Αρχική Blog Σελίδα 596

Ινδική “αυταπάτη” της Δύσης ή στρατηγικό λάθος; Ο Ντόναλντ Τραμπ ανατρέπει τους υπολογισμούς του Νέου Δελχί για τις σχέσεις με τις ΗΠΑ

0
Η ευθεία προσβολή του Αμερικανού προέδρου, ο αντίκτυπος στον διεθνή Τύπο και η μεγάλη εικόνα, η οποία υλοποιεί τον χειρότερο εφιάλτη του Μακίντερ

 

Γράφει ο Χρήστος Κωνσταντινίδης

Όπως σημειώνει ο ιστορικός και συγγραφέας Μουκούλ Κεσάβαν σε ανάλυσή του στον Guardian με τίτλο “Τυφλωμένος από τον Τραμπ, ο Μόντι μαθαίνει σκληρά μαθήματα για τη θέση της Ινδίας στη νέα παγκόσμια τάξη“, το Νέο Δελχί πίστεψε ότι με την οικονομική του ισχύ και τη γεωπολιτική του αξία απέναντι στην Κίνα θα εξασφάλιζε μια θέση ισοτιμίας στο τραπέζι της Ουάσιγκτον. Αντί αυτού, βρέθηκε αντιμέτωπο με σκληρές τιμωρητικές κινήσεις και μια ταπεινωτική υπενθύμιση: οι ΗΠΑ έχουν πελάτες, όχι συμμάχους, εκτός Δύσης.

Ο πρωθυπουργός Ναρέντρα Μόντι είχε επενδύσει προσωπικά στην εικόνα στενής σχέσης με τον Τραμπ. Οι δημόσιες εμφανίσεις, τα θερμά αγκαλιάσματα και οι δηλώσεις περί «χημείας» καλλιέργησαν την εντύπωση ότι η Ινδία θα μπορούσε να αποσπάσει μια προνομιακή συμφωνία στο εμπόριο.

Οι πρώτες κινήσεις του Λευκού Οίκου όμως κατέρριψαν τις αυταπάτες! Αρχικά ήρθε δασμός 25% στα ινδικά προϊόντα, υψηλότερος από εκείνον που επιβλήθηκε σε στενούς συμμάχους των ΗΠΑ. Στη συνέχεια, το ποσοστό εκτοξεύτηκε στο 50%, ως «καμπάνα» για τη συνέχιση των αγορών ρωσικού πετρελαίου από το Νέο Δελχί εν μέσω του πολέμου στην Ουκρανία.

Τα χτυπήματα δεν ήταν μόνο οικονομικά. Η σύντομη ένοπλη σύγκρουση Ινδίας–Πακιστάν, μετά από τρομοκρατική επίθεση στο Παχαλγκάμ, αντιμετωπίστηκε από τον Τραμπ και τον αντιπρόεδρό του Τζ. Ντ. Βανς σαν «καβγάς γειτόνων», όπου η Ουάσιγκτον έπρεπε να επιβάλει πειθαρχία. Η αμερικανική απαίτηση για εγγυήσεις ειρήνης, που θα μπορούσαν να τροφοδοτήσουν τις φιλοδοξίες του Τραμπ για Νόμπελ, εκλήφθηκε στο Νέο Δελχί ως ευθεία προσβολή.

Στην Ινδία η εικόνα του Μόντι ως διεθνούς ηγέτη καταρρέει. Η στρατηγική της «εξωστρέφειας με όλους» αποδεικνύεται εύθραυστη. Παρά τις ρητορικές περί «στρατηγικής αυτονομίας», η χώρα γλίστρησε σε μια άνιση εξάρτηση από την Ουάσιγκτον, την ώρα που το γεωπολιτικό της βάρος υποτιμάται ή εργαλειοποιείται. Όπως υπογραμμίζει ο Guardian, το πρόβλημα δεν είναι απλώς η προσωπική σχέση Μόντι–Τραμπ, αλλά μια ολόκληρη πολιτική ελίτ που τα τελευταία 25 χρόνια θεώρησε τη Δύση φυσικό σύμμαχο της Ινδίας, παραμελώντας την παραδοσιακή γραμμή μη-ευθυγράμμισης.

Η κρίση αυτή, γράφει ο Κεσάβαν, δείχνει ότι η Ινδία δεν έχει την πολυτέλεια να μιμηθεί την Κίνα σε αντιπαράθεση ισοτιμίας με τις ΗΠΑ, ούτε όμως και να καταντήσει «πελάτης» κατά το ευρωπαϊκό παράδειγμα. Η πορεία της θα είναι μια δύσκολη ισορροπία, ανάμεσα σε αντιφατικές δυνάμεις ενός κόσμου που ξαναμοιράζεται.

Την ίδια στιγμή, η άνοδος ακροδεξιών ηγετών σε ολόκληρη τη Δύση – από τον Νάιτζελ Φάρατζ έως τον Βίκτορ Όρμπαν – αποδεικνύει ότι ο τραμπισμός δεν είναι παρέκκλιση, αλλά νέα κανονικότητα. Τα τείχη που υψώνει η Δύση απέναντι στον «ανήσυχο υπόλοιπο κόσμο» καθιστούν την ινδική ουδετερότητα όχι επιλογή πολυτέλειας, αλλά αναγκαιότητα επιβίωσης.


“Στρατηγικό λάθος του Τραμπ”

Τις μέρες που ακολούθησαν την 28η Αυγούστου, της ημέρας δηλαδή που ανακοινώθηκαν οι δασμοί 50% του Αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ, σε σειρά ινδικών προϊόντων, υλοποιώντας την απειλή του να «τιμωρήσει» τη χώρα για τις αγορές ρωσικού πετρελαίου με έκπτωση,  ΜΜΕ των ΗΠΑ, της Κίνας, του Ηνωμένου Βασιλείου και άλλων διεθνών Μέσων Ενημέρωσης χαρακτήρισαν ως «στρατηγικό λάθος» τη στάση του απέναντι στο Νέο Δελχί.

Βλέπετε, οι νέοι δασμοί άγγιξαν κρίσιμους εξαγωγικούς κλάδους της Ινδίας προς τις ΗΠΑ: υφάσματα, κοσμήματα, γαρίδες, δέρμα, υποδήματα, χημικά και μηχανήματα. Οι βιομηχανικοί φορείς της Ινδίας προειδοποίησαν για κινδύνους ανεργίας και σοβαρές προκλήσεις στην οικονομία, ωστόσο ταυτόχρονα διατύπωσαν αισιοδοξία ότι η κρίση μπορεί να εξελιχθεί σε ευκαιρία για να αναδείξει η χώρα τον ρόλο της ως ανθεκτικός και αξιόπιστος εμπορικός εταίρος.

Στη Γερμανία, η Frankfurter Allgemeine Zeitung (FAZ) αποκάλυψε ότι ο πρωθυπουργός Ναρέντρα Μόντι αρνήθηκε να απαντήσει σε τουλάχιστον τέσσερις τηλεφωνικές κλήσεις του Ντόναλντ Τραμπ τις τελευταίες εβδομάδες. «Υπάρχουν σημάδια ότι ο Μόντι ένιωσε προσβεβλημένος», σημειώνει το γερμανικό μέσο, τονίζοντας ότι η στάση αυτή δείχνει το βάθος της ενόχλησης του Ινδού ηγέτη.

Στις ΗΠΑ Οι New York Times έκαναν λόγο για «απορία και σύγχυση» στην Ινδία απέναντι στις αποφάσεις του Λευκού Οίκου, με τίτλο: «Η Ινδία είναι μπερδεμένη από τον Ντόναλντ Τραμπ».
Η Washington Post, σε άρθρο γνώμης, χαρακτήρισε την κίνηση «στρατηγικό λάθος» που απειλεί μια από τις σημαντικότερες στρατηγικές σχέσεις της Αμερικής. Ο αρθρογράφος, υιοθετώντας και τη θέση του αναλυτή Φαρίντ Ζακάρια, τόνισε ότι πρόκειται για «απερίσκεπτη και αχρείαστη επίθεση» σε έναν κρίσιμο εταίρο.

Στο Ηνωμένο Βασίλειο, ο Guardian εστίασε στη γεωπολιτική διάσταση, γράφοντας ότι «οι δασμοί του Τραμπ αναδιαμορφώνουν τις παλιές συμμαχίες, ενώ ο παγκόσμιος Νότος χαράσσει τον δικό του δρόμο». Το βρετανικό μέσο σημείωσε ότι οι τακτικές του Τραμπ προκαλούν ήδη πολιτική αντίδραση σε χώρες όπως η Βραζιλία, η Ρωσία, η Ινδία και η Κίνα, προειδοποιώντας ότι μπορεί να γυρίσουν μπούμερανγκ μεσοπρόθεσμα.

Στην Κίνα, οι Global Times ανέδειξαν τη «βαθύτερη ρήξη» στις σχέσεις ΗΠΑ–Ινδίας, που, όπως υπογράμμισε, «ξεπερνά τους αριθμούς των δασμών». Κινέζοι αναλυτές που φιλοξένησε η εφημερίδα σημείωσαν ότι οι δασμοί έχουν ενισχύσει τα εθνικιστικά αισθήματα στην Ινδία και λειτουργούν ως «καμπανάκι αφύπνισης», ώστε η χώρα να επανεξετάσει τη διπλωματική της στρατηγική.


Η μεγάλη εικόνα και η hyper power 

Η εμπορική σύγκρουση δεν περιορίζεται σε τιμολόγια. Ανοίγει ευρύτερη συζήτηση για το πώς η Ουάσιγκτον αντιλαμβάνεται τη στρατηγική σχέση με το Νέο Δελχί — μια σχέση που μέχρι πρόσφατα θεωρείτο θεμέλιο της αμερικανικής πολιτικής ισορροπίας απέναντι στην Κίνα. Για την Ινδία, οι δασμοί αποτελούν πλήγμα, αλλά ταυτόχρονα και πρόκληση για να επιβεβαιώσει την ανθεκτικότητά της σε μια εποχή αναδιάταξης συμμαχιών και εμπορικών οδών.

To σίγουρο είναι, ότι η πολιτική του Τραμπ απέναντι στο Νέο Δελχί δεν είναι μια ινδική αυταπάτη, αλλά ένα στρατηγικό λάθος, το οποίο ανατρέπει τους υπολογισμούς της Ινδίας για τις σχέσεις με τις ΗΠΑ και τη στρέφει προς την Κίνα και τη Ρωσία, κάτι που φαίνεται πως το γνωρίζει ο Αμερικανός πρόεδρος.

«Φαίνεται ότι χάσαμε την Ινδία και τη Ρωσία στη βαθύτερη, πιο σκοτεινή Κίνα. Εύχομαι να έχουν ένα μακρύ και ευημερούν μέλλον μαζί!», έγραψε χαρακτηριστικά ο Αμερικανός πρόεδρος στο Truth Social, σχολιάζοντας  μια πολυσυζητημένη φωτογραφία με τον Βλάντιμιρ Πούτιν, τον Σι Τζινπίνγκ και τον Ναρέντρα Μόντι, η οποία προκάλεσε διεθνώς συζητήσεις με τη λεζάντα «ελέφαντας, δράκος και αρκούδα», παραπέμποντας σε Ινδία, Κίνα και Ρωσία αντίστοιχα… Σύμφωνα με έγκυρους αναλυτές η στρατηγική “ένωση” των τριών ασιατικών δυνάμεων δεν είναι κάτι που δεν έχει προβλεφθεί.

«Ο εφιάλτης του Μακίντερ, αργά αλλά σταθερά, υλοποιείται. Μια σπονδυλωτή, αντιφατική αλλά διακριτή και λειτουργική, υπέρ – υπερδύναμη, πρωτοφανής στην ανθρώπινη ιστορία, απειλεί να γεννηθεί στην Ευρασία χάρη στην ευγενική χορηγία μιας αυτοκαταστροφικά αλαζονικής Δύσης», σχολίασε ο καθηγητής Γεωπολιτικής και Σύγχρονων Αμυντικών Τεχνολογιών, Κωνσταντίνος Γρίβας, αναφερόμενος στη θεωρία της δημιουργίας μιας hyper power, ενός γεωπολιτικού μεγέθους που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως η πρώτη υπέρ-υπερδύναμη στην ιστορία της ανθρωπότητας, δεδομένου ότι τα μεγέθη αυτού του συμπλόκου είναι απλά τεράστια, από όποια σκοπιά κι αν το δει κανείς.

Είναι ο διευθυντής σύνταξης του Geopolitico.gr με ενεργή συμμετοχή στο ιστορικό πλέον Infognomonpolitics.gr από το 2019. Σπούδασε στο τμήμα Επικοινωνίας Μέσων και Πολιτισμού του Παντείου Πανεπιστημίου και διαθέτει μεταπτυχιακό δίπλωμα στη Διοίκηση Επιχειρήσεων με ειδικότητα στο “Ηλεκτρονικό Επιχειρείν” από το Πανεπιστήμιο Δυτικής Αττικής. Παράλληλα έχει πιστοποιηθεί ως αμυντικός και αστυνομικός συντάκτης από το Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Έχει δημοσιεύσει άρθρα, αφιερώματα και συνεντεύξεις για την ιστορία, την παράδοση και τη λαογραφία γύρω από τον ποντιακό πολιτισμό, αλλά και την ανάδειξη του ζητήματος τη γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου. Έχει διοργανώσει, συμμετάσχει σε εκδηλώσεις ποντιακών συλλόγων και φορέων, αναλαμβάνοντας παράλληλα την επικοινωνιακή προβολή τους. Είναι δημιουργός και παραγωγός του ντοκιμαντέρ “Αργυρουπολιτών… πορεία” της Ένωσης Ποντίων Αργυρούπολης. Γνωρίζει αγγλικά, γερμανικά και τουρκικά.

geopolitico.gr

70 χρόνια από το Πογκρόμ της Πόλης: Η νύχτα που σφράγισε το τέλος του Ελληνισμού στην Κωνσταντινούπολη

3

Συμπληρώνονται σήμερα τη νύχτα 70 χρόνια από το Πογκρόμ στην Κωνσταντινούπολη, μία από τις βιαιότερες πράξεις Τούρκων εναντίον Ελλήνων σε καιρό ειρήνης στον 20ό αιώνα, που σήμανε ουσιαστικά την αρχή του τέλους του υπερτρισχιλιετούς Ελληνισμού της Βασιλεύουσας.

  • Γράφει ο Παναγιώτης Παύλος

Το βράδυ της 6ης προς 7η Σεπτεμβρίου του 1955, το καθεστώς της Τουρκίας δρομολόγησε την τελική φάση της εθνοκάθαρσης και του αφανισμού της Ελληνικής Ορθόδοξης Μειονότητας Κωνσταντινουπόλεως, καταστρατηγώντας βάναυσα τα Άρθρα 38-44 της Συνθήκης της Λωζάννης, μόλις 32 χρόνια από την υπογραφή της. Ενδεικτικά εντελώς, στο Άρθρο 38 η Συνθήκη ορίζει τα εξής:

«Η Τουρκική Κυβέρνησις αναλαμβάνει την υποχρέωσιν να παρέχη εις πάντας τους κατοίκους της Τουρκίας πλήρη και απόλυτον προστασίαν της ζωής και της ελευθερίας αυτών, αδιακρίτως γεννήσεως, εθνικότητος, γλώσσης, φυλής ή θρησκείας».

Το βράδυ της Τρίτης 6 Σεπτεμβρίου, ο Ελληνισμός της Πόλης υπέστη συντριπτική ζημία από αλαλάζοντα πλήθη και ορδές βιαιοπραγούντων Τούρκων οι οποίοι μέσα σε μόλις μερικές ώρες κατέστρεψαν τις περιουσίες των Ελλήνων στη σπουδαιότερη και κεντρικότερη περιοχή της Κωνσταντινούπολης, την Οδό του Πέραν, αλλά και αλλού, με μοναδικό σκοπό: την εθνοκάθαρση.

Ένας πρόχειρος απολογισμός μαρτυρά τα φοβικά και δολοφονικά ένστικτα του φονικού εθνικισμού των Τούρκων εγκληματιών, και δείχνει το εύρος της καταστροφής. Σύμφωνα με επίσημες καταγραφές:

–Θανατώθηκαν 20 Έλληνες κι 1 Αρμένιος, -Τραυματίστηκαν άλλοι 30 Έλληνες,

–Βιάστηκαν 12 Ελληνίδες

Ενώ καταστράφηκαν:

-Σχεδόν 4.400 ελληνικά εμπορικά καταστήματα

-110 Ξενοδοχεία

-27 Φαρμακεία

-23 Σχολεία

-21 Εργοστάσια

-73 Εκκλησίες

-περισσότερες από 1.000 ελληνικές κατοικίες υψηλής αισθητικής και αρχιτεκτονικής,
και συλήθηκαν πολλά ελληνορθόδοξα νεκροταφεία.

Στη διάρκεια του Πογκρόμ του 1955 κατά των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης εκδιώχθηκαν από τις δουλειές τους:

-2.000 τσαγκάρηδες,

-2.000 επιπλοποιοί,

-2.700 εργαζόμενοι σε εστιατόρια,

-500 εργάτες σε σοκολατοποιίες,

-400 τυπογράφοι,

-400 εργάτες σε εργοστάσια ελαστικών,

-350 εργαζόμενοι σε υφαντουργεία,

-150 εργαζόμενοι σε χυτήρια.

Το κόστος της καταστροφής των ελληνικών περιουσιών (καταστημάτων στις πιο περίοπτες περιοχές της Κωνσταντινούπολης, κατοικιών, επαύλεων, ιδρυμάτων, παραγωγικών μονάδων, και ούτω καθεξής) ανήλθε σύμφωνα με τους τότε υπολογισμούς της Ελλάδας σε 500.000.000 δολάρια.

Πέραν, ωστόσο, του μεγέθους των ζημιών, η τραγικότερη συνέπεια του Πογκρόμ ήταν ότι σήμανε το τέλος της ηγετικής παρουσίας του Ελληνισμού σε φυσικά εδάφη του και δη στην Κωνσταντινούπολη.

Η οικονομική αιμορραγία και ο φόβος που έκτοτε εδραιώθηκε σε πολλούς Κωνσταντινουπολίτες, ανάγκασαν πολλές δεκάδες χιλιάδες από αυτούς να μεταναστεύσουν -είτε άμεσα είτε σταδιακά- στην ηπειρωτική Ελλάδα, με τις συνέπειες της καταστροφής να ολοκληρώνονται το 1964.

Αναφορικά με τα όσα προηγήθηκαν αυτής της εγκληματικής συμπεριφοράς της Τουρκίας έναντι Τούρκων πολιτών ελληνικής καταγωγής, ας σημειωθεί ότι ένα χρόνο πριν το Πογκρόμ του 1955, τηλεγράφημα προς το Υπουργείο Εξωτερικών (Foreign Office) της Αγγλίας από το αγγλικό προξενείο της Αθήνας ανέφερε σχεδόν προφητικά:

«Οι σχέσεις Τουρκίας και Ελλάδας είναι άριστες. Εάν όμως γίνει κάτι στην οικία του Ατατούρκ στη Θεσσαλονίκη, θαυμάσια μπορεί να γίνουν όλα άνω κάτω».

Κατά ειρωνική σύμπτωση -κάποιοι προχώρησαν πολύ τολμηρά μέχρι και του σημείου να το χαρακτηρίσουν «αυτοεκπληρούμενη προφητεία»- πράγματι, αφορμή για την υλοποίηση του Πογκρόμ, προτελευταίας πράξης του Τουρκικού φοβικού εθνικισμού, στάθηκε η οργανωμένη από την Τουρκία προβοκάτσια κι έκρηξη στο σπίτι του Κεμάλ Ατατούρκ στην Θεσσαλονίκη, νωρίτερα την ίδια μέρα της Τρίτης 6 Σεπτεμβρίου 1955, ενέργεια που ήταν αρκετή να οπλίσει με ανεξέλεγκτη οργή το πλήθος των Τούρκων που προετοιμάζονταν για τις βιαιότητες λίγες ώρες αργότερα.

Αξίζει επίσης να επισημανθεί ότι, τελείως συμπτωματικά, σύμφωνα με μαρτυρίες, τη νύχτα εκείνη ήταν παρόντες στην Κωνσταντινούπολη αρχηγοί μυστικών υπηρεσιών ΝΑΤΟϊκών χωρών, μεταξύ των οποίων και ο αρχηγός της CIA Άλεν Ντάλες, πρώτος και μακροβιότερος επικεφαλής της αμερικανικής Κεντρικής Υπηρεσίας Πληροφοριών.

Ενώ Τούρκος στρατηγός χαρακτήρισε το Πογκρόμ του 1955 ως μια «μεγαλειώδη επιχείρηση ανορθόδοξου πολέμου» που στέφθηκε «με απόλυτη επιτυχία».

Το Πογκρόμ της Κωνσταντινούπολης είναι μετά την τουρκική Εισβολή και Κατοχή του 38% της Κύπρου μας η δεύτερη βιαιότερη και καταστροφικότερη τουρκική στρατηγική ενέργεια κατά του Ελληνισμού στο δεύτερο μισό του 20ού αιώνα.

Και είναι δυστυχώς αρκετά φρέσκια και πρόσφατη ακόμη, ώστε να είναι αδύνατον για το ελλαδικό πολιτικό σύστημα κατευναστών να την αποδομήσει όπως επιχείρησε με την Επανάσταση του 1821. Πολλώ δε μάλλον, είναι ακατόρθωτο να την προσπεράσει προκειμένου να πείσει τους Έλληνες ότι το τουρκικό κράτος και οι δικές του ελίτ εξαίφνης αποφάσισαν τον δρόμο της φιλίας που η ψευδοΔιακήρυξη των Αθηνών επεχείρησε να επιβάλει με μεγάλο μέχρι στιγμής κόστος για τα ελληνικά εθνικά συμφέροντα και την ακεραιότητα της εθνικής κυριαρχίας της Ελλάδος.

Ένα κόστος που μέχρι στιγμής μοιάζει να αφήνει παγερά αδιάφορους τους φυσικούς και πολιτικούς απογόνους εκείνων όσοι καθύβριζαν ως «τουρκόσπορους» τους Μικρασιάτες Έλληνες-θύματα της μεγαλύτερης εθνικής καταστροφής μας στον 20ό αιώνα.

  • Πηγές (ενδεικτικά):

-Σπύρος Βρυώνης, «Ο Μηχανισμός της Καταστροφής: Το Τουρκικό Πογκρόμ της 6ης-7ης Σεπτεμβρίου 1955 και ο Αφανισμός της Ελληνικής Κοινότητας της Κωνσταντινούπολης»

-Βλάσης Αγτζίδης, «Σεπτέμβρης του ‘55, Κωνσταντινούπολη: η Κεμαλική Νύχτα των Κρυστάλλων»

-Συνθήκη της Λωζάνης

Το βιογραφικό του Παναγιώτη Παύλου

Ο Παναγιώτης Παύλος είναι Ερευνητής της Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο του Όσλο. Αρθρογραφεί συστηματικά σε πληθώρα ελληνικών και ξένων ΜΜΕ, για ζητήματα κοινωνικά, Διεθνών Σχέσεων, εξωτερικής και εσωτερικής πολιτικής.

newsbreak.gr

Για τη Ζώγια Αλμετίδου

0
Μας λύπησε βαθύτατα ο θάνατος της Ζώγιας Αλμετίδου, κόρης του Σάββα Αλμετίδη, φίλου μου ο οποίος επέστρεψε στην Ελλάδα την μεταπολίτευση απο το Μπρνό τη Τσεχοσλοβακίας. Βρέθηκε εκεί ως πολιτικός πρόσφυγας και εκεί απέκτησε με την αγαπημένη του Μαρία, αντάρτισσα, επίσης, τα δύο παιδιά τους, την Ζώγια και την Ηλέκτρα.
Η Ζώγια ήταν ένας ανοικτός άνθρωπος που συνδύαζε την ευρωπαϊκή κουλτούρα με τα βιώματα της σοσιαλιστικής τσεχοσλοβακίας, βαθιά δοτικός.
Βρίσκομαι αρκετά μακρυά απο τον τόπο που ζούσε, το Μεταλικό Κιλκίς και φοβάμαι ότι δεν θα προλάβω να πάω να την αποχαιρετίσω.
Τα τελευταία χρόνια μας έκανε παρέα στο πασχαλινό γεύμα στο κτήμα στην Αξιούπολη και είχαμε τη δυνατότητα και να αναπολήσουμε πολλά και να συζητήσουμε για τα σημερινά. Είναι βαριά η απώλειά της.
Και εκεί που προσπαθούσαμε να συνειδητοποιήσουμε το τραγικό γεγονός της απώλειας της Ζώγιας ήρθε η είδηση του θανάτου σε τροχαίο ατύχημα ενός 24χρονου νέου παιδιού απο την Αξιούπολη. Πήγαινε στις Σέρρες απο το ένα ρεύμα κυκλοφορίας, έγινε ατύχημα στο άλλο ρεύμα και το ένα απο τα αυτοκίνητα του ατυχήματος πέρασε στην άλλη πλευρά και είχαμε την τραγική απώλεια.
Τον παρηγορητικό μου λόγο στους γονείς του για την ανείπωτη θλίψη τους.
Στη φωτογραφία η ταπεινότητά μου με τον φίλο μου για αρκετά χρόνια Σάββα Αλμετίδη, πατέρα της Ζώγιας.
Παντελής Σαββίδης

Καλώδιο ή θηλιά;

7

του Παντελή Σαββίδη

Η ηλεκτρική διασύνδεση Κρήτης–Κύπρου–Ισραήλ θα μπορούσε, σε μια σοβαρή χώρα, να είναι υπόδειγμα στρατηγικής αυτονομίας. Στα χέρια της σημερινής ελληνικής κυβέρνησης κατέληξε να συμβολίζει ακριβώς το αντίθετο: κοινωνικοποίηση ρίσκου υπέρ ιδιωτών, επιθετική ρητορική προς τη Λευκωσία και μια φοβική διαχείριση απέναντι στην Τουρκία που υπονομεύει την ίδια την έννοια της κυριαρχίας. Τρία επίπεδα, μία εικόνα: ένα κράτος που ζητά από τον πολίτη να προπληρώσει την αβεβαιότητα.

1) Ο λογαριασμός στον πολίτη για επένδυση ιδιώτη

Με ποια λογική οι πολίτες καλούνται να χρηματοδοτήσουν προκαταβολικά τα κόστη ενός έργου που υλοποιείται υπέρ ιδιωτικών και ημικρατικών συμφερόντων; Η κυβέρνηση προωθεί τον «επιμερισμό» του κόστους μέσω τιμολογίων, βαφτίζοντάς τον “ευρωπαϊκή πρακτική” και “στρατηγική αναγκαιότητα”. Στην πραγματικότητα, εφαρμόζει τον γνώριμο ελληνικό καπιταλισμό: ιδιωτικοποίηση κερδών – κρατικοποίηση ρίσκου. Ο καταναλωτής πληρώνει σήμερα για ένα έργο που ίσως λειτουργήσει αύριο, αν ολοκληρωθεί, αν δεν μπλοκαριστεί ενεργά επί του πεδίου, αν βγουν οι μελέτες, αν συμφωνήσουν οι εταίροι. Πόσα «αν» αντέχει ο οικογενειακός προϋπολογισμός;

Η κυβέρνηση προσποιείται ότι ο λαός “επενδύει” στο μέλλον. Δεν πρόκειται για επένδυση του πολίτη, αλλά για αντικατάσταση του ρίσκου του πραγματικού επενδυτή. Αν το έργο σκοντάψει –σε τεχνικά, οικονομικά ή γεωπολιτικά εμπόδια– ποιος αποζημιώνει τα νοικοκυριά και τις μικρές επιχειρήσεις που θα έχουν προπληρώσει; Η σιωπή είναι εκκωφαντική. Και το χειρότερο: βαφτίζουμε «στρατηγική σημασία» κάθε τι που δεν στέκει σε καθαρή κοστολόγηση, για να κρύψουμε κάτω από το χαλί την αναντιστοιχία ρίσκου–απόδοσης για την κοινωνία.

2) Από εταίρος, “υπόλογος”: η ατεκμηρίωτη επίθεση στην Κύπρο

Η διασύνδεση αφορά τρεις χώρες, όμως το ελληνικό κυβερνητικό κέντρο επέλεξε να μετατρέψει την Κύπρο σε βολικό ένοχο για τις καθυστερήσεις. Η Λευκωσία εξέφρασε δημόσια τεκμηριωμένες επιφυλάξεις για τη βιωσιμότητα και τον τρόπο χρηματοδότησης (εξίσου για την προπληρωμή μέσω τιμολογίων και για τον κίνδυνο να διογκώνονται δαπάνες χωρίς διασφάλιση ολοκλήρωσης). Η ώριμη απάντηση θα ήταν πολιτική αξιοπρέπεια: διάλογος στα δεδομένα, σύγκριση μελετών, προσαρμογή όρων. Αντί αυτού, είδαμε επικοινωνιακές αιχμές, μισό-υπαινιγμούς και επιθετική γλώσσα περί «ευθυνών» της Λευκωσίας.

Είναι ανεύθυνο –και πολιτικά μικρό– να κατηγορείς έναν “αδελφό εταίρο” επειδή αρνείται να φορτώσει στους δικούς του πολίτες ένα ρίσκο που κι εσύ ο ίδιος δεν έχεις καταφέρει να τιθασεύσεις. Η Κύπρος δεν οφείλει να επιδοτήσει ελληνικές αστοχίες, ούτε να δεχτεί αδιαφάνεια ως «κανονικότητα». Όταν μάλιστα η συζήτηση αγγίζει και ευρωπαϊκά κονδύλια, ο ορθολογισμός και η τεκμηρίωση δεν είναι… αγενής επιφυλακτικότητα· είναι θεσμική υποχρέωση. Αν η Αθήνα θέλει να ηγηθεί, οφείλει πρώτα να πείσει –όχι να επιπλήξει.

3) Η φοβική αποδοχή του τουρκικού βέτο

Το τρίτο –και βαρύτερο– ατόπημα είναι γεωπολιτικό. Όλοι γνωρίζουν ότι η Άγκυρα αντιμετωπίζει καχύποπτα κάθε έργο στην Ανατολική Μεσόγειο που δεν περνάει από την έγκρισή της. Αυτό δεν είναι καινούριο. Και όμως, αντί η κυβέρνηση να οικοδομήσει συμμαχίες αποτροπής, να εξασφαλίσει εμπράκτως την ελευθερία κινήσεων, να θωρακίσει νομικά και επιχειρησιακά το έργο, επέλεξε την πολιτική της σιωπηλής προσαρμογής. Μπλοκάρισμα ερευνών; Χαμηλοί τόνοι.  Ρητορική σύνεσης χωρίς κόκκινες γραμμές. Εν ολίγοις: η «Γαλάζια Πατρίδα» λειτουργεί de facto ως δόγμα αυτοπεριορισμού μας.

Όταν δεν υπερασπίζεσαι ενεργά το δικαίωμά σου να τοποθετήσεις ευρωπαϊκό έργο σε διεθνή ύδατα, στέλνεις μήνυμα αδυναμίας, όχι σύνεσης. Και όταν, παρά την αδυναμία αυτή, απαιτείς από την Κύπρο να προχωρήσει, ζητάς από τον εταίρο να πληρώσει το “ασφάλιστρο” της δικής σου γεωπολιτικής ατολμίας. Η ΕΕ και οι ΗΠΑ ίσως προτιμούν τη διαρκή διαμεσολάβηση της Τουρκίας στα ενεργειακά της περιοχής· αυτό δεν μας απαλλάσσει από την υποχρέωση να ορίζουμε τα του οίκου μας. Συμμαχίες χωρίς διεκδικητική στρατηγική καταλήγουν σε άλλοθι ακινησίας.

Το πολιτικό συμπέρασμα

Η κυβέρνηση προσπαθεί να πουλήσει ένα τριπλό αφήγημα: ότι το έργο είναι στρατηγικό (άρα “δεν μιλάμε για λεφτά”), ότι η Κύπρος «οφείλει» να συμπράξει (άρα φταίει όποιος αμφισβητεί) και ότι η Τουρκία «δεν πρέπει να προκαλείται» (άρα σωπαίνουμε μέχρι να περάσει η μπόρα). Και στα τρία, η πραγματικότητα αρνείται να συμμορφωθεί. Στρατηγικό είναι ό,τι μειώνει ρίσκο και αυξάνει ισχύ – όχι ό,τι διογκώνει τιμολόγια και εκχωρεί βέτο στον απέναντι. Συμμαχικό είναι ό,τι σέβεται τον εταίρο – όχι ό,τι τον στοχοποιεί για να καλυφθούν οι δικές μας ανεπάρκειες. Υπεύθυνο είναι ό,τι υπερασπίζεται το δικαίωμα δράσης – όχι ό,τι το υποτάσσει σε τρίτους.

Η Ελλάδα χρειάζεται ενεργειακές διασυνδέσεις. Χρειάζεται και την Κύπρο, και το Ισραήλ, και την Ευρώπη. Πάνω απ’ όλα όμως, χρειάζεται κράτος που να σκέφτεται πριν πληρώσει ο πολίτης, που να συντονίζει πριν επιτεθεί στον εταίρο, και που να διεκδικεί πριν φοβηθεί τον γείτονα. Το καλώδιο μπορεί να είναι εργαλείο ισχύος. Με την παρούσα διαχείριση, κινδυνεύει να εξελιχθεί σε εργαλείο εξευτελισμού: οι Έλληνες πληρώνουν, η Κύπρος λοιδορείται, η Τουρκία κερδίζει.

Αν κάτι αξίζει όντως να «διασυνδέσουμε» σήμερα, είναι η λογοδοσία με την πολιτική απόφαση. Διαφορετικά, θα συνεχίσουμε να χτίζουμε «στρατηγικά οράματα» πάνω σε κοινωνικά τιμολόγια και γεωπολιτικά παραμύθια – μέχρι να πέσει ο γενικός.

Τι μπορεί να φανερώνει η στρατιωτική δράση των ΗΠΑ κατά της Βενεζουέλας

0

3 Σεπτεμβρίου 2025, ώρα 06:16 EDT

Η Βενεζουέλα βρίσκεται σε “μέγιστη ετοιμότητα” και είναι έτοιμη να απαντήσει σε οποιαδήποτε πιθανή στρατιωτική κίνηση των ΗΠΑ, δήλωσε τη Δευτέρα ο πρόεδρος της χώρας, Νικολάς Μαδούρο. Όμως αφού ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, δήλωσε την Τρίτη ότι οι ΗΠΑ επιτέθηκαν σε ένα σκάφος κοντά στη Βενεζουέλα και κατονόμασε σαφέστατα τον Μαδούρο, το μεγάλο ερώτημα παραμένει: Θα πραγματοποιήσουν οι ΗΠΑ όντως ευρείες επιθέσεις στη λατινοαμερικάνικη χώρα ή ακόμη και εισβολή;

Η απάντηση είναι μάλλον όχι. Οι ειδικοί αμφισβητούν ότι η συνεχιζόμενη στρατιωτική ενίσχυση των ΗΠΑ στο νότιο Καραϊβικό και τις γειτονικές θάλασσες είναι τα πρώτα βήματα προς μια εισβολή. Αλλά η ανάπτυξη—μεταξύ άλλων—τριών αντιτορπιλικών, τουλάχιστον ενός υποβρυχίου και μιας έτοιμης αποβατικής ομάδας (ARG) με πεζοναύτες αποτελεί περαιτέρω επιδείνωση στη σχέση μεταξύ Ουάσιγκτον και Καράκας, η οποία φαίνεται ότι τρομοκράτησε τον Μαδούρο.

«Δημοκρατία Όπλων»
Αμερικανοί αξιωματούχοι δήλωσαν τον περασμένο μήνα ότι η Ουάσιγκτον αναπτύσσει τρία αντιτορπιλικά εξοπλισμένα με προηγμένους πυραύλους και χιλιάδες στελέχη στα νερά κοντά στη Βενεζουέλα, ως μέρος μιας εκστρατείας κατά των λατινοαμερικάνικων καρτέλ ναρκωτικών και συμμοριών.

Ο Μαδούρο τη Δευτέρα δήλωσε ότι οκτώ σκάφη—συν ένα πυρηνοκίνητο υποβρύχιο—εξοπλισμένα με 1.200 πυραύλους που αναπτύσσονται στην περιοχή αποτελούν μια «ιστορική απειλή» για τη Λατινική Αμερική, αποκαλώντας την ανάπτυξη «υπερβολική, αδικαιολόγητη, ανήθικη και απολύτως εγκληματική». Τα πολεμικά πλοία των ΗΠΑ και το ταχύτατο υποβρύχιο με πυρηνική πρόωση αναμενόταν να φτάσουν αυτή την εβδομάδα, ανέφερε την Πέμπτη το Reuters, επικαλούμενο έναν ανώνυμο Αμερικανό αξιωματούχο. Το Newsweek επικοινώνησε μέσω email με το Πεντάγωνο για σχόλια.

Ο ηγέτης της Βενεζουέλας δήλωσε ότι θα κηρύξει «δημοκρατία στα όπλα» εάν το αμερικανικό στρατιωτικό επιτεθεί. Ο Μαδούρο έχει ήδη υποσχεθεί να θέσει 4,5 εκατομμύρια «μιλιτσμένους» στην άμυνα της Βενεζουέλας.

Μια εικόνα που τραβήχτηκε από τους δορυφόρους Sentinel-2 της ESA στις 29 Αυγούστου 2025, σχολιασμένη από το Newsweek, δείχνει την ανάπτυξη πιθανού αεροσκάφους θαλάσσιας περιπολίας P-8A Poseidon στο αεροδρόμιο του Σαν Χουάν στο Πουέρτο Ρίκο.

Η Ουάσιγκτον και το Καράκας δεν διατηρούν επίσημες διπλωματικές σχέσεις, οι δεσμοί μεταξύ των ΗΠΑ και της Βενεζουέλας είναι τεταμένοι και δεν φαίνεται να υπάρχει προσωπική σχέση μεταξύ του προέδρου των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, και του Μαδούρο.

Η Γενική Εισαγγελέας των ΗΠΑ, Πάμ Μπόντι, δήλωσε τον περασμένο μήνα ότι οι αμερικανικές αρχές διπλασίασαν την αμοιβή για πληροφορίες που θα οδηγήσουν στη σύλληψη του Μαδούρο στα 50 εκατομμύρια δολάρια, κατηγορώντας τον ηγέτη της Βενεζουέλας για συνεργασία με το οργανωμένο έγκλημα, όπως η συμμορία Tren de Aragua της χώρας. Ο Μαδούρο αντιμετωπίζει εδώ και χρόνια κατηγορίες για διακίνηση ναρκωτικών από τις ΗΠΑ και έχει απορρίψει επανειλημμένα τις κατηγορίες για ναρκο-τρομοκρατία.

Ο Τραμπ έχει από καιρό επικρίνει τον Μαδούρο και είχε δηλώσει κατά τη διάρκεια της πρώτης του θητείας ότι δεν απέκλειε στρατιωτική δράση κατά της διακυβέρνησής του στο Καράκας.

Μιλώντας σε δημοσιογράφους στον Λευκό Οίκο την Τρίτη, ο Ρεπουμπλικανός είπε ότι οι ΗΠΑ έπληξαν ένα «σκάφος που μετέφερε ναρκωτικά» νωρίτερα την ίδια μέρα. Σε επόμενη ανάρτησή του στην πλατφόρμα Truth Social, ανέφερε ότι δυνάμεις της Διοίκησης Νοτίου Τομέα των ΗΠΑ «πραγματοποίησαν κινητική επίθεση» σε αυτό που περιέγραψε ως «ναρκοτρομοκράτες» που εργάζονται για την Tren de Aragua σε διεθνή ύδατα. Ο Τραμπ δήλωσε ότι η επίθεση σκότωσε 11 άτομα και ότι κανένα μέλος των αμερικανικών δυνάμεων δεν τραυματίστηκε. Μοιραζόμενος πλάνα που είπε ότι δείχνουν την επιχείρηση, ο πρόεδρος δήλωσε ότι η Tren de Aragua «λειτουργεί υπό τον έλεγχο του Νικολάς Μαδούρο, υπεύθυνη για μαζικές δολοφονίες, διακίνηση ναρκωτικών, εμπορία ανθρώπων και πράξεις βίας και τρόμου σε ολόκληρες τις Ηνωμένες Πολιτείες και τη Δυτική Ημισφαίριο.»

«Ας χρησιμεύσει αυτό ως προειδοποίηση προς οποιονδήποτε σκέφτεται ακόμη και να φέρει ναρκωτικά στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής. ΠΡΟΣΟΧΗ! Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας σε αυτό το θέμα!!!!!!!!!!!» πρόσθεσε. Θα Εισβάλουν οι ΗΠΑ στη Βενεζουέλα;
Φαίνεται απίθανο, και οι ΗΠΑ δεν έχουν δείξει καμία πρόθεση για εισβολή.

«Κανένας λογικός άνθρωπος δεν πιστεύει ότι με 4.500 άτομα μπορείς να εισβάλεις σε μια χώρα που έχει βουνά, ζούγκλα και πολλαπλά αστικά κέντρα», δήλωσε στην εφημερίδα Guardian ο Κρίστοφερ Σαμπατίνι, ανώτερος ερευνητής για τη Λατινική Αμερική στο βρετανικό think tank Chatham House. «Πρόκειται για θέατρο και από τις δύο πλευρές.»

Ο Τζέιμς Στόρι, ο οποίος υπηρέτησε ως πρέσβης των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα από το 2018 έως το 2023, δήλωσε στην εφημερίδα ότι η στρατιωτική παρουσία είναι πιθανότερο να αποτελεί «επίδειξη δύναμης» παρά «χρήση δύναμης».

«Η πρόθεση είναι πάντα δύσκολο να διαγνωστεί», δήλωσε ο Γουίλιαμ Φρίερ, ερευνητής στον τομέα της εθνικής ασφάλειας στο βρετανικό Συμβούλιο Γεωστρατηγικής, στο Newsweek. «Η κυβέρνηση Τραμπ έχει δείξει σαφή σημάδια απογοήτευσης με τον ρόλο της Βενεζουέλας στη ροή ναρκωτικών προς τις ΗΠΑ, αλλά μέχρι στιγμής δεν έχει δείξει σαφείς ενδείξεις πρόθεσης για άμεση στρατιωτική δράση.»

Όπου οι ΗΠΑ επενέβησαν πρόσφατα στρατιωτικά—στη Συρία, στην Υεμένη και στο Ιράν—η εμπλοκή ήρθε έπειτα από απειλές ή επιθέσεις κατά αμερικανικών δυνάμεων και συμμάχων, προσέθεσε ο Κάρλος Σολάρ, ανώτερος ερευνητής σε θέματα ασφάλειας της Λατινικής Αμερικής στο think tank Royal United Services Institute.

«Αυστηρά μιλώντας, η Βενεζουέλα ούτε έχει πραγματοποιήσει τέτοιες ενέργειες ούτε έχει αναπτύξει απειλές αρκετά σοβαρές ώστε να δικαιολογούν αμερικανική στρατιωτική επέμβαση, όπως οι επιθέσεις υπό την ηγεσία των Χούθι ή το πυρηνικό πρόγραμμα της Τεχεράνης», δήλωσε ο Σολάρ στο Newsweek. «Τούτου λεχθέντος, οι πολιτικοί ηγέτες είναι αυτοί που τελικά καθορίζουν τι συνιστά επαρκώς επικίνδυνη απειλή ώστε να δικαιολογεί στρατιωτική δράση.»

Ο Φρίερ προσέθεσε: «Πιθανότερο είναι αυτή η κίνηση να αποτελεί προσπάθεια άσκησης πίεσης στον Μαδούρο ώστε να λάβει πιο σκληρά μέτρα κατά των καρτέλ που δρουν από τη Βενεζουέλα.» Τι Μορφή Θα Είχε μια Επέμβαση των ΗΠΑ;
Οι συνήθεις εικόνες φαντάζονται πεζοναύτες των ΗΠΑ να αποβιβάζονται στη Βενεζουέλα, δήλωσε ο Σολάρ, αλλά «ακόμα κι αν μια τέτοια επιχείρηση επρόκειτο να συμβεί, θα πραγματοποιείτο σε πολύ μεταγενέστερο στάδιο.»

Οι ΗΠΑ πιθανότατα θα ξεκινούσαν με ένα κύμα αρχικών πληγμάτων χρησιμοποιώντας τους μακράς εμβέλειας πυραύλους Κρουζ Tomahawk, με στόχο την εξουδετέρωση όσο το δυνατόν περισσότερων αμυντικών μέσων και πόρων που το Καράκας θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει εναντίον των αμερικανικών δυνάμεων, δήλωσε ο Σολάρ. Οι Αμερικανοί στρατιώτες θα επικεντρώνονταν επίσης στην υποδομή της Βενεζουέλας, τις αποθήκες πυρομαχικών, τα ραντάρ, τους τηλεπικοινωνιακούς σταθμούς και τις περιοχές εκτόξευσης drones, πρόσθεσε.

«Οι ΗΠΑ έχουν πραγματοποιήσει παρόμοιες επιχειρήσεις φέτος στη Μέση Ανατολή με αξιοσημείωτη ακρίβεια και αποτελεσματικότητα, συχνά κατά αντιπάλων καλύτερα εξοπλισμένων από τις Μπολιβαριανές Ένοπλες Δυνάμεις της Βενεζουέλας», δήλωσε ο Σολάρ. «Αυτή η προσέγγιση ελαχιστοποιεί τις υλικές και ανθρώπινες απώλειες των ΗΠΑ ενώ πλήττει σοβαρά τις στρατιωτικές δυνατότητες του αντιπάλου.»

Η Βενεζουέλα θα δυσκολευόταν να αντεπιτεθεί με τον μικρό και αμφιβόλου αποτελεσματικό στόλο αεροσκαφών της, τις «ανεπαρκώς συντηρημένες φρεγάτες» και ένα «παλαιωμένο υποβρύχιο», δήλωσε ο Σολάρ. Οι ΗΠΑ πιθανότατα θα επικρατούσαν και σε ένα δεύτερο κύμα με τορπίλες, κατευθυνόμενα πυρομαχικά και πυραύλους εδάφους-αέρος που διαθέτει η ανεπτυγμένη δύναμή τους, πρόσθεσε.

Η ανώτατη στρατιωτική ηγεσία της Βενεζουέλας έχει δηλώσει πίστη στον Μαδούρο, αλλά είναι πιθανό να υπάρχουν αυξανόμενες ανησυχίες στις τάξεις του στρατού για τις συνέπειες των δυτικών κυρώσεων και εμπάργκο, για τα δίκτυα προμήθειας όπλων και για τα προβλήματα συντήρησης, δήλωσε ο Σολάρ.

Η συζήτηση γύρω από τη Βενεζουέλα έχει για κάποιους ανακαλέσει μνήμες από την εποχή που ο τότε πρόεδρος Τζορτζ Χ. Ου. Μπους εξουσιοδότησε την αποστολή αμερικανικών στρατευμάτων στον Παναμά σε μια επιχείρηση που παρουσιάστηκε ως αποστολή για να φέρει τον ηγέτη του Παναμά, Μανουέλ Νοριέγκα, «ενώπιον της δικαιοσύνης» το 1989.

Ο Παναμέζος δικτάτορας είχε κατηγορηθεί στις ΗΠΑ για διακίνηση ναρκωτικών και κατηγορούνταν για νοθεία εκλογών. Όμως πάνω από 20.000 στρατιώτες εισέβαλαν στον Παναμά—πολύ περισσότεροι από τους 4.500 που θεωρείται ότι βρίσκονται ήδη ή κατευθύνονται προς την περιοχή.

Φωτογραφική σύνθεση από το Newsweek/Getty
Η σχέση Τραμπ–Μαδούρο είναι «συναλλακτική», δήλωσε ο Σολάρ. Οι ΗΠΑ, τον Ιούλιο, ανακοίνωσαν ότι ολοκλήρωσαν επιτυχώς ανταλλαγή κρατουμένων με τη Βενεζουέλα, ενώ η εφημερίδα The Wall Street Journal ανέφερε ότι ο πετρελαϊκός κολοσσός Chevron ανέκτησε τη δυνατότητα άντλησης πετρελαίου στη Βενεζουέλα από αξιωματούχους της κυβέρνησης Τραμπ. Η κυβέρνηση είχε αναστείλει τη δυνατότητα της Chevron να δραστηριοποιείται στη Βενεζουέλα τον Φεβρουάριο, επιφέροντας σημαντικό πλήγμα στην κυβέρνηση Μαδούρο.

«Ο Μαδούρο ήλπιζε ότι αυτή η συνεργασία θα σηματοδοτούσε την αρχή μιας συνεχούς εμπλοκής, αλλά είναι όλο και πιο ξεκάθαρο ότι ο Τραμπ παραμένει ασυγκίνητος», δήλωσε ο Σολάρ.

Πολλά κράτη της Λατινικής Αμερικής καταδίκασαν τα σχέδια των ΗΠΑ να ενισχύσουν την παρουσία τους. Το Υπουργείο Εξωτερικών της Κούβας δήλωσε την Πέμπτη ότι η παρουσία των ΗΠΑ ήταν μια «επικίνδυνη ενέργεια» και μια «επιθετική επίδειξη δύναμης κατά της κυριαρχίας και της αυτοδιάθεσης των λαών της Λατινικής Αμερικής και της Καραϊβικής.»

Η Κούβα ανέφερε ότι οι αμερικανικοί «ισχυρισμοί που συνδέουν τη νόμιμη κυβέρνηση της Βενεζουέλας και τον Πρόεδρό της, Νικολάς Μαδούρο, με εγκληματικές οργανώσεις που εμπλέκονται στην παράνομη διακίνηση ναρκωτικών είναι ένα παράλογο πρόσχημα χωρίς καμία βάση.» Οι ΗΠΑ, μαζί με πολλές ευρωπαϊκές και λατινοαμερικανικές χώρες, δεν αναγνωρίζουν τον Μαδούρο ως τον νόμιμο νικητή των εκλογών του Ιουλίου 2024 στη χώρα.

Newsweek

Χάνει την επιρροή του ο Τραμπ; Ινδία και Ρωσία στρέφονται προς την «σκοτεινή Κίνα»

1
U.S. President Donald Trump looks on during an event to announce that the Space Force Command will move from Colorado to Alabama, in the Oval Office at the White House in Washington, D.C., U.S., September 2, 2025. REUTERS/Brian Snyder

05.09.202513:37

Ο Τραμπ θα τερματίσει προγράμματα ευρωπαϊκής ασφαλείας που επικεντρώνονται στη Ρωσία

Σε ανάρτησή του στο Truth Social, ο πρόεδρος των ΗΠΑ υποστήριξε ότι Ινδία και Ρωσία απομακρύνονται από τις ΗΠΑ, συνοδεύοντας το σχόλιο με δόση ειρωνείας – Οι λόγοι πίσω από την στροφή τους
Σε μια ακόμη αιχμηρή ανάρτηση στα κοινωνικά δίκτυα, ο πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών Ντόναλντ Τραμπ υποστήριξε ότι η Ινδία και η Ρωσία «έχουν χαθεί» καθώς, όπως είπε, στρέφονται προς την «πιο βαθιά και σκοτεινή Κίνα».

Στο ίδιο μήνυμα στην πλατφόρμα Truth Social, ευχήθηκε «ένα μακρύ και ευημερούν μέλλον» στις τρεις χώρες, συνοδεύοντας την ανάρτηση με φωτογραφία των ηγετών τους από τη σύνοδο κορυφής της Κίνας. Η εικόνα που αποτυπώνουν οι τελευταίες διεθνείς συναντήσεις δείχνει κάτι βαθύτερο: η αμερικανική επιρροή στις εν λόγω δυνάμεις διαβρώνεται. Στην πρόσφατη Σύνοδο του Οργανισμού Συνεργασίας της Σαγκάης, χώρες όπως η Ινδία, η Τουρκία, το Βιετνάμ και η Αίγυπτος εμφανίστηκαν πιο κοντά στο Πεκίνο απ’ ό,τι στην Ουάσιγκτον. Παράλληλα, στους BRICS, όπου για χρόνια η Βραζιλία, η Ινδία και η Νότια Αφρική λειτουργούσαν ως αντίβαρο στην Κίνα και τη Ρωσία, η στάση τους μεταβάλλεται.

Αναλυτές αποδίδουν αυτή τη μετατόπιση στις πολιτικές του ίδιου του Τραμπ. Οι δασμοί-ρεκόρ που επέβαλε στην Ινδία, οι κυρώσεις σε Βραζιλία και Νότια Αφρική, αλλά και η εχθρική ρητορική απέναντι σε ηγέτες δημοκρατικών χωρών, έχουν τροφοδοτήσει αντι-αμερικανικά αισθήματα.

Αντίθετα, το Πεκίνο εκμεταλλεύεται το κενό, επενδύοντας σε έργα υποδομής στη Λατινική Αμερική, προσεγγίζοντας την Ινδία σε διπλωματικό επίπεδο και εμβαθύνοντας τους δεσμούς του με την Αφρική. Έτσι, ενώ ο Τραμπ εμφανίζεται να ανησυχεί για μια «συνωμοσία» Κίνας–Ρωσίας–Βόρειας Κορέας, οι επικριτές του υποστηρίζουν ότι η δική του πολιτική είναι αυτή που, στην πράξη, διευκολύνει την ενίσχυση των αντιπάλων του.

Η εντυπωσιακή στροφή της Ινδίας προς την Κίνα
Η ολοένα και πιο βελτιωμένες σχέσεις του Μόντι με τον Σι Τζινπίνγκ είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακές, δεδομένων των μακροχρόνιων σινο-ινδικών εντάσεων και της ανοιχτής εχθρότητας, που περιλάμβανε ακόμη και ένοπλη σύγκρουση στα αμφισβητούμενα σύνορα το 2020. Το ταξίδι του στην Κίνα ήταν το πρώτο του μετά από επτά χρόνια.

Οι πρόσφατες επιθέσεις του Τραμπ έχουν θέσει εν αμφιβόλω τις υποθέσεις για μια αμοιβαία επωφελή εταιρική σχέση ΗΠΑ–Ινδίας, με την προσέγγισή του «Πρώτα η Αμερική» να πλήττει συχνά μείζονες εταίρους και συμμάχους της Ουάσιγκτον περισσότερο από τους παραδοσιακούς γεωπολιτικούς της αντιπάλους.

«Τα πηγαίνουμε πολύ καλά με την Ινδία, αλλά πρέπει να καταλάβετε ότι για πολλά χρόνια ήταν μια μονόπλευρη σχέση», δήλωσε ο Τραμπ σε δημοσιογράφους την Τρίτη, επαναλαμβάνοντας ένα θέμα που έχει αναδείξει αρκετές φορές τις τελευταίες εβδομάδες.

Η Κίνα, η Ινδία και η Ρωσία είναι όλα ιδρυτικά μέλη των BRICS, μιας ομάδας που ο Τραμπ έχει χαρακτηρίσει «αντι-αμερικανική». Μια άλλη χώρα των BRICS, η Βραζιλία, η οποία όπως και η Ινδία υπήρξε σημαντικός εταίρος των ΗΠΑ, έχει επίσης μπει στο στόχαστρο του Τραμπ, αντιμετωπίζοντας σκληρούς δασμούς και κατηγορίες ότι επιδίδεται σε «κυνήγι μαγισσών» κατά του ακροδεξιού συμμάχου του, πρώην προέδρου Ζαΐρ Μπολσονάρου.

Αναφερόμενος στις εικόνες αλληλεγγύης στο Πεκίνο, ο εμπορικός σύμβουλος του Λευκού Οίκου, Πίτερ Ναβάρο, δήλωσε τη Δευτέρα ότι είναι «ντροπή να βλέπουμε τον Μόντι, ως ηγέτη της μεγαλύτερης δημοκρατίας στον κόσμο, να βρίσκεται στο ίδιο στρατόπεδο με τους δύο μεγαλύτερους αυταρχικούς δικτάτορες στον κόσμο, τον Πούτιν και τον Σι Τζινπίνγκ».

Οι σύμβουλοι του Τραμπ υποστηρίζουν ότι η αλλαγή τόνου δεν αποσκοπεί σε απομάκρυνση από την Ινδία, αλλά σε μια «ειλικρινή» συζήτηση με έναν εταίρο.

Ο Τραμπ επιδίωξε στενότερη σχέση με το Νέο Δελχί κατά την πρώτη του θητεία, φιλοξενώντας την κοινή συγκέντρωση «Howdy Modi» στο Τέξας το 2019 και αναβιώνοντας τον Τετραμερή Διάλογο Ασφαλείας (Quad), στον οποίο συμμετέχουν επίσης η Ιαπωνία και η Αυστραλία.

Ο Μόντι έσπευσε να αναθερμάνει τις σχέσεις μετά τη νίκη του Τραμπ τον Νοέμβριο, τηλεφωνώντας να τον συγχαρεί μέσα σε λίγες ώρες, στέλνοντας τον υπουργό Εξωτερικών του σε περίοπτη θέση στην ορκωμοσία και εγκαινιάζοντας λογαριασμό στην πλατφόρμα Truth Social του Τραμπ – αν και δεν τον έχει χρησιμοποιήσει από τον Ιούλιο.

Όμως ο Τραμπ γρήγορα έβαλε στο στόχαστρο το εμπορικό έλλειμμα και ζητήματα μετανάστευσης. Όταν ο Μόντι επισκέφθηκε την Ουάσιγκτον τον Φεβρουάριο, το εμπόριο βρέθηκε στο επίκεντρο: συμφώνησαν να εργαστούν για μια περιορισμένη εμπορική συμφωνία έως το φθινόπωρο του 2025, να αυξήσουν το διμερές εμπόριο στα 500 δισ. δολάρια έως το 2030, ενώ η Ινδία δεσμεύτηκε να ενισχύσει τις αγορές αμερικανικής ενέργειας.

«Έχει κι άλλες επιλογές»
Η Ινδία αναμενόταν να φιλοξενήσει τον Νοέμβριο σύνοδο του Quad, με πιο ξεκάθαρη εστίαση στην ασφάλεια απέναντι στην Κίνα. Ωστόσο, σύμφωνα με πηγή που γνωρίζει το θέμα, ο Τραμπ δεν έχει ακόμη προγραμματίσει ταξίδι εκεί. Παράλληλα, έχει στρέψει την προσοχή του σε μια μεγάλη εμπορική συμφωνία με την Κίνα, ενόψει προθεσμίας τον Νοέμβριο.

«Προς το παρόν, στην οπτική του Τραμπ, δεν υπάρχει μεγάλος ανταγωνισμός δυνάμεων που να απαιτεί το Quad», δήλωσε ο αναλυτής Άσλεϊ Τέλις.

Η αποκατάσταση της σχέσης ΗΠΑ – Ινδίας μπορεί να χρειαστεί μεγαλύτερη προσπάθεια απ’ όση χρειάστηκε για να διαρραγεί.

«Η Ινδία είναι σαφές παράδειγμα μιας χώρας που για ιστορικούς, πολιτικούς και οικονομικούς λόγους δεν θα υποκύψει απλώς στον Τραμπ», σχολίασε ο Μπρετ Μπρουέν, πρώην σύμβουλος εξωτερικής πολιτικής του προέδρου Μπαράκ Ομπάμα και νυν επικεφαλής της Global Situation Room. «Έχει κι άλλες επιλογές.»

 

Συνελήφθη απο τις αιγυπτιακές αρχές διοικητικό πρόσωπο της Μονής Σινά

0
Οι αιγυπτιακές αρχές συνέλαβαν διοικητικό πρόσωπο που έχει σχέση με τον Δαμιανό (την τοποθέτησε ο ίδιος ο Δαμιανός σε Διοικητικό Συμβούλιο Ιδρύματος) με την κατηγορία ότι πλήρωσε τους μπράβους να εισέλθουν στη μονή και να εκδιώξουν τους μοναχούς.
Η κυρία είναι προφυλακισμένη και ισχυρίστηκε ότι εκτελούσε εντολές.
Η ελληνική κυβέρνηση έστειλε ειδικό αεροπλάνο να παραλάβει τον Δαμιανό ανησυχώντας μήπως συλληφθεί και ο ίδιος. Στο αεροπλάνο επιβαίνει και η υφυπουργός εξωτερικών Αλεξάνδρα Παπαδοπούλου Πηγαίνει να παραλάβει, προστατεύοντάς τον, τον Δαμιανό με το κύρος αξιωματούχου του ελληνικού κράτους. Για να μην συλληφθεί.

Κ. Κυριακόπουλος: το πραγματικό γεωστρατηγικό αποτύπωμα στο σόου της Τιεν Αν Μεν

2
του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ
Η συνάντηση της Σαγκάης και η μεγαλοπρεπής παρέλαση στην πλατεία Τιεν Αν Μεν, με την ταυτόχρονη επίδειξη νέων οπλικών συστημάτων εκ μέρους της Κίνας, έβαλαν την σφραγίδα τους στην εβδομάδα που πέρασε, τροφοδοτώντας παράλληλα την έναρξη της συζήτησης για την δυναμική εμφάνιση ενός νέου πόλου ισχύος που απειλεί να μεταβάλει δραστικά όλα τα δεδομένα στο διεθνές σύστημα…
Δεν υποτιμούμε τίποτε. Αλλά δεν θα πρέπει να πέσουμε και στην παγίδα μιας βεβιασμένης ανάγνωσης, που απολυτοποιεί παραμέτρους με τρόπο, κατά το μάλλον ή ήττον, αναντίστοιχο με τα πραγματικά δεδομένα. Τρεις κρίσιμες επισημάνσεις…
Πρώτον: Η τάση ενίσχυσης του πόλου της Ανατολής, είναι δεδομένη και αδιαμφισβήτητη. Αυτό που την τροφοδοτεί και την ενδυναμώνει όμως, δεν είναι μια πρωτογενώς καταγεγραμμένη ενότητα συμφερόντων, στόχων και επιδιώξεων μεταξύ των μερών.
Είναι η σταθερή επιδίωξη και βεβαίως η αδιαμφισβήτητη ικανότητα της Κίνας να ηγηθεί σε ένα γεωπολιτικό περιβάλλον που αποδέχεται κριτικά και με ισχυρές επιφυλάξεις αυτόν τον ρόλο, από δυνάμεις που φαίνεται ότι επενδύουν πρωτίστως στον τακτικισμό…
Είναι επίσης η πασιφανής ανάγκη της Ρωσίας να “μετακομίσει” ταχύτατα από την θέση του πρωταγωνιστή σε εκείνην της ισχυρής συνιστώσας στο πλαίσιο μιας ευρύτερης γεωπολιτικής συνεύρεσης…
Είναι τέλος και η οππορτουνιστική συμπεριφορά ορισμένων περιφερειακών δρώντων που αναζητούν ένα σοβαρό αντιστάθμισμα στην γεωπολιτική ανασφάλεια που δημιουργούν για αυτούς οι νέες συνθήκες, με τις επιλογές που φαίνεται να ιεραρχεί η νέα ηγεσία των ΗΠΑ…
Δεύτερον: Ο πανηγυρικός φερετζές ο οποίος κυριάρχησε, είναι πρωτίστως επικοινωνιακό εργαλείο, πίσω από το οποίο συγκαλύπτονται πρόσκαιρα οι σοβαρές ανταγωνιστικές, και όχι μόνον, αντιθέσεις που ενυπάρχουν μεταξύ των δρώντων. Δεν είναι διόλου τυχαίο λοιπόν το γεγονός ότι αυτή η συνεύρεση, εκτός από ετεροπροσδιοριζόμενη, παραμένει κατά βάση χαλαρή, χωρίς υπολογίσιμη συνεκτικότητα, γεωστρατηγικά ανώριμη και με προφανή την ανάγκη συμβιβασμών, αμφιλεγόμενων ελιγμών και αποδοχής στην πράξη ενός “περίεργου” ισοζυγίου ανταγωνισμών που συντηρεί μια επίπλαστη και εν τέλει επισφαλή ισορροπία…
Τρίτον: Τα εντυπωσιακά εφέ με τα οπλικά συστήματα στην παρέλαση της πλατείας Τιεν Αν Μεν, ξεχώρισαν για την πράγματι εντυπωσιακή στοίχιση και συμμετρία, που δημιούργησε ομολογουμένως ένα αξιοθαύμαστο οπτικό αποτέλεσμα, αλλά μέχρι εκεί…
Κι αυτό διότι εδώ σταματούν οι βεβαιότητες και η σκυτάλη παραδίδεται στους δημιουργούς ενός αφηγήματος που ΔΕΙΧΝΕΙ εντυπωσιακό αλλά καλό θα είναι να μην μας διαφεύγει ότι είναι άλλο πράγμα το παίγνιο των εντυπώσεων και εντελώς διαφορετικό η έμπρακτη απόδειξη πραγματικών δυνατοτήτων στο πεδίο.
Η Κίνα άλλωστε επιλέγει συνειδητά να συντηρεί επιμελώς το αφήγημα της οπλικής ισχύος, αλλά το ίδιο επιμελώς αποφεύγει να εκθέσει αυτήν την ισχύ στην βάσανο της απόδειξης στο πεδίο, σε αντίθεση με τα διόλου φειδωλά βήματα στα οποία έχει προβεί με εργαλείο την καθ’ όλα υπολογίσιμη ήπια ισχύ που έχει στην διάθεσή της.
Μην ξεχνάμε άλλωστε ότι στο ίδιο αφήγημα επένδυσε χρόνια και η Ρωσική πολιτική ηγεσία, αλλά μετά το τετραετές φιάσκο στους λασπότοπους της Ουκρανίας, απέμεινε με τον μουντζούρη (Μεντβέντεφ) στο χέρι να απειλεί με τα πυρηνικά, ενώ πρακτικά σέρνεται πίσω από την ομπρέλα ισχύος της Κίνας…
Συμπερασματικά…
Παρακολουθούμε και οφείλουμε να παρακολουθούμε με ιδιαίτερη προσοχή αυτήν την διεργασία που βρίσκεται σε εξέλιξη, όντες όμως προσγειωμένοι και χωρίς να αποστασιοποιούμαστε από τα πραγματικά δεδομένα, πρωτίστως από αυτά που σχετίζονται με την μειονένη έως και ανύπαρκτη συνεκτικότητα, με την διατήρηση σε ισχύ των ισχυρών ανταγωνιστικών και λοιπών αντιθέσεων μεταξύ των μερών, με τον οππορτουνιστικό τακτικισμό των συμμετεχόντων…
Και φυσικά καλό θα είναι να κρατάμε μικρό καλάθι για τις πραγματικές οπλικές δυνατότητες της Κίνας, διότι ο κίνδυνος της απομυθοποίησης είναι υπαρκτός και παραμονεύει στην γωνία…

Μονή Σινά: Μεγάλη επιχείρηση για την επιστροφή Δαμιανού – Η επόμενη μέρα

0

05.09.202508:02
Μαρία Αντωνιάδου

Αναχωρεί η αποστολή για τον Αρχιεπίσκοπο Δαμιανό. Η διοργάνωση της επιχείρησης μεταφοράς από τα υπουργεία Εξωτερικών και Παιδείας – Θρησκευμάτων.
«Επιχείρηση» επιστροφής του Αρχιεπισκόπου Σιναίου κ. Δαμιανού από τη Μονή Σινά διοργανώνουν από κοινού τα υπουργεία Εξωτερικών και Παιδείας – θρησκευμάτων.

Σύμφωνα με πληροφορίες του Βήματος από εχθές νωρίς το απόγευμα βρίσκεται σε εξέλιξη η διοργάνωση επιχείρησης μεταφοράς του Αρχιεπισκόπου Σιναίου Δαμιανού στην Ελλάδα. Εχει οργανωθεί η μεταφορά του ιδίου και άλλων δέκα ατόμων ανάμεσά τους μοναχοί και λαϊκοί συνεργάτες του.

Αναχωρεί η αποστολή για την επιστροφή του Αρχιεπισκόπου Δαμιανού
Μάλιστα για το σκοπό αυτό αναχωρεί αποστολή από την Αθήνα με ειδικό αεροπλάνο το οποίο απογειώνεται σήμερα 5 Σεπτεμβρίου 2025  και θα προσγειωθεί στο Σάμερ Ελ Σέιχ της Αιγύπτου.
Η υφυπουργός Εξωτερικών Αλεξάνδρα Παπαδοπούλου επικεφαλής της αποστολής
Την αποστολή αποτελούν κυρίως στελέχη του υπουργείου Εξωτερικών με επικεφαλής την υφυπουργό Εξωτερικών κ. Αλεξάνδρα Παπαδοπούλου. Μαζί τους στην αποστολή στο Σινά και ο Γενικός Γραμματέας Θρησκευμάτων Γιώργος Καλατζής.

Προσγείωση στο Σάμερ Ελ Σέιχ
Αφού η αποστολή προσγειωθεί στο Σάμερ Ελ Σέιχ θα πραγματοποιήσει οδικώς – με λεωφορεία και αυτοκίνητα – μια διαδρομή 3,5 ωρών προς το Ορος Σινά. Από την Ιερά Μονή της Αγίας Αικατερίνης η αποστολή θα παραλάβει τον Αρχιεπίσκοπο κ. Δαμιανό.

Η Μονή Σινά μετά τον Αρχιεπίσκοπο Δαμιανό
Μετά την αποχώρησή του, στην Ιερά Μονή της Αγίας Αικατερίνης Σινά θα εισέλθουν ξανά οι αντιδρώντες στις επιλογές του Αρχιεπισκόπου και ηγουμένου μοναχοί ενώ θα ξανανοίξουν οι πύλες της στους προσκυνητές και τους τουρίστες.

Στη συνέχεια και στα δύο επόμενα 24ωρα οι μοναχοί – μέλη της μοναστικής αδελφότητας του Σινά – αναμένεται να ξεκινήσουν τις διαδικασίες για τη διαδοχή του Αρχιεπισκόπου κ. Δαμιανού.

ΤΟ ΒΗΜΑ

Τότε μας έλεγαν υπερβολικούς. Σήμερα μας δικαιώνουν….

1

 5 Σεπτεμβρίου 2025 09:31 

 Του Σωτήρη Μ. Τζούμα 

Πριν από λίγο καιρό δημοσιεύσαμε άρθρο με τίτλο: «Ως εδώ! Μαζέψτε τον! Ο Αρχιεπίσκοπος Δαμιανός ρεζιλεύει την Ορθοδοξία!».

Τότε τολμήσαμε να αναδείξουμε τα όσα ντροπιαστικά συνέβαιναν στη Μονή Σινά: την αυθαιρεσία, τον εκφοβισμό, τη φίμωση των μοναχών, την παρουσία «μπράβων», το κουμάντο στις διαδικασίες από κάποια κυρία και την κακή- κάκιστη   συμπεριφορά ενός γέροντα Ιεράρχη που είχε χάσει κάθε επαφή με το ήθος της Εκκλησίας.

Τότε κάποιοι  μας λοιδόρησαν. Μας κατηγόρησαν ότι υπερβάλλουμε, ότι κινδυνολογούμε, ότι «τα βάζουμε με τον γέροντα Δαμιανό». Μας έβρισαν, μας ειρωνεύτηκαν,μας είπαν ότι δεν ξέρουμε τι λέμε.

Σήμερα, οι ίδιοι που μας αμφισβήτησαν τότε και έρχονται και κάνουν ακριβώς αυτό που τους συμβουλεύσαμε τότε: αναγνωρίζουν ότι ο Δαμιανός έχει καταστεί βαρίδι, ότι η παρουσία του ρεζιλεύει διεθνώς την Ορθοδοξία και ότι πρέπει να αποσυρθεί.Βέβαια υπάρχουν και εκείνοι που τον χρησιμοποιούν και εξακολουθούν να τον θέλουν στα πράγματα.

Η δικαίωση

Δεν χρειαζόταν να είσαι προφήτης για να δεις που οδηγούσε αυτή η πορεία.Ούτε να λυσσάς να βγάζεις πρωτιές ανακοινώσεως και δηλώσεων.Ψυχραιμία χρειαζόταν και προσεκτική μελέτη των κινήσεων του Δαμιανού  και των προστατών του για να καταλάβεις πού το πάνε. Και όταν είδαμε ότι αντί να του ζητήσουν να φύγει από τα πράγματα αυτοί τον προστάτευαν καταλάβαμε ότι υπάρχει σχέδιο.

  • Είχαμε έναν Αρχιεπίσκοπο που αντί να θεραπεύει πληγές, να τις ανοίγει περισσότερο για να ρίξει λάδι.
  • Έναν  Ιεράρχη που αντί να ενώνει, δίχαζε.
  • Έναν ηγούμενο που αντιμετώπιζε  τη Μονή όχι ως ιερό τόπο, αλλά ως προσωπικό του φέουδο, στο οποίο θα ορίζει ο ίδιος ακόμη και τη διαδοχή του.

Η τελευταία του δήλωση, γεμάτη ειρωνείες, προσωπικές επιθέσεις και πολιτικούς υπαινιγμούς, επιβεβαιώνει όλα όσα γράφαμε τότε: πρόκειται για έναν γερασμένο δεσπότη που αρνείται να αποχωριστεί την εξουσία, που χρησιμοποιεί προσβλητικούς χαρακτηρισμούς, που μιλά για «πραξικοπήματα» και που επιθυμεί να χειραγωγήσει τη μετάβασή του στη διαδοχή.Δεν παρέλειψε μάλιστα  να επικαλεστεί τις μεγάλες δυνάμεις που τον προστατεύουν: Οικουμενικό Πατριαρχείο, ελληνική κυβέρνηση, Εκκλησία της Ελλάδος και Εκκλησία της Κύπρου. Η Εκκλησία της Ελλάδος πάντως εμφανώς δεν πήρε θέση για το θέμα. Προφανώς να του έδινε κουράγιο τηλεφωνικά ο Ιερώνυμος.

Τι σημαίνει για την Ορθοδοξία

Η ζημιά δεν είναι μόνο εσωτερική. Είναι διεθνής. Κάθε λέξη του, κάθε επίθεση κατά του Πατριάρχη Ιεροσολύμων, κάθε υπαινιγμός εναντίον Ιεραρχών, εκθέτει ολόκληρη την Ορθοδοξία στα μάτια του κόσμου. Το Σινά, που θα έπρεπε να είναι τόπος προσευχής, ταπεινότητας και μαρτυρίας, μετατρέπεται σε πεδίο εσωτερικής τρομοκρατίας και μικροπολιτικών παιχνιδιών.Να γιατί δεν έπρεπε να παρασυρθεί και  να πάρει θέση ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος για να στηρίξει τον Δαμιανό. Τώρα τι έχει να πει με όσα βγαίνουν στην επιφάνεια;

Το Υπουργείο Παιδείας έχει ευθύνη

Εδώ ακριβώς έρχεται η σειρά της Πολιτείας. Το θέμα αυτό ήταν θέμα που έπρεπε να το χειριστεί το Υπ. Εξωτερικών. Δεν ξέρω με ποίου εντολή δόθηκε ο χειρισμός του στο Υπ. Παιδείας.

Και το Υπουργείο Παιδείας μολονότι δεν έχει εμπειρία στη διαχείριση εκκλησιαστικών κρίσεων το κράτησε χαμηλά μέχρι που άρχισε ο Γεν. Γραμματέας κ. Καλαντζής να στηρίζει  απροκάλυπτα  τον Δαμιανό. Ωστόσο τα ψέματα τελείωσαν.  Δεν μπορεί να παριστάνει άλλο  τον ευγενή διαχειριστή και παρατηρητή. Δεν μπορεί να κλείνει τα μάτια ή –ακόμα χειρότερα– να στηρίζει  τα σχέδια ενός ανθρώπου που έχει χάσει το μέτρο και έχει κάνει άνω κάτω την ορθοδοξία. 

Αντί να τον ενθαρρύνουν οι όποιοι υποστηρικτές του , πρέπει να τον μαζέψουν. Να βάλει φρένο σε πρακτικές που τραυματίζουν την Εκκλησία και υπονομεύουν το κύρος της χώρας διεθνώς.

Είχαμε προειδοποιήσει και δεν μας άκουσαν. Σήμερα όλοι παραδέχονται ότι είχαμε δίκαιο. Όμως το διακύβευμα δεν είναι η δική μας δικαίωση – είναι η προστασία της Ιεράς Μονής Σινά, της Ορθοδοξίας και της ίδιας της Εκκλησίας.

Η Μονή Σινά δεν είναι τσιφλίκι κανενός. Δεν ανήκει στον Δαμιανό ούτε σε καμία αυλή εξουσίας.

Ανήκει στην Ιστορία, στην Ορθοδοξία, στον οικουμενικό πολιτισμό.

Και όσοι συνεχίζουν να τη μεταχειρίζονται ως προσωπικό λάφυρο, θα βρεθούν απέναντι όχι μόνο στους πιστούς αλλά και στην ίδια την Ιστορία.

exapsalmos.gr

ΚΟΚΚΙΝΗ ΓΡΑΜΜΗ: Υπουργοί και παρατρεχάμενοι οδηγούν σε κρίση τις σχέσεις της Αθήνας και της Λευκωσίας για το καλώδιο… Σκάστε, επιτέλους… Εκτός από τα λεφτά, υπάρχει και η προστασία του έργου από την Τουρκία που απειλεί…

2

Η ΝΕΑ ΣΤΗΛΗ ΤΗΣ HELLAS JOURNAL – Ουάσιγκτον

Όσα καταγράφουμε παρακάτω είναι θέσεις της ιστοσελίδας μας και του αρθρογράφου της, Μιχάλη Ιγνατίου.

Το έργο της ηλεκτρικής διασύνδεσης της Κύπρου και της Ελλάδας, με τη μελλοντική προσθήκη και του Ισραήλ, ενδιαφέρει πολύ και τη σημερινή αμερικανική κυβέρνηση του Προέδρου Ντόναλντ Τράμπ.

Η προηγούμενη του Τζο Μπάιντεν το στήριξε επίσης πάρα πολύ, αν και «σκότωσε» χωρίς σοβαρό λόγο τον αγωγό EastMed, χρησιμοποιώντας ως δικαιολογία την κλιματική αλλαγή. Αυτή η ενέργεια της κυβέρνησης του κ. Μπάιντεν ήταν πέρα για πέρα απαράδεκτη και ελεεινή.

  • Ο τότε υφυπουργός Τζέφρι Πάιατ προσπάθησε να την αλλάξει χωρίς επιτυχία. Γνωρίζουμε ότι ΔΕΝ συμφωνούσε.

Σήμερα, μπορούμε με σιγουριά να ενημερώσουμε, ότι το πρόβλημα για τον αγωγό EastMed ήταν -και παραμένει και για το καλώδιο της ηλεκτρικής διασύνδεσης- η απειλή της κατοχικής Τουρκίας ότι θα το σταματήσει με πολεμικά πλοία.

Είδαμε τι συνέβη στην Κάσο. Η Τουρκία δεν επέτρεψε στο πλοίο της ξένης εταιρείας, που είχε μισθώσει η Αθήνα, να ποντίσει το καλώδιο μέσα στα ελληνικά χωρικά ύδατα.

  • Το υπουργείο Εξωτερικών της Ελλάδος ανέλαβε τότε να συνεννοηθεί με την Άγκυρα, λόγω της υποτιθέμενης καλής σχέσης του υπουργού Εξωτερικών, Γιώργου Γεραπετρίτη με τον πρώην αρχικατάσκοπο και ομόλογό του, Χακάν Φιντάν. Το αποτέλεσμα ήταν να αποχωρήσει το πλοίο της ξένης εταιρείας.
  • Η περίπτωση της Κάσου αφορούσε καθαρά τη διασύνδεση της Κρήτης με τα ελληνικά νησιά του Αιγαίου. Όχι την ηλεκτρική διασύνδεση με την Κύπρο.

Στο θέμα αυτό, έπρεπε να αναμειχθεί και το ελληνικό υπουργείο Άμυνας, διότι επρόκειτο περί προσβολής της ελληνικής κυριαρχίας και ανεξαρτησίας. Ο κ. Γεραπετρίτης δεν το επέτρεψε.

Η ενέργεια στην ατζέντα της νέας Πρέσβειρας των Ηνωμένων Πολιτειών

Πληροφορούμαστε ότι η νέα Πρέσβειρα κ. Κίμπερλι Γκιλφόιλ, όταν αναλάβει την Πρεσβεία των ΗΠΑ στην Αθήνα, θα ασχοληθεί πολύ και με τα θέματα της ενέργειας και θα βοηθήσει τις αμερικανικές εταιρείες που δείχνουν ενδιαφέρον.

  • Δεν είναι μόνο οι ενεργειακοί κολοσσοί Chevron και ExxonMobil που ενδιαφέρονται. Είναι και άλλες. Ο αρμόδιος υπουργός κ. Σταύρος Παπασταύρου κάνει πολύ καλή δουλειά για το θέμα αυτό.

Ο Αμερικανός υπουργός Ενέργειας αποδέχθηκε την πρόσκληση του Έλληνα ομολόγου του και θα επισκεφθεί την Αθήνα για σημαντικές επαφές που θα προκαλέσουν θετικά αποτελέσματα.

Γιατί γίνεται δημόσια η συζήτηση για το καλώδιο;

Αν μας επιτρέπεται μία τοποθέτηση, για τα θέματα αυτά -όπως της ηλεκτρικής διασύνδεσης- η συζήτηση δεν γίνεται δημόσια. Οι σοβαρές χώρες δεν το κάνουν ποτέ. Διότι αφορούν και την εθνική ασφάλεια.

Φέρει ευθύνη πρώτα ο υπουργός Οικονομικών της Κύπρου, Μάκης Κεραυνός που ξεκίνησε το θέμα και έδωσε την ευκαιρία στην Ελίτ των Αθηνών να το εκμεταλλευθεί και να επιρρίψει τις ευθύνες για ένα πιθανό ναυάγιο στη Λευκωσία.

  • Δεν είχε κανένα απολύτως λόγο να θέσει το θέμα δημόσια και θα μπορούσε εύκολα να αποφύγει τη δημοσιογραφική ερώτηση με μία απάντηση ότι συνεχίζεται η προσπάθεια. Έφερε και σε δύσκολη θέση τον Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Απ’ εκεί και πέρα, πήραν τις δηλώσεις του όσοι στην Αθήνα δεν θέλουν την ηλεκτρική διασύνδεση για τον εξής λόγο: Θέλουν να αποφύγουν με κάθε θυσία μία σύγκρουση με την Τουρκία. Αλλά αυτή η πολιτική είναι κοντόφθαλμη και επικίνδυνη. Διότι ο Ταγίπ Ερντογάν θα συνεχίσει να αμφισβητεί την ελληνική κυριαρχία στο Αιγαίο.

  • Οι συνεχείς ελληνικές υποχωρήσεις ανοίξουν την όρεξη στη χώρα του Αττίλα. Δεν γνωρίζουμε τι συζητά πίσω από τις κλειστές πόρτες ο κ. Γεραπετρίτης με τον Φιντάν, αλλά πρέπει να του έδωσε λάθος εντύπωση για την υποστήριξη της ελληνικής κυριαρχίας από τις ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις.

Το θέμα της ηλεκτρικής διασύνδεσης είναι ένα μείζον ζήτημα που πρέπει να λύσουν ο Πρωθυπουργός της Ελλάδος, Κυριάκος Μητσοτάκης και ο Πρόεδρος της Κύπρου, Νίκος Χριστοδουλίδης.

  • Ο πρώτος πρέπει να ασχοληθεί και να βρει τον τρόπο για να αντιμετωπίσει τις απειλές της Τουρκίας, η οποία δεν πρόκειται να επιτρέψει την ηλεκτρική διασύνδεση. Θα χρησιμοποιήσει τη δύναμη των όπλων και μόνο η Ελλάδα μπορεί να την αντιμετωπίσει. Η Κύπρος δεν έχει τα μέσα ούτε να αμυνθεί απέναντι στην Τουρκία αν αυτή επιχειρήσει να εισβάλει και στις ελεύθερες περιοχές. Πόσο μάλλον να υποστηρίξει το έργο στη θάλασσα. Δεν διαθέτει ούτε ένα πολεμικό πλοίο… Άρα, είναι ευθύνη της Ελλάδας.
  • Και ο δεύτερος να βρει τα χρήματα για το έργο, χωρίς να καταφύγει ξανά η Κύπρος στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ). Μπορεί να κληθεί η Λευκωσία να πληρώσει ένα δισεκατομμύριο ευρώ. Που θα τα βρει;

Υποστηρίζουμε με βεβαιότητα ότι όσοι ασχολούνται και κατηγορούν τη Λευκωσία μόνο, και επιχειρούν να βγάλουν …λάδι την Αθήνα, αδικούν πρώτα τους εαυτούς τους, διότι αποκαλύπτουν οι ίδιοι ότι υπηρετούν συμφέροντα. Εμάς μας ενδιαφέρει το έργο αυτό καθ’ αυτό, το οποίο χαρακτηρίζουμε εθνικό και στρατηγικό (ΕΔΩ). Τίποτα άλλο.

Οι ηγέτες των δύο χωρών, ο κ. Μητσοτάκης και ο κ. Χριστοδουλίδης, ας καθίσουν γύρω από ένα τραπέζι με τους συνεργάτες τους και να δώσουν λύσεις στα δύο προβλήματα: Το θέμα της ασφάλειας και της αντιμετώπισης της Τουρκίας, και το μείζον ζήτημα των χρημάτων που θα απαιτηθούν.

Όλα τα υπόλοιπα, των υπουργών, των αναλυτών και των δημοσιογράφων, είναι καραγκιοζιλίκια… Ψεύδονται συνειδητά και το γνωρίζουν… Οι επιθέσεις εναντίον της ημικατεχόμενης Κύπρου βασίζονται σε ένα αρρωστημένο αντι-κυπριανισμό…

Τι ακριβώς συμβαίνει;

Μπορεί οι δηλώσεις του Κύπριου υπουργού Οικονομικών, Μάκη Κεραυνού, να πρόσφεραν άλλοθι στην Αθήνα και πρόσφορο έδαφος για να φορτώσει τις ευθύνες στη Λευκωσία, ωστόσο, υπάρχουν κάποιες πραγματικότητες, που δεν μπορούν να κρυφτούν κάτω από το χαλί.

  • Το μεγάλο ζήτημα του μεγαλεπήβολου αυτού έργου της Ηλεκτρικής Διασύνδεσης, Κύπρου-Κρήτης, είναι το γεωπολιτικό ρίσκο. Η ελλαδική πλευρά ανέλαβε να το σηκώσει, πλην όμως, παρά το γεγονός ότι είχε συμφωνηθεί να βγει το σκάφος για έρευνες και στη συνέχεια για πόντιση του καλωδίου αυτό δεν έγινε ποτέ.

Πάει από αναβολή σε αναβολή κι αυτό γιατί η Αθήνα φοβάται την αντίδραση της Άγκυρας. Η τελευταία έχει προειδοποιήσει ότι θα αντιδράσει εάν το ερευνητικό σκάφος αρχίσει εργασίες. Και η Αθήνα; Κάθισε στα… αυγά της. Φοβάται να κάνει το επόμενο βήμα, που παραμένει μετέωρο.

Η Λευκωσία έπρεπε να δώσει 125 εκατομμύρια, σύμφωνα με τα όσα είχαν συνεννοηθεί. Το αναφέρει, λένε και η συμφωνία. Δεν θα τα ρίξει όμως στο λάκκο. Ζητά το προφανές. Να υλοποιηθούν οι δεσμεύσεις. Να γίνουν οι έρευνες στο βυθό και να ποντιστεί το καλώδιο. Να ξεκινήσει το έργο δηλαδή. Διαφορετικά λεφτά δεν θα δοθούν.

  • Κάποιοι στην Αθήνα βγάζουν τη γλώσσα τους περίπατο και κατηγορούν την Κύπρο, χαροποιώντας την Τουρκία. Αυτό είναι απαράδεκτο και αδιανόητο.

Οι δυο κυβερνήσεις, Ελλάδος και Κύπρου, είναι καταδικασμένες να συνεργάζονται. Κι αυτό θα πρέπει να γίνει και τώρα. Τα όποια επιχειρηματικά συμφέροντα, για τα οποία θα μιλήσουμε κάποια άλλη στιγμή, δεν είναι υπεράνω της πατρίδας.

H δεύτερη θητεία Trump χαρακτηρίζεται από μια συστηματική προσπάθεια αποδόμησης των θεσμών της αμερικανικής δημοκρατίας

H εφημερίδα New York Times δημοσίευσε ένα σημαντικό άρθρο γνώμης για τον Πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών, Ντόναλντ Τράμπ.

Αναφέρεται στη δεύτερη προεδρική θητεία του κ. Τράμπ, την οποία χαρακτηρίζει ως μια συστηματική προσπάθεια αποδόμησης των θεσμών της αμερικανικής Δημοκρατίας.

  • Τονίζεται ότι εάν δεν υπάρξει αντίσταση από την αντιπολίτευση, η φιλελεύθερη Δημοκρατία στις ΗΠΑ κινδυνεύει να μετατραπεί σε καθεστώς παρόμοιο με εκείνα της Ουγγαρίας ή της Τουρκίας με συνέπειες για την ασφάλεια, την ευημερία και τα θεμελιώδη δικαιώματα των Αμερικανών.

Ο κ. Τράμπ, σημειώνει η εφημερίδα, εφαρμόζει ένα σχέδιο ενίσχυσης της προεδρικής εξουσίας σε βάρος των υπόλοιπων θεσμών όπως το Κογκρέσο και της Δικαιοσύνης, αλλά και εις βάρος των πανεπιστημίων, των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης (ΜΜΕ)  και γενικότερα της κοινωνίας των πολιτών.

Η στρατηγική του περιλαμβάνει ιδεολογικές εκκαθαρίσεις, εργαλειοποίηση  της κρατικής γραφειοκρατίας και προσπάθεια φίμωσης  των επικριτικών φωνών, λέει η νεοϋορκέζικη εφημερίδα.

  • Οι δασμοί επιβάλλονται ως πολιτικά όπλα, ο στρατός έχει μετατραπεί σε εγχώρια αστυνομική δύναμη και η κυβέρνηση απαιτεί από τους πολιτιστικούς φορείς να σιγήσουν ή ακόμη και να εξαλείψουν την κριτική για τις χειρότερες πτυχές του αμερικανικού παρελθόντος.

Οι ΗΠΑ βυθίζονται σε ένα χάος, με τον κ. Τράμπ να το αξιοποιεί για να ενισχύσει την εξουσία του, καταλήγει η New York Times.

Το καλώδιο της ηελκτρικής διασύνδεσης της Κύπρου και της Ελλάδας οδηγήθηκε σε αδιέξοδο. Φωτογραφία από βίντεο, OMEGALIVECY

«Η Τουρκία επιβάλει τη Γαλάζια Πατρίδα με αλιευτικά ,ας αντιδράσουμε επιτέλους»-Κων. Ζιαζιάς

0

 

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΖΙΑΖΙΑΣ Επίτιμος Α/ΓΕΣ

Από το 2005 και κυρίως το τελευταίο χρονικό διάστημα , πολυάριθμα τουρκικά αλιευτικά,  μεγάλης αλιευτικής ικανότητας και με υπερσύγχρονο εξοπλισμό, εισέρχονται παράνομα ολοένα και πιο κοντά στις ακτές των νησιών  μας, από τη Σαμοθράκη μέχρι τη Ρόδο και τα Κυθηρα , με στόχο να μονοπωλήσουν τ’ αλιεύματα και όχι μόνο.

Τα τουρκικά ψαράδικα δεν « κυκλοφορούν» μόνο στα διεθνή ύδατα, στα οποία δεν έχουμε ανακηρύξει ακόμα 12 μίλια, ούτε ΑΟΖ. Εισέρχονται  στα χωρικά μας ύδατα και σαρώνουν τ’ αλιεύματα και εκεί. Τα σκάφη αυτά δεν ψαρεύουν απλώς. Ενίοτε απειλούν, κατά κανόνα παρενοχλούν και εμποδίζουν τους Έλληνες αλιείς, προκαλώντας φθορές σε σκάφη και δίχτυα, αμφισβητώντας έτσι το δικαίωμα των ψαράδων μας ν’ αλιεύουν στο Αιγαίο .

Σοβαρό επεισόδιο ανάμεσα σε ελληνικά και τουρκικα αλιευτικά διαδραματίστηκε το βράδυ της Τρίτης (2/9) ανάμεσα σε Θάσο και Σαμοθράκη όπου τουρκικά σκάφη άνοιξαν πυρ εναντίον τους,εντός των Ελληνικών Χωρικών Υδάτων . 

Είναι φανερό ότι η γείτονα Τουρκία , διόλου τυχαία, έχει επιλέξει ο στόλος των αλιευτικών της να εξελιχθεί σε στρατηγικό βραχίονα των επεκτατικών σχεδιασμών της εις βάρος της χώρας μας. Τα τουρκικά σκάφη εκτελώντας συντονισμένες διελεύσεις και δράσεις αλιείας εντός των ελληνικών υδάτων σε όλο το μήκος και πλάτος του Αιγαίου από τη Σαμοθράκη έως τη Μύκονο, τη Σύρο και τα Κύθηρα επιχειρούν να «γκριζάρουν» ολόκληρες περιοχές, αμφισβητώντας την ελληνική κυριαρχία σε αυτές. 

Επι πλέον η πειρατική αλιεία των τουρκικών σκαφών και η λεηλασία των ελληνικών θαλασσών επιφέρει σοβαρότατο πλήγμα στον κλάδο των Ελλήνων αλιέων μειώνοντας τα αποθέματα των αλιευμάτων, συρρικνώνοντας το εισόδημα των Ελλήνων επαγγελματιών και προκαλώντας ζημία στην εθνική οικονομία. 

Το εθνικό νομοθετικό πλαίσιο για την αλιεία από πλοία ξένης εθνικότητας έχει καθοριστεί από το 1970, βάσει του Αλιευτικού Κώδικα. Ο Ποινικός Κώδικας και συγκεκριμένα το άρθρο 401 προέβλεπε τα ακόλουθα: «Αλλοδαπός που ψαρεύει χωρίς δικαίωμα στην αιγιαλίτιδα ζώνη του ελληνικού κράτους τιμωρείται με χρηματική ποινή ή με φυλάκιση μέχρι έξι μηνών». Ολα αυτά βέβαια, πριν από την 1η Ιουλίου 2019 όταν και τέθηκε σε ισχύ ο νέος Ποινικός Κώδικας, που ψηφίστηκε από την  κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ ,καταργώντας το άρθρο 401. 

Συγκεκριμένα, ο ΣΥΡΙΖΑ με τον Ν. 4619/2019, ισχύος 1-7-2019 κατήργησε το άρθρο 401 του Ποινικού Κώδικα, που καθιστούσε ποινικό αδίκημα την αλιεία στα ελληνικά χωρικά ύδατα ξένων πλοίων δίχως άδεια και έτσι αποποινικοποίησε την ήδη υπάρχουσα προκλητική και παράνομη τουρκική  αλίευση εντός ελληνικών θαλασσών .

Το ατόπημα της κατάργησης του άρθρου 401 του Ποινικού Κώδικα διορθώθηκε εν μέρει  με καθυστέρηση από την ελληνική πλευρά, μόλις τον Νοέμβριο του 2021(12/11/2021),με την προσθήκη του άρθρου 398 του ΠΚ,  στο άρθρο 92  του Νόμου 4855 / 2021 , που προβλέπει ότι, «Όποιος ασκεί αλιευτική δραστηριότητα με σκάφος ή άλλο πλωτό μέσο που φέρει σημαία τρίτης χώρας, χωρίς την προβλεπόμενη κατά τις οικείες διατάξεις άδεια της αρμόδιας αρχής, εντός της αιγιαλίτιδας ζώνης και των εσωτερικών υδάτων της Ελληνικής Επικράτειας, τιμωρείται με φυλάκιση» .

Επίσης το άρθρο 33  του Αλιευτικού Κώδικα (ν.δ. 420/1970, Α΄27) αναδιατυπώνεται, προσαρμόζεται προς το άρθρο 398 ΠΚ και διαμορφώνεται ως εξής: Σε περίπτωση επιβολής ποινής σύμφωνα με το άρθρο 398 του Ποινικού Κώδικα σε όποιον ασκεί αλιευτική δραστηριότητα με σκάφος ή άλλο πλωτό μέσο που φέρει σημαία τρίτης χώρας, χωρίς την προβλεπόμενη άδεια της αρμόδιας Αρχής, εντός της αιγιαλίτιδας ζώνης και των εσωτερικών υδάτων της Ελληνικής Επικράτειας, ειδοποιούνται οι λιμενικές αρχές να μεριμνήσουν για την εκτέλεση της ποινής που έχει επιβληθεί, όταν το σκάφος ή το πλωτό μέσο ελλιμενιστεί μελλοντικά σε οποιονδήποτε ελληνικό λιμένα.»  

Συνεπώς, η ποινική τιμωρία των παράνομων τουρκικών αλιευτικών πραγματοποιείται μόνον όταν το τουρκικό πλήρωμα του παράνομου αλιευτικού και το σκάφος ελλιμενιστούν στο μέλλον σε ελληνικό λιμάνι , πράγμα βέβαια που δεν συμβαίνει ποτέ….

Και εδώ είναι το κρίσιμο σημείο, ότι σε όλες σχεδόν τις περιπτώσεις εντοπισμού παράνομου αλιευτικού το Λιμενικό απλά προβαίνει σε συστάσεις και ελάχιστες έως μηδενικές προσαγωγές παράνομων τουρκικών αλιευτικών σκαφών και πληρωμάτων, γεγονός που προφανώς οφείλεται στην τρέχουσα κυβερνητική πολιτική, μάλλον για αποφυγή ελληνοτουρκικής έντασης (βλέπε ελληνοτουρκική φιλία και Διακήρυξη Αθηνών), αλλά λόγω και του ότι το  Λιμενικό Σώμα, επιφορτισμένο συγχρόνως με το ατελείωτο και εξαντλητικό έργο της καταδίωξης λαθρομεταναστών, δεν επαρκεί και για το έργο της καταδίωξης και προσαγωγής παράνομων τουρκικών αλιευτικών .

Ομως από ό,τι φαίνεται δεν υπάρχει πολιτική βούληση από ελληνικής πλευράς να αποδοθούν ποινές στους παρανομούντες Τούρκους αλιείς .

Όπως φαίνεται  η δραστηριοποίηση των τουρκικών αλιευτικών σκαφών στα ελληνικά ύδατα αποτελεί μια πρακτική που εκφράζει τη βαθύτερη στρατηγική στόχευση της Άγκυρας . Ο λόγος, για την εφαρμογή της «Γαλάζιας Πατρίδας» στο πεδίο, αν και άτυπα σε αυτή τη φάση. 

Η  Τουρκια  χρησιμοποιεί την παρουσία των αλιευτικών για να νομιμοποιήσει de facto τα «δικαιώματά της» εντός αυτού που θεωρεί ως Γαλάζια Πατρίδα .  Αυτό που θέλει να καλλιεργήσει η Άγκυρα είναι η πεποίθηση ότι οι επίμαχες περιοχές είναι «γκρίζες ζώνες» στις οποίες μπορεί να διεκδικήσει την εκμετάλλευσή τους.

Η απαράδεκτη δημόσια αναφορά του  Υπουργού Ναυτιλίας , σε τηλεοπτικό σταθμό, σύμφωνα με την οποία η Ελλάδα μπορεί να έχει “ανταλλάξει” την  απελευθέρωση στελεχών των Ενόπλων Δυνάμεων , που είχαν συλληφθεί αιχμάλωτοι στον Εβρο από τους Τούρκους ,με ζητήματα που άπτονται των κυριαρχικών της δικαιωμάτων, είναι εξαιρετικά σοβαρή και επικίνδυνη για την αντιμετώπιση των προκλήσεων της Τουρκίας . Δηλαδή τι μας λέει ο Υπουργός; Ότι η χώρα “αντάλλαξε” την απελευθέρωση στελεχών της με το δικαίωμα των Τούρκων να ψαρεύουν στις θάλασσές μας;

Την ίδια στιγμή, η ερμηνεία που επιχειρείται από τον ίδιο  υπουργό περί “αβλαβούς διέλευσης” τουρκικών αλιευτικών σκαφών στα ελληνικά χωρικά ύδατα είναι εξίσου προβληματική και πολύ απλουστευμένη δικαιολογία ……….. Η έννοια της αβλαβούς διέλευσης, όπως ορίζεται στο Δίκαιο της Θάλασσας, αφορά τη ναυσιπλοΐα και όχι την παράνομη αλιευτική δραστηριότητα. Η επίκληση του όρου από κυβερνητικά χείλη, ως άλλοθι για την παρουσία τουρκικών ψαράδικων εντός ελληνικών υδάτων, δημιουργεί επικίνδυνα προηγούμενα και αποδυναμώνει την ελληνική θέση.

Ομως έχουμε και  την παρακάτω πραγματικά απίστευτη  απάντηση που έδωσε στις 14 Σεπτεμβριου 2021  το αρμόδιο υπουργείο Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής στη Βουλή, αναφορικά με τις δικαιολογημένες κοινοβουλευτικές ερωτήσεις για τις μαζικές και τότε  παραβιάσεις και τον ύποπτο ρόλο των τουρκικών αλιευτικών  σκαφών: «η διενέργεια αλιείας από σκάφη σημαίας Τουρκίας εντός Ελληνικών Χωρικών Υδάτων δεν αποτελεί πλέον ποινικό αδίκημα» …………

Τέτοιου είδους δηλώσεις , δημιουργούν εύλογα ερωτήματα για τον τρόπο με τον οποίο η κυβέρνηση διαχειρίζεται μείζονα εθνικά ζητήματα ,που θίγουν τον πυρήνα της εθνικής κυριαρχίας και υπονομεύουν την αξιοπιστία και την θεσμική σοβαρότητα της χώρας μας στο εξωτερικό .  Η εθνική κυριαρχία ούτε “ανταλλάσσεται”, ούτε “παρερμηνεύεται”. 

Η απάντησή μας στις τουρκικές προκλήσεις  πρέπει να είναι ψύχραιμη, αποφασιστική και θεσμική , βασιζόμενη  στην απαρέγκλιτη εφαρμογή του Διεθνούς Δικαίου αλλά και στο εθνικό νομοθετικό πλαίσιο για την αλιεία από πλοία ξένης εθνικότητας , στην ενίσχυση της επιχειρησιακής παρουσίας μας  σε κρίσιμες περιοχές του θαλάσσιου χώρου της Χώρας μας και στην συνεχή  στήριξη στους Έλληνες αλιείς που αποτελούν τους «φύλακες» , τους Ακρίτες του Αιγαίου .

Έτσι, ενώ υπάρχει έστω και αυτό το « ρηχό» νομικό πλαίσιο για την αντιμετώπιση  της τουρκικής παράνομης αλίευσης εντός ελληνικών χωρικών υδάτων, οι παρανομίες των Τούρκων συνεχίζονται, διότι από ό,τι φαίνεται δεν υπάρχει πολιτική βούληση από ελληνικής πλευράς να αποδοθούν ποινές στους παρανομούντες Τούρκους αλιείς . Γενικά Το Λιμενικό Σώμα, αν και έχει καθήκον να αποτρέπει την παράνομη αλιεία και να εμποδίζει τα τουρκικά σκάφη, φαίνεται να αντιμετωπίζει μεγάλες δυσκολίες στην εφαρμογή του  υφιστάμενου νομικού πλαισίου .

Με βάση τα ισχύοντα, οι ενέργειες, στις οποίες μπορεί να προβεί το Λιμενικό Σώμα αναφορικά με τη διαπίστωση διενέργειας αλιείας εντός των ελληνικών χωρικών υδάτων από αλιευτικά ξένης σημαίας είναι συγκεκριμένες και περιορίζονται σε επίπεδο ενημέρωσης των συναρμόδιων υπουργείων και μέσω αυτών των ευρωπαϊκών αρχών. Ειδικότερα, τα επιχειρησιακά μέσα του Λιμενικού Σώματος συλλέγουν αποδεικτικό υλικό από τις κινήσεις των τουρκικών αλιευτικών,  εφαρμόζοντας τους ευρωπαϊκούς κανονισμούς για την πρόληψη, αποτροπή και εξάλειψη της παράνομης, λαθραίας και άναρχης αλιείας. 

Το υλικό αυτό στη συνέχεια αποστέλλεται στη Γενική Διεύθυνση Αλιείας του υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων, η οποία με τη σειρά της τα γνωστοποιεί στη Γενική Διεύθυνση Θαλάσσιας Πολιτικής και Αλιείας της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, ώστε δυνητικά να επιβληθούν κυρώσεις και μέτρα. Τα περιστατικά παράνομης εισόδου τουρκικών αλιευτικών καταγράφονται από το αρχηγείο του Λιμενικού Σώματος και διαβιβάζονται στο υπουργείο Εξωτερικών προκειμένου να αποσταλούν συναφείς ρηματικές διακοινώνεις  . 

Το δεδομενο είναι ότι, χωρίς τη δέουσα και αποφασιστική αντιμετώπιση από ελληνικής πλευράς, το Αιγαίο καθίσταται σταδιακά ζώνη αμφίβολης κυριαρχίας, η αλιευτική οικονομική δραστηριότητα εξαφανίζεται, τα νησιά αποδυναμώνονται οικονομικά και η επιβίωση σε αυτά ολοένα και δυσχεραίνει, γεγονός που οδηγεί τους νησιώτες, ιδιαίτερα των μικρών νησιών, να τα εγκαταλείπουν. Φαίνεται δεν υπάρχει πολιτική βούληση από ελληνικής πλευράς να αποδοθούν ποινές στους παρανομούντες Τούρκους αλιείς .

Η Χώρα μας  δεν μπορεί να επιτρέψει τα χωρικά της ύδατα να μετατραπούν σε «ουδέτερη ζώνη» όπου δρουν ανενόχλητα τουρκικά αλιευτικά. Δεν πρόκειται μόνο για αλιεία , πρόκειται για ζήτημα Εθνικής Κυριαρχίας.

https://www.militaire.gr/aigaio-alieytika-ziazias/