Ζελένσκι-Ευρωπαίων

Από

August 20, 2025

Ο Λευκός Οίκος δημοσίευσε φωτογραφία από το τηλεφώνημα του Τραμπ στον Πούτιν
19/08/2025 21:20
Περισσότερες λεπτομέρειες γύρω από το τηλεφώνημα μεταξύ του Ντόναλντ Τραμπ και του Βλαντίμιρ Πούτιν έρχονται στο φως.

Κατά τη διάρκεια της τηλεφωνικής συνδιάλεξης με τον Ντόναλντ Τραμπ, ο πρόεδρος της Ρωσίας πρότεινε να οργανώσει μια συνάντηση με τον Ουκρανό ομόλογό του Βολοντίμιρ Ζελένσκι στη Μόσχα, σύμφωνα με τρεις πηγές με γνώση του θέματος.

«Ο Πούτιν ανέφερε τη Μόσχα» κατά τη διάρκεια αυτής της τηλεφωνικής επικοινωνίας χθες, υπογράμμισε σήμερα μία από αυτές τις πηγές στο Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων (AFP).

Η πρόσκληση στη Μόσχα και το «όχι» Ζελένσκι-Ευρωπαίων
Ο Ζελένσκι, που έχει δηλώσει δημοσίως ότι είναι έτοιμος να συναντηθεί με τον Βλαντίμιρ Πούτιν, αρνήθηκε η συνάντηση αυτή να οργανωθεί στη Μόσχα, σύμφωνα με την ίδια πηγή.

Ο Τραμπ τηλεφώνησε στον Βλαντίμιρ Πούτιν κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων στον Λευκό Οίκο με τον Ζελένσκι και Ευρωπαίους ηγέτες, υποστηρικτές του Κιέβου έναντι της Ρωσίας. Από την πλευρά τους, οι Ευρωπαίοι ηγέτες είπαν στον Αμερικανό πρόεδρο ότι η επιλογή μιας συνάντησης στη Μόσχα «δεν φαίνεται να είναι καλή ιδέα», διευκρίνισε μια διπλωματική πηγή που πρόσκειται στις συζητήσεις.

Υπενθυμίζεται ότι ο Αμερικανός πρόεδρος υποδέχθηκε χθες με τον Ζελένσκι τους ηγέτες της Γερμανίας, της Βρετανίας, της Φινλανδίας, της Γαλλίας και της Ιταλίας, όπως και τον γενικό γραμματέα του ΝΑΤΟ και την πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.

Έπειτα από αυτές τις συνομιλίες, ο Τραμπ ανακοίνωσε πως «ξεκινά τις προετοιμασίες» για μια συνάντηση μεταξύ του Ρώσου και του Ουκρανού προέδρου, ο οποίος έως τώρα απέρριπτε μια τέτοια συνάντηση.

Στόχος η διμερής Πούτιν-Ζελένσκι
Αυτή η διμερής σύνοδος αναμένεται, κατ’ αρχάς, έως τα τέλη Αυγούστου, ωστόσο καμία συμφωνία δεν έχει επιτευχθεί σχετικά με την περιοχή που θα τη φιλοξενήσει, διευκρίνισε εν τούτοις στο Γαλλικό Πρακτορείο μία από τις πηγές με γνώση του θέματος.

Ο Ζελένσκι έχει επαναλάβει ότι θα ήταν έτοιμος να συναντηθεί με τον Πούτιν για να μπει τέλος στη ρωσική εισβολή – τη χειρότερη ένοπλη σύρραξη στην Ευρώπη μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, που έχει στοιχίσει τη ζωή σε δεκάδες, ή και εκατοντάδες, χιλιάδες ανθρώπους και στις δύο πλευρές.

Ο Ρώσος πρόεδρος ανέφερε στον Ντόναλντ Τραμπ χθες ότι θα ήταν ανοικτός στην ιδέα απευθείας συνομιλιών με την Ουκρανία, σύμφωνα με τον διπλωματικό σύμβουλο του Κρεμλίνου, Γιούρι Ουσακόφ, μεταδίδουν ρωσικά πρακτορεία ειδήσεων.

Ο υπουργός Εξωτερικών της Ρωσίας Σεργκέι Λαβρόφ εκτίμησε σήμερα πως κάθε συνάντηση μεταξύ των προέδρων της Ρωσίας και της Ουκρανίας θα πρέπει να προετοιμαστεί «πολύ προσεκτικά».

Η Ελβετία είχε νωρίτερα ανακοινώσει ότι θα παρείχε ασυλία στον Βλαντίμιρ Πούτιν εάν εκείνος επισκεπτόταν τη χώρα για διαπραγματεύσεις με σκοπό την ειρήνη στην Ουκρανία, παρά το ένταλμα σύλληψης εις βάρος του από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο.

Τελευταίο δημοσίευμα του Politico επισημαίνει ότι η Ουάσιγκτον φαίνεται να προετοιμάζεται για ένα πιθανό ραντεβού κορυφής ανάμεσα στους προέδρους των Ηνωμένων Πολιτειών, της Ρωσίας και της Ουκρανίας, με στόχο τη διαπραγμάτευση μιας ειρηνευτικής λύσης στον μακρόχρονο πόλεμο.

Σύμφωνα με αξιωματούχο της κυβέρνησης Τραμπ και άτομο κοντά στον Λευκό Οίκο, η πρωτεύουσα της Ουγγαρίας, Βουδαπέστη, αναδεικνύεται ως η επικρατέστερη επιλογή για τη διεξαγωγή της συνάντησης.

Ο Λευκός Οίκος για τη στάση Τραμπ
Πριν από λίγο ο Λευκός Οίκος επιχείρησε να υποβαθμίσει σήμερα τις εντυπώσεις που δημιουργήθηκαν μετά την αλλαγή στάσης του Αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ σχετικά με το σχήμα των επερχόμενων συνομιλιών για την Ουκρανία. Ενώ αρχικά είχε δηλώσει πως επόμενη κίνηση θα ήταν μια τριμερής συνάντηση με τον Βλαντίμιρ Πούτιν και τον Βολοντίμιρ Ζελένσκι, στη συνέχεια ανέφερε ότι θα προηγηθεί διμερής συνάντηση Ρωσίας – Ουκρανίας και στη συνέχεια θα ακολουθήσει τριμερής με τη δική του συμμετοχή.

Η μετατόπιση αυτή προκάλεσε ερωτήματα για το κατά πόσον ο Τραμπ επηρεάστηκε από τον Ρώσο πρόεδρο. Η εκπρόσωπος Τύπου του Λευκού Οίκου, Καρολάιν Λέβιτ, απέρριψε αυτούς τους ισχυρισμούς, τονίζοντας ότι ο Αμερικανός πρόεδρος εξαρχής υποστήριζε την ανάγκη για απευθείας διάλογο μεταξύ των δύο εμπόλεμων χωρών, κι αυτό αποτελεί μια «ρεαλιστική» προσέγγιση σε μια δυναμική πορεία διαπραγματεύσεων.

«Οι δύο χώρες πρέπει να μιλήσουν απευθείας»
«Ο πρόεδρος των ΗΠΑ έχει μιλήσει και με τους δύο ηγέτες και αμφότεροι έχουν εκφράσει την προθυμία να καθίσουν στο ίδιο τραπέζι», ανέφερε η Λέβιτ, προσθέτοντας ότι «η ομάδα εθνικής ασφάλειας θα βοηθήσει ώστε να διευκολυνθεί αυτή η διαδικασία».

Σύμφωνα με την ίδια, ο Τραμπ θεωρεί πως υπάρχουν ζητήματα που μόνο Ρωσία και Ουκρανία μπορούν να διαπραγματευτούν και να επιλύσουν, και για τον λόγο αυτόν ενθαρρύνει τη διμερή διπλωματία.

Η εκπρόσωπος επιβεβαίωσε ότι ήδη βρίσκονται σε εξέλιξη διαδικασίες για τη διοργάνωση της συνάντησης Πούτιν – Ζελένσκι, χωρίς ωστόσο να αναφέρει συγκεκριμένη ημερομηνία ή τοποθεσία.

«Δεν θα πατήσει Αμερικανός στρατιώτης στην Ουκρανία»
Κατά την ενημέρωση των δημοσιογράφων, η Λέβιτ κλήθηκε να απαντήσει και στο ερώτημα για τον ρόλο των ΗΠΑ στις προτεινόμενες εγγυήσεις ασφαλείας προς την Ουκρανία. Επανέλαβε τη θέση του προέδρου ότι δεν πρόκειται να αναπτυχθούν αμερικανικά στρατεύματα στην Ουκρανία: «Δεν θα υπάρξουν αμερικανικές μπότες στο έδαφος».

Παράλληλα, σημείωσε πως η Ουάσιγκτον μπορεί να συμβάλει με άλλους τρόπους, όπως μέσω του συντονισμού με τους Ευρωπαίους συμμάχους και της παροχής υποστήριξης σε τομείς που θα ενισχύσουν τη συλλογική ασφάλεια.

«Ο πρόεδρος κατανοεί πόσο κρίσιμες είναι οι εγγυήσεις ασφαλείας για μια διαρκή ειρήνη», πρόσθεσε, υπογραμμίζοντας ότι έχουν δοθεί σαφείς οδηγίες στην ομάδα εθνικής ασφάλειας να συνεργαστεί στενά με Ευρώπη, Ουκρανία και Ρωσία.

iefimerida.gr

Ρηματική διακοίνωση στον ΟΗΕ για το τουρκολιβυκό μνημόνιο κατέθεσε η Κύπρος

Από

pcuser

August 20, 2025

«Παραβίαση διεθνούς δικαίου»

Η Κυπριακή Δημοκρατία, με επιστολή της Μόνιμης Αντιπροσωπείας της στον ΟΗΕ προς τον Γενικό Γραμματέα, επαναφέρει τις πάγιες θέσεις της για το λεγόμενο «Μνημόνιο Κατανόησης» Τουρκίας – Λιβύης του 2019, το οποίο, όπως τονίζει, «δεν συνάδει με το διεθνές δίκαιο και ιδίως με τους κανόνες του διεθνούς δικαίου που αφορούν τη σύναψη συνθηκών, καθώς και με το Δίκαιο της Θάλασσας, όπως αυτό αποτυπώνεται στη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS)».

Στην επιστολή, που παραπέμπει και σε παλαιότερες επιστολές της Κύπρου προς τον ΟΗΕ (20 Ιανουαρίου, 24 Απριλίου και 20 Ιουλίου 2020), σημειώνεται με έμφαση ότι «το εν λόγω Μνημόνιο δεν παράγει οποιαδήποτε έννομα αποτελέσματα για τρίτα μέρη, ούτε επηρεάζει τα δικαιώματα τρίτων κρατών επί θαλάσσιων ζωνών, συμπεριλαμβανομένων των κυριαρχικών τους δικαιωμάτων βάσει του διεθνούς δικαίου».

Η Λευκωσία τονίζει ότι η Λιβύη με αυτό το Μνημόνιο «αναφέρεται σε δήθεν οριοθέτηση θαλασσίων ζωνών μεταξύ δύο κρατών που δεν διαθέτουν αντικριστές ή παρακείμενες ακτές, δημιουργώντας έτσι ένα ανύπαρκτο θαλάσσιο όριο μεταξύ τους, ενώ εσκεμμένα παραγνωρίζει την παρουσία και τα θαλάσσια δικαιώματα των παράκτιων κρατών της περιοχής, περιλαμβανομένων ελληνικών νησιών όπως η Κρήτη και τα Δωδεκάνησα».

Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται στο άρθρο 121 της UNCLOS, το οποίο, όπως σημειώνεται, «αποτυπώνει εθιμικό διεθνές δίκαιο και, ως εκ τούτου, δεσμεύει και κράτη μη μέρη στη Σύμβαση». Υπογραμμίζεται δε ότι το άρθρο αυτό «προβλέπει ρητώς το δικαίωμα των νησιών σε αιγιαλίτιδα ζώνη, σε συνορεύουσα ζώνη, σε υφαλοκρηπίδα και σε Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη».

Στο έγγραφο επισημαίνεται, επίσης, ότι «η γραμμή που κλείνει τον Κόλπο της Σύρτης, καθώς και η σχετική χάραξη της ευθείας γραμμής βάσης, δεν συνάδουν με τους κανόνες του εθιμικού διεθνούς δικαίου, όπως αυτοί αποτυπώνονται στη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS), και, συνεπώς, δεν παράγουν καμία έννομη συνέπεια».

Η Λευκωσία τονίζει τη σημασία του πλήρους σεβασμού του διεθνούς δικαίου και υπενθυμίζει ότι «οι συμφωνίες οριοθέτησης θαλάσσιων ζωνών πρέπει να συνάπτονται μεταξύ Κρατών με αντικείμενες ή παρακείμενες ακτές, καλή τη πίστει και σύμφωνα με τις παγιωμένες αρχές του διεθνούς δικαίου, όπως αυτές έχουν κωδικοποιηθεί στη UNCLOS και καθοδηγούνται από τη διεθνή νομολογία».

Παράλληλα, η Κυπριακή Δημοκρατία καταγράφει «τη διακηρυγμένη ετοιμότητα της Λιβύης να εμπλακεί σε διαπραγματεύσεις με όλα τα γειτονικά Κράτη για την οριοθέτηση θαλασσίων συνόρων σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο».

Κλείνοντας, η Μόνιμη Αντιπροσωπεία της Κυπριακής Δημοκρατίας ζητεί «όπως η παρούσα επιστολή κυκλοφορήσει ως έγγραφο της Γενικής Συνέλευσης, υπό το θέμα 75 της ημερήσιας διάταξης, και του Συμβουλίου Ασφαλείας, καθώς και όπως δημοσιευθεί στην ιστοσελίδα της Διεύθυνσης Θαλασσίων Υποθέσεων και Δικαίου της Θάλασσας και περιληφθεί σε επόμενη έκδοση του Δελτίου για το Δίκαιο της Θάλασσας».

Ολόκληρο το κείμενο της Ρηματικής Διακοίνωσης

Η Μόνιμη Αντιπροσωπεία της Κυπριακής Δημοκρατίας στον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών παρουσιάζει τα σέβη της προς τον Γενικό Γραμματέα του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών και, σε συνέχεια των ρηματικών διακοινώσεων ημερομηνίας 27ης Μαΐου 2025 και 20ής Ιουνίου 2025 της Μόνιμης Αντιπροσωπείας της Λιβύης προς τον Γενικό Γραμματέα, έχει την τιμή να δηλώσει τα ακόλουθα.

Το αποκαλούμενο Μνημόνιο Κατανόησης για την Οριοθέτηση των Θαλάσσιων Ζωνών Δικαιοδοσίας στη Μεσόγειο Θάλασσα, μεταξύ της Κυβέρνησης της Δημοκρατίας της Τουρκίας και της Κυβέρνησης Εθνικής Συμφωνίας του Κράτους της Λιβύης, με ημερομηνία 27ης Νοεμβρίου 2019, το οποίο υποτίθεται ότι οριοθετεί την Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη και την υφαλοκρηπίδα μεταξύ των ακτών τους, δεν συνάδει με το διεθνές δίκαιο και ιδίως με τους κανόνες του διεθνούς δικαίου που αφορούν τη σύναψη συνθηκών, καθώς και με το Δίκαιο της Θάλασσας, όπως αυτό αποτυπώνεται στη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS).

Ως εκ τούτου, το εν λόγω Μνημόνιο δεν παράγει οποιαδήποτε έννομα αποτελέσματα για τρίτα μέρη, ούτε επηρεάζει τα δικαιώματα τρίτων κρατών επί θαλασσίων ζωνών, συμπεριλαμβανομένων των κυριαρχικών τους δικαιωμάτων βάσει του διεθνούς δικαίου. (Μπορείτε να ανασύρετε επιστολές του Μονίμου Αντιπροσώπου της Κυπριακής Δημοκρατίας προς τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών, ημερομηνίας 20ής Ιανουαρίου 2020, 24ης Απριλίου 2020 και 20ής Ιουλίου 2020, απευθύνθηκαν στον Γενικό Γραμματέα).

Το εν λόγω Μνημόνιο αναφέρεται σε δήθεν οριοθέτηση θαλασσίων ζωνών μεταξύ δύο κρατών που δεν διαθέτουν αντικείμενες ή παρακείμενες ακτές, δημιουργώντας έτσι ένα ανύπαρκτο θαλάσσιο όριο μεταξύ τους, ενώ εσκεμμένα παραγνωρίζει την παρουσία και τα θαλάσσια δικαιώματα των παράκτιων κρατών της περιοχής, περιλαμβανομένων ελληνικών νησιών όπως η Κρήτη και τα Δωδεκάνησα.

Υπογραμμίζεται ότι το άρθρο 121 της Σύμβασης των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS), το οποίο αποτυπώνει εθιμικό διεθνές δίκαιο και ως εκ τούτου, δεσμεύει και κράτη μη μέρη στη Σύμβαση, προβλέπει ρητώς το δικαίωμα των νησιών σε αιγιαλίτιδα ζώνη, σε συνορεύουσα ζώνη, σε υφαλοκρηπίδα και σε Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη.

Σημειώνεται, εξάλλου, ότι γραμμή που κλείνει τον Κόλπο της Σύρτης, καθώς και η σχετική χάραξη της ευθείας γραμμής βάσης, δεν συνάδουν με τους κανόνες του εθιμικού διεθνούς δικαίου, όπως αυτοί αποτυπώνονται στη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS), και, συνεπώς, δεν παράγουν καμία έννομη συνέπεια.

Η Κυπριακή Δημοκρατία υπογραμμίζει τη σημασία του πλήρους σεβασμού του διεθνούς δικαίου.

Υπενθυμίζει, υπό το πρίσμα αυτό, ότι οι συμφωνίες οριοθέτησης θαλάσσιων ζωνών πρέπει να συνάπτονται μεταξύ Κρατών με αντικρυστές ή παρακείμενες ακτές, καλή τη πίστει και σύμφωνα με τις παγιωμένες αρχές του διεθνούς δικαίου, όπως αυτές έχουν κωδικοποιηθεί στη UNCLOS και καθοδηγούνται από τη διεθνή νομολογία.

Η Μόνιμη Αντιπροσωπεία της Κυπριακής Δημοκρατίας σημειώνει τη διακηρυγμένη ετοιμότητα της Λιβύης να εμπλακεί σε διαπραγματεύσεις με όλα τα γειτονικά Κράτη για την οριοθέτηση θαλασσίων συνόρων, σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο.

Η Μόνιμη Αντιπροσωπεία της Κυπριακής Δημοκρατίας ευγενώς ζητεί όπως η παρούσα επιστολή κυκλοφορήσει ως έγγραφο της Γενικής Συνέλευσης, υπό το θέμα 75 της ημερήσιας διάταξης, και του Συμβουλίου Ασφαλείας, καθώς και όπως δημοσιευθεί στην ιστοσελίδα της Διεύθυνσης Θαλασσίων Υποθέσεων και Δικαίου της Θάλασσας και περιληφθεί σε επόμενη έκδοση του Δελτίου για το Δίκαιο της Θάλασσας.

https://www.pronews.gr/kypros/rimatiki-diakoinosi-ston-oie-gia-to-tourkolivyko-mnimonio-katethese-i-kypros/

Η ΕΕ έτοιμη να «τινάξει στον αέρα» συμφωνία για το ουκρανικό – «Ετοιμάζουμε κυρώσεις κατά της Ρωσίας»

Από

pcuser

August 20, 2025

Εποχές Μ.Τζόνσον θυμίζουν οι δηλώσεις της Ευρωπαίας – «Ο Β.Πούτιν δεν είναι αξιόπιστος» λέει η Κ.Κάλλας – Ε.Μακρόν: «Υποχρέωση της «Συμμαχίας των Προθύμων» είναι να συνδράμει με εκπαίδευση και με εξοπλισμό»

Η Ευρωπαϊκή Ένωση φαίνεται να είναι έτοιμη να «τινάξει στον αέρα» μία συμφωνία για το ουκρανικό, καθώς η ύπατη εκπρόσωπος της ΕΕ για θέματα εξωτερικής πολιτικής, Κάγια Κάλλας ανακοίνωσε πως ένα νέο πακέτο κυρώσεων κατά της Ρωσίας προετοιμάζεται και αναμένεται να παρουσιαστεί έως τον επόμενο μήνα.

Έτσι ημέρες Μ.Τζόνσον που τίναξε στον αέρα τις διαπραγματεύσεις στην Κωνσταντινούπολη όταν λίγο πριν υπογράψουν συμφωνία Ρωσία-Ουκρανία, ο Βρετανός πρωθυπουργός είπε στον Β.Ζελένσκι, «μην κλείσεις συμφωνία και θα σε στηρίξουμε εμείς» και έτσι ο πόλεμος τώρα οδηγείται στον τέταρτο χρόνο

Η τοποθέτηση της Κ.Κάλλας ήρθε μετά την τηλεδιάσκεψη του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου που είχε ως αντικείμενο τον πόλεμο στην Ουκρανία. Η συνεδρίαση πραγματοποιήθηκε μόλις μία ημέρα μετά την έκτακτη συνάντηση του προέδρου της Ουκρανίας και Ευρωπαίων ηγετών με τον πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών, Ντόναλντ Τραμπ στην Ουάσιγκτον.

Σύμφωνα με την ίδια, «η ενότητα μεταξύ των Ευρωπαίων ηγετών στη σημερινή τηλεδιάσκεψη ήταν εμφανής», ενώ τόνισε ότι έχει θέσει ζητήματα που αφορούν την ασφάλεια της Ουκρανίας και τις κυρώσεις κατά της Ρωσίας ως κορυφαίες προτεραιότητες ενόψει της επόμενης εβδομάδας, όταν θα συνεδριάσουν οι υπουργοί Εξωτερικών και Άμυνας της ΕΕ.

Σε ανάρτησή της στην πλατφόρμα Χ, η Κ.Κάλλας υπογράμμισε ότι η Μόσχα δεν μπορεί να θεωρηθεί αξιόπιστος συνομιλητής. «Ο Πούτιν δεν είναι αξιόπιστος για να τηρήσει οποιαδήποτε υπόσχεση ή δέσμευση. Γι’ αυτό, οι εγγυήσεις ασφαλείας πρέπει να είναι ισχυρές και αξιόπιστες, ώστε να αποτρέψουν τη Ρωσία από το να ανασυνταχθεί και να επιτεθεί ξανά» ανέφερε χαρακτηριστικά.

Στο ίδιο μήκος κύματος και ο Ε.Μακρόν ναι μεν χαρακτήρισε «εξόχως ενθαρρυντική» την αισιοδοξία για συμφωνία που εκφράζει ο Αμερικανός πρόεδρος και σημείωσε με νόημα πως «δεν πρέπει κανένας να αμφιβάλλει για αυτό το γεγονός. Ο πρόεδρος των ΗΠΑ δεδομένα έχει τους λόγους του να αισιοδοξεί», αλλά δεν παρέλειψε πάντως να διαχωρίσει την δική του προσωπική θέση και να υπογραμμίσει πως για τον ίδιο δεν είναι καθόλου εύκολος ο δρόμος που σήμερα έχει ανοίξει.

Ο Μακρόν τόνισε με νόημα πως «έχω την αίσθηση -και μπορεί να είμαι εγώ ο απαισιόδοξος- πως ο πρόεδρος Πούτιν δεν έχει καμία διάθεση για ειρήνη» και πως «σε κάποιο σημείο μετά την διμερή συνάντηση με τον Ζελένσκι και την τριμερή εάν υπάρξει τέτοια θα πρέπει να είμαστε έτοιμοι με τις πρωτογενείς αλλά και δευτερογενείς κυρώσεις απέναντι στην Μόσχα».

Ο Μακρόν ανέλυσε και τον διττό άξονα των εγγυήσεων ασφαλείας για το Κίεβο σημειώνοντας πως η Ουκρανία θα πρέπει να οικοδομήσει ξεκάθαρα έναν πανίσχυρο δικό της στρατό χωρίς περιορισμούς σε προσωπικό αλλά και εξοπλισμό και σημείωσε πως ο βασικός ρόλος της Ευρώπης είναι για αρχή πως θα έχει τα μέσα για να υλοποιήσει αυτόν τον σχεδιασμό το Κίεβο.

Ο Γάλλος πρόεδρος είπε επίσης πως είναι υποχρέωση της «Συμμαχίας των Προθύμων» να συνδράμει με εκπαίδευση, με εξοπλισμό αλλά και κοινή δράση στα ουκρανικά εδάφη αμέσως μετά την επίτευξη της όποιας συμφωνίας.

https://www.pronews.gr/kosmos/diethnis-politiki/i-ee-etoimi-na-tinaksei-ston-aera-symfonia-gia-to-oukraniko-etoimazoume-kyroseis-kata-tis-rosias/

Τό νέο δόγμα τοῦ Προέδρου τῶν ΗΠΑ: Ἡ Ρωσσία ἀντίπαλος, ἡ Κίνα ἐχθρός

Από

pcuser

August 20, 2025

Εὐθ. Π. Πέτρου

Σέ ἀντίθεση μέ τό δόγμα τῶν Δημοκρατικῶν, πού ὅριζε ὅτι «ἡ Ρωσσία εἶναι ὁ ἐχθρός καί ἡ Κίνα ἡ ἀντίπαλος» – Συμπεράσματα ἀπό τήν συνάντηση κορυφῆς στήν Ἀλάσκα

Η ΠΡΟΣΕΚΤΙΚΗ ἀνάλυσις τῆς συναντήσεως Τράμπ ‒ Πούτιν στό Ἄνκορατζ τῆς Ἀλάσκας δεικνύει ὅτι ἔγιναν πολύ περισσότερα ἀπό αὐτά πού ἀνεκοινώθησαν. Ἡ ἀλήθεια εἶναι ὅτι οἱ πληροφορίες ἐδόθησαν μέ μεγάλη φειδώ, καί τοῦτο γιά τούς σοβαρούς ἀναλυτές εἶναι ἔνδειξις σοβαρότητος. Ἀπ’ ἐναντίας εἶναι μᾶλλον ἐπιφανειακή καί λίαν ὑποκειμενική ἡ θεώρησις τῶν εὐρωπαϊκῶν ΜΜΕ (περιλαμβανομένων καί τῶν ἑλληνικῶν) πού προσπαθοῦν νά μᾶς ἐξηγήσουν πώς ἡ Ρωσσία ἦταν ἡ μόνη πού κέρδισε στήν Ἀλάσκα. Καί τοῦτο, διότι θέλουν νά ὑποστηρίξουν πώς ἡ Ρωσσία κέρδισε, διότι στήν συνάντηση δέν συμμετεῖχαν οἱ Εὐρωπαῖοι ἡγέτες καί ὁ Ζελένσκυ.

Καί ὅμως στήν συνάντηση αὐτή, γιά τήν ὁποία ἡ Οὐκρανία ἦταν ἕνα μόνο (καί ἐνδεχομένως οὔτε κἄν τό κύριο) ἀπό τά θέματα πού συνεζητήθησαν, οὐδείς πέρα ἀπό τούς Ἀμερικανούς καί τούς Ρώσσους μποροῦσε νά ἔχει θέση. Διότι μπορεῖ νά μήν ἀνεκοινώθη κάποια συμφωνία, ὅμως ἐτέθησαν οἱ βάσεις γιά τό εὐρύτερο πλαίσιο σχέσεων μεταξύ τῶν δύο ὑπερδυνάμεων, γιά τήν προσέγγισή τους πρός τήν Κίνα καί τήν ἀνακατανομή τῶν ζωνῶν ἐπιρροῆς. Καί μποροῦμε ἤδη, ἀπό τά ὀλίγα πού ἀνεκοινώθησαν, ἀλλά καί ἀπό αὐτά πού δέν ἀπεκαλύφθησαν, ὅτι ὑπάρχει μιά σημαντική ἀλλαγή πολιτικῆς. Ἀμερική καί Ρωσσία δέν ἀντιμετωπίζουν πλέον ἀλλήλους σάν ἐχθρούς. Οἱ δύο χῶρες εἶναι ἁπλῶς ἀντίπαλες δυνάμεις, δεδομένου δέ τοῦ νέου προσανατολισμοῦ τους ὡς πρός τίς ζῶνες ἐπιρροῆς, ὑπάρχουν καί πολλά περιθώρια ἐπιχειρηματικῶν συνεργασιῶν. Ὁ ἐχθρός γιά τίς ΗΠΑ εἶναι πλέον ἡ Κίνα, δεδομένου ὅτι ὁ στρατηγικός προσανατολισμός τους στρέφεται ὁριστικῶς ἀπό τήν Εὐρώπη πρός τόν Εἰρηνικό.

Καί στό ἑπόμενο διάστημα θά φανεῖ πῶς ἀκριβῶς θά τοποθετηθεῖ ἡ Ρωσσία στήν γεωγραφική αὐτή περιοχή. Τό μόνο βέβαιον ὅμως εἶναι ὅτι οἱ ΗΠΑ ἀλλάζουν κατεύθυνση τόσο σέ σχέση μέ τήν πολιτική Μπάιντεν πού εἶχε ἀναγάγει τήν Ρωσσία στόν ὑπ’ ἀριθμόν ἕνα ἐχθρό, ὅσο καί πρός τίς παρακαταθῆκες τοῦ Χένρυ Κίσσιγκερ, πού ἦταν ὁ ἀρχιτέκτων τῆς προσεγγίσεως μέ τό Πεκῖνο, στίς ἀρχές τῆς δεκαετίας τοῦ ’70. Νά θυμίσουμε μάλιστα ὅτι τότε ἡ Ἑλλάς, πού εἶχε πραγματικό γεωπολιτικό ἀποτύπωμα, εἶχε προηγηθεῖ δημιουργῶντας σχέσεις μέ τήν Κίνα.

Σήμερα ὅμως οἱ Εὐρωπαῖοι ἐπιμένουν νά νομίζουν ὅτι εἶναι τό κέντρο τοῦ κόσμου καί δέν ἔχουν ἀντιληφθεῖ ὅτι ἡ νέα πολιτική τῶν ΗΠΑ γιά τήν Γηραιά Ἤπειρο περιορίζεται πλέον στήν παροχή ἐγγυήσεων ἀσφαλείας μέσῳ τοῦ ΝΑΤΟ, καί αὐτό κατά τρόπον ὥστε νά μήν θίγονται οἱ εὐαισθησίες τῶν Ρώσσων.

Ἡ Εὐρώπη στό περιθώριο

Οἱ Εὐρωπαῖοι θά ἔπρεπε νά ἔχουν προβλέψει ὅτι περνοῦν στό περιθώριο τῶν ἐξελίξεων. Ἄν ἀπέτυχαν νά διαβλέψουν τήν πορεία τῶν πραγμάτων, τοῦτο εἶναι ἀποτέλεσμα τοῦ γεγονότος ὅτι παραβλέπουν δύο πολύ βασικά πράγματα, τά ὁποῖα ὅμως διαμορφώνουν τήν ἀμερικανική πολιτική:

1) Ἡ ἐποχή τῆς παντοδυναμίας τῶν ΗΠΑ καί τοῦ «μονοπολικοῦ» κόσμου ἔχει παρέλθει ἀνεπιστρεπτί. Ἡ ἰσχύς τῶν Ἀμερικανῶν ἔχει ἐξασθενήσει σημαντικά τά τελευταῖα χρόνια ἐξ αἰτίας τῆς συμμετοχῆς τους σέ δεκάδες πανάκριβους καί ἀποτυχημένους πολέμους ἀλλά καί ἐπειδή ἔχει ἀναδειχθεῖ μία σειρά ἀπό νέες δυνάμεις. Ὅσοι νομίζουν ὅτι οἱ ΗΠΑ μποροῦν νά κάνουν ὅ,τι θέλουν καί νά ἐπιβάλλουν τήν θέλησή τους σέ ὅλον τόν πλανήτη, προφανῶς ζοῦν ἀκόμη στήν δεκαετία τοῦ 1990.

2) Ὅπως παραδέχονται καί οἱ περισσότεροι ἀναλυτές, στό στρατιωτικό μέτωπο τῆς Οὐκρανίας ἡ Ρωσσία ἔχει κερδίσει, καί εἶναι θέμα χρόνου νά ἐπιτύχει ὅλους τούς στόχους της. Τυχόν περαιτέρω ἐμπλοκή τῶν Δυτικῶν ἁπλά θά παρατείνει τόν πόλεμο καί θά αὐξήσει τίς ἀνθρώπινες ἀπώλειες χωρίς νά ἀλλάξει τό τελικό ἀποτέλεσμα.

Ὑπό τό πρίσμα τοῦ ρεαλισμοῦ ἡ συνάντησις Τράμπ ‒ Πούτιν ἀπετέλεσε μιά πρώτη προσπάθεια προσεγγίσεως μεταξύ τῶν δύο μεγάλων πυρηνικῶν δυνάμεων ὕστερα ἀπό πολλά χρόνια ἐχθρικῶν σχέσεων, καί αὐτό μόνο θετικό μπορεῖ νά εἶναι γιά ὅσους τοὐλάχιστον δέν ἐπιθυμοῦν ἕνα πυρηνικό ὁλοκαύτωμα. Ἀπό ἐκεῖ καί πέρα, ἡ μή ἐπίτευξις συμφωνίας ἐπιβεβαίωσε τήν πολυπλοκότητα τῶν διεθνῶν ζητημάτων. Ἀκόμη τίποτε δέν μᾶς βεβαιώνει ὅτι ὁ Τράμπ μπορεῖ νά ἀλλάξει ξανά προσέγγιση στό Οὐκρανικό, ὅπως ἔκανε τόν προηγούμενο μῆνα. Ἕνα ἐρώτημα εἶναι ἄν ἔχει ξεκάθαρο ὅραμα γιά τήν ἐξωτερική πολιτική. Παραμένει ἄλλως τε ἀπροσδιόριστος ὁ στόχος τοῦ Μᾶρκο Ρούμπιο, ὁ ὁποῖος φαινομενικά εὐθυγραμμίζεται μέ τήν «America First» ἐξωτερική πολιτική, ἀλλά παίζει ἕναν πολύ ἀμφιλεγόμενο ρόλο ὑπέρ τῶν στρατιωτικῶν ἐπεμβάσεων ἀνά τόν κόσμο.

Σέ κάθε περίπτωση, ἀφοῦ ὁ Τράμπ «τηλεφώνησε» ὅπως εἶχε ὑποσχεθεῖ καί ἐνημέρωσε τούς ἡγέτες τῆς ΕΕ γιά τήν συνάντησή του μέ τόν Πούτιν, τώρα τούς δέχεται μαζί μέ τόν Βολόντυμυρ Ζελένσκυ καί τόν Κήρ Στάρμερ στήν Οὐάσιγκτων. Εἶναι δέ ἐνδιαφέρον ὅτι λίγο πρίν ἀπό τήν ἄφιξή τους στήν ἀμερικανική πρωτεύουσα, προέβη σέ μιά σιβυλλική ἀνάρτηση στά μέσα κοινωνικῆς δικτυώσεως: «Μεγάλη πρόοδος στή Ρωσσία. Μείνετε συντονισμένοι» ἔγραψε χαρακτηριστικά χωρίς ὡστόσο νά δώσει περαιτέρω λεπτομέρειες.

Θεωρεῖται βέβαιον ὅτι ἡ ἐνημέρωσις τῶν συμμάχων θά ἐπικεντρωθεῖ στό ζήτημα τῆς Οὐκρανίας. Ὁ Ἀμερικανός Πρόεδρος δέν ἔχει πρόθεση νά δώσει τό περίγραμμα τοῦ γενικώτερου «μοιράσματος» τό ὁποῖο συζητᾶ μέ τόν Πούτιν. Θά τούς μεταφέρει τίς θέσεις τῆς Μόσχας γιά τόν τερματισμό τοῦ πολέμου, προτρέποντας πιθανώτατα τόν Ζελένσκυ νά τίς ἀποδεχθεῖ. Ἐνδεχομένως δέ οἱ Εὐρωπαῖοι ἡγέτες νά ἐπέμειναν νά εἶναι παρόντες στήν σημερινή συνάντηση, προκειμένου νά προσπαθήσουν νά ἀποτρέψουν τόν Οὐκρανό Πρόεδρο ἀπό τό νά δεχθεῖ τίς συστάσεις τοῦ Τράμπ.

Οἱ ὅροι τῆς Ρωσσίας

Οἱ ἀπαιτήσεις τῆς Ρωσσίας εἶναι αὐτές πού εὐλόγως θά μποροῦσε κανείς νά ὑποθέσει. Ἡ Μόσχα ἐπιδιώκει καί τήν ἐπίσημη ἀναγνώριση τῆς ρωσσικῆς κυριαρχίας στήν Κριμαία καί τήν ἄρση τοὐλάχιστον ὁρισμένων ἀπό τίς κυρώσεις πού ἔχουν ἐπιβληθεῖ εἰς βάρος τῆς Ρωσσίας, χωρίς νά ἀποσαφηνίζεται ἐάν ἡ πρότασις ἀφορᾶ τόσο τίς ἀμερικανικές ὅσο καί τίς εὐρωπαϊκές κυρώσεις. Ἐπί πλέον, ἡ Μόσχα ἐπιδιώκει ἐπίσημο καθεστώς γιά τήν ρωσσική γλῶσσα στήν Οὐκρανία (στό σύνολο ἤ σέ περιοχές τῆς ἐπικράτειας), καθώς καί νά ἐπιτραπεῖ στήν Ρωσσική Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία νά δραστηριοποιεῖται ἐλεύθερα καί στήν χώρα αὐτή. Σημειωτέον ὅτι σήμερα στήν Οὐκρανία ἰσχύει νόμος πού ἀπαγορεύει θρησκευτικές ὀργανώσεις πού συνδέονται μέ τήν Ρωσσία.

Ἐπίσης, ἡ Ρωσσία διεκδικεῖ ὁλόκληρη τήν περιοχή τοῦ Ντονμπάς ‒ἡ ὁποία περιλαμβάνει τίς περιφέρειες Ντονέτσκ καί Λουχάνσκ στήν ἀνατολική Οὐκρανία. Σέ ἀντάλλαγμα, οἱ ρωσσικές δυνάμεις θά ἀποσυρθοῦν ἀπό κατεχόμενα ἐδάφη στίς βορειοανατολικές περιφέρειες Σούμι καί Χάρκοβο καί «θά παγώσουν» τά μέτωπα στίς νότιες περιφέρειες Χερσώνα καί Ζαπορίζια. Φυσικά δέν τίθεται θέμα ἐντάξεως τῆς Οὐκρανίας στό ΝΑΤΟ.

Ἀπό τήν ἔκβαση τῶν σημερινῶν συνομιλιῶν θά ἐξαρτηθεῖ τό ἐάν θά γίνει ἡ τριμερής συνάντησις μέ Πούτιν καί Ζελένσκυ, τήν ὁποία ὁ Ντόναλντ Τράμπ θά ἤθελε νά πραγματοποιηθεῖ ἑντός τῆς ἑβδομάδος.

estianews.gr

Τι Πέτυχε η Ευρώπη στη Σύνοδο της Ουάσιγκτον για την Ουκρανία;

Από

anixneuseis

August 20, 2025

Τέσσα Βάλτερ | Βρυξέλλες

Οι Ευρωπαίοι ηγέτες στήριξαν τον Ουκρανό Πρόεδρο Βολοντίμιρ Ζελένσκι στην επιστροφή του στον Λευκό Οίκο, με σκοπό να πιέσει τον Ντόναλντ Τραμπ για εγγυήσεις ασφαλείας και να αποκλείσει παραχωρήσεις εδαφών. Τι πρόοδο έφεραν οι συνομιλίες;

Η ατμόσφαιρα στον Λευκό Οίκο τη Δευτέρα ήταν εμφανώς διαφορετική από το φιάσκο νωρίτερα φέτος, όταν ο Αμερικανός Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ και ο Αντιπρόεδρος JD Vance επέπληξαν δημόσια τον Ουκρανό Πρόεδρο Ζελένσκι μπροστά στις κάμερες.

Αυτή τη φορά, ο Ζελένσκι μπήκε στο Οβάλ Γραφείο φορώντας σκούρο μπλε κοστούμι, αντί για τη χαρακτηριστική του χακί στολή, και παρέδωσε στον Τραμπ προσωπική επιστολή της συζύγου του, Ολένα, προς τη Μελάνια Τραμπ. Η επιστολή, στην οποία η Ολένα ευχαριστούσε την Πρώτη Κυρία για την ανάδειξη του θέματος των απαχθέντων παιδιών της Ουκρανίας στον Πούτιν, έδωσε έναν πιο διπλωματικό τόνο στη συνάντηση.

Οι Ευρωπαίοι ηγέτες ήταν αποφασισμένοι να στηρίξουν τον Ζελένσκι. Ο Γερμανός Καγκελάριος Φρίντριχ Μερτς, ο Γάλλος Πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν, ο Βρετανός Πρωθυπουργός Κιρ Στάρμερ και η Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν ήταν μεταξύ αυτών που ταξίδεψαν στην Ουάσιγκτον με σύντομη ειδοποίηση. Κάθισαν σε προστατευτικό ημικύκλιο γύρω από τον Ζελένσκι, με στόχο να αποφευχθεί νέα δημόσια ταπείνωση και να διαφυλαχθεί η διατλαντική συμμαχία.

Πρόοδος στις εγγυήσεις ασφαλείας
Ο πιο σαφής στόχος των Ευρωπαίων στη συνάντηση στον Λευκό Οίκο ήταν η δημόσια δέσμευση του Τραμπ στις εγγυήσεις ασφαλείας. Ο Αμερικανός πρόεδρος ανταποκρίθηκε· στεκόμενος δίπλα στον Ζελένσκι, δεσμεύθηκε ότι οι ΗΠΑ θα «συντονιστούν» με την Ευρώπη για την προστασία της Ουκρανίας.

Ο Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ, Μαρκ Ρούτε, τις περιέγραψε ως «εγγυήσεις τύπου Άρθρου 5» χωρίς να απαιτείται ένταξη της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ. Το Άρθρο 5 της Συμμαχίας αναφέρει ότι επίθεση σε ένα μέλος θεωρείται επίθεση σε όλα.

Αυτή η διαβεβαίωση είχε σημασία για την Ευρώπη, καθώς υπήρχαν φόβοι ότι ο Τραμπ θα επανερχόταν στη φιλορωσική του στάση, μετά τη συνάντησή του με τον Πούτιν στην Αλάσκα την Παρασκευή.

Ωστόσο, οι λεπτομέρειες των εγγυήσεων παραμένουν αδιευκρίνιστες. Ο Τραμπ απέρριψε, επίσης, την έκκληση της Ευρώπης για εκεχειρία ως προϋπόθεση.

Καμία αναφορά σε παραχωρήσεις εδαφών
Εξίσου σημαντικό ήταν και το τι δεν συνέβη. Κατά τη συνάντηση, δεν έγινε αναφορά σε παραχώρηση ουκρανικών εδαφών. Σύμφωνα με τους Financial Times, Ευρωπαίος αξιωματούχος που συμμετείχε στη σύνοδο ανέφερε ότι ο Τραμπ είπε: «Αυτό δεν είναι δική μου δουλειά, αυτό αφορά την Ουκρανία», αποκλείοντας ουσιαστικά την επιβολή ανταλλαγών εδαφών.

Παρόλα αυτά, η ερευνήτρια Τινατίν Αχβλεδιανί από το CEPS προειδοποίησε ότι ο κίνδυνος παραμένει: «Θα πρέπει να δούμε τι θα ακολουθήσει, καθώς δεν γνωρίζουμε τι ακριβώς συζητήθηκε πίσω από κλειστές πόρτες.»

Ο Πούτιν συνεχίζει να απαιτεί την αποχώρηση της Ουκρανίας από περιοχές του Ντονέτσκ και του Λουγκάνσκ. Ο Πρόεδρος Μακρόν δήλωσε δημοσίως τις αμφιβολίες του για τις προθέσεις του Κρεμλίνου: «Ο τελικός του στόχος είναι να καταλάβει όσο το δυνατόν περισσότερα εδάφη», προειδοποίησε.

Μια κρίσιμη συνάντηση στον ορίζοντα;
Σύμφωνα με το Κρεμλίνο, ο Τραμπ διέκοψε τις συνομιλίες με τον Ζελένσκι και τους Ευρωπαίους ηγέτες για να πραγματοποιήσει 40λεπτη τηλεφωνική συνομιλία με τον Πούτιν. Στη συνέχεια, πρότεινε μια τριμερή σύνοδο με τον ίδιο, τον Ζελένσκι και τον Πούτιν, ενδεχομένως τις επόμενες εβδομάδες.

Παρόλο που δεν έχει οριστεί ημερομηνία ή τοποθεσία, οι Ευρωπαίοι δήλωσαν ότι θα στηρίξουν μια τέτοια συνάντηση, υπό την προϋπόθεση ότι θα ενισχύσει την κυριαρχία της Ουκρανίας και δεν θα επιβάλει παραχωρήσεις.

«Ο Πούτιν πρέπει τώρα να αποδείξει ότι θέλει ειρήνη», είπε η Μέλερ.

Ο νέος ρόλος της Ευρώπης
Για τους Ευρωπαίους ηγέτες, η σύνοδος ξεπέρασε τα άμεσα αποτελέσματά της. Οι συνομιλίες έδειξαν ότι η Ευρώπη μπορεί να είναι κάτι περισσότερο από θεατής και ότι είναι διατεθειμένη να κάνει το επιπλέον βήμα όσον αφορά τις εγγυήσεις ασφαλείας.

«Αφορά κάθε Ευρωπαίο ηγέτη που κάθισε σ’ εκείνη την αίθουσα, γνωρίζοντας ότι η απειλή θα μπορούσε να αγγίξει και τη δική του χώρα. Αυτό τους ένωσε», δήλωσε η Μέλερ.

Ο Καγκελάριος Μερτς το επιβεβαίωσε σε συνέντευξή του μετά τη σύνοδο: «Δεν πρόκειται μόνο για την ουκρανική επικράτεια· αφορά την πολιτική τάξη πραγμάτων της Ευρώπης. Η Γερμανία έχει τεράστιο συμφέρον και ευθύνη».

Η γενική διάθεση στην Ευρώπη μετά τη σύνοδο ήταν συγκρατημένα αισιόδοξη. «Από τότε που ο Τραμπ επέστρεψε στον Λευκό Οίκο, η διατλαντική συμμαχία δεν ήταν ποτέ τόσο ισχυρή», υποστήριξε η Αχβλεδιανί, τονίζοντας ότι οι Ευρωπαίοι κατάφεραν να τον επαναφέρουν κοντά στους παραδοσιακούς συμμάχους του.

Ωστόσο, τα αποτελέσματα παραμένουν προσωρινά. «Ο Τραμπ μπορεί να αλλάξει γνώμη πολύ γρήγορα», παρατηρεί η Μέλερ. «Πρόκειται για μια διαρκώς μεταβαλλόμενη κατάσταση, και θα δίσταζα να χαρακτηρίσω αυτή τη στιγμή ως καθοριστική για την ειρήνη και την εδαφική ακεραιότητα της Ουκρανίας.»

Απαιτούνται κι άλλα βήματα, όμως ένα συμπέρασμα ξεχωρίζει: η Ευρώπη δεν έχει άλλη επιλογή από το να σταθεί ενωμένη. Η πρόκληση είναι τεράστια, λέει η Μέλερ, αλλά «η Ευρώπη δεν έχει εναλλακτική και ακολουθεί τον σωστό δρόμο».

dw.com

Στό περιθώριο τῆς ἱστορίας ἡ Εὐρώπη

Από

pcuser

August 20, 2025

Ὁ Σεργκέι Λαβρώφ καταφθάνει στήν Ἀλάσκα μέ τό …σοβιετικό μπλουζάκι.

Ἀπ’ εὐθείας συνεννόησις ΗΠΑ-Ρωσσίας – Πῶς διαμορφώνονται οἱ παγκόσμιες ἰσορροπίες μετά τήν σύνοδο κορυφῆς στήν Ἀλάσκα – Οἱ προσδοκίες Τράμπ καί Πούτιν καί οἱ εὐσεβεῖς πόθοι τῶν ἡγετῶν τῆς ΕΕ

ΤΗΝ ΣΤΙΓΜΗ ΠΟΥ ἐγράφοντο αὐτές οἱ γραμμές, ἡ συνάντησις τῶν Προέδρων τῶν δύο ἰσχυροτέρων κρατῶν τοῦ κόσμου, τῶν ΗΠΑ καί τῆς Ρωσσίας, δέν εἶχε ἀκόμη ὁλοκληρωθεῖ.

Αὐτό πού διεφαίνετο ὅμως ἤδη ἀπό ἐνωρίς ἦταν ὅτι οἱ προσδοκίες ἦσαν διαφορετικές στίς δύο πλευρές τοῦ Ἀτλαντικοῦ. Στήν Εὐρώπη ὁμιλοῦσαν γιά τά «ἀγκάθια» τῆς συναντήσεως κορυφῆς, παρουσιάζοντας δημοσκοπήσεις πού ἔδειχναν χαμηλές προσδοκίες ἀπό αὐτήν καί ὑπῆρχαν καί κάποιες ἀκραῖες φωνές πού χρησιμοποιοῦσαν ἀκόμη καί τήν λέξη «προδοσία» γιά τό ἐνδεχόμενο νά ἐπιβάλλουν οἱ ΗΠΑ μιάν εἰρήνη πού θά σήμαινε ἀπόδοση οὐκρανικῶν ἐδαφῶν στήν Ρωσσία.

Στήν ἄλλη πλευρά ἐπικρατοῦσε αἰσιοδοξία. Ἐπισήμως ὁ Πρόεδρος Τράμπ προέβαινε σέ δηλώσεις πού ἀνεδείκνυαν αἰσιοδοξία μέ ἀρκετή δόση φιλαρέσκειας. «Ὁ Πούτιν δέν θά τά βάλει μαζί μου» ἀνέφερε μάλιστα κάποια στιγμή. Ὅμως διατηροῦσε ἀνοικτό καί τό ἐνδεχόμενο νά μήν διευθετηθοῦν ὅλα διά μιᾶς, μιλῶντας καί γιά δεύτερη συνάντηση πού θά μποροῦσε νά ἀκολουθήσει. Ἐκεῖ ἡ περιρρέουσα φιλολογία ἔθετε τό ἐνδεχόμενο νά ὑπάρξει συνάντησις καί μέ τόν Ζελένσκυ, ἐνῷ μόνο σέ κάποιες δυτικές πρωτεύουσες κυβερνητικοί ἀξιωματοῦχοι ψέλλιζαν ὅτι σέ αὐτήν τήν δεύτερη συνάντηση θά μποροῦσαν νά μετέχουν καί Εὐρωπαῖοι ἡγέτες.

Σημασία ὅμως ἔχουν σέ τέτοιες περιπτώσεις οἱ ἀνεπίσημες δηλώσεις. Καί ὑπῆρξαν πολλές τέτοιες στήν Ἀμερική. Οἱ περισσότερες ἀνέδειξαν ἕνα κλῖμα ἀποστασιοποιήσεως ἀπό τήν Εὐρώπη. Πολλοί ἔδιδαν ἰδιαίτερη σημασία στόν τόπο πού ἐπελέγη γιά τήν συνάντηση. Ἐτόνιζαν ὅτι οἱ ΗΠΑ καί ἡ Ρωσσία εἶναι γειτονικές χῶρες καί τά μεταξύ τους σύνορα εἶναι στήν Ἀλάσκα. Ἄλλοι, οἱ περισσότεροι μάλιστα, ὑπεγράμμιζαν τίς προοπτικές ἐπιχειρηματικῶν συνεργασιῶν μέ τήν Ρωσσία τονίζοντας τήν τεράστια δυναμική πού ὑπάρχει σέ αὐτές σέ ἀντίθεση μέ τίς περιορισμένες δυνατότητες τῶν συμπαραγωγῶν μέ τήν Εὐρώπη. «Ἀρκετά ἔχουμε συρθεῖ ἀπό τούς Εὐρωπαίους σέ ἀποφάσεις πού ἀπέβησαν εἰς βάρος τῶν συμφερόντων μας» ἐπεσήμαιναν σχεδόν ὁμοφώνως οἱ ἐπιχειρηματικοί κύκλοι τῶν ΗΠΑ πού προσέθεσαν ὅτι εἶναι καιρός οἱ ΗΠΑ νά «ἀπογαλακτισθοῦν».

Νά σημειωθεῖ ὅτι ὑπάρχει μιά ταυτότης ἀντιλήψεων ὅσον ἀφορᾶ τήν ἐνεργειακή πολιτική. Γιά τήν Ρωσσία εἶναι ζήτημα ἐπιβιώσεως ἡ ἐμπορία πετρελαίου, φυσικοῦ ἀερίου καί ἐν γένει ὀρυκτῶν καυσίμων. Ὁ Τράμπ ἔχει καταστήσει σαφῆ τήν πρόθεσή του γιά ὅλο καί περισσότερες γεωτρήσεις («drill baby drill», ὅπως ἔλεγε μέ ἔμφαση σέ ὅλες τίς προεκλογικές ἐμφανίσεις του.) Ἡ Εὐρώπη ὅμως, χαμένη στόν κυκεῶνα τῶν κανονιστικῶν διατάξεων πού ἔχει εἰσαγάγει καί πού ἔχουν σκοτώσει τήν ἐπιχειρηματικότητα, ἀναζητεῖ λύσεις στήν ἀποανθρακοποίηση καί στήν λεγομένη «καθαρή» ἐνέργεια. Ἀποστασιοποιεῖται ὅλο καί περισσότερο ἀπό τήν πολιτική τῶν ΗΠΑ, οἱ ὁποῖες δέν βλέπουν νά ὑπάρχει πλέον κοινό ἔδαφος. Ἀπ’ ἐναντίας οἱ ἀπόψεις τους ταυτίζονται σέ μεγάλο βαθμό μέ τίς ρωσσικές, ὁπότε εἶναι μᾶλλον εἰ βέβαιον ὅτι ἡ ἀπ’ εὐθείας συνεννόησις θά ἀποδώσει καρπούς.

Ὁ Πρόεδρος Πούτιν, ὅπως θά περίμενε κανείς ἀπό ἕναν ἡγέτη μέ τήν δική του προϊστορία, παρέμενε σιωπηλός. Σφίγγα. Ὅπως ἀκριβῶς καί ὅλοι οἱ ἄνθρωποι τοῦ περιβάλλοντός του, μέ πρῶτον τόν ὑπουργό Ἐξωτερικῶν Σεργκέι Λαβρώφ, ὁ ὁποῖος ἔφθασε στήν Ἀλάσκα μέ σπόρ ἔνδυση καί μέ ἕνα μπλουζάκι μέ τήν ἐπιγραφή CCCP, τά ἀρχικά δηλαδή τῆς Σοβιετικῆς Ἑνώσεως. Πρόκειται γιά ἕνα μήνυμα μέ σημασία, καθώς ὁ Ρῶσσος ὑπουργός Ἐξωτερικῶν δηλώνει μέ αὐτόν τόν τρόπο ὅτι ἡ χώρα του γίνεται καί πάλι μεγάλη δύναμις.

Οἱ δύο Πρόεδροι ἔχουν μπροστά τους κείμενα ἐργασίας τά ὁποῖα ἔχουν διαμορφώσει οἱ συνεργάτες τους μετά μακρές διαβουλεύσεις, οἱ ὁποῖες ὁδήγησαν σέ κοινούς τόπους κατά τήν πρόσφατη ἐπίσκεψη τοῦ εἰδικοῦ ἀπεσταλμένου Στήβ Γουίτκοφ στήν Μόσχα. Οὔτε τά κείμενα αὐτά οὔτε τά συμπεράσματα τοῦ εἰδικοῦ ἀπεσταλμένου ἐτέθησαν ὑπ’ ὄψιν τῶν Εὐρωπαίων ἡγετῶν, οἱ ὁποῖοι ἀγωνιοῦν γιά τό πῶς θά εἶναι τό αὔριο μετά μιάν ἀπ’ εὐθείας συνεννόηση ΗΠΑ – Ρωσσίας.

Βεβαίως κατά τήν τελευταία σύνοδο τοῦ ΝΑΤΟ ἐπανεβεβαιώθησαν οἱ δεσμεύσεις τῆς Οὐάσιγκτων γιά τήν ἀσφάλεια τῶν Εὐρωπαίων συμμάχων τους. Ἀλλά ἤδη ἦταν σαφές ὅτι αὐτές δίδονται μέ τούς ὅρους τῶν ΗΠΑ, ὄχι μέ βάση τούς εὐσεβεῖς πόθους τῶν Εὐρωπαίων. Αὐτοί συνοψίζονται στήν παράθεση ζητημάτων πού ἀφοροῦν στήν Οὐκρανία καί πού στήν πραγματικότητα ἀποβλέπουν στήν ὑπονόμευση τῆς εἰρηνευτικῆς συμφωνίας. Ὁμιλοῦν γιά τίς ἐδαφικές ἀξιώσεις, τίς ἐγγυήσεις ἀσφαλείας, τίς διεθνεῖς κυρώσεις καί τήν οἰκονομία, τά ἐγκλήματα πολέμου καί τίς ἀποζημιώσεις. Στίς ΗΠΑ ὅλα αὐτά ἀντιμετωπίζονται ὡς προφάσεις τῶν Εὐρωπαίων γιά νά διατηρήσουν κάποιο ρόλο στήν διαμόρφωση τῶν ἐξελίξεων.

Ἡ στάσις ὅμως αὐτή ἐπιτείνει τά ἀρνητικά αἰσθήματα πού ἔχουν ἀναπτυχθεῖ στίς ΗΠΑ γιά τήν ΕΕ. Ἔτσι ἡ αὐριανή ἡμέρα προδιαγράφεται νά ἀνοίγει τόν δρόμο ἀμέσου συνεννοήσεως Τράμπ-Πούτιν μέ τούς ἡγέτες τῆς ΕΕ νά μένουν στό περιθώριο.

estianews.gr

Εγγυήσεις Ασφαλείας για την Ουκρανία: Ποιος Είναι ο Ρόλος της Γερμανίας;

Από

anixneuseis

August 20, 2025

Volker Witting

Μετά τη σύνοδο ΕΕ–ΗΠΑ για τον πόλεμο της Ρωσίας κατά της Ουκρανίας, στη Γερμανία βρίσκεται σε εξέλιξη συζήτηση για τις εγγυήσεις ασφαλείας και τον ρόλο που πρέπει να αναλάβει η χώρα στο μέλλον.

Όλοι οι συμμετέχοντες συμφώνησαν ότι η συνάντηση στην Ουάσιγκτον πραγματοποιήθηκε με καλή πίστη. Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, είχε προσκαλέσει υψηλόβαθμους εκπροσώπους της ΕΕ, του ΝΑΤΟ και τον Ουκρανό Πρόεδρο Βολοντίμιρ Ζελένσκι στην Ουάσιγκτον για να συζητήσουν την ειρήνη στην Ουκρανία.

Ο Καγκελάριος της Γερμανίας, Φρίντριχ Μερτς, εξέφρασε τη γενική του ικανοποίηση από τη σύνοδο.

«Θα μπορούσε να είχε εξελιχθεί διαφορετικά. Όμως οι προσδοκίες μου όχι μόνο ικανοποιήθηκαν, αλλά ξεπεράστηκαν», δήλωσε ο Μερτς στην Ουάσιγκτον μετά το τέλος των συνομιλιών.

Ο καγκελάριος τόνισε, ωστόσο, ότι μια σύνοδος μεταξύ Ζελένσκι και Βλαντίμιρ Πούτιν θα πρέπει να σχεδιαστεί προσεκτικά.

«Δεν γνωρίζουμε αν ο Ρώσος πρόεδρος θα έχει το θάρρος να συμμετάσχει σε μια τέτοια σύνοδο. Γι’ αυτό απαιτείται πειθώ», πρόσθεσε ο Μερτς.

Εκεχειρία ή άμεσες ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις;
Η σύνοδος ΕΕ–ΗΠΑ ανέδειξε μια μερική σύγκλιση απόψεων μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών και Ευρώπης. Ωστόσο, έγινε επίσης σαφές ότι οι δύο πλευρές έχουν διαφορετικές αντιλήψεις για τον δρόμο προς την ειρήνη στην Ουκρανία. Ο Πρόεδρος Τραμπ επιδιώκει μια συνολική ειρηνευτική συμφωνία, θεωρώντας πως μια προηγούμενη εκεχειρία δεν είναι αναγκαία.

Οι Ευρωπαίοι διατηρούν τελείως διαφορετική στάση. Ο Καγκελάριος Μερτς ήταν πολύ σαφής στη δημόσια συζήτησή του με τον Ντόναλντ Τραμπ. Υπερασπίστηκε με σθένος την ανάγκη για εκεχειρία ως αφετηρία για περαιτέρω διαπραγματεύσεις.

«Για να είμαι ειλικρινής, όλοι θα θέλαμε να δούμε μια εκεχειρία», είπε ο Μερτς.

Πρόσθεσε ότι δεν μπορεί να φανταστεί πως η επόμενη συνάντηση θα πραγματοποιηθεί χωρίς μια τέτοια συμφωνία. Η αξιοπιστία των περαιτέρω διαπραγματεύσεων εξαρτάται από αυτό το ζήτημα.

Σε συνέντευξή του στη DW, ο ειδικός σε θέματα ασφάλειας Ραφαέλ Λος από το think tank European Council on Foreign Relations (ECFR) εξηγεί ότι οι διαφορές προσέγγισης μεταξύ ΗΠΑ και ΕΕ μπορεί να προκαλέσουν συγκρούσεις: «Υπάρχουν προφανώς πολύ διαφορετικές προσδοκίες σχετικά με το πώς πρέπει να διεξαχθούν οι συνομιλίες. Ο Ντόναλντ Τραμπ είναι πολύ πιο κοντά στον Βλαντίμιρ Πούτιν σ’ αυτό το θέμα, όταν λέει ότι πρέπει πρώτα να επιλυθούν τα μεγάλα ζητήματα».

Πώς θα μπορούσαν να μοιάζουν οι εγγυήσεις ασφαλείας για την Ουκρανία;
Η Ουκρανία φοβάται ότι η Ρωσία θα συνεχίσει τις επιθέσεις ακόμα και μετά από μια εκεχειρία ή ειρηνευτική συμφωνία. Κατά τη διάρκεια της κρίσης της Κριμαίας το 2014, ο Πούτιν επανειλημμένα αγνόησε συμφωνίες και συνέχισε να στέλνει στρατεύματα.

Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ έχει παραμείνει αρκετά ασαφής όσον αφορά τις εγγυήσεις ασφαλείας. Στο πλαίσιο αυτό, ο Τραμπ είπε ότι οι Ευρωπαίοι αποτελούν «την πρώτη γραμμή άμυνας». Ωστόσο, η Ουάσιγκτον θα κάνει επίσης το μέρος της, πρόσθεσε.

Έχει προταθεί η παροχή εγγυήσεων προς την Ουκρανία στα πρότυπα του Άρθρου 5 της Συνθήκης του ΝΑΤΟ. Τα μέλη της αμυντικής συμμαχίας υπόσχονται αμοιβαία υποστήριξη σε περίπτωση επίθεσης: «Μια ένοπλη επίθεση εναντίον ενός ή περισσοτέρων εξ αυτών στην Ευρώπη ή τη Βόρεια Αμερική θα θεωρείται επίθεση εναντίον όλων».

Η ιδέα για την επέκταση τέτοιων εγγυήσεων προς την Ουκρανία εκτός ΝΑΤΟ προτάθηκε από την Ιταλίδα Πρωθυπουργό Τζόρτζια Μελόνι, η οποία διατηρεί σχέση εμπιστοσύνης με τον Πρόεδρο Τραμπ.

Ειρηνευτικές δυνάμεις για την Ουκρανία — συμπεριλαμβανομένων Γερμανικών στρατευμάτων;
Οι εγγυήσεις ασφαλείας θα μπορούσαν επίσης να σημαίνουν ότι τα ουκρανικά στρατεύματα θα υποστηριχθούν από στρατιώτες της ΕΕ ή του ΝΑΤΟ για να διασφαλιστεί μια ενδεχόμενη ειρηνευτική συμφωνία.

Η Γαλλία και το Ηνωμένο Βασίλειο συζητούν εδώ και καιρό το ενδεχόμενο ευρωπαϊκής ειρηνευτικής δύναμης για την Ουκρανία. Μετά τη σύνοδο, ο Μερτς δεν ξεκαθάρισε αν η Γερμανία θα συμμετάσχει.

«Είναι πολύ νωρίς για μια οριστική απάντηση», τόνισε ο καγκελάριος. Είπε ότι το θέμα θα πρέπει να συζητηθεί με την κυβερνητική του συμμαχία στο Βερολίνο. Αυτό περιλαμβάνει και το ενδεχόμενο το Ομοσπονδιακό Κοινοβούλιο να «χρειαστεί να λάβει αποφάσεις που απαιτούν εντολή». Σήμερα, απαιτείται ψήφος στη Bundestag για την αποστολή στρατευμάτων του Bundeswehr στο εξωτερικό.

Σε συνέντευξή του στη DW, ο Λος εξηγεί ότι στην ΕΕ έχουν συζητηθεί διάφορα μοντέλα για μια αποστολή ασφαλείας. Ρεαλιστικά, αυτό θα περιλάμβανε την εκπαίδευση στρατιωτικού προσωπικού στην Ουκρανία, καθώς και υλικοτεχνική υποστήριξη από το ναυτικό ή την αεροπορία.

Ωστόσο, ο Λος δήλωσε επίσης ότι η παρουσία γερμανικών στρατευμάτων «επί του πεδίου θα ήταν λογική, δεδομένου ότι η Γερμανία είναι η μεγαλύτερη χώρα της Ευρώπης. Υπό αυτήν την έννοια, η Γερμανία φέρει ευθύνη. Πιστεύω ότι θα ήταν λάθος να αποκλειστεί από την αρχή».

Διαφορετικές απόψεις για γερμανικά στρατεύματα στο έδαφος
Ο Άντις Αχμέτοβι, ειδικός σε θέματα εξωτερικής πολιτικής από το κεντροαριστερό Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα (SPD), κυβερνητικός εταίρος του συντηρητικού μπλοκ CDU/CSU του Μερτς, είναι ανοιχτός στο ενδεχόμενο συμμετοχής του Bundeswehr σε μελλοντική ειρηνευτική αποστολή στην Ουκρανία.

Στο X, η ηγέτιδα του ακροδεξιού κόμματος Εναλλακτική για τη Γερμανία (AfD), Άλις Βάιντελ, προειδοποίησε ότι η Γερμανία θα μπορούσε να γίνει στόχος εάν οι ΗΠΑ αποσυρθούν και απαίτησε: «Η Γερμανία χρειάζεται συμφιλίωση με τη Ρωσία αντί για μόνιμη αντιπαράθεση». Από την άλλη πλευρά, ο επικεφαλής του κόμματος της Αριστεράς, Γιαν φαν Άκεν, πρότεινε μια ειρηνευτική δύναμη των Ηνωμένων Εθνών 30.000 έως 40.000 στρατιωτών ως εγγύηση ασφαλείας για την Ουκρανία.

Ο Μερτς και η εξωτερική πολιτική της Γερμανίας
Ο Καγκελάριος Μερτς ξεκαθάρισε από την αρχή της θητείας του ότι δίνει ιδιαίτερη έμφαση στην εξωτερική και αμυντική πολιτική σε αυτή τη ταραγμένη περίοδο πολέμου κατά της Ουκρανίας. Ήταν ο Μερτς που διοργάνωσε τη συνάντηση την προηγούμενη εβδομάδα, ενόψει της συνόδου στην Αλάσκα.

Ο Μερτς έχει αναδειχθεί ως ο ηγέτης της ευρωπαϊκής κοινότητας. Λίγο μετά την εκλογή του ως Καγκελάριος, ταξίδεψε στο Κίεβο μαζί με άλλους Ευρωπαίους πολιτικούς για να εκφράσει αλληλεγγύη προς την Ουκρανία. Η πρώτη του συνάντηση με τον Αμερικανό πρόεδρο τον Ιούνιο του 2025 αποτέλεσε επίσης επιτυχία για τον Φρίντριχ Μερτς, ο οποίος προφανώς κατάφερε να δημιουργήσει καλή σχέση με τον Τραμπ. Έπαινοι για την αποφασιστική του στάση υπέρ μιας ενεργής γερμανικής εξωτερικής πολιτικής—την οποία πολλοί θεώρησαν απούσα επί της διακυβέρνησης του προκατόχου του Όλαφ Σολτς (SPD)—εκφράστηκαν ακόμα και από κόμματα της αντιπολίτευσης.

Ο ειδικός σε θέματα ασφάλειας Ραφαέλ Λος εκτίμησε επίσης θετικά τις πολιτικές ενέργειες του Μερτς υπέρ της ειρήνης στην Ουκρανία.

«Σίγουρα έχει έναν ιδιαίτερο τρόπο να χειρίζεται τον Ντόναλντ Τραμπ, όπως έχουμε δει τους τελευταίους μήνες», είπε ο Λος. «Όμως ο Μερτς θεωρεί επίσης τον εαυτό του στενά ευθυγραμμισμένο με τους Ευρωπαίους ομολόγους του, εκφράζοντας μια κοινή ευρωπαϊκή στάση».

Αυτό περιλαμβάνει επίσης το ερώτημα εάν θα πρέπει να διεξαχθεί ψηφοφορία στη Bundestag για την απόφαση αποστολής γερμανικών στρατευμάτων στο εξωτερικό.

dw.com

Παναγιώτης Μπάρκας: ΔΩΔΕΚΑ ΠΙΚΡΑ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΧΘΕΣΙΝΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΙΩΝ «ΗΓΕΤΩΝ» ΣΤΟ ΛΕΥΚΟ ΟΙΚΟ

Από

anixneuseis

August 19, 2025

του Παναγιώτη Μπάρκα

Η επόμενη της «ιστορικής διάσκεψης» στον Λευκό Οίκο ανάμεσα σε Ευρωπαίους ηγέτες και Τραμπ, επιβεβαιώνει ότι:

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ ΠΡΩΤΟ. Οι σημαντικότεροι Ευρωπαίοι ηγέτες με επικεφαλής την Ούρσουλα, (το πρωτόκολλο του λευκού Οίκου την έβαλε σε μια απόμερη άκρη στην οικογενειακή φώτο), σύρθηκαν στα πόδια του Τράμπ, αξιοποιώντας το κοστούμι του Ζελένσκι.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ ΔΕΥΤΕΡΟ. «Στη διάσκεψη» δεν έγινε καν λόγος για να σταματήσει ο πόλεμος ή για εκεχειρία στην Ουκρανία. (Έγινε λόγος για πρόβλεψη μέτρων εγγύησης ασφαλείας)

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ ΤΡΙΤΟ. Δεν έγινε λόγος για το εδαφικό στην Ουκρανία. (Αφέθηκε, δήθεν ως θέμα αρμοδιότητας στο Ζελένσκι, ο οποίος ήταν εκεί, (κατά τις συμβουλές των ευρωπαίων «ηγετών») να κάνει παρέα στη σιωπή του, στις πληθωριστικές ευχαριστίες προς τον Τραμπ ακόμα και προς τη σύζυγό του.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ ΤΕΤΑΡΤΟ. Συνεδρίασαν υπό την σκιώδη παρουσία του Πούτιν, δείχνοντας, ο Τραμπ, ότι οι γεωπολιτικές προοπτικές είναι θέμα προσωπικής συνεννόησης του με τον Πούτιν. (Ούτε στο Μεσαίωνα συνέβαινε έτσι)

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ ΠΕΜΠΤΟ. Η Ευρώπη έδειξε σε φοβερό σημείο, μέχρι υποδούλωση και υποτέλεια, την εξάρτησή της από τον Τραμπ. Θα πληρώσει 100 δις στον Τραμπ (για να λειτουργήσει στο φουλ η αμυντική βιομηχανία των ΗΠΑ) για να έχει ο Ζελένσκι την «δυτική» στήριξη, (όχι των ΗΠΑ) κατά του Πούτιν.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ ΕΚΤΟ. Άρα δε θα σταματήσει ο πόλεμος για τον οποίο συνήλθαν στην ιστορική μάζωξη στο Λευκό Οίκο οι Δυτικοί. Μάλιστα και σε περίπτωση που θα προκύψει το αντίθετο, (εκεχειρία) ο Τραμπ έχει έτοιμο το «πακέτο φόρων» προς τη Ευρωπαϊκή Δύση για τη στήριξη της «ασφάλειας ειρήνης», ενώ ο ίδιος ξεκαθάρισε ότι δε θα μετάσχει με στρατό.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ ΕΒΔΟΜΟ. Η Ευρώπη ανατρέπει την εξαγγελία της για ανάπτυξη δικού της αμυντικού και πολεμικού δόγματος, έξω από την ομπρέλα του ΝΑΤΟ και απαλλαγμένη από την αμερικανική εξάρτηση. Συνεπώς, και θα πληρώνει τους Αμερικανούς για να βοηθήσει η ίδια τον Ζελένσκι και θα αυξήσει τις δαπάνες στο ΝΑΤΟ όπου κυριεύουν οι ΗΠΑ

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ ΟΓΔΟΟ. Πρώτα οι ΗΠΑ και σε συνέχεια η Δυτική Ευρώπη προκάλεσαν ηθικά τον πόλεμο στην Ουκρανία, ο οποίος φάνηκε πλέον ότι είχε καθαρά οικονομικά συμφέροντα σε μια γεωπολιτική σκακιέρα. Τώρα καλείται η Ευρώπη να πληρώσει τα εμπόλεμα, και τα ανοικοδομικά στην Ουκρανία. Και οι ΗΠΑ θα επωφεληθούν και από την ανοικοδόμηση, (όποτε συμβεί) στην Ουκρανία και από τις διμερείς συμφωνίες με την Ουκρανία, κυρίως για τις γαίες.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ ΕΝΑΤΟ. Η Δυτική Ευρώπη, της Ε. Ένωσης, στο όνομα της οικονομικής απεξάρτησης από τη Ρωσία (με το σκεπτικό του ψυχρού πολέμου), έχασε τα προτερήματα που εξασφάλιζαν στην οικονομική της ανάπτυξη οι εμπορικές σχέσεις με τη Ρωσία. Τώρα, συν την επιβαρυντική εξάρτηση από τις ΗΠΑ, χρειάζεται να πληρώσει ακριβά την εσπευσμένη προσέγγιση Τραμπ-Πούτιν, κάτι που θα την άφηνε εντελώς γονατισμένη και στο περιθώριο.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ ΔΕΚΑΤΟ. Ο Τραμπ πουλάει φούμαρα, ή τουλάχιστον σκοπεύει, ώστε με την προσέγγιση του Πούτιν να διασαλέψει την ενίσχυση των ΒRICS, γενικώς, αλλά περισσότερο τη σύσφιξη των σχέσεων της Ρωσίας με την Κίνα, δυνάμεις που απειλούν στα σοβαρά την μέχρι τώρα τάξη πραγμάτων και την μονοπωλιακή ισχύ των ΗΠΑ.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ ΕΝΔΕΚΑΤΟ. Ο Πούτιν αποδεικνύει ότι δεν αποτελεί έναν κοινό δυτικοευρωπαίο ηγέτη, αλλά τον ηγέτη μιας παγκόσμιας υπερδύναμης, που πάει να αλλάξει τα παγκόσμια δεδομένα. Συνεπώς, η φιλιά Τραμπ – Πούτιν δε θα πάει μακριά και η πορεία της νέας ιστορίας μόλις μπήκε στην πραγματική οδό. Κρίμα που η Ευρώπη αυτή τη φορά δεν έχει ρόλο και μετατρέπεται σε προσφυγικό και μεταναστευτικό αμπάρι. Ίσως ήρθε η ώρα να πληρώσει την σκληρή αποικιοκρατική της εποχή. Το γεγονός ότι ξέμεινε από ηγέτες τα λέει όλα.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ ΔΩΔΕΚΑΤΟ. Το άλογο της Δύσης στην ουκρανο-ρωσική διένεξη, δεν τραβάει άλλο. Ήρθε με εμπόλεμη στολή, φεύγει με μαύρο κοστούμι. Είπε πάντως ψέματα ότι ήταν το καλύτερο που έχει, εφόσον σύντομα θα προκύψει ότι είναι ένας από τους πλουσιότερους στον κόσμο. Μαρτυρία ότι το αίμα της Πατρίδας βγάζει πολλά λεφτά για τέτοιους «ηγέτες» ! ΤΕΛΟΣ

Μαρία Νεγρεπόντη-Δελιβάνη: αποκρυπτογραφώντας μηνύματα από τη συνάντηση Τραμπ-Πουτιν στην Αλάσκα

Από

anixneuseis

August 19, 2025

Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη 18.8.2025

Παρότι η συνάντηση Τραμπ-Πούτιν στην Αλάσκα δεν ανήγγειλε την επιθυμητή ειρήνη, ωστόσο υπήρξε ιδιαίτερα σημαντική, χάρη στις αποκαλυπτικές της πλευρές, που διαμορφώνουν βήμα προς βήμα μια νέα διεθνή τάξη.

Δράττομαι της ευκαιρίας να παρατηρήσω το πόσο πολύ είναι ήδη, εκτός θέματος, οι κρίσεις περί ηθικής, πίστης στη φιλελεύθερη δημοκρατία, διατήρησης παλαιότερων συμμαχιών κ.ο.κ., που προσπαθούν να αναβιώσουν έναν κόσμο που δεν υπάρχει πια. Και που ίσως δεν υπήρξε ποτέ.

Συνεπώς, αποκαλύπτεται τώρα, υπό το φως των πρόσφατων εξελίξεων, ότι στερούνται αντικειμένου οι όποιες κρίσεις για το αν και κατά πόσον ο Πούτιν είναι «χασάπης», και για το κατά πόσον ο Τραμπ είναι όντως «ο χειρότερος πρόεδρος των ΗΠΑ». Καθώς, αυτής της μορφής οι κρίσεις παραβλέπουν, πρώτον, την αβυσσαλέα παρακμή της Δύσης, από την οποίαν ο Τραμπ προσπαθεί με κάθε δυνατό μέσο να αποστασιοποιηθεί. Δεύτερον, δεν λαμβάνουν υπόψη το θάνατο της νεοφιλελεύθερης δημοκρατίας, που με την παραμυθοειδή μορφή της τροφοδότησε πολυάριθμους αναιτιους πολέμους, με εκατομμύρια θύματα και υλικές καταστροφές, προβάλλοντας τη δήθεν αγωνία της Δύσης για την άμεση ανάγκη «κατάργησης της μπούρκας», ως δικαιολογία πραγματοποίησής τους. Αρνούνται, τρίτον, να συνειδητοποιήσουν ότι η διεθνής τάξη κατευθύνεται, θα έλεγα απολύτως πια, από την ισχύ και όχι από το διεθνές δίκαιο. Τα επιχειρήματα αυτής της μορφής παραβλέπουν ότι η «Δύση» με το περιεχόμενό της, από το τέλος του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου, δεν υπάρχει πια. Το επίσημο τέλος αναγγέλθηκε από τον Τραμπ. Και ακόμη, τα παραπάνω, τελούν υπό τον μανδύα του τέλους της καταστρεπτικής παγκοσμιοποίησης, και της απόλυτης κυριαρχίας του κράτους -έθνους.

Μετά από αυτή την εισαγωγή, που θεώρησα απαραίτητη, προκειμένου να μη ρέπουμε προς «βυζαντινολογία», θα προχωρήσω σε κάπως διαφορετική ανάγνωση της συνάντησης στην Αλάσκα, από τις όσες ήδη κυκλοφόρησαν. Θα την επιχειρήσω στη συνέχεια:

Ι. Ο Πούτιν επιβάλλεται σε ολόκληρη την υφήλιο, ως φίλος του Τραμπ, αλλά και ως αδιαμφισβήτητος νικητής του πολέμου στην Ουκρανία

Στην Αλάσκα, που ως το 1867 ήταν ρωσικό έδαφος, πριν πουληθεί στις ΗΠΑ, στρώθηκε κόκκινο χαλί για την υποδοχή του Πούτιν, από τον νέο πλανητάρχη. Για τον Πούτιν, που η Δύση στόλισε μετά το 2022, με επίθετα όπως «σφαγέας των λαών», «χασάπης», «αιμοβόρος δικτάτωρ», «αλήτης» κλπ. Για τον Πούτιν που ήταν καταζητούμενος ως κακοποιός, από τη Δύση. Για τον Πούτιν, για τον εξοστρακισμό του οποίου η Δύση διέθεσε ατέλειωτο χρόνο, φαιά ουσία, ανυπολόγιστο χρήμα, αλλά και την ίδια τη δική της οικονομική καταστροφή, προκειμένου να εμπνευστεί κυρώσεις, που δήθεν θα κατέστρεφαν τη Ρωσία. Αλλά, που τελικά αυτές στράφηκαν εναντίον της. Για τον Πούτιν, που η μικρή Ελλάδα, με την άκρως επιπόλαιη, αδικαιολόγητη, όσο και θανάσιμα επικίνδυνη συμπεριφορά εναντίον του, δημιούργησε νέα αγεφύρωτα χάσματα, που απειλούν την επιβίωσή της. Αντιθέτως, η Τουρκία είχε επιλέξει την ορθή πλευρά της ιστορίας. Και, ακόμη, η Δύση έφθασε στο ανεπίτρεπτο σημείο να προχωρήσει σε παραχάραξη της ιστορίας, αποκλείοντας τη Ρωσία από τον εορτασμό των 80 ετών για την νίκη εναντίον του Άξονα, παρότι η συμβολή της σε αυτήν ήταν καθοριστική.

Ο Πούτιν, λοιπόν, στην Αλάσκα, παρότι δηλωμένος εχθρός της ΕΕ, υποβαθμισμένος, ταπεινωμένος και λεηλατημένος απ’ αυτήν, έγινε ωστόσο δεκτός από τον άρχοντα της υφηλίου, ως ίσος προς ίσων. Στις φωτογραφίες ο Τραμπ εμφανίζεται εντυπωσιασμένος από την όλη προσωπικότητα του Πούτιν και δεν αρνείται ακόμη και την πρόσκλησή του να επισκεφθεί τη Μόσχα στο αμέσως προσεχές μέλλον.

Παρότι στην Αλάσκα δεν αναγγέλθηκαν κοσμοϊστορικές αποφάσεις, σχετικά με την πορεία του πολέμου στην Ουκρανία, υπάρχουν ωστόσο μερικές από αυτές, που απηχούν πλήρως τις επιθυμίες του Πούτιν, και που έχουν ενστερνιστεί από τον Τραμπ. Πρόκειται για την επιλογή, του ότι οι συζητήσεις, στη συνάντηση με τον Ζελένσκι και τους Ευρωπαίους, στην Washington, θα επικεντρωθούν στο σχεδιασμό της ειρήνης και όχι στη διακοπή του πολέμου. Η διαφορά είναι ουσιώδης, διότι πρώτον επιτρέπει στον Πούτιν την απόκτηση και άλλων ουκρανικών εδαφών, όπως ακριβώς το επιθυμεί. Αλλά και δεύτερον ακυρώνει τις σχετικές εξαγγελίες του Τραμπ περί της ανάγκης άμεσου τερματισμού του πολέμου, για να μην υπάρξουν και άλλοι νεκροί. Όπως υποστήριξα σε πρόσφατο άρθρο μου, ο Πούτιν, ως αδιαμφισβήτητος νικητής αυτού του πολέμου, δεν πρόκειται να αποδεχθεί το τέλος του, αν δεν εξασφαλίσει τα εδάφη που, κατά την κρίση του, είναι απαραίτητα για την ασφάλεια της Ρωσίας. Κάτι, που φαίνεται να έχει αποδεχθεί ο Τραμπ, παρά την ανυπομονησία του για περάτωση του πολέμου, προκειμένου να ενισχύσει την υποψηφιότητα του για το Νόμπελ Ειρήνης. Γι’ αυτό και δεν υλοποίησε τις αναγγελθείσες κυρώσεις εναντίον της Ρωσίας. Ακόμη, η Ουκρανία δεν πρόκειται να γίνει μέλος του ΝΑΤΟ.

Με βάση τα παραπάνω μπορεί να υποστηριχθεί ότι το κυρίαρχο στοιχείο της συνάντησης στην Αλάσκα δεν ήταν η σύναψη ειρήνης στην Ουκρανία, αλλά η επιβολή της επισημοποίησης της ισότιμης φιλίας Τραμπ και Πούτιν, στην υφήλιο, καθώς και η έμμεση γνωστοποίηση ότι, εφεξής, στη διαμόρφωση της τύχης του κόσμου θα έχει σημαίνοντα λόγο και ο Πούτιν.

Αναπότρεπτα προκύπτει στο σημείο αυτό το ερώτημα, με αδιευκρίνιστη προς το παρόν την απάντηση, για το ποια θα είναι η θέση που επιφυλάσσεται στην Κίνα, αλλά και στους BRICS, στα πλαίσια αυτής της προσέγγισης Ρωσίας και ΗΠΑ. Απαραίτητη θα είναι, στο αμέσως προσεχές μέλλον η ανάλυση της νέας θέσης των BRICS, που δεν μπορεί να εξακολουθεί να στρέφεται εναντίον της Δύσης, εφόσον αυτή ουσιαστικά δεν υπάρχει πια, τουλάχιστον με το μέχρι τώρα περιεχόμενό της.

ΙΙ. Διαχωρισμός νικητών και ηττημένων

Στην Αλάσκα, εκτός της υποδοχής του Πούτιν, με τιμές αρχηγού κράτους, αλλά και συνομιλητή για τις τύχες του κόσμου με τον πλανητάρχη, υπογραμμίστηκε ταυτόχρονα και ο διαχωρισμός νικητών και ηττημένων, καθώς, στην υποτιθέμενη συζήτηση για το τέλος του πολέμου στην Ουκρανία, δεν προσκλήθηκαν Ζελένσκι και ΕΕ. Και αυτή η πολύ σημαντική παράλειψη σημαίνει ότι στη συνείδηση του Τραμπ, Ζελένσκι και ΕΕ, δεν είναι απλώς οι μεγάλοι ηττημένοι στον πόλεμο της Ουκρανίας, αλλά και επιπλέον αυτοί που αρνούνται να συνειδητοποιήσουν την ήττα τους. Και, το πιθανότερο είναι ότι θα είχαν προσκληθεί στην Αλάσκα, αν με τη συμπεριφορά τους δήλωσαν ότι ο πόλεμος έληξε. Όμως, αντιθέτως, οι συζητήσεις που διεξάγονται μεταξύ Ευρωπαίων ηγετών είναι γύρω από τις συνθήκες της συνεχισης του. Όσο και αν φαίνεται απίστευτο, ΕΕ και Ζελένσκι εξακολουθούν να δίνουν την εντύπωση ότι ελπίζουν πως η συνέχιση αυτού του πολέμου ενδέχεται να περατωθεί με τη νίκη της Ουκρανίας, κάτι που είναι λογικό να εξαγριώνει τον Τραμπ, αποφασισμένο, να αποσύρει την περαιτέρω υποστήριξή του.

ΙΙΙ. Με τετελεσμένες αποφάσεις του Τραμπ η συνάντηση με τους ηττημένους του πολέμου της Ουκρανίας

Ζελένσκι και όσοι από τους Ευρωπαίους θα είναι παρόντες στη συνάντηση στη Washington, θα αντιμετωπιστούν από τον Τραμπ, ως οι ηττημένοι του πολέμου στην Ουκρανία, και όχι μόνο, αλλά επιπλέον και αυτοί που διαχειρίστηκαν λανθασμένα έναν «ανόητο πόλεμο που δεν θα είχε συμβεί αν ο ίδιος και όχι ο Μπάιντεν, ήταν πρόεδρος των ΗΠΑ» (με βάση τη σχετική δική του δήλωση). Και, ταυτόχρονα, θα αντιμετωπίσουν τον Τραμπ ως φίλο και όχι εχθρό του Πούτιν, με τις απόψεις συνεπώς του οποίου θα οφείλουν να οριζοντιωθούν.

Οι Ευρωπαίοι με τον Ζελένσκι αποφάσισαν να βρεθούν πριν από τη συνάντηση με τον Τραμπ, προκειμένου να συμφωνήσουν τις κοινές κατευθυντήριες γραμμές τους.

Από όσα σχετικά διέρρευσαν, οι κεντρικές κατευθύνσεις της συμφωνίας θα είναι:

*Πρώτον, η διασφάλιση της ασφάλειας της Ουκρανίας, που θα εξασφαλιστεί με τη βοήθεια της «ένωσης εθελοντών», δηλαδή σώματος στρατιωτικών, που θα απαρτίζεται από Ευρωπαίους και που θα εγκατασταθεί στην Ουκρανία.

*Δεύτερον από την υπογραφή συνθήκης, με την οποία η Ρωσία θα δεσμεύεται να μην επιτεθεί εκ νέου στην Ουκρανία, αλλά και σε καμία άλλη χώρα της Ευρώπης. Στην περίπτωση αυτή, και στο μέτρο που η παρούσα δέσμευση εκληφθεί ως επαρκής και σοβαρή (παρότι άλλες προηγούμενες δεν έγιναν σεβαστές, όπως μεταξύ άλλων η δέσμευση της Δύσης να μην επεκτείνει ανατολικά το ΝΑΤΟ), θα απαλλάξει την Ευρώπη και από το άγχος, αναμένοντας ρωσική επίθεση εναντίον της, αλλά κυρίως από την επίσπευση στρατικοποίησής της, που θα της στοιχίσει τεράστιο κόστος και θα επιταχύνει την κατάρρευσή της.

*Τρίτον, η ΕΕ, με την ιδιότητα της ηττημένης στον πόλεμο της Ουκρανίας, θα αναλάβει τη δαπάνη ανασυγκρότησης της κατεστραμμένης χώρας.

(Και ότι άλλο ήθελε προκύψει στη συνάντηση).

ΙV. Γιατί ο Τραμπ συνεννοείται με τον Πούτιν και υποβαθμίζει την ΕΕ

Ο ενθουσιασμός του Τραμπ από την επαφή του με τον Πούτιν ήταν πλέον ή εμφανής. Οι πιθανές εξηγήσεις, πολλές και προς διάφορες κατευθύνσεις. Να αρχίσω με τη διαπίστωση, ότι σε πείσμα των ανεγκέφαλων χαρακτηρισμών, πρόκειται για ισχυρή, ξεχωριστή και ενδιαφέρουσα προσωπικότητα, που κατάφερε να επιβάλλει τη Ρωσία ως μεγάλη δύναμη μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης. Η Ρωσία, εξάλλου, αναγνωρίζεται ως μια από τις στρατιωτικά ισχυρότερες χώρες της υφηλίου, κατάφερε σε πείσμα του πολέμου να επιτύχει τον ταχύτερο ρυθμό ανάπτυξης στην ΕΕ, πέρασε στην ΕΕ τις κυρώσεις που προορίζονταν για αυτήν και είναι, όπως ο Τραμπ, μεγάλος πατριώτης για τη χώρα του.

Να συνεχίσω με την πιθανή αναγνώριση του Τραμπ, ότι ο Πούτιν είχε κάποιο δίκαιο να επιτεθεί εναντίον της Ουκρανίας, διότι πίστευε ότι κινδύνευε η ασφάλεια της Ρωσίας, εξαιτίας της επέκτασης του ΝΑΤΟ, ανατολικά, σε πείσμα της ανειλημμένης υποχρέωσης της Δύσης, να μην το πράξει. Και ότι, συνεπώς, για τον πόλεμο της Ουκρανίας ήταν, σε σημαντικό βαθμό υπεύθυνη και η Δύση.

Στις παραπάνω εξηγήσεις των λόγων για τους οποίους ο Τραμπ γοητεύτηκε από την προσωπικότητα του Πούτιν θα πρέπει να προστεθεί και το επιχειρηματικό ενδιαφέρον του Τραμπ για τις σπάνιες γαίες της Ουκρανίας, που θα εξασφαλίσουν μεγάλα κέρδη στην Αμερική.

Μετά το τέλος της Δύσης, όπως το ανήγγειλε ο Τραμπ, η νέα διεθνής τάξη δεν θα βασίζεται πια, όπως όλα δείχνουν, στη συμμετοχή της ΕΕ, που περνά στο περιθώριο, αλλά πιθανότατα σε πολύ πολικό σύστημα διοίκησης, με τη Ρωσία σε περίοπτη θέση.

V. Και η Ελλάδα;

Δεν χρειάζεται να υπογραμμίσω τη δεινή θέση, στην οποία, γι’ άλλη μια φορά, βρίσκεται η πατρίδα μας. Η οποία, χωρίς λόγο, ξεσπάθωσε εναντίον του Πούτιν και της Ρωσίας, αλλά και προσευχόταν μη τυχόν εκλεγεί ο Τραμπ, και μιλούσε χωρίς φραγμούς εναντίον του, και εκθείαζε την αντίπαλό του. Χωρίς λόγο, από χωρίς όρια υποτέλεια, από παντελή έλλειψη κριτικής σκέψης, από άκρατη επιπολαιότητα,

Και τώρα, θα καταβάλουμε το τίμημα. Τραμπ και Πούτιν (να προσθέσω δικαίως), δεν θέλουν να μας ξέρουν, με συνέπειες, που ενδεχόμενα, θα είναι βαριές. Ιδίως και γιατί, η Τουρκία, ως συνήθως, είχε σωτήρια συμπεριφορά για την πατρίδα της, και έχει και πάλι ότι ζητήσει.

Τι μπορούμε να κάνουμε, για να περιορίσουμε, όσο γίνεται, τη μαυρίλα που μας περιβάλλει; Ουσιαστικά, ελάχιστα. Να ελπίζουμε σε μια προσεχή Κυβέρνηση, που θα περνά τα συμφέροντα της πατρίδας πάνω από τα αντίστοιχα των συμμάχων, που θα έχει ένα σοβαρό σχέδιο εξωτερικής πολιτικής, και όχι μόνο, και που με τις αποφάσεις και πράξεις της θα ξεθωριάσει κάπως, με το χρόνο, το κακό που έγινε στην πατρίδα μας, και που θα το υφίσταται για χρόνια.

Το Χάος που Δημιουργεί ο Τομ Μπάρακ

Από

anixneuseis

August 19, 2025

19 Αυγούστου 2025 | This Is Beirut

Χουσεΐν Αμπντούλ-Χουσεΐν
Ερευνητικός Συνεργάτης

Ο Πρέσβης των ΗΠΑ στην Τουρκία και Ειδικός Απεσταλμένος για τη Συρία, Τομ Μπάρακ, δημιουργεί χάος στη Μέση Ανατολή, φαινομενικά ανίδεος για τις συνέπειες. Συνεργαζόμενος με την κυβέρνηση του Λιβάνου, κατάρτισε ένα πεντασέλιδο σχέδιο που περιγράφει τα βήματα για τον αφοπλισμό της φιλοϊρανικής πολιτοφυλακής Χεζμπολάχ και τις αντίστοιχες ενέργειες από το Ισραήλ. Το μοιραίο σφάλμα; Ο Μπάρακ απέτυχε να συμβουλευτεί το Ισραήλ πριν δεσμεύσει το εβραϊκό κράτος σε αυτή τη λιβανεζο-αμερικανική πρόταση, αναμένοντας να τηρήσει ένα σχέδιο που ποτέ δεν εξέτασε. Αυτό, ο Μπάρακ το θεωρεί διπλωματία. Δεν είναι.

Τη Δευτέρα, ο Μπάρακ επισκέφθηκε τη Βηρυτό, λίγο μετά την απαίτηση του Συμβούλου Εθνικής Ασφάλειας του Ιράν, Αλί Λαριτζανί, ο Λίβανος να εγκαταλείψει την πολιτική του υπέρ του αφοπλισμού της Χεζμπολάχ. Λιβανέζοι αξιωματούχοι απέρριψαν τον Λαριτζανί, προτρέποντας την Τεχεράνη να σεβαστεί τα διεθνή πρότυπα και να μείνει έξω από τις υποθέσεις του Λιβάνου.

Η Χεζμπολάχ και τα μέσα ενημέρωσής της, ταραγμένα από το οικτρό αποτέλεσμα της επίσκεψης Λαριτζανί, εξαπέλυσαν κύμα επιθέσεων κατά των Ηνωμένων Πολιτειών επειδή πιέζουν τον Λίβανο να αφοπλίσει την πολιτοφυλακή. Όμως, προς έκπληξη, τα μέσα της Χεζμπολάχ πανηγύρισαν την επίσκεψη Μπάρακ, ιδιαίτερα τη δήλωσή του ότι ο Λίβανος είχε εκπληρώσει τον ρόλο του και ότι το Ισραήλ πρέπει πλέον να σταματήσει να εποπτεύει τη Χεζμπολάχ. Για μια απλή ψήφο του υπουργικού συμβουλίου του Λιβάνου υπέρ του λιβανεζο-αμερικανικού σχεδίου αφοπλισμού της Χεζμπολάχ, ο Μπάρακ επέκρινε το Ισραήλ για τις στοχευμένες επιθέσεις του που συνεχίζουν να εξοντώνουν στελέχη της Χεζμπολάχ καθώς προσπαθούν να ανασυγκροτήσουν τις δυνατότητες της πολιτοφυλακής.

Οι επιχειρήσεις του Ισραήλ κατά των μαχητών και των αποθηκών όπλων της Χεζμπολάχ ευθυγραμμίζονται με το λιβανεζο-αμερικανικό σχέδιο για τον αφοπλισμό της πολιτοφυλακής μέχρι το τέλος του έτους, ιδίως σε σύγκριση με την «υποστήριξη» του Λιβάνου που παραμένει άνευ δοντιών, χωρίς αποδείξεις ότι η Βηρυτός έχει τη βούληση ή τη δυνατότητα να εξαναγκάσει τη Χεζμπολάχ να παραδώσει τα όπλα της στο κράτος.

Κατά την υποδοχή του Μπάρακ, ο Λιβανέζος Πρόεδρος Ζοζέφ Αούν και ο Πρωθυπουργός Ναουάφ Σαλάμ απαίτησαν από το Ισραήλ να ανταποκριθεί στην ψήφο του υπουργικού συμβουλίου. Ο Μπάρακ κατηγόρησε το Ισραήλ επειδή δεν συμμορφώνεται με ένα σχέδιο που δεν είδε ούτε ενέκρινε ποτέ.

Η διπλωματία τύπου Μπάρακ δημιουργεί προβλήματα αντί να τα επιλύει. Με ανεξέλεγκτη εξουσία, αυτός ο Αμερικανός αξιωματούχος κινδυνεύει να κλιμακώσει τις εντάσεις όσο περισσότερο ανακατεύεται σε ζητήματα πέρα από την εντολή του. Ο Μπάρακ είναι, τελικά, πρέσβης των ΗΠΑ στην Τουρκία και απεσταλμένος για τη Συρία – ο τίτλος του δεν περιλαμβάνει τον Λίβανο ούτε τις λιβανοισραηλινές σχέσεις. Κι όμως, πηγαινοέρχεται μεταξύ Άγκυρας και Βηρυτού, προσπαθώντας να επιλύσει μια σύγκρουση ανάμεσα στη Βηρυτό και το Τελ Αβίβ.

Η προσέγγιση του Μπάρακ θυμίζει την αποτυχημένη διπλωματία του πρώην Προέδρου Μπαράκ Ομπάμα, του οποίου οι πολιτικές συχνά επαινούσαν αντιπάλους όπως το Ιράν και τη Χεζμπολάχ, ενώ επέκριναν συμμάχους όπως το Ισραήλ. Η διπλωματία Ομπάμα απέτυχε παταγωδώς, διαπράττοντας αχρείαστα λάθη και δημιουργώντας προβλήματα που θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί λόγω έλλειψης περιφερειακής εμπειρίας.

Σήμερα, ωστόσο, χάρη στο αίμα και τους πόρους του Ισραήλ, η Μέση Ανατολή έχει μια σπάνια ευκαιρία για θετική αλλαγή που ευθυγραμμίζεται με τα συμφέροντα των ΗΠΑ και των συμμάχων τους. Όμως μια τέτοια αλλαγή απαιτεί έμπειρους διπλωμάτες, όχι ανθρώπους που περιμένουν οι σύμμαχοι να τηρήσουν σχέδια στα οποία ποτέ δεν έδωσαν τη συγκατάθεσή τους.

Η διπλωματία των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή στηρίζεται στην επιτυχία του Ισραήλ να αποδυναμώσει το Ιράν και να διαλύσει τη Χεζμπολάχ και τη Χαμάς. Έχοντας αποστασιοποιηθεί από τις πολυπλοκότητες της περιοχής, η Αμερική διαπραγματεύεται με μεσανατολικές φατρίες που ενισχύονται από την ισχύ του Ισραήλ, όχι από την αμερικανική ισχύ. Οι Αμερικανοί διπλωμάτες πρέπει να αναγνωρίσουν ότι εκείνοι που ασκούν την πραγματική δύναμη—όχι οι αγγελιοφόροι—είναι αυτοί που λαμβάνουν τις αποφάσεις.

Ο αποκλεισμός του Ισραήλ από τις συζητήσεις για τον Λίβανο, τη Συρία και την Τουρκία, όπως έκανε ο Μπάρακ, είναι ασυνήθιστος για την αμερικανική διπλωματία. Η φιλοφρόνησή του προς τον σύμμαχο της Χεζμπολάχ, τον Πρόεδρο της Βουλής του Λιβάνου, Ναμπίχ Μπέρι, κατά την επίσκεψή του τη Δευτέρα, εξέπληξε τους παρατηρητές στην Ουάσιγκτον.

Ο Μπάρακ εμφανίστηκε στη μεσανατολική σκηνή μόλις πριν λίγους μήνες και μπορεί να παραμείνει για το πολύ τρία χρόνια. Όμως όσοι διαθέτουν δεκαετίες εμπειρίας στην περιοχή βλέπουν τη διπλωματία του ως συνταγή για μπελάδες. Το χάος που δημιουργεί θα χρειαστεί χρόνια για να καθαρίσει η Ουάσιγκτον μετά τη λήξη της θητείας του.

Αν οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν διορθώσουν γρήγορα πορεία στον Λίβανο, τη Συρία και την Τουρκία, θα μετανιώσουν αυτές τις αστοχίες για πολλά χρόνια. Όπως συμβαίνει συχνά, η Αμερική ίσως σηκώσει τα χέρια ψηλά, κατηγορώντας την πολυπλοκότητα της Μέσης Ανατολής για τις αποτυχίες της.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες διαθέτουν πολλούς ικανούς απεσταλμένους που κατανοούν τις περιπλοκές της περιοχής. Η Ουάσιγκτον αρκεί να αναθέσει την αποστολή σε αυτούς που διαθέτουν την απαραίτητη εμπειρία και να παραμερίσει όσους είναι καταλληλότεροι να περιηγούνται στα ιστορικά μνημεία της περιοχής παρά να διαχειρίζονται τις διπλωματικές της προκλήσεις.

Η κατάσταση που αφορά τον Λίβανο, το Ισραήλ και τη Χεζμπολάχ είναι σαφής. Η Χεζμπολάχ, μια ένοπλη πολιτοφυλακή, εξαπέλυσε απρόκλητο πόλεμο κατά του Ισραήλ. Ο αφοπλισμός της Χεζμπολάχ θα έλυνε τη σύγκρουση. Το να αναμένει κανείς από το Ισραήλ να προσφέρει παραχωρήσεις όταν ο Λίβανος δεν έχει προσφέρει τίποτα πέρα από μια ψήφο υπουργικού συμβουλίου είναι παράλογο. Αν ο Μπάρακ δεν βλέπει αυτό το σφάλμα, θα πρέπει να του υποδειχθεί να διορθώσει την πορεία του. Αν το αντιλαμβάνεται αλλά συνεχίζει αυτή τη λανθασμένη διπλωματία, ίσως είναι προς το συμφέρον των Ηνωμένων Πολιτειών να αποσυρθεί και να αναλάβουν πιο έμπειροι διπλωμάτες.

Ο Χουσεΐν Αμπντούλ-Χουσεΐν είναι ερευνητικός συνεργάτης στο Foundation for the Defense of Democracies (FDD).

fdd.org

Θράσος Ευτυχίδης: τελικά όλοι ήταν υπέρ της ειρήνης

Από

anixneuseis

August 19, 2025

Του Θράσου Ευτυχίδη

Παρακολούθησα χθες το βράδυ, όπως και εκατομμύρια άλλοι κάτοικοι αυτού του πλανήτη, τη συνάντηση του Προέδρου Τραμπ με τον Πρόεδρο Ζελένσκι, τους Ευρωπαίους ηγέτες και τον Γ.Γ. του ΝΑΤΟ.

Οι Ευρωπαίοι ηγέτες στον Λευκό Οίκο / AP (Alex Brandon)

Τελικά απ’ ότι φάνηκε και δεν το ‘χαμε καταλάβει οι αφελείς φαίνεται ότι όλοι είναι υπέρ της ειρήνης, συμπεριλαμβανομένου και του Προέδρου της Ρωσίας Πούτιν που η σκιά του πλανιόταν ως φάντασμα στις αίθουσες του Λευκού Οίκου και το Οβάλ Γραφείο. Άλλωστε χρειάσθηκε να διακοπεί η συζήτηση μεταξύ των «ηγετών» για περίπου 40 λεπτά για να υπάρξει συνομιλία μεταξύ των Προέδρων Τραμπ και Πούτιν.

Αν λοιπόν είναι έτσι γιατί συνεχίζεται ο πόλεμος και για ποια ειρήνη μιλάμε; Γιατί και εδώ οι διαφορές είναι θεμελιώδεις. Και πραγματικά είναι δύσκολο να προβλέψεις την εξέλιξη μια που στην ουσία έχουμε μια πολυπαραγοντική εξίσωση με άγνωστο Χ την πολυπόθητη ειρήνη.

Έχουμε λοιπόν την Ειρήνη της Ρωσίας που θέλει τα εδάφη του Ντονμπάς στο σύνολό τους και δεν είναι διατεθειμένη να προχωρήσει σε παραχωρήσεις εδαφών που έχει καταλάβει. Που δεν επιθυμεί εγγυήσεις ασφαλείας που θα συμπεριλαμβάνουν ανάπτυξη στρατευμάτων από εχθρικές χώρες (ΝΑΤΟ και Ευρωπαϊκή Ένωση). Που δεν επιθυμεί να συνομιλήσει με τον Πρόεδρο Ζελένσκι που θεωρεί απονομιμοποιημένο.

Την Ειρήνη της Ευρώπης – όχι όλης αλλά αυτής που συμμετείχε χθες στη συνάντηση υποκλινόμενη στο μεγαλείο και τη μεγαλοφυία του διαπραγματευτή της Ειρήνης Τραμπ. Που είναι έτοιμη να προσφέρει 100 δις για την αγορά όπλων από τις ΗΠΑ για την Ουκρανία και εκφράζει την ετοιμότητα να αναπτύξει δυνάμεις στο έδαφος της πολύπαθης Ουκρανίας. Της Ευρώπης που δε θα ήθελα να αναπτύξω πλήρως τα αισθήματα των πολιτών της για την υπερήφανα γλοιώδη στάση της απέναντι στον Τραμπ.

Την Ειρήνη των ΗΠΑ που το αντιμετωπίζει απλά επιχειρηματικά. Ένα ακόμη deal για τον Τραμπ που εμφανίζει τον εαυτό του ως διαμεσολαβητή, ενδιάμεσο σε έναν πόλεμο που ξεκίνησε η χώρα του. Όχι αυτός αλλά ο προβληματικός Μπάϊντεν (λες και είναι άλλο κράτος), που ανυπομονεί να ξεκλειδώσει συμφωνίες κάποιων δις με Ουκρανία και Ρωσία, αλλά συνεχίζει με ευχαρίστηση να πουλάει όπλα και ενέργεια. Που φυσικά φιλοδοξεί να προσθέσει ένα Βραβείο Νόμπελ δείγμα αμετροέπειας και απόλυτης υποταγής του λεγόμενου και «πολιτισμένου» κόσμου.

Την Ειρήνη του έρμου του Ζελένσκι (όχι της Ουκρανίας) που αντιλαμβάνεται πλέον ότι οι Ευρωπαίοι «σύμμαχοι» πηδάν από το καράβι που βυθίζεται με εντυπωσιακές μεταστροφές (κωλοτούμπες σε απλά ελληνικά) σε μια προσπάθεια να περισώσουν ό,τι μπορούν όχι από την αξιοπρέπεια, αλλά από τα συμφέροντα τους και την επένδυση στον πόλεμο. Δεν πιστεύω ότι υπάρχει άνθρωπος που θα ήθελε να βρίσκεται στη θέση του Ζελένσκι αυτή τη στιγμή δεχόμενος την πίεση των φιλειρηνιστών απ’ όλες τις πλευρές.

Τέλος υπάρχει και η Ειρήνη για την Ουκρανία και τον Ουκρανικό Λαό, αλλά αυτή η ειρήνη ελάχιστα απασχόλησε τις τελευταίες συναντήσεις. Βλέπετε ακόμη και στην Ελλάδα, μια χώρα που έχει περάσει απίστευτες περιπέτειες και έχει μια ανοιχτή πληγή στην Κύπρο, όσοι μιλούν για Δίκαιη Ειρήνη και Διεθνές Δίκαιο έχουν ενοχοποιηθεί.

Και τέλος για να μιλήσουμε για τα πρακτικά. Η ειρήνη, έστω αυτή που προεξοφλούν οι αγορές δεν είναι κοντά. Θα πρέπει να ενοποιηθούν και να μορφοποιηθούν όλα τα παραπάνω αναφερόμενα θέλω. Στις επόμενες εβδομάδες θα δούμε αναβαθμισμένες επαφές μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας. Πιθανότατα σε επίπεδο ΥΠΕΞ, Λαβρόφ και Σιμπίχα. Αργότερα, όταν και αν, μια τριμερή Τραμπ, Πούτιν, και Προέδρου της Ουκρανίας – δε γράφω Ζελένσκι γιατί κανείς δεν ξέρει. Το διάστημα που θα ακολουθήσει θα προετοιμαστούν ανάλογα και τα ακροατήρια των και ηγετών λεγόμενων ώστε να χωνέψουν την ειρήνη που θα τους σερβίρουν.

Στο μεταξύ ο πόλεμος συνεχίζεται. Χιλιάδες νέοι άνθρωποι, παιδιά αδελφικών λαών χάνουν τη ζωή τους εν μέσω και για deals δισεκατομμυρίων. Η κυριότερη απώλεια παραμένει η ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Αλλά αυτή δεν αποτελεί θέμα συζήτησης.

Θράσος Ευτυχίδης

Κύρια Συμπεράσματα Από τη Συνάντηση του Τραμπ με τον Ζελένσκι και Ευρωπαίους Ηγέτες

Από

anixneuseis

August 19, 2025

Κατά τη διάρκεια μιας πολυαναμενόμενης συνόδου με τον Ουκρανό Πρόεδρο Βολοντίμιρ Ζελένσκι και άλλους Ευρωπαίους ηγέτες, ο Πρόεδρος Τραμπ επανέλαβε με έμφαση τις εκκλήσεις του για ειρηνευτική συμφωνία με τη Ρωσία.

Άρθρο του Matthias Matthijs
18 Αυγούστου 2025, 8:46 μ.μ. (EST)
Ο Matthias Matthijs είναι ανώτερος εταίρος για θέματα Ευρώπης στο Συμβούλιο Εξωτερικών Σχέσεων.

Μέρες μετά τη συνάντησή του με τον Ρώσο Πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν, ο Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ συγκάλεσε συνάντηση με τον Ουκρανό Πρόεδρο Βολοντίμιρ Ζελένσκι και αρκετούς Ευρωπαίους ηγέτες στον Λευκό Οίκο τη Δευτέρα. Ενώ η συνάντηση του Τραμπ με τον Ζελένσκι ήταν αισθητά πιο φιλική από τη διαμάχη τους στο Οβάλ Γραφείο τον Φεβρουάριο, η σύνοδος απέδωσε ελάχιστες λεπτομέρειες για το πώς θα μπορούσαν να διαμορφωθούν οι παράμετροι μιας εκεχειρίας μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας.

Ενώ οι Ευρωπαίοι ηγέτες εξέφρασαν υποστήριξη για μια εκεχειρία, ο Τραμπ αμφισβήτησε την αναγκαιότητα ενός τέτοιου μέτρου—σε έντονη αντίθεση με τη στάση του πριν από τη σύνοδο με τον Πούτιν την περασμένη εβδομάδα. Όλοι οι ηγέτες που ήταν παρόντες τη Δευτέρα υπογράμμισαν επίσης την υποστήριξή τους για μια τριμερή συνάντηση μεταξύ Τραμπ, Ζελένσκι και Πούτιν, αν και ο Ρώσος πρόεδρος αντιστέκεται εδώ και καιρό σε μια τέτοια σύναξη. Το πιο αξιοσημείωτο είναι ότι ο Τραμπ υπαινίχθηκε τη διάθεσή του να προσφέρει εγγυήσεις ασφαλείας των Ηνωμένων Πολιτειών προς την Ουκρανία—κάτι που θεωρείται εδώ και καιρό απαραίτητο για τη διασφάλιση του μακροπρόθεσμου μέλλοντος της χώρας—αν και δεν διευκρίνισε ποια μορφή θα μπορούσαν να έχουν αυτές.

Το Συμβούλιο Εξωτερικών Σχέσεων απευθύνθηκε στον Ανώτερο Εταίρο για την Ευρώπη Matthias Matthijs για να αναλύσει τις λεπτομέρειες της συνόδου.

Αυτή η συνάντηση μεταξύ Ζελένσκι και Τραμπ στο Οβάλ Γραφείο διέφερε σημαντικά από την προηγούμενη. Τι υποδηλώνει αυτό για το ύφος και την κατεύθυνση των συνομιλιών;

Σε πιο επιφανειακό επίπεδο, ο Ζελένσκι προφανώς έμαθε από την πρώτη συνάντηση—την περίφημη συνάντηση στο Οβάλ Γραφείο τον Φεβρουάριο—και το ίδιο ισχύει και για τη διοίκηση Τραμπ. Ο Ζελένσκι εμφανίστηκε καλοντυμένος, φορώντας μαύρο κοστούμι αντί για τη συνηθισμένη του στρατιωτικού τύπου ενδυμασία. Ξεκίνησε ευχαριστώντας τον Πρόεδρο Τραμπ επανειλημμένα. Από την πλευρά των ΗΠΑ, ήταν σαφές ότι ο Αντιπρόεδρος JD Vance και άλλοι είχαν λάβει οδηγίες να μη μιλήσουν ή, τουλάχιστον, δεν τους ζητήθηκε να το κάνουν.

Αυτή η σημερινή συνάντηση ήταν πιθανότατα η πιο σημαντική της ζωής του Ζελένσκι, σωστά; Και πιστεύω πως μάλλον αισθάνεται καλά για αυτήν, επειδή ήταν εγκάρδια. Έλαβε χώρα μετά από μια σαφώς ανησυχητική συνάντηση για την Ουκρανία και την Ευρώπη στην Αλάσκα την Παρασκευή, όπου φάνηκε ότι ο Τραμπ και οι Αμερικανοί, για άλλη μια φορά, έδειχναν να παίρνουν το μέρος των Ρώσων στη σύγκρουση. Έμοιαζαν απόλυτα ικανοποιημένοι να υιοθετήσουν τη γραμμή: η Ρωσία είναι ισχυρή, η Ουκρανία είναι αδύναμη, η Ρωσία κερδίζει αυτόν τον πόλεμο, οπότε η Ουκρανία θα πρέπει να προχωρήσει τώρα σε μια συμφωνία και να περιορίσει τις απώλειές της κάνοντας μερικές «ανταλλαγές εδαφών» με πολύ ανέντιμο και δυσανάλογο τρόπο.

Κατά τα φαινόμενα, η Ρωσία είναι διατεθειμένη να παραχωρήσει ελάχιστα, και ουσιαστικά λέει: «Εντάξει, αν συμφωνήσετε σε αυτό, έχουμε ειρήνη, και τότε θα λάβετε κάποιο είδος αόριστης εγγύησης ασφαλείας από τις Ηνωμένες Πολιτείες, κάτι γραπτό, αλλά ασαφές». Ο Ζελένσκι απέφυγε ξεκάθαρα αυτό το ύφος στη σημερινή συνάντηση.

Ο Ζελένσκι συνοδεύτηκε στην Ουάσιγκτον από ορισμένους βασικούς Ευρωπαίους ηγέτες, συμπεριλαμβανομένων αρκετών που θεωρούνται «ψιθυριστές του Τραμπ». Γιατί ένιωσαν οι Ευρωπαίοι την ανάγκη να παρουσιάσουν μια τέτοια κοινή παρουσία στον Λευκό Οίκο;

Μετά από όλη την καλή θέληση που δημιουργήθηκε στη σύνοδο του ΝΑΤΟ στη Χάγη τον Ιούνιο, οι Ευρωπαίοι προφανώς πίστεψαν ότι βρίσκονταν σε ευνοϊκή θέση απέναντι στον πρόεδρο. Δεσμεύτηκαν για πολύ υψηλότερες αμυντικές δαπάνες—κάτι που ο Τραμπ πάντα ήθελε. Επιπλέον, από την οπτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης, έδωσαν στους Αμερικανούς μια μάλλον γενναιόδωρη εμπορική συμφωνία—υψηλότερους αμερικανικούς δασμούς στους Ευρωπαίους χωρίς αντίποινα από την ΕΕ. Ενδιαφέρουσα είναι επίσης η επιλογή των ηγετών που επελέγησαν για να τους εκπροσωπήσουν στην Ουάσιγκτον. Ήταν κυρίως οι πιο σημαντικές χώρες του ΝΑΤΟ, της ΕΕ και φυσικά η Φινλανδία, που έχει το μεγαλύτερο σύνορο με τη Ρωσία μετά τη Ουκρανία. Υπήρχαν επίσης κάποιοι «ψιθυριστές του Τραμπ»—ο Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ Μαρκ Ρούτε, ο Πρόεδρος της Φινλανδίας Αλεξάντερ Στουμπ (συμπαίκτης του στο γκολφ), και η Ιταλίδα Πρωθυπουργός Τζόρτζια Μελόνι—οι οποίοι είναι πιο κοντά στον πρόεδρο ιδεολογικά, ή τουλάχιστον πρόθυμοι να εντείνουν την κολακεία.

Όσον αφορά τους υπόλοιπους ηγέτες της Ευρώπης, υπάρχει πραγματικά ένα ευρύ φάσμα, από την Εργατική Αριστερά στο Ηνωμένο Βασίλειο μέχρι μια παραδοσιακή κεντροδεξιά Χριστιανοδημοκρατία στη Γερμανία και έναν φιλελεύθερο κεντρώο στη Γαλλία. Και βέβαια, η Μελόνι, που προέρχεται περισσότερο από την άκρα δεξιά. Υπάρχει λοιπόν μια σαφής επίδειξη ενότητας, πολύ προσεκτικά συντονισμένη μεταξύ των ηγετών το Σαββατοκύριακο, και είμαι σίγουρος ότι όταν συναντήθηκαν με τον Ζελένσκι στην ουκρανική πρεσβεία στην Ουάσιγκτον πριν από τη συνάντηση στον Λευκό Οίκο, όλοι πρόσεξαν να τονίσουν ξεχωριστά σημεία: τη χρησιμότητα μιας εκεχειρίας πριν από οποιαδήποτε διαρκή ειρηνευτική συμφωνία, τη σημασία ανταλλαγών αιχμαλώτων, την υποστήριξή τους για μια τριμερή και κατόπιν τετραμερή συνάντηση με την Ευρώπη για εγγυήσεις ασφαλείας.

Ο Πρωθυπουργός του Ηνωμένου Βασιλείου Κιρ Στάρμερ τόνισε τη σημασία των εγγυήσεων ασφαλείας, έχοντας προηγουμένως δεσμευθεί για την αποστολή βρετανικών δυνάμεων στο έδαφος. Η Μελόνι έπειτα τόνισε τη σημασία του να είναι κανείς στο πλευρό της ειρήνης, την οποία ταύτισε με το να είναι στο πλευρό της Ουκρανίας. Στη συνέχεια, ο Στουμπ είπε ότι υπάρχουν η «Ομάδα Ευρώπη» και η «Ομάδα Ηνωμένες Πολιτείες», και ότι και οι δύο είναι στο πλευρό της Ουκρανίας. Αυτό φυσικά δεν είναι κάτι που έχει πει ποτέ ρητά ο Τραμπ. Θέλει να παρουσιαστεί ως έντιμος διαμεσολαβητής, ειρηνοποιός ανάμεσα στη Ρωσία και την Ουκρανία, ισχυριζόμενος ότι τώρα τα πηγαίνει πολύ καλά με τους δύο ηγέτες.

Ο Τραμπ άφησε να εννοηθεί ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσαν να συμμετάσχουν στην παροχή εγγυήσεων ασφαλείας στην Ουκρανία, παρόμοιων με το Άρθρο Πέντε του ΝΑΤΟ. Φαίνεται επίσης ότι αυτό θα απαιτούσε από την Ουκρανία να παραχωρήσει εδάφη. Τι γνωρίζουμε για μια τέτοια πρόταση και τους κινδύνους της; Ή υπάρχει τόση ασάφεια σε αυτή την πρόταση που προσθέτει επίπεδα κινδύνου;

Είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς ότι σήμερα υπάρχει κάποια συμφωνία που να είναι αποδεκτή και να σέβεται τις κόκκινες γραμμές των Ουκρανών και της Ευρώπης, καθώς και των Ρώσων. Οι εγγυήσεις ασφαλείας συζητήθηκαν σαφώς στην Αλάσκα, αλλά φαίνεται πως αυτό που έχουν κατά νου οι Ρώσοι απέχει πολύ από οποιαδήποτε παρουσία στρατευμάτων του ΝΑΤΟ στο έδαφος. Αν αυτά τα στρατεύματα δεχθούν επίθεση, αυτό θα μπορούσε να ερμηνευτεί ως επίθεση σε χώρα του ΝΑΤΟ και να ενεργοποιήσει το Άρθρο Πέντε.

Οι Ρώσοι σαφώς δεν το θέλουν αυτό, αλλά είναι ικανοποιημένοι με άλλη μια συμφωνία τύπου Μινσκ ή με εγγυήσεις ασφαλείας τύπου Μνημονίου της Βουδαπέστης του 1994—γραπτές, αλλά που κρατούν τον στρατό των ΗΠΑ—και κατ’ επέκταση τους Βρετανούς και Γάλλους στρατιώτες—πολύ μακριά από τα ρωσικά σύνορα. Το Ρωσικό Υπουργείο Άμυνας το ανήρτησε ακόμα και στον ιστότοπό του κατά τη διάρκεια της συνάντησης στην Ουάσιγκτον, υπενθυμίζοντας στον κόσμο ότι η Ρωσία έχει μακροχρόνια πολιτική να μην επιθυμεί στρατεύματα του ΝΑΤΟ στο ουκρανικό έδαφος. Ίσως η ιδέα των εγγυήσεων ασφαλείας να χάθηκε στη μετάφραση κατά τη συνάντηση του συμβούλου του Τραμπ, Στιβ Γουίτκοφ, στη Μόσχα—που προκάλεσε τη συνάντηση στην Αλάσκα—και στη συνέχεια ξανά κατά τη σύνοδο στην Αλάσκα.

Και νομίζω ότι ο Τραμπ ήταν σκόπιμα ασαφής σχετικά με αυτό, σωστά; Είπε ότι η Ευρώπη είναι η πρώτη γραμμή άμυνας, επομένως είναι προφανές ότι αυτοί θα επωμιστούν το μεγαλύτερο μέρος του βάρους των εγγυήσεων ασφαλείας, αλλά οι Αμερικανοί θα τους βοηθήσουν. Αυτό πιθανότατα σημαίνει ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες θα συνεχίσουν να κάνουν αυτό που κάνουν τώρα στη σύγκρουση: να πουλάνε όπλα, να βοηθούν με πληροφοριακή υποστήριξη, ίσως ακόμη και με αεροπορική υποστήριξη, αλλά ο ρόλος τους θα παραμείνει τελικά περισσότερο συναλλακτικός στη φύση του. Φαντάζομαι ότι όλα αυτά πρέπει ακόμη να διευθετηθούν. Μέχρι τότε, θα είναι πολύ δύσκολο για την Ουκρανία να κάνει οποιεσδήποτε σοβαρές παραχωρήσεις.

Ένας από τους επόμενους στόχους του Τραμπ είναι να πραγματοποιήσει μια τριμερή συνάντηση με τον Ζελένσκι και τον Πούτιν, την οποία είπε ότι πλέον είναι θέμα «πότε, και όχι αν» θα συμβεί. Ποια εμπόδια έχουν υπάρξει στο παρελθόν για μια τέτοια συνάντηση; Θα μπορούσε ένα τέτοιο είδος συνόδου να φέρει πραγματική πρόοδο;

Οι Ρώσοι δεν έχουν δεσμευτεί ποτέ για μια τέτοια συνάντηση. Ο Πούτιν ήταν πολύ ξεκάθαρος. Θεωρεί τον Ζελένσκι μη νόμιμο αρχηγό κράτους. Δεν θεωρεί καν τη Ουκρανία ως νόμιμο κράτος εξ αρχής. Έχει υπαινιχθεί ότι είναι πρόθυμος να συναντηθεί με οποιονδήποτε μόλις υπάρξει ειρηνευτική συμφωνία, αλλά ουσιαστικά εννοεί ότι θα πρόκειται για κάποιον άλλον ηγέτη και όχι τον Ζελένσκι, τον οποίο έχει κατηγορήσει ότι είναι νεοναζί.

Κάθε φορά που ο Πούτιν μιλάει για τα λεγόμενα «βαθύτερα αίτια» αυτού του πολέμου, ένα μέρος αυτών είναι αυτό που θεωρεί ως παράνομη κυβέρνηση στην Ουκρανία. Η προσάρτηση ουκρανικών εδαφών από τον Πούτιν το 2014, συμπεριλαμβανομένης της Κριμαίας, και η υποστήριξη φιλορώσων ανταρτών στο Ντονμπάς, βασίστηκαν στην ανατροπή με λαϊκή εξέγερση του Βίκτορ Γιανουκόβιτς, ενός φιλορώσου Ουκρανού προέδρου που ουσιαστικά ήταν ανδρείκελο του Πούτιν. Επομένως, είναι ακόμη δύσκολο για μένα, ή για οποιονδήποτε έχει παρακολουθήσει στενά την κατάσταση, να φανταστεί ότι ο Πούτιν απλώς θα συμφωνήσει σε μια σύνοδο κορυφής όταν έχει το βραδινό τηλεφώνημα με τον Τραμπ. Πρώτα απ’ όλα, πού θα συναντηθείτε; Και θα μπορούσε ο Ζελένσκι να τον κοιτάξει στα μάτια, μετά από όσα έκανε αυτός ο άνθρωπος στη χώρα του;

Και έπειτα, φυσικά, υπάρχει και ο κίνδυνος. Αν μια τέτοια τριμερής συνάντηση πραγματοποιηθεί, ο Πούτιν και ο Τραμπ θα μπορούσαν να ενωθούν εναντίον του Ζελένσκι και να του πουν: «Εντάξει, χάνεις. Κλείσε μια συμφωνία». Αυτό μας γυρίζει πίσω στη συνέντευξη στο Fox με τον Σον Χάνιτι την Παρασκευή, όπου ο Τραμπ είπε ότι η Ρωσία είναι μια μεγάλη δύναμη και η Ουκρανία δεν είναι. Η Ρωσία κερδίζει αυτόν τον πόλεμο και η Ουκρανία τον χάνει. Πρέπει να περιορίσουν τις απώλειές τους και να συμφωνήσουν τώρα σε μια συμφωνία. Μπορεί να χάσουν το Ντονμπάς, αλλά θα έχουν ειρήνη, θα λάβουν κάποιο είδος εγγύησης ασφαλείας και θα μπορέσουν να ενταχθούν περαιτέρω στη Δύση. Και νομίζω ότι αυτό είναι κάτι που αυτή τη στιγμή δεν είναι αποδεκτό ούτε από την Ευρώπη, ούτε από την Ουκρανία.

Όλοι επιστρέφουν τώρα στις γωνίες τους. Ο Τραμπ έχει απομακρυνθεί από την ιδέα μιας εκεχειρίας και πλέον θέλει μια συνολική ειρηνευτική συμφωνία. Οι επικριτές του λένε επίσης ότι πρόκειται για τακτική του Πούτιν ώστε να κερδίσει χρόνο. Ποιο είναι το ρεαλιστικό αποτέλεσμα από όλα αυτά και πώς μοιάζει ένα τέτοιο μέλλον;

Κατά κάποιον τρόπο, η σύγκρουση μεταξύ Ουκρανίας και Ρωσίας και η διαδοχική αλληλεπίδραση μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών και Ευρώπης στο θέμα αυτό δεν διαφέρει και πολύ από την πορεία των εμπορικών σχέσεων ΗΠΑ–ΕΕ. Πάντα υπάρχουν υψηλές προσδοκίες, και στη συνέχεια οι προσδοκίες των Ευρωπαίων διαψεύδονται από τους Αμερικανούς—συνήθως από κάποια ανάρτηση του Τραμπ στα κοινωνικά δίκτυα ή κάποια συνέντευξή του. Έπειτα, όταν ξανασυναντιούνται, έχοντας αποφύγει τα χειρότερα, καταλήγουν σε κάποιο είδος συμφωνίας. Είναι καλύτερη απ’ όσο φοβούνταν, αλλά πάντα χειρότερη από το στάτους κβο. Όμως, όπως λέει η παροιμία, οι Ευρωπαίοι ζουν για να συνεχίσουν τον αγώνα μια άλλη μέρα.

Αισθάνομαι ότι αυτό ακριβώς συμβαίνει και μεταξύ Ευρώπης και Ηνωμένων Πολιτειών όσον αφορά την Ουκρανία. Πάντα υπάρχουν καλές διαθέσεις και πολλαπλές ερμηνείες. Όλοι προσπαθούν να αλλάξουν τη γνώμη του Τραμπ—ο Πούτιν, ο Ζελένσκι και οι Ευρωπαίοι. Αλλά, στο τέλος της ημέρας, νομίζω ότι ο Ζελένσκι το είπε καλύτερα όταν είπε ότι η καλύτερη εγγύηση για την ασφάλεια της Ουκρανίας είναι ένας ισχυρός ουκρανικός στρατός. Αυτό μπορεί να επιτευχθεί μέσω της αμερικανικής υποστήριξης σε μια λύση τύπου Άρθρου Πέντε. Μπορεί να πραγματοποιηθεί μέσω της παραλαβής όπλων ή χρηματοδότησης από τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ευρώπη.

Νομίζω ότι το μεγάλο ζητούμενο εδώ, εάν οι Ευρωπαίοι θέλουν να κοιμούνται ήσυχοι τη νύχτα, είναι να σταματήσουν να βασίζονται στην αποφυγή του χειρότερου δυνατού σεναρίου και στην ελπίδα για το καλύτερο όταν πρόκειται για τον Τραμπ. Πρέπει να σταματήσουν να βασίζονται στην αλλαγή της γνώμης του και να ενισχύσουν δραματικά την υποστήριξή τους στον ουκρανικό στρατό. Πρέπει να δείξουν ότι είναι πραγματικά αποφασισμένοι για το μακροπρόθεσμο, προσφέροντας πολύ περισσότερα όπλα, πολύ περισσότερη υποστήριξη και ίσως τελικά δεσμευόμενοι να αναπτύξουν δυνάμεις στο έδαφος για να προστατεύσουν οποιαδήποτε ειρήνη προκύψει στο μέλλον. Αλλά δεν νομίζω ότι έχουν φτάσει ακόμη σε αυτό το σημείο. Οι Ευρωπαίοι εξακολουθούν να θέλουν και την πίτα ολόκληρη και το σκύλο χορτάτο. Θέλουν οι Ηνωμένες Πολιτείες να συμπεριφέρονται διαφορετικά. Είναι ικανοποιημένοι που τα πράγματα δεν έχουν στραφεί εντελώς υπέρ της Ρωσίας, οπότε θέλουν να κρατήσουν τις Ηνωμένες Πολιτείες στο παιχνίδι. Αλλά όλα είναι πάντα ασαφή. Ποτέ δεν είναι αρκετά. Και έτσι, σε βραχυπρόθεσμο έως μεσοπρόθεσμο ορίζοντα, καλώς ή κακώς, αυτός ο πόλεμος πιθανότατα θα συνεχιστεί.

Αυτή η συνέντευξη έχει υποστεί επεξεργασία για λόγους έκτασης και σαφήνειας. Αντιπροσωπεύει αποκλειστικά τις απόψεις και γνώμες του συνεντευξιαζόμενου. Το Συμβούλιο Εξωτερικών Σχέσεων είναι ένας ανεξάρτητος, μη κομματικός οργανισμός μελών, δεξαμενή σκέψης και εκδοτικός οίκος, και δεν υιοθετεί θεσμικές θέσεις επί ζητημάτων πολιτικής.

www.cfr.org

1...622623624...3,035 Σελίδα 623 από 3,035

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Τι είπαν στο τηλέφωνο Τραμπ και Πούτιν την ώρα της «συνόδου» -Η πρόσκληση στη Μόσχα και το «όχι» Ζελένσκι-Ευρωπαίων

Ρηματική διακοίνωση στον ΟΗΕ για το τουρκολιβυκό μνημόνιο κατέθεσε η Κύπρος

«Παραβίαση διεθνούς δικαίου»

Η ΕΕ έτοιμη να «τινάξει στον αέρα» συμφωνία για το ουκρανικό – «Ετοιμάζουμε κυρώσεις κατά της Ρωσίας»

Τό νέο δόγμα τοῦ Προέδρου τῶν ΗΠΑ: Ἡ Ρωσσία ἀντίπαλος, ἡ Κίνα ἐχθρός

Ἡ Εὐρώπη στό περιθώριο

Οἱ ὅροι τῆς Ρωσσίας

Τι Πέτυχε η Ευρώπη στη Σύνοδο της Ουάσιγκτον για την Ουκρανία;

Στό περιθώριο τῆς ἱστορίας ἡ Εὐρώπη

Εγγυήσεις Ασφαλείας για την Ουκρανία: Ποιος Είναι ο Ρόλος της Γερμανίας;

Παναγιώτης Μπάρκας: ΔΩΔΕΚΑ ΠΙΚΡΑ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΧΘΕΣΙΝΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΙΩΝ «ΗΓΕΤΩΝ» ΣΤΟ ΛΕΥΚΟ ΟΙΚΟ

Μαρία Νεγρεπόντη-Δελιβάνη: αποκρυπτογραφώντας μηνύματα από τη συνάντηση Τραμπ-Πουτιν στην Αλάσκα

Το Χάος που Δημιουργεί ο Τομ Μπάρακ

Θράσος Ευτυχίδης: τελικά όλοι ήταν υπέρ της ειρήνης

Του Θράσου Ευτυχίδη

Κύρια Συμπεράσματα Από τη Συνάντηση του Τραμπ με τον Ζελένσκι και Ευρωπαίους Ηγέτες