Αρχική Blog Σελίδα 603

Πόσο πιθανός είναι ο πόλεμος Τουρκίας-Ισραήλ;

1

 1 Σεπτεμβρίου 2025, Δευτέρα 

Σουλεϊμάν Σεϊφί Ογκούν

Τα γεγονότα στη Μέση Ανατολή έχουν αρχίσει σταδιακά να κλιμακώνονται σε μια πιθανή στρατιωτική αναμέτρηση μεταξύ Τουρκίας και Ισραήλ. Δηλώσεις και από τις δύο πλευρές δείχνουν ότι ένα τέτοιο σενάριο γίνεται πιο πιθανό από ποτέ. Ειλικρινά, πίστευα ότι ένα τέτοιο σενάριο δεν θα ήταν ποτέ επιθυμητό για τις δυνάμεις που εμπλέκονται σε αυτήν την περιοχή, ειδικά για τις ΗΠΑ. Πράγματι, υπάρχουν πολλοί λόγοι να πιστεύουμε ότι ο πόλεμος μεταξύ αυτών των δύο κρατών, ακόμη και αν έχουν διαφορετικούς δεσμούς με τη Δύση, είναι ένα απαράδεκτο σενάριο για τη Δύση υπό οποιεσδήποτε συνθήκες. Ωστόσο, τα τρέχοντα γεγονότα υποδηλώνουν το αντίθετο.

Κανένας πόλεμος δεν είναι απλώς μια σειρά από αντιμαχόμενες πλευρές. Όπως ακριβώς και η σύνθεση με τις κούκλες Ματριόσκα, κάθε πόλεμος εκτυλίσσεται στο πλαίσιο άλλων πολέμων που τον περιβάλλουν. Αυτό είναι ιδιαίτερα εμφανές στους σύγχρονους πολέμους. Επομένως, μια πιθανή σύγκρουση Τουρκίας-Ισραήλ πρέπει να κατανοηθεί και να αξιολογηθεί στο πλαίσιο των μεγαλύτερων και πιο ολοκληρωμένων πολέμων που την περιβάλλουν.

Το ερώτημα που πρέπει να τεθεί, λοιπόν, είναι το εξής: Ποιοι πόλεμοι περιβάλλουν την πιθανότητα μιας τουρκο-ισραηλινής στρατιωτικής σύγκρουσης; Οι απαντήσεις σε αυτό το ερώτημα θα καθορίσουν την έκταση μιας τέτοιας σύγκρουσης – Θεός φυλάξοι, σπεύδω να πω.

Όλα ξεκίνησαν με τη Συριακή Επανάσταση. Ο Άσαντ ανατράπηκε από δυνάμεις του Χασάν που ξεκινούσαν από το Ιντλίμπ. Αυτό θα πρέπει να εξεταστεί παράλληλα με το περιστατικό της 7ης Οκτωβρίου, τη γενοκτονία στη Γάζα που ακολούθησε και τη μερική κατοχή του Λιβάνου από το Ισραήλ. Ο Άσαντ ήταν ένας αιματηρός δικτάτορας. Δεν υπάρχει αμφιβολία γι’ αυτό. Αλλά όπως και ο Σαντάμ, ενοχλούσε το Ισραήλ. Είχαν απαλλαγεί από τον Σαντάμ. Τώρα ήταν η σειρά του Άσαντ. Ο Άσαντ αντιστάθηκε, παίρνοντας μαζί του το Ιράν και τη Ρωσία. Αλλά η δύναμή του έφτανε μέχρι ενός σημείου. Ειδικά με την αποχώρηση της Ρωσίας, έγινε ανοιχτός στόχος για το Ισραήλ. Η παρουσία του Ιράν στη Συρία έκανε τον Άσαντ ακόμη πιο προφανή στόχο. Φυσικά, η Τουρκία ήθελε επίσης την εξάλειψη του Άσαντ για τους δικούς της λόγους. Η Δύση, ειδικά η Βρετανία, παρενέβη. Ναι, η Ρωσία αποσύρθηκε με έναν μικρό ελιγμό και το Ιράν απωθήθηκε. Τώρα το Ισραήλ θα έπρεπε να ανακουφιστεί. Θα ήταν αναμενόμενο ότι το καθεστώς του Χασάν, με την υποστήριξη της Σαουδικής Αραβίας και των ΗΑΕ και επιδιώκοντας συμφιλίωση, θα είχε δημιουργήσει ήπιες σχέσεις με το καθεστώς του Χασάν. Ότι θα έκανε περισσότερα κράτη να αποδεχτούν τις Συμφωνίες του Αβραάμ πιο εύκολα, και μάλιστα, μέσω αυτού, να ομαλοποιήσει τις σχέσεις με την Τουρκία. Αλλά αυτό δεν συνέβη. Από την αρχή, θεωρούσε το HTS ως εχθρό. Αφού εισήλθε στη Δαμασκό, το HTS εξαπέλυσε εκατοντάδες εξόδους, πραγματοποιώντας αεροπορικές επιδρομές που κατέστρεψαν όλα τα εναπομείναντα συριακά στρατιωτικά περιουσιακά στοιχεία. Στρατολογώντας τους Δρούζους, κατέλαβε τη νότια Συρία και πλησίασε σε απόσταση 20 χιλιομέτρων από τη Δαμασκό. Είναι σαφές ότι το Τελ Αβίβ δεν θέλει ποτέ να αναδυθεί μια σταθερή Συρία από τη Συριακή Επανάσταση. Αντίθετα, θέλει να εμβαθύνει περαιτέρω το ασταθές περιβάλλον που δημιουργήθηκε από την εξάλειψη του Άσαντ και να επεκτείνει τη σφαίρα επιρροής του επιδιώκοντας υδάτινους και ενεργειακούς πόρους. Βλέπει την επιρροή της Τουρκίας στο HTS ως εμπόδιο. Σε απάντηση, θέλει να διατηρήσει ζωντανές τις SDF ως εφεδρικό, ως δεύτερο χαρτί μετά τους Δρούζους.

Μπορούμε τουλάχιστον να ασχοληθούμε με το πρώτο επίπεδο των κούκλων Ματριόσκα εδώ. Βλέπω αυτήν την κατάσταση ως σχετική με την αυξανόμενη σύγκρουση μεταξύ ΗΠΑ και Ηνωμένου Βασιλείου μετά την άφιξη του Τραμπ. Ας το αναλύσουμε… Οι ΗΠΑ θέλουν ομαλοποίηση κατά τα πρότυπα της Τουρκίας, του Ισραήλ και των Αράβων του Κόλπου. Το κλειδί για αυτό έγκειται απλώς στο να ευθυγραμμιστεί το Ισραήλ, το οποίο έχει βγει εκτός ελέγχου, και να αναγκαστεί η Τουρκία να αποδεχτεί την αποπαλαιστινοποίηση και την ποταμοφιλοποίηση της Γάζας, για να μην αναφέρουμε την ύπαρξη των SDF. Εδώ βρίσκονται οι ΗΠΑ του Τραμπ σε δύσκολη θέση, και μας παρέχει ενδείξεις για τη χορογραφία των χορών του Μπαράκ. Ούτε το Ισραήλ ούτε η Τουρκία αποδέχονται επί του παρόντος αυτό το σενάριο. Ο Τραμπ είναι ανίσχυρος να σταματήσει το Ισραήλ. Αν υποστηρίξει άνευ όρων το Ισραήλ, αυτό θα ωθήσει την Τουρκία σε σημείο που δεν θα μπορεί να το ελέγξει. Αν πράξει διαφορετικά, θα βρεθεί αντιμέτωπος με τα αρχεία Epstein. Από την άλλη πλευρά, βλέπουμε ότι ο Νετανιάχου είναι αποφασισμένος να κλιμακώσει μια σύγκρουση Τουρκίας-Ισραήλ. Πιστεύει ότι μπορεί να ταχθεί με τη Δύση και να γονατίσει την Τουρκία. Πρέπει να πω ευθέως ότι αυτός ο υπολογισμός είναι εξαιρετικά τυφλός. Στο σημείο που οι ΗΠΑ έχουν μπλοκαριστεί, υποψιάζομαι ότι τα μέλη της MAGA, ειδικά εκείνα με βαθιά ριζωμένα αντισημιτικά αισθήματα όπως ο Vance, έχουν ξεκινήσει ένα νέο σενάριο και αρχίζουν να εξετάζουν έναν περιορισμένο πόλεμο. Το Ισραήλ αναμφίβολα θα υποστεί ένα πολύ βαρύ πλήγμα από μια τέτοια σύγκρουση. Εν ολίγοις, και αυτό θα συμβεί αν συμβεί: θέλουν να δώσουν στο Ισραήλ ένα σοβαρό τουρκικό χαστούκι στο πρόσωπο και έτσι να το επαναφέρουν στα λογικά του. Εάν αυτό το σενάριο υλοποιηθεί, η αυτοπεποίθηση της Τουρκίας θα αυξηθεί, μετά το Βόρειο Ιράκ, για να εδραιώσει την προστασία των Κούρδων ανατολικά του Ευφράτη στη Συρία. Αυτό θα δημιουργήσει την ευκαιρία να αναγκάσει την Τουρκία να αποδεχτεί τις SDF. Με άλλα λόγια, προσπαθούν να σκοτώσουν δύο πουλιά με μια πέτρα. Τελικά, το Ιράν θα γίνει ένας ευκολότερος στόχος. Από αυτό το σημείο και μετά, ένας πόλεμος Τουρκίας-Ιράν θα μπορούσε να είναι στην ημερήσια διάταξη. Αλλά αυτό που είναι πιο σημαντικό για τις ΗΠΑ σε αυτό το σενάριο είναι ότι, μόλις επιτευχθεί μια σχετικά σταθερή Μέση Ανατολή, δεν θα υπάρχουν εμπόδια που να τις εμποδίζουν να συγκεντρώσουν ολόκληρη τη δύναμή τους εναντίον του Ειρηνικού και της Κίνας.

Ωστόσο, ποια εγγύηση υπάρχει ότι ένας πόλεμος μεταξύ Τουρκίας και Ισραήλ θα είναι διαχειρίσιμος, περιορισμένος; Εδώ πιστεύω ότι θα μπορούσαν να παίξουν ρόλο οι υπολογισμοί του Ηνωμένου Βασιλείου, το οποίο έχει κακία με την Αμερική του Τραμπ και έχει εμπλακεί στη διαδικασία από την αρχή. Οι Βρετανοί υπολογίζουν ότι μια τέτοια σύγκρουση θα ανάψει το φυτίλι ενός πολύ πιο χαοτικού, εκτεταμένου πολέμου στη Μέση Ανατολή, του οποίου η εξάπλωση και η εξέλιξη είναι απρόβλεπτες. Κατά τη γνώμη μου, εδώ επενδύουν. Αυτό το χάος θα σημάνει την πτώχευση των πολιτικών των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή. Θα εμπλέξει περαιτέρω τις ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή. Τελικά, πιστεύω ότι επιδιώκουν εκδίκηση εναντίον των ΗΠΑ, οι οποίες τους εγκατέλειψαν στην Ουκρανία και έκαναν συμφωνία με τον αντίπαλό τους, τη Ρωσία.

Όπως είπα στην αρχή, οι τρέχοντες και οι πιθανοί πόλεμοι στη Μέση Ανατολή πρέπει να αξιολογηθούν σε ευρύτερα πλαίσια.

yenisafak.com/

«Η Κίνα στο Αδιέξοδο Ασφαλείας της Νοτιοανατολικής Περιφέρειας της Ευρώπης».- China in the Security Conundrum of Europe’s Southeastern Periphery

0

Μια νέα έκθεση μόλις δημοσιεύθηκε από το Ινστιτούτο Διεθνών Οικονομικών Σχέσεων (IIER/ΙΔΟΣ). Αποτελεί το αποτέλεσμα εξαμηνιαίας έρευνας με θέμα «Η Κίνα στο Αδιέξοδο Ασφαλείας της Νοτιοανατολικής Περιφέρειας της Ευρώπης».

Συγγραφείς της έκθεσης είναι ο Βασίλης Πετρόπουλος και ο Πλάμεν Τόντσεφ. Το κείμενο καλύπτει 21 χώρες στα Δυτικά Βαλκάνια, τη λεκάνη της Μαύρης Θάλασσας και την Ανατολική Μεσόγειο — μια τεράστια περιοχή που «φιλοξενεί» αρκετές μείζονες συγκρούσεις, όπως αυτές στην Ουκρανία, τη Γάζα, τη Συρία και τη Λιβύη, καθώς και αρκετές «παγωμένες» συγκρούσεις.

Η έρευνα εμβαθύνει στην παρουσία της Κίνας στην ευρύτερη περιοχή ως ενός «ημι‑παράγοντα» στον τομέα της ασφάλειας, βάσει αξιολόγησης επτά δεικτών: στρατιωτική-με-στρατιωτική συνεργασία, επισκέψεις σε ναυτικά λιμάνια, ειρηνευτικές πρωτοβουλίες (ή η απουσία τους), πωλήσεις όπλων, ασφάλεια υποδομών, τηλεπικοινωνίες και συστήματα επιτήρησης, και επιβολή του νόμου.

Καταλήγει στο συμπέρασμα ότι, παρόλο που η Κίνα είναι πιθανό να παραμείνει μια εξωπεριφερειακή δύναμη που λειτουργεί με συναλλακτική λογική και αποφεύγει να ενσωματωθεί ουσιαστικά στην αρχιτεκτονική ασφάλειας της νοτιοανατολικής περιφέρειας της Ευρώπης, η εξελισσόμενη ατζέντα της απαιτεί προσεκτική μελέτη των γεωπολιτικών επιδιώξεων του Πεκίνου και καλά μελετημένη ανταπόκριση εκ μέρους των κυβερνήσεων της περιοχής.

A new report has just been released by the Institute of International Economic Relations (IIER/ΙΔΟΣ). It is the output of a six-month research into “China in the Security Conundrum of Europe’s Southeastern Periphery”. Co-authored by Vasilis Petropoulos and Plamen Tonchev, the report covers 21 countries in the Western Balkans, the Black Sea basin and the Eastern Mediterranean – a vast area “hosting” several major conflicts, such as the ones in Ukraine, Gaza, Syria, and Libya, as well as several “frozen” conflicts.  The research dives deep into China’s presence in the broader region as a security “quasi-actor”, as assessed against seven indicators: military-to-military cooperation, naval port calls, peacekeeping initiatives (or lack thereof), arms sales, infrastructure security, telecommunications and surveillance systems, and law enforcement.  They conclude that, while China is likely to remain a transactional extra-regional power that stands aloof from substantively enmeshing itself in the security architecture of Europe’s southeastern periphery, its evolving agenda calls for a careful study of Beijing’s geopolitical pursuits, and a well thought-out response from governments in the region.

[pdf-embedder url=”http://www.anixneuseis.gr/wp-content/uploads/2025/09/China-in-the-Security-Conundrum-of-ESEP_FINAL_29-8-2025.pdf”]

Γιατί απέτυχε η Σύνοδος της Αλάσκας; Μια αμερικανική άποψη

0

 


Η ουρά κουνάει τον σκύλο, οι ψύλλοι βάζουν βέτο στην ειρήνη των Βασιλέων

γράφει ο  Martin Sieff
1 Σεπτεμβρίου

Ο δημοσιογράφος Martin Sieff έχει λάβει τρεις υποψηφιότητες για το βραβείο Πούλιτζερ στην κατηγορία διεθνούς δημοσιογραφίας. Ο κ. Sieff υπηρέτησε ως επικεφαλής πολιτικός ανταποκριτής στο United Press International (UPI) από το 1999 έως το 2009.

 

Δύο εβδομάδες μετά την «κορυφαία της γης» σύνοδο της 15 Αυγούστου στη βάση της Πολεμικής Αεροπορίας των ΗΠΑ στο Elmendorf της Αλάσκας μεταξύ των προέδρων Donald Trump και Vladimir Putin, είναι σαφές ότι ο κεφάτος, ενθουσιωδώς αισιόδοξος τόνος και των δύο ηγετών ήταν πρόωρος. Η πρόοδος που νόμιζαν ότι είχαν επιτύχει μπλοκαρίστηκε αμέσως.

Μόλις τρεις ημέρες αργότερα, ο δηλητηριώδης νάνος και μαριονετίστας της Ευρώπης, ο πρώην τηλεοπτικός κωμικός Βολοντίμιρ Ζελένσκι, εμφανίστηκε στον Λευκό Οίκο με την ευρωπαϊκή του ακολουθία υπάκουη στο πλευρό του και πλήρως υπό τον έλεγχό του, σαν μια σειρά από κατοικίδια κανίς.

Οι συνοδευτικές ανυπόστατες παρουσίες περιελάμβαναν τον Γενικό Γραμματέα του NATO, την Πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, τον Πρόεδρο της Γαλλίας, τον Καγκελάριο της Γερμανίας και τον Πρωθυπουργό της Βρετανίας.

Τα ονόματά τους προφανώς δεν έχουν καμία σημασία καθώς ποτέ δεν υπήρξαν ηγέτες ή καν διακριτά άτομα οι ίδιοι.

Κι όμως αυτό το φλύαρο πλήθος όφειλε να περάσει σε επιβολή νόμων στον νυν 47ο Πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών στο ίδιο του το Οβάλ Γραφείο.

Και παρά όλη τη χαρακτηριστική του περπατησιά και βουλητική έπαρση, ο Donald Trump το δέχτηκε υποτακτικά και έπραξε σύμφωνα με τα κελεύσματά τους.

Γιατί ο Ηγέτης του ελεύθερου Κόσμου και Ο Πιο Ισχυρός εν Ζωή Άνθρωπος (αλλά φυσικά, δεν είναι) δεν τους έδιωξε όλους χρησιμοποιώντας το χαρακτηριστικό τηλεοπτικό κλισέ που τον ώθησε μέχρι την Προεδρία το 2016 και να τους πεί: “Είστε απολυμένοι».

Αντί γι’ αυτό, επέταξε τον κόσμο πίσω στην ταχύτατη ολισθηρή του πορεία προς τον θερμοπυρηνικό πόλεμο.

Τις ημέρες εκείνες, ήταν σαφές ότι ο Trump και ο Putin έκαναν σημαντικά βήματα προς το να τερματιστούν τα τρία και πλέον χρόνια ολοκληρωτικού πολέμου στην Ουκρανία και η απαίσια κατάρρευση εμπιστοσύνης και οποιασδήποτε επικοινωνίας ούτως ή άλλως μεταξύ των δύο θερμοπυρηνικών υπερδυνάμεων.

Πράγματι, τα περιγράμματα της συμφωνίας για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία ήταν πλέον απολύτως σαφή. Όμως ο Ζελένσκι και τα δυτικοευρωπαϊκά Μαππετάκια που εκείνος χειρίζεται – είναι ξεκάθαρο πως εκείνα δεν τον χειρίζονται – σκότωσαν τη συμφωνία εν τη γενέσει της όταν συναντήθηκαν με τον Τραμπ στο ίδιο του το γραφείο τη Δευτέρα μετά τη σύνοδο.

Ήταν σαφές στο Έλμεντορφ ότι ο Τραμπ είχε συμφωνήσει η Ρωσία να αναλάβει όχι μόνο δύο αλλά τέσσερις επαρχίες της Ουκρανίας.

Καταρτισμένοι αναλυτές εκτιμούν ότι η Ουκρανία έχει πλέον χάσει έως και 1,5 εκατομμύριο νεκρούς στον τρεισήμισι χρόνων πόλεμο· και καθώς η λιποταξία και ο αδίστακτος, βίαιος εξαναγκασμός νεοσύλλεκτων είναι πλέον ενδημικά φαινόμενα σε ό,τι απομένει από τον Ουκρανικό Στρατό, ο Τραμπ – ή οποιοσδήποτε άλλος ηγέτης των ΗΠΑ ή της Δύσης – δεν θα μπορούσε να έχει επιβάλει άλλους όρους στη Ρωσία.

Η Ρωσία έχει κερδίσει αποφασιστικά τον πόλεμο σε στρατιωτικό επίπεδο. Ο Τραμπ το αναγνώρισε αυτό στο Έλμεντορφ· όμως οι Ευρωπαίοι – παρελαύνοντας στον ρυθμό του Ζελένσκι – αρνήθηκαν να το πράξουν. Και ο Τραμπ υποχώρησε απέναντί τους.

Σχεδόν δύο εβδομάδες μετά, καθώς γράφω αυτό το κείμενο, οι συνέπειες αυτής της μοιραίας διπλωματικής αναδίπλωσης του Τραμπ είναι ξεκάθαρες. Η Ρωσία σφυροκοπά ξανά τον πολύπαθο ουκρανικό λαό.

Προειδοποιητικές επιθέσεις έχουν πραγματοποιηθεί στο ίδιο το Κίεβο. Αυτές αναμένεται ασφαλώς να κλιμακωθούν και μάλιστα ταχέως. Και τι μπορούν να κάνουν ο Μικρός Γίγαντας στην ουκρανική πρωτεύουσα και οι Ευρωπαϊκές βιτρίνες του γι’ αυτό; Μα να καλέσουν τον Τραμπ, τον οποίον όλοι περιφρονούν, να θέσει τον αμερικανικό λαό στο στόχαστρο του θερμοπυρηνικού πολέμου για να φυσήξει και να ξεφυσήξει και να γκρεμίσει το σπίτι του Πούτιν, φυσικά.

Όμως όλα αυτά είναι ένα κενό μπλοφάρισμα, και οι Ρώσοι ασφαλώς το γνωρίζουν.

Η ρωσική στρατιωτική παραγωγή – ειδικά σε drones ή Μη Επανδρωμένα Εναέρια Οχήματα (UAV), βαρέα πυροβόλα και πυρομαχικά – υπερβαίνει πλέον το σύνολο των συνδυασμένων παραγωγικών δυνατοτήτων της βιομηχανίας των ΗΠΑ και της Δυτικής Ευρώπης.

Πράγματι, τα κράτη του NATO, συμπεριλαμβανομένων των Ηνωμένων Πολιτειών, δεν έχουν ακόμη αναπληρώσει ολόκληρα αποθέματα οπλισμού που σκόρπισαν στον Ζελένσκι.

Ωστόσο, ο Ζελένσκι και οι Ευρωπαίοι υποστηρικτές του εξακολουθούν να προσπαθούν να αναστρέψουν το αναπόφευκτο – που ισοδυναμεί με το να κάνουν τους Καταρράκτες του Νιαγάρα να ρέουν προς τα πάνω αντί προς τα κάτω.

Διότι η Βρετανία, η Γαλλία και η Γερμανία απλούστατα δεν διαθέτουν την εναέρια ισχύ, τα άρματα μάχης, τα πυροβόλα, τα πυρομαχικά (ούτε καν τα οικονομικά μέσα για να τα πληρώσουν) ώστε να συνεχίσουν να εφοδιάζουν την Ουκρανία στα προηγούμενα επίπεδα.

Αυτό είναι άνευ προηγουμένου. Πρόκειται για μια εποχιακή περίπτωση όπου η ουρά κουνάει τον σκύλο.

Ή, στην εικονοπλασία του μεγαλύτερου ποιητή της Ιρλανδίας, του William Butler Yeats, ψύλλοι που απαιτούν από τον σκύλο στον οποίο ζουν να υπακούει στις εντολές τους.

Διότι καθ’ όλη τη διάρκεια της πλέον άνω των τριών τετάρτων του αιώνα ύπαρξης του Οργανισμού Βορειοατλαντικού Συμφώνου, ήταν πάντοτε η κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών που έδινε τις εντολές, και οι Ευρωπαίοι που υπάκουαν χωρίς αντίρρηση, ακόμη και όταν η Ουάσινγκτον αντέστρεφε απότομα θέσεις, μεταμόρφωνε το παγκόσμιο οικονομικό σύστημα, ή συνήπτε δραματικές συμφωνίες με τη Σοβιετική Ένωση και την Κίνα χωρίς να μπει καν στον κόπο να τους συμβουλευτεί πρώτα.

Η ιδέα ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες θα πρέπει να εγκαταλείψουν τα δικά τους εθνικά συμφέροντα για να δώσουν προτεραιότητα σε ένα μη-δημοκρατικό, καταπιεστικό, δικτατορικό κρατικό υποχείριο που δεν θα υπήρχε χωρίς απεριόριστη αμερικανική στρατιωτική και χρηματοδοτική στήριξη, είναι επίσης άνευ προηγουμένου.

Ακόμη και ο Πρόεδρος Τζο Μπάιντεν, η γεροντική ανυπόστατη φιγούρα που προωθήθηκε ως χάρτινος επικεφαλής κράτους των ΗΠΑ από το 2021 έως το 2025, δεν μπήκε καν στον κόπο να προσποιηθεί ότι αυτός ή οποιοσδήποτε στην κυβέρνησή του έδινε δεκάρα για το τι ήθελε, περίμενε ή πίστευε ο Πρόεδρος Χαμίντ Καρζάι στο Αφγανιστάν, ως ο εκλεκτός τους κυβερνήτης στην Καμπούλ, μέχρι να τον ανατρέψουν οι Ταλιμπάν το 2021.

Πράγματι, η ίδια η ιδέα ότι οποιοσδήποτε σύμμαχος του NATO, ιδίως η Βρετανία, θα είχε το θράσος να προσπαθήσει να υπαγορεύσει όρους σε μια δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση στην Ουάσινγκτον για το τι πρέπει ή δεν πρέπει να κάνει οπουδήποτε στον κόσμο, θα ήταν γελοία για οποιονδήποτε Αμερικανό Πρόεδρο σε οποιαδήποτε προηγούμενη εποχή.

Ο Βρετανός Πρωθυπουργός Κλέμεντ Άτλι πέταξε στην Ουάσινγκτον το 1950 για να προτρέψει τις Ηνωμένες Πολιτείες να μη χρησιμοποιήσουν ατομικές βόμβες στον Πόλεμο της Κορέας, όπως ήθελε ο Στρατηγός Ντάγκλας ΜακΆρθουρ. Ο Πρόεδρος Τρούμαν, ο οποίος περιφρονούσε τον ΜακΆρθουρ, απέρριψε επίσης τον Άτλι ως ανυπόστατο πρόσωπο.

Ο Πρόεδρος Λίντον Τζόνσον αγνόησε με παρόμοια περιφρόνηση τις φαρσικές προσπάθειες του Βρετανού Πρωθυπουργού Χάρολντ Ουίλσον να «μεσολαβήσει» για τον τερματισμό του Πολέμου του Βιετνάμ στα μέσα της δεκαετίας του 1960.

Ακόμη και ο Πρόεδρος Ρόναλντ Ρέιγκαν, ο οποίος πλέον λατρεύεται ως ο πιο αγιοποιημένος υπερασπιστής της λεγόμενης Ειδικής Σχέσης, εξόργισε τη Βρετανή Πρωθυπουργό Μάργκαρετ Θάτσερ όταν διέταξε την εισβολή και κατάληψη του μικρού πρώην βρετανικού νησιωτικού αποικιακού εδάφους στη Καραϊβική, της Γρενάδας, για να ανατρέψει μια μαρξιστική δικτατορία το 1983. Ο Ρέιγκαν δεν μπήκε καν στον κόπο να στείλει στην Θάτσερ, την υποτιθέμενη μεγαλύτερη σύμμαχό του, μια ευγενική προειδοποίηση ότι επρόκειτο να στείλει τους Αμερικανούς Πεζοναύτες.

Οπότε, γιατί ο Στάρμερ, ο λιγότερο αντιτσωρτσιλιανός και λιγότερο εντυπωσιακός από κάθε Βρετανό ηγέτη που μπορεί να φανταστεί κανείς, και ο Ζελένσκι, ο οποίος οδήγησε τον λαό του στην απόλυτη ήττα, ήταν τόσο σίγουροι όταν μπήκαν στον Λευκό Οίκο στις 18 Αυγούστου;

Προφανώς επειδή γνώριζαν ότι δεν ήταν μόνοι στην Αμερική: Παρά τις ειλικρινείς, διαρκείς και σοβαρές προσπάθειες του Προέδρου Τραμπ, της Διευθύντριας Εθνικών Πληροφοριών Tulsi Gabbard, της Γενικής Εισαγγελέως Pam Bondi και του Διευθυντή του FBI Kash Patel, ο Στάρμερ, ο Ζελένσκι και οι Ευρωπαίοι συνοδοιπόροι τους ήξεραν ότι πανίσχυρα στοιχεία του μόνιμου εθνικού συστήματος ασφαλείας των ΗΠΑ ήταν μαζί τους.

Υπάρχουν, εξάλλου, 18 διαφορετικές, εξαιρετικά χρηματοδοτούμενες μεγάλες υπηρεσίες πληροφοριών των ΗΠΑ που όλες λειτουργούν τακτικά ελεύθερα εντός των Ηνωμένων Πολιτειών, ανεξαρτήτως των γελοίων συνταγματικών και νομικών περιορισμών που υποτίθεται πως τις απαγορεύουν. Και δεν υπάρχει καμία αξιόπιστη λογοδοσία για καμία απολύτως.

Αυτός, λοιπόν, ήταν ο πραγματικός μοχλός πίεσης, η πραγματική δύναμη και το πραγματικό ενδεχόμενο βέτο που διέθεταν ο Ζελένσκι, ο Στάρμερ και οι άλλοι ηγέτες του NATO όταν έσπευσαν στην Ουάσινγκτον μόλις τρεις ημέρες μετά τη σύνοδο Τραμπ-Πούτιν στην Αλάσκα, για να προσπαθήσουν να καταστρέψουν όλες τις ιδιωτικές συμφωνίες και πρωτοβουλίες για τον τερματισμό του πολέμου που είχαν συμφωνηθεί εκεί από τους δύο ηγέτες των υπερδυνάμεων.

Και τα κατάφεραν; Υπέταξαν τη θέληση του δημοκρατικά εκλεγμένου Προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών;

Μα φυσικά και το έκαναν.

Μάρτιν Σιφ
Ο Μάρτιν Σιφ έχει τρεις υποψηφιότητες για το Βραβείο Πούλιτζερ στην κατηγορία Διεθνούς Ρεπορτάζ, έχει καλύψει 70 χώρες και 12 πολέμους. Υπήρξε Ανώτερος Ξένος Ανταποκριτής για την εφημερίδα The Washington Times, Κύριος Αναλυτής Ειδήσεων για το United Press International και είναι συγγραφέας εννέα βιβλίων.

Σερβία: Πάνω από 100 χιλιάδες  πολίτες έκαναν αντιδιαδηλώσεις

0
Χιλιάδες Σέρβοι πολίτες προέβησαν σε αντιδιαδηλώσεις την Κυριακή κατά των διαδηλωτών που ζητούν παραίτηση του προέδρου Αλεξάνταρ Βούτσιτς και μπλοκάρουν τους δρόμους.

Οι αντιδιαδηλώσεις έγιναν με το σύνθημα «Ζήτω ο Σερβικός λαός».

Ο Διευθυντής της Αστυνομίας Ντράγκαν Βασιλιέβιτς απευθύνθηκε στους πολίτες σχετικά με τις συγκεντρώσεις κατά των μπλόκων.

«Πραγματοποιήθηκε μεγάλος αριθμός δημόσιων συγκεντρώσεων, που διοργανώθηκαν από το Κέντρο Κοινωνικής Σταθερότητας, σε 95 τοποθεσίες. Παρευρέθηκαν περίπου 104 χιλιάδες πολίτες, ή για την ακρίβεια 103.305 άτομα. Αυτή είναι η εκτίμηση που έδωσαν οι αστυνομικοί επί τόπου», είπε.

Πρόσθεσε ότι οι συγκεντρώσεις ανακοινώθηκαν εγκαίρως.

Τόνισε ότι όλα κύλησαν ομαλά.

«Είχαμε μόνο ένα μεμονωμένο περιστατικό στο Νόβι Σαντ. Υπήρξε μια εμπλοκή μεταξύ αρκετών ατόμων, αλλά με την γρήγορη επέμβαση της αστυνομίας που βρισκόταν κοντά, λύθηκε σε περίπου είκοσι δευτερόλεπτα. Αυτό το περιστατικό δεν επηρέασε τη δημόσια συγκέντρωση στο Νόβι Σαντ»,  πρόσθεσε, τονίζοντας ότι στην υπόλοιπη Σερβία όλα κύλησαν ομαλά σε όλα τα σημεία.

Τόνισε επίσης ότι είναι σημαντικό όλες οι συγκεντρώσεις να καταγράφονται, ώστε όλα να κυλήσουν ομαλά, όπως αυτή.

«Καλώ όλους να τηρούν τους νόμους της Δημοκρατίας της Σερβίας και να ευθυγραμμίζουν όλες τις δραστηριότητές τους έτσι ώστε να μην απειλούν τα δικαιώματα των άλλων. Αυτό θα διευκολύνει όλους και δεν θα υπάρχει λόγος η αστυνομία να ρυθμίζει τη δημόσια τάξη και ειρήνη με οποιαδήποτε ενέργεια», κατέληξε, σύμφωνα με τη σερβική Novosti.

—

ΒΑΛΚΑΝΙΚΟ ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ  – Echedoros.blog

Πέθανε η δημοσιογράφος Κατερίνα Ζαχαράκη

0

Η Κατερίνα Ζαχαράκη πέθανε μετά από δίμηνη νοσηλεία της σε ιδιωτική κλινική της Θεσσαλονίκης.

Θλίψη προκάλεσε η είδηση του θανάτου της δημοσιογράφου Κατερίνας Ζαχαράκη, η οποία έφυγε από τη ζωή σε ηλικία μόλις 53 ετών, μετά από μάχη με τον καρκίνο.

Η Κατερίνα Ζαχαράκη πέθανε μετά από δίμηνη νοσηλεία της σε ιδιωτική κλινική της Θεσσαλονίκης.

Ποια ήταν η Κατερίνα Ζαχαράκη

Η Κατερίνα Ζαχαράκη, κόρη του πρώην βουλευτή της Νέας Δημοκρατίας Κώστα Ζαχαράκη, υπήρξε δημοσιογράφος στη Δημοτική Τηλεόραση Θεσσαλονίκης, ενώ τα τελευταία χρόνια εργαζόταν στην Ανεξάρτητη Αρχή Δημοσίων Εσόδων.

Την είδηση του θανάτου της δημοσιογράφου έκανε γνωστή ο συνάδελφός της, Χρήστος Νικολαΐδης.

«Αντίο γλυκειά Κατερίνα μας!΅Καλό ταξίδι στο φως! Το σύντομο πέρασμα σου από τον μάταιο τούτο κόσμο ήταν σαν το χαμόγελο σου! Ζεστό, ευεργετικό για τους γύρω σου, γεμάτο ενέργεια και καλοσύνη! Όπως και το πέρασμα σου από την Δημοσιογραφία! Ο Θεός να δίνει δύναμη στους δικούς σου, στην υπέροχη οικογένεια σου! Καλή ανάπαυση φιλαράκι μου!», έγραψε ο Χρήστος Νικολαΐδης.

https://www.ieidiseis.gr/ellada/570108/pethane-i-dimosiografos-katerina-zacharaki/

Συνάντηση Πούτιν – Ερντογάν στην Τιαντζίν: «Η Τουρκία είναι αξιόπιστος εταίρος» – Πρόσκληση του Ρώσου προέδρου στην Άγκυρα

1

Ο Ερντογάν κάλεσε τον Ρώσο πρόεδρο στην Τουρκία, τονίζοντας τη συνεχή προσπάθεια της Άγκυρας για «δίκαιη και διαρκή ειρήνη» στην Ουκρανία.

Ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν και ο Τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν έχουν το δικό τους τετ-α-τετ τη Δευτέρα στην Κίνα, στο περιθώριο της Συνόδου Κορυφής του Οργανισμού Συνεργασίας της Σαγκάης (SCO).

Η συνάντηση επικεντρώθηκε στις διμερείς σχέσεις, καθώς και σε περιφερειακά και διεθνή ζητήματα.

Ο Πούτιν χαρακτήρισε την ενεργειακή συνεργασία με την Τουρκία «στρατηγική» και υπογράμμισε ότι η Ρωσία προμηθεύει φυσικό αέριο μέσω της Μαύρης Θάλασσας χωρίς διακοπές. «Βλέπουμε την Τουρκία ως έναν αξιόπιστο, δοκιμασμένο στον χρόνο εταίρο», τόνισε, εκφράζοντας παράλληλα την ευγνωμοσύνη του για τον ρόλο της Άγκυρας στις διπλωματικές προσπάθειες επίλυσης της ουκρανικής κρίσης.

Από την πλευρά του, ο Ερντογάν επανέλαβε ότι περιμένει τον Ρώσο πρόεδρο σύντομα στην Τουρκία, τονίζοντας πως οι σχέσεις των δύο χωρών βασίζονται «σε αμοιβαίο σεβασμό και αμοιβαίο όφελος». Εξέφρασε επίσης την πεποίθηση ότι οι συνομιλίες της Κωνσταντινούπολης έχουν συμβάλει στην ειρηνευτική διαδικασία, ενώ τόνισε τη συνεχή προσπάθεια της Τουρκίας για «δίκαιη και διαρκή ειρήνη» στην Ουκρανία.

«Η Ρωσία συνεχίζει να προμηθεύει την Τουρκία με φυσικό αέριο μέσω της Μαύρης Θάλασσας χωρίς καμία διακοπή», υπογράμμισε ο Πούτιν.

Η συνάντηση περιλάμβανε και συζητήσεις για την ειρηνευτική διαδικασία στον Νότιο Καύκασο, τις εξελίξεις στη Συρία και τις επιθέσεις του Ισραήλ στη Γάζα, με τις δύο πλευρές να υπογραμμίζουν τη σημασία της σταθερότητας στην περιοχή.

  

https://www.ieidiseis.gr/kosmos/570115/synantisi-poytin-erntogan-stin-tiantzin-ton-perimenoyme-stin-toyrkia/

Άδωνις Γεωργιάδης: «Ο Αλέξης Τσίπρας είχε τεράστιο πολιτικό ταλέντο αλλά το χαράμισε – Ήταν σαν αθλητής του ΝΒΑ»

0

«Ο Τσίπρας αν τον διαβάζω σωστά, θα εκφράσει προβληματισμούς για την κοινωνία αριστερίστικους και νεφελώδεις», είπε σε άλλο σημείο

Ο Υπουργός Υγείας Άδωνις Γεωργιάδης παρευρέθηκε σήμερα (01/09) το πρωί σε τηλεοπτική εκπομπή, όπου μεταξύ άλλων, αναφέρθηκε στον Αλέξη Τσίπρα και το «πολιτικό ταλέντο που σπατάλησε», όπως είπε χαρακτηριστικά.

Μάλιστα, τον παρομοίασε με παίκτη που έχει προοπτικές να παίξει στο ΝΒΑ και «καταλήγει στην Κάτω Ραχούλα».

Συγκεκριμένα, ανέφερε «έχω παρακολουθήσει την εξέλιξη της πολιτικής του σταδιοδρομίας, τον παρακολουθώ από το 2006 που κατέβηκε υποψήφιος δήμαρχος.

Είναι τεράστιο πολιτικό ταλέντ αφού κατέβηκε με τον Συνασπισμό που έπαιρνε 3% και πήρε 12% όντας παντελώς άγνωστος.

Το σπατάλησε, όμως, όπως κάποιοι αθλητές που γεννιούνται ταλέντα και δεν δουλεύουν και ενώ θα έπρεπε να φτάσουν μέχρι ΝΒΑ, έφτασαν μέχρι την κάτω Ραχούλα.

Δεν οικοδόμησε το ταλέντο του με την προσπάθειά του, δεν εξελίχθηκε».

Στην συνέχεια, αναφέρθηκε στους «πολιτικούς αντιπάλους», αναφερόμενος στον Νίκο Ανδρουλάκη και τη Ζωή Κωνσταντοπούλου, λέγοντας ότι:

«Οι βασικοί μας αντίπαλοί αυτή την ώρα δεν έχουν κάποια πολιτική λάμψη για τους δικούς του λόγους: Εάν μιλάει ο Ανδρουλάκης δεν έχει κάποιο ενδιαφέρον, η Ζωή Θέλει να τους βάλει όλους φυλακή.

Ο Τσίπρας αν τον διαβάζω σωστά, θα εκφράσει προβληματισμούς για την κοινωνία αριστερίστικους και νεφελώδεις.

Θα ξεκινήσει περιοδεία για το βιβλίο του, θα μετρήσει τον σφυγμό της κοινωνίας και θα επανέλθει».

https://www.pronews.gr/elliniki-politiki/provocateur/adonis-georgiadis-o-aleksis-tsipras-eixe-terastio-politiko-talento-alla-to-xaramise-itan-san-athlitis-tou-nva/

Νέα δομή τῶν Ἐνόπλων Δυνάμεων: Ἀπαίτηση ἤ στρατηγικό ὀλίσθημα;

11
  • Τοῦ Παναγιώτη Χηνοφώτη*

ΜΕΧΡΙ ΣΗΜΕΡΑ ἡ Δομή Δυνάμεων καί Διοικήσεως τῶν Ἑλληνικῶν Ε.Δ. λειτουργοῦν ὡς ἑνιαῖο σύνολο, βασιζόμενες στό Ἐπιθυμητό Ἐπίπεδο Ἀμυντικῶν Ἐπιδιώξεων (ΕΕΑΕ) καί τῶν πρός ἐκπλήρωσή τους Στοιχειωδῶν Στρατιωτικῶν Ἀπαιτήσεων (ΣΣΑ), ὥστε μέ συγκεντρωτικό ἔλεγχο, ἀποκεντρωτική ἐκτέλεση τῶν ἐπιχειρήσεων καί ἑνότητα προσπάθειας νά δύναται νά ἐξασφαλισθεῖ ἡ τελική ἐπιθυμητή κατάσταση (End State) μέσῳ καταλλήλων σχέσεων Διοικήσεως καί Ὑποστηρίξεως τῶν Δυνάμεων σέ Στρατηγικό, Ἐπιχειρησιακό καί Τακτικό ἐπίπεδο, σέ ὅλο τό Θέατρο Πολέμου/Ἐπιχειρήσεων καί ἐμπεριεχομένων Περιοχῶν.

Σέ ὅλες τίς Ε.Δ. ἀνά τόν κόσμο ἀπαιτοῦνται κατάλληλες προσαρμογές στίς Δομές καί στόν ἐξοπλισμό τους. Ἡ ρητορική ἐκσυγχρονισμοῦ ὅμως δέν ὑποκαθιστᾶ θεμελιώδεις ἀρχές τῆς στρατιωτικῆς ἐπιχειρησιακῆς τέχνης, ἐνῷ δυνατόν νά περιθωριοποιεῖ, ἀποκλείει καί νά ἀπορρίπτει ὀρθολογικές εἰσηγήσεις ἁρμοδίων Ὑπηρεσιῶν.

Παράλληλα, ἡ διακόσμηση δέν μεταβάλλει τήν ἀρχιτεκτονική ἀσφαλείας. Ἡ μετάβαση ἀπό τό Α΄ στό Β΄ σημαίνει λογική, ἐνῷ ἡ ἐμμονή στήν ἀλλαγή δοκιμασμένων διαδικασιῶν καί δομῶν στήν ἐκτέλεση τῶν κυρίων ἐπιχειρησιακῶν ἔργων τῶν Ε.Δ. δημιουργεῖ ψευδεῖς πεποιθήσεις. Στίς ἑλληνικές Ε.Δ. οἱ κρίσιμες ἀλλαγές προϋποθέτουν αἰτιολογημένη εἰσήγηση, ὡς θεσμική ἔννομη συνέπεια, τῶν ἁρμοδιοτήτων τῶν Συμβουλίων τῶν Κλάδων (ΑΣΣ, ΑΝΣ, ΑΑΣ) καί τοῦ Συμβουλίου τῶν Ἀρχηγῶν τῶν ΓΕ (ΣΑΓΕ).

Πρόδηλον εἶναι ὅτι οἱ πρόσφατες ἐξαγγελίες τοῦ ΥΕΘΑ (24/7/25) τυγχάνουν τῆς ἐγκρίσεως τοῦ Π/Θ, τοῦ ΚΥΣΕΑ καί τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου (ὅπως ὁρίζεται στήν τροποποίηση τοῦ Ν.2292/95 ὡς ἐκ τῆς παρ.1 ἄρθ.71 Ν.3833/2010). Ἀποφεύγοντας ἐπεξηγηματικά στοιχεῖα λόγῳ διαβαθμίσεως καί ἔντυπου χώρου, καί ἐφ’ ὅσον ἔχουν ἀποδοθεῖ ὀρθά οἱ ἐξαγγελίες, ἐπισημαίνεται ὅτι: ἡ δημιουργία 4 Περιφερειακῶν Ἀνωτάτων Στρατιωτικῶν Διοικήσεων (ΑΣΔ) μέ συγκρότηση Ἀνωτάτης Στρατιωτικῆς Διοίκησης Αἰγαίου καί Ἀνατολικῆς Μεσογείου, δέν ἐξυπηρετεῖ τήν ἑνότητα προσπάθειας στό θέατρο πολέμου καί τήν μεταφορά καί ὑποστήριξη στρατηγικῶν ἐφεδρειῶν κ.λπ., ἐνῷ δέν στοιχειοθετεῖται ἐνδυνάμωση τῆς αὐτονομίας τῶν Μειζόνων Σχηματισμῶν μέ κατάργηση τῶν ἐνδιαμέσων ἐπιπέδων Διοίκησης καί ἐπιχειρησιακά Στρατηγεῖα Μεραρχιῶν μεταξύ τῶν ΑΣΔ καί Ταξιαρχιῶν παραβλέποντας τήν ἀπαιτητή σχέση Ὑποστηρίζοντος καί Ὑποστηριζομένου. Δυστυχῶς οἱ εἰσηγητές ἀγνόησαν τόν κυρίαρχο ρόλο τῆς Στρατιᾶς στόν συντονισμό, διαχείριση, διεύθυνση ἐπιχειρήσεων, στρατηγικῶν ἐφεδρειῶν στόν ἠπειρωτικό χῶρο καί σύζευξη μετά τῶν ἐπιχειρησιακῶν Δυνάμεων Αἰγαίου, ὑπόλοιπα ἔργα της, καθώς καί τήν ἀντίπαλη διάταξη. Ἡ κατάργηση τῆς 1ης Στρατιᾶς εἶναι ἀνεξήγητη καθ’ ὅσον δύναται νά μετατραπεῖ σέ ἐλάχιστο χρόνο καί μέ μηδενικό ἐπιχειρησιακό καί οἰκονομικό κόστος σέ Ἀρχηγεῖο Χερσαίων Δυνάμεων (ΑΧΔ) κατά τά πρότυπα τοῦ ΑΣ καί ΑΤΑ.Ἡ ἐξαγγελθεῖσα ἐκχώρηση διοίκησης τῶν 4 νεοσύστατων ΑΣΔ στό ΓΕΣ εἶναι ἀσαφής ὡς πρός τήν σχέση Διοικήσεως-Διοικητική/Ἐπιχειρησιακή/ Τακτική ἤ Ἐπιχειρησιακό Ἔλεγχο –μή λαμβάνουσα ὑπ’ ὄψη τήν Διοίκηση τοῦ Α/ΓΕΕΘΑ.

Προβλέπεται ἀναβάθμιση τῆς Γενικῆς Ἐπιθεώρησης Στρατοῦ μέ μετακίνησή της στήν Λάρισα, παρά τήν ἀνάγκη ἡ θέση τοῦ ΓΕΠΣ νά εἶναι παρά τόν Α/ΓΕΣ, στό ΓΕΣ, ὥστε νά μήν συμπίπτουν οἱ ἰδιότητες ἐλέγχοντος καί ἐλεγχόμενου. Εἶναι ἀποδεκτόν ὁ ΓΕΠΣ νά λειτουργεῖ καί ὡς Parent OHQ γιά τήν ΕΕ; Θά τύχει ἐμπιστοσύνης ἄνευ ἐπιχειρησιακῆς Διοίκησης καί ὑποστήριξης; Ποῖος ὁ προτεινόμενος ρόλος τοῦ Γ΄ ΣΣ στό ΝΑΤΟ;

Ἐπιπρόσθετα ἄλλο ἕνα ἀκανθῶδες θέμα πού ἐτέθη ἐκ νέου ἀφορᾶ «στήν ἀπελευθέρωση τῶν νέων πλοίων τοῦ Στόλου, ἀλλά καί τῶν Α/Φ 4,5 καί 5ης γενεᾶς ἀπό τήν ἁπλή χωρική ὑπεράσπιση τῆς Πατρίδας.»

Ἄγνωστον ἐάν συνεπάγεται καί μείωση κατά 2/5 καί 1/3 γιά ΠΝ καί ΠΑ, ἀντίστοιχα.

Οἱ ἐξαγγελθεῖσες ἀλλαγές στήν Δομή Δυνάμεων/Μείζονες Σχηματισμούς τῶν Ε.Δ. δημιουργοῦν πληθώρα ἐρωτηματικῶν ἐπί τῆς σκοπιμότητος, τρόπου ὑλοποίησης, διαδικασίας ἐλέγχου-ἀνατροφοδότησης καί μέτρησης προόδου ὑλοποίησης θεμελιωδῶν Συντελεστῶν καθώς καί διάρκειας μεταβατικῆς περιόδου ἀπό τήν Ἀρχική στήν Ἐνδιάμεση καί μετέπειτα στήν Πλήρη Ἐπιχειρησιακή Ἱκανότητα γιά μία ὁμαλή μετάπτωση καί ἔνταξη στό νέο ὀργανωτικό καί ἐπιχειρησιακό σχῆμα. Ἡ κατάλληλη καί ἀποτελεσματική προσαρμογή τοῦ Ἀμυντικοῦ Σχεδιασμοῦ καί τῆς Ἐπιχειρησιακῆς Σχεδίασης στήν νέα Δομή ἀπαιτεῖ μεθοδικότητα καί ἐπιφροσύνη, εἰδικώτερα σέ μία ἐποχή ὅπου οἱ προκλήσεις καί ἀπειλές τῆς γείτονος Τουρκίας καταδεικνύουν ὅτι τό κεφάλαιο διεκδικήσεών της δέν ἔχει ἡμερομηνία λήξεως, οὔτε ἀποστερεῖται προβολῆς Αἰχμηράς Ἰσχύος (Sharp Power).

Ἡ σκοπιμότητα ἀλλαγῶν στίς Στρατιωτικές Δομές δημιουργεῖ εὔλογο σκεπτικισμό, ὅταν συνεπάγονται μία ἐπιμηκυμένη μεταβατική περίοδο, γιά τήν σταδιακή ἀπόκτηση Ἀρχικῆς-Ἐνδιάμεσης καί Πλήρους Ἐπιχειρησιακῆς Ἱκανότητος, καθ’ ὅν χρόνον αὐτές οἱ Στρατιωτικές Δομές ἐξακολουθοῦν νά ἐξυπηρετοῦν τήν ἀποτροπή σέ ἕνα ρευστό γεωπολιτικό περιβάλλον μέ ἀκροθίνιο τόν ἐπεκτατισμό καί τήν ἐπιθετική ρητορική τῆς Τουρκίας.

Συμπερασματικά τό ὅλο ἐγχείρημα εἶναι ἀπαιτητό, ἀλλά μέ νέες ἀρχές σχεδιάσεως ὥστε νά μήν ἐλλοχεύει κινδύνους στρατηγικοῦ ὀλισθήματος μέ ὀλέθριες ἐπιπλοκές γιά τήν Ἐθνική Ἄμυνα. Παράλληλα, θεωρῶ ἐπιτακτική τήν ἀνάγκη ἀναθεωρήσεως τῆς ἀπόψεως τοῦ ΥΕΘΑ γιά «τήν ἀπελευθέρωση τῶν νέων πλοίων τοῦ Στόλου καί τῶν Α/Φ 4,5 καί 5ης γενεᾶς ἀπό τήν ἁπλή χωρική ὑπεράσπιση τῆς Πατρίδας», ὥστε νά μήν ἀπαξιωθεῖ ἡ ὑποστήριξη χερσαίων καί παράκτιων ἐπιχειρήσεων, ἡ Ἐγγύς Ἀεροπορική Ὑποστήριξη, ὁ θαλάσσιος ἔλεγχος καί ἡ ἀεροπορική ὑπεροχή, αὐτοπαγιδευόμενοι γεωγραφικά καί ἐπιχειρησιακά, στήν ἀμυντική διάσταση τῆς Ἀσπίδας τοῦ Ἀχιλλέα, παραβλέποντας τίς γεωγραφικές καί τοπογραφικές ἰδιαιτερότητες τοῦ ἐθνικοῦ ἀμυντικοῦ χώρου. Ἡ νέα στρατηγική ἐποχή ἀπαιτεῖ καινοτόμες λύσεις προερχόμενες ἀπό τίς ἐσωτερικές δομές τῶν Ε.Δ. πού διαθέτουν ἱκανό καί ἀξιόλογο προσωπικό τό ὁποῖο αὐτοπροσδιορίζεται ἀπό τίς θυσίες γιά τίς ὁποῖες προορίζεται.

*Ἐπίτιμος Ἀρχηγός ΓΕΕΘΑ, πρ. Βουλευτής Ἐπικρατείας/Ὑφυπουργός Ἐσωτερικῶν

estianews.gr

Γιατί δέν καταγγείλατε τόν Χακάν Φιντάν γιά ἀνάμειξη στά ἐσωτερικά μας, κ. Ὑπουργέ;

1

Καί γιατί δέν συμπαρασταθήκατε στόν συνάδελφό σας ὑπουργό Ἐθνικῆς Ἀμύνης κ. Νῖκο Δένδια, στήν ἀήθη ἐπίθεση πού δέχθηκε ἀπό τόν Τοῦρκο ἀξιωματοῦχο; Μερικές ἐρωτήσεις πρός τόν κ. Γεραπετρίτη
μέ ἀφορμή τήν αἰφνίδια αὔξηση τῆς ἐντάσεως μεταξύ Ἀθηνῶν καί Ἀγκύρας

ΣΕ «ΥΠΟΔΕΙΞΕΙΣ» πρός τούς Ἕλληνες πολιτικούς γιά τό πῶς πρέπει νά ἀναφέρονται στά ἑλληνο-τουρκικά προέβη ὁ Χακάν Φιντάν. Καί τό ἔπραξε κατά ἕναν ἐξόχως ἀπαράδεκτο τρόπο, πού δεικνύει ὅτι ἡ Ἄγκυρα θεωρεῖ τήν Ἑλλάδα «προτεκτορᾶτο» της καί δικαιοῦται νά ἀπαιτεῖ νά ὑποδεικνύει ἡ ἴδια τόν τρόπο μέ τόν ὁποῖο θά ἀσκεῖ τήν ἐξωτερική πολιτική της, ἀλλά καί τό πῶς θά ὁμιλεῖ ἡ Κυβέρνησις στούς Ἕλληνες γιά τήν Τουρκία!

Συγκεκριμένα, ὁ Τοῦρκος ὑπουργός κατηγόρησε συλλήβδην τούς Ἕλληνες πολιτικούς ὅτι ἀσκοῦν «φθηνή πολιτική», καλλιεργῶντας «ἀντιτουρκικό αἴσθημα» στόν ἑλληνικό λαό, κάτι πού «ἀνοίγει τήν πόρτα σέ κρίσεις πού μποροῦν νά δημιουργήσουν γεωστρατηγικό κόστος» γιά τήν Ἑλλάδα. Δηλαδή ὁ κ. Φιντάν διετύπωσε καί μιά σαφῆ ἀπειλή κατά τῆς Ἑλλάδος, τήν ὁποία ἔδειξε νά μήν ἀντιλαμβάνεται ὁ Ἕλλην ὑπουργός Ἐξωτερικῶν κ. Γιῶργος Γεραπετρίτης στήν χλιαρή, ὅσο καί ἐλλιπῆ ἀπάντηση τήν ὁποία διετύπωσε. Εἶναι δέ χαρακτηριστικό ὅτι ὁ κ. Φιντάν ἀνεφέρθη ὀνομαστικῶς μόνον στόν ὑπουργό Ἐθνικῆς Ἀμύνης κ. Νῖκο Δένδια, ὡσάν νά θεωρεῖ αὐτόν βασικό ὑπεύθυνο γιά τήν «ἀντιτουρκική πολιτική», ὁ δέ κ. Γεράπετριτης ἐπί τοῦ προκειμένου οὐδεμίαν ἀπάντηση ἔδωσε ἐνῷ ὄφειλε νά τό πράξει. Κατέστησε ὅμως κατ’ αὐτόν τόν τρόπο ἐπιβεβλημένο νά ὑπάρξει ἀπάντησις καί ἀπό τόν ὑπουργό Ἐθνικῆς Ἀμύνης.

Εἶναι προφανές ὅτι στόχος τῆς συγκεκριμένης ἀναφορᾶς τοῦ κ. Φιντάν (ὅταν ἔχουν ἕναν μπελᾶ πάντα προκύπτει μιά δήλωση τοῦ Δένδια) εἶναι νά «ἐνσπείρει ζιζάνια» στούς κόλπους τῆς ἑλληνικῆς Κυβερνήσεως. Ὅμως ὁ κ. Γεραπετρίτης πού εἶναι καί ὁ θεσμικός συνομιλητής εἴτε δέν ἀντελήφθη τόν ἀπώτερο στόχο τοῦ κ. Φιντάν εἴτε γιά δικούς του λόγους ἄφησε τό συγκεκριμένο σημεῖο ἀναπάντητο. Σέ κάθε περίπτωση, ἔδειξε μέ τήν «παράλειψη» αὐτή, ὅτι τά «ζιζάνια» τοῦ κ. Φιντάν εὑρίσκουν πρόσφορο ἔδαφος στούς κόλπους τῆς ἑλληνικῆς Κυβερνήσεως. Καί δέν θεωροῦμε σκόπιμο νά συνεχίσουμε αὐτήν τήν κριτική, διότι θά ὁδηγοῦσε σέ σκέψεις ἰδιαίτερα θλιβερές.

Ὁ Τοῦρκος ὑπουργός, σέ συνέντευξη πού παρεχώρησε στό τουρκικό τηλεοπτικό δίκτυο TGRT Haber, ὑπεστήριξε ὅτι οἱ Ἕλληνες πολιτικοί ἐπαναφέρουν τά ἑλληνο-τουρκικά στήν ἐπικαιρότητα ὅταν ἔχουν κάποιο πρόβλημα. Εἶπε συγκεκριμένα: «Δυστυχῶς, στήν ἐσωτερική πολιτική τῆς Ἑλλάδας τά θέματα σχετικά μέ τήν Τουρκία εἶναι τά πρῶτα θέματα πού καθορίζουν τήν ἀτζέντα. Εἶναι σάν πολιτική ἀσπιρίνη. Ἄν ἔχεις κάποιο πρόβλημα, τότε φέρε στήν ἐπικαιρότητα τήν Τουρκία, τή Μεσόγειο, τό Αἰγαῖο. Ἔχει δημιουργηθεῖ ἡ θεωρία τῆς ἐξηρτημένης ἀντιδράσεως. Ἔχει δημιουργηθεῖ ἡ πολιτική ἐξαρτημένη ἀντίδρασις. Ξέρετε αὐτό τό 1914 εἶχε φέρει τό βραβεῖο Νόμπελ στόν Παβλώφ. Μέ τό ἄκουσμα τῆς Τουρκίας, αὐτή ἡ ἐξηρτημένη ἀντίδρασις μέσα στήν πολιτική σκηνή τῆς Ἑλλάδας εἶναι ἕνα θέμα πού πρέπει νά ἐπιλυθεῖ στήν ἑλληνική πολιτική».

Καί παρακάτω ἀναφέρεται στήν πολιτική τῆς Ἑλλάδος κατά τρόπον ἄκρως προσβλητικό, ἐνῷ διατυπώνει ἔμμεσες καί ἄμεσες ἀπειλές: «Ἐλπίζουμε πώς καί ἡ ἑλληνική πολιτική μπορεῖ νά φτάσει στήν ὡριμότητα καί τήν αὐτοπεποίθηση τῆς τουρκικῆς πολιτικῆς καί νά συζητάει τά θέματα πιό εὔκολα. Ἐμεῖς δέν διστάζουμε νά μποῦμε σέ πολεμική μαζί τους, δέν διστάζουμε νά τούς ἀπαντήσουμε. Σέ κάθε ζήτημα. Ὅμως ἐμεῖς ξέρουμε τί ἔχουν κάνει, μέ ποιούς παῖχτες, τί πῆγαν νά κάνουν, πῶς ἐπιχείρησαν στό παρελθόν νά πολιορκήσουν τήν Τουρκία. Ἐμεῖς τά εἴδαμε αὐτά, λάβαμε τά μέτρα μας καί συνεχίζουμε. Τούς συμβουλεύω νά σταματήσουν τό ἀντιτουρκικό αἴσθημα. Αὐτός ὁ φόβος δέν τούς ὠφελεῖ. Τούς ὁδηγεῖ σέ πανικό. Ὅταν ἔχουν ἕνα μπελᾶ, πάντα προκύπτει μιά δήλωση τοῦ Δένδια. Στούς ἀνθρώπους δείχνουν συνέχεια μιά τουρκική ἀπειλή. Οὐσιαστικά δέν λένε “νά ἐκλέξετε ἐμένα ἔναντι αὐτοῦ πού ὑπάρχει ἀπέναντι”. Αὐτή εἶναι μιά φθηνή πολιτική. Κάνουν μιά τέτοια φθηνή πολιτική, δέν πρέπει ὅμως νά ἀνοίγουν τήν πόρτα σέ κρίσεις πού μποροῦν νά δημιουργήσουν γεωστρατηγικό κόστος, κόστος γιά τό δικό τους κράτος. Γιά τό μικρό προσωπικό ὄφελος μποροῦν νά προκύψουν πολιτικές καί στρατηγικές συνέπειες πού θά πληρώσει ὁ ἴδιος ὁ λαός καί τό κράτος τους».

Ἡ ἀπάντησις τοῦ κ. Γεραπετρίτη ἦταν γενικόλογη, ἄν καί περιεῖχε καί κάποιες μεγαλοστομίες πού δέν ὑποστηρίζονται ἀπό τήν ἐν γένει πολιτεία του στό Ὑπουργεῖο Ἐξωτερικῶν. Εἶπε συγκεκριμένα: «Ἡ Ἑλλάδα οὔτε φοβικά σύνδρομα ἔχει, οὔτε προσδιορίζεται σέ ἀναφορά μέ τήν Τουρκία. Καί δέν δεχόμαστε ὑποδείξεις ἀπό κανέναν. Ἀντιλαμβανόμαστε τήν ἔνταση πού μπορεῖ νά προκαλεῖ ἡ ἰσχυρή καί ἐνεργητική ἐξωτερική πολιτική τῆς Ἑλλάδας. Ἄς ἐξοικειωθοῦν ὅλοι μέ αὐτή τήν πραγματικότητα καί ἄς μή μετατρέπουν τήν ἀμηχανία σέ ἐχθροπάθεια. Οἱ σχέσεις καλῆς γειτονίας, τίς ὁποῖες ἡ Ἑλλάδα ἀνέκαθεν ἐπιδιώκει, δέν προάγεται μέ ἀμετροεπεῖς καί ἄκαιρες δηλώσεις».

Λακωνική ἦταν ἡ δήλωσις στήν ὁποία προέβη ὁ κ. Δένδιας εὑρισκόμενος στήν Κοπεγχάγη γιά ἄτυπη ὑπουργική σύνοδο. Ὅμως λέγει αὐτό πού δέν εἶπε ὁ κ. Γεραπετρίτης. Ὅτι δηλαδή ἡ δήλωσις Φιντάν παραβιάζει τήν ἀρχή τῆς μή ἀναμείξεως στήν ἐσωτερική πολιτική ἄλλων χωρῶν: «Λυπᾶμαι ἰδιαίτερα γιά τίς δηλώσεις Fidan, γιά τίς ὁποῖες μέ πληροφόρησαν. Πέρα ἀπό τό ὅτι εἶναι καθολικά ἀπαράδεκτες καί ἀπρεπεῖς, παραβιάζουν μιά ἀρχή γνωστή ἀκόμα καί στούς πρωτοετεῖς διπλωμάτες: Τήν ἀρχή τῆς μή ἀνάμειξης στήν ἐσωτερική πολιτική ἄλλων χωρῶν. Λυπᾶμαι λοιπόν εἰλικρινά πού ἐπελέγη αὐτή ἡ ὁδός».

Τό γεγονός ὅτι ὁ Χακάν Φιντάν παραβιάζει αὐτήν τήν ἀρχή, δείχνει καί τόν τρόπο μέ τόν ὁποῖο βλέπει ἡ Τουρκία τήν Ἑλλάδα. Καί αὐτό θά ἔπρεπε νά ἔχει ἀπασχολήσει ἰδιαιτέρως ὄχι μόνον τό Ὑπουργεῖο Ἐξωτερικῶν ἀλλά τό χθεσινό ὑπουργικό συμβούλιο. Διότι δεικνύει ὅτι τό τελευταῖο πρᾶγμα πού ἐνδιαφέρει τήν Τουρκία εἶναι οἱ «σχέσεις καλῆς γειτονίας» γιά τίς ὁποῖες ὁμιλεῖ ὁ ὑπουργός Ἐξωτερικῶν. Γιά αὐτό καί ἀπαιτεῖται μιά διαφορετική πολιτική προσέγγισις ἀπό τήν Ἑλλάδα.

estianews.gr

Βασιλείς, επίσκοποι και δεσπότες: η τυραννία στον Μεσαίωνα, μαθήματα για το σήμερα

1

Βασιλιάδες, επίσκοποι και δεσπότες: η τυραννία στον Μεσαίωνα, μαθήματα για το σήμερα

Η τυραννία δεν ανήκει μόνο στα βιβλία της ιστορίας. Παραμένει μια επίκαιρη έννοια για να κατανοήσουμε τη κακοδιοίκηση σήμερα. Τι σήμαινε όμως στον Μεσαίωνα, μια εποχή που συχνά – λανθασμένα – θεωρείται ως εποχή χάους και πολιτικής βίας; Μακριά από τα στερεότυπα, η μεσαιωνική Ευρώπη ήξερε ήδη να καταγγέλλει τις καταχρήσεις εξουσίας και να θέτει όρια σε ηγέτες που θεωρούνταν άδικοι.

Ο ιστότοπος World Population Review προσφέρει στους ερευνητές διάφορους σύγχρονους ορισμούς της τυραννίας, ανάμεσα στους οποίους: στρατιωτική δικτατορία, μοναρχία, προσωποπαγής δικτατορία, μονοκομματική δικτατορία ή ακόμη και υβριδική δικτατορία που συνδυάζει στοιχεία από άλλα είδη. Σε όλες τις περιπτώσεις, οι κοινοί παρονομαστές είναι η κατάχρηση εξουσίας, η ανισομερή εκπροσώπηση και η έλλειψη νομοθετικού πλαισίου, που οδηγούν σε περιορισμό πολιτικών και ατομικών ελευθεριών.

Ο ίδιος ιστότοπος καταγράφει σήμερα περίπου 66 χώρες με πολύ χαμηλούς δείκτες δημοκρατίας. Η περίπτωση της Ρωσίας και της Κίνας παραμένει ανοιχτή. Παρά το βαρύ ιστορικό φορτίο της λέξης, η «τυραννία» εξακολουθεί να είναι παρούσα και στους δημοκρατικούς μας κόσμους.

Οι φοιτητές μου τείνουν να φαντάζονται τον Μεσαίωνα σαν κάτι που μοιάζει με τα βιντεοπαιχνίδια Kingdom Come ή Total War: μια εποχή τυραννίας, απόλυτου πολιτικού χάους, όπου κυριαρχούσαν τα σπαθιά και τα στιλέτα, και όπου η ανδρικότητα και η σωματική δύναμη μετρούσαν περισσότερο από τη διακυβέρνηση.

Ως ιστορικός του Μεσαίωνα, πιστεύω ότι αυτή η ταραχώδης εικόνα αντανακλά λιγότερο την πραγματικότητα και περισσότερο τον «μεσαιωνισμό» (médiévalisme), έναν όρο που περιγράφει τον τρόπο με τον οποίο οι νεότεροι χρόνοι επανασχεδιάζουν τη ζωή στον ευρωπαϊκό Μεσαίωνα, μεταξύ 5ου και 15ου αιώνα.

Η μεσαιωνική Ευρώπη μπορεί να ήταν βίαιη, και τα πρότυπα διακυβέρνησής της να μη θεωρούνταν υποδειγματικά σήμερα. Όμως οι άνθρωποι ήταν σίγουρα σε θέση να αναγνωρίζουν τις πολιτικές δυσλειτουργίες – είτε στο βασιλικό αυλικό περιβάλλον είτε στην Εκκλησία – και να προτείνουν λύσεις.

Σε μια εποχή ανόδου του αυταρχισμού, και ενώ η πολιτική στις Ηνωμένες Πολιτείες φαίνεται βαλτωμένη σε έναν ψευδο-συνταγματικό δεσποτισμό, είναι χρήσιμο να δούμε πώς οι κοινωνίες αιώνες πριν όριζαν την κακοδιοίκηση

Βασιλιάδες, επίσκοποι και δεσπότες: η τυραννία στον Μεσαίωνα, μαθήματα για το σήμερα

Η τυραννία δεν ανήκει μόνο στα εγχειρίδια της ιστορίας. Παραμένει μια έννοια επίκαιρη για να κατανοήσουμε τη σημερινή κακοδιοίκηση. Τι σήμαινε όμως στον Μεσαίωνα, μια εποχή που συχνά – λανθασμένα – θεωρείται ως εποχή χάους και πολιτικής βίας; Μακριά από τα στερεότυπα, η μεσαιωνική Ευρώπη ήξερε ήδη να καταγγέλλει τις καταχρήσεις εξουσίας και να θέτει όρια σε ηγέτες που θεωρούνταν άδικοι.

Ο ιστότοπος αναφοράς World Population Review προσφέρει στους ερευνητές πολλούς σύγχρονους ορισμούς της τυραννίας, ανάμεσα στους οποίους: στρατιωτική δικτατορία, μοναρχία, προσωποπαγής δικτατορία, μονοκομματική δικτατορία ή ακόμη και υβριδική δικτατορία που συνδυάζει στοιχεία από τα άλλα είδη. Σε όλες τις περιπτώσεις, οι κοινοί παρονομαστές είναι η κατάχρηση εξουσίας, η ανισορροπία στην αντιπροσώπευση και η έλλειψη νομοθετικού πλαισίου, που οδηγούν σε περιορισμό των πολιτικών και ατομικών ελευθεριών.

Ο ίδιος ιστότοπος καταγράφει σήμερα περίπου 66 χώρες με πολύ χαμηλούς δημοκρατικούς δείκτες. Η περίπτωση της Ρωσίας και της Κίνας παραμένει ανοιχτή. Παρά το βαρύ ιστορικό φορτίο της λέξης, η «τυραννία» εξακολουθεί να είναι παρούσα ακόμη και στους σύγχρονους δημοκρατικούς μας κόσμους.

Οι φοιτητές μου τείνουν να φαντάζονται τον Μεσαίωνα σαν κάτι που μοιάζει με τα βιντεοπαιχνίδια Kingdom Come ή Total War: μια εποχή τυραννίας, απόλυτου πολιτικού χάους, όπου κυριαρχούσαν τα σπαθιά και τα στιλέτα, και όπου η ανδρικότητα και η σωματική δύναμη μετρούσαν περισσότερο από τη διακυβέρνηση.

Ως ιστορικός του Μεσαίωνα, θεωρώ ότι αυτή η εικόνα είναι λιγότερο αντανάκλαση της πραγματικότητας και περισσότερο προϊόν του «μεσαιωνισμού» (médiévalisme), ενός όρου που περιγράφει τον τρόπο με τον οποίο οι νεότεροι χρόνοι επαναπλάθουν τη ζωή στον ευρωπαϊκό Μεσαίωνα, μεταξύ 5ου και 15ου αιώνα.

Η μεσαιωνική Ευρώπη μπορεί να ήταν βίαιη, και τα πρότυπα διακυβέρνησής της να μη θεωρούνταν υποδειγματικά σήμερα. Ωστόσο, οι άνθρωποι ήταν σίγουρα σε θέση να αναγνωρίζουν τις πολιτικές δυσλειτουργίες – είτε στο βασιλικό αυλικό περιβάλλον είτε στην Εκκλησία – και να προτείνουν λύσεις.

Σε μια εποχή ανόδου του αυταρχισμού, και ενώ η πολιτική στις Ηνωμένες Πολιτείες φαίνεται βαλτωμένη σε έναν ψευδο-συνταγματικό δεσποτισμό, είναι χρήσιμο να δούμε πώς οι κοινωνίες αιώνες πριν όριζαν την κακοδιοίκηση.

Τύραννοι, βασιλιάδες και κακοί επίσκοποι

Στον Μεσαίωνα, οι συγγραφείς στοχάζονταν γύρω από την πολιτική με όρους ηγεσίας και συχνά χαρακτήριζαν την κακή διακυβέρνηση ως «τυραννία», είτε επρόκειτο για έναν μοναδικό ηγέτη είτε για ολόκληρο σύστημα. Σε κάθε περίπτωση, η τυραννία – ή «αυτοκρατορία», όπως συχνά αποκαλείται σήμερα – είναι μια έννοια που οι μεγάλοι στοχαστές συζητούν ήδη από την Αρχαιότητα.

Για τους Έλληνες της κλασικής αρχαιότητας, η τυραννία σήμαινε μοναχική εξουσία προς όφελος ενός και μόνο προσώπου. Ο Αριστοτέλης, θεμελιώδης στοχαστής στο θέμα, όριζε την τυραννία ως το αντίθετο της τέλειας βασιλείας, την οποία θεωρούσε ότι είναι η μοναρχία: ένας ηγέτης που κυβερνά για το γενικό καλό όλων. Σύμφωνα με αυτόν, ο τύραννος κυριαρχείται από την επιθυμία για «δύναμη, ηδονή και πλούτο», ενώ ο βασιλιάς καθοδηγείται από την τιμή.

Ο σύγχρονος πολιτικός θεωρητικός Roger Boesche παρατηρεί ότι οι τύραννοι τείνουν να μειώνουν τον ελεύθερο χρόνο του λαού. Σύμφωνα με τον Αριστοτέλη, ο ελεύθερος χρόνος επιτρέπει στους ανθρώπους να στοχάζονται και να ασκούν πολιτική, δηλαδή να είναι πολίτες.

Κατά τη Ρωμαϊκή Δημοκρατία (509–27 π.Χ.), οι πολιτικοί στοχαστές συνέκριναν την τυραννία με ένα άρρωστο μέλος που πρέπει να αποκοπεί από το πολιτικό σώμα. Ειρωνικά, ορισμένοι Ρωμαίοι έφτασαν να δολοφονήσουν τον Ιούλιο Καίσαρα, φοβούμενοι ότι θα γινόταν τύραννος, για να βρεθούν τελικά με τον Αύγουστο, που έγινε αυτοκράτορας.

Τύποι δεσποτών

Στο τέλος της Αρχαιότητας, οι πολιτικοί συγγραφείς αρχίζουν να σκέφτονται την τυραννία και στον θρησκευτικό τομέα.

Illustrations de deux hommes chauves sur le dessus de la tête, vêtus de robes, assis à l’intérieur d’arcs rouges

Ο αρχιεπίσκοπος Ισίδωρος της Σεβίλλης (7ος αιώνας), στο έργο του Sententiae, εξετάζει το ζήτημα των κακών επισκόπων. Αυτοί οι άνδρες, γράφει, συμπεριφέρονται σαν «υπερήφανοι ποιμένες» που «καταπιέζουν τυραννικά τον λαό, δεν τον καθοδηγούν και απαιτούν από τους υπηκόους τους όχι τη δόξα του Θεού αλλά τη δική τους». Γενικότερα, ο Ισίδωρος επικρίνει την πολιτική ανικανότητα που βασίζεται στην οργή, την υπεροψία, τη σκληρότητα και την απληστία των ηγετών.

Αιώνες αργότερα, Ευρωπαίοι ηγέτες και στοχαστές συνεχίζουν να συζητούν τη φύση της τυραννίας – και τους τρόπους αντιμετώπισής της. Ο Ιωάννης του Σώλσμπερι, Άγγλος επίσκοπος και φιλόσοφος του 12ου αιώνα, προτείνει μια ριζική λύση: τον τυραννοκτονία. Στο έργο του Policraticus, ένα πολιτικό δοκίμιο, γράφει ότι είναι καθήκον του πολίτη να αποκαθιστά την τάξη σκοτώνοντας έναν κακό, βίαιο και καταπιεστικό τύραννο.

Ο Ιωάννης είναι από τους πρώτους συγγραφείς που υποστηρίζουν ότι η τυραννία δεν επιβιώνει μόνο χάρη στον τύραννο, αλλά και μέσω της υποστήριξης των οπαδών του. Στη δική του οργανική αντίληψη, ο τύραννος (το σώμα) δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς την κοινωνία (τα μέλη του).

Τον 14ο αιώνα, ο σημαντικότερος νομικός στοχαστής της εποχής, Μπάρτολο ντε Σασοφεράτο, διακρίνει δύο είδη τυραννίας: ορισμένοι δεσπότες αποκτούν εξουσία με νόμιμα μέσα αλλά κυβερνούν παράνομα, ενώ οι σφετεριστές καταλαμβάνουν την εξουσία παράνομα, επιδεικνύοντας αλαζονεία και αδιαφορία για τον νόμο.

Η ανατροπή τυράννων

Μερικές φορές οι αντιδημοφιλείς ή ενοχλητικοί ηγέτες καθαιρούνται, όπως ο Ριχάρδος Β΄ της Αγγλίας (1377–1399). Το πρακτικό της καθαίρεσής του απαριθμεί σχεδόν τρεις δωδεκάδες κατηγορίες εναντίον του: απόρριψη συμβουλών, μη εξόφληση χρεών, υποκίνηση θρησκευτικών αρχών σε φόνο, κατασχέσεις και εκδίωξη αντιπάλων. Δεν είχε καλό τέλος: πέθανε στη φυλακή το 1400 και οι ακριβείς συνθήκες του θανάτου του παραμένουν μυστήριο.

Ο βασιλιάς Βενσέσλαος (1376–1400) από τον οίκο του Λουξεμβούργου καθαιρέθηκε στις 20 Αυγούστου 1400 με την κατηγορία ότι ήταν «άχρηστος, οκνηρός, αμελής, διχαστικός και ανάξιος να κυβερνά την Αυτοκρατορία». Η γερμανική εφημερίδα Die Welt τον κατατάσσει μέχρι σήμερα ως τον χειρότερο βασιλιά της Γερμανίας, λάτρη του ποτού και των κυνηγετικών σκυλιών του, με ξεσπάσματα οργής.

Οι βίαιες εξοντώσεις υποτιθέμενων τυράννων δεν γίνονταν πάντα στο σκοτάδι. Το 1407, στη Γαλλία, ο Λουδοβίκος της Ορλεάνης, αδελφός του βασιλιά Καρόλου ΣΤ΄, έπεσε σε ενέδρα και δολοφονήθηκε από άνδρες του δούκα της Βουργουνδίας, Ιωάννη άφοβου, ο οποίος δικαιολόγησε τη δολοφονία λέγοντας ότι προστάτεψε το έθνος από έναν άπληστο και προδοτικό τύραννο.

Οι άνθρωποι της Εκκλησίας

Η μεσαιωνική πολιτική δεν έκανε σχεδόν καμία διάκριση ανάμεσα στον κοσμικό και τον θρησκευτικό κόσμο. Οι πάπες ήταν πολιτικοί ηγέτες και μπορούσαν κι αυτοί να θεωρηθούν τύραννοι.

Κατά το Μεγάλο Σχίσμα της Δύσης (1378–1417), όταν πολλοί πάπες διεκδικούσαν τον θρόνο, κάθε παράταξη κατηγορούσε την άλλη για σφετερισμό και έλλειψη νομιμότητας. Οι αντίπαλοι του πάπα Ουρβανού ΣΤ΄ υποστήριζαν ότι ο οξύθυμος χαρακτήρας του ήταν ένδειξη τυραννίας που τον καθιστούσε ακατάλληλο για ηγεσία. Ο Dietrich de Nieheim, μέλος της παπικής καγκελαρίας, σημειώνει στο χρονικό του:
«Όσο περισσότερο μιλούσε ο κύριος Ουρβανός, τόσο περισσότερο θύμωνε· το πρόσωπό του γινόταν σαν φλεγόμενο λυχνάρι οργής και η φωνή του βραχνή».

Οι Γάλλοι καρδινάλιοι τον καθαίρεσαν το 1378 για έλλειψη νομιμότητας και τυραννία.

Δεν ήταν ο μόνος πάπας που καθαιρέθηκε για τυραννία, έστω κι αν η λέξη δεν χρησιμοποιούνταν πάντα. Η Σύνοδος της Κωνσταντίας (1414–1418), που συγκλήθηκε για να τερματίσει το σχίσμα, καθαίρεσε τον πάπα Ιωάννη ΚΓ΄ το 1415 για ανυπακοή, διαφθορά, κακοδιαχείριση, ανεντιμότητα και αδιαλλαξία. Δύο χρόνια αργότερα, η ίδια σύνοδος καθαίρεσε τον πάπα Βενέδικτο ΙΓ΄, κατηγορώντας τον για διωγμούς, διατάραξη της δημόσιας τάξης, ενθάρρυνση της διχόνοιας, προώθηση σκανδάλων και σχίσματος, καθώς και για αναξιότητα.

Συμπέρασμα

Οι μεσαιωνικοί επίσκοποι, πάπες και βασιλιάδες δεν είναι ασφαλώς πρότυπα για τις σύγχρονες δημοκρατίες μας, αλλά ο πολιτικός τους κόσμος δεν ήταν ούτε τόσο διαφορετικός από τον δικό μας, ούτε τόσο χαοτικός όσο συχνά φανταζόμαστε. Ακόμη κι ένας κόσμος χωρίς δημοκρατία μπορούσε να ορίσει τι σημαίνει «κακή διακυβέρνηση» και να θέσει όρια στην εξουσία όσων θεωρούνταν ανεύθυνοι. Υπήρχαν κανόνες πολιτικής συμπεριφοράς, έστω κι αν η βία δεν έλειπε.

Είναι χρήσιμο να θυμόμαστε πώς οι άνθρωποι αντιλαμβάνονταν την κακοδιοίκηση αιώνες πριν από τη δική μας εποχή πολιτικών διχασμών. Σήμερα, ωστόσο, έχουμε ένα αποφασιστικό πλεονέκτημα: εκλέγουμε τους ηγέτες μας… και μπορούμε να τους απομακρύνουμε.

Τζοέλ Ρόλο-Κοστέρ

Καθηγήτρια Μεσαιωνικής Ιστορίας, Πανεπιστήμιο του Ρόουντ Άιλαντ

theconversation.com

The Washington Post ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ : Σχέδιο για τη μεταπολεμική Γάζα προβλέπει «εκούσια» μετακίνηση ολόκληρου του πληθυσμού

0

Η κυβέρνηση Τραμπ και διεθνείς εταίροι συζητούν προτάσεις για την κατασκευή μιας «Ριβιέρα της Μέσης Ανατολής» πάνω στα ερείπια της Γάζας. Μια εξ αυτών προβλέπει την εγκαθίδρυση αμερικανικού ελέγχου και την πληρωμή των Παλαιστινίων για να αποχωρήσουν.

31 Αυγούστου 2025, 05:00 π.μ. EDT Χθες στις 05:00 π.μ. EDT

Ένα παλαιστινιόπουλο και ένας άνδρας στέκονται ανάμεσα στην καταστροφή σε περιοχή νοτιοδυτικά της Πόλης της Γάζας που χτυπήθηκε από ισραηλινά πυρά την Παρασκευή. (Bashar Taleb/AFP/Getty Images)

Από την Karen DeYoung και την Cate Brown

Ένα μεταπολεμικό σχέδιο για τη Γάζα, που κυκλοφορεί στο εσωτερικό της κυβέρνησης Τραμπ, και είναι εμπνευσμένο από τον όρκο του προέδρου Ντόναλντ Τραμπ ότι θα «αναλάβει» τον έλεγχο του θύλακα, θα τον μετατρέψει σε επικαρπία υπό αμερικανική διαχείριση για τουλάχιστον δέκα χρόνια, ενώ ταυτόχρονα θα μεταμορφωθεί σε λαμπρό θέρετρο τουρισμού και κόμβο υψηλής τεχνολογίας και παραγωγής τεχνολογικών προϊόντων.

Το εγχειρίδιο 38 σελίδων, που έχει δει η εφημερίδα The Washington Post, προβλέπει τουλάχιστον προσωρινή μετακίνηση ολόκληρου του πληθυσμού της Γάζας, που ξεπερνά τα 2 εκατομμύρια, είτε μέσω αυτού που αποκαλεί «εκούσιες» αποχωρήσεις προς άλλη χώρα είτε εντός περιορισμένων, ασφαλών ζωνών μέσα στον θύλακα κατά την ανασυγκρότηση.
Αυτοί που κατέχουν ακίνητα θα λάβουν ψηφιακό κουπόνι από το ταμείο με αντάλλαγμα τα δικαιώματα αξιοποίησης της ιδιοκτησίας τους, το οποίο θα χρησιμοποιηθεί για τη χρηματοδότηση μιας νέας ζωής αλλού ή τελικά θα εξαργυρωθεί για ένα διαμέρισμα σε μια από τις έξι ως οκτώ νέες «πόλεις με τεχνολογία τεχνητής νοημοσύνης (AI-powered, smart cities)» που θα οικοδομηθούν στη Γάζα. Σε κάθε Παλαιστίνιο που θα επιλέξει να αποχωρήσει θα δοθεί 5.000 δολάρια μετρητά και επιδοτήσεις για κάλυψη τεσσάρων ετών ενοικίου αλλού, καθώς και ένα έτος παροχής τροφής.

Το σχέδιο εκτιμά ότι κάθε μεμονωμένη αποχώρηση από τη Γάζα θα εξοικονομούσε στο ταμείο 23.000 δολάρια, σε σύγκριση με το κόστος προσωρινής στέγασης και παροχών «βιοποριστικής υποστήριξης» στις ασφαλείς ζώνες για εκείνους που παραμένουν.
Το ταμείο ονομάζεται Gaza Reconstitution, Economic Acceleration and Transformation Trust, ή GREAT Trust, και η πρόταση αναπτύχθηκε από μερικούς από τους ίδιους Ισραηλινούς που δημιούργησαν και έθεσαν σε λειτουργία το υποστηριζόμενο από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ Gaza Humanitarian Foundation (GHF), που πλέον διανέμει τρόφιμα εντός του θύλακα. Ο οικονομικός σχεδιασμός πραγματοποιήθηκε από μια ομάδα που εργαζόταν τότε για την Boston Consulting Group.

Άτομα εξοικειωμένα με τον σχεδιασμό του ταμείου και με τις εσωτερικές διαβουλεύσεις της κυβέρνησης για τη μεταπολεμική Γάζα μίλησαν για το ευαίσθητο αυτό ζήτημα υπό τον όρο της ανωνυμίας. Ο Λευκός Οίκος παρέπεμψε τα ερωτήματα στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ, το οποίο αρνήθηκε να σχολιάσει. Η BCG έχει δηλώσει ότι η εργασία για το σχέδιο του ταμείου δεν εγκρίθηκε ρητά και ότι δύο ανώτεροι εταίροι, οι οποίοι ηγήθηκαν της χρηματοοικονομικής μοντελοποίησης, απολύθηκαν στη συνέχεια.

Την Τετάρτη, ο Τραμπ πραγματοποίησε συνάντηση στον Λευκό Οίκο για να συζητήσει ιδέες σχετικά με τον τερματισμό του πολέμου, ο οποίος πλησιάζει πλέον τα δύο χρόνια, και το τι μέλλει γενέσθαι. Μεταξύ των συμμετεχόντων ήταν ο Υπουργός Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο και ο ειδικός προεδρικός απεσταλμένος Στιβ Γουίτκοφ· ο πρώην πρωθυπουργός της Βρετανίας Τόνι Μπλερ, του οποίου οι απόψεις για το μέλλον της Γάζας έχουν ζητηθεί από την κυβέρνηση· και ο γαμπρός του Τραμπ, Τζάρεντ Κούσνερ, ο οποίος είχε αναλάβει μεγάλο μέρος των πρωτοβουλιών του προέδρου για τη Μέση Ανατολή κατά την πρώτη του θητεία και διατηρεί εκτεταμένα ιδιωτικά συμφέροντα στην περιοχή.

Δεν εκδόθηκε καμία ανακοίνωση για τα συμπεράσματα της συνάντησης ή για πολιτικές αποφάσεις, αν και ο Γουίτκοφ είχε δηλώσει το προηγούμενο βράδυ ότι η κυβέρνηση διαθέτει «ένα πολύ ολοκληρωμένο σχέδιο».

Δεν είναι σαφές αν το λεπτομερές και περιεκτικό σχέδιο του GREAT Trust είναι αυτό που έχει κατά νου ο Τραμπ. Ωστόσο, σύμφωνα με δύο άτομα που γνωρίζουν τον σχεδιασμό, βασικά στοιχεία του σχεδιάστηκαν ειδικά για να πραγματοποιήσουν το όραμα του προέδρου για μια «Ριβιέρα της Μέσης Ανατολής».

Ίσως το πιο ελκυστικό στοιχείο είναι ότι υποτίθεται πως δεν απαιτεί χρηματοδότηση από την κυβέρνηση των ΗΠΑ και προσφέρει σημαντικό κέρδος στους επενδυτές. Σε αντίθεση με το αμφιλεγόμενο και κατά διαστήματα οικονομικά ασθενές GHF, το οποίο χρησιμοποιεί ένοπλους ιδιωτικούς αμερικανικούς εργολάβους ασφάλειας για τη διανομή τροφίμων σε τέσσερις περιοχές της νότιας Γάζας, το σχέδιο του ταμείου «δεν βασίζεται σε δωρεές», όπως αναφέρει το εγχειρίδιο. Αντίθετα, θα χρηματοδοτηθεί από επενδύσεις δημόσιου και ιδιωτικού τομέα σε αυτό που αποκαλεί «μεγα-έργα», από εργοστάσια ηλεκτρικών οχημάτων και κέντρα δεδομένων έως παραλιακά θέρετρα και ουρανοξύστες κατοικιών.
Οι υπολογισμοί που περιλαμβάνονται στο σχέδιο προβλέπουν σχεδόν τετραπλάσια απόδοση σε μια επένδυση 100 δισεκατομμυρίων δολαρίων μετά από 10 χρόνια, με συνεχιζόμενες «αυτοπαραγόμενες» ροές εσόδων. Ορισμένα στοιχεία της πρότασης αναφέρθηκαν για πρώτη φορά από τους Financial Times.

«Πιστεύω ότι \[ο Τραμπ] θα πάρει μια τολμηρή απόφαση» όταν τελειώσουν οι μάχες, δήλωσε ένα άτομο εξοικειωμένο με τις εσωτερικές διαβουλεύσεις της κυβέρνησης. «Υπάρχουν πολλαπλές παραλλαγές στις οποίες η κυβέρνηση των ΗΠΑ θα μπορούσε να προχωρήσει, ανάλογα… με το τι θα συμβεί».

Ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ σε συνεδρίαση του Υπουργικού Συμβουλίου στον Λευκό Οίκο την Τρίτη. (Tom Brenner/For The Washington Post) 

[pdf-embedder url=”http://www.anixneuseis.gr/wp-content/uploads/2025/09/f86dd56a-de7f-4943-af4a-84819111b727.pdf”]

Ανταγωνιστικά σχέδια για τη Γάζα
Προτάσεις για την «επόμενη μέρα» μετά το τέλος του πολέμου στη Γάζα έχουν πολλαπλασιαστεί σχεδόν από την ημέρα που ξεκίνησε, στις 7 Οκτωβρίου 2023, όταν μαχητές της Χαμάς εισέβαλαν στο νότιο Ισραήλ, σκοτώνοντας περίπου 1.200 ανθρώπους και παίρνοντας περί τους 250 ομήρους.

Καθώς η στρατιωτική απάντηση του Ισραήλ έχει συστηματικά μετατρέψει τον θύλακα σε ερείπια — εκτοπίζοντας εκατοντάδες χιλιάδες, αφήνοντας πάνω από 60.000 Παλαιστινίους νεκρούς και σχεδόν μισό εκατομμύριο αντιμέτωπους με αυτό που ένας παγκόσμιος μηχανισμός παρακολούθησης κρίσεων χαρακτήρισε ως καταστροφική πείνα — δεξαμενές σκέψης, ακαδημαϊκοί, διεθνείς οργανισμοί, κυβερνήσεις και ιδιώτες έχουν προτείνει τρόπους για την ανασυγκρότηση και διακυβέρνηση της Γάζας.

Υποστηρικτές σφραγίζουν τα στόματά τους με ταινία στην οποία αναγράφεται ο αριθμός 681 — οι ημέρες που κρατούνται όμηροι στη Γάζα από την επίθεση της Χαμάς στις 7 Οκτωβρίου 2023 — σε συγκέντρωση στο Τελ Αβίβ στις 17 Αυγούστου. (Heidi Levine/For The Washington Post)

Στα πρώιμα στάδια του πολέμου, εμφανίστηκαν προτάσεις στο Ισραήλ για τη δημιουργία ζωνών χωρίς Χαμάς ή «φουσκών» υπό την προστασία του ισραηλινού στρατού στη Γάζα, όπου οι Παλαιστίνιοι θα μπορούσαν να λαμβάνουν ανθρωπιστική βοήθεια και σταδιακά να αυτοδιοικούνται, καθώς η σύγκρουση θα πλησίαζε στο τέλος της.

Τον Ιανουάριο, λιγότερο από μια εβδομάδα πριν αναλάβει ο Τραμπ την προεδρία, ο τότε Υπουργός Εξωτερικών Άντονι Μπλίνκεν παρουσίασε το σχέδιο της κυβέρνησης Μπάιντεν για τη μεταπολεμική πορεία προς την κρατική υπόσταση. Αυτό προέβλεπε μια «μεταβατική διοίκηση» για τη Γάζα, υπό την εποπτεία των Ηνωμένων Εθνών, με την ασφάλεια να παρέχεται από ελεγμένους Παλαιστίνιους και αδιευκρίνιστες «συνεργαζόμενες χώρες», οι οποίες τελικά θα παρέδιδαν την εξουσία σε μια «μεταρρυθμισμένη» Παλαιστινιακή Αρχή.

Η Παλαιστινιακή Αρχή, η Αίγυπτος και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα έχουν επίσης παρουσιάσει δικά τους σχέδια. Σε σύνοδο κορυφής τον Μάρτιο, οι Άραβες ηγέτες ενέκριναν την αιγυπτιακή πρόταση, η οποία προβλέπει τον σχηματισμό κυβέρνησης τεχνοκρατών της Γάζας και αξιωματούχων της Παλαιστινιακής Αρχής, με χρηματοδότηση από κράτη του Περσικού Κόλπου. Πέραν της πιθανότητας ανάπτυξης Αράβων ειρηνευτών στο έδαφος, αξιωματούχοι στο Κάιρο έχουν δηλώσει ότι μέλη της σε μεγάλο βαθμό διαλυμένης αστυνομίας της Γάζας εκπαιδεύονται στην Αίγυπτο για να αναλάβουν την ασφάλεια μετά τον αφοπλισμό της Χαμάς.

Τόσο το Ισραήλ όσο και οι Ηνωμένες Πολιτείες — οι μόνες χώρες που έχουν μιλήσει δημόσια για ακόμη και προσωρινή μετακίνηση Παλαιστινίων από τη Γάζα — έχουν απορρίψει την αραβική πρόταση.

Αμερικανοί εργολάβοι ασφαλείας που εργάζονται για το GHF έχουν επίσης πραγματοποιήσει συνομιλίες με το Ισραήλ και πιθανούς ανθρωπιστικούς εταίρους για ένα σχέδιο, στο οποίο θα καθαρίσουν τη Γάζα από μη εκραγέντα πυρομαχικά και συντρίμμια, και θα διασφαλίσουν ζώνες όπου οι Παλαιστίνιοι θα διαμένουν προσωρινά στο πλαίσιο ενός σχεδίου ανασυγκρότησης.

Ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Βενιαμίν Νετανιάχου δεν έχει ποτέ προσφέρει σαφή οπτική για το μέλλον της Γάζας πέραν του ότι η Χαμάς πρέπει να αφοπλιστεί και όλοι οι όμηροι να επιστρέψουν. Έχει δηλώσει ότι το Ισραήλ πρέπει να διατηρήσει τον έλεγχο ασφαλείας του θύλακα και έχει απορρίψει οποιαδήποτε μελλοντική διακυβέρνηση από την Παλαιστινιακή Αρχή της Δυτικής Όχθης, όπως και την προοπτική παλαιστινιακού κράτους.

Το Ισραήλ, το οποίο δηλώνει ότι τα στρατεύματά του πλέον ελέγχουν το 75% του θύλακα, έχει εγκρίνει νέα επίθεση για την κατάληψη του υπόλοιπου.

Θρησκευόμενοι εθνικιστές που επιθυμούν να επανεγκατασταθούν και να ζήσουν στη Γάζα κατά μήκος της ισραηλινής πλευράς των συνόρων της Γάζας, στις 22 Αυγούστου. (Heidi Levine/For The Washington Post)

Ακροδεξιοί μέλη της κυβερνητικής συμμαχίας του Νετανιάχου έχουν ταχθεί υπέρ της μόνιμης ισραηλινής κατοχής. Ο Υπουργός Οικονομικών Μπεζαλέλ Σμότριτς, ο οποίος έχει ζητήσει την προσάρτηση και τον εποικισμό της Γάζας από το Ισραήλ, δήλωσε σε συνέντευξη Τύπου την Πέμπτη ότι «το Ισραήλ πρέπει να διατηρήσει πλήρη έλεγχο ολόκληρης της Λωρίδας, για πάντα. Θα προσαρτήσουμε μια ζώνη ασφαλείας και θα ανοίξουμε τις πύλες της Γάζας για εκούσια μετανάστευση».

Τις τελευταίες εβδομάδες, ο Νετανιάχου έχει δηλώσει ότι προτίθεται να αναλάβει τον έλεγχο μιας Γάζας χωρίς Χαμάς, αλλά «δεν θέλουμε να την κρατήσουμε».

Αναζήτηση χωρών υποδοχής τρίτων χωρών

Η απομάκρυνση των Παλαιστινίων από τη Γάζα — μέσω πειθούς, αποζημίωσης ή βίας — αποτελεί αντικείμενο συζήτησης στην ισραηλινή πολιτική σκηνή από τότε που η Γάζα αποσπάστηκε από τον αιγυπτιακό έλεγχο και καταλήφθηκε από το Ισραήλ στον πόλεμο του 1967. Ισραηλινοί έποικοι ζούσαν δίπλα στους Παλαιστινίους εκεί μέχρι το 2005, όταν μια ειρηνευτική συμφωνία επέβαλε την αποχώρησή τους. Η πλήρης αποχώρηση του Ισραήλ οδήγησε σε αγώνα εξουσίας μεταξύ του Οργανισμού για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης και της Χαμάς, η οποία κατέλαβε επιτυχώς τον έλεγχο της Γάζας μετά την κατάκτηση της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας στις εκλογές του 2006 — τις τελευταίες που διεξήχθησαν στον θύλακα.

Αυτό το άβολο status quo διατηρήθηκε μέσα από πολυάριθμες βραχείες ανταλλαγές πυρών μεταξύ Ισραήλ και Χαμάς, μέχρι την επίθεση του 2023, όταν χιλιάδες μαχητές παραβίασαν το ισραηλινό φράγμα ασφαλείας που περιβάλλει τη Γάζα από όλες τις πλευρές, εκτός από τα στενά νότια σύνορά της με την Αίγυπτο, καταλαμβάνοντας βάσεις των Ισραηλινών Αμυντικών Δυνάμεων και δολοφονώντας αμάχους.

Το Ισραήλ, όπως έχει δηλώσει ο Νετανιάχου, «συνομιλεί με πολλές χώρες» σχετικά με την αποδοχή μετεγκατεστημένων Παλαιστινίων από τη Γάζα. Η Λιβύη, η Αιθιοπία, το Νότιο Σουδάν, η Ινδονησία και η Σομαλιλάνδη έχουν αναφερθεί ως πιθανοί προορισμοί. Όλες εκτός της Ινδονησίας — η οποία έχει προηγουμένως δηλώσει ότι θα δεχθεί προσωρινά μερικές χιλιάδες Παλαιστινίους που αναζητούν εργασία ή ιατρική περίθαλψη — βρίσκονται στην Αφρική και αντιμετωπίζουν οι ίδιες συγκρούσεις και πολιτική/κοινωνική εξαθλίωση.

Ένα Παλαιστινιόπουλο περιμένει σε κοινοτική κουζίνα πριν από τη διανομή δωρεάν φαγητού στην Πόλη της Γάζας, στις 22 Αυγούστου. (Abdel Kareem Hana/AP)

Η Λιβύη κυβερνάται από δύο αντίπαλες κυβερνήσεις που συγκρούονται συχνά, και η Αιθιοπία έχει βιώσει σποραδικό εμφύλιο πόλεμο και συγκρούσεις με γειτονικά κράτη. Το Ισραήλ, το οποίο έχει περιορίσει την ανθρωπιστική βοήθεια προς τη Γάζα, δήλωσε αυτόν τον μήνα ότι θα αποστείλει ιατρική και άλλη βοήθεια στο Νότιο Σουδάν.

Καμία χώρα δεν έχει αναγνωρίσει τη Σομαλιλάνδη, πρώην βρετανικό προτεκτοράτο που κήρυξε μονομερώς την ανεξαρτησία της από τη σπαρασσόμενη Σομαλία το 1991. Αφού οι ηγέτες της προσέφεραν τόπο φιλοξενίας για μετεγκατεστημένους Παλαιστινίους με αντάλλαγμα την αναγνώριση της κρατικής τους υπόστασης, ο Τραμπ δήλωσε σε δημοσιογράφους νωρίτερα αυτόν τον μήνα ότι «το εξετάζουμε αυτή τη στιγμή».

Παλαιστίνιοι διαδηλωτές στη Ραμάλα, στη Δυτική Όχθη, τον Οκτώβριο του 2023. (Lorenzo Tugnoli/For The Washington Post)

Ο Τραμπ παρουσιάζει το όραμά του

Κατά τη διάρκεια της προεκλογικής του εκστρατείας το 2024, ο Τραμπ είχε δηλώσει ότι θα τερμάτιζε γρήγορα τον πόλεμο στη Γάζα. Όμως, όταν επανήλθε στο θέμα ως πρόεδρος, επικεντρώθηκε κυρίως στο πώς θα αξιοποιούσε τις δεξιότητές του ως εργολάβος ακινήτων, αφότου οι Παλαιστίνιοι θα είχαν φύγει.

«Κοίταξα μια φωτογραφία της Γάζας, μοιάζει με ένα τεράστιο εργοτάξιο κατεδάφισης», δήλωσε ο Τραμπ στους δημοσιογράφους ενώ υπέγραφε σειρά εκτελεστικών διαταγμάτων στο Οβάλ Γραφείο, δύο ημέρες μετά την ορκωμοσία του. «Πρέπει να ξαναχτιστεί με διαφορετικό τρόπο». Η Γάζα, είπε, ήταν «ένα φαινόμενο μέρος… πάνω στη θάλασσα, με το καλύτερο κλίμα. Όλα είναι υπέροχα. Μπορούν να γίνουν όμορφα πράγματα εκεί».

Δύο εβδομάδες αργότερα, σε κοινή συνέντευξη Τύπου στον Λευκό Οίκο με τον Νετανιάχου, ο Τραμπ δήλωσε ότι «οι Ηνωμένες Πολιτείες θα αναλάβουν τη Λωρίδα της Γάζας». Περιγράφοντας μια «μακροπρόθεσμη ιδιοκτησιακή θέση», πρόσθεσε ότι όλοι όσους είχε συμβουλευθεί για το ζήτημα «λατρεύουν την ιδέα».

«Το έχω μελετήσει πολύ προσεκτικά επί μήνες και το έχω δει από κάθε οπτική γωνία», είπε ο Τραμπ. «Δεν θέλω να κάνω τον χαριτωμένο. Δεν θέλω να το παίξω έξυπνος. Αλλά η Ριβιέρα της Μέσης Ανατολής, αυτό θα μπορούσε να είναι κάτι πραγματικά υπέροχο».

Ο Τραμπ για τους Παλαιστινίους της Γάζας: «Γιατί να θέλουν να επιστρέψουν;»

Ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ φιλοξένησε τον Ισραηλινό πρωθυπουργό Βενιαμίν Νετανιάχου στις 4 Φεβρουαρίου και δήλωσε ότι οι Παλαιστίνιοι της Γάζας θα έπρεπε να εγκατασταθούν σε νέα γη αντί να επιστρέψουν στα σπίτια τους. (Βίντεο: The Washington Post, Φωτογραφία: Jabin Botsford/The Washington Post)
Ο Νετανιάχου, χαμογελώντας δίπλα στον Τραμπ, το χαρακτήρισε «τολμηρό όραμα» και είπε ότι το Ισραήλ και οι Ηνωμένες Πολιτείες είχαν «κοινή στρατηγική».

Όταν ρωτήθηκε αργότερα την ίδια ημέρα, σε συνέντευξη στο Fox News, αν οι Παλαιστίνιοι κάτοικοι της Γάζας θα μπορούσαν να επιστρέψουν μετά την ανοικοδόμηση, ο Τραμπ απάντησε: «Όχι, δεν θα το κάνουν, γιατί θα έχουν πολύ καλύτερη στέγαση» αλλού.

Μέσα σε λίγες ώρες, ο Ρούμπιο και η γραμματέας Τύπου του Λευκού Οίκου, Καρολάιν Λέβιτ, ανασκεύασαν τις δηλώσεις. Μέρος της «γενναιόδωρης πρότασης» του Τραμπ, όπως είπε ο Ρούμπιο, ήταν ότι οι Παλαιστίνιοι θα χρειάζονταν ένα μέρος να ζήσουν «προσωρινά» κατά την ανοικοδόμηση. Η Λέβιτ επέμεινε ότι «ο πρόεδρος έχει καταστήσει σαφές πως πρέπει να μετακινηθούν προσωρινά εκτός Γάζας».

Μόλις μια εβδομάδα αργότερα, ο Τραμπ επανήλθε στο θέμα σε συνεδρίαση στο Οβάλ Γραφείο με τον εμφανώς αμήχανο βασιλιά Αμπντάλα Β΄ της Ιορδανίας. «Με τις Ηνωμένες Πολιτείες να έχουν τον έλεγχο εκείνης της περιοχής», είπε αναφερόμενος στη Γάζα, «θα υπάρξει σταθερότητα στη Μέση Ανατολή για πρώτη φορά. Και οι Παλαιστίνιοι, ή οι άνθρωποι που τώρα ζουν στη Γάζα, θα ζουν όμορφα σε άλλο μέρος».

Ο βασιλιάς Αμπντάλα Β΄ της Ιορδανίας στο Οβάλ Γραφείο τον Φεβρουάριο. (Jabin Botsford/The Washington Post)

Λίγο μετά τη δέσμευσή του τον Φεβρουάριο να αναλάβει τον έλεγχο της Γάζας, ο Τραμπ ανάρτησε στον λογαριασμό του στο Truth Social ένα βίντεο που δημιουργήθηκε με τεχνητή νοημοσύνη και απεικόνιζε το όραμά του. Ξεκινά με παιδιά που ψάχνουν μέσα σε ερείπια δίπλα σε ένοπλους μαχητές, και γρήγορα μεταβαίνει σε μια χώρα θαυμάτων με λαμπερούς ουρανοξύστες, πεντακάθαρες παραλίες και χρήματα να πέφτουν από τον ουρανό. Ο Τραμπ και ο Νετανιάχου εμφανίζονται να κάνουν ηλιοθεραπεία στις ακτές της Γάζας, ενώ ένα χρυσό άγαλμα του Τραμπ δεσπόζει μεγαλόπρεπα σε μια καθαρή και ζωντανή αστική σκηνή.
Ένα πιασάρικο τραγούδι συνοδεύει το βίντεο: «Ο Ντόναλντ έρχεται να σε ελευθερώσει/ Χαρά φέρνει σε ό,τι δεις. Τέλος τα τούνελ, τέλος ο φόβος/ Η Τραμπ-Γάζα επιτέλους είναι εδώ».

Μετά το ξέσπασμα αραβικής οργής και τις εκτεταμένες καταγγελίες ότι οποιαδήποτε εξαναγκασμένη απομάκρυνση θα συνιστούσε παραβίαση του διεθνούς δικαίου, τόσο ο Τραμπ όσο και ο Νετανιάχου έχουν τονίσει πιο πρόσφατα ότι κάθε μετεγκατάσταση Παλαιστινίων μετά τον πόλεμο θα είναι εθελοντική και, αν οι Παλαιστίνιοι το επιλέξουν, προσωρινή. Στο μεταξύ, το Ισραήλ έχει μεταφέρει τον πληθυσμό της Γάζας, περίπου 2 εκατομμύρια άτομα, σε μια στενή παραλιακή λωρίδα στα νότια, καθώς προετοιμάζεται για την επίθεση στον βορρά και την Πόλη της Γάζας.

Ο ΟΗΕ εκτιμά ότι το 90% των κατοικιών στον θύλακα έχει καταστραφεί. Το ζήτημα του τι θα γίνει με τον πληθυσμό της Γάζας όσο καταστεί ξανά κατοικήσιμη και ποιος θα την κυβερνήσει στο μέλλον είναι κεντρικής σημασίας, ανεξάρτητα από το ποιο σχέδιο θα υιοθετηθεί.

Αεροφωτογραφία που δείχνει την καταστροφή και τον εκτοπισμό στον νότο της Γάζας την 1η Αυγούστου. (Heidi Levine/For The Washington Post)

«Η κλίμακα της καταστροφής είναι τεράστια και πέρα από οτιδήποτε έχουμε δει ξανά, ακόμη και στο πλαίσιο της Γάζας», δήλωσε ο Γιούσεφ Μουνάγιερ, ανώτερος συνεργάτης στο Arab Center στην Ουάσινγκτον. «Η κατάσταση είναι εξαιρετικά επείγουσα. Η ανασυγκρότηση είναι τεράστια. Και το πολιτικό ζήτημα είναι πιο ασαφές από ποτέ».

Ανάπτυξη μιας νέας «Ριβιέρας»
Η δέσμευση του Τραμπ τον Φεβρουάριο να αποκτήσει και να αναπτύξει εκ νέου τη Γάζα προσέφερε τόσο πράσινο φως όσο και χάρτη πορείας για μια ομάδα Ισραηλινών επιχειρηματιών, υπό την ηγεσία των επιχειρηματιών Μάικλ Άιζενμπεργκ, Ισραηλινο-Αμερικανού, και Λιράν Τάνκμαν, πρώην αξιωματικού της ισραηλινής στρατιωτικής αντικατασκοπείας. Είχαν ήδη παραδώσει την υλοποίηση του έργου του GHF και προχώρησαν στο μεταπολεμικό πρόβλημα, σε συνεργασία με διεθνείς χρηματοοικονομικούς και ανθρωπιστικούς ειδικούς, πιθανούς κυβερνητικούς και ιδιωτικούς επενδυτές, καθώς και μερικούς Παλαιστινίους, σύμφωνα με άτομα που γνωρίζουν τον σχεδιασμό.

Μέχρι την άνοιξη, μια ομάδα της BCG με έδρα την Ουάσινγκτον, που είχε προσληφθεί ξεχωριστά για να συνεργαστεί με τον βασικό αμερικανικό ανάδοχο του προγράμματος διανομής τροφίμων του GHF, εργαζόταν στον λεπτομερή σχεδιασμό και τη χρηματοοικονομική μοντελοποίηση του GREAT Trust.

Οι Άιζενμπεργκ και Τάνκμαν αρνήθηκαν να σχολιάσουν για το άρθρο. Ένα άτομο εξοικειωμένο με τον σχεδιασμό δήλωσε ότι το εγχειρίδιο ολοκληρώθηκε τον Απρίλιο με ελάχιστες αλλαγές έκτοτε, αλλά υπάρχει μεγάλο περιθώριο για τροποποιήσεις.

«Δεν είναι δεσμευτικό, αλλά διερευνά τι είναι εφικτό», είπε το άτομο. «Ο λαός της Γάζας πρέπει να ενδυναμωθεί να χτίσει κάτι καινούριο, όπως είπε ο πρόεδρος, και να έχει μια καλύτερη ζωή».

Όσοι γνωρίζουν την πρωτοβουλία σε Ουάσινγκτον και Ισραήλ τη συνέκριναν με την αμερικανική επιτροπεία σε νησιά του Ειρηνικού μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και με τον ρόλο διακυβέρνησης και οικονομικής ανασυγκρότησης που έπαιξαν ο στρατηγός Ντάγκλας ΜακΆρθουρ στην Ιαπωνία και ο Υπουργός Εξωτερικών Τζορτζ Σ. Μάρσαλ στη Γερμανία.

Ενώ τα εδάφη επιτροπείας στον Ειρηνικό τελούσαν υπό αμερικανική διαχείριση, η ρύθμιση είχε εγκριθεί από τον ΟΗΕ, του οποίου τα κράτη μέλη είναι απίθανο να συμφωνήσουν σε παρόμοια συμφωνία για τη Γάζα. Ωστόσο, οι σχεδιαστές του ταμείου υποστηρίζουν ότι, σύμφωνα με το εθιμικό διεθνές δίκαιο και τη νομική αρχή του uti possidetis juris (λατινικά για «όπως κατέχεις νομίμως») και τους περιορισμούς στην παλαιστινιακή αυτονομία από τις συμφωνίες του Όσλο του 1993, το Ισραήλ έχει διοικητικό έλεγχο στα κατεχόμενα εδάφη και την εξουσία να τον παραχωρήσει.

Όπως προβλέπεται στο έγγραφο του ταμείου, το Ισραήλ θα μεταβιβάσει «Διοικητικές Αρμοδιότητες και Ευθύνες στη Γάζα στο GREAT Trust βάσει διμερούς συμφωνίας ΗΠΑ-Ισραήλ» που θα «εξελιχθεί» σε επίσημη επιτροπεία. Το πλάνο προβλέπει μελλοντικές επενδύσεις από «αραβικές και άλλες χώρες» που θα μετατρέψουν τη συμφωνία σε «πολυμερή θεσμό». Αξιωματούχοι της κυβέρνησης Τραμπ έχουν απορρίψει ως δημόσια ρητορική την επιμονή των αραβικών κυβερνήσεων, ιδιαίτερα στον Περσικό Κόλπο, ότι θα υποστηρίξουν μόνο σχέδιο που οδηγεί σε παλαιστινιακή κρατική υπόσταση.

Το Ισραήλ θα διατηρήσει «γενικά δικαιώματα για την κάλυψη των αναγκών ασφαλείας του» κατά το πρώτο έτος του σχεδίου, ενώ σχεδόν όλη η εσωτερική ασφάλεια θα παρέχεται από αδιευκρίνιστους «υπηκόους τρίτων χωρών (TCN)» και «δυτικούς» ιδιωτικούς εργολάβους ασφαλείας. Ο ρόλος τους θα μειώνεται σταδιακά σε διάστημα δέκα ετών, καθώς η εκπαιδευμένη «τοπική αστυνομία» θα αναλαμβάνει καθήκοντα.

Το ταμείο θα κυβερνήσει τη Γάζα για πολυετή περίοδο, η οποία εκτιμάται σε δέκα χρόνια, «έως ότου μια μεταρρυθμισμένη και αποριζοσπαστικοποιημένη Παλαιστινιακή Πολιτεία είναι έτοιμη να αναλάβει».
Το έγγραφο δεν κάνει καμία αναφορά σε μελλοντική παλαιστινιακή κρατική υπόσταση. Η απροσδιόριστη παλαιστινιακή κυβερνητική οντότητα, όπως αναφέρεται, «θα προσχωρήσει στις Συμφωνίες του Αβραάμ», την πρωτοβουλία πρώτης θητείας του Τραμπ που οδήγησε στην εγκαθίδρυση διπλωματικών σχέσεων μεταξύ του Ισραήλ και τεσσάρων αραβικών κρατών. Ο Τραμπ έχει δηλώσει ότι αναμένει να επεκτείνει αυτό το επίτευγμα πριν αποχωρήσει από το αξίωμα.

Το σχέδιο μιλά για τη θέση της Γάζας «στο σταυροδρόμι» μιας περιοχής που θα γίνει «φιλοαμερικανική», παρέχοντας στις Ηνωμένες Πολιτείες πρόσβαση σε ενεργειακούς πόρους και κρίσιμα ορυκτά, και λειτουργώντας ως κόμβος logistics για τον Οικονομικό Διάδρομο Ινδίας-Μέσης Ανατολής-Ευρώπης, που ανακοινώθηκε επί κυβέρνησης Μπάιντεν αλλά εκτροχιάστηκε λόγω του πολέμου Ισραήλ-Γάζας.

Η ανοικοδόμηση της Γάζας θα ξεκινούσε με την απομάκρυνση τεράστιων ποσοτήτων συντριμμιών και μη εκραγέντων πυρομαχικών, μαζί με την επανόρθωση των υποδομών και του ηλεκτρικού δικτύου.

Όχημα του ισραηλινού στρατού στη Λωρίδα της Γάζας την Παρασκευή. (Maya Levin/AP)

Τα αρχικά κόστη θα χρηματοδοτηθούν χρησιμοποιώντας ως εγγύηση το 30% της γης της Γάζας, που οι σχεδιαστές λένε ότι είναι ήδη «δημόσιας» ιδιοκτησίας και θα ανήκει άμεσα στο ταμείο. Αυτό είναι «το μεγαλύτερο και πιο εύκολο. Δεν χρειάζεται να ρωτήσουμε κανέναν», σημείωσε ο Τάνκμαν στο περιθώριο εγγράφου σχεδιασμού του ταμείου που είδε η Washington Post. «Φοβάμαι να το γράψω αυτό», απάντησε ο Άιζενμπεργκ σε σημείωμα, «γιατί μπορεί να φανεί σαν οικειοποίηση γης».

Τα «μεγα-έργα» που θα χρηματοδοτηθούν από επενδυτές περιλαμβάνουν τη χάραξη περιφερειακού δρόμου και γραμμής τραμ γύρω από την περίμετρο της Γάζας, τα οποία οι σχεδιαστές αποκαλούν κολακευτικά «Λεωφόρο MBS», προς τιμήν του πρίγκιπα διαδόχου της Σαουδικής Αραβίας Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν, η έγκριση του οποίου θα συνέβαλε καθοριστικά στην περιφερειακή αποδοχή. Ένας σύγχρονος αυτοκινητόδρομος βορρά-νότου στο κέντρο της Γάζας φέρει το όνομα του προέδρου των ΗΑΕ Μοχάμεντ μπιν Ζάγεντ αλ-Ναχιάν. Ένα νέο λιμάνι και αεροδρόμιο θα κατασκευαστούν στο νοτιότερο άκρο, με απευθείας χερσαίες συνδέσεις με την Αίγυπτο, τη Σαουδική Αραβία και το Ισραήλ.

Η Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα έχουν δημόσια δεσμευτεί στην αιγυπτιακή πρόταση για τη Γάζα και τη μελλοντική παλαιστινιακή κρατική υπόσταση, χωρίς να υπάρχει καμία ένδειξη ότι έχουν συμφωνήσει με οποιοδήποτε στοιχείο του σχεδίου του ταμείου.

Το GREAT Trust προβλέπει επίσης μονάδα αφαλάτωσης και ηλιακό πάρκο στο Σινά της Αιγύπτου για την παροχή νερού και ηλεκτρισμού στη Γάζα. Τα ανατολικά σύνορα της Γάζας με το Ισραήλ θα μετατραπούν σε «έξυπνη» βιομηχανική ζώνη, με αμερικανικές εταιρείες ηλεκτρικών οχημάτων και περιφερειακά κέντρα δεδομένων που θα εξυπηρετούν το Ισραήλ και τα κράτη του Περσικού Κόλπου. Το δυτικό παραλιακό μέτωπο της Γάζας θα είναι αποκλειστικά αφιερωμένο στη «Ριβιέρα Τραμπ της Γάζας», με «θέρετρα παγκόσμιας κλάσης» και ενδεχομένως τεχνητά νησιά, παρόμοια με τα νησιά σε σχήμα φοίνικα που κατασκευάστηκαν στα ανοικτά του Ντουμπάι.

Στο κέντρο του θύλακα, ανάμεσα στα παραθαλάσσια θέρετρα και τη βιομηχανική ζώνη — που σύμφωνα με το σχέδιο θα δημιουργήσει ένα εκατομμύριο θέσεις εργασίας — θα κατασκευαστούν πολυκατοικίες έως και 20 ορόφων σε έξι έως οκτώ «δυναμικές, σύγχρονες και βασισμένες στην τεχνητή νοημοσύνη έξυπνες προγραμματισμένες πόλεις». Οι μικτές περιοχές θα περιλαμβάνουν «κατοικίες, εμπορικούς χώρους, ελαφρά βιομηχανία και άλλες υποδομές, όπως κλινικές και νοσοκομεία, σχολεία και άλλα», ενδιάμεσα σε «πράσινους χώρους, περιλαμβανομένων γεωργικών εκτάσεων, πάρκων και γηπέδων γκολφ».

Οι οικογένειες της Γάζας που παραμείνουν, ή φύγουν και επιστρέψουν όταν ολοκληρωθούν οι κατοικημένες περιοχές για να ανταλλάξουν τα ψηφιακά τους κουπόνια, θα προσφέρονται ιδιοκτησία νέων διαμερισμάτων 1.800 τετραγωνικών ποδιών, τα οποία το σχέδιο αποτιμά στα 75.000 δολάρια το καθένα.

Ο Άντιλ Χακ, καθηγητής και ειδικός στο δίκαιο του ένοπλου πολέμου στο Πανεπιστήμιο Ράτγκερς, δήλωσε ότι οποιοδήποτε σχέδιο στο οποίο οι Παλαιστίνιοι εμποδίζονται να επιστρέψουν στα σπίτια τους ή δεν λαμβάνουν επαρκώς τροφή, ιατροφαρμακευτική φροντίδα και καταφύγιο, είναι παράνομο — ανεξαρτήτως οποιουδήποτε χρηματικού κινήτρου που τους προσφέρεται για να αποχωρήσουν.

Ο Άμπου Μοχάμεντ, πατέρας 55 ετών, δήλωσε μέσω WhatsApp από τη Γάζα το Σάββατο ότι, παρά την καταστροφική κατάσταση, δεν θα φύγει ποτέ. «Μένω τώρα σε ένα μερικώς κατεστραμμένο σπίτι στη Χαν Γιούνις», είπε. «Αλλά μπορούμε να το ανακαινίσουμε. Αρνούμαι να με αναγκάσουν να πάω σε άλλη χώρα, μουσουλμανική ή όχι. Αυτή είναι η πατρίδα μου».

Η Heba Farouk Mahfouz συνέβαλε στο ρεπορτάζ.

Karen DeYoung
Η Karen DeYoung είναι αναπληρώτρια συντάκτρια και ανώτερη ανταποκρίτρια εθνικής ασφάλειας για την εφημερίδα The Post. Σε περισσότερες από τρεις δεκαετίες στην εφημερίδα, έχει διατελέσει επικεφαλής γραφείου στη Λατινική Αμερική και στο Λονδίνο και ανταποκρίτρια που καλύπτει τον Λευκό Οίκο, την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ και την κοινότητα των μυστικών υπηρεσιών. ακολουθήστε στο X@karendeyoung1

 Cate Brown
Η Cate Brown είναι δημοσιογράφος και ερευνήτρια για το διεθνές τμήμα της The Post. ακολουθήστε στο X@catebrown12

The Washington Post

 

Ηρ. Γωνιάδης: οι επιχειρηματίες «νέας κοπής» μάχονται στην αγορά με σύγχρονα όπλα

0

του Ηρακλή Γωνιάδη, Δρ. Οικονομικών

Καθώς αλλάζει το επιχειρηματικό (και γεωπολιτικό) τοπίο επιβάλλεται να αλλάξει και ο τρόπος διαχείρισης μιας περισσότερο σύνθετης καθημερινότητας του Έλληνα επιχειρηματία ο οποίος «έχει πολλά στο κεφάλι του» παραδοσιακά αντιμετωπιζόμενος ως «μαύρο πρόβατο» και, κατά περίπτωση, σαν «αποδιοπομπαίος τράγος στην «Ελλάδα του Μητσοτάκη» όπου βιώνει το πλιάτσικό της καθώς ο ποδηγέτης τη διαχειρίζεται ως κατακτητής.

Με τους νόμους «να πάνε και να έρχονται» χάριν της δημιουργίας πλεονασμάτων, τη δραματική μείωση των δαπανών συντήρησης υποδομών, την υποβάθμιση υπηρεσιών και τη μετάθεση ευθύνης προς τον υπήκοο, αλλά και αύξησης της φορολογίας[1] με ευφάνταστους ή «καινοτόμους» τρόπους (π.χ., ηλεκτρονική τιμολόγηση μέσω παρόχου!), κάθε μικρομεσαίος βρίσκεται σε διαρκή ομηρεία υπό το φόβο της υπαγωγής του σε καθεστώς παρανομίας με κάποια καινοφανή κυβερνητική απόφαση.

Η πολιτική προστίμων βεβαιωμένων στη μερίδα και ενοχοποίησης του υπηκόου-μονάδας στον νεοφιλελευθερισμό χωρίς κοινωνία- ως ευθυνόμενου για τα κακώς κείμενα κυβερνήσεων και πολιτευτών κατοχυρωμένης ανευθυνότητας, δεν ισχύει για κάποιους «εκλεκτούς» των οποίων τα πρόστιμα ανακοινώνονται χάριν εντυπώσεων και ουδέποτε καταβάλλονται ένεκα κομματικών επιλογών και, βέβαια, υποχρεώσεων έναντι των χρηματοδοτών τους! Έχοντας, λοιπόν, να ανταπεξέλθει σε έναν άνισο αγώνα με μια κυβέρνηση κτητικής αντίληψης στη διακυβέρνηση της χώρας, οφείλει να επαληθεύσει το από αρχαιοτάτων χρόνων ρητό «πενία τέχνας απεργάζεται» χρησιμοποιώντας κάθε διαθέσιμο νου στην επιχείρησή του, ακόμη κι αν αφορά στη «δαιμονοποιημένη» Τεχνητή Νοημοσύνη[2] με τα πολλά εν δυνάμει κακά τα οποία, παρά ταύτα, αφαιρούμενα από τα καλά της δίνουν το θετικό αποτέλεσμα δικαίωσης κάθε νέας τεχνολογίας.

Η «λουδίτικη[3]» συμπεριφορά και στάση απέναντι στην τεχνολογία αυτή η οποία, όπως και κάθε νέα, είναι δυνατόν να εφαρμοστεί αρνητικά, κακοποιητικά, για κατασκοπία και χειραγωγία, περιορίζει τον ορίζοντα του επιχειρηματία του οποίου ο χώρος δράσης δεν περιβάλλεται πια από γεωγραφικά σύνορα. Εξάλλου, σχεδόν όλα τα ηλεκτρονικά προϊόντα (gadget) «επαύξησης» της πραγματικότητάς μας κάνοντάς τη πιο υποφερτή για πολύ κόσμο, έλκουν την καταγωγή τους από την απεργαζόμενη τον πόλεμο βιομηχανία η οποία, μεταβαίνοντας σε περισσότερο καταστροφικά και απόρρητα επίπεδα τεχνολογίας, αποδεσμεύει σταδιακά τις παρωχημένες της επινοήσεις για το εμπόριο.

Ο επιχειρηματίας «νέας κοπής», επίδοξος, πρωτάρης ή «φτασμένος» που προχώρησε σε «ρεκτιφιέ της μηχανής του νου» επικαιροποιώντας γνώσεις, τεχνογνωσία και δεξιότητες, οφείλει να αξιοποιήσει κάθε διαθέσιμο πόρο. Ιδιαίτερα αυτόν του διανοητικού κεφαλαίου, ανθρώπινου και τεχνητού, του οποίου η γόνιμη ζεύξη των μερών πολλαπλασιάζει[4] την ευελιξία και προσαρμογή του επιχειρηματικού μοντέλου δημιουργίας εσόδων, ενισχύοντας ακόμη περισσότερο την ανθεκτικότητά του σε έναν αγώνα για δρομείς μεγάλων αποστάσεων με «μυαλό και πόδια». Ακόμη και ένα πτυχίο ΑΕΙ «χωρίς αντίκρισμα» στον «χαμένο παράδεισο» του ελληνικού Δημοσίου, είναι δυνατό να μετεξελιχθεί σε βατήρα ουσιαστικών μεταπτυχιακών σπουδών κατάλληλων για ένα άλμα προς την αξιοπρεπή διαβίωση χωρίς εξάρτηση από οπεκεπέδες και επιτήδειους του κρατικομματικού μηχανισμού.

Το τεχνητό διανοητικό κεφάλαιο, η Τεχνητή Νοημοσύνη (ΤΝ), «αναφέρεται σε μηχανές ή συστήματα υπολογιστών τα οποία είναι δυνατό να προσομοιώσουν διαδικασίες ανθρώπινης νοημοσύνης (π.χ., συλλογιστική/ λήψη αποφάσεων/ επίλυση προβλημάτων) για την εκτέλεση των μέχρι τώρα «ανθρώπινων» εργασιών, επεξεργαζόμενα τεράστιους όγκους δεδομένων με ταχύτητες πέρα από τις δυνατότητες του ανθρώπου». Παρότι δεν προσφέρεται «δια πάσαν νόσον και πάσαν μαλακίαν», είναι ένα πολύ ισχυρό εργαλείο του οποίου ο τρόπος χρήσης διαφοροποιεί τα λαμβανόμενα αποτελέσματα σχετικά με τη μείωση του κόστους (αυτοματοποιώντας επαναλαμβανόμενες εργασίες ή εντοπίζοντας αδικαιολόγητες ταμειακές εκροές), τη λειτουργική αποτελεσματικότητα και αποδοτικότητα (επανασχεδίαση των ροών εργασίας, παραγωγή σε κλίμακα κλπ.) και το τελικό ζητούμενο, την ανταγωνιστικότητα (επικαιροποιώντας γνώσεις, εντοπίζοντας τάσεις και ευκαιρίες).

Χωρίς να αποτελεί προνόμιο των μεγάλων επιχειρήσεων μόνο, είναι δυνατό να φανεί το ίδιο, αν όχι και περισσότερο, χρήσιμη για τις μικρομεσαίες των οποίων η πρόσβαση σε μηχανισμούς και χρηματικό κεφάλαιο δεν είναι εύκολη στο εγχώριο τοξικό επιχειρηματικό περιβάλλον. Όσο δε, καλύτερα εστιασμένη και σαφώς διατυπωμένη είναι η ερώτηση ή απορία, τόσο ακριβέστερη και η απάντηση-όχι «τυφλοσούρτης»- που  διευκολύνει τον επιχειρηματία στη λήψη πιο βελτιωμένων αποφάσεων. Με άλλα λόγια, υπέχει τη θέση ενός φυσικού συμβούλου-του οποίου αδυνατεί να καλύψει το κόστος- ικανού για τεκμηριωμένη άποψη επί του θέματος που τον ταλανίζει, ακούγοντας ή διαβάζοντας την απάντηση της ΤΝ με δική του πάντα ευθύνη της τελικής και, πιθανότατα, εξυπνότερης απόφασης.

Πιο συγκεκριμένα, σε όρους μάρκετινγκ παρέχει σημαντική συνδρομή στον ανασχεδιασμό της εταιρικής ταυτότητας (rebranding: αναθεώρηση της επωνυμίας εταιρίας/προϊόντος, του λογότυπου κ.ά.), στην καλύτερη στόχευση του πελατολογίου κλπ. Σε όρους μάνατζμεντ αναδεικνύει προβλήματα υποδεικνύοντας διορθώσεις των κακώς κειμένων (redressing: μείωση κόστους, βελτίωση ποιότητας και εργασιακών σχέσεων κλπ.) της διοίκησης. Επίσης, διευκολύνει τα μέγιστα τις ζωτικής σημασίας εξαγωγές εντοπίζοντας τις πλέον πρόσφορες αγορές, τα αναγκαία χαρακτηριστικά και την τιμολόγηση προϊόντος/υπηρεσίας, τους εμπορικούς δρόμους και κανονισμούς ή κινδύνους κ.ά. Εξαγωγές -η πλέον απαραίτητη σταθερά για μια βιώσιμη πορεία- ενίσχυσης των εσόδων και της δυνατότητας διατήρησης νόμιμων λογαριασμών στο εξωτερικό προφυλάσσοντάς τα από τη βουλιμία των κυβερνόντων, αλλά και τη ανθεκτικότητας στον διεθνή ανταγωνισμό ο οποίος τυγχάνει καλύτερων συνθηκών λειτουργίας στις χώρες προέλευσης όπως και στη «φιλόξενη» για Ξένες Άμεσες Επενδύσεις χώρα μας.

Η μέχρι κάποιου επιπέδου δωρεάν χρήση εφαρμογών φέρνει στην οθόνη της ηλεκτρονικής του συσκευής επιχειρηματία απαντήσεις ή υποδείξεις σχετικές με την επιχειρηματική του δραστηριότητα, ανάλογης ποιότητας προς τη σαφέστερη δυνατή περιγραφή των ερωτημάτων του προς κάποιο από τα ChatGPT/ Peplexity/ Gemini/ Copylot κλπ., ή να δημιουργήσει εικόνες και σχέδια μέσω του Canva, να συντάξει κείμενο με το Grammarly, για παράδειγμα. Πειραματιζόμενος με τη διατύπωση της ερώτησης και υποβάλλοντάς τη διαδοχικά στις παραπάνω εφαρμογές, διαπιστώνει τη διεισδυτικότητα και την πιθανή διαφορετική τους προσέγγιση στο νέφος του διαδικτύου κερδίζοντας, ταυτόχρονα, πολύ χρόνο στην αναζήτηση πληροφοριών και δεδομένων στοιβαγμένων σε διάφορα απομακρυσμένα κέντρα (Data Centers) ποικίλων πηγών «καταγωγής και προέλευσης».

Η δυνατότητα να χρησιμοποιήσει τις δωρεάν εφαρμογές παρέχει, επιπλέον, την ευκαιρία εξοικείωσης στη χρήση τους και κατόπιν, αν έχει την οικονομική άνεση, να προχωρήσει στην αγορά μιας περισσότερο εξειδικευμένης προς τις ανάγκες του εκδοχής. Τα ψαχτήρια αυτά εντοπίζουν στο «νέφος» του ιντερνέτ ό,τι έχει αναρτηθεί από δημοσιεύσεις, άρθρα και κάθε είδους δεδομένα (με παραπομπή στην πηγή) από τα οποία είναι δυνατό να αντλήσει χρήσιμες πληροφορίες -έως και μηδενικού κόστους- προκειμένου να λάβει τις καλύτερες δυνατές αποφάσεις. Εκτός από τα δεδομένα τα οποία δημιουργεί και οφείλει να διατηρεί με την καλύτερη δυνατή οργάνωση (σημαντική για την αποδοτικότητα της ΤΝ) στην επιχείρησή του, στο σύμπαν του διαδικτύου «αιωρείται» ένας τεράστιος αριθμός τους δημιουργημένος από αρθρογράφους, αναλυτές, ερευνητές, οργανισμούς, ιδρύματα και ινστιτούτα, αλλά και από απλούς περιηγητές ή καταναλωτές (συχνά-πυκνά και από bots, μηχανές δημιουργίας περιεχομένου το οποίο χρήζει περαιτέρω ελέγχου) οι οποίοι εκδηλώνουν το ενδιαφέρον τους υποδεικνύοντας προτιμήσεις (likes), αξιολογώντας συμπεριφορές ή πραγματοποιώντας αγορές για τις οποίες δηλώνουν τον βαθμό ικανοποίησής τους.

Με τις επιλογές του Έλληνα επιχειρηματία να περιορίζονται δραματικά και την παύση της δραστηριότητάς του να διαγράφεται στον ορίζοντα, το φαινομενικά ακατόρθωτο (διογκωμένο και από τον πιθανό φόβο ή την άγνοια) μόνο με μικρά βήματα μπορεί να προσεγγιστεί μετά τη δέουσα κατάρτιση και χρήση κάποιας από τις παραπάνω εφαρμογές. Στην προσπάθεια αυτή συνδράμει και το σύγχρονο λογιστικό ή επιχειρηματικό λογισμικό το οποίο-μάλλον- διαθέτει ήδη, διευκολύνοντας την εκκίνηση αξιοποίησης των δυνατοτήτων της ΤΝ στη βελτίωση λειτουργιών και μεγεθών της επιχείρησης αποδεσμεύοντας, συγχρόνως, χρόνο για δημιουργική και καινοτομική σκέψη, για προσωπικές σχέσεις, την οικογένεια  και, τελικά, για ποιοτικότερη ζωή.

Ηρ. Γωνιάδης

[1]Βλ.  https://www.newsbreak.gr/oikonomia/900275/me-foroafaimaxi-foyskosan-ta-esoda-toy-kratikoy-proypologismoy-ianoyarioy-ioynioy-2025/_ ή και https://slpress.gr/oikonomia/2021-24-soreftiki-afxisi-misthon-5-652e-soreftiki-forologiki-afaimaxi-17-154e/.

[2] https://slpress.gr/oikonomia/na-fovountai-oi-epixeiriseis-tin-epelasi-tis-texnitis-noimosinis/, https://slpress.gr/oikonomia/pos-borei-i-texniti-noimosini-na-voithisei-tin-epixeirisi-mou/,

https://slpress.gr/oikonomia/i-texnologiki-kainotomia-sto-plevro-tou-epixeirein/.

[3] Λουδιτισμός, το κίνημα των υφαντουργών του 19ου αιώνα οι οποίοι κατέστρεφαν τις υφαντουργικές μηχανές επειδή τους «έκλεβαν» τις δουλειές.

[4] «Το Όλον είναι μεγαλύτερο από το άθροισμα των μερών», όπως το έθεσε ο Αριστοτέλης. Ή, σε μαθηματικούς όρους: Ανθρώπινη + Τεχνητή = Νοημοσύνη2.