu project is thus a geopolitical barometer, signalling the changing outlines of Turkish foreign policy and its balancing between East and West.

5.2 Responses of NATO and EU

Akkuyu’s proposed strategic realignment also did not go unnoticed by Western institutions. NATO and the EU have warned against the transparency and governance of the project, particularly as regards the BOO structure that de facto transfers a part of Turkey’s energy sovereignty to foreign hands (Sari, 2022). The European Commission has also raised concerns about the compatibility of Akkuyu with EU-wide climate and energy security aims, specifically due to the lack of independent regulatory agencies and inadequate public accountability mechanisms (European Commission, 2023). Furthermore, the implications for regional stability and alliance cohesion are also significant. NATO’s strategic strategy makes energy security a priority as a component of collective defence, and Turkish infrastructure entwinement with Russian interests could complicate combined operations and intelligence sharing. The EU, for its part, has failed to bring neighbourhood geopolitics into alignment with its climate ambitions, and Turkey’s nuclear course—though potentially carbon-saving—may not be compatible with the Union’s emphasis on decentralized, renewably based systems (Kaya, 2023).

5.3 Regional Energy Dynamics

Aside from its institutional and bilateral nature, Akkuyu reshapes the energy dynamics of the Eastern Mediterranean. In making Turkey more efficient at generating electricity locally, the project reduces its dependency on external fossil fuels and strengthens its role as a regional energy hub. The realignment has immediate implications for maritime negotiations and border disputes, particularly in regions of dispute between Greece, Cyprus, and Israel (Bilgin, 2020). Turkey’s assertive energy diplomacy—evinced by exploratory drilling and naval forays—has already strained relations with regional states. Operation of Akkuyu would embolden Ankara’s claims in the region, solidifying its discourse of energy independence and strategic autonomy. Experts are convinced that this change has the potential to rebalance regional power relationships, especially as others try to pursue their own energy projects, such as the EastMed pipeline and off-shore gas deposits off the coast of Israel and Cyprus (Kösebalaban, 2021). To boot, the image which nuclear power embodies regarding technological progress and geopolitical clout cannot be dismissed. Akkuyu brings Turkey into a select club of countries with operational nuclear reactors, potentially improving its standing in local situations and multilateral negotiations.

5.4 Energy Mix Integration

Turkey’s energy mix is undergoing a significant transformation, driven by both domestic imperatives and international pressures. As of 2024, the projected distribution of electricity generation was as it is shown in Table 1.

TABLE 1: Turkey’s energy mix

Source Share of Electricity Generation

Natural Gas ~30%

Coal ~25%

Hydropower ~20%

Wind & Solar ~15%

Nuclear (Akkuyu) ~10% (projected)

This diversification is a strategic effort at reducing reliance on carbon sources while continuing to access energy. Critics argue, however, that its emphasis on nuclear power—particularly foreign control—is likely to generate new risks. Renewable energy advocates maintain that such decarbonisation can be realized with more rapid investment in solar and wind technologies, which are more deployable, less geopolitically hazardous, and more in tune with EU climate policies (Acar & Yıldız, 2022; Kaya, 2023). Moreover, nuclear power’s centralizing mode conflicts with the decentralized ethos of renewable, which provide more autonomy for local communities and reduce system-wide risks. With Turkey having abundant solar and wind resources, some specialists question whether the strategic benefits of Akkuyu are justified by its long-term costs, especially in terms of dependency, environmental footprint, and local tensions.

6. ENVIRONMENTAL AND SOCIAL IMPACT ASSESSMENT

6.1 Ecological Concerns

The Akkuyu Nuclear Power Plant (NPP) along Turkey’s Mediterranean coast has stirred up considerable ecological controversy owing to its potential to disrupt the region’s delicate marine and terrestrial environments. Environmental organizations and the scientific community have expressed concern over thermal pollution, an event that occurs when discharged cooling water by the plant warms nearby marine environments. The process affects local biodiversity, predominantly affecting temperature-sensitive species and altering the eco-equilibrium of the coastal waters (Aydın, 2019). In addition to thermal effects, habitat destruction and fragmentation have occurred due to the establishment and functioning of the plant. The Mediterranean coast is home to numerous endemic species, including rare flora and fauna that are highly sensitive to environmental change. To date, infrastructure land clearing, and increased human presence in the region have already resulted in significant declines in specific populations, such as the Mediterranean monk seal and native plant species (Özdemir and Şahin, 2023). These incursions are compounded by the absence of strict third- party environmental audits, which lowers accountability and transparency when quantifying the total amount of ecological loss (Demir, 2022). Furthermore, the cumulative impacts of industrialization in ecologically sensitive regions raise questions regarding environmental regulation in Turkey. Domestic and foreign observers have criticized the lack of comprehensive full-scope environmental impact assessments covering long-term ecological simulation modelling and stakeholder consultation. Without effective mitigation strategies and constant monitoring, the environmental footprint of Akkuyu will have far-reaching effects beyond the immediate vicinity, affecting migratory routes, coastal erosion, and sea food webs.

6.2 Seismic Risk

Turkey’s geophysical past is a unique challenge to the safe running of nuclear facilities. It sits across several active fault lines, among them the North Anatolian Fault that has triggered fatal earthquakes historically. Despite the advent of advanced engineering measures to mitigate seismological phenomena, there has been continued public doubt regarding the plant’s capacity to resist a massive earthquake (Çelik, 2021). The record of previous nuclear disasters—most notably Chernobyl (1986) and Fukushima (2011)—continues to shape public perception about nuclear safety. They demonstrated the vulnerability to natural catastrophes of even sophisticated technologies when further compounded by human accident or institutional error in oversight. Karakaya and Yıldız (2022) claim that worst-case scenarios have not been properly put into the risk communication strategy by the Turkish government, and therefore the populations are in doubt regarding emergency planning and evacuation procedures. Seismic risk is not only a technical issue but also a socio-political issue. Risk awareness impacts public trust in institutions and has implications for the legitimacy of energy policy decisions. Where seismic activity has a background, nuclear plants must meet not only engineering-based standards but public and societal standards of safety and transparency as well. Without independent seismic risk assessment and with reduced public participation in safety planning, concerns about the long-term viability of the plant are increased.

6.3 Public Opinion

Public attitudes towards the Akkuyu NPP are extremely polarized, reflecting broader tensions in Turkish society regarding energy policy, the environment, and national sovereignty. The project is regarded by its proponents as a strategic gamble on Turkish energy independence, reducing reliance on fossil fuels and enriching the national energy mix. To some, Akkuyu symbolizes technological progress and geo-political assertiveness, particularly in the face of Turkey’s growing energy demands and regional ambitions (Gürbüz, 2020). Critics, however, cite the environmental risk and doubts over the prudence of entrusting to outsiders a strategic infrastructure project. The plant is being constructed and operated by Rosatom, Russia’s state nuclear corporation, on a build-own- operate (BOO) basis. This transaction has ignited controversy regarding foreign control of national energy resources and what this implies for Turkey’s energy sovereignty (Sarı, 2022). Opponents have argued that the lack of local experience and controls can weaken safety standards and limit Turkey’s independence of action in a crisis situation on its own. Public demonstrations, lawsuits, and publicity campaigns have become forms of dissent, notably by environmental organizations, local communities, and civil society. These movements highlight the need for participatory decision-making in energy planning. Lack of inclusive consultation and open decision-making has led to an atmosphere of suspicion, where technical assurances are simply met with scepticism and opposition.

6.4 Waste Management

Perhaps the most controversial aspect of the Akkuyu NPP is its radioactive waste management policy. The plant will generate high-level radioactive waste (HLW), which will be temporarily kept at the site in interim storage installations. There are temporary storage facilities, but long-term disposal policy is undeveloped and unclear. Turkey currently lacks a national facility for HLW storage, which puts into question the security and sustainability of its nuclear waste policy (Yılmaz, 2023). Russian involvement in waste management only makes it more complicated. In light of Rosatom’s pledge to manage spent fuel and radioactive waste, certain doubts exist on the long-term commitment of foreign operators. The International Atomic Energy Agency (IAEA, 2022) highlights the importance of domestic control of nuclear waste management because reliance on foreign sources can undermine regulatory consistency as well as public confidence. Furthermore, the absence of a clear-cut legal and institutional framework for waste disposal poses actual dangers. Without robust legislation, independent inspection, and public participation, radioactive waste management can become a source of environmental and political unrest. Özdemir and Şahin (2023) warn that excessive delay in the formation of a national repository may lead to extended on-site storage, increasing the risk of leakage, contamination, and security threats. Confronted by these challenges, experts call for an extensive national waste management policy with geological disposal, stakeholders’ participation, and international best practice. Such a framework would not just ensure safety but also align Turkey’s nuclear policy with global standards of environmental responsibility and transparency.

7. CONCLUSIONS AND POLICY RECOMMENDATIONS

7.1 Strategic Overview

Turkey’s first nuclear power plant and a turning point for energy diversification in Turkey, the Akkuyu Nuclear Power Plant (NPP) will supply approximately 10% of Turkey’s electricity. The plant is being constructed on a Build-Operate-Own (BOO) basis by Russian state-owned company Rosatom, with full financing and operational control resting with Russian parties (Firstpost, 2023). Even though the project promises reduced carbon footprint and enhanced energy security, it brings, in turn, a complex set of geopolitical, environmental, and socio-economic challenges.

7.2 Critical Weaknesses of the Akkuyu Project

Aside from its strategic appeal, the Akkuyu NPP has various structural and functional shortcomings that undermine its long-term credibility. The plant is located in the seismically active Mersin Province. Critics highlight that site selection disregards Turkey’s geological vulnerabilities, undermining nuclear security in the event of an earthquake (Al Jazeera, 2021).

The Akkuyu Nuclear JSC project company is entirely owned by Russia. There is no Turkish equity ownership in spite of provisions for a maximum of 49% Turkish ownership. This lack of local ownership limits Turkey in having influence over operational control and strategic direction (Nordic Monitor, 2025).

Environmental impact assessments have been accused of being non-transparent and lacking public consultation. The long-term ecologic impacts, especially on marine biodiversity and water resources, are still poorly addressed (Gürbüz, 2020).

Turkey is contractually obliged to purchase power from Akkuyu at a pre-set price of 12.35 cents per kWh for 15 years, significantly higher than market rates. This could lead to increased energy prices for consumers and industrial uses (Sirin, 2023).

Russian sanctions from the West have affected the supply of critical components, such as Siemens’ gas-insulated switchgear. Though replacement suppliers have been established, such disruptions expose the project’s vulnerability to geopolitical shifts (Turkey Today, 2024).

7.3 Strategic Risks and Foreign Dependence

The Akkuyu project demonstrates a higher reliance of Turkey on foreign powers, particularly Russia, in an area which is critical to national security. Rosatom provided all the reactor technology, fuel supply, and operating expertise. Turkey lacks indigenous capacity to manage or maintain the plant on its own, which creates long-term reliance on Russian technical support (Al Jazeera, 2021). Financial Exposure: The $20 billion investment is funded by Russian capital, with reduced Turkish influence. This funding structure not only puts Turkey more at risk from Russian economic coercion but also jeopardizes sanctions evasion and illicit financial streams (FDD, 2025).

Russia’s control of Akkuyu gives it a bargaining power in Turkey’s energy system. During times of diplomatic tension, this bargaining power can be used to influence Turkish foreign policy or induce energy supply disruption (Nordic Monitor, 2025).

Although Akkuyu falls under Turkish commercial law and regulation by the Nuclear Regulatory Authority (NDK), Rosatom and its subsidiaries’ operational autonomy limits the effectiveness of Turkish regulatory policy (Bayraktar, 2025).

7.4 Incontestable Observations and Policy Failures

Several areas in the Akkuyu project are incontestable examples of tangible policy errors for which the Turkish government is desperate to deny. Despite legal provisions, Turkey has refused to exercise its right to acquire equity in the project and lost strategic control. The civic community and civil society were not adequately consulted in decision-making, contrary to democratic principles and environmental justice (Gürbüz, 2020). The Russia-centric exclusive partnership ignores the potential of multilateral cooperation in nuclear energy, as well as with EU or IAEA-funded frameworks. Lack of Adequate Waste Management Planning: Turkey still lacks a national waste management plan, with long-term environmental and public health consequences (Yılmaz, 2023).

7.5 Inevitable Risks and High Failure Probabilities of the Akkuyu Nuclear Power Plant

Although the Akkuyu Nuclear Power Plant (NPP) is strategically important, it also carries a sequence of systemic vulnerabilities that elevate the probabilities of failure to high—probabilities that cannot be wholly eliminated by Turkey because of structural, geopolitical, and technical constraints.

Concerning the Geopolitical Vulnerability and Foreign Dependence, Russian state institutions wholly own and operate the Akkuyu NPP on the Build-Own-Operate (BOO) model. Turkey has not exercised its prerogative to purchase up to 49% of the project company, and thus it has no strategic ownership over a strategic energy asset (Nordic Monitor, 2025). Sanctions by the West on Russia due to the war in Ukraine have already slowed the delivery of key components, such as Siemens’ substation equipment. The delays forced Rosatom to locate standbys from China, which introduces fresh risks and vulnerabilities (Turkey Today, 2024). Russian financing pays the $20 billion project price in full. This creates long-term economic leverage by Russia over Turkey, especially during moments of diplomatic tension (NucNet, 2024).

Concerning the earthquake and environmental risks Akkuyu is located in Mersin Province, which is seismically active. Since there are issues of the validity of seismic hazard estimates and the capability of the reactor design to take a major earthquake (Martin, 2000) the Turkish government should consider possible measures in the case of a strong earthquake. Although European Nuclear

Safety Regulators Group (ENSREG) peer-checked a stress test in 2024, the final report conceded the requirement for further safety enhancements and further studies (ENSREG, 2024).

Considering technical and operational issues, in-house reports indicate the presence of a dearth of Turkish engineers and technicians with appropriate skills, reflecting an undue reliance on Russian personnel and suppliers and limiting local capacity development (Protothema, 2019). The VVER- 1200 reactor design, while having been tested in Russia, has faced adaptation challenges in Turkey due to differences in regulatory needs and environmental conditions (Martin, 2000).

Concerning the Regulatory and Governance Constraints, in spite of the Nuclear Regulatory Authority (NDK) having licensing and inspection functions, the ability to coerce compliance is restricted by the operational autonomy of Rosatom and lack of Turkish share in the project (Nordic Monitor, 2025). The 2010 intergovernmental arrangement provides Turkey theoretical control, but in reality, corporate management remains under the control of Russian parties. This gap undermines Turkey’s ability to respond to crises or policy shifts (Nordic Monitor, 2025).

Finally, there are non-negotiable defects that Turkey cannot gloss over easily or correct. Turkey lacks the facilities to fabricate, reprocess, or get rid of nuclear fuel and are, therefore, excluded from ever being free from Russian supply chains. Up to 2025, Turkey had no overall strategy for the treatment of nuclear waste, which poses long-term environmental and health risks (Martin, 2000). Turkey is bound to purchase electricity at a fixed rate for 15 years regardless of market conditions, which could lead to economic inefficiencies and public dissatisfaction (Turkey Today, 2024).

7.6 Policy Recommendations

In order to further safeguard against threats and improve its nuclear power plan sustainability, Turkey needs to adopt certain practices. Nuclear policy cannot be kept outside of public consultation and environmental impact assessments. The nuclear policy should be subject to review by independent authorities and public disclosure (Gürbüz, 2020). Incorporation of solar, wind, and geothermal power into the energy mix would balance dependence on nuclear and fossil fuels, and align with global efforts at decarbonisation (Acar & Yıldız, 2022). A robust institutional framework for nuclear waste management, storage, and disposal is needed in order to ensure public health as well as environmental integrity (Yılmaz, 2023). Turkey needs to look for partners alternative to Russia, e.g., European and Asian nuclear partners, in order to balance geopolitical risks and encourage technological pluralism (Bilgin, 2020). The Nuclear Regulatory Authority must be entrusted with greater autonomy and funds to enforce safety provisions and monitor foreign-owned facilities.

References

Acar, S., & Yeldan, E. (2021). Energy Transition and Economic Policy in Turkey. Istanbul Policy Center.

Acar, S., & Yıldız, Ö. (2022). Renewable Energy Policy in Turkey: Opportunities and Challenges. Energy Policy Journal, 45(3), 211–225.

Akkuyu Nükleer A.Ş. (2023). http://akkuyu.com/en/facts.

Akkuyu Nükleer A.Ş. (2023). http://akkuyu.com/en/how-it-works. Akkuyu Nükleer A.Ş. (2023). http://akkuyu.com/en/safety.

Al Jazeera. (2021). Turkey’s Nuclear Power Dilemma. https://www.aljazeera.com/ news /2021

/3/10/ turkeys –nuclear -dilemma.

Artantas, O. C. (2024). Türkiye’s nuclear energy aspirations: policy challenges and legal trajectory. The Journal of World Energy Law & Business, 17(3), 201–214.

Aydın, M. (2019). Environmental impact assessment of Akkuyu NPP. Turkish Journal of Environmental Science, 28(1), 33–47.

Aydın, M. (2019). Thermal Pollution and Its Ecological Impact on Coastal Waters. Journal of Environmental Studies, 34(2), 145–158.

Aydın, M. (2021). Public Perception of Nuclear Energy in Turkey: Risks, Trust, and Policy Implications. Energy Policy, 149, 112024.

Bilgin, M. (2020). Strategic Energy Dependencies and National Security. Turkish Journal of International Affairs.

Bilgin, M. (2020). Energy Security and Russia-Turkey Relations. Energy Policy Journal, 48(3), 215–229.

Bilgin, M. (2020). Energy and Geopolitics in the Eastern Mediterranean. Mediterranean Politics, 25(2), 145–162.

Çelik, H. (2021). Seismic Vulnerability of Nuclear Infrastructure in Turkey. Earthquake Engineering Review, 29(1), 67–83.

Çelik, H. (2021). Seismic risk assessment of Akkuyu NPP. Journal of Structural Engineering, 29(3), 205–219.

Construction Review Online. (2024). Akkuyu NPP: Engineering and construction milestones. Infrastructure Quarterly, 11(4), 66–74.

Demir, T. (2022). Thermal pollution and marine biodiversity near Akkuyu. Marine Ecology Reports, 8(2), 91–105.

Demir, S. (2022). Environmental Auditing in Turkish Energy Projects: A Critical Review. Energy Policy and Governance, 41(3), 201–219.

ENSREG. (2024). Joint Press Release on Akkuyu Nuclear Safety Stress Test. Joint press release by the European Nuclear Safety Regulators Group – Nuclear Regulatory Authority of the Republic of Türkiye on the nuclear safety stress test of the Akkuyu nuclear power plant

Erdoğan, M., & Erdoğan, S. (2024). Energy independence through nuclear power: A Turkish case study. Energy Studies Review, 31(1), 88–104.

Erdoğan, S., & Erdoğan, M. (2024). Turkey’s Nuclear Energy Ambitions: Strategic Drivers and Policy Challenges. Journal of Energy Studies, 18(1), 45–62.

Erdoğan, M., & Erdoğan, S. (2024). Natural Gas Dependency in Turkey: Trends and Implications. Turkish Energy Review, 12(1), 45–62.

European Commission. (2023). EU energy transition and nuclear policy. Energy Union Reports, 7(1), 23–39.

European Commission. (2023). Turkey’s Energy Strategy and EU Climate Goals: A Policy Review. Brussels: Directorate-General for Energy.

FDD. (2025). Nuclear Power Plant Project Highlights Turkish Role in Russia’s Sanctions Evasion. Foundation for Defense of Democracies.

Firstpost. (2023). Akkuyu Nuclear Power Plant: Opportunities and Challenges for Turkey. Gürbüz, A. (2020). Public perception of nuclear energy in Turkey. International Journal of Social Research, 15(2), 56–73.

Gürbüz, M. (2020). Public Participation in Environmental Governance: The Case of Akkuyu. Journal of Environmental Policy Studies.

Gürbüz, A. (2020). Energy Independence and National Identity: The Akkuyu Debate. Turkish Journal of Political Science, 18(4), 312–330.

Gürkan, S. (2023). Rosatom’s Strategic Role in Akkuyu NPP. Journal of Eurasian Studies, 9(2), 89– 104.

IAEA. (2022). Radioactive Waste Management: International Best Practices. International Atomic Energy Agency Report No. 2022/45.

IAEA. (2022). Safety standards for Generation III+ reactors. IAEA Technical Reports Series, No. 1023.

IEA (International Energy Agency). (2024). World Energy Outlook 2024. Paris: IEA Publications.

Karakaya, E., & Sriwardhana, M. (2022). Nuclear Governance and Technological Sovereignty in Emerging Economies. Global Energy Review, 17(4), 301–319.

Karakaya, E., & Yıldız, T. (2022). Public Perception of Nuclear Risk in Seismically Active Regions. Risk Analysis and Policy, 27(2), 98–115.

Kardaş, Ş. (2021). Turkey’s Strategic Autonomy and the Russian Partnership. Turkish Policy Quarterly, 19(1), 33–47.

Kaya, A. (2023). Decarbonization and Energy Security in Turkey: A Renewable Path Forward. Journal of Sustainable Development, 12(1), 89–104.

Kaya, Y. (2023). Renewable energy vs nuclear: A comparative analysis for Turkey. Energy Economics Journal, 19(1), 77–93.

Kaya, B. (2023). Electricity Pricing and Market Dynamics in Turkey. Energy Economics Quarterly, 15(2), 112–127.

Kibaroglu, M. (2012). Turkey’s Quest for Peaceful Nuclear Power. The Nonproliferation Review, 19(1), 121–135.

Kibaroglu, M., & Ozdemir, H. (2022). Russia’s Nuclear Diplomacy and Its Implications for Turkey. Strategic Affairs Journal, 6(1), 33–50.

Kösebalaban, H. (2021). Turkey’s Energy Diplomacy and Regional Power Projection. Middle East Journal, 75(4), 501–520.

Martin, D. H. (2000). The Case Against Turkey’s Akkuyu Nuclear Plant. Nuclear Awareness Project.

Neftegaz.ru. (2025). Akkuyu NPP to install automatic water monitoring system. News About Turkey. (2023). Mediterranean temperatures pose cooling challenge.

Nordic Monitor. (2025). Turkey Weighs Forcible Takeover of Russian-Built Nuclear Power Plant. Nordic Monitor. (2025). Strategic Depth or Strategic Drift? Turkey–Russia Energy Cooperation. Nordic Monitor. (2025). Akkuyu NPP and Russian influence in Turkish energy policy. Geopolitical Review, 22(4), 101–117.

Nordic Monitor. (2025). Details of the Akkuyu Power Purchase Agreement. Retrieved from https://nordicmonitor.com

Nuclear Engineering International. (2025). Eco water system for Akkuyu.

NucNet. (2024). Delay Caused By Holdup Of Key Equipment From Germany Resolved.

Öniş, Z. (2020). Turkey’s New Foreign Policy: Towards a Post-Western Orientation? International Affairs, 96(1), 15–27.

Özdemir, B., & Şahin, E. (2023). Biodiversity Loss and Habitat Disruption in Mediterranean Turkey. Ecology and Conservation, 39(1), 55–74.

Protothema. (2019). Turkey’s Akkuyu Nuclear Plant Facing Numerous Safety Concerns.

Rosatom. (2023). Technical overview of VVER-1200 reactors. Rosatom Engineering Bulletin, 17(3), 12–19.

Sarı, D. (2022). Foreign Control and Energy Sovereignty: The Case of Akkuyu. Journal of International Affairs, 25(3), 189–204.

Sarı, E. (2022). Governance and Sovereignty in Turkey’s Nuclear Energy Sector. Energy Governance Review, 8(2), 117–134.

Schneider, M., & Froggatt, A. (2023). The World Nuclear Industry Status Report 2023. Paris: Mycle Schneider Consulting.

Schneider, M., & Froggatt, A. (2023). World Nuclear Industry Status Report 2023. Paris: WNISR. Sovacool, B. K. (2010). A Critical Evaluation of Nuclear Power and Renewable Electricity in Turkey. Energy Policy, 38(9), 5122–5130.

Saylan, E., & Aygün, C. (2024). Thermoeconomic analysis and environmental impact assessment of the Akkuyu nuclear power plant. Journal of Thermal Analysis and Calorimetry, 149, 6531–6550.

Temocin, P. (2019). Framing Opposition to Nuclear Power: The Case of Akkuyu in Southeast Turkey. Academia.edu.

TSO Turkey. (2023). Akkuyu Nuclear Power Plant Overview

Turkey Today. (2024). Siemens Blames German Government for Delays in Akkuyu Nuclear Power Plant.

Turkey Today. (2024). Closing Gaps Caused by German Suppliers on Akkuyu NPP. Turkey Today. (2025). Akkuyu Nuclear Plant: A New Era in Turkish Energy.

Türkiye Today. (2025). Akkuyu Nuclear Plant: Turkey’s Costliest Project.

Türkiye Today. (2025). Financing structure of Akkuyu NPP. Turkish Economic Review, 34(2), 142–158.

Ünal, G., & Yıldız, Ö. (2021). Turkey’s nuclear energy policy: Strategic autonomy or dependency?

Journal of Energy Security, 13(2), 45–62.

Ünal, M., & Yıldız, T. (2021). The Akkuyu Nuclear Power Plant and Turkish-Russian Relations. Eurasian Studies Quarterly, 10(3), 201–219.

World Nuclear Association. (2024). Nuclear Power in Turkey. https://world-nuclear.org

Yılmaz, E. (2023). Nuclear waste management challenges in Turkey. Environmental Policy Journal, 21(3), 118–132.

Yılmaz, A. (2023). Strategic Risks of Nuclear Dependency. Turkish Journal of Energy Policy, 11(3), 77–93.

Yılmaz, R. (2023). Radioactive Waste Policy in Turkey: Challenges and Prospects. Nuclear Energy and Society, 12(2), 101–117.

Yılmaz, E. (2023). Nuclear Waste Management in Turkey: Challenges and Prospects. Environmental Science & Technology Review.

APPENDIX 1

Research project “The geopolitical repercussions of Nuclear Turkey”: Reports

THE SOCIO-ECONOMIC PROFILE OF THE PROVINCE OF NEVSEHIR AND THE NUCLEAR TURKEY, September 2020

https://www.researchgate.net/publication/344153788_The_socio- economic_profile_of_the_province_of_Nevsehir_and_the_nuclear_Turkey

THE AKKUYU NUCLEAR POWER PLANT (in greek) – ΤΟ ΠΥΡΗΝΙΚΟ ΕΡΓΟΣΤΑΣΙΟ ΗΛΕΚΤΡΟΠΑΡΑΓΩΓΗΣ ΤΟΥ AKKUYU, September 2022

https://www.researchgate.net/publication/394520250_THE_AKKUYU_NUCLEAR_POWER_PLA NT_in_greek_-_TO_PYRENIKO_ERGOSTASIO_ELEKTROPARAGOGES_TOU_AKKUYU

NUCLEAR TURKEY. A REVIEW OF LITERATURE, August 2025

https://www.researchgate.net/publication/394479582_NUCLEAR_TURKEY_A_REVIEW_OF_LI TERATURE

AKKUYU NUCLEAR POWER PLANT: IS IT POSSIBLE? AN UPDATED AND CRITICAL ANALYSIS, August 2025

https://www.researchgate.net/publication/394522901_AKKUYU_NUCLEAR_POWER_PLANT_I S_IT_POSSIBLE_AN_UPDATED_AND_CRITICAL_ANALYSIS

Ο Ζελένσκι κατηγορεί τη Ρωσία για «κυνικές» επιθέσεις πριν από τις συνομιλίες με τον Τραμπ

Από

anixneuseis

August 18, 2025

Reuters

Τρέβορ Χάνικατ, Μαξ Χούντερ

18 Αυγούστου 2025, 15:22 GMT+3 — Ενημέρωση: πριν από 41 λεπτά

Περίληψη
Ο Ζελένσκι κατηγορεί τη Ρωσία για επιθέσεις με στόχο την υπονόμευση των συνομιλιών με τον Τραμπ
Ο Τραμπ πιέζει την Ουκρανία να συμβιβαστεί, προειδοποιεί για τις φιλοδοξίες ένταξης στο ΝΑΤΟ
Οι Ευρωπαίοι ηγέτες επιδιώκουν ισχυρές εγγυήσεις ασφαλείας για την Ουκρανία

ΟΥΑΣΙΝΓΚΤΟΝ/ΚΙΕΒΟ, 18 Αυγ (Reuters) – Ο πρόεδρος Βολοντίμιρ Ζελένσκι κατηγόρησε τη Ρωσία ότι εξαπέλυσε «κυνικές» επιθέσεις κατά Ουκρανών αμάχων, με στόχο, όπως δήλωσε, την υπονόμευση των συνομιλιών του με τον πρόεδρο των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, αργότερα τη Δευτέρα στην Ουάσινγκτον.

Ουκρανοί αξιωματούχοι ανέφεραν ότι τουλάχιστον επτά άνθρωποι, μεταξύ αυτών και ένα κοριτσάκι ενός έτους, σκοτώθηκαν από επίθεση με drone σε συγκρότημα κατοικιών στην πόλη Χάρκοβο. Άλλες επιθέσεις έπληξαν τη νοτιοανατολική πόλη Ζαπορίζια, σκοτώνοντας τρία άτομα, όπως δήλωσαν.

«Ήταν ένα επιδεικτικό και κυνικό ρωσικό πλήγμα», έγραψε ο Ζελένσκι στην πλατφόρμα Χ.
«Η ρωσική πολεμική μηχανή συνεχίζει να καταστρέφει ζωές παρά τα πάντα», πρόσθεσε. «Ο Πούτιν θα διαπράξει επιδεικτικές δολοφονίες για να διατηρήσει την πίεση στην Ουκρανία και την Ευρώπη, καθώς και για να ταπεινώσει τις διπλωματικές προσπάθειες.»

Αφού υποδέχθηκε με τιμές τον Ρώσο πρόεδρο Βλαντίμιρ Πούτιν σε σύνοδο στην Αλάσκα την Παρασκευή, ο Τραμπ ασκεί πίεση στην Ουκρανία να αποδεχθεί μια ειρηνευτική συμφωνία ώστε να τερματιστεί ο πιο φονικός πόλεμος στην Ευρώπη εδώ και 80 χρόνια.

Ο πόλεμος έχει σκοτώσει ή τραυματίσει περισσότερα από ένα εκατομμύριο άτομα και από τις δύο πλευρές, περιλαμβανομένων χιλιάδων αμάχων, κυρίως Ουκρανών, σύμφωνα με αναλυτές. Το Κίεβο και οι σύμμαχοί του ανησυχούν ότι ο Τραμπ θα μπορούσε να επιβάλει μια συμφωνία ευνοϊκότερη προς τη Μόσχα.

Το ημερήσιο δελτίο του ρωσικού υπουργείου Άμυνας ανέφερε ότι οι δυνάμεις του επιτέθηκαν σε ουκρανικές μονάδες στην περιοχή του Χαρκόβου, αλλά δεν έκανε αναφορά σε πλήγμα εντός της πόλης. Η Ρωσία ισχυρίζεται ότι δεν στοχεύει σκόπιμα αμάχους.

Ο Τραμπ θα συναντήσει πρώτα τον Ζελένσκι και στη συνέχεια τους ηγέτες της Βρετανίας, της Γερμανίας, της Γαλλίας, της Ιταλίας, της Φινλανδίας, της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΝΑΤΟ, σύμφωνα με τον Λευκό Οίκο. Οι Ευρωπαίοι ηγέτες ταξιδεύουν στην Ουάσινγκτον για να εκφράσουν αλληλεγγύη στην Ουκρανία και να ζητήσουν ισχυρές εγγυήσεις ασφαλείας σε οποιαδήποτε μεταπολεμική διευθέτηση.

Η ομάδα του Τραμπ τόνισε την Κυριακή ότι θα πρέπει να υπάρξουν συμβιβασμοί και από τις δύο πλευρές. Ωστόσο, ο Τραμπ έριξε το βάρος στον Ζελένσκι να τερματίσει τον πόλεμο που ξεκίνησε η Ρωσία με την πλήρους κλίμακας εισβολή της τον Φεβρουάριο του 2022.

Λίγο πριν από τη συνάντηση, ο Τραμπ ανέφερε σε ανάρτησή του ότι η Ουκρανία θα πρέπει να εγκαταλείψει την επιδίωξη επανάκτησης της Κριμαίας, την οποία η Ρωσία προσάρτησε το 2014 επί προεδρίας Ομπάμα, καθώς και τις φιλοδοξίες ένταξης στο ΝΑΤΟ.

Αυτό υποδηλώνει ότι θα ασκήσει σκληρή πίεση στον Ζελένσκι.
Ο Ζελένσκι «μπορεί να τερματίσει τον πόλεμο με τη Ρωσία σχεδόν αμέσως, αν το θέλει, ή μπορεί να συνεχίσει να πολεμά», έγραψε ο Τραμπ στο Truth Social.

Ο Τραμπ θα συναντήσει τον Ζελένσκι στις 13:15 (τοπική ώρα Ουάσινγκτον) στο Οβάλ Γραφείο και στη συνέχεια όλους τους Ευρωπαίους ηγέτες στην Ανατολική Αίθουσα του Λευκού Οίκου στις 15:00.

ΕΓΓΥΗΣΕΙΣ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ
Η Ουκρανία και οι σύμμαχοί της αντλούν ελπίδα από ορισμένες εξελίξεις, περιλαμβανομένης της φαινομενικής προθυμίας του Τραμπ να προσφέρει εγγυήσεις ασφαλείας μετά τη συμφωνία. Εκπρόσωπος της γερμανικής κυβέρνησης ανέφερε τη Δευτέρα ότι οι Ευρωπαίοι ηγέτες θα ζητήσουν περισσότερες λεπτομέρειες στις συνομιλίες στην Ουάσινγκτον.

Ο Ζελένσκι έχει ήδη απορρίψει σχεδόν πλήρως το περίγραμμα των προτάσεων του Πούτιν από τη σύνοδο στην Αλάσκα, το οποίο περιλαμβάνει παραχώρηση του υπόλοιπου της περιοχής του Ντονέτσκ, εκ των οποίων η Ουκρανία ελέγχει σήμερα το ένα τέταρτο.

Ο Ζελένσκι επιδιώκει επίσης άμεση κατάπαυση του πυρός για να διεξαχθούν ειρηνευτικές συνομιλίες σε βάθος. Ο Τραμπ προηγουμένως είχε στηρίξει αυτό το αίτημα, αλλά μετά τη σύνοδο με τον Πούτιν άλλαξε στάση και έδειξε υποστήριξη στην προσέγγιση της Ρωσίας: να διαπραγματεύεται μια συνολική συμφωνία ενώ συνεχίζονται οι εχθροπραξίες.

Η Ρωσία εξαπέλυσε πυραύλους και drones σε νυχτερινές επιθέσεις, περιλαμβανομένων πληγμάτων στο Χάρκοβο.

«Χτύπησαν μια κανονική πολυκατοικία, πολλά διαμερίσματα, πολλές οικογένειες ζούσαν εδώ, μικρά παιδιά, παιδική χαρά, οικιστικό συγκρότημα — δεν υπάρχουν γραφεία ή κάτι άλλο εδώ, ζούσαμε ειρηνικά στα σπίτια μας», είπε η κάτοικος Ολένα Γιακούσεβα.

Οι πυροσβέστες έδωσαν μάχη με τις φλόγες στο κτίριο, ενώ διασώστες έσκαβαν στα ερείπια.

Στο πεδίο της μάχης, η Ρωσία προελαύνει αργά αλλά σταθερά, αξιοποιώντας την υπεροχή της σε άνδρες και πυρά. Ο Πούτιν δηλώνει έτοιμος να συνεχίσει τον πόλεμο μέχρι την επίτευξη των στρατιωτικών του στόχων.

Το περίγραμμα των προτάσεων του Πούτιν, όπως είχε αποκαλύψει νωρίτερα το Reuters, φαίνεται αδύνατο να γίνει αποδεκτό από τον Ζελένσκι. Οι ουκρανικές δυνάμεις είναι βαθιά οχυρωμένες στην περιοχή του Ντονέτσκ, της οποίας οι πόλεις και οι λόφοι αποτελούν κρίσιμη αμυντική ζώνη για την αποτροπή ρωσικών επιθέσεων.

«Ημέρα-Ορόσημο στον Λευκό Οίκο» έγραψε η βρετανική Daily Mail, ενώ η Daily Mirror είχε τίτλο «Η Ευρώπη παίρνει θέση». Η γερμανική Die Welt το χαρακτήρισε ως τη «στιγμή της αλήθειας» για τον Αμερικανό πρόεδρο.

Εν τω μεταξύ, η ροή ρωσικού πετρελαίου προς την Ουγγαρία και τη Σλοβακία μέσω του αγωγού Ντρούζμπα διακόπηκε τη Δευτέρα. Η Ουγγαρία κατηγόρησε την Ουκρανία για επίθεση σε υποσταθμό μετασχηματιστών. Ο Ουκρανός υπουργός Εξωτερικών Αντρίι Συμπίχα δεν επιβεβαίωσε ούτε διέψευσε την επίθεση, αλλά έγραψε στην πλατφόρμα Χ ότι η Ουγγαρία «μπορεί πλέον να υποβάλει παράπονα» στη Μόσχα, όχι στο Κίεβο.

Σε αντίθεση με τις περισσότερες άλλες χώρες της Ε.Ε., η Ουγγαρία εξακολουθεί να βασίζεται στη ρωσική ενέργεια μετά την εισβολή της Μόσχας στην Ουκρανία. Εισάγει το μεγαλύτερο μέρος του αργού της μέσω του αγωγού Ντρούζμπα, ο οποίος διέρχεται από τη Λευκορωσία και την Ουκρανία προς Ουγγαρία και επίσης Σλοβακία.

Τεχνητή Νοημοσύνη και το μέλλον της ενεργειακής πολιτικής

Από

anixneuseis

August 18, 2025

Illustration of Vahan Roth

Vahan P. Roth

Η συνολική κατανάλωση ενέργειας στις ΗΠΑ αναμένεται να αυξηθεί κατά 2,15% το 2026, κυρίως λόγω της αύξησης 5% των εμπορικών χρηστών λόγω της επέκτασης των κέντρων δεδομένων. © Getty Images

Καθώς η τεχνητή νοημοσύνη ωθεί τη ζήτηση ενέργειας σε νέα ύψη, οι τεχνολογικοί κολοσσοί στρέφονται σε έναν τομέα που για καιρό είχε μείνει στο περιθώριο στην προσπάθεια για πράσινη μετάβαση.Το συνολικό ενεργειακό φορτίο στις Η.Π.Α. αναμένεται να αυξηθεί κατά 2,15 % το 2026, κυρίως λόγω μιας αύξησης 5 % από εμπορικούς χρήστες εξαιτίας της επέκτασης των data centers. © Getty Images

Η εκρηκτική ανάπτυξη της TΝ πυροδοτεί ενεργειακή κρίση
Οι επιχειρήσεις κλείνουν μακροχρόνιες συμφωνίες για πυρηνική ενέργεια
Οι κυβερνήσεις μπορεί να δυσκολευτούν να προσαρμόσουν παρωχημένες πράσινες πολιτικές
Τις πρώτες ημέρες του Ιουνίου, τα μέσα ενημέρωσης των Ηνωμένων Πολιτειών μετέδωσαν ότι η Meta, η μητρική εταιρεία του Facebook και του Instagram, υπέγραψε συμφωνία 20 ετών για την αγορά πυρηνικής ενέργειας από τη Constellation Energy. Όπως ανέφερε το CNBC: «Από το 2027, ο τεχνολογικός κολοσσός θα αγοράζει περίπου 1,1 γιγαβάτ ενέργειας από το Clinton Clean Energy Center της Constellation στο Ιλινόις. … Τεχνολογικές εταιρείες, όπως οι Amazon, Google και Meta, υπέγραψαν τον Μάρτιο μια δέσμευση με πρωτοβουλία της World Nuclear Association, καλώντας για τριπλασιασμό της πυρηνικής ενέργειας παγκοσμίως έως το 2050.»

Στην πραγματικότητα, η Google έχει ήδη συμφωνήσει να αγοράσει συνολικά 500 μεγαβάτ ενέργειας από την Kairos Power, η Amazon έχει συνεργαστεί με τις Energy Northwest και Dominion Energy για την υποστήριξη της ανάπτυξης πυρηνικών έργων, και η Microsoft έκλεισε συμφωνία για να συμβάλει στην επανεκκίνηση του Unit 1 του πυρηνικού σταθμού Three Mile Island στην Πενσυλβάνια.

Η εκρηκτική ανάπτυξη της βιομηχανίας τεχνητής νοημοσύνης, μια ακμή που εξακολουθεί να βρίσκεται σε πολύ πρώιμο στάδιο, έχει ήδη προκαλέσει εκρήξεις στη ζήτηση ηλεκτρικής ενέργειας, οι οποίες αναμένεται να ενταθούν στο εγγύς μέλλον. Οι εκατοντάδες εκατομμύρια άνθρωποι που χρησιμοποιούν τακτικά ΤΝ σήμερα ισοδυναμούν με εκατομμύρια νέα σπίτια που προστίθενται στο ενεργειακό δίκτυο. Αυτός ο αριθμός θα συνεχίσει να αυξάνεται.

Πέρα από τη χρήση από ιδιώτες, η ανάπτυξη και η συνεχής εκπαίδευση και προσαρμογή των μοντέλων ΤΝ θα συμβάλει σε αυτή την εκτινασσόμενη ζήτηση ενέργειας. Το να βάλουμε ξανά το τζίνι στο μπουκάλι είναι πλέον αδύνατο. Κυβερνήσεις και εταιρείες σε όλο τον κόσμο θα αναγκαστούν να λάβουν κάποιες πολύ άβολες, αλλά υπερβολικά αναγκαίες αποφάσεις αν θέλουν να ανταγωνιστούν στο πεδίο της ΤΝ.

Προσαρμογή σε νέα επίπεδα ενεργειακής ζήτησης
Η περασμένη δεκαετία χαρακτηρίστηκε κυρίως από ενεργειακές πολιτικές που στηρίζουν την «Πράσινη Ατζέντα», με κάθε είδους μέτρα που στοχεύουν στη μετάβαση σε ανανεώσιμες πηγές ενέργειας. Στις περισσότερες ανεπτυγμένες οικονομίες, κυβερνήσεις, ρυθμιστικές αρχές και διάφοροι φορείς δεσμεύτηκαν να επιταχύνουν αυτή τη μεταμόρφωση, χρησιμοποιώντας τόσο κίνητρα όσο και ποινές για να αναγκάσουν τον ιδιωτικό τομέα και ακόμα και μεμονωμένους πολίτες να αλλάξουν τον τρόπο λειτουργίας τους.

Τεράστια φορολογικά κίνητρα και επιδοτήσεις δόθηκαν στους τομείς της ηλιακής και αιολικής ενέργειας, ενώ τα ορυκτά καύσιμα τιμωρήθηκαν βαρύτατα, ειδικά καθώς εντάθηκε ο αγώνας για μηδενικές εκπομπές. Η πυρηνική ενέργεια υπέστη επίσης σοβαρές επιθέσεις στο επίπεδο της φήμης, κυρίως από πολιτικούς και περιβαλλοντικές οργανώσεις. Στην Ευρώπη ειδικά, ο αγώνας κατά της πυρηνικής ενέργειας οδήγησε στο κλείσιμο πολλών μονάδων, μια κίνηση που ενίσχυσε ακόμα περισσότερο την ενεργειακή εξάρτηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αυτή η ευπάθεια αποδείχθηκε καταστροφική μετά το ξέσπασμα του πολέμου Ρωσίας‑Ουκρανίας.

Η ανάδυση της ΤΝ, όμως, θέτει μια πρόκληση που απαιτεί ρεαλισμό αντί για ιδεαλισμό. Οι ενεργειακές απαιτήσεις της νέας αυτής βιομηχανίας δεν μπορούν να εξυπηρετηθούν πλήρως εντός του υφιστάμενου πολιτικού πλαισίου στις περισσότερες ανεπτυγμένες οικονομίες. Τα “παιδιά-πρότυπα” της Πράσινης Ατζέντας, συγκεκριμένα η ηλιακή και η αιολική ενέργεια, παρέχουν διακοπτόμενη ενέργεια και δεν μπορούν να εγγυηθούν την συνεχόμενη και αξιόπιστη παροχή που απαιτούν τα data centers της ΤΝ.

Στοιχεία & αριθμοί
Παγκόσμια κατανάλωση ηλεκτρικής ενέργειας κέντρων δεδομένων, ανά εξοπλισμό

Σύμφωνα με το βασικό σενάριο του Διεθνούς Οργανισμού Ενέργειας, η παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας για την τροφοδοσία κέντρων δεδομένων προβλέπεται να αυξηθεί σημαντικά έως το 2035. © GIS

Φυσικά, τα ορυκτά καύσιμα θα μπορούσαν να καλύψουν αυτά τα κενά — όπως ήδη συμβαίνει σε πολλές εγκαταστάσεις παραγωγής ανανεώσιμης ενέργειας — αλλά φέρουν μαζί τους μια σειρά δικών τους προβλημάτων. Πρώτον, θα έπρεπε να διαδραματίσουν πολύ πιο κεντρικό ρόλο απ’ ό,τι σήμερα, ώστε να επιτρέψουν σε ηλιακά και αιολικά εργοστάσια να τροφοδοτούν τα data centers της ΤΝ, τα οποία είναι εξαιρετικά ενεργοβόρα. Δεν θα αποτελούσαν πλέον απλώς εφεδρική λύση σε περίπτωση δυσμενών καιρικών συνθηκών και, κατά συνέπεια, θα κατείχαν πολύ μεγαλύτερο ποσοστό στο ενεργειακό μείγμα. Επιπλέον, αυτή η λύση θα ήταν πιθανότατα πολιτικά μη βιώσιμη για κυβερνήσεις που έχουν δημόσια υποστηρίξει στόχους μηδενικών εκπομπών. Θα ήταν επίσης ανεφάρμοστη για εταιρείες όπως οι Google, Microsoft και Amazon, οι οποίες έχουν δεσμευτεί δημόσια να μειώσουν το αποτύπωμα άνθρακά τους.

Εδώ είναι που η πυρηνική ενέργεια καθίσταται ουσιαστικά αναπόφευκτη. Σε αντίθεση με την ηλιακή και την αιολική ενέργεια, τα πυρηνικά εργοστάσια παρέχουν αδιάλειπτη παροχή ενέργειας όλο το εικοσιτετράωρο και δεν εκπέμπουν αέρια του θερμοκηπίου όπως τα ορυκτά καύσιμα. Αυτή η επιλογή θα επέτρεπε τόσο στις τεχνολογικές εταιρείες όσο και στις κυβερνήσεις να επιτύχουν τους στόχους τους για τις εκπομπές. Το κυριότερο, το κόστος καυσίμου και λειτουργίας είναι και χαμηλό και σχετικά σταθερό, χωρίς ακραίες διακυμάνσεις τιμών που θα μπορούσαν να διαταράξουν τον μακροπρόθεσμο σχεδιασμό.

Ωστόσο, εξακολουθούν να υπάρχουν σημαντικές προκλήσεις που πρέπει να ξεπεραστούν. Η αντίληψη του κοινού και η συνακόλουθη πολιτική απροθυμία αποτελούν προφανή εμπόδια, καθώς ατυχήματα όπως αυτά της Φουκουσίμα και του Τσερνόμπιλ έχουν αφήσει διαρκές αποτύπωμα στην εμπιστοσύνη της κοινωνίας. Η κατασκευή πυρηνικών εργοστασίων απαιτεί επίσης σημαντικές αρχικές επενδύσεις και μεγάλους χρόνους ολοκλήρωσης.

gisreportsonline.com

Αχρίδα: Εξήντα Σλαβολόγοι στο Διεθνές Σεμινάριο για τη σλαβική γλώσσα της Βόρειας Μακεδονίας

Από

anixneuseis

August 18, 2025

Περίπου εξήντα μελετητές της γλώσσας της Βόρειας Μακεδονίας και των Σλάβων από 17 χώρες θα συμμετάσχουν στο 58ο Θερινό Σχολείο του Διεθνούς Σεμιναρίου για τη Σλαβομακεδονική Γλώσσα, Λογοτεχνία και Πολιτισμό στο Πανεπιστήμιο Κύριλλος και Μεθόδιος, το οποίο θα πραγματοποιηθεί στην Αχρίδα από σήμερα έως τις 28 Αυγούστου.

Φοιτητές από πανεπιστημιακά κέντρα της Αλβανίας, της Αγγλίας, της Βουλγαρίας, της Ιταλίας, της Πολωνίας, της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας, της Ρουμανίας, του Καναδά, της Ρωσικής Ομοσπονδίας, των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής, της Σλοβενίας, της Σερβίας, της Τουρκίας, της Ουγγαρίας, της Γαλλίας, της Κροατίας και της Τσεχικής Δημοκρατίας, βρίσκονται στην Οχρίδα για να εμβαθύνουν τις γνώσεις και τις σπουδές τους στη σλαβική γλώσσα της Βόρειας Μακεδονίας, τη λογοτεχνία και τον πολιτισμό.

Ανάμεσά τους είναι καθηγητές πανεπιστημίων, σημαντικοί ερευνητές από τον σλαβικό κόσμο – γλωσσολόγοι, συγγραφείς και πολιτισμολόγοι και λογοτεχνικοί μεταφραστές, αλλά και νέοι λάτρεις των Σλαβομακεδονικών σπουδών που εκφράζουν την προθυμία τους να συμβάλουν στην επιβεβαίωση της ύπαρξης της (Σλαβο) μακεδονικής γλώσσας, λογοτεχνίας και πολιτισμού στον κόσμο.

Η Πρόεδρος Γκορντάνα Σιλιάνοβσκα-Ντάβκοβα τόνισε ότι άνθρωποι από όλο τον κόσμο έχουν συγκεντρωθεί εδώ στην Οχρίδα για να μιλήσουν ‘μακεδονικά’…

– Πολλοί φιλόλογοι, γλωσσολόγοι, ‘μακεδονιστές’ συμφωνούν ή γίνονται μέρος των ‘μακεδονικών’ σπουδών, της ‘μακεδονικής’ γλώσσας και της ‘μακεδονικής’ ταυτότητας… Στον 21ο αιώνα, η επιστήμη πρέπει να βασίζεται σε στοιχεία. Γι’ αυτό έθεσα το Αλφαβητάρι και συνεχίζω να λέω, αν έχουν περάσει εκατό χρόνια από τότε που το Αλφαβητάρι τυπώθηκε στην Αθήνα πριν από εκατό χρόνια, ποιος το ζήτησε και ποιος το έλαβε στην Ελλάδα – η Κοινωνία των Εθνών. Ανοίξτε το Αλφαβητάρι και διαβάστε μέσα – είναι σαφές, είπε.

Η πρύτανης του UKIM, Μπιλιάνα Ανγκέλοβα, δήλωσε ότι η Σλαβική γλώσσα της Βόρειας Μακεδονίας είναι μία από τις 230 κωδικοποιημένες γλώσσες στον γλωσσικό χάρτη του κόσμου.

– Η άρνηση της Σλαβομακεδονικής γλώσσας είναι πρωτίστως πρόβλημα εκείνων που την αρνούνται. Υπήρχε και υπάρχει… Με όλο το επιστημονικό του δυναμικό, το UKIM ήταν και θα είναι υποστηρικτής όλων όσων σχετίζονται με την ‘μακεδονική’ κοινή γλώσσα. Με όλες τις δραστηριότητές του, με τους ομιλητές, το Διεθνές Σεμινάριο, με το Διεθνές Συνέδριο, το UKIM έχει δείξει ξεκάθαρα ότι υποστηρίζει και θα υποστηρίζει όλα όσα σημαίνουν την προώθηση της Σλαβομακεδονικής γλώσσας πέρα από τα σύνορα της χώρας μας, είπε.

Για τη διευθύντρια του Σεμιναρίου, Κριστίνα Νικόλοφσκα, τα τμήματα σλαβομακεδονικής γλώσσας, λογοτεχνίας και πολιτισμού στο UKIM αντιπροσωπεύουν ιδρύματα ύψιστης εθνικής και διεθνούς προτεραιότητας.

– Η μεγαλύτερη επιβεβαίωση της Σλαβομακεδονικής γλώσσας είναι η επιβεβαίωση των Σλαβομακεδονικών σπουδών, εγχώριων και ξένων, ιδιαίτερα εκείνου του ποταμού των επτά χιλιάδων Σλάβων από τη Βόρεια Μακεδονία λογίων σε όλο τον κόσμο που συνεχώς επεκτείνεται και επιβεβαιώνει και φέρει τα βασικά αξιώματα της Λογοτεχνικής Σχολής του Αγίου Κλήμεντος της Οχρίδας… είπε.

Κατά τη διάρκεια της παραμονής τους στην Οχρίδα, οι φοιτητές του σεμιναρίου που συμμετέχουν στη Σχολή θα έχουν την ευκαιρία να γνωρίσουν τη ‘μακεδονική λογοτεχνία’, την παράδοση και τον πολιτισμό στις πηγές του πανσλαβικού και μακεδονικού γραμματισμού και πολιτισμού, μέσα από τη μελέτη της υπέροχης μακεδονικής γλώσσας των Σκοπίων, στην καρδιά της αρχαίας, αιώνιας, όμορφης και συναρπαστικής πόλης της Αχρίδας, μιας πόλης που αποτελεί μνημείο της UNESCO.

—

ΒΑΛΚΑΝΙΚΟ ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ – Echedoros.blog

Κ. Κυριακόπουλος: στα συντρίμμια του Ουκρανικού, θεμελιώνεται το εγχειρίδιο της νέας διεθνούς τάξης. Αλλά ημείς… άδωμεν.

Από

anixneuseis

August 18, 2025

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Το Ουκρανικό, ξεκίνησε ως μια περιφερειακή σύγκρουση περιορισμένης εμβέλειας και διάρκειας στον συγκεκριμένο ιστορικό χρόνο, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις των περισσοτέρων αναλυτών. Σύντομα όμως αναβαθμίστηκε σε καταλύτη ευρύτερων διεργασιών, αλλά και μιας σειράς αλυσιδωτών ανατροπών, αμιγώς συστημικού χαρακτήρα, που βρίσκονται πλέον σε πλήρη εξέλιξη και που όλα δείχνουν ότι την επόμενη περίοδο, θα κλιμακωθούν έτι περαιτέρω…

Στην κορύφωση όλων αυτών των ανατροπών, η ανθρωπότητα αναμένεται να βρεθεί αντιμέτωπη με μια συνολικά νέα κατάσταση που θα αποτυπώνεται πρακτικά με μια πλήρως αναμορφωμένη Αρχιτεκτονική στο διεθνές σύστημα. Νέοι δυναμικοί προσεταιρισμοί βρίσκονται στα σκαριά, όχι μονάχα σε επίπεδο περιφερειακό αλλά και ευρύτερα, νέοι ρόλοι διεκδικούνται στο πλαίσιο ενός ιδιότυπου και διαρκούς μπρα ντε φερ, μεταξύ των ισχυρών αλλά και των μικρότερων περιφερειακών δρώντων που βρίσκονται σε καθεστώς αυξημένης κινητικότητας, ένα πλήρως επικαιροποιημένο περιβάλλον ανταγωνισμών διαμορφώνεται ταχύτατα και αναζητά εναγωνίως τα νέα επίπεδα της ισορροπίας του και φυσικά ένα νέο ισοζύγιο ισχύος, πολυπαραγοντικά διαμορφωνόμενο, βρίσκεται στα σκαριά.

Με το ξέσπασμα αυτού του πολέμου, η Ρωσία μπήκε σε μια παρατεταμένη και χωρίς ορατή διέξοδο επιχείρηση κατατριβής και αυτό είναι κάτι που αιφνιδίασε τους πάντες. Με την συγκεκριμένη εξέλιξη, απομυθοποιήθηκαν πλήρως οι μεγαλοστομίες των επιτελών της, ενώ διαψεύστηκαν κατηγορηματικά και με πάταγο οι προσδοκίες όλων εκείνων, που μέχρι εκείνην την στιγμή επέμειναν να προσεγγίζουν με δέος τις πολυδιαφημισμένες συμβατικές επιχειρησιακές της δυνατότητες. Η εμετική ανάσυρση του Μεντβέντεφ από την αφάνεια και η εμμονή του στην προκλητική αναπαραγωγή της πυρηνικής ρητορικής, δεν είναι παρά επιβεβαίωση αυτής της διαπίστωσης.

Οι συνέπειες αυτής της εξέλιξης, υπήρξαν αλυσιδωτές και ανατροφοδοτούμενες. Ο κεντρασιατικός μετασοβιετικός χώρος άρχισε να συνειδητοποιεί ότι έχει ποντάρει τα ρέστα του σε ένα κουτσό άλογο και φρόντισε να αναπροσανατολίσει τις αναζητήσεις του… Η Τουρκία έσπευσε να αξιοποιήσει το κενό, αναγορεύοντας εαυτόν σε δεκανίκι πολλαπλών ρόλων, προσβλέποντας στην ευρύτερη συστημική γεωπολιτικής της αναβάθμιση έναντι πάντων… Η Ευρώπη, χωρίς ουσιαστική στρατηγική σκέψη, απετόλμησε να μετατρέψει σε ευκαιρία την πολεμική σύγκρουση που διεξάγεται στις παρυφές της και το τίμημα αυτής της ολέθριας απερισκεψίας, ήταν να γευτεί στο πετσί της τις συνέπειες, με ευρύτερο δομικό, συστημικό και γεωπολιτικό κόστος.

Η Κίνα, επέλεξε να διαχειριστεί προσεκτικά τις προκλήσεις με τις οποίες βρέθηκε αντιμέτωπη ως υπερσυστημικός δρών, κρατώντας διακριτές αποστάσεις από τον σκληρό πυρήνα αυτής της σύγκρουσης, φροντίζοντας όμως παράλληλα να εγκλωβίζει σταθερά στο άρμα του γεωστρατηγικού της σχεδιασμού την πολλαπλά πιεζόμενη Ρωσία, προσφέροντάς της σημαντικά αναχώματα στην οικονομική επισφάλεια των διεθνών κυρώσεων και στον ραγδαίο μετασχηματισμό της οικονομικής και παραγωγικής της βάσης.

Συνέπεια αυτής της προσεγμένης προσπάθειας και στάσης, ήταν η διαφαινόμενη ανάδυση ενός νέου πολυδύναμου πόλου ισχύος, με την Κίνα ηγέτιδα στο άρμα του, ως οικονομικό και εμπορικό Γολιάθ, με ένα ευρύ περιφερειακό σύστημα δρώντων – και πέρα από τους BRΙCS – προδιατεθειμένο να συμπορευτεί με μεγάλο μέρος των επιλογών τους και φυσικά με την Ρωσία, ως υπολογίσιμη ενεργειακή και κυρίως πυρηνική δύναμη, σε ρόλο συμπρωταγωνιστικό σε αυτό το υπό διαμόρφωση συστημικό σύμπλοκο. Η αποκαθήλωση της Ρωσίας όμως από την κορυφή των συστημικών υπερδυνάμεων και η σταδιακή υποβάθμισή της σε ισχυρή αν και πυρηνική περιφερειακή δύναμη, είχε μόλις αρχίσει να επισφραγίζεται και τυπικά.

Είναι φανερό ότι πλέον έχουμε εισέλθει σε μια νέα εποχή, με την συστημική διεργασία της γεωστρατηγικής ανασύνταξης και της ανακατανομής της ισχύος να γενικεύεται, γεγονός το οποίο αποτυπώνεται πρωτίστως σε εξελίξεις που αφορούν σε τρία κορυφαία ζητήματα:

Πρώτον: Την γεωστρατηγική κατάρρευση της Ευρώπης. Μια κατάρρευση η οποία εκδηλώνεται: Α. Με την καταφανή στρατηγική της ανεπάρκεια που οδήγησε σε υιοθέτηση και εμμονική αναπαραγωγή αυτοκαταστροφικών αποφάσεων και επιλογών, αλλά και σε μια ανατροφοδοτούμενη αδυναμία έως και ανικανότητα να ανταποκριθεί με σοβαρότητα εφάμιλλη του γεωοικονομικού της εκτοπίσματος, στις νέες προκλήσεις διαχείρισης του σύνθετου συγκρουσιακού περιβάλλοντος που μόλις έχει αναδυθεί… Β. Με την περαιτέρω όξυνση των εσωτερικών της αντιθέσεων και ανταγωνισμών, γεγονός που επιβεβαιώνει το επίπλαστο και το επισφαλές της υποτιθέμενης ενότητας και ισχύος της. Και φυσικά… Γ. Με την σταθερή της υποβάθμιση και εντέλει την αποκαθήλωσή της, από την πλασματική θέση συστημικής ισχύος στην οποία είχε βολευτεί αυτάρεσκα στα χρόνια της ευμάρειας.

Η Ευρώπη αυτήν την περίοδο, έρχεται να «κεφαλαιοποιήσει» αρνητικά, την υπεροπτική στάση που επέδειξε ο σκληρός πυρήνας της έναντι των χωρών της περιφέρειας (βλέπε αντιμετώπιση της Ελληνικής οικονομικής κρίσης)… Τους καταστροφικούς ανταγωνισμούς των συντελεστών του σκληρού πυρήνα της, οι οποίοι καθήλωσαν την περιφέρεια, επέτειναν την ανισομέρεια, δημιουργώντας προσκόμματα και εμπόδια στην διεργασία της ουσιαστικής ενοποίησής της… Και φυσικά τον διαχρονικά βρώμικο ρόλο των Γερμανών και κυρίως των Βρετανών, που οδήγησαν στον απόλυτο εκφυλισμό το υποτιθέμενα «ενιαίο» της γεωπολιτικής της υπόστασης.

Δεύτερον: Την ουσιαστική κατάρρευση της έννοιας του διεθνούς δικαίου. Και αυτή η εξέλιξη, δημιουργεί μια νέου τύπου συστημική απειλή για ολόκληρο τον πλανήτη. Προφανώς η μεγάλη ευθύνη χρεώνεται πρωτίστως στους πραγματικά ελάχιστους και ανεπαρκέστατους στους οποίους ανατέθηκε η αρμοδιότητα της εξυπηρέτησής του. Άλλωστε η κατάρρευση του διεθνούς δικαίου, είναι η φυσική συνέπεια της κατάρρευσης του κύρους και της καθολικής απαξίωσης των θεσμών που υποτίθεται ότι συγκροτήθηκαν για να το υπηρετούν.

Ο σκληρός πυρήνας του διεθνούς δικαίου μετατράπηκε σε κουρελόχαρτο. Το Συμβούλιο Ασφαλείας σε ένα πεδίο ιδιότυπης διαχείρισης ανταγωνισμών, ισορροπιών και ψευτοσυμβιβασμών, χωρίς αρχές και κανόνες. Ο ΟΗΕ εν συνόλω, μετεξελίχτηκε σε παραμάγαζο για να σιτίζονται ημέτεροι, να συντηρούνται πολιτικά και ηθικά αμφιλεγόμενες ΜΚΟ, να εδραιώνονται ισορροπίες μέσα από ανεπίτρεπτες κολεγιές και φυσικά να στήνεται πάρτι εκατοντάδων δισεκατομμυρίων. Αυτό το σύστημα διεθνούς δικαίου, ΔΕΝ υφίσταται πλέον για να επιβάλει κανόνες με το κύρος και την αξιοπιστία του έναντι των Εθνών και των πολιτικών τους εκπροσώπων. Υπάρχει μόνον για να διαχειρίζεται ανίερες ισορροπίες, φτηνές κολεγιές, αμαρτωλό χρήμα, ανηθικότητα και νομιμοποίηση του άδικου και του παραλόγου.

Με αυτούς τους μηχανισμούς της αμαρτίας και με αυτήν την νοοτροπία να έχει εδραιωθεί παντού, είναι φανερό πλέον ότι διεθνές δίκαιο ΔΕΝ μπορεί να επιβληθεί. Αντιθέτως όλα τα παραπάνω εξασφαλίζουν άλλοθι που νομιμοποιεί το άδικο και την υποκρισία.

Ας σταματήσουμε λοιπόν ΚΑΙ στην χώρα μας να λιβανίζουμε διαρκώς ένα υποτιθέμενο διεθνές «δίκαιο» το οποίο επί της ουσίας έχει καταρρεύσει. Ας σταματήσουμε να συντηρούμε την αυταπάτη ότι αυτό το διεθνές δίκαιο, είναι το μοναδικό καταφύγιο για την πατρίδα μας, τα δύσκολα χρόνια που έρχονται.

Το Κυπριακό είναι μια ζωντανή απόδειξη της αυταπάτης αυτού του «καταφυγίου» όταν δεν αποτολμάς να καταφύγεις στην ισχύ για να απαιτήσεις τα αυτονόητα.

Οι διαφαινόμενες εξελίξεις στο Ουκρανικό με την Ουκρανία που ενώ πολεμά και αντιστέκεται, θα της επιβληθεί ένας de facto εδαφικός ακρωτηριασμός. Και προσέξτε… Εάν αυτό επιβληθεί σε μια Ουκρανία που επιμένει να πολεμά και να αντιστέκεται, τι ακριβώς πρόκειται να συμβεί όταν η βολική Ελλάδα των συμβιβασμένων και φοβικών ηγετών, μπει στο μενού ως «εκκρεμότητα προς διευθέτηση»;;; Έχουν αναρωτηθεί άραγε όσοι επιμένουν να αναμασούν την καραμέλα αυτού του «καταφυγίου», μιλώντας για μια Ελλάδα που αποφεύγει συστηματικά να αναδείξει ακόμη και το ειδικό βάρος του ρόλου που θα μπορούσε να διαδραματίσει στην διαχείριση της περιφερειακής ισορροπίας;;;

Τρίτον: Την δυναμική επανενεργοποίηση των ΗΠΑ. Οι οποίες με την επανεκλογή του προέδρου Τραμπ, διεκδικούν και πάλι την αδιαμφισβήτητη πρωταγωνιστική θέση στην πυραμίδα ισχύος του διεθνούς συστήματος. Φυσικά αυτό δεν γίνεται με κραυγές και ανοησίες όπως αυτές στις οποίες καταφεύγει ο ανεκδιήγητος Μεντβέντεφ για να εκβιάσει ανοχή και αναγνώριση κύρους.

Όχι πως εδώ λείπουν οι ανοησίες και η ακατάσχετη φλυαρία που προκαλεί και ενίοτε εκθέτει. Αλλά το κυρίαρχο είναι η δραματική στροφή των εφαρμοζόμενων πολιτικών, γεγονός που αιφνιδιάζει και ξεβολεύει τους πάντες. Αυτή η δυναμική επανενεργοποίηση, συνίσταται πρωτίστως σε τρία πράγματα:

Α. Στον επαναπροσδιορισμό του πρωτεύοντος στόχου. Και πρωτεύων στόχος για την νέα Αμερικανική πολιτική ηγεσία, είναι η επιβεβαίωση του πρωταγωνιστικού ρόλου των ΗΠΑ έναντι του κορυφαίου συστημικού ανταγωνιστή που είναι η Κίνα και η δημιουργία ενός παράλληλου συστήματος ελέγχου ή ουδετεροποίησης των λοιπών κέντρων ισχύος στο περιβάλλον του νέου πολυπολικού κόσμου.

Πέρα και ανεξάρτητα λοιπόν από την γκρίνια με την οποία αντιμετώπισαν, παρατηρητές, αναλυτές, αλλά και πολιτικοί εκπρόσωποι, την υποδοχή την οποία επιφύλαξε ο Αμερικανός πρόεδρος στον Ρώσο ομόλογό του, για τον ίδιο τον Τραμπ υπάρχει μια ψυχρή – ρεαλιστική ανάγνωση, η οποία με λόγια απλά συμπυκνώνεται στα εξής: Η Ρωσία είναι μια πυρηνική δύναμη και αυτό δεν μπορεί να αγνοηθεί. Ο Ρώσος πρόεδρος, έχει επίγνωση του γεγονότος ότι η χώρα του βρίσκεται σταθερά σε διαδικασία αποδρομής από το βάθρο της Υπερδύναμης και η ανάγκη του να αντισταθμίσει αυτήν την εξέλιξη είναι εμφανής. Ο Αμερικανός πρόεδρος, θέλοντας να ροκανίσει τους νευρώνες που έσπευσε να δημιουργήσει η Κίνα γύρω του, φρόντισε να του δώσει όλα αυτά τα οποία ΔΕΝ κοστίζουν στις ΗΠΑ. Να του δώσει δηλαδή, αναγνώριση, διπλωματικό κεφάλαιο, πλέγμα ασφαλείας απέναντι στο ΝΑΤΟ και υπόσχεση για άρση των κυρώσεων και εφαρμογή πολιτικών, που θα πάνε ένα βήμα παραπέρα από ότι μπορεί να του εξασφαλίσει η Κίνα, το αίσθημα της σιγουριάς απέναντι στην οικονομική επισφάλεια, και κυρίως ρητορική νίκης για να την μεταπουλήσει στο δικό του το πόπολο. Ο στόχος ήταν ξεκάθαρος. Να τον αποσπάσει από το κινεζικό σύστημα εξάρτησης και επιρροής. Οι πανηγυρισμοί στην Μόσχα, επιβεβαιώνουν ότι αυτό λειτούργησε…

Β. Στον επαναπροσδιορισμό της έννοιας του στρατηγικού συμμάχου και των συνακόλουθων υποχρεώσεών του. Και η αρχή όπως ήταν αναμενόμενο έγινε από τον πήλινο γίγαντα. Την Ευρώπη. Με την απόφασή του ο Τραμπ να ρευστοποιήσει βίαια το περιβάλλον ασφαλείας το οποίο ανατροφοδοτούσε τις δάφνες των Ευρωπαίων «ηγετών», τράβηξε την κουρτίνα αποκαλύπτοντας πίσω από αυτήν την στρατηγική γύμνια μιας Ευρώπης εγκλωβισμένης στην ανικανότητα, στις εμμονές της, στην απουσία στρατηγικής συνοχής, στον ερασιτεχνισμό ο οποίος διέπει την διαδικασία διατύπωσης απαντήσεων.

Αυτή Ευρώπη, παρά τους λεονταρισμούς της μανδάμ και των μεσιέδων της Γαλλίας, της Γερμανίας και της πάντα πρόστυχης Βρετανίας, θα χρειαστεί να βάλει βαθιά το χέρι στην τσέπη για να χρηματοδοτήσει, όχι την πραγματική άμυνα, αλλά πρωτίστως την πολιτική ασφάλεια του φαύλου συστήματος που την διοικεί, γεγονός που θα οξύνει περαιτέρω την ανισομέρεια, τους ανταγωνισμούς και τις τάσεις αποσύνθεσης τού οικοδομήματός της. Μια τέτοια Ευρώπη, ΔΕΝ μπορεί να απογαλακτιστεί από την βιωματική ανάγκη της Αμερικανικής κηδεμονίας, ενώ σε βάθος χρόνου, η αδιέξοδη διαχείριση που διαφαίνεται ότι θα ακολουθηθεί, θα αποδυναμώσει έτι περαιτέρω την δυνατότητά της να δράσει αυτοτελώς και με αυτοπεποίθηση.

Μια τέτοια Ευρώπη, θα παραμείνει καθηλωμένη στην αναζήτηση του Αμερικανικού προστατευτισμού, ενώ η φυσιογνωμική της μετάλλαξη θα παράξει αντικειμενικά και άλλα γεωπολιτικά αναλώσιμα στον βωμό της διατήρησης της νέας ανακατανομής της ισχύος. Και…

Γ. Στην στρατηγική αναβάθμιση της έννοιας του γεωπολιτικού «αναλώσιμου». Και η Ουκρανία, είναι ένα πεδίο εφαρμογής της νέας αντίληψης για το διεθνές δίκαιο, που ενσωματώνει κατά παράβαση όλων των ηθικών κανόνων, την έννοια του γεωπολιτικού αναλωσίμου, ως νέα κανονικότητα στον σύγχρονο κόσμο.

Στην αποφώνηση της ρωσοουκρανικής σύγκρουσης, εγγράφεται το νέο εγχειρίδιο της νέας διεθνούς τάξης. Με δέλεαρ πάντα την διατήρηση ή την αποκατάσταση της Ειρήνης, εδραιώνεται μια νέα αντίληψη για την πρόκληση ή την εργαλειοποίηση περιφερειακών συγκρούσεων, που διευκολύνεται στο έδαφος της νέας φιλοσοφίας των πολέμων του 21 αιώνα.

Δυστυχώς η στρατηγική σκέψη στις μέρες μας, επιμένει να αναλώνεται και να κονταροχτυπιέται στο γήπεδο της ερμηνείας, ενώ θα έπρεπε να εργάζεται πυρετωδώς, αναζητώντας λύσεις και απαντήσεις στα νέα πολυσύνθετα αδιέξοδα.

Ο Ζελένσκι σήμερα θα εκβιαστεί… Ενδέχεται ακόμη και να εξευτελιστεί, διότι η απόφαση των ΗΠΑ είναι να αποδεχτούν τον ακρωτηριασμό της Ουκρανίας προκειμένου να εξασφαλίσουν ευρύτερα ανταλλάγματα στο πλαίσιο της κορυφαίας στρατηγικής σύγκρουσης.

Αυτό όμως αποκαλύπτει ότι έχουμε παραδοθεί σούμπητοι σε έναν κόσμο πλήρως ανοχύρωτο, με το κουφάρι των θεσμών του διεθνούς δικαίου να δέχεται τα τελειωτικά χτυπήματα πριν την ολοκληρωτική του κατάρρευση και τυπικά.

Στον καινούριο κόσμο, κρίσιμη παράμετρος σταθερότητας θα είναι η ισχύς. ΜΟΝΟΝ η ισχύς. Η αυτοτελώς διασφαλιζόμενη και κυρίως η μέσα από στοχευμένες στρατηγικές συμμαχίες θεμελιούμενη ισχύς. Στην Ελλάδα, το στοίχημα δεν φαίνεται να μας αφορά. Ουδείς απασχολεί σοβαρά την σκέψη του, με την γεωπολιτική υπεραξία που διαθέτει η χώρα μας, και η οποία δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται μονάχα ως φιλέτο που εποφθαλμιούν οι αναθεωρητές. Θα πρέπει να αντιμετωπίζεται πρωτίστως ως πολλαπλασιαστής ισχύος, μέτρο του οποίου, είναι η αποφασιστικότητα των πολιτικών της ηγετών να την αξιοποιούν στοχευμένα στο νέο συγκρουσιακό και εξαιρετικά ανταγωνιστικό περιβάλλον.

Έφυγε από τη ζωή ο Προκοσμήτορας της Θεολογικής Σχολής του ΑΠΘ, Χρυσόστομος Σταμούλης

Από

anixneuseis

August 18, 2025

Σύμφωνα με πληροφορίες, o καθηγητής βρισκόταν σε συνέδριο στην Ρόδο όπου άφησε την τελευταία του πνοή μετά από έμφραγμα του μυοκαρδίου

Δευτέρα 18 Αυγούστου 2025, 11:11

Έφυγε ξαφνικά από τη ζωή σε ηλικία 61 ετών ο Προκοσμήτορας της Θεολογικής Σχολής του ΑΠΘ, Χρυσόστομος Σταμούλης.

Σύμφωνα με πληροφορίες του ope.gr, o καθηγητής βρισκόταν σε συνέδριο στην Ρόδο όπου άφησε την τελευταία του πνοή μετά από έμφραγμα του Μυοκαρδίου.

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Χρυσόστομος Σταμούλης ήταν Προκοσμήτορας της Θεολογικής Σχολής του ΑΠΘ, Καθηγητής της Δογματικής και Συμβολικής Θεολογίας στο Τμήμα Θεολογίας και Άρχων Διδάσκαλος της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας. Σπούδασε στα Πανεπιστήμια της Θεσσαλονίκης, του Βελιγραδίου και του Durham της Αγγλίας.

Τη διετία 2011-2013 υπήρξε πρόεδρος του Τμήματος Θεολογίας του Α.Π.Θ., θέση στην οποία επανεξελέγη για τη διετία 2013-2015.

Ήταν μέλος

της Συνοδικής Επιτροπής επί της Εκκλησιαστικής Εκπαιδεύσεως και Επιμορφώσεως του Εφημεριακού Κλήρου, της Εκκλησίας της Ελλάδος.
του Διοικητικού Συμβουλίου του Κε.Δ.Α.Κ. (Κέντρο Διαφυλάξεως Αγιορειτικής Κληρονομιάς).
του The Maliotis Cultural Center Committee (Hellenic College|Holy Cross της Αρχιεπισκοπής Αμερικής).
Της Συγκλήτου του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.

Ήταν αναπληρωτής πρόεδρος της Φοιτητικής Πανεπιστημιακής Λέσχης του ΑΠΘ.

Δίδαξε ως επισκέπτης καθηγητής και έδωσε διαλέξεις στην Ευρώπη (Centre for Theology and Religious Studies, Lund University, Lund Sweden× Moscow Spiritual Academy, Sergiev Posad-Moscow, Russia× Faculty of Orthodox Theology “Justinian Marina”, University of Bucharest, Bucharest Romania· Faculty of Orthodox Theology “D. Staniloae”, University of Iasi, Iasi Romania· Faculty of Orthodox Theology “Bishop Dr. Vasile Coman”, University of Oradea, Oradea Romania· Faculty of Orthodox Theology, University of Belgrade, Belgrade Serbia· Τμήμα Επιστημών της Αγωγής, Πανεπιστήμιο Κύπρου, Λευκωσία Κύπρος· Τμήμα Βυζαντινών και Νεοελληνικών Σπουδών, Πανεπιστήμιο Κύπρου, Λευκωσία Κύπρος), στην Ασία (St John of Damascus Institute of Theology, Balamand University, Balamand Lebanon) και στις Η.Π.Α. (Greek Orthodox School of Theology, Hellenic College Holy Cross, Brookline, Boston USA× Center for the Study of World Religions, Harvard Divinity School, Boston USA· Department of History of Art and Architecture, Harvard University, Boston USA· Mahindra Humanities Center, Harvard University, Boston USA· Institute of Eastern Mediterranean Studies, Emmanuel College, Boston USA· “St. Sava” Serbian Orthodox School of Theology, Chicago USA).

Κυριότερα έργα του είναι: Holy Beauty. Prolegomena to an Orthodox Philocalic Aesthetics, εκδ. James Clarc, London 2022· Broken Bridges. An Introduction to Orthodox Fundamentalism, εκδ. Sebastian Press, Alhambra|California 2021· Φάγαμε ήττα. Κείμενα για τον αυτοεγκλωβισμό της Ορθοδοξίας, εκδ. Αρμός, Αθήνα 2021· Τι γυρεύει η αλεπού στο παζάρι; Κείμενα για το διάλογο της Ορθοδοξίας με την πόλη, την πολιτική και τον πολιτισμό, εκδ. Αρμός, Αθήνα 2016· Έρωτας και σεξουαλικότητα. Αφήγηση διεπιστημονική, από την αρχαιότητα στο σήμερα, από τους μικροοργανισμούς στον άνθρωπο (επιμέλεια), εκδ. Αρμός, Αθήνα 2014· ΄Ωσπερ ξένος και αλήτης ή σάρκωση η μετανάστευση της αγάπης, εκδ. Ακρίτας, Αθήνα 2010· Έρως και θάνατος. Δοκιμή για έναν πολιτισμό της σάρκωσης, εκδ. Ακρίτας, Αθήνα 2009 & εκδ. Αρμός, Αθήνα 2019· Η γυναίκα του Λωτ και η σύγχρονη θεολογία, εκδ. Ίνδικτος, Αθήνα 2008 & Αρμός 2014· Κάλλος το άγιον. Προλεγόμενα στη φιλόκαλη αισθητική της Ορθοδοξίας, εκδ. Ακρίτας, Αθήνα 2004, 2005, 2008, 2010· Περί φωτός. Προσωπικές ή φυσικές ενέργειες; Συμβολή στη σύγχρονη περί Αγίας Τριάδος προβληματική στον Ορθόδοξο χώρο, εκδ. «Το Παλίμψηστον», Θεσσαλονίκη 1999, 2007· Θεοτόκος και ορθόδοξο δόγμα. Σπουδή στη διδασκαλία του αγίου Κυρίλλου Αλεξανδρείας, εκδ. «Το Παλίμψηστον», Θεσσαλονίκη 1996, 2003. Μελέτες του έχουν δημοσιευθεί στα αγγλικά, ιταλικά, γαλλικά, γερμανικά, σερβικά, ρουμανικά και ρωσικά.

Έκανε μουσικές σπουδές στο Μακεδονικό και στο Κρατικό Ωδείο Θεσσαλονίκης και εξέδωσε έξι ψηφιακούς δίσκους με δικές του συνθέσεις.

Από το 1991 διηύθυνε τη Χορωδία και την ορχήστρα Νέων Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος Θεσσαλονίκης. Συνεργάστηκε με σπουδαίους συνθέτες, διευθυντές ορχηστρών και τραγουδιστές της Ελλάδας και του εξωτερικού.

Από πολύ μικρός ασχολήθηκε με τη μουσική. Άρχισε τις σπουδές του το 1976 στο Μακεδονικό Ωδείο Θεσσαλονίκης, στις τάξεις των: φλάουτο (καθ. Πέτρος Σουσάμογλου), σολφέζ – θεωρίας (καθ. Γιάννης Μάντακας και Πέτρος Μπεκιαρίδης) και χορωδίας (καθ. Δημήτρης Αθανασιάδης). Υπήρξε υπότροφος του Μακεδονικού Ωδείου από το 1977 έως και το 1980. Το 1981 εισήλθε κατόπιν εξετάσεων στο Κρατικό Ωδείο Θεσσαλονίκης στις τάξεις των: φλάουτου (καθ. Tone Takahachi και Elia Makovey), αρμονίας (καθ. Θεόδωρος Μιμίκος), σολφέζ (καθ. Κώστας Γριμάλδης), Ιστορίας και μορφολογίας (καθ. Δημήτριος Θέμελης) και ορχήστρας – χορωδίας (καθ. Άλκης Μπαλτάς). Ολοκλήρωσε τις μουσικές σπουδές του το 1983. Από το 1976 ασχολήθηκε με τη χορωδιακή μουσική.

Υπήρξε μέλος των χορωδιών Ι.Ν. Αναλήψεως, του Μ.Α.Σ. Γαλαξίας, και του Κ.Ω.Θ.. Υπήρξε βοηθός διευθυντού της χορωδίας του Μ.Α.Σ. Γαλαξίας και Διευθυντής της Ορχήστρας Νέων του Ι.Ν. Αναλήψεως. Σήμερα διευθύνει τη Χορωδία και την Ορχήστρα νέων Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος Θεσσαλονίκης, που ίδρυσε το 1991 με σκοπό την προώθηση της ελληνικής μουσικής (Βυζαντινής-Δημοτικής-Σύγχρονης) στη Χορωδιακή πράξη και την ανάδειξη της πολιτιστικής υπόστασης της Ορθόδοξης Εκκλησίας και Θεολογίας.

Συνεργάστηκε με σπουδαίους συνθέτες (Σ. Κουγιουμτζής, Γ. Μαρκόπουλος, Δ. Σαββόπουλος, Ν. Ξυδάκης, Ν. Κηπουργός), διευθυντές ορχηστρών (Α. Μυράτ, M. Yates, Κωνσταντίνος Δημηνάκης, Χάρης Ηλιάδης) συμφωνικές ορχήστρες (Καμεράτα, Ορχήστρα Φίλων της Μουσικής Αθηνών, Orpheus Kammerorchester Wien, Συμφωνική Ορχήστρα Αθηνών, Συγχρονία Θεσσαλονίκης, Orchestra Mobile, Συμφωνική Ορχήστρα Δήμου Θεσσαλονίκης) και τραγουδιστές της Ελλάδας και του Εξωτερικού (Γ. Νταλάρας, Μ. Φραγκούλης, Κ. Μακεδόνας, Γιάννης Κότσιρας, Αιμ. Κουγιουμτζή, Δ. Μπάσης, Γ. Ανδρεάτος, Μ. Κανά, Λ. Καλημέρη, Α. Καρακότας, Α. Ρίζος, Π. Γαϊτάνος, Χ. Γαργανουράκης, Λ. Χαλκιάς, Μ. Χατζημανώλης, Μ. Παπαζήσης, Ντέμπορα Μάγιερς, Κιμ Κρίσγουελ, κ.α.).

Στο χώρο της σύνθεσης εισήλθε το 1998 παρουσιάζοντας την πρώτη του δισκογραφική εργασία με τίτλο Λιταία πύλη, ένδεκα τραγούδια σε πεζά κείμενα, ποίηση και στίχους των Ν. Γ. Πεντζίκη, Α. Σικελιανού, Μ. Φισκέττι, Β. Βαρβαρέσου, Π. Λάιου. Τραγουδούν οι Π. Γαϊτάνος, Μ. Παπαζήσης, Μ. Χατζημανώλης και οι Χορωδίες του πολιτιστικού σωματείου «Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος» Θεσσαλονίκης (ενορχήστρωση Χρυσόστομος Σταμούλης).

Ακολούθησαν:

2000 Μάνα μου και Παναγία, συμμετοχή με το τραγούδι Θάλασσα, σε στίχους δικούς του. Τραγουδούν ο Μ. Παπαζήσης και η Χορωδία «Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος» (ενορχήστρωση Χρυσόστομος Σταμούλης).

2004 Και τα μάτια τους στάζουν Καππαδοκία, Soundtrack του ομώνυμου Ντοκιμαντέρ του Γιάννη Παπακαρμέζη. Τους στίχους των τραγουδιών υπογράφουν ο κύπριος ποιητής Κυριάκος Χαραλαμπίδης και ο Χρυσόστομος Σταμούλης. Ακούγονται επίσης μελοποιημένα αποσπάσματα από το ποίημα του Γιώργου Θέμελη De rerum natura. Τραγουδούν οι Γ. Ανδρεάτος, Π. Θεοχαρίδης, Γ. Καλογήρου, Α. Μπακιρτζής, Τρίφωνο, Μ. Χατζημανώλης και η Χορωδία Νέων «Ιωάννης ο Χρυσόστομος». Διαβάζει ο Γ. Μιχαλακόπουλος (ενορχήστρωση Χρυσόστομος Σταμούλης, Μανώλης Ανδρουλιδάκης).

2007 Μεταμόρφωσις, δεκαεπτά ορχηστρικά θέματα και δύο τραγούδια, που γράφτηκαν για το Ντοκιμαντέρ Τα Βήματα του Αποστόλου Παύλου στην Ελλάδα. Τραγουδούν οι Νικολέτα Δημητρίου, Νίκος Σπανός και Μ. Χατζημανώλης. Διαβάζει ο Δημήτρης Καρέλλης (ενορχήστρωση Αντώνης Σουσάμογλου).

2007 Το τραγούδι του Ερωδιού, Soundtrack του Ντοκιμαντέρ του Γιάννη Παπακαρμέζη Πρέσπες. Ο τόπος της εύλαλης σιωπής. Τους στίχους των τραγουδιών υπογράφει ο Χρυσόστομος Σταμούλης. Τραγουδούν οι Φ. Θεοδωρίδης, Γ. Καλογήρου, Μ. Παπαζήσης και παιδική Χορωδία (ενορχήστρωση Χρυσόστομος Σταμούλης, Μανώλης Ανδρουλιδάκης, Αντώνης Σουσάμογλου).

2009 Καλά το λεν’ για το φεγγάρι, συμμετοχή με το τραγούδι Γυναίκα της απόγνωσης, σε στίχους Παναγιώτη Θωμά. Τραγουδάει ο Γιώργος Καλογήρου (ενορχήστρωση Θάνος Σταυρίδης).

2013 Αγάπη σ’ αγαπάω, μαζί με ένα βιβλίο με κείμενα για την αγάπη, που ο συνθέτης επέλεξε, των: Όσκαρ Ουάϊλντ, Χαλίλ Γκιμπράν, Μάνου Χατζιδάκι, Σολομώντα (Άσμα Ασμάτων), Τάσου Λειβαδίτη, Βασιλείου Αγκύρας, Τάκη Βαρβιτσιώτη και Νίκου Γαβριήλ Πεντζίκη. Τους στίχους υπογράφουν ο Χρυσόστομος Σταμούλης, Παναγιώτης Θωμά, Σόνια Κούμουρου, ενώ υπάρχουν μελοποιημένοι στίχοι του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη. Ερμηνεύουν οι Μελίνα Κανά, Γεράσιμος Ανδρεάτος και Απόστολος Ρίζος (ενορχήστρωση Δημήτρης Λάππας, Θάνος Σταυρίδης, Χρυσόστομος Σταμούλης).

2019 Γελάς μαζί με ένα βιβλίο με κείμενα για το γέλιο, που ο συνθέτης επέλεξε, των: Κικής Δημουλά, Κλείτου Κύρου, Εκκλησιαστή, Μπορίς Βιάν, Ατίκ Ραχίμι, Μίλτου Σαχτούρη, Γιώργου Σαραντάρη, Μιχαλόμπα, Κωστή Παλαμά, Thomas Eliot. Τους στίχους υπογράφουν ο Χρυσόστομος Σταμούλης, ο Παναγιώτης Θωμά, η Μαριλένα Φισκέτι, ενώ υπάρχουν μελοποιημένα αποσπάσματα από το Μυθιστόρημα της κυρίας Έρσης του Νίκου Γαβριήλ Πεντζίκη, το ποίημα Φίλτρα της πανσελήνου του Τάκη Βαρβιτσιώτη και το ποίημα Όνειρο γυαλί του Μάνου Ορφανουδάκη. Ερμηνεύουν οι Γεράσιμος Ανδρεάτος, Γεωργία Νταγάκη, Ανδρέας Καρακότας, Λιζέτα Καλημέρη, Γιώργος Καλογήρου, Αλέξανδρος Τζουγανάκης και Νίκος Ξυδάκης (ενορχήστρωση Δημήτρης Λάππας, Θάνος Σταυρίδης, Χρυσόστομος Σταμούλης, επιμέλεια εγχόρδων Κωνσταντίνος Δημηνάκης).

Επένδυσε μουσικά την παράσταση «Ασκητική» του Νίκου Καζαντζάκη, της ομάδας Dance Promotion Group και την παράσταση «Αβελάρδος και Ελοίζα» του Γιάννη Καλαβριανού, σε σκηνοθεσία Ανδρέα Παράσχου.

Μακεδονία

Τι έγραψε η Μελάνια Τραμπ στον Ρώσο πρόεδρο Βλαντίμιρ Πούτιν- η προσωπική επιστολή

Από

anixneuseis

August 18, 2025

Το Fox News δημοσίευσε το κείμενο της επιστολής που έστειλε η Μελάνια Τραμπ στον Ρώσο πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν. Ο Αμερικανός πρόεδρος του την παρέδωσε προσωπικά κατά τη διάρκεια της συνόδου κορυφής στην Αλάσκα και ο Πούτιν την διάβασε αμέσως και στις δύο αντιπροσωπείες, σημειώνει το μέσο ενημέρωσης.

Η σύζυγος του Αμερικανού προέδρου έθεσε το ζήτημα της δεινής κατάστασης των παιδιών στην Ουκρανία και τη Ρωσία σε προσωπική επιστολή προς τον Ρώσο πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν, ανέφεραν νωρίτερα την Παρασκευή δύο αξιωματούχοι του Λευκού Οίκου, χωρίς να αποκαλύψουν περισσότερες λεπτομέρειες.

Στο μήνυμα, «Αγαπητέ Πρόεδρε Πούτιν», ξεκινά η επιστολή της Μελάνια Τραμπ. «Κάθε παιδί μοιράζεται τα ίδια ήσυχα όνειρα στην καρδιά του, είτε γεννιέται τυχαία σε μια αγροτική περιοχή είτε σε ένα υπέροχο αστικό κέντρο. Ονειρεύεται την αγάπη, την ευκαιρία και την ασφάλεια».

«Ως γονείς, είναι καθήκον μας να καλλιεργήσουμε τις ελπίδες της επόμενης γενιάς», συνεχίζει η επιστολή. «Ως ηγέτες, η ευθύνη να στηρίξουμε τα παιδιά μας εκτείνεται πέρα από την άνεση λίγων».

«Αναμφίβολα, πρέπει να αγωνιστούμε για να δημιουργήσουμε έναν κόσμο γεμάτο αξιοπρέπεια για όλους, έτσι ώστε κάθε ψυχή να μπορεί να ξυπνήσει εν ειρήνη και το μέλλον να είναι πλήρως προστατευμένο», ανέφερε η επιστολή.

The “hand-written” letter from First Lady Melania Trump that U.S. President Donald J. Trump reportedly delivered yesterday to Russian President Vladimir Putin has been leaked, with it not mentioning Ukrainian children kidnapped by Russia at all, despite initial reports following… pic.twitter.com/PLWXBLdQOl

— OSINTdefender (@sentdefender) August 16, 2025

«Μια απλή αλλά βαθιά αντίληψη, κύριε Πούτιν, με την οποία είμαι σίγουρος ότι συμφωνείτε, είναι ότι οι απόγονοι κάθε γενιάς ξεκινούν τη ζωή τους με μια αθωότητα που υπερβαίνει τη γεωγραφία, την κυβέρνηση και την ιδεολογία».

«Στον σημερινό κόσμο, κάποια παιδιά αναγκάζονται να χαμογελούν ήσυχα, ανέγγιχτα από το σκοτάδι γύρω τους – μια σιωπηλή ανυπακοή ενάντια στις δυνάμεις που θα μπορούσαν να τους στερήσουν το μέλλον», συνέχισε η πρώτη κυρία.

«Κύριε Πούτιν, μόνο εσείς μπορείτε να αποκαταστήσετε το μελωδικό τους γέλιο. Προστατεύοντας την αθωότητα αυτών των παιδιών, θα κάνετε περισσότερα από το να υπηρετείτε μόνο τη Ρωσία – θα υπηρετήσετε την ίδια την ανθρωπότητα », έγραψε η Μελάνια Τραμπ.

«Μια τόσο τολμηρή ιδέα υπερβαίνει όλες τις ανθρώπινες διαιρέσεις και εσείς, κύριε Πούτιν, είστε ο κατάλληλος για να υλοποιήσετε αυτό το όραμα με μια μόνο κίνηση σήμερα. Ήρθε η ώρα .»

Η ιστορική, υψηλών διακυβευμάτων συνάντηση του συζύγου της με τον Πούτιν στο Άνκορατζ της Αλάσκας την Παρασκευή ήταν η πρώτη σύνοδος κορυφής ΗΠΑ-Ρωσίας από τον Ιούνιο του 2021, η οποία πραγματοποιήθηκε κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης του πρώην προέδρου Τζο Μπάιντεν και μόλις οκτώ μήνες πριν ο Πούτιν εισβάλει στην Ουκρανία.

Μετά τη σύνοδο κορυφής της Αλάσκας, ο Τραμπ δήλωσε ότι ήταν «εξαιρετικά παραγωγική» αλλά ότι οι χώρες «δεν έχουν φτάσει ακόμη εκεί» όσον αφορά τον τερματισμό του πολέμου.

«Υπήρχαν πολλά, πολλά σημεία στα οποία συμφωνήσαμε, θα έλεγα στα περισσότερα», δήλωσε ο Τραμπ στους δημοσιογράφους μετά τη συνάντηση. «Υπάρχουν μερικά σημαντικά σημεία στα οποία δεν έχουμε φτάσει ακόμα, αλλά έχουμε σημειώσει κάποια πρόοδο. Επομένως, δεν υπάρχει συμφωνία μέχρι να υπάρξει τελική συμφωνία».

Ο πρόεδρος της Ουκρανίας Βολοντίμιρ Ζελένσκι αναμένεται να επισκεφθεί την Ουάσινγκτον τη Δευτέρα για να συναντηθεί με τον πρόεδρο Τραμπ.

Σύμφωνα με πηγές της πύλης Axios, κατά τη διάρκεια τηλεφωνικής επικοινωνίας με τον Βολοντίμιρ Ζελένσκι και Ευρωπαίους ηγέτες μετά από συνάντηση με τον Ρώσο πρόεδρο στην Αλάσκα, ο Τραμπ ανακοίνωσε την πρόθεσή του να «οργανώσει μια τριμερή σύνοδο κορυφής με τον Πούτιν και τον Ζελένσκι την επόμενη Παρασκευή, 22 Αυγούστου». Ταυτόχρονα, σύμφωνα με την πύλη, «μια σημαντική πρόοδος φαίνεται απίθανη».

Νωρίτερα, οι New York Times ανέφεραν, επικαλούμενοι τις πηγές τους, ότι μετά τη συνάντηση με τον Πούτιν, ο Τραμπ προσέφερε στους Ευρωπαίους ηγέτες ένα ειρηνευτικό σχέδιο που θα περιλαμβάνει την παραχώρηση ολόκληρου του Ντονμπάς στη Ρωσία, συμπεριλαμβανομένων περιοχών που δεν έχουν ακόμη απελευθερωθεί από ρωσικά στρατεύματα.

Σύμφωνα με Ευρωπαίους αξιωματούχους, ο Τραμπ πιστεύει ότι μπορεί να επιτευχθεί γρήγορα μια ειρηνευτική συμφωνία εάν ο Βολοντίμιρ Ζελένσκι συμφωνήσει να παραδώσει το υπόλοιπο Ντονμπάς στη Ρωσία. Σε αντάλλαγμα, φέρεται να υπάρχει κατάπαυση του πυρός κατά μήκος των σημερινών μετώπων και θα υπάρχουν εγγυήσεις ασφαλείας – τόσο για το Κίεβο όσο και για την Ευρώπη.

Σύμφωνα με το Reuters, επικαλούμενο τις πηγές του, ο Ζελένσκι «είπε ότι αυτό ήταν αδύνατο» και «απέρριψε την απαίτηση».

Οι New York Times γράφουν επίσης ότι το Κίεβο δεν καταλαβαίνει γιατί ο πρόεδρος των ΗΠΑ εγκατέλειψε ξαφνικά τις δικές του προθέσεις να επιδιώξει κατάπαυση του πυρός στην Ουκρανία και αποδέχτηκε την πρόταση του Βλαντιμίρ Πούτιν για άμεση σύναψη πλήρους ειρηνευτικής συμφωνίας. Κατά τη διάρκεια της συνάντησης με τον Τραμπ, ο Ζελένσκι «θα ζητήσει διευκρινίσεις» σχετικά με τη νέα πρόταση που εξέφρασε ο Τραμπ μετά τη συνάντηση με τον Πούτιν.

—

ΒΑΛΚΑΝΙΚΟ ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ – Echedoros.blog

Μετά την Αλάσκα τί;

Από

anixneuseis

August 18, 2025

U.S. President Trump And Russian President Putin Meet On War In Ukraine At U.S. Air Base In Alaska — ANCHORAGE, ALASKA - AUGUST 15: U.S. President Donald Trump (R) greets Russian President Vladimir Putin as he arrives at Joint Base Elmendorf-Richardson on August 15, 2025 in Anchorage, Alaska. The two leaders are meeting for peace talks aimed at ending the war in Ukraine. Andrew Harnik/Getty Images/AFP (Photo by Andrew Harnik / GETTY IMAGES NORTH AMERICA / Getty Images via AFP)

Της Ναταλίας Νέγρη

17/08/2025

Ο Τραμπ προσπαθεί να σταματήσει τον πόλεμο στην Ουκρανία, όχι για να μη σκοτώνονται άνθρωποι, αλλά για να διασπάσει τη συνεργασία Ρωσίας -Κίνας, που αναπτύχθηκε λόγω των αλλεπάλληλων δυτικών κυρώσεων και να αναζωπυρώσει τις αμερικανορωσικές σχέσεις σε διάφορους τομείς.

Το ευρωπαϊκό ΝΑΤΟ μαζί με τον Καναδά επιδιώκουν τη συνέχιση της πολύπλευρης ενίσχυσης της Ουκρανίας μέχρις ότου ο Πούτιν βρεθεί σε αδιέξοδο, αδυνατώντας να πετύχει την αποφασιστική νίκη και αναγκαστεί σε κάποιου είδους υποχωρήσεις. Οι Ευρωπαίοι και το Κίεβο εξακολουθούν να ζητούν να γίνουν σεβαστά τα διεθνή σύνορα της Ουκρανίας με την απόσυρση όλων των ρωσικών στρατευμάτων.

Η Ρωσία θέλει μια ακρωτηριασμένη Ουκρανία που να μετατραπεί, για λόγους ασφαλείας, σε κράτος-μαξιλάρι (buffer-state) μεταξύ αυτής και του ΝΑΤΟ.

Τεράστια γεωπολιτικά και γεωοικονομικά συμφέροντα καθορίζουν τη στάση όλων των μεγάλων παικτών. Ο Τραμπ έστρωσε κόκκινο χαλί και χειροκρότησε τρεις φορές τον Πούτιν κατά την άφιξή του στην αεροπορική βάση κοντά στο Άνκορατζ, πρωτεύουσα της Αλάσκας. Για τον Αμερικανό Πρόεδρο οι αμερικανορωσικές σχέσεις είναι αναγκαίο να αποκατασταθούν για στρατηγικούς, αλλά και οικονομικούς λόγους.

Για το Ρώσο Πρόεδρο, όπως εξάλλου και για τον Ισραηλινό Πρωθυπουργό Μπ. Νετανιάχου, έχει εκδοθεί ένταλμα από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο. Για τη νέα αμερικανική διοίκηση, όμως, το δικαστήριο αυτό είναι ένας θεσμός στο ευρύτερο πλαίσιο της παγκοσμιοποίησης και της wokeατζέντας, τα οποία κατεδαφίζονται σήμερα στις ΗΠΑ. Μεγάλη απογοήτευση στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες και το Κίεβο. Τα περισσότερα δυτικά μέσα ενημέρωσης επιτίθενται στον Τραμπ επειδή κατέστησε τον Πούτιν συνομιλητή του και τον έβγαλε από τη «διεθνή απομόνωση» χωρίς να επιτύχει εκεχειρία και όχι στο Ρώσο Πρόεδρο. Θεωρούν, γι’ αυτούς τους λόγους, κερδισμένο τον Πούτιν, από τη Σύνοδο Κορυφής της Αλάσκας.

Η σύγκρουση στην Ουκρανία άρχισε το 2014 με το πραξικόπημα του Μαϊντάν, την απόσπαση της Κριμαίας και την αυτονόμηση των ανατολικών επαρχιών Λουχάνσκ και Ντόνετσκ που κατοικούνται από Ρώσους. Το Φεβρουάριο του 2022 ξεκίνησε η ρωσική εισβολή που σύντομα εξελίχθηκε σε πόλεμο χαρακωμάτων, ανάλογο του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, με μεγάλες εκατέρωθεν απώλειες και τεράστιες υλικές καταστροφές.

Μετά 3,5 χρόνια πολέμου, οι ρωσικές δυνάμεις έχουν καταλάβει περίπου το 20% (120.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα) της ουκρανικής επικράτειας. Η Ουκρανία είναι η δεύτερη σε έκταση, μετά τη Ρωσία, ευρωπαϊκή χώρα. Το διακύβευμα τώρα είναι τι θα γίνει με το υπόλοιπο 80% (480.000 τ.χ.).

Πέντε ουκρανικές επαρχίες (Κριμαία, Λουχάνσκ, Ντόνετσκ, Ζαπορίζια και Χερσώνα) έχουν ενσωματωθεί ήδη στη Ρωσική Ομοσπονδία αν και κάποια τμήματα, σε ορισμένες απ’ αυτές, εξακολουθούν να ελέγχονται από το Κίεβο. Θεωρείται απίθανο τα εδάφη αυτά, που έχουν ποτιστεί με το αίμα δεκάδων χιλιάδων ρώσων στρατιωτών και πολιτών, να επιστραφούν έστω και εν μέρει στην Ουκρανία. Τί θα γίνει επίσης και με τις άλλες ουκρανικές περιοχές που κατοικούνται κατά πλειοψηφία από Ρώσους, όπως π.χ. το Χάρκοβο, το Σούμι, η Οδησσός κ.α.;

Η Μόσχα δεν θα δεχτεί ποτέ (κόκκινη γραμμή) την ένταξη της υπόλοιπης Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ και γι’ αυτό θα ζητήσει ισχυρές εγγυήσεις. Εξ’ άλλου, για να αποτραπεί αυτό το ενδεχόμενο ξεκίνησε η ρωσική εισβολή το 2022. Επίσης είναι ζητούμενο αν αποδεχτεί και την ένταξη στην ΕΕ κάτι που θα αποξενώσει μεσοπρόθεσμα την υπόλοιπη Ουκρανία από το ρωσικό γεωπολιτικό χώρο. Τέλος, η άρση των κυρώσεων από τους G7 και την ΕΕ καθώς και η αποδέσμευση των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων (περίπου 300 δισεκ. δολαρίων) στη Δύση θα αποτελέσουν επίσης πεδίο σκληρής διαπραγμάτευσης.

Οι ευρωπαίοι ηγέτες και ο Ζελένσκι ζήτησαν άμεση εκεχειρία. Ο Πούτιν αντέτεινε την υπογραφή μιας μόνιμης συνθήκης ειρήνης που θα αντιμετωπίζει τα βαθύτερα αίτια της σύγκρουσης. Ο Τραμπ, σύμφωνα με δηλώσεις του στην Αλάσκα, φαίνεται να συμμερίζεται την τελευταία άποψη.

Κατά συνέπεια, προσώρας, αναμένεται ότι ο πόλεμος θα συνεχιστεί, αφού καμιά συμφωνία δεν υπογράφτηκε στην Αλάσκα. Ο «Συνασπισμός των Προθύμων» για τη στήριξη της Ουκρανίας έχει πρακτικά δύο αντιπάλους. Ο πρώτος, ο φανερός, είναι ο Βλαντίμιρ Πούτιν. Ο δεύτερος, ο ελάχιστα αφανής, είναι ο Ντόναλντ Τραμπ. Ο τελευταίος θεωρείται από τους περισσότερους ηγέτες της Ευρώπης ως προδότης που διέσπασε το ενιαίο μέτωπο κατά της Ρωσίας. Χωρίς όμως την αμερικανική συμμετοχή η συνέχιση της στήριξης στην Ουκρανία θα έχει αναπόφευκτα μικρή διάρκεια, μεγάλο κόστος και προδιαγεγραμμένη κατάληξη.

Ολόκληρο το αφελές αφήγημα περί ειρηνικής επίλυσης των διακρατικών διαφορών, Διεθνούς Δικαίου και μη παραβίασης των συνόρων, που υιοθέτησε και η κυβέρνηση Μητσοτάκη, καταρρέει. Στο σημερινό πολυπολικό κόσμο, όπως και παλαιότερα, η ισχύς καθορίζει τις εξελίξεις. Όπως είπε ο Τραμπ: «Οι Ουκρανοί πρέπει να συμφωνήσουν στον τερματισμό του πολέμου επειδή η Ρωσία είναι πολύ μεγάλη δύναμη και αυτοί όχι».

Υ.Γ. Δεν είναι μόνο η διαφορετική προσέγγιση στο Ουκρανικό από τον Τραμπ. Είναι επίσης η επιβολή των δασμών που αποδιοργανώνουν το κυρίαρχο σύστημα της παγκοσμιοποίησης, η καταπολέμηση της λαθρομετανάστευσης, η επιστροφή στο κρατικό συμφέρον και τις εθνικές ταυτότητες καθώς και πολλά άλλα. Η διακυβέρνηση Τραμπ αποτελεί καθοριστική καμπή των προσεχών ιστορικών εξελίξεων. Αυτά αδυνατούν να αντιληφθούν οι διάφοροι δεξιούληδες και αριστερούληδες που σκέφτονται με όρους τουλάχιστον του προηγούμενου αιώνα. (δεξιός-αριστερός, συντηρητικός-προοδευτικός κ.α.).

Πηγή : www.ellinikiantistasi.gr

Η Σύνοδος της Αλάσκας: Ένα Συμπόσιο

Από

anixneuseis

August 18, 2025

Οι ειδικοί μας εκφράζουν τις απόψεις τους…

Τζέιμς Γ. Κάρντεν
17 Αυγούστου

Το Realist Review και η Αμερικανική Επιτροπή για την Αμερικανορωσική Συμφωνία συγκέντρωσαν περισσότερους από δώδεκα ειδικούς στις σχέσεις ΗΠΑ-Ρωσίας και στην εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ για να μοιραστούν τις απόψεις τους σχετικά με τη σύνοδο της Παρασκευής στην Αλάσκα.

Ακολουθούν οι συνεισφορές των Νόρμαν Σόλομον, Τεντ Σνάιντερ, Μάρτιν Σιφ, Ρίτσαρντ Σάκβα, Νικολάι Πέτρο, Κρίστοφερ Μοτ, Σκοτ ΜακΚόνελ, Τζακ Φ. Μάτλοκ, Ανατόλ Λίβεν, Πίτερ Κούζνικ, Πολ Γκρενιέ, Τζέιμς Γ. Κάρντεν και Κάιλ Ανζαλόνε.

Η κάλυψη της συνόδου από τα αμερικανικά μέσα ενημέρωσης ήταν συχνά αγχωτική όσον αφορά τον κίνδυνο μιας άδικης ειρήνης, ενώ ο τερματισμός των δολοφονιών στην Ουκρανία έλαβε ελάχιστη έμφαση ως κατάλληλη προτεραιότητα. Αυτό που απασχόλησε τα ελίτ μέσα ήταν το εάν οι δύο πρόεδροι θα έβρισκαν κοινό έδαφος – και στον βαθμό που φάνηκε ότι το βρήκαν στην Αλάσκα, τα πρωτοσέλιδα ήταν ανήσυχα. Washington Post: «Η Ρωσία βλέπει νίκη καθώς ο Τραμπ υιοθετεί την προσέγγιση Πούτιν για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία». New York Times: «Ο Τραμπ υπαναχωρεί από το αίτημα για κατάπαυση του πυρός στον πόλεμο της Ουκρανίας, ευθυγραμμιζόμενος με τον Πούτιν». New York Times ξανά: «Ο Τραμπ υποκύπτει στην προσέγγιση Πούτιν για την Ουκρανία…»

Είναι πολύ νωρίς για να γνωρίζουμε εάν η σύνοδος ήταν άχρηστη ή εάν μπορεί να αποδειχθεί ένα πραγματικό βήμα προς την ουσιαστική διπλωματία, αλλά η γενική προοπτική είναι ζοφερή. Στο μεταξύ, η κυρίαρχη κοσμοθεωρία των μέσων ενημέρωσης στις ΗΠΑ ελάχιστα ενθαρρύνει ουσιώδεις συμβιβασμούς· αντιθέτως, παρουσιάζει συστηματικά τις σχέσεις ΗΠΑ-Ρωσίας ως έναν ανταγωνισμό μηδενικού αθροίσματος. Τα πρότυπα αφηγήματα υποθέτουν ότι κάποιες χώρες έχουν θεμιτές ανησυχίες ασφαλείας, άλλες όχι — και η Ρωσία σαφώς δεν έχει. Από εδώ ως τον ορίζοντα, είναι πολύ πιθανό να επικρατήσει ο «παρανοϊκός ρεαλισμός».

Ο Νόρμαν Σόλομον είναι Εθνικός Διευθυντής της RootsAction

*****

Ο πόλεμος εξελίσσεται τώρα καταστροφικά για την Ουκρανία. Οι ρωσικές ένοπλες δυνάμεις έχουν διασπάσει τις γραμμές άμυνας, έχουν εν μέρει περικυκλώσει βασικούς κόμβους εφοδιαστικής υποστήριξης και σχεδόν αποκόψει τις ουκρανικές δυνάμεις στην ανατολή από τις προμήθειές τους. Οι ουκρανικές ένοπλες δυνάμεις αντιμετωπίζουν τον κίνδυνο κατάρρευσης και της ρωσικής κατάληψης ολόκληρης της περιοχής του Ντονμπάς. Το Ντονμπάς πιθανότατα θα πέσει μέσα σε μήνες, ίσως και εβδομάδες. Ο Πούτιν είπε στον Τραμπ ότι οι δυνάμεις του μπορούν τώρα να καταλάβουν όλο το Ντονμπάς όποτε το θελήσουν.

Για όσους επιθυμούν μια διπλωματική λύση αντί για στρατιωτική, που θα προσφέρει τους ίδιους όρους με σημαντικά μεγαλύτερο κόστος σε ουκρανικές ζωές, η σύνοδος φαίνεται να προσφέρει κάποια ελπίδα.

Ο Τραμπ είπε ότι αν η σύνοδος δεν είχε επιτυχία, θα υπήρχαν σοβαρές συνέπειες για τη Ρωσία. Μετά τη σύνοδο, δήλωσε ότι οι κυρώσεις στο πετρέλαιο αναστέλλονται προς το παρόν. Αν και δεν είναι ακόμη γνωστό τι ακριβώς ειπώθηκε, ο Πούτιν ανέφερε ότι κατέληξαν σε μια κατανόηση, την οποία ελπίζει ότι η συμφωνία που επιτεύχθηκε μπορεί να τους φέρει πιο κοντά στην ειρήνη.

Ο Τραμπ αποχώρησε από τη σύνοδο λέγοντας ότι ο καλύτερος δρόμος για την ειρήνη είναι «να πάμε απευθείας σε μια Συμφωνία Ειρήνης, η οποία θα τερματίσει τον πόλεμο, και όχι απλώς σε μια Συμφωνία Κατάπαυσης του Πυρός» και ότι πλέον «είναι πραγματικά στον Πρόεδρο Ζελένσκι να την υλοποιήσει».

Ας ελπίσουμε ότι θα τα καταφέρουν.

Ο Τεντ Σνάιντερ είναι αναλυτής εξωτερικής πολιτικής και αρθρογράφος στο Antiwar.com και στο The Libertarian Institute και συχνός συνεργάτης των Responsible Statecraft και The American Conservative.

Οι όροι της ειρηνευτικής συμφωνίας για την Ουκρανία που διαμορφώθηκαν μεταξύ των Προέδρων Ντόναλντ Τραμπ και Βλαντίμιρ Πούτιν συνιστούν απόλυτο θρίαμβο για τον Πούτιν και τη Ρωσία. Αλλά δεν θα μπορούσε να υπάρξει καλύτερη συμφωνία: Και ο Πρόεδρος Τραμπ αξίζει τα υψηλότερα εύσημα για το ότι αναγνώρισε το αναπόφευκτο και πήρε τη δύσκολη απόφαση.

Τώρα, επιτέλους, μπορεί να σταματήσει η αιματοχυσία. Και η Ρωσία ποτέ, μα ποτέ, δεν επρόκειτο να δεχτεί λιγότερα μετά από όλες τις απώλειες και θυσίες της και το παγκόσμιο μίσος που υπέστη.

Είναι η καλύτερη δυνατή συμφωνία για τον ουκρανικό λαό: Ο ουκρανικός λαός θα χρειαστεί τουλάχιστον μια γενιά για να ανακάμψει από τις φρικιαστικές απώλειες έως και 1,5 εκατομμυρίου ανδρών σε παραγωγική ηλικία, οι οποίοι θυσιάστηκαν από εγκληματικά ανίκανους ηγέτες που άκουσαν άχρηστους Αμερικανούς και Βρετανούς στρατηγούς γεμάτους παράσημα, που δεν είχαν ιδέα. Οι φτωχοί, γενναίοι Ουκρανοί ήταν λιοντάρια οδηγημένα από γαϊδούρια, όπως περιέγραψε ο ιστορικός Άλαν Κλαρκ τη γενιά των Βρετανών νεκρών που χάθηκε άσκοπα στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Ωστόσο, ο Πρόεδρος Τραμπ τώρα θα αντιμετωπίσει κάθε απειλή, πίεση και ακόμη και σωματικό κίνδυνο, σε μια προσπάθεια να τον αναγκάσουν να εγκαταλείψει τη συμφωνία και να επιστρέψει στην πολιτική της αδιάκοπης θυσίας ουκρανικών ζωών ως τροφή για τα κανόνια.

Το βρετανικό και (ό,τι απέμεινε από το) βαθύ κράτος των ΗΠΑ, καθώς και οι ευρωπαϊκές ελίτ, εξακολουθούν να επιδιώκουν αυτόν τον στόχο.

Ο Μάρτιν Σιφ είναι πρώην Ανώτερος Ανταποκριτής Εξωτερικού των The Washington Times, όπου ήταν τρεις φορές υποψήφιος για Πούλιτζερ στο Διεθνές Ρεπορτάζ, και πρώην Διευθυντής Σύνταξης και Κύριος Αναλυτής Ειδήσεων για την United Press International. Καλύπτει αδιαλείπτως τις σοβιετικές/ρωσικές και ανατολικοευρωπαϊκές υποθέσεις τα τελευταία 39 χρόνια.

Η Πολιτική Δύση αντιμετωπίζει τη μεγαλύτερη πρόκληση για την ύπαρξή της από τη δημιουργία της κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου. Το φαινόμενο Τραμπ αντιπροσωπεύει τέσσερις ενδεχόμενες αποσχίσεις: από το ατλαντικό σύστημα συμμαχιών· από το διεθνές σύστημα που βασίζεται στον Καταστατικό Χάρτη του ΟΗΕ· από το γράμμα και το πνεύμα του Συντάγματος των ΗΠΑ· και τέλος, από τις ιερές παραδόσεις της αμερικανικής διακυβέρνησης, όπως περιγράφονται από τον Στιβ Μπάνον ως «αποδόμηση του διοικητικού κράτους». Άλλες πιθανές αποσχίσεις περιλαμβάνουν την εγκατάλειψη της φιλελεύθερης οικονομικής τάξης μέσω της εργαλειοποίησης της δασμολογικής πολιτικής.

Το πιο ανησυχητικό στοιχείο αυτών των πολλαπλών αποσχίσεων είναι η αδυναμία της διανοητικής και πολιτικής αντίδρασης εκ των έσω της Πολιτικής Δύσης. Η μεγαλύτερη αντίσταση προέρχεται από έξω, από την αναδυόμενη Πολιτική Ανατολή και τον Παγκόσμιο Νότο. Μια μετα-δυτική παγκόσμια ευθυγράμμιση αναδύεται προς υπεράσπιση των αξιών του Χάρτη που η ίδια η Δύση αποκηρύσσει.

Στο πλαίσιο αυτό, η προσέγγιση μεταξύ Ρωσίας και ΗΠΑ που σηματοδοτήθηκε στην Αλάσκα στις 15 Αυγούστου αντιπροσωπεύει επιστροφή στις παραδοσιακές μορφές ευγενούς συνύπαρξης μεγάλων δυνάμεων, τύπου Γιάλτας‑Πότσνταμ, τις οποίες η Μόσχα ανέκαθεν θεωρούσε ως την πλέον κατάλληλη μορφή διαχείρισης των ζητημάτων ασφαλείας στην Ευρώπη και, πράγματι, παγκοσμίως. Αυτό έχει προκαλέσει πανικό στους υπερασπιστές της παλαιάς μορφής της Πολιτικής Δύσης, φτάνοντας ακόμη και στο σημείο να απειλούν με μονομερείς ενέργειες εάν οι ΗΠΑ προχωρήσουν στην υλοποίηση των αποσχίσεων αυτών ως λογική συνέπεια. Την ώρα που οι ΗΠΑ υπό τον Τραμπ κινούνται προς την επανεπιβεβαίωση του εθνικού συμφέροντος ως την υπέρτατη αξία, οι παραδοσιακές ευρωπαϊκές δυνάμεις συνεχίζουν να ζουν στον κόσμο των δύο μέτρων και σταθμών του στρατιωτικοποιημένου φιλελεύθερου παγκοσμισμού.

Ο Ρίτσαρντ Σάκβα είναι Ομότιμος Καθηγητής Πολιτικής του Πανεπιστημίου του Κεντ. Το τελευταίο του βιβλίο είναι The Culture of the Second Cold War.

*****

Η Σύνοδος της Αλάσκας ήταν αδιαμφισβήτητα επιτυχημένη. Ως απόδειξη, υποβάλλω το γεγονός ότι ο Πούτιν επανέλαβε πολλές φορές στη διάρκεια της συνέντευξης Τύπου ότι αυτός και ο Τραμπ είχαν μια σχέση εμπιστοσύνης (doverotel’nye otnosheniya).

Αν και ο Τραμπ χρησιμοποίησε τον όρο «παραγωγική», είναι ωστόσο σαφές ότι αυτή η συνάντηση αναζωπύρωσε τη μεταξύ τους προσωπική χημεία. Αξίζει να σημειωθεί ότι το σκάνδαλο Russiagate, που είχε σχεδιαστεί για να εμβαθύνει τη ρήξη μεταξύ τους, στην πραγματικότητα ενίσχυσε τον δεσμό τους.

Στις δικές του δηλώσεις, ο Τραμπ υπαινίχθηκε κάποιες «συμφωνίες», αν και ακόμη δεν γνωρίζουμε ποιες είναι αυτές. Παρ’ όλα αυτά, είναι προφανές ότι σημειώθηκε σημαντική πρόοδος προς μια διευθέτηση του πολέμου, καθώς ο Πρόεδρος Ζελένσκι πετά προς την Ουάσινγκτον για να συναντηθεί προσωπικά με τον Πρόεδρο Τραμπ το συντομότερο δυνατόν. Δεν θα μου προξενούσε έκπληξη εάν, αμέσως μετά τη συνάντηση αυτή, ανακοινωνόταν τριμερής σύνοδος κορυφής των Προέδρων Ζελένσκι, Τραμπ και Πούτιν.

Είναι δελεαστικό να απορρίψει κανείς την ΕΕ ως άχρηστο παράρτημα αυτών των συνομιλιών, αλλά αυτό θα ήταν λάθος. Τα ζητήματα ασφαλείας της Ουκρανίας και της Ρωσίας είναι αλληλένδετα όχι μόνο μεταξύ τους, αλλά και με την Ευρώπη συνολικά, και είναι επιτακτική ανάγκη οι ευρωπαϊκές ελίτ να το κατανοήσουν αυτό. Εάν αυτά τα συμφέροντα μπορούν να συνδεθούν σε ένα πανευρωπαϊκό πλαίσιο ασφάλειας, τότε οι εδαφικές διαφορές θα επιλυθούν τελικά από μόνες τους, όπως έγινε και στην μεταπολεμική Ευρώπη.

Ένας άλλος τρόπος να το δει κανείς είναι ο εξής: η Ρωσία πρέπει να ξαναγίνει μέρος της Ευρώπης, ώστε η Ουκρανία να μπορέσει να γίνει μέρος της Ευρώπης.

Ο Νικολάι Ν. Πέτρο είναι καθηγητής πολιτικής επιστήμης στο Πανεπιστήμιο του Ρόουντ Άιλαντ και ανώτερος ερευνητής στην Ουάσινγκτον στο Ινστιτούτο για την Ειρήνη και τη Διπλωματία. Το τελευταίο του βιβλίο είναι The Tragedy of Ukraine.

*****

Η ευμετάβλητη φύση του Τραμπ και το αυξανόμενο πλεονέκτημα του Πούτιν στο πεδίο της μάχης με αφήνουν εξαιρετικά επιφυλακτικό ως προς το αν θα προκύψει ένα θετικό και διαρκές αποτέλεσμα από αυτή την πρώτη συνάντηση. Παρ’ όλα αυτά, χαίρομαι που οι δύο ισχυρότερες πυρηνικές δυνάμεις του πλανήτη συνομιλούν ξανά απευθείας. Είτε η επιφυλακτικότητά μου αποδειχθεί εσφαλμένη είτε όχι, ένα πράγμα μπορώ να προβλέψω με βεβαιότητα: ότι η πλειονότητα του Τύπου θα καταρρεύσει.

Η μονοπολικότητα έχει κακομάθει τον μέσο δημοσιογράφο διεθνών σχέσεων, ο οποίος φαίνεται να πιστεύει ότι η διπλωματία υπάρχει μόνο μεταξύ φίλων και όχι ως μια δύσκολη διαδικασία που αφορά κυρίως αντιπάλους. Προτείνω υποχρεωτική προβολή του Star Trek VI: The Undiscovered Country ως έναν χρήσιμο και δημοσιογραφικά προσβάσιμο τρόπο για να κατανοηθεί η έμφυτη ευγένεια της προσπάθειας μείωσης των εντάσεων μεταξύ μεγάλων δυνάμεων, καθώς και οι κίνδυνοι από τους πολυάριθμους σαμποτέρ σε πολλές χώρες, των οποίων τα συμφέροντα τούς ωθούν στο να υπονομεύουν τέτοιες πρωτοβουλίες.

Το μόνο που μπορούμε να ελπίζουμε είναι πως οι μεγαλύτερες προοπτικές ειρήνης στην Ευρώπη ίσως φέρουν μεγαλύτερες προοπτικές ειρήνης και στη Μέση Ανατολή. Αν ο Πούτιν μπορούσε να έρθει στην Αμερική, τότε ίσως και ο Τραμπ, με τη βοήθεια του Πούτιν, να μπορούσε να πάει στο Ιράν. Για να παραθέσω τον Σποκ από την προαναφερθείσα ταινία, «Υπάρχει μια παλιά βουλκάνια παροιμία· μόνο ο Νίξον μπορούσε να πάει στην Κίνα.»

Ο Κρίστοφερ Μοτ είναι Εταίρος στην Ουάσινγκτον στο Ινστιτούτο για την Ειρήνη και τη Διπλωματία, με αντικείμενο τη μεγαλοστρατηγική του νεοκλασικού ρεαλισμού και την ιστορική γεωπολιτική.

*****

Διατηρώ συγκρατημένη αισιοδοξία για τη σύνοδο στο Άνκορατζ, αν και φοβάμαι ότι τα ελπιδοφόρα συναισθήματά μου θα εξανεμιστούν όταν ο Ζελένσκι και οι ευρωπαϊκοί γερακίσιοι σύμμαχοί του για την Ουκρανία καταφτάσουν στον Λευκό Οίκο τη Δευτέρα. Η φαινομενική κλίση του Τραμπ προς μια αυθεντική διευθέτηση και όχι απλώς μια κατάπαυση του πυρός υποδηλώνει ότι τουλάχιστον κάποια προσοχή θα δοθεί στα ρωσικά παράπονα που προκάλεσαν τον πόλεμο, ιδίως στην επέκταση του ΝΑΤΟ. Το Σάββατο δημοσιεύθηκε ένα σύντομο άρθρο στο Times, τον κύριο ιδεολογικό πυλωρό του κατεστημένου, για το τι εννοούσε ο Πούτιν με τον όρο «βαθύτερα αίτια», το οποίο, βεβαίως, ανέφερε τον «υπαρξιακό» φόβο της Ρωσίας για την επέκταση του ΝΑΤΟ — και εφόσον αυτό συζητηθεί περαιτέρω, θα έπρεπε να μετατοπίσει τη συζήτηση για την Ουκρανία στις ΗΠΑ πέρα από τις παιδαριώδεις φράσεις περί «πολεμοχαρούς» διάθεσης του Πούτιν και της αμείλικτης επιθυμίας του να εισβάλει στην Ευρώπη. Η αναφορά του Times στο θέμα μου φάνηκε σχεδόν πρωτοφανής από τη δεκαετία του 1990, όταν οι υποστηρικτές της διεύρυνσης επικράτησαν στη Γερουσία. Τα εύσημα ανήκουν στον Πρόεδρο Τραμπ και στην απουσία σεβασμού του προς τις αφηγήσεις και τα ταμπού του «βαθέος» διπλωματικού κατεστημένου. Η φαινομενική του επιθυμία για μη ανταγωνιστικές σχέσεις με τη Μόσχα είναι κάτι θετικό σχεδόν σε κάθε επίπεδο.

Ο Σκοτ ΜακΚόνελ είναι ιδρυτικός εκδότης του The American Conservative.

*****

Από την άποψη των εθνικών συμφερόντων των ΗΠΑ και της Ρωσίας, η συνάντηση των δύο προέδρων στο Άνκορατζ ήταν όσο επιτυχημένη μπορούσε εύλογα να αναμένεται. Το κυριότερο επίτευγμά της ήταν η καθιέρωση άμεσης, πρόσωπο με πρόσωπο επικοινωνίας μεταξύ των ηγετών δύο ισοδύναμων πυρηνικών δυνάμεων που διαθέτουν αρκετά όπλα για να καταστρέψουν την ανθρωπότητα.

Οι Πρόεδροι Ρήγκαν και Γκορμπατσόφ δήλωσαν στην πρώτη τους συνάντηση το 1985: «Ένας πυρηνικός πόλεμος δεν μπορεί να κερδηθεί και δεν πρέπει ποτέ να διεξαχθεί», και προσέθεσαν ότι αυτό σήμαινε πως δεν μπορεί να υπάρξει πόλεμος μεταξύ των χωρών τους. Αυτός ο αξιωματικός κανόνας εξακολουθεί να ισχύει, παρ’ όλο που αγνοήθηκε από πρόσφατους προέδρους των ΗΠΑ, οι οποίοι επιδίωξαν να εντάξουν πρώην σοβιετικές δημοκρατίες όπως η Ουκρανία και η Γεωργία στο ΝΑΤΟ.

Καμία κυβέρνηση των ΗΠΑ δεν θα επέτρεπε εχθρικές ξένες στρατιωτικές βάσεις εντός ή κοντά στα σύνορά της. (Θυμηθείτε την κρίση των πυραύλων της Κούβας το 1962. Τότε βρισκόμουν στην πρεσβεία μας στη Μόσχα και μετέφραζα κάποια από τα μηνύματα του Χρουστσόφ.) Γιατί είναι τόσο δύσκολο να κατανοηθεί ότι και η Ρωσία δεν θα ανεχθεί εχθρικές ξένες στρατιωτικές βάσεις στα σύνορά της;

Ο Πρόεδρος Πούτιν έχει βάσιμους λόγους να αποφύγει μια άμεση κατάπαυση του πυρός: προηγούμενες δεσμεύσεις (οι συμφωνίες του Μινσκ το 2015 και 2016) παραβιάστηκαν από την ουκρανική κυβέρνηση με τη στήριξη των υπογραφόντων, της Γαλλίας και της Γερμανίας. Η πρώην καγκελάριος της Γερμανίας Άνγκελα Μέρκελ έχει αναφέρει ότι οι συμφωνίες χρησιμοποιήθηκαν για τον επανεξοπλισμό της Ουκρανίας, ενώ η ίδια η Ουκρανία αρνήθηκε να τροποποιήσει το Σύνταγμά της ώστε να παραχωρήσει πολιτιστική αυτονομία στις ρωσόφωνες επαρχίες του Ντονμπάς, όπως προέβλεπαν η συμφωνία και το αρχικό ουκρανικό Σύνταγμα.

Ο τερματισμός των συγκρούσεων στην Ουκρανία και γύρω από αυτή δεν θα είναι εύκολος. Θα απαιτήσει, τουλάχιστον, κάποιες εδαφικές παραχωρήσεις από πλευράς Ουκρανίας και αξιόπιστες διαβεβαιώσεις ότι τα εδάφη που θα παραμείνουν υπό ουκρανικό έλεγχο δεν θα χρησιμοποιηθούν για την απειλή της ρωσικής ασφάλειας. Δεν υπάρχει ακόμη καμία ένδειξη ότι ο Πρόεδρος Ζελένσκι και οι Ευρωπαίοι υποστηρικτές του είναι διατεθειμένοι να το αποδεχθούν αυτό.

Ωστόσο, δεν είναι προς το συμφέρον του αμερικανικού λαού να συνεχίσει την απομόνωση της Ρωσίας ή να παρέχει όπλα στην Ουκρανία. Αν ο Πρόεδρος Τραμπ το αναγνωρίσει αυτό και συνεχίσει να πιέζει για εδαφικές ανταλλαγές ώστε να τερματιστεί ο ουκρανικός πόλεμος, να επαναλειτουργήσουν οι οικονομικές σχέσεις με τη Ρωσία και να ξεκινήσουν ρεαλιστικές διαπραγματεύσεις για τον περιορισμό των στρατηγικών όπλων, θα εξυπηρετήσει όχι μόνο τα συμφέροντα των Ηνωμένων Πολιτειών αλλά και των Ευρωπαίων συμμάχων μας, ανεξαρτήτως αν εκείνοι το αναγνωρίζουν σήμερα ή όχι.

Ο Τζακ Φ. Μάτλοκ υπηρέτησε στο Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας κατά τη διακυβέρνηση Ρήγκαν και διετέλεσε Πρέσβης των ΗΠΑ στη Σοβιετική Ένωση από το 1987 έως το 1991. Είναι συγγραφέας πολυάριθμων βιβλίων, μεταξύ των οποίων το Superpower Illusions.

*****

Το μεγαλύτερο μέρος των δυτικών σχολίων για τη σύνοδο της Αλάσκας επικρίνει τον Πρόεδρο Τραμπ για τον εντελώς λάθος λόγο. Η κατηγορία είναι ότι, εγκαταλείποντας το αίτημά του για άνευ όρων κατάπαυση του πυρός ως πρώτο βήμα στις ειρηνευτικές συνομιλίες, ο Τραμπ παρέδωσε μια καίρια θέση και «ευθυγραμμίστηκε με τον Πούτιν».

Αυτό είναι παράλογο. Αυτό που έκανε ο Τραμπ είναι να ευθυγραμμιστεί με την πραγματικότητα, και η πραγματική κατηγορία εναντίον του είναι ότι πιθανότατα θα έπρεπε να το είχε πράξει εξαρχής, σώζοντας έξι μήνες άκαρπων διαπραγματεύσεων και χιλιάδες ουκρανικές και ρωσικές ζωές. Επιπλέον, τονίζοντας διαρκώς την κατάπαυση του πυρός ως βασικό του στόχο, ο Τραμπ ουσιαστικά προκάλεσε το είδος της κριτικής που τώρα δέχεται.

Το πλήρες κείμενο της ανάλυσης του Δρα Λίβεν μπορείτε να βρείτε εδώ: https://responsiblestatecraft.org/trump-ukraine-russia-agreement/

Ο Ανατόλ Λίβεν είναι Διευθυντής του Προγράμματος Ευρασίας στο Quincy Institute for Responsible Statecraft.

*****

Είναι αποθαρρυντικό να βλέπει κανείς την αντίδραση της Δύσης, και ιδιαίτερα των ΗΠΑ, στη σύνοδο Τραμπ‑Πούτιν, την οποία τα μέσα ενημέρωσης και το σταθερό τους σύνολο «ειδικών» ερμηνεύουν κυρίως με όρους νικητών και ηττημένων. Η γενική πεποίθηση είναι ότι ο Πούτιν κέρδισε και ο Τραμπ έχασε, με τον Ζελένσκι και τους Ευρωπαίους να πληρώνουν ενδεχομένως το μεγαλύτερο τίμημα. Τέτοιες απόψεις χάνουν τη γενική εικόνα. Η σύνοδος αντιπροσώπευσε ένα τεράστιο βήμα προόδου όχι μόνο στη βελτίωση των σχέσεων μεταξύ των πυρηνικών υπερδυνάμεων του πλανήτη, αλλά και στη δημιουργία ενός κλίματος στο οποίο η ειρήνη και μια νέα αρχιτεκτονική ασφάλειας μπορούν να επικρατήσουν. Αντιπροσώπευσε επίσης ένα μικρότερο, αλλά όχι αμελητέο, βήμα προς τον τερματισμό της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία.

Μόλις τον περασμένο Νοέμβριο ο κόσμος ανατρίχιασε όταν ο Μπάιντεν έδωσε άδεια στην Ουκρανία να χτυπήσει βαθιά εντός της Ρωσίας με αμερικανικούς πυραύλους ATACMS. Ήταν στα τέλη του 2022 που η CIA ανέφερε 50-50 πιθανότητες να χρησιμοποιήσει η Ρωσία πυρηνικά όπλα για να σταματήσει την ουκρανική αντεπίθεση. Ο κόσμος κρεμόταν από μια κλωστή. Αντιθέτως, ήταν καλοδεχούμενη εικόνα να βλέπει κανείς τους δύο άνδρες που διαθέτουν την αχαλίνωτη ικανότητα να θέσουν τέλος στη ζωή στον πλανήτη μας, να χαιρετούν εγκάρδια ο ένας τον άλλον και να διαπραγματεύονται, αντί να αποκαλούν ο ένας τον άλλον δικτάτορα, πολεμοκάπηλο και δολοφόνο — και αυτό συνέβη μόλις λίγες ημέρες αφότου ο Τραμπ ανακοίνωσε την αποστολή δύο πυρηνικών υποβρυχίων προς τη Ρωσία.

Αναμφίβολα, τα αποτελέσματα ήταν κάπως απογοητευτικά όσον αφορά τις αναγνωρισμένες αποδόσεις. Μια συνάντηση έξι ή επτά ωρών έληξε σε λιγότερο από τρεις και η στάση του Τραμπ στη συνέντευξη Τύπου φαινόταν ασυνήθιστα υποτονική, αν και οι μεταγενέστερες δηλώσεις του ήταν πιο αισιόδοξες. Αλλά, πιο ενθαρρυντικό είναι το γεγονός ότι υπάρχει αυξανόμενη αποδοχή της πραγματικότητας ότι η Ουκρανία δεν πρόκειται να ανακτήσει το 20% της επικράτειάς της που έχει καταλάβει η Ρωσία και ότι θα χάσει μόνο περισσότερους στρατιώτες και εδάφη όσο συνεχίζεται ο πόλεμος. Το ότι είναι προς το συμφέρον όλων να τελειώσει αυτή η αιματοχυσία το συντομότερο δυνατόν θα έπρεπε να είναι προφανές σε κάθε λογικό άνθρωπο — αν και όχι στον Ζελένσκι και στη συμμαχία των «έτοιμων να πολεμήσουν μέχρι τον τελευταίο Ουκρανό» που θα τον συνοδεύσουν στην Ουάσινγκτον τη Δευτέρα σε μια, ελπίζουμε, μάταιη προσπάθεια να διατηρήσουν τον πόλεμο ζωντανό.

Δεδομένων των σχετικά ταχέων προελάσεων της Ρωσίας στο πεδίο της μάχης και της φαινομενικής προθυμίας της να επιδείξει κάποια ευελιξία, ίσως με σκοπό να εξασφαλίσει φιλικότερες σχέσεις με τις ΗΠΑ, και της υστέρησης της Ουκρανίας σε ανθρώπινο δυναμικό, πυρομαχικά, αεράμυνα και ηθικό, τώρα είναι η ώρα για την προώθηση μιας διαπραγματευτικής λύσης που να αντικατοπτρίζει τις ανησυχίες ασφάλειας και των δύο χωρών. Όπως λέει ένας επιζών της ατομικής βόμβας στην ισχυρή ταινία του Ακίρα Κουροσάβα Ραψωδία τον Αύγουστο όταν ακούει ότι οι ΗΠΑ σκέφτονται να χρησιμοποιήσουν πυρηνικά στην Κορέα: «Καμιά φορά μια άδικη ειρήνη είναι καλύτερη από έναν δίκαιο πόλεμο.» Αυτό ισχύει ιδιαιτέρως στην πυρηνική εποχή.

Ο Πίτερ Κούζνικ είναι Καθηγητής Ιστορίας και Διευθυντής του Ινστιτούτου Πυρηνικών Σπουδών στο American University. Είναι συν-συγγραφέας με τον Όλιβερ Στόουν του έργου Η Άγνωστη Ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών.

*****

Στην αντίδρασή του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για τη σύνοδο στο Άνκορατζ, ο πρώην σύμβουλος Τύπου του Ζελένσκι, Ολεξίι Αρεστόβιτς, δήλωσε ότι εντυπωσιάστηκε θετικά — μεταξύ άλλων — από τη δήλωση του Πούτιν ότι οι Ουκρανοί «είναι αδελφικός λαός» και ότι αυτό που συμβαίνει στην Ουκρανία «είναι τραγωδία για εμάς» (δηλαδή για όλους τους Ρώσους). Ο Πούτιν, σύμφωνα με τον Αρεστόβιτς, έκανε επίσης σειρά εντυπωσιακών κινήσεων που ανέδειξαν τη χριστιανική του πίστη.

Στην ίδια ανάρτηση, ο Αρεστόβιτς εξέφρασε τη θλίψη του για την παρακμή των παγκόσμιων μαζικών μέσων ενημέρωσης, τα οποία παρέχουν αδιάκοπη ροή από «υπερβολές… δυσφημήσεις και γελοιοποίηση» αποφεύγοντας κάθε νηφάλια αποτίμηση του τι συνέβη στην πραγματικότητα.

Η δική μου μη συστηματική επισκόπηση της αντίδρασης στο Άνκορατζ φαίνεται να επιβεβαιώνει το συμπέρασμα του Αρεστόβιτς. Οι New York Times, για παράδειγμα, έγραψαν ότι «ο κ. Πούτιν προσέφερε κατάπαυση του πυρός στο υπόλοιπο της Ουκρανίας επί των τρεχουσών γραμμών του μετώπου και έδωσε γραπτή υπόσχεση ότι δεν θα επιτεθεί ξανά στην Ουκρανία ή σε οποιαδήποτε ευρωπαϊκή χώρα». Η εφημερίδα στη συνέχεια προσθέτει ότι ο Πούτιν «έχει παραβιάσει παρόμοιες υποσχέσεις στο παρελθόν» χωρίς να μπει στον κόπο να εξηγήσει πότε ακριβώς ο Πούτιν παραβίασε υποσχέσεις να μην επιτεθεί στην Ευρώπη. Ούτε οι δημοσιογράφοι των Times πρόσφεραν (για λόγους ισορροπίας;) παραδείγματα των ΗΠΑ που να έχουν παραβιάσει «παρόμοιες υποσχέσεις».

Ο Βρετανοκαναδός ειδικός στις διεθνείς σχέσεις Πολ Ρόμπινσον έγραψε πρόσφατα ότι το μεγαλύτερο εμπόδιο στην επίτευξη ειρήνης με τη Ρωσία θα συνεχίσουν να αποτελούν οι πολυάριθμοι «υπονομευτές» που είναι αποφασισμένοι να εμποδίσουν κάτι τέτοιο. Στην πρωτοπορία αυτών των «υπονομευτών», μπορεί κανείς να συμπεράνει από ένα λαμπρό δοκίμιο της Βάλερι Στάιβερς, θα συνεχίσουν να βρίσκονται, όπως εδώ και πάνω από μια δεκαετία, οι φιλελεύθεροι Αμερικανοί με την «αυταρέσκεια πως αγωνίζονται για την ελευθερία και τη δημοκρατία, βασισμένοι σε μια εχθρότητα που καταλαβαίνουν μόνο κατά το ήμισυ…»

Ο Πολ Ρ. Γκρενιέ είναι πρόεδρος και ιδρυτής του Simone Weil Center for Political Philosophy.

*****

Ακόμα κι αν τα αποτελέσματα από τις συνομιλίες της Αλάσκας ήταν περιορισμένα, ο Τραμπ και ο Πούτιν φαίνεται να κατανοούν καλύτερα απ’ τους περισσότερους τη σοφία της ρήσης του Χάρολντ Μακμίλαν (συχνά αποδιδόμενης στον Τσώρτσιλ) ότι «το να μιλάς πρόσωπο με πρόσωπο είναι καλύτερο από τον πόλεμο». Η προτίμηση του Πούτιν για «διάλογο πρόσωπο με πρόσωπο» με τους Ουκρανούς και Ευρωπαίους ομολόγους του στη διάρκεια των έξι ετών της Διαδικασίας του Μινσκ του γύρισε μπούμερανγκ — αυτά τα έξι χρόνια δεν χρησιμοποιήθηκαν για ειρηνική διευθέτηση, αλλά για να κερδίσει ο ουκρανικός στρατός χρόνο (όπως παραδέχτηκε η Άνγκελα Μέρκελ στα απομνημονεύματά της) και να ενταχθεί υπό την ευρωατλαντική ασφάλεια. Ο πρώην πρόεδρος Τζο Μπάιντεν αρνήθηκε να διαπραγματευτεί με τον Πούτιν πριν τον πόλεμο και το ίδιο έκανε και για το υπόλοιπο της θητείας του. Άρα μια δια ζώσης συνάντηση στην Αλάσκα φαίνεται βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση. Το καθήκον του Τραμπ τώρα είναι να πείσει τον Ζελένσκι και τους Ευρωπαίους συμμάχους του, όπως τους Μερτς, Μακρόν και Στάρμερ, ότι το αίτημά τους για κατάπαυση πυρός πριν από διαπραγματεύσεις δεν έχει καμία πιθανότητα επιτυχίας.

Ο Πούτιν ξεγελάστηκε μία φορά από τους Ευρωπαίους (μέσω της διαδικασίας του Μινσκ), δεν θα ξεγελαστεί ξανά.

Ο Τζέιμς Γ. Κάρντεν είναι αρχισυντάκτης του The Realist Review και ανώτερος σύμβουλος της Αμερικανικής Επιτροπής για την Αμερικανορωσική Συμφωνία.

Κατά την περασμένη εβδομάδα, το αδιέξοδο για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έγινε ξεκάθαρο. Ο Ρώσος Πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν δεν θα συμβιβαστεί με τίποτα λιγότερο από την κατοχή του Ντονμπάς και των εδαφών που ελέγχει η Ρωσία στη Νότια Ουκρανία. Ο Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ συμφωνεί με τον Πούτιν ότι η Ουκρανία θα πρέπει να παραχωρήσει κάποια εδάφη για να τελειώσει ο πόλεμος. Και ο Ουκρανός Πρόεδρος Ζελένσκι δηλώνει πως το Κίεβο δεν είναι διατεθειμένο να εκχωρήσει κανένα εδαφικό τμήμα.

Ίσως η πιο σημαντική φράση στη σύντομη συνέντευξη Τύπου μετά τη σύνοδο της Παρασκευής στην Αλάσκα ήταν όταν ο Τραμπ εξήγησε ότι θα επιτρέψει στον Ζελένσκι να απορρίψει οποιαδήποτε συμφωνία. «Θα καλέσω το ΝΑΤΟ σε λίγο, και φυσικά θα καλέσω τον Πρόεδρο Ζελένσκι και θα του πω για τη σημερινή συνάντηση. Τελικά εξαρτάται από αυτούς. Αυτοί θα πρέπει να συμφωνήσουν», είπε.

Το μεγάλο ερώτημα είναι πώς θα αντιδράσει ο Τραμπ. Η Αμερική είναι η γεννήτρια που κρατά την Ουκρανία στη ζωή με μηχανική υποστήριξη. Ο Τραμπ θα μπορούσε να ενημερώσει τον Ζελένσκι ότι θα τραβήξει την πρίζα αν ο Ουκρανός ηγέτης δεν αποδεχθεί εδαφικές παραχωρήσεις. Ή θα μπορούσε να επιστρέψει στην πολιτική της κυβέρνησης Τζο Μπάιντεν, αποστέλλοντας ατελείωτα όπλα στην Ουκρανία και επιβάλλοντας κυρώσεις στη Ρωσία.

Ο Κάιλ Ανζαλόνε είναι αρχισυντάκτης απόψεων του Antiwar.com και αρχισυντάκτης ειδήσεων του Libertarian Institute. Είναι παρουσιαστής του The Kyle Anzalone Show και συμπαρουσιαστής του Conflicts of Interest με τον Κόνορ Φρίμαν.

Συρία: «Ο Τζολάνι ανακοίνωσε: Η HTS, οι SDF, η Τουρκία και οι ΗΠΑ κατέληξαν σε τετραμερή συμφωνία»

Από

anixneuseis

August 17, 2025

Άχμεντ Σαράα: Η διαίρεση της Συρίας είναι αδύνατη (Kurdistan24)

Ο ηγέτης της Χαγιάτ Ταχρίρ αλ Σάμ, Τζολάνι, ανακοίνωσε ότι έχει συναφθεί τετραμερής συμφωνία στη Βόρεια και Ανατολική Συρία, στην οποία συμμετέχουν οι SDF, η Τουρκία και οι ΗΠΑ. Η συμφωνία περιλαμβάνει την ενσωμάτωση πολιτικών και στρατιωτικών φορέων, γράφει η τουρκική Evrensel.

Ο Αμπού Μοχάμεντ αλ-Τζολάνι ( κατά κόσμον Άχμεντ αλ-Σαράα), ηγέτης της Χαγιάτ Ταχρίρ αλ-Σαμ (HTS), της τζιχαντιστικής οργάνωσης που κατέλαβε την εξουσία στη Συρία στις 8 Δεκεμβρίου 2024, ανακοίνωσε ότι επιτεύχθηκε συμφωνία στη βόρεια και ανατολική Συρία στην οποία συμμετέχουν οι Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις- SDF, καθώς και η Τουρκία και οι Ηνωμένες Πολιτείες.

Μιλώντας στην Ιντλίμπ, ο Τζολάνι δήλωσε: «Είμαι αισιόδοξος ότι αυτό το ζήτημα θα επιλυθεί μέσα σε λίγους μήνες».

Σύμφωνα με ρεπορτάζ του SANA, του επίσημου πρακτορείου ειδήσεων της διοίκησης της Χαγιάτ Ταχρίρ αλ-Σαμ, ο Τζολάνι δήλωσε ότι κατέληξαν σε συμφωνία με τις Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις (SDF) για πρώτη φορά μετά από μια δεκαετία.

Ο Τζολάνι δήλωσε: «Έχει επιτευχθεί τετραμερής συμφωνία, στην οποία συμμετέχουν όχι μόνο οι SDF αλλά και η Τουρκία και οι ΗΠΑ. Εάν αυτά τα τέσσερα μέρη συμφωνήσουν σε κάτι, θα συμβεί».

Ο Τζολάνι, δηλώνοντας ότι η συμφωνία με τις SDF περιλαμβάνει την ενσωμάτωση πολιτικών και στρατιωτικών θεσμών, υπενθύμισε το πρωτόκολλο που υπεγράφη με τον αρχηγό των SDF, Μαζλούμ Αμπντί, στις 10 Μαρτίου.

Υποστηρίζοντας ότι «η ρητορική και η πρακτική των SDF αλληλοαναιρούνται», ο Τζολάνι σημείωσε ότι η διεθνής πίεση για μια ειρηνική επίλυση αυξάνεται, προσθέτοντας: «Είμαι αισιόδοξος ότι αυτή η υπόθεση θα επιλυθεί μέσα σε λίγους μήνες».

Συνεχίζοντας την ομιλία του, ο Τζολάνι τόνισε ότι θα προστατεύσουν την ακεραιότητα του συριακού εδάφους, λέγοντας: «Η Συρία δεν θα χάσει ούτε μια σπιθαμή εδάφους».

Μια πρόταση «λύσης» για τη Σουβέιντα

Ο Τζολάνι, μιλώντας για τις συγκρούσεις στη Σουβέιντα, ισχυρίστηκε: «Αυτή η σύγκρουση είναι ένα βαθύ πρόβλημα που μαίνεται μεταξύ των Βεδουίνων και των Δρούζων εδώ και ενάμιση αιώνα». Πρόσθεσε: «Ο στόχος του κράτους δεν είναι να καταστείλει αυτή τη σύγκρουση, αλλά να τη διαχειριστεί».

Αναγνωρίζοντας τις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στη Σουέιντα, ο Κολάνι δήλωσε: «Οι παραβιάσεις δεν αφορούσαν μόνο τους Δρούζους από τους Βεδουίνους. Οι Δρούζοι διέπραξαν επίσης πολυάριθμες παραβιάσεις εναντίον των Βεδουίνων και όλα αυτά έχουν καταγραφεί. Ορισμένα μέλη των συριακών υπηρεσιών ασφαλείας και του στρατού διέπραξαν επίσης ορισμένες παραβιάσεις. Προσπαθήσαμε να επιλύσουμε τα προβλήματά μας με απολύτως διαφανή τρόπο».

Ο Τζολάνι, ο οποίος είπε ότι τις συγκρούσεις στη Σουβέιντα εκμεταλλεύεται το Ισραήλ, απαρίθμησε τα βήματα «λύσης» ως «τη διασφάλιση της κατάπαυσης του πυρός, την επιστροφή των εκτοπισμένων, την κοινωνική ειρήνη, την απόδοση ευθυνών στους δράστες των παραβιάσεων, μια τετραμερή συμφωνία με τις SDF, συμπεριλαμβανομένης της Τουρκίας και των ΗΠΑ».

Οι Ιλχάμ Αχμέντ και Χασάν Σαϊμπάνι συναντήθηκαν την περασμένη Δευτέρα

Το AFP ανέφερε την περασμένη εβδομάδα ότι ο Ιλχάμ Άχμεντ, συμπρόεδρος του Εκτελεστικού Συμβουλίου της Αυτόνομης Διοίκησης της Βόρειας και Ανατολικής Συρίας, και ο υπουργός Εξωτερικών του HTS, Χασάν αλ-Άσαντ Σαϊμπάνι, συζήτησαν μια κατάλληλη μέθοδο για ένα αποκεντρωμένο σύστημα.

Σύμφωνα με κουρδική πηγή που μίλησε στο πρακτορείο, η συνάντηση πραγματοποιήθηκε το βράδυ της περασμένης Δευτέρας κατόπιν αιτήματος της ηγεσίας του HTS. Σύμφωνα με το δημοσίευμα, και οι δύο πλευρές τόνισαν ότι οι συνομιλίες θα πρέπει να συνεχιστούν υπό διεθνή επίβλεψη μέσω επιτροπών και συμφώνησαν να μην καταφύγουν σε στρατιωτική δράση.

Οι δηλώσεις του Φιντάν έφεραν ένταση

Οι δηλώσεις του Τούρκου υπουργού Εξωτερικών, Χακάν Φιντάν, σχετικά με τις SDF σε κοινή συνέντευξη Τύπου με τον Σαϊμπάνι την περασμένη εβδομάδα είχαν κλιμακώσει τις εντάσεις.

Ο Φιντάν δήλωσε: «Ούτε μετά τις 10 Μαρτίου ούτε μετά τις συνεχιζόμενες διαδικασίες στην Τουρκία βλέπουμε εξελίξεις στη Συρία που να εμπνέουν εμπιστοσύνη ή να υποδεικνύουν ότι η απειλή που θέτει το ένοπλο κίνημα έχει εξαλειφθεί. Αντίθετα, βλέπουμε ότι η οργάνωση περιμένει τις διαδικασίες τόσο στη Δαμασκό όσο και στην Άγκυρα να παρατείνουν τη ζωή της και να μεγιστοποιήσουν τα κέρδη της σε περίπτωση πιθανής κρίσης. Με όλο τον σεβασμό, κανείς δεν ξεγελιέται, αλλά εμείς δεν είμαστε ανόητοι».

—

ΒΑΛΚΑΝΙΚΟ ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ – Echedoros.blog

Η κύρια έρευνα του Roman της NASA θα ανιχνεύσει την Κοσμική Διαστολή στον Χρόνο

Από

anixneuseis

August 17, 2025

Christine Pulliam
Ινστιτούτο Διαστημικού Τηλεσκοπίου
12 Αυγούστου 2025
Το Διαστημικό Τηλεσκόπιο Nancy Grace Roman της NASA θα αποτελέσει μια μηχανή ανακαλύψεων, χάρη στο ευρύ του πεδίο θέασης και την επακόλουθη καταιγίδα δεδομένων. Η εκτόξευσή του έχει προγραμματιστεί το αργότερο έως τον Μάιο του 2027, με την ομάδα να εργάζεται προς την κατεύθυνση εκτόξευσης ήδη από το φθινόπωρο του 2026. Το υπέρυθρο Όργανο Ευρέος Πεδίου του θα καταγράφει μια περιοχή 200 φορές μεγαλύτερη από εκείνη της υπέρυθρης κάμερας του Διαστημικού Τηλεσκοπίου Hubble, διατηρώντας ταυτόχρονα την ίδια ευκρίνεια και ευαισθησία εικόνας. Το Roman θα αφιερώσει περίπου το 75% του χρόνου επιστημονικής παρατήρησης της πενταετούς αρχικής αποστολής του στη διεξαγωγή τριών βασικών ερευνών για την επιστημονική κοινότητα, οι οποίες καθορίστηκαν συνεργατικά από την ίδια την επιστημονική κοινότητα. Μία από αυτές τις έρευνες θα σαρώνει τον ουρανό για φαινόμενα που αναδύονται, αναβοσβήνουν ή μεταβάλλονται με άλλον τρόπο, όπως εκρήξεις άστρων και συγκρούσεις αστέρων νετρονίων.

Αυτές οι δύο εικόνες, που τραβήχτηκαν με διαφορά ενός έτους από το διαστημικό τηλεσκόπιο Hubble της NASA, δείχνουν πώς ο σουπερνόβα με την ονομασία SN 2018gv εξασθένησε με την πάροδο του χρόνου. Η Έρευνα Χρονοπεδίου Υψηλού Γεωγραφικού Πλάτους από το Ρωμαϊκό Διαστημικό Τηλεσκόπιο Nancy Grace της NASA θα εντοπίσει χιλιάδες σουπερνόβα, συμπεριλαμβανομένου ενός συγκεκριμένου τύπου που μπορεί να χρησιμοποιηθεί για τη μέτρηση του ιστορικού διαστολής του σύμπαντος. Πίστωση: NASA, ESA, Martin Kornmesser (ESA), Mahdi Zamani (ESA/Hubble), Adam G. Riess (STScI, JHU), Ομάδα SH0ES

Ονομαζόμενο Έρευνα Χρονικού Τομέα Υψηλού Γαλαξιακού Πλάτους, το πρόγραμμα αυτό θα εξερευνήσει περιοχές έξω από το επίπεδο του Γαλαξία μας (δηλαδή σε υψηλά γαλαξιακά πλάτη) για να μελετήσει αντικείμενα που μεταβάλλονται με την πάροδο του χρόνου. Ο κύριος στόχος της έρευνας είναι η ανίχνευση δεκάδων χιλιάδων ενός συγκεκριμένου τύπου εκρηκτικών άστρων γνωστών ως υπερκαινοφανείς τύπου Ia. Αυτοί οι υπερκαινοφανείς μπορούν να χρησιμοποιηθούν για τη μελέτη της διαστολής του σύμπαντος διαχρονικά.

«Το Roman έχει σχεδιαστεί ώστε να εντοπίσει δεκάδες χιλιάδες υπερκαινοφανείς τύπου Ia σε αποστάσεις μεγαλύτερες από ποτέ άλλοτε», δήλωσε ο Masao Sako του Πανεπιστημίου της Πενσυλβάνια, ο οποίος διετέλεσε συμπρόεδρος της επιτροπής που καθόρισε την Έρευνα Χρονικού Τομέα Υψηλού Γαλαξιακού Πλάτους. «Χρησιμοποιώντας τους, μπορούμε να μετρήσουμε την ιστορία της διαστολής του σύμπαντος, η οποία εξαρτάται από την ποσότητα σκοτεινής ύλης και σκοτεινής ενέργειας. Τελικά, ελπίζουμε να κατανοήσουμε καλύτερα τη φύση της σκοτεινής ενέργειας».

Διερευνώντας τη Σκοτεινή Ενέργεια

Οι υπερκαινοφανείς τύπου Ia είναι χρήσιμοι ως κοσμολογικοί δείκτες επειδή οι αστρονόμοι γνωρίζουν τη σύμφυτη φωτεινότητά τους, δηλαδή πόσο φωτεινοί είναι εγγενώς στη μέγιστη έντασή τους. Συγκρίνοντας αυτό το μέγεθος με τη φαινόμενη φωτεινότητά τους, οι επιστήμονες μπορούν να υπολογίσουν πόσο μακριά βρίσκονται. Το Roman θα μπορεί επίσης να μετρά το πόσο γρήγορα φαίνονται να απομακρύνονται από εμάς. Παρακολουθώντας τον ρυθμό απομάκρυνσης σε διαφορετικές αποστάσεις, οι επιστήμονες θα ανιχνεύσουν τη διαστολή του σύμπαντος στον χρόνο.

Μόνο το Roman θα είναι ικανό να εντοπίσει τους πιο αμυδρούς και πιο απομακρυσμένους υπερκαινοφανείς που φωτίζουν τις πρώιμες κοσμικές εποχές. Θα συμπληρώσει επίγεια τηλεσκόπια όπως το Παρατηρητήριο Vera C. Rubin στη Χιλή, τα οποία περιορίζονται από την απορρόφηση της ατμόσφαιρας της Γης, μεταξύ άλλων παραγόντων. Το μεγαλύτερο πλεονέκτημα του Rubin θα είναι η ανίχνευση υπερκαινοφανών που συνέβησαν τα τελευταία 5 δισεκατομμύρια έτη. Το Roman θα επεκτείνει αυτή τη συλλογή σε πολύ προγενέστερες περιόδους της ιστορίας του σύμπαντος, περίπου 3 δισεκατομμύρια έτη μετά τη Μεγάλη Έκρηξη, δηλαδή έως και 11 δισεκατομμύρια χρόνια στο παρελθόν. Αυτό θα υπερδιπλασίαζε το χρονοδιάγραμμα της μετρούμενης ιστορίας της διαστολής του σύμπαντος.

Πρόσφατα, η Έρευνα Σκοτεινής Ενέργειας εντόπισε ενδείξεις ότι η σκοτεινή ενέργεια μπορεί να εξασθενεί με την πάροδο του χρόνου, αντί να είναι μια σταθερή δύναμη διαστολής. Οι έρευνες του Roman θα είναι κρίσιμες για τον έλεγχο αυτής της πιθανότητας.

Αναζητώντας Εξωτικά Φαινόμενα

Για να εντοπίσει παροδικά αντικείμενα, των οποίων η φωτεινότητα μεταβάλλεται με την πάροδο του χρόνου, το Roman πρέπει να επανεπισκέπτεται τα ίδια πεδία σε τακτά χρονικά διαστήματα. Η Έρευνα Χρονικού Τομέα Υψηλού Γαλαξιακού Πλάτους θα αφιερώσει συνολικά 180 ημέρες χρόνου παρατήρησης σε αυτές τις μετρήσεις, κατανεμημένες σε μια πενταετή περίοδο. Οι περισσότερες από αυτές θα πραγματοποιηθούν κατά τη διάρκεια δύο ετών στο μέσο της αποστολής, με επανεπισκέψεις στα ίδια πεδία κάθε πέντε ημέρες, ενώ θα προστεθούν 15 επιπλέον ημέρες παρατηρήσεων νωρίς στην αποστολή για την καθιέρωση μιας βάσης αναφοράς.

Αυτό το infographic περιγράφει την Έρευνα Χρονοπεριοχής Υψηλού Γεωγραφικού Πλάτους που θα διεξαχθεί από το Διαστημικό Τηλεσκόπιο Nancy Grace Roman της NASA. Το κύριο μέρος της έρευνας θα καλύψει πάνω από 18 τετραγωνικές μοίρες — μια περιοχή του ουρανού με μέγεθος 90 πανσελήνων — και θα δει υπερκαινοφανείς που σημειώθηκαν έως και πριν από περίπου 8 δισεκατομμύρια χρόνια. Πίστωση: Κέντρο Διαστημικών Πτήσεων Goddard της NASA

«Για να εντοπίσουμε αντικείμενα που μεταβάλλονται, χρησιμοποιούμε μια τεχνική που ονομάζεται αφαίρεση εικόνας», δήλωσε ο Sako. «Τραβάς μια εικόνα και αφαιρείς μια εικόνα του ίδιου τμήματος του ουρανού που είχε ληφθεί πολύ νωρίτερα — όσο το δυνατόν νωρίτερα μέσα στην αποστολή. Έτσι αφαιρείς ό,τι είναι στατικό και σου μένουν τα αντικείμενα που είναι καινούργια».

Η έρευνα θα περιλαμβάνει επίσης μια διευρυμένη συνιστώσα, η οποία θα επανεπισκέπτεται ορισμένα από τα πεδία παρατήρησης περίπου κάθε 120 ημέρες για να αναζητήσει αντικείμενα που μεταβάλλονται σε μεγάλες χρονικές κλίμακες. Αυτό θα βοηθήσει στον εντοπισμό των πιο μακρινών παροδικών φαινομένων που υπήρχαν ήδη από ένα δισεκατομμύριο χρόνια μετά τη Μεγάλη Έκρηξη. Αυτά τα αντικείμενα μεταβάλλονται πιο αργά λόγω της διαστολής του χρόνου που προκαλείται από τη διαστολή του σύμπαντος.

«Έχεις πραγματικό όφελος από το να πραγματοποιείς παρατηρήσεις σε όλη τη διάρκεια της πενταετούς αποστολής», δήλωσε ο Brad Cenko από το Κέντρο Διαστημικών Πτήσεων Goddard της NASA στο Γκρίνμπελτ του Μέριλαντ, ο άλλος συμπρόεδρος της επιτροπής της έρευνας. «Αυτό σου επιτρέπει να καταγράψεις αυτά τα πολύ σπάνια, πολύ μακρινά φαινόμενα, που είναι εξαιρετικά δύσκολο να εντοπιστούν με άλλον τρόπο, αλλά που μας αποκαλύπτουν πολλά για τις συνθήκες στο πρώιμο σύμπαν».

Αυτή η διευρυμένη συνιστώσα θα συλλέξει δεδομένα για μερικά από τα πιο ενεργητικά και μεγαλύτερης διάρκειας παροδικά φαινόμενα, όπως τα γεγονότα παλιρροϊκής διαταραχής — όταν μια υπερμεγέθης μαύρη τρύπα διαμελίζει ένα άστρο — ή προβλεπόμενα αλλά μέχρι σήμερα μη παρατηρηθέντα φαινόμενα γνωστά ως υπερκαινοφανείς αστέρες ζεύγους-αστάθειας, όπου ένα τεράστιο άστρο εκρήγνυται χωρίς να αφήνει πίσω του ούτε αστέρα νετρονίων ούτε μαύρη τρύπα.

Αυτή η υπερηχητική μετατροπή που χρησιμοποιεί προσομοιωμένα δεδομένα από το έργο OpenUniverse της NASA δείχνει την ποικιλία των εκρηκτικών γεγονότων που θα ανιχνευθούν από το Διαστημικό Τηλεσκόπιο Nancy Grace Roman της NASA και την Έρευνα Χρονοπεδίου Υψηλού Γεωγραφικού Πλάτους. Διαφορετικοί ήχοι αντιπροσωπεύουν διαφορετικούς τύπους γεγονότων, όπως φαίνεται στο κλειδί στα δεξιά. Ένα μόνο κιλόνοβα που παρατηρείται περίπου 12 δευτερόλεπτα μετά την έναρξη του βίντεο αναπαρίσταται με μια βολή κανονιού. Η υπερηχητική μετατροπή σαρώνει προς τα πίσω στο χρόνο σε μεγαλύτερες αποστάσεις από τη Γη και το ύψος του οργάνου μειώνεται καθώς κινείστε προς τα έξω. (Η κοσμολογική μετατόπιση προς το ερυθρό έχει μετατραπεί σε χρόνο ταξιδιού φωτός εκφρασμένο σε δισεκατομμύρια χρόνια.)
Πίστωση: Υπερήχηση: Martha Irene Saladino (STScI), Christopher Britt (STScI). Οπτικοποίηση: Frank Summers (STScI). Σχεδιαστής: NASA, STScI, Leah Hustak (STScI)

Λεπτομέρειες της Έρευνας

Η Έρευνα Χρονικού Τομέα Υψηλού Γαλαξιακού Πλάτους θα χωριστεί σε δύο «επίπεδα» απεικόνισης — ένα ευρύ επίπεδο που θα καλύπτει μεγαλύτερη περιοχή και ένα βαθύ επίπεδο που θα επικεντρώνεται σε μικρότερη περιοχή για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα, ώστε να ανιχνεύσει πιο αμυδρά αντικείμενα. Το ευρύ επίπεδο, συνολικής έκτασης λίγο μεγαλύτερης από 18 τετραγωνικά μοίρες, θα στοχεύει αντικείμενα των τελευταίων 7 δισεκατομμυρίων ετών, δηλαδή τη μισή ιστορία του σύμπαντος. Το βαθύ επίπεδο, που θα καλύπτει περιοχή 6,5 τετραγωνικών μοιρών, θα φτάσει σε αμυδρότερα αντικείμενα που υπήρξαν έως και 10 δισεκατομμύρια χρόνια πριν. Οι παρατηρήσεις θα πραγματοποιηθούν σε δύο περιοχές, μία στον βόρειο ουρανό και μία στον νότιο ουρανό. Θα υπάρχει επίσης μια φασματοσκοπική συνιστώσα στην έρευνα, η οποία θα περιοριστεί στον νότιο ουρανό.

«Έχουμε συνεργασία με το επίγειο Παρατηρητήριο Subaru, το οποίο θα πραγματοποιεί φασματοσκοπική παρακολούθηση του βόρειου ουρανού, ενώ το Roman θα εκτελεί φασματοσκοπία στον νότιο ουρανό. Με τη φασματοσκοπία μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα τι είδους υπερκαινοφανείς βλέπουμε», δήλωσε ο Cenko.

Σε συνδυασμό με τις άλλες δύο βασικές έρευνες της επιστημονικής κοινότητας του Roman, την Έρευνα Ευρείας Περιοχής Υψηλού Γαλαξιακού Πλάτους και την Έρευνα Χρονικού Τομέα στον Γαλαξιακό Πύρηνα, η Έρευνα Χρονικού Τομέα Υψηλού Γαλαξιακού Πλάτους θα συμβάλει στη χαρτογράφηση του σύμπαντος με σαφήνεια και βάθος που δεν έχουν επιτευχθεί ποτέ πριν.

Το Διαστημικό Τηλεσκόπιο Nancy Grace Roman διαχειρίζεται το Κέντρο Διαστημικών Πτήσεων Goddard της NASA στο Γκρίνμπελτ του Μέριλαντ, με τη συμμετοχή του Εργαστηρίου Αεριώθησης της NASA στη Νότια Καλιφόρνια, του Caltech/IPAC στην Πασαντίνα της Καλιφόρνια, του Ινστιτούτου Διαστημικού Τηλεσκοπίου στη Βαλτιμόρη και μιας επιστημονικής ομάδας που αποτελείται από επιστήμονες διαφόρων ερευνητικών ιδρυμάτων. Οι βασικοί βιομηχανικοί εταίροι είναι οι BAE Systems, Inc. στο Μπόλντερ του Κολοράντο, L3Harris Technologies στη Μελβούρνη της Φλόριντα και Teledyne Scientific & Imaging στην Τάουζαντ Όουκς της Καλιφόρνια.

Της Christine Pulliam
Ινστιτούτο Διαστημικού Τηλεσκοπίου, Βαλτιμόρη, Μέριλαντ

NASA

Ένα κβαντικό άλμα στις μετρήσεις αντιύλης

Από

anixneuseis

August 17, 2025

Η επίδειξη του πρώτου κβαντικού bit αντιύλης ανοίγει τον δρόμο για σημαντικά βελτιωμένες δοκιμές των θεμελιωδών συμμετριών της φύσης

23 Ιουλίου 2025
Η φυσικός Barbara Latacz εργαζόμενη στο πείραμα BASE (εικόνα: CERN)

Σε μια επιστημονική πρόοδο για την έρευνα της αντιύλης, η συνεργασία BASE στο CERN κατάφερε να διατηρήσει ένα αντιπρωτόνιο – το αντιυλικό αντίστοιχο του πρωτονίου – να ταλαντώνεται ομαλά μεταξύ δύο διαφορετικών κβαντικών καταστάσεων για σχεδόν ένα λεπτό ενώ ήταν παγιδευμένο. Το επίτευγμα, το οποίο αναφέρεται σε άρθρο που δημοσιεύθηκε σήμερα στο περιοδικό Nature, αποτελεί την πρώτη επίδειξη ενός κβαντικού bit αντιύλης και ανοίγει τον δρόμο για σημαντικά βελτιωμένες συγκρίσεις μεταξύ της συμπεριφοράς της ύλης και της αντιύλης.

Σωματίδια όπως το αντιπρωτόνιο, το οποίο έχει την ίδια μάζα αλλά αντίθετο ηλεκτρικό φορτίο από το πρωτόνιο, συμπεριφέρονται σαν μικροσκοπικοί μαγνήτες που μπορούν να «δείχνουν» προς μία από δύο κατευθύνσεις, ανάλογα με την υποκείμενη κβαντομηχανική στροφορμή τους (spin).

Η μέτρηση του τρόπου με τον οποίο αυτές οι λεγόμενες μαγνητικές ροπές αντιστρέφονται, χρησιμοποιώντας μια τεχνική που ονομάζεται φασματοσκοπία συνεκτικών κβαντικών μεταβάσεων, αποτελεί ένα ισχυρό εργαλείο στην κβαντική ανίχνευση και επεξεργασία πληροφοριών. Επιπλέον, επιτρέπει υψηλής ακρίβειας δοκιμές των θεμελιωδών νόμων της φύσης, συμπεριλαμβανομένης της συμμετρίας φορτίου-παραμορφωτικής συμμετρίας-χρόνου (CPT). Η συμμετρία αυτή ορίζει ότι η ύλη και η αντιύλη συμπεριφέρονται πανομοιότυπα, κάτι που έρχεται σε αντίθεση με την παρατήρηση ότι η ύλη υπερισχύει σε μεγάλο βαθμό της αντιύλης στο Σύμπαν.

Τα σωματίδια διαθέτουν κβαντικά χαρακτηριστικά που αψηφούν την κοινή λογική, όπως η ικανότητα να παρεμβαίνουν με τον εαυτό τους, όπως έχει αποδειχθεί στο πείραμα της διπλής σχισμής. Οι αλληλεπιδράσεις με το περιβάλλον μπορούν γρήγορα να καταστείλουν αυτές τις παρεμβολές μέσω μιας διαδικασίας γνωστής ως κβαντική αποσυνοχή. Η διατήρηση της συνοχής είναι ουσιώδης για τον έλεγχο και την παρακολούθηση της εξέλιξης των κβαντικών συστημάτων, όπως οι μεταβάσεις μεταξύ των καταστάσεων σπιν ενός μοναδικού αντιπρωτονίου.

Αν και συνεκτικές κβαντικές μεταβάσεις έχουν παρατηρηθεί στο παρελθόν σε μεγάλες συλλογές σωματιδίων και σε παγιδευμένα ιόντα, δεν έχουν παρατηρηθεί ποτέ για μία μοναδική ελεύθερη πυρηνική μαγνητική ροπή – παρά το γεγονός ότι η τελευταία αναφέρεται συχνά σε συγγράμματα φυσικής. Η συνεργασία BASE το πέτυχε αυτό τώρα στο εργοστάσιο αντιύλης του CERN.

Κατά μία έννοια, το κατόρθωμα μπορεί να παρομοιαστεί με το να σπρώχνεις ένα παιδί σε μια κούνια. Με το σωστό σπρώξιμο, η κούνια αιωρείται μπρος-πίσω σε τέλειο ρυθμό. Τώρα φανταστείτε ότι η κούνια είναι ένα μοναδικό παγιδευμένο αντιπρωτόνιο που ταλαντώνεται μεταξύ των καταστάσεων σπιν «επάνω» και «κάτω» με ομαλό, ελεγχόμενο ρυθμό. Η συνεργασία BASE το πέτυχε αυτό χρησιμοποιώντας ένα σύνθετο σύστημα ηλεκτρομαγνητικών παγίδων για να δώσει στο αντιπρωτόνιο το κατάλληλο «σπρώξιμο» τη σωστή στιγμή. Και επειδή αυτή η κούνια έχει κβαντικές ιδιότητες, το σπιν-δυφίο αντιύλης μπορεί ακόμη και να «δείχνει» σε διαφορετικές κατευθύνσεις ταυτόχρονα όταν δεν παρατηρείται.

Το πείραμα BASE μελετά τα αντιπρωτόνια που παράγονται στο εργοστάσιο αντιύλης του CERN, αποθηκεύοντάς τα σε ηλεκτρομαγνητικές παγίδες Penning και τροφοδοτώντας τα ένα προς ένα σε ένα δεύτερο σύστημα πολλαπλών παγίδων προκειμένου, μεταξύ άλλων, να μετρηθούν και να μεταβληθούν οι καταστάσεις του σπιν τους. Χρησιμοποιώντας αυτή τη διάταξη, η συνεργασία BASE έχει ήδη καταφέρει να αποδείξει ότι τα μέτρα των μαγνητικών ροπών του πρωτονίου και του αντιπρωτονίου είναι ταυτόσημα με ακρίβεια λίγων μερών στο δισεκατομμύριο. Οποιαδήποτε μικρή διαφορά στα μεγέθη τους θα παραβίαζε τη συμμετρία φορτίου-παραμορφωτικής συμμετρίας-χρόνου και θα υποδείκνυε νέα φυσική πέρα από το Καθιερωμένο Πρότυπο της σωματιδιακής φυσικής.

Ωστόσο, αυτό το προηγούμενο αποτέλεσμα βασιζόταν σε μια ασυνεκτική φασματοσκοπική τεχνική, στην οποία οι κβαντικές μεταβάσεις διαταράσσονταν από διακυμάνσεις του μαγνητικού πεδίου και παρεμβολές στις μετρήσεις. Σε μια σημαντική αναβάθμιση του πειράματος, αυτοί οι μηχανισμοί αποσυνοχής καταστάλθηκαν και εξαλείφθηκαν, καταλήγοντας στην πρώτη συνεκτική φασματοσκοπία του σπιν ενός αντιπρωτονίου. Η ομάδα του BASE το πέτυχε αυτό για μια χρονική περίοδο – γνωστή ως χρόνος συνοχής του σπιν – των 50 δευτερολέπτων.

«Αυτό αντιπροσωπεύει το πρώτο κβαντικό bit αντιύλης και ανοίγει την προοπτική εφαρμογής ολόκληρου του συνόλου των μεθόδων συνεκτικής φασματοσκοπίας σε μεμονωμένα συστήματα ύλης και αντιύλης σε πειράματα υψηλής ακρίβειας», εξηγεί ο εκπρόσωπος της συνεργασίας BASE, Stefan Ulmer. «Το πιο σημαντικό είναι ότι θα βοηθήσει το BASE να πραγματοποιήσει μελλοντικές μετρήσεις της μαγνητικής ροπής του αντιπρωτονίου με 10 έως 100 φορές μεγαλύτερη ακρίβεια».

Αν και τα κβαντικά bit αποτελούν τα βασικά δομικά στοιχεία των κβαντικών υπολογιστών, επιτρέποντας την αποθήκευση πληροφορίας όχι μόνο σε μία από δύο καταστάσεις αλλά και μέσω μιας δυνητικά απεριόριστης υπέρθεσης αυτών των καταστάσεων, το κβαντικό bit αντιύλης που επιδείχθηκε από το BASE δεν είναι πιθανό να έχει άμεσες εφαρμογές πέρα από τη θεμελιώδη φυσική.

Ένα ακόμη μεγαλύτερο άλμα στην ακρίβεια των μετρήσεων του αντιπρωτονίου αναμένεται μέσω του προγράμματος BASE-STEP, το οποίο σχεδιάστηκε ώστε να επιτρέπει τη μεταφορά παγιδευμένων αντισωματιδίων οδικώς σε μαγνητικά περιβάλλοντα πιο «ήσυχα» από εκείνα του εργοστασίου αντιύλης. «Μόλις τεθεί πλήρως σε λειτουργία, το νέο μας σύστημα εκτός σύνδεσης ακριβείας με παγίδες Penning, το οποίο θα τροφοδοτείται με αντιπρωτόνια μεταφερόμενα μέσω του BASE-STEP, θα μπορούσε να μας επιτρέψει να επιτύχουμε χρόνους συνοχής του σπιν ακόμη και δέκα φορές μεγαλύτερους από αυτούς των τρεχόντων πειραμάτων, κάτι που θα αλλάξει τα δεδομένα στην έρευνα της βαρυονικής αντιύλης», δηλώνει η κύρια συγγραφέας του άρθρου, Barbara Latacz.

home.web.cern.ch

1...624625626...3,035 Σελίδα 625 από 3,035

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

stravon

1. INTRODUCTION

2. HISTORICAL AND POLITICAL CONTEXT

2.1 Evolution of Turkey’s Nuclear Strategy

2.2 The Turkey–Russia Agreement

2.3 Strategic Implications and Future Outlook

3. TECHNICAL SPECIFICATIONS OF AKKUYU NUCLEAR POWER PLANT (NPP)

3.1 Reactor Design and Specifications

3.2 Safety Features

3.3 Cooling and Environmental Engineering

4. ECONOMIC ANALYSIS AND ENERGY POLICY

4.1 Cost and Financing

4.2 Power Purchase Agreement

4.3 Energy Independence

5. GEOPOLITICAL IMPLICATIONS AND ENERGY MIX

5.1 Russian–Turkish Strategic Partnership

5.2 Responses of NATO and EU

5.3 Regional Energy Dynamics

5.4 Energy Mix Integration

6. ENVIRONMENTAL AND SOCIAL IMPACT ASSESSMENT

6.1 Ecological Concerns

6.2 Seismic Risk

6.3 Public Opinion

6.4 Waste Management

7. CONCLUSIONS AND POLICY RECOMMENDATIONS

7.1 Strategic Overview

7.2 Critical Weaknesses of the Akkuyu Project

7.3 Strategic Risks and Foreign Dependence

7.4 Incontestable Observations and Policy Failures

7.5 Inevitable Risks and High Failure Probabilities of the Akkuyu Nuclear Power Plant

7.6 Policy Recommendations

References

APPENDIX 1

Research project “The geopolitical repercussions of Nuclear Turkey”: Reports

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Σύμφωνα με πληροφορίες, o καθηγητής βρισκόταν σε συνέδριο στην Ρόδο όπου άφησε την τελευταία του πνοή μετά από έμφραγμα του μυοκαρδίου

Βιογραφικά στοιχεία

Η επίδειξη του πρώτου κβαντικού bit αντιύλης ανοίγει τον δρόμο για σημαντικά βελτιωμένες δοκιμές των θεμελιωδών συμμετριών της φύσης