«Αν πέσει η Ιερουσαλήμ, θα χάσει η Άγκυρα και θα καεί η Κωνσταντινούπολη» δήλωσε ο Ντεβλέτ Μπαχτσελί, κυβερνητικός εταίρος του Τούρκου προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και αρχηγός του Κόμματος Εθνικιστικής Δράσης (ΜΗΡ).
Σε γραπτή δήλωσή του, ο ηγέτης του κυριότερου πολιτικού φορέα των Γκρίζων Λύκων, σημείωσε μεταξύ άλλων: «Αν πέσει η Ιερουσαλήμ, θα πέσει η Ιστορία, θα αποδυναμωθεί το Ισλάμ. Αν πέσει η Ιερουσαλήμ, θα χάσει η Άγκυρα, θα καεί η Κωνσταντινούπολη. Κανείς δεν έχει το δικαίωμα να το κάνει αυτό. Κανείς δεν θα μπορέσει να το κάνει αυτό».
Ο ίδιος ανέφερε ακόμη: «Είχαμε αναγκαστεί να εγκαταλείψουμε την Ιερουσαλήμ πριν από εκατό χρόνια. Αλλά αυτή τη φορά δεν θα την εγκαταλείψουμε στη μοίρα της, δεν πρέπει να το κάνουμε. Καμία νίκη δεν κερδίζεται χωρίς κόπο. Κανένα επίτευγμα δεν μπορεί να επιτευχθεί χωρίς προσπάθεια. Θα παλέψουμε, θα αντέξουμε τις δυσκολίες, θα πολεμήσουμε τους τυράννους και δεν θα υποχωρήσουμε ούτε ένα βήμα από τον δίκαιο αγώνα μας».
Επίσης ο Ντεβλέτ Μπαχτσέλι πρότεινε επίσης τη σύσταση τριπλής συμμαχίας Τουρκίας, Ρωσίας και Κίνας για την αντιμετώπιση της αμερικανο-ισραηλινής «συμμαχίας του κακού», όπως χαρακτηριστικά είπε, λαμβάνοντας υπόψη τη λογική, τη διπλωματία, τις γεωγραφικές συνθήκες και το στρατηγικό περιβάλλον του νέου αιώνα.
Τέλος, ο Μπαχτσέλι δήλωσε: «Επιθυμία και πρότασή μας είναι η συμμαχία Τουρκίας, Ρωσίας και Κίνας (ΤΡΚ). Η απελπισία, η ματαιότητα και η αδυναμία επίλυσης των προβλημάτων συνιστούν αδιέξοδο, στασιμότητα, εσωστρέφεια σε επίπεδο δράσης και σκέψης. Ο τουρκικός λαός και η Τουρκική Δημοκρατία στον νέο αιώνα απορρίπτουν την απόγνωση, αποκλείουν τα αδιέξοδα και έχουν απωθήσει την απελπισία. Η Εποχή της Τουρκίας θα εδραιωθεί με εθνική ενότητα και την αδελφοσύνη και θα επικυρωθεί με τον στόχο για μία “Τουρκία χωρίς τρομοκρατία”. Καμία εχθρική δύναμη και νοοτροπία δεν θα μπορέσει να εμποδίσει αυτή την προδιαγεγραμμένη ροή της Ιστορίας».
Παναγιώτης Πάνος! Δεν ήταν απλώς σκόρερ, ήταν ένας ποδοσφαιριστής που μάγευε με το παιχνίδι του. Εξαιρετικός στις τρίπλες, δυνατός στο σουτ, με απίθανη ικανότητα να ελίσσεται σε μικρούς χώρους. Γι’αυτό, τον αποκάλεσαν Πελέ της Αλβανίας.
Στην Αλβανία, ένας Έλληνας, ο Γιώργος Καστριώτης, ο θρυλικός Σκεντέρμπεης, που αντιστάθηκε για χρόνια στην εισβολή των Οθωμανών, θεωρείται εθνικός ήρωας στη συνείδηση του λαού. Το ίδιο ισχύει για τον μεγαλύτερο ποδοσφαιριστή που ανέδειξε ποτέ η χώρα. Είναι και αυτός Έλληνας. Ο Παναγιώτης Πάνος (Panajot Pano, 1939–2010) για δεκαετίες υπήρξε το απόλυτο ίνδαλμα των γηπέδων της χώρας, ο άνθρωπος που με την κόκκινη φανέλα της Παρτιζάνι Τιράνων έκανε τις εξέδρες να σείονται, και με την παρουσία του στην εθνική ομάδα έβαλε το ποδόσφαιρο της Αλβανίας στον διεθνή χάρτη.
Από το Ελευθεροχώρι στο Δυρράχιο
O Πάνος γεννήθηκε στις 7 Μαρτίου 1939 στο Δυρράχιο, από γονείς με καταγωγή από το Ελευθεροχώρι Δελβίνου της Βορείου Ηπείρου, τον Θωμά και τη Γιασίλικα, οι οποίοι είχαν και άλλα δύο παιδιά, την Καλλιρόη και τον Χριστόφορο. Όπως πολλές ελληνικές οικογένειες της περιοχής, οι γονείς του αναζήτησαν καλύτερη τύχη στις πόλεις, όμως ποτέ δεν ξέχασαν τον τόπο τους. Η σύνδεσή του με τη γενέτειρα των προγόνων του παρέμεινε αναλλοίωτη σε όλη του τη ζωή.
Λίγο μετά τη γέννησή του, η οικογένειά του μετακόμισε στα Τίρανα, όπου περνούσε τον περισσότερο χρόνο του στην οδό «Φορτούζι», παρακολουθώντας όλους τους καλούς και δημοφιλείς Αλβανούς παίκτες της εποχής. Περνώντας πολύ χρόνο παίζοντας με τους αγαπημένους του συνομηλίκους, όπως ο Σουλεϊμάν Μαλικάτι, ο Γκάνι Τζάφα, ο Γκάνι Μέργια, ο Μπερτ Γιασάρι, ο Σκεντέρ Χαλίλι, άφηνε πολύ λίγο χρόνο για διάβασμα. «Οι γονείς μου ήταν εντελώς αντίθετοι στο να περνάω χρόνο παίζοντας και να μένω μακριά από βιβλία», είχε αναφέρει σε συνέντευξή του ο Πάνου, ο οποίος ξεκίνησε την εκπαίδευσή του στο δημοτικό σχολείο «Χασάν Βόγκλι» και στη συνέχεια στο γυμνάσιο «10 Κορίκου». Εκείνος όμως είχε στο νου του πάντα το ποδόσφαιρο από τη νηπιακή ηλικία.
Από τερματοφύλακας επιθετικός
Ο ίδιος είχε αναφέρει συγκεκριμένα πως άρχισε να κλωτσάει το τόπι τη δεκαετία του 50′ από την SK Tirana, η οποία ήταν στην ουσία η Σπαρτάκ Τιράνων, με προπονητές τους Ιλιάζ Ντίνγκου και Φαντίλ Μπακάλι. Η συγκεκριμένη ομάδα όμως δεν συμμετείχε σε καμία διοργάνωση πρωταθλήματος νέων. Στη συνέχεια, το 1956, μετακόμισε στα Τίρανα με τον προπονητή Τζαβίτ Ντεμνέρι. Στον πρώτο αγώνα τον έβαλε να παίξει τερματοφύλακα. Γρήγορα όμως, χάρη στη σβελτάδα και το ταλέντο του, μετακινήθηκε στην επίθεση, όπου άρχισε να ξεδιπλώνει τις μοναδικές του ικανότητες. Το 1957, σε ηλικία 18 ετών, στέφθηκε πρωταθλητής νέων και πρώτος σκόρερ. Έναν χρόνο αργότερα, ήταν ήδη μέλος της πρώτης ομάδας.
Το 1960 εντάχθηκε στην Παρτιζάνι Τιράνων λόγω της στρατιωτικής του θητείας. Βλέπεται η Παρτιζάνι είναι η ομάδα του αλβανικού στρατού και ο Πάνος υπηρέτησε στην Αυλώνα ως πεζοναύτης! Στους “κόκκινους” άρχισε η χρυσή εποχή της καριέρας του. Για 15 χρόνια υπήρξε ο ηγέτης της ομάδας, αγωνιζόμενος ως κλασικό «δεκάρι» και κερδίζοντας την αγάπη χιλιάδων φιλάθλων.
Ο «Πελέ» της Αλβανίας
Ο Πάνος δεν ήταν απλώς σκόρερ· ήταν ένας ποδοσφαιριστής που μάγευε με το παιχνίδι του. Εξαιρετικός στις τρίπλες, δυνατός στο σουτ, με απίθανη ικανότητα να ελίσσεται σε μικρούς χώρους, κέρδισε το προσωνύμιο «Πελέ της Αλβανίας». Ήταν ικανός να σκοράρει με κάθε τρόπο, ενώ παρότι δεν είχε ψηλό παράστημα, διακρινόταν και στο παιχνίδι με το κεφάλι.
Αξέχαστο παραμένει το ματς του 1967 απέναντι στη Δυτική Γερμανία, όταν οι κινήσεις του «γονάτισαν» τον περίφημο αμυντικό Σουλτς, μια στιγμή που απαθανάτισαν όλοι οι φωτογράφοι της εποχής.
Ο Ρώσος Υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ και ο Σύριος Υπουργός Εξωτερικών Ασάατ αλ‑Σάιμπάνι στη Μόσχα, 31 Ιουλίου 2025. Φωτογραφία: REUTERS.
Στις 31 Ιουλίου, ο Σύριος Υπουργός Εξωτερικών Ασάατ αλ‑Σάιμπάνι συναντήθηκε με τον Ρώσο Πρόεδρο Βλαντίμιρ Πούτιν στη Μόσχα — την ίδια πόλη όπου ο αποπεμφθείς Πρόεδρος Μπασάρ αλ‑Άσαντ ζει τώρα στην εξορία. Ο Σάιμπάνι έφερε ένα απρόσμενο αίτημα. Σύμφωνα με πηγές που γνωρίζουν τη συνάντηση, η Δαμασκός ζήτησε από τη Ρωσία να ξαναρχίσει περιπολίες της στρατιωτικής αστυνομίας κατά μήκος του νότιου συνόρου της Συρίας με το Ισραήλ. Η λογική ήταν ξεκάθαρη: «Η επιστροφή της Ρωσίας στις προηγούμενες θέσεις της θα μπορούσε να αποτρέψει την ανάμειξη του Ισραήλ στις συριακές υποθέσεις.»
Αυτή η πρωτοβουλία αντιπροσωπεύει μια αξιοσημείωτη διπλωματική αναστροφή. Μόλις λίγους μήνες νωρίτερα, η Ρωσία είχε εγκαταλείψει τον Άσαντ με εκπληκτική ευκολία. Σήμερα, η Μόσχα βρίσκεται στο σημείο που επιστρατεύεται από τους ίδιους τους αντάρτες που κάποτε χαρακτήριζε «αιματοβαμμένους τρομοκράτες της αλ‑Κάιντα». Ο Πούτιν προσκάλεσε τον προσωρινό Σύριο πρόεδρο, Αχμέντ αλ‑Σάραα (πρώην γνωστός με το πολεμικό ψευδώνυμο Αμπού Μοχάμαντ αλ‑Τζολάνι), σε μια Ρωσο‑Αραβική σύνοδο κορυφής που έχει προγραμματιστεί να γίνει στη Μόσχα στις 15 Οκτωβρίου. Η Συρία με τη σειρά της έχει συνάψει συμβόλαια με ρωσικές εταιρείες για να τυπώσουν το νέο νόμισμα της Συρίας, την πρώτη συριακή χαρτονομίσματα εδώ και δεκαετίες που δεν θα φέρουν το πορτρέτο μέλους της οικογένειας Άσαντ.
Τόσο η Μόσχα όσο και η Δαμασκός έχουν ισχυρούς λόγους να επαναφέρουν τις σχέσεις τους σε νέα βάση, λόγους που υπερβαίνουν τη κοινή τους έχθρα προς τη δυτική επιρροή.
Η Λογική του Ρωσικού Πραγματισμού
Η γρήγορη αναγνώριση της νέας κυβέρνησης της Συρίας αντανακλά έναν ρωσικό, ψυχρό και πρακτικό ρεαλισμό που περιλαμβάνει την πολιτική κατά της τρομοκρατίας. Το ISIS και η Αδελφότητα των Μουσουλμάνων βρίσκονται στον κατάλογο της Ρωσίας με τις τρομοκρατικές οργανώσεις, αλλά η Χαμάς και η Χεζμπολάχ δεν είναι. Οι Ταλιμπάν, που ανέκτησαν τον έλεγχο του Αφγανιστάν, αφαιρέθηκαν από τον κατάλογο. Η Hayat Tahrir al-Sham, η οργάνωση του αλ‑Σάραα, τεχνικά παραμένει χαρακτηριζόμενη ως τρομοκρατική οργάνωση, όμως αυτή η ταξινόμηση δεν έχει εμποδίσει τη Μόσχα να αναπτύξει διπλωματικούς δεσμούς με τη Δαμασκό.
Αυτή η πρακτική ευελιξία προέρχεται από τα αμετάβλητα στρατηγικά επιτακτικά συμφέροντα της Ρωσίας στην περιοχή. Παρά τις τεράστιες απαιτήσεις σε πόρους που έχει επιφέρει ο πόλεμος στην Ουκρανία, η Μόσχα δεν είναι διατεθειμένη να εγκαταλείψει το αποτύπωμά της στη Μέση Ανατολή. Η ναυτική βάση στη Ταρτούς και η αεροπορική βάση στο Χμέιμιν παραμένουν ζωτικές για την προβολή της ρωσικής επιρροής όχι μόνο σε όλη τη Λεβάντ αλλά και στην Αφρική, λειτουργώντας ως αερογέφυρα για ρωσικές επιχειρήσεις από τη Λιβύη ως την Κεντροαφρικανική Δημοκρατία.
Επιπλέον, η Ρωσία αντιμετωπίζει μια νέα στρατηγική πρόκληση: τον περιορισμό της περιφερειακής επέκτασης της Τουρκίας. Η αυξανόμενη επιρροή της Άγκυρας στη Συρία απειλεί άμεσα τα ρωσικά συμφέροντα, καθιστώντας τη νέα κυβέρνηση στη Δαμασκό έναν φυσικό — έστω και απροσδόκητο — εταίρο σε αυτό το περιφερειακό παιχνίδι ισορροπίας δυνάμεων.
Η Στρατηγική Εξίσωση της Συρίας
Το άνοιγμα της Συρίας προς τη Μόσχα μπορεί να φαίνεται παράδοξο, δεδομένης της εισροής επενδύσεων από τον Κόλπο και της άρσης των δυτικών κυρώσεων. Συμφωνίες ανοικοδόμησης ύψους δισεκατομμυρίων δολαρίων με τη Σαουδική Αραβία και το Κατάρ υπόσχονται ένα ευοίωνο μέλλον, ενώ η εξομάλυνση των σχέσεων με μεγάλο μέρος της διεθνούς κοινότητας προσφέρει ευκαιρίες για οικονομική ανάκαμψη.
Ωστόσο, η νέα ηγεσία της Συρίας αντιμετωπίζει άμεσες προκλήσεις που οι εύποροι εταίροι του Κόλπου δεν μπορούν εύκολα να επιλύσουν. Η επισιτιστική ασφάλεια παραμένει εύθραυστη μετά από χρόνια ξηρασίας και συγκρούσεων. Η χώρα χρειάζεται στρατιωτικό εξοπλισμό για να ανασυγκροτήσει τις ένοπλες δυνάμεις της και να πολεμήσει πυρήνες του ISIS. Ίσως πιο κρίσιμα, η Συρία χρειάζεται αντίβαρα απέναντι στους ισχυρούς γείτονές της, την Τουρκία και το Ισραήλ, οι οποίοι, μετά την πτώση του Άσαντ, έχουν διευρύνει την παρουσία τους στο συριακό έδαφος.
Οι αποστολές σιτηρών από τη Ρωσία, αν και αμφιλεγόμενες (υπάρχουν αναφορές ότι ορισμένες ποσότητες μπορεί να είναι κλεμμένο ουκρανικό σιτάρι), έχουν προσφέρει ζωτικής σημασίας επισιτιστική ασφάλεια. Η Μόσχα επανεκκίνησε αυτές τις παραδόσεις τον Απρίλιο ως «μια εφάπαξ χειρονομία», αλλά οι επόμενες αποστολές δείχνουν μια πιο συστηματική συμφωνία. Για μια χώρα όπου 16 εκατομμύρια άνθρωποι αντιμετωπίζουν επισιτιστική ανασφάλεια, μια τέτοια βοήθεια έχει σημαντικό πολιτικό βάρος.
Η Απροσδόκητη Ισραηλινή Σύνδεση
Ένα ενδιαφέρον στοιχείο αυτής της τριγωνικής σχέσης είναι ο ρόλος του Ισραήλ στη διατήρηση της ρωσικής επιρροής στη Συρία. Το πρακτορείο Reuters ανέφερε τον Μάρτιο ότι Ισραηλινοί αξιωματούχοι έχουν αθόρυβα πιέσει την Ουάσιγκτον να διατηρήσει τις ρωσικές στρατιωτικές βάσεις στη Συρία, θεωρώντας τη Μόσχα προτιμότερη από μια ενισχυμένη τουρκική παρουσία στα βόρεια σύνορα του Ισραήλ.
Αυτή η σύγκλιση συμφερόντων δημιουργεί μια λεπτή ισορροπία. Ενώ η Ρωσία καταδικάζει δημόσια τα ισραηλινά αεροπορικά πλήγματα σε συριακό έδαφος ως παραβιάσεις της κυριαρχίας, τόσο η Μόσχα όσο και η Ιερουσαλήμ συμμερίζονται ανησυχίες για τη σταθερότητα στο εσωτερικό της Συρίας. Κατά τη διάρκεια πρόσφατης διαθρησκευτικής βίας στη νότια Συρία, που στοίχισε τη ζωή σε χιλιάδες Αλαουίτες, Δρούζους και Σουνίτες, τόσο Ρώσοι όσο και Ισραηλινοί αξιωματούχοι και μέσα ενημέρωσης άσκησαν έντονη κριτική στον τρόπο που η Δαμασκός διαχειρίστηκε την κρίση.
Ο Ρώσος πρέσβης στο Ισραήλ, Αλεξάντερ Βίκτοροφ, αναγνώρισε πρόσφατα αυτή την περίπλοκη σχέση, σε δημόσιο σχόλιο μετά από συζητήσεις μεταξύ Νετανιάχου και Πούτιν σχετικά με τη Συρία. Ο Βίκτοροφ σημείωσε ότι «η σταθεροποίηση της Συρίας θα συμβάλει στη βελτίωση της κατάστασης σε ολόκληρη τη Μέση Ανατολή. Μια τέτοια εξέλιξη ανταποκρίνεται πλήρως στα θεμελιώδη συμφέροντα τόσο της Ρωσίας όσο και του Ισραήλ.»
Οι Ασφαλιστικές Πολιτικές της Μόσχας
Η αναθέρμανση των σχέσεων της Ρωσίας με τη Δαμασκό εκτείνεται πέρα από τα επίσημα κανάλια. Η Μόσχα διατηρεί δεσμούς με παραδοσιακούς συμμάχους της Συρίας, ιδίως με την αλαουιτική κοινότητα που αποτέλεσε τη βάση εξουσίας της οικογένειας Άσαντ. Αυτές οι σχέσεις προσφέρουν πιθανά σημεία πίεσης, σε περίπτωση που οι διαπραγματεύσεις με την κυβέρνηση του αλ‑Σάραα επιδεινωθούν.
Προς το παρόν, η Ρωσία αναμένει τον ορισμό από τη Συρία των αξιωματούχων που θα ηγηθούν διαυπουργικής επιτροπής με αποστολή την επανεξέταση όλων των προηγούμενων διμερών συμφωνιών. Αν και ο κύριος στόχος της Μόσχας παραμένει η διασφάλιση των ναυτικών και αεροπορικών της βάσεων στη Συρία, οποιαδήποτε συμφωνία πιθανότατα θα έχει και τίμημα — όπως η ανανέωση των ρωσικών περιπολιών σε ευαίσθητες περιοχές, όπως τα σύνορα στα Υψίπεδα του Γκολάν ή η περιοχή του Καμισλί στη βορειοανατολική Συρία.
Αυτό το νέο ρωσοσυριακό εταιρικό σχήμα αντιμετωπίζει σημαντικούς περιορισμούς. Η κυβέρνηση του αλ‑Σάραα πρέπει να ισορροπήσει ανάμεσα σε αντικρουόμενες περιφερειακές πιέσεις, ενώ παράλληλα προσπαθεί να εδραιώσει νομιμοποίηση τόσο στο εσωτερικό όσο και διεθνώς. Πολύ στενός δεσμός με τη Μόσχα ενέχει τον κίνδυνο να αποξενώσει δυτικούς εταίρους, που είναι κρίσιμοι για τη χρηματοδότηση της ανοικοδόμησης. Παράλληλα, η ικανότητα της Ρωσίας να προβάλει ισχύ στη Συρία παραμένει περιορισμένη, λόγω των απαιτήσεων του πολέμου στην Ουκρανία που έχουν εξαντλήσει τους οικονομικούς και στρατιωτικούς της πόρους.
Επιπτώσεις για την Περιφερειακή Τάξη
Η προσεκτικά υπολογισμένη επιστροφή της Ρωσίας στη Συρία αντικατοπτρίζει μια θεμελιώδη πραγματικότητα της σύγχρονης πολιτικής της Μέσης Ανατολής: ακόμη και οι πιο πικροί εχθροί μπορούν να βρουν κοινό έδαφος όταν το απαιτούν οι περιστάσεις.
Για τη Συρία, η συνεργασία με τη Ρωσία αποτελεί τόσο μια ασφαλιστική πολιτική απέναντι στην κυριαρχία των γειτόνων όσο και μια στρατηγική διαφοροποίησης για να αποφύγει την υπερεξάρτηση από έναν και μόνο προστάτη. Για τη Ρωσία, η διατήρηση της επιρροής της στη Συρία προσφέρει κρίσιμο διαπραγματευτικό πλεονέκτημα στη Μέση Ανατολή.
Το ερώτημα παραμένει αν αυτή η προσέγγιση μπορεί να εξελιχθεί σε κάτι πιο σταθερό και διαρκές, δεδομένων των περιορισμένων ρωσικών πόρων και της ταυτόχρονης επανεμπλοκής της Αμερικής στη Συρία. Προς το παρόν, η Μόσχα φαίνεται αποφασισμένη να παραμείνει παράγοντας με σημασία στη μετά-Άσαντ εποχή της Συρίας, ακόμη κι αν αυτό σημαίνει να αγκαλιάσει ηγέτες που κάποτε επιδίωκε να καταστρέψει.
Η Κσένια Σβετλόβα είναι Εκτελεστική Διευθύντρια του ROPES (Περιφερειακός Οργανισμός για την Ειρήνη, την Οικονομία και την Ασφάλεια) και ανώτερη εταίρος εκτός έδρας στα Προγράμματα Μέσης Ανατολής του Atlantic Council. Είναι πρώην μέλος της Κνεσέτ.
Ένας από τους σεμνότερους και τους πλέον αγρίως βασανισθέντες από τα καθάρματα της Χούντας αγωνιστές, αλλά και μια σπουδαία παρουσία στον χώρο της κριτικής, της λογοτεχνίας και του κινηματογράφου, ο Τάσος Γουδέλης, έφυγε από κοντά μας. Θα επανέλθουμε στο σπουδαίο έργο του. ΔΚ
13 Σεπτεμβρίου 2025
Πέθανε σε ηλικία 76 ετών ο συγγραφέας και κριτικός κινηματογράφου, Τάσος Γουδέλης την Παρασκευή (12/9) αφήνοντας πίσω του μία σημαντική θεωρητική παρακαταθήκη στον κόσμο των γραμμάτων και των τεχνών.
Την είδηση του θανάτου του γνωστοποίησαν με αναρτήσεις του στο Facebook ο στενός του συνεργάτης και ποιητής Κώστας Μαυρουδής και ο κριτικός κινηματογράφου Άκης Καπράνος.
Ο Κώστας Μαυρουδής ανάρτησε μία φωτογραφία του Τάσου Γουδέλη, συνοδεύοντάς την με την ημερομηνία γέννησής του και του θανάτου του.
«Από τους Έλληνες κριτικούς που έκαναν το πέρασμα από τη θεωρία στην πράξη»
Στην ανάρτησή του, ο Άκης Καπράνος γράφει πως ο Τάσος Γουδέλης «αφήνει πίσω του μια διόλου ευκαταφρόνητη συνεισφορά στην γραμματική του μεταπολιτευτικού κριτικού λόγου (οι μελέτες του για τους Ταβιάνι, τον Γουέλς, τον Κουροσάβα και άλλους), αλλά και ένα πλούσιο συγγραφικό έργο με πολλές συλλογές διηγημάτων (αναμεσά τους: Αρπακτικά – 1990, Πρωινή επίσκεψη – 1993, Σκιές γυναικών – 1996), και ένα μυθιστόρημα (Οικογενειακές ιστορίες – 2006)».
«Ήταν ένας από τους Έλληνες κριτικούς που έκαναν το πέρασμα από τη θεωρία στην πράξη, δηλαδή στη σκηνοθεσία» γράφει.
«Το 2007 γύρισε μαζί με τον γιο του Βασίλη τη μικρού μήκους ταινία Ο δολοφόνος της λεωφόρου ενώ μια χρονιά αργότερα σκηνοθέτησε τη Συνάντηση, βασισμένος πάντα σε δικά του διηγήματα. Η τελευταία είχε αποσπάσει τιμητική διάκριση στο Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας, για «την πρωτότυπη και σύγχρονη κινηματογράφηση και τη νέα ματιά στην κινηματογραφική γλώσσα».
«Πριν απ’ όλα όμως, είχε διακριθεί για την αντιστασιακή του δράση την περίοδο της επταετίας» όπως σημειώνει, για να συμπληρώσει πως «θα μου λείψουν οι συναντήσεις στον Καπετάν Μιχάλη, Τάσο».
Τα θεωρητικά βιβλία για τον κινηματογράφο και η παραγωγή εκπομπών
Ο Τάσος Γουδέλης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1949. Από το 1982 συνεργαζόταν με τον Κώστα Μαυρουδή στην έκδοση του λογοτεχνικού περιοδικού «Το δέντρο».
Είχε γράψει θεωρητικά βιβλία για τον κινηματογράφο και είχε διδάξει Ιστορία Κινηματογράφου και τεχνική σεναρίου σε ανώτατα και ανώτερα εκπαιδευτικά ιδρύματα. Υπήρξε παραγωγός και συνεργάτης ραδιοφωνικών και τηλεοπτικών εκπομπών για τον κινηματογράφο και τη λογοτεχνία, ενώ συνεργάστηκε με το ένθετο «Βιβλιοθήκη» της εφημερίδας «Ελευθεροτυπία» ως κριτικός ξένης, κυρίως, λογοτεχνίας.
-Οι αμερικανικοί ενεργειακοί κολοσσοί προχωρούν σε εκμετάλλευση/συνεκμετάλλευση(;), χωρίς προηγούμενη συμφωνία οριοθέτησης.
-Οι ΗΠΑ σιωπηρά αποσύρουν την στήριξη [και] από τον GSI ενώ προωθούν καλώδια οπτικών ινών, στα οποία θα συμμετέχει και η Τουρκία.
Σε συνέντευξη που παραχώρησε στη «Ναυτεμπορική» (15/09/2025) ο υπουργός Εσωτερικών των ΗΠΑ Νταγκ Μπέργκαμ, εμμέσως πλην σαφώς επιβεβαίωσε ότι η Chevron θα προχωρήσει στην εκμετάλλευση -ή συνεκμετάλλευση(;)- υδρογονανθράκων, χωρίς απαραίτητα να υπάρξει προηγούμενη συμφωνία οριοθέτησης θαλασσίων ζωνών. Συγκεκριμένα όταν ερωτήθηκε εάν «είναι η αμερικανική κυβέρνηση έτοιμη να υποστηρίξει τις αμερικανικές εταιρείες;» όπως η Chevron, δεδομένου ότι «υπάρχουν πολλές διαφορές, αντιπαραθέσεις και αμφισβητήσεις στα [ελληνικά κυριαρχικά] δικαιώματα στη Μεσόγειο Θάλασσα», ο Ντ. Μπέργκαμ διευκρίνισε ότι «εμείς κινηθήκαμε έξυπνα και μείναμε εκτός της διαπραγμάτευσης. Δεν είναι δική μας δουλειά. Αλλά, όταν πρέπει να εμπλακούμε σε αυτές τις συζητήσεις, το κάνουμε.» Σε παλαιότερα σημειώματά μας από το 2023 (1, 2) γράφαμε ότι κυοφορείται «εταιρική συνεκμετάλλευση» ακόμη και χωρίς προηγούμενη οριοθέτηση. Και πλέον έχουμε την έμμεση επιβεβαίωση από επίσημα αμερικανικά χείλη (περισσότερα 1 και 2). Ίσως μάλιστα αυτή είναι και η σημαντικότερη είδηση από την επίσκεψη του αμερικανού ΥΠΕΣ στην Αθήνα.
Yπουργός Εσωτερικών των ΗΠΑ Νταγκ Μπέργκαμ
Πέραν τούτου όμως, στην ερώτηση εάν «υπάρχει ενδεχόμενο αμερικανικής βοήθειας στην ηλεκτρική διασύνδεση μεταξύ Ελλάδας, Κύπρου, Ισραήλ ή Αιγύπτου;», ο Αμερικανός ΥΠΕΣ απάντησε: «Το πλαίσιο τρία συν ένα, στο οποίο αναφερθήκατε, είναι μια πολύ σημαντική στρατηγική. Εκτός από την ηλεκτρική διασύνδεση, υπάρχουν συζητήσεις σήμερα με ορισμένες από τις εταιρείες του ιδιωτικού τομέα, σχετικά με τις συνδέσεις οπτικών ινών, συμπεριλαμβανομένων όλων αυτών των χωρών, καθώς και της Αιγύπτου και άλλων.» Υπογραμμίζουμε το «και άλλων» για λόγους που θα διαπιστώσετε παρακάτω…
Η τοποθέτηση/υπεκφυγή, εννοείται ότι σχετίζεται με τα γεγονότα της Κάσου και τις εναγώνιες προσπάθειες Αθήνας-Λευκωσίας να απεμπλακούν από τον GSI παίζοντας το παιχνίδι της εκατέρωθεν αποποίησης ευθυνών. Η μεν Αθήνα διότι απεμπόλησε μείζονα κυριαρχικά δικαιώματα (1, 2, 3) στην Κάσο επιτρέποντας την Τουρκία να έχει λόγο για ότι συμβαίνει σε Αιγαίο και Αν. Μεσόγειο. Η δε Λευκωσία με την επαμφοτερίζουσα στάση της, καλλιέργησε κλίμα αβεβαιότητας και έλλειψης κοινής γραμμής εξ αρχής.
Δεν εκπλήσσει επομένως το γεγονός ότι δεν υπήρξε ξεκάθαρη δήλωση στήριξης του GSI από τον Ντ. Μπέργκαμ, ασχέτως του τί διατείνεται το επιτελείο του πρωθυπουργού, το οποίο μάλιστα διέρρευσε την πληροφορία ότι το Στέιτ Ντιπάρτμεντ -δήθεν- τασσόταν υπέρ της άποψης ότι η Ελλάδα έχει δίκιο στο θέμα του καλωδίου. Υπενθυμίζουμε ότι ο Τζ. Πάιατ -τότε υφυπουργός Εξωτερικών για τους Ενεργειακούς Πόρους- μας παρουσίασε ως εναλλακτική, το καλώδιο ηλεκτρικής διασύνδεσης, το οποίο σερβιρίστηκε ως «γλύκισμα» στην «πικρία» του ναυαγίου –με αμερικανική ευθύνη– του εργαλειοποιημένου EastMed. Τώρα με την σειρά του, και ο ΥΠΕΣ των ΗΠΑ, αποσύρει εμμέσως την στήριξη του GSI και μιλάει για καλώδια οπτικών ινών. Επειδή όμως στην λεπτομέρεια κρύβεται… η αλήθεια, αυτό που δεν μας λέει είναι ότι στο εν λόγω δίκτυο καλωδίων οπτικών ινών (βλ. BlueMed), συμμετέχει ήδη και η Τουρκία, με την σιωπηρή συναίνεση Μητσοτάκη, εξ ου και η αναφορά του Ντ. Μπέργκαμ περί συμμετοχής «και άλλων» χωρών…
Χάρτης ψηφιακής διασύνδεσης Σμύρνης-Χανίων μετά την υπογραφή της συμφωνίας. Πηγή και λεπτομέρειες στο submarinenetworks.com
Συμπεράσματα:
1ον. Η Τουρκία είναι κοντά στον στόχο της να αποτρέψει και τα δύο μεγάλα ενεργειακά έργα διασύνδεσης Ελλάδας-Κύπρου (EastMed και GSI), αντ’ αυτού πέτυχε να συμμετέχει στο μόνο έργο -σσ. καλώδιο οπτικών ινών- που απ’ ότι φαίνεται θα προχωρήσει.
2ον. Τα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας εξασκούνται σε συγκεκριμένες μείζονος σημασίας περιοχές, υπό την αίρεση ότι η Τουρκία συναινεί.
3ον. Κανείς -ούτε οι ΗΠΑ, ούτε κανένας άλλος σύμμαχος- δεν πρόκειται να προβεί σε σοβαρές ενέργειες υπεράσπισης των ελληνικών δικαιωμάτων, ακόμη κι αν έχει έννομο συμφέρον. Αυτό οιαδήποτε σοβαρή πολιτική ηγεσία οφείλει να το λάβει σαν δεδομένο.
4ον. Διεθνείς δρώντες με τον ένα ή τον άλλο τρόπο κατάφεραν με την ελληνική ενδοτικότητα, τους στρατηγικούς ομφαλοσκόπους/γεωπολιτικούς υπνοβάτες των Αθηνών, να δρομολογήσουν την υφαρπαγή του εθνικού πλούτου, χωρίς καμία διασφάλιση στα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας, ενώ το κυβερνητικό στρατόπεδο προσπαθεί να παρουσιάσει αυτήν την -πιθανή αλλά όχι σίγουρη- εξέλιξη ως «στρατηγική επιτυχία».
Η διαχρονική υπεράσπιση της ελευθερίας του λόγου από έναν Έλληνα επαναστάτη
Αριστείδης Χατζής
18 Σεπτεμβρίου
Φωτογραφία: Ελευθερία του Λόγου του Νόρμαν Ρόκγουελ (1943). Μουσείο Νόρμαν Ρόκγουελ, Στόκμπριτζ, Μασαχουσέτη
Σήμερα είναι μια καλή μέρα για να θυμηθούμε την αξία της ελευθερίας του λόγου και τον ουσιώδη ρόλο της στη διατήρηση της δημοκρατίας. Στα μαθήματά μου, συχνά παραθέτω τον Τζέιμς Μάντισον, αλλά σήμερα θέλω να στραφώ σε έναν Έλληνα φιλελεύθερο διανοούμενο: τον Θεόδωρο Νέγρη (1790-1823). Ο Νέγρης ήταν επαναστάτης, ο πρώτος Υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδας στην προσωρινή κυβέρνηση του 1822 και — το σημαντικότερο — ο βασικός συγγραφέας του ρεπουμπλικανικού Συντάγματος του 1822, το οποίο συνέγραψε μαζί με τον Ιταλό φιλελεύθερο και Καρμπονάρο από τη Ραβέννα, Βιντσέντσο Γκαλλίνα. Καθ’ όλη τη σύντομη ζωή του, ο Νέγρης υπήρξε σταθερός υπερασπιστής των φιλελεύθερων αξιών. Πέθανε τον Νοέμβριο του 1823 σε ηλικία μόλις 34 ετών, θύμα τύφου. Λίγες μόνο ημέρες μετά τον θάνατό του, το παρακάτω κείμενο δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα Αθηνών, μια επαναστατική εφημερίδα που ίδρυσε ο φιλελεύθερος διανοούμενος Γεώργιος Ψύλλας και χρηματοδοτήθηκε από Βρετανούς φιλελεύθερους οπαδούς του Μπένθαμ. Τα λόγια του για την ελευθερία του λόγου ηχούν σήμερα τόσο επιτακτικά όσο και το 1824. Η αγγλική μετάφραση είναι δική μου, από το προσεχές βιβλίο μου για την Ελληνική Επανάσταση.
Ένα έθνος δεν είναι ποτέ πραγματικά ελεύθερο αν οι νόμοι του δεν προστατεύουν το δικαίωμα των ανθρώπων να μιλούν, να γράφουν και να δημοσιεύουν ανοιχτά ό,τι έχουν στο μυαλό τους. Όποτε οι άρχοντες θέλουν να περιορίσουν την ελευθερία, η πρώτη ελευθερία που επιτίθενται είναι αυτή — η ελευθερία των ανθρώπων να εκφράζονται χωρίς φόβο ή εμπόδιο.
Αν οι Έλληνες θέλουν πραγματικά την ελευθερία, πρέπει να είναι άγρυπνοι στην προστασία αυτού του δικαιώματος και να μην επιτρέψουν ποτέ να τους το στερήσουν. Οι δεσπότες το φοβούνται, γιατί δεν θέλουν ο Λαός να ξυπνήσει, να αναγνωρίσει την αξία του και να τους αφαιρέσει την εξουσία. Αλλά ο Λαός πρέπει να ξυπνήσει. Πρέπει να μάθει τι έχει σημασία, τι να εκτιμά και τι να απορρίπτει. Εγώ τοποθετώ το καλό του Λαού πολύ πάνω από τα συμφέροντα των λίγων που ωφελούνται από το να τον κρατούν αμαθή και κοιμισμένο.
Εικονογράφηση από τον Νόα Χίκι (Φωτογραφίες μέσω Getty Images).
Με λόγια και πράξεις, βασικοί υπεύθυνοι χάραξης εξωτερικής πολιτικής εντός της κυβέρνησης Τραμπ φαίνεται να σηματοδοτούν μια απομάκρυνση από τον παγκόσμιο ηγετικό ρόλο των Ηνωμένων Πολιτειών. Αν αυτό επαληθευτεί, αυτές οι αλλαγές είναι πιθανό να εισαγάγουν ένα νέο τριπολικό διεθνές σύστημα, στο οποίο οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Κομμουνιστική Κίνα και η ρεβανσιστική Ρωσία θα μοιράζονται σφαίρες επιρροής. Το αποτέλεσμα; Ένας πιο επικίνδυνος κόσμος για τους Αμερικανούς παντού.
Αυτόν τον μήνα, το Politico ανέφερε ότι η προσχέδια εκδοχή της επερχόμενης Εθνικής Στρατηγικής Άμυνας τοποθετεί την εξασφάλιση του Δυτικού Ημισφαιρίου πάνω από την αντιμετώπιση απειλών που θέτουν η Κίνα, η Ρωσία, το Ιράν και άλλοι παγκόσμιοι αντίπαλοι. Οι στρατηγικές άμυνας, εκ του ορισμού τους, θέτουν προτεραιότητες για το Πεντάγωνο καθώς αποφασίζει πώς να κατανείμει περιορισμένα στρατιωτικά μέσα. Ενώ προηγούμενα σχέδια — συμπεριλαμβανομένου ενός που δημοσιεύτηκε από την πρώτη κυβέρνηση Τραμπ το 2018 — είχαν επικεντρωθεί στην αντιμετώπιση της Κίνας, το τελευταίο αντιστρέφει την έμφαση στον κυριότερο γεωπολιτικό αντίπαλο της Αμερικής.
Αν τεθεί σε εφαρμογή, το αμυντικό σχέδιο θα κωδικοποιήσει τη στροφή της κυβέρνησης Τραμπ μακριά από μια παγκόσμια τάξη υπό την ηγεσία των ΗΠΑ. Από την αναστολή στρατιωτικής βοήθειας προς την Ουκρανία έως τα σήματα περί τερματισμού προγραμμάτων υποστήριξης ασφαλείας για συμμάχους του ΝΑΤΟ που προετοιμάζονται να αμυνθούν ενάντια στη ρωσική επιθετικότητα, το Υπουργείο Άμυνας του Ντόναλντ Τραμπ φαίνεται να ξεκαθαρίζει το εξής: οι μέρες που η Αμερική έπαιζε προωθημένη άμυνα και λειτουργούσε ως εγγυήτρια της φιλελεύθερης παγκόσμιας τάξης φθίνουν. Αντίθετα, η κυβέρνηση έχει δώσει σήμα ότι σχεδιάζει να επικεντρωθεί σε μια άμυνα επί της τελικής γραμμής μέσα στη δική μας γειτονιά.
Σε συνέντευξή του την περασμένη εβδομάδα με την πρώην συμπαρουσιάστριά του στο Fox & Friends Weekend, Ρέιτσελ Κάμπος-Ντάφι, ο Υπουργός Άμυνας Πιτ Χέγκσεθ διατύπωσε τη λογική πίσω από τη νέα προσέγγιση του Πενταγώνου. «Θα βάλουμε την Αμερική πρώτη. Σε αυτή την περίπτωση, τις Αμερικές πρώτες — το ημισφαίριό μας», είπε. «Έχουμε προβάλλει ισχύ για πολύ καιρό σε μακρινές περιοχές που είχαν έναν ασαφή σύνδεσμο με τη δική μας ασφάλεια στην πατρίδα. Τώρα, εξασφαλίζουμε την πατρίδα.»
Η παγκόσμια τάξη που αυτή η στρατηγική θα υπονομεύσει είναι μια τάξη στην οποία οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν σε μεγάλο βαθμό συνηθίσει — και ενδεχομένως θεωρήσει δεδομένη. Μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι Ηνωμένες Πολιτείες επένδυσαν δισεκατομμύρια μέσω του Σχεδίου Μάρσαλ για να ανοικοδομήσουν, να ενώσουν και να ενισχύσουν ομοϊδεάτες δημοκρατίες στη Δυτική Ευρώπη, με σκοπό την αντιμετώπιση της καταπίεσης και την αποτροπή της επιθετικότητας από τη Σοβιετική Ένωση. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, ο αμερικανικός πλούτος, η ευημερία και η ισχύς άνθισαν, οδηγώντας τελικά στην κατάρρευση της ΕΣΣΔ, αφού απέτυχε να ανταγωνιστεί την πολιτιστική και οικονομική κυριαρχία των ΗΠΑ. Με άλλα λόγια, αυτή η σημαντική επένδυση σε δολάρια του Σχεδίου Μάρσαλ απέδωσε όχι μόνο επειδή δημιούργησε ένα παγκόσμιο σύστημα που έκανε τους Αμερικανούς πλουσιότερους, αλλά και επειδή απέτρεψε το κόστος — σε αίμα και θησαυρό — ενός πολέμου με τη Ρωσία.
Από το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, οι Ηνωμένες Πολιτείες υπήρξαν η αδιαμφισβήτητη παγκόσμια δύναμη — οικονομικά, στρατιωτικά, διπλωματικά και πολιτισμικά. Αυτή η περίοδος υπήρξε επίσης μια περίοδος σχετικής ειρήνης για τις Ηνωμένες Πολιτείες και τον κόσμο, παρά τις υπερβολές περί «αιώνιων πολέμων». Από την έναρξη της μεταπολεμικής παγκόσμιας τάξης, η Αμερική υπέστη περίπου το ένα τέταρτο των απωλειών σε όλες τις συγκρούσεις σε σύγκριση με τον μοναδικό πόλεμο που προηγήθηκε. Το γεγονός ότι η σύγκρουση στην Ουκρανία αποτελεί τον πρώτο πόλεμο μεγάλης κλίμακας στην Ευρώπη από το 1945 είναι ταυτόχρονα απόδειξη της σταθερότητας της τάξης υπό την ηγεσία των ΗΠΑ, ένδειξη του πόσο αποτρόπαιες είναι οι ενέργειες της Ρωσίας και ζοφερός οιωνός για το τι μπορεί να ακολουθήσει αν εγκαταλειφθεί η υπάρχουσα τάξη.
Όπως και η φύση, έτσι και η παγκόσμια τάξη απεχθάνεται το κενό. Οι χώροι που αφήνει πίσω της η υποχώρηση της αμερικανικής επιρροής θα καλυφθούν — και κατά πάσα πιθανότητα όχι από ομοϊδεάτες και συμμάχους, αλλά από ανταγωνιστές που επιδιώκουν να χαράξουν τις δικές τους σύγχρονες αυτοκρατορίες. Η Κίνα προωθεί σταδιακά τις προσπάθειές της να ασκήσει περισσότερη εξουσία στο εξωτερικό, τόσο κοντά στο σπίτι, σε ναυτικές εδαφικές διαφορές με το Βιετνάμ και τις Φιλιππίνες, όσο και μακρύτερα, με την Πρωτοβουλία Ζώνης και Δρόμου (Belt and Road Initiative) και τη στρατηγική «αλυσίδα των μαργαριταριών» («string of pearls»).
Η Ρωσία, υπό την ηγεσία του Βλαντίμιρ Πούτιν, φαίνεται να κινείται από την επιθυμία να αναστρέψει αυτό που ο ίδιος έχει αποκαλέσει τη μεγαλύτερη γεωπολιτική καταστροφή του περασμένου αιώνα — τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης — επανακαθιστώντας τη ρωσική κυριαρχία στην ανατολική και κεντρική Ευρώπη, ενδεχομένως περιλαμβάνοντας χώρες που προσχώρησαν στο ΝΑΤΟ μετά τη διάλυση του Συμφώνου της Βαρσοβίας. Ο Πούτιν δεν έχει διστάσει να δοκιμάσει τα όρια και την αποφασιστικότητα της Συμμαχίας και τη δέσμευση της Αμερικής σε αυτήν. Μόλις την περασμένη εβδομάδα, η Ρωσία εξαπέλυσε σμήνος drones εναντίον της Πολωνίας, μέλους του ΝΑΤΟ.
Το να επιτραπεί σε αυτούς τους δρώντες να χαράξουν τις δικές τους σφαίρες επιρροής μπορεί να φαίνεται λογικό στους απομονωτιστές και υποστηρικτές περιοριστικής πολιτικής στο Πεντάγωνο — είναι φθηνότερο, βραχυπρόθεσμα, να κάνεις λιγότερα αντί για περισσότερα. Αλλά είναι πολύ πιο εύκολο να πληρώσεις το κόστος για να διατηρήσεις αυτό που ήδη έχεις, παρά να προσπαθήσεις να το ανακτήσεις αργότερα ή να ζήσεις σε έναν κόσμο υποταγμένο στη βούληση άλλων. Η Κίνα και η Ρωσία πιέζουν αυτή τη στιγμή τα όρια της αμερικανικής επιρροής σε μια προσπάθεια να επεκτείνουν την εμβέλεια και την ισχύ τους, αλλά δεν θα σταματήσουμε αυτές τις προκλήσεις αφήνοντάς τους να πλησιάσουν περισσότερο το αμερικανικό έδαφος. Αντί να αντιστεκόμαστε στον κινεζικό θαλάσσιο εκφοβισμό στις Φιλιππίνες, μπορεί να βρεθούμε να τον αντιμετωπίζουμε στα ανοικτά της Χαβάης. Αντί να βοηθούμε τους Ευρωπαίους συμμάχους στην πρόληψη ρωσικών δολιοφθορών, κυβερνοεπιθέσεων και δολοφονιών, μπορεί να βρεθούμε να παίζουμε το παιχνίδι του κυνηγητού στην περιφέρεια του Δυτικού Ημισφαιρίου.
Αυτό το νέο αμυντικό πλαίσιο καθιστά επίσης πιο πιθανή τη σύγκρουση, και όχι λιγότερο, καθώς σηματοδοτεί αδυναμία — ή τουλάχιστον αδιαφορία — εκεί όπου οι Ηνωμένες Πολιτείες προηγουμένως έδειχναν αποφασιστικότητα. Η έννοια της στρατηγικής αμφισημίας — ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν θα δηλώσουν εκ των προτέρων ποιες ενέργειες θα μπορούσαν να αναλάβουν σε απάντηση σε επίθεση κατά της Ταϊβάν, αφήνοντας την Κίνα να υπολογίσει μια πιθανή καταλυτική αμερικανική απάντηση καθώς αποφασίζει αν αξίζει το κόστος της δράσης — μπορεί να μη λήξει επίσημα, αλλά πιθανότατα θα καταστεί λιγότερο αποτελεσματική. Αντί να πιστεύει ότι η Αμερική θα υπερασπιστεί την Ταϊβάν σε περίπτωση κινεζικής επίθεσης, το Πεκίνο πιθανότατα θα καταλήξει στο αντίθετο συμπέρασμα και, σωστά ή λάθος, δεν θα θεωρεί μια πιθανή στρατιωτική αντιπαράθεση με τις ΗΠΑ ως σοβαρό αποτρεπτικό παράγοντα. Η αντίληψη διαμορφώνει την πραγματικότητα, και η αντίληψη μιας αδύναμης, άτολμης και παθητικής Αμερικής θα δημιουργήσει μια πραγματικότητα που δεν μας αρέσει. Η αδυναμία γεννά επιθετικότητα, και η χλιαρή αποφασιστικότητα καλωσορίζει εκείνους που θα εκμεταλλευτούν τη σύγχυση.
Η αναφερόμενη διατύπωση της Εθνικής Στρατηγικής Άμυνας αντικατοπτρίζει μια πολύ πιο περιοριστική εκδοχή της αμερικανικής ισχύος ή επιρροής από ό,τι είχαν υποδηλώσει ακόμη και ο πρόεδρος και οι στενοί του συνεργάτες κατά τους πρώτους μήνες της δεύτερης θητείας του. Οι υποστηρικτές περιοριστικής πολιτικής στο Πεντάγωνο είχαν προηγουμένως σκιαγραφήσει μια απομάκρυνση από την παραδοσιακή αμερικανική αμυντική παρουσία στην Ευρώπη και τη Μέση Ανατολή, ονομαστικά για να διατηρηθεί η μαχητική ικανότητα ενόψει ενδεχόμενης σύγκρουσης με την Κίνα. Αλλά το να σηματοδοτείται ότι ενδέχεται να υποβαθμίσουμε ακόμη και τις προετοιμασίες για την υπεράσπιση της Ταϊβάν, προκειμένου να δοθεί προτεραιότητα σε έναν πόλεμο κατά ταχυπλόων μεταφοράς ναρκωτικών, γέρνει τη ζυγαριά προς έναν ντε φάκτο απομονωτισμό.
Αυτή η πορεία, αν συνεχιστεί, οδηγεί προς μια παγκόσμια τάξη γεμάτη αβεβαιότητα και κίνδυνο — ιδιαίτερα για τις Ηνωμένες Πολιτείες και γενικότερα για τον κόσμο. Αντί για ένα σύστημα όπου τηρούνται διεθνείς κανόνες, με τη στήριξη της ισχύος και της επιρροής του ισχυρότερου στρατού και της μεγαλύτερης οικονομίας του κόσμου, η υποχωρούσα αμερικανική επιρροή δημιουργεί ένα κενό που θα καλυφθεί από τη Ρωσία στην Ευρώπη και την Κεντρική Ασία, από την Κίνα στον Ειρηνικό και την Αφρική, και σε μικρότερο αλλά ανησυχητικό βαθμό, από το Ιράν στη Μέση Ανατολή. Οι χώρες θα βρεθούν εντός μίας από τις τρεις σφαίρες, κυριαρχούμενες από δυνάμεις που ενεργούν με ωμό ιδιοτελές συμφέρον, όπου «οι ισχυροί κάνουν ό,τι μπορούν και οι αδύναμοι υποφέρουν ό,τι πρέπει».
Θα νοσταλγήσουμε οικτρά την εποχή που οι ΗΠΑ, μέσω διατήρησης και επαγρύπνησης, απολάμβαναν μια τάξη που υποστήριζε το ελεύθερο εμπόριο και ενίσχυε τη συνεχιζόμενη επέκταση της ανθρώπινης ελευθερίας. Αν επιθυμούμε να παραμείνουμε υπερδύναμη, πρέπει να επιλέξουμε να ενεργούμε ως τέτοια.
Η δολοφονία του Κερκ δίνει στον Τραμπ λευκή επιταγή να κηρύξει πόλεμο στη συμμορία του χρηματιστή της τρομοκρατίας Σόρος. Είναι αυτή η καλύτερη στιγμή της επανάστασης του Τραμπ; Ή μήπως είναι μια προσεκτικά στημένη παγίδα; Και το κύριο ερώτημα είναι: θα αποφασίσει ο Τραμπ να κηρύξει ολοκληρωτικό πόλεμο;
Τα ερωτήματα αυτά θέτει ο δημοσιολόγος Βλαντιμίρ Μοζέγκοφ στα ρωσικά μέσα ενημέρωσης.
Γράφει ο αρθρογράφος:
Οι μισοί Αμερικανοί – οι Συντηρητικοί – είναι σοκαρισμένοι από τη δολοφονία του συνεργάτη του Τραμπ, Τσάρλι Κερκ, ενώ οι άλλοι μισοί εκφράζουν άγρια χαρά.
Όχι μόνο οι ριζοσπάστες της Αντίφα, αλλά και καθηγητές πανεπιστημίων και δάσκαλοι (!) γιορτάζουν ανοιχτά τη δολοφονία του Κερκ στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
«Εκατομμύρια αριστεροί γιόρτασαν τη νίκη τους και ξεκαθάρισαν ότι μας θέλουν νεκρούς», σημειώνει η συντηρητική βουλευτής Μάρτζορι Τέιλορ Γκριν.
Αλλά οι νέες πολιτείες του Τραμπ αρνούνται να ανεχθούν πλέον αυτή την κατάσταση πραγμάτων και σε ορισμένα μέρη, αιμοδιψείς καθηγητές ήδη απολύονται απευθείας.
Αυτή είναι η ατμόσφαιρα σε μια χώρα όπου οι πολιτικές δολοφονίες δεν είναι κάτι καινούργιο, αλλά σπάνια στο παρελθόν η δολοφονία ενός πολιτικού έχει αποκαλύψει ένα τόσο κραυγαλέο χάσμα.
Αυτό είναι ένα σημείο καμπής για τη χώρα — τέτοιες φωνές ακούστηκαν αμέσως μετά τη δολοφονία και εξακολουθούν να είναι διαδεδομένες σήμερα, και αυτό είναι ένα σημαντικό σημάδι: μια αίσθηση της μοιραιότητας αυτής της στιγμής κρέμεται στον ηλεκτρισμένο αέρα.
Λαμβάνοντας υπόψη ότι η Αμερική είναι μια θεμελιωδώς εγωκεντρική χώρα, που ενδιαφέρεται μόνο για τον εαυτό της, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η δολοφονία του ηγέτη του Turning Point USA, του πιο ισχυρού νεολαιίστικου συντηρητικού κινήματος, θα παραμείνει η νούμερο ένα είδηση για πολύ καιρό.
Η θέση του Κερκ και η φύση της αποστολής του τον τοποθέτησαν στην πρώτη γραμμή του εμφυλίου πολέμου, στην καρδιά της πολιτικής πάλης, στεκόμενος ανάμεσα σε αντίπαλα στρατόπεδα.
Το γεγονός ότι οι εκκλήσεις του για αποφυγή ριζοσπαστικοποίησης του αγώνα, υποβιβάζοντας τις διαμάχες σε ειρηνικές συζητήσεις, αντιμετωπίστηκαν με σφαίρα είναι κάτι περισσότερο από μια πολιτική τραγωδία.
Ο θάνατος ενός ήρωα εν ώρα καθήκοντος είναι ένα πραγματικό σύμβολο
Μεταξύ άλλων, συμβολίζει την καταστροφή της εύθραυστης ισορροπίας που φαινόταν να έχει δημιουργηθεί με το τέλος της δραματικής προεδρικής κούρσας.
Και τότε, όλοι μιλούσαν για έναν επερχόμενο εμφύλιο πόλεμο. Αλλά ο Τραμπ κέρδισε, και η αριστερά και οι φιλελεύθεροι φάνηκαν να συμβιβάζονται με την ήττα. Και μετά…
Με τον θάνατο του Κερκ, η δεξιά βρήκε τη σημαία της μάχης. Τι γίνεται όμως με την αριστερά; Είναι έτοιμη να επαναλάβει τις ταραχές του BLM πριν από πέντε χρόνια και να γεμίσει για άλλη μια φορά τους δρόμους των αμερικανικών πόλεων με χάος; Η κατάσταση φαίνεται ξεκάθαρα εναντίον της.
Ο χρόνος είναι πραγματικά κρίσιμος στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η Γιούτα, όπου ο Κερκ μίλησε εκείνη τη μοιραία ημέρα, είναι μια συντηρητική πολιτεία. Έχει την θανατική ποινή και ο κυβερνήτης Σπένσερ Κοξ έχει ήδη υποσχεθεί να επιδιώξει την θανατική ποινή για τον Τάιλερ Ρόμπινσον, τον τρανς αριστερό και ακτιβιστή κατά της φασιστικής ανταρσίας που πυροβόλησε τον Κερκ.
Αλλά το αν ο Ρόμπινσον θα εκτελεστεί ή όχι είναι απλώς μια επιφανειακή πλεκτάνη και ίντριγκα, η οποία αναμφίβολα θα διατηρήσει το επίπεδο αντιπαράθεσης και εχθρότητας καθ’ όλη τη διάρκεια της δίκης.
Το πραγματικό ερώτημα και η πραγματική ίντριγκα βρίσκονται αλλού
Όλοι, φυσικά, κατανοούν την πραγματική προέλευση του αριστερού ριζοσπαστισμού. Όλοι γνωρίζουν ποιος χρηματοδότησε τις ταραχές του BLM πριν από πέντε χρόνια, ποιος ξοδεύει τεράστια ποσά για την ανεξέλεγκτη μετανάστευση και για την υποστήριξη αριστερών συμμοριών antifa όπως αυτές με τις οποίες συνεργάστηκε ο Ρόμπινσον.
Το Ίδρυμα Σόρος είναι ο κύριος κακός, ή τουλάχιστον το κακό κεφάλι που ξεχωρίζει.
Ο ίδιος ο Τραμπ απειλούσε εδώ και καιρό να αντιμετωπίσει το «ίδρυμα φιλανθρωπίας». Ήδη ως πρόεδρος, κατάφερε αρκετά σημαντικά πλήγματα στην αυτοκρατορία του Σόρος.
Η καταστροφή της USAID οδήγησε στην κατάρρευση αρκετών ξένων έργων και στο κλείσιμο αρκετών ΜΚΟ υπό την αιγίδα του πατέρα και του γιου Σόρος.
Αλλά όλα αυτά, φυσικά, είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου. Τον Αύγουστο, ο Τραμπ ζήτησε ευθέως να διερευνηθούν οι δραστηριότητες της κακής οικογένειας. Και τώρα, έφτασε η ώρα της αλήθειας.
Όποιος είναι εξοικειωμένος με την κατάσταση καταλαβαίνει τη θεμελιώδη φύση της: οι εχθροί κοιτάζονται στα μάτια.
Επιπλέον, ο Σόρος κρατάει το φυτίλι για μια βόμβα χάους στους δρόμους που θα μπορούσε, με το κούνημά του, να ανατινάξει αμερικανικές πόλεις, και έχει ένα εξαιρετικά εντυπωσιακό φιλελεύθερο λόμπι στο πλευρό του.
Για τον Τραμπ, η δολοφονία του Κερκ του δίνει εν λευκώ το δικαίωμα να κηρύξει πόλεμο εναντίον της συμμορίας του χρηματιστή της τρομοκρατίας.
Είναι αυτή η καλύτερη στιγμή της επανάστασης του Τραμπ;
Ή μήπως είναι μια προσεκτικά στημένη παγίδα; Αυτό είναι που πιθανότατα σκέφτονται πολλοί αυτή τη στιγμή. Και το κύριο ερώτημα είναι: θα αποφασίσει ο Τραμπ να κηρύξει ολοκληρωτικό πόλεμο;
Ακόμη και πριν γίνει ξανά πρόεδρος, ο Τραμπ απείλησε να φυλακίσει τον Σόρος.
Πρόσφατα, σε συνέντευξή του στο Fox News, συζητώντας τη δολοφονία του Κερκ, αποκάλεσε για άλλη μια φορά τον Σόρος ψυχοπαθή που υποκινεί αριστερές ταραχές, υποσχόμενος για άλλη μια φορά να φυλακίσει τον ηγέτη της φυλής και να υποβάλει ολόκληρο το δίκτυο ΜΚΟ του Σόρος σε έρευνες βάσει του νόμου RICO, που δημιουργήθηκε για την καταπολέμηση του οργανωμένου εγκλήματος.
«Ο Σόρος πρέπει να πάει φυλακή επειδή οι δραστηριότητές του εμπίπτουν στον νόμο RICO», είπε ο Τραμπ. Η απειλή φαίνεται αρκετά σοβαρή. Το ερώτημα είναι, θα έχει ο Τραμπ τη δύναμη;
Και εδώ προκύπτει ένα δεύτερο ερώτημα: δεν είναι καιρός η «επανάσταση της κοινής λογικής» που ανακοίνωσε ο Τραμπ να εξασφαλίσει υποστήριξη από τα κάτω;
Η Turning Point USA, που ιδρύθηκε από τον Κερκ πριν από δεκατρία χρόνια, έχει παραρτήματα σε περισσότερα από 800 κολέγια σε όλες τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Με τον θάνατο του ηγέτη της, η οργάνωση πιθανότατα θα γίνει ισχυρότερη, έχοντας βρει τον μάρτυρά της.
«Ο θυμός που νιώθετε αυτή τη στιγμή πρέπει να μετατραπεί σε ακτιβισμό», λέει ο Tyler Boyer, ένας από τους ηγέτες της Turning Point Action, για το «War Room» του Steve Bannon.
Φυσικά, αυτό το κάλεσμα θα εισακουστεί. Αλλά το ερώτημα είναι πολύ πιο πιεστικό: είναι οι συντηρητικοί ικανοί να ενωθούν με την ευρύτερη έννοια της λέξης;
Να ενωθούν σε ένα εθνικό συντηρητικό μέτωπο, η δημιουργία του οποίου ήταν απαραίτητη εδώ και καιρό;
Ο καιρός είναι ώριμος γι’ αυτό.
Για να πετύχει η συντηρητική του επανάσταση, ο Τραμπ χρειάζεται ευρεία, ενεργή υποστήριξη από τις μάζες.
Η αμερικανική δεξιά είναι καλά οπλισμένη και έτοιμη να υπερασπιστεί την πατρίδα της. Αλλά είναι έτοιμοι, έχοντας συνειδητοποιήσει την εθνική τους ευθύνη, να υπερασπιστούν ολόκληρη τη χώρα από την μάστιγα της ριζοσπαστικής αριστεράς;
Αυτό είναι ένα ξεχωριστό, ευρύτερο ερώτημα, και ένα που πιθανώς θα πρέπει να συζητηθεί ξεχωριστά κάποια στιγμή.
Μια άλλη λύση προτείνεται από την προαναφερθείσα βουλευτή Μάρτζορι Τέιλορ Γκριν: «Ειλικρινά, θέλω ένα ειρηνικό εθνικό διαζύγιο. Η χώρα μας έχει παρατραβήξει τη διαίρεσή της και κανείς δεν αισθάνεται πλέον ασφαλής».
Αποκαλεί τον θάνατο του Κερκ την αρχή «μιας πνευματικής αναγέννησης στην Αμερική, που χτίζει τη βασιλεία του Χριστού».
Αλλά μια τέτοια αναγέννηση, συνεχίζει η Γκριν, είναι δυνατή μόνο σε έναν συντηρητικό κόσμο. Οι Δημοκρατικοί, αν ανακτήσουν την εξουσία, «θα επαναφέρουν τα πάντα στην προηγούμενη πορεία τους».
Η λύση του «διαζυγίου» είναι δελεαστική, αλλά σχεδόν αδύνατη. Αν η Αμερική τελικά την φτάσει, θα είναι μόνο αν σταματήσει πριν από μια πραγματικά τεράστια άβυσσο αιματοχυσίας ή, μάλλον, αν περάσει μέσα από αυτήν την άβυσσο.
Εν τω μεταξύ, ο Τραμπ, απαντώντας στη δολοφονία του συμμάχου του, επεκτείνει το πεδίο εφαρμογής της ανακοινωθείσας στρατιωτικο-αστυνομικής του επιχείρησης στην οποία συμμετέχουν δυνάμεις της Εθνοφρουράς.
Αυτό περιλαμβάνει πλέον το Σικάγο, την Ουάσινγκτον, τη Νέα Ορλεάνη, τη Βαλτιμόρη και το Μέμφις του Τενεσί.
Η εγχώρια καταστολή ενισχύεται από αποφασιστική δράση στο εξωτερικό.
Φυσικά, πολλοί είναι δυσαρεστημένοι με τις αποφασιστικές, «μοναρχικές» ενέργειες του Τραμπ, παρακάμπτοντας το Κογκρέσο. Αλλά ο ίδιος ο «μονάρχης» φαίνεται να πλησιάζει στην ανακοίνωση της δικής του ειδικής στρατιωτικής επιχείρησης κατά των καρτέλ ναρκωτικών.
Λοιπόν, η συντηρητική επανάσταση του Τραμπ στην Αμερική συνεχίζεται. Επιπλέον, η επανάσταση εξαπλώνεται πέρα από τα σύνορα της χώρας. Η κήρυξη πολέμου στην αυτοκρατορία του Σόρος (μετά την καταστροφή της USAID) θα μπορούσε να την κάνει πραγματικά παγκόσμια.
Από τους Jonathan Spicer, Suleiman Al‑Khalidi και Humeyra Pamuk
18 Σεπτεμβρίου 2025, 08:39 π.μ. GMT+3
Άτομα περπατούν κοντά σε σημαία της Συρίας στην Αλέπο, Συρία, 14 Μαΐου 2025. REUTERS/Mahmoud Hassano
Περίληψη
Οι διπλωμάτες υπηρετούσαν στη de facto αποστολή των ΗΠΑ για τη Συρία που εδρεύει στην Κωνσταντινούπολη.
Αποχωρήσεις που δεν θα επηρεάσουν την πολιτική των ΗΠΑ όσον αφορά τη Συρία, λέει μία πηγή. Οι ΗΠΑ θέλουν οι Σύροι Κούρδοι σύμμαχοί τους να ενταχθούν στις εθνικές δυνάμεις ασφαλείας.
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ, 18 Σεπτεμβρίου (Reuters) — Ορισμένοι από τους πιο ανώτερους Αμερικανούς διπλωμάτες που εστιάζουν στη Συρία απομακρύνθηκαν αιφνιδιαστικά από τις θέσεις τους τις τελευταίες μέρες, σύμφωνα με πέντε άτομα που είναι εξοικειωμένα με το θέμα, μια αλλαγή που συμβαίνει καθώς η Ουάσιγκτον επιδιώκει να ενσωματώσει τους Σύρους Κούρδους συμμάχους της με την κεντρική διοίκηση στη Δαμασκό.
Οι διπλωμάτες ήταν μέλη της Syria Regional Platform (SRP) — της de facto αποστολής των ΗΠΑ για τη Συρία που λειτουργεί εξ αποστάσεως από την Κωνσταντινούπολη — και όλοι ανέφεραν στον Tom Barrack, τον ειδικό απεσταλμένο των ΗΠΑ για τη Συρία και μακροχρόνιο σύμβουλο και φίλο του Προέδρου Donald Trump.
Ο Barrack, διορισμένος τον Μάιο, έχει πρωτοστατήσει σε μια περιφερειακή στροφή της πολιτικής που στηρίζει ένα ενιαίο συριακό κράτος υπό τον Πρόεδρο Ahmed al‑Sharaa, τον ισλαμιστή ηγέτη που ήρθε στην εξουσία σε γρήγορη εξέλιξη στα τέλη πέρυσι.
Μια πηγή από τη διπλωματία των ΗΠΑ είπε στο Reuters ότι «μία χούφτα» στελέχη στην SRP ειδοποιήθηκαν ότι η θητεία τους λήγει στο πλαίσιο αναδιοργάνωσης της ομάδας.
Η ίδια πηγή είπε ότι οι αποχωρήσεις δεν θα επηρεάσουν την πολιτική των ΗΠΑ στη Συρία, και η απόφαση να απομακρυνθούν δεν βασίστηκε σε διαφορές πολιτικής μεταξύ του προσωπικού και του Barrack ή του Λευκού Οίκου.
Άλλες πηγές — δυο δυτικοί διπλωμάτες και δύο πηγές με έδρα τις ΗΠΑ — είπαν ότι οι κινήσεις έγιναν αιφνιδιαστικά, ακούσια, και προς το τέλος της περασμένης εβδομάδας. Το Reuters δεν κατόρθωσε να διαπιστώσει τον επίσημο λόγο που δόθηκε για τις μετακινήσεις.
Ένας αξιωματούχος του State Department είπε πως δεν σχολιάζει «προσωπικές αποφάσεις ή διοικητικές αναδιοργανώσεις», προσθέτοντας: «Το βασικό προσωπικό που εργάζεται σε ζητήματα που αφορούν τη Συρία συνεχίζει να λειτουργεί από πολλούς τόπους».
Ο Barrack έχει πιέσει τις Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις (SDF), που ηγούνται οι Κούρδοι και υποστηρίζονται από τις ΗΠΑ, να επικυρώσουν συμφωνία του Μαρτίου με τον Sharaa για να φέρουν περιοχές που ελέγχουν υπό κρατική εξουσία, και να ενσωματωθούν στις εθνικές δυνάμεις ασφαλείας.
Η SDF ΔΙΣΤΑΖΕΙ ΝΑ ΥΠΟΤΑΧΘΕΙ ΣΕ ΕΝΙΣΧΥΜΕΝΟ ΕΛΕΓΧΟ
Ένας δυτικός διπλωμάτης δήλωσε ότι η αποπομπή των Αμερικανών διπλωματών οφειλόταν εν μέρει σε «απόκλιση» απόψεων μεταξύ των μελών του προσωπικού και του Barrack στο ζήτημα της SDF και του Sharaa, χωρίς να δώσει περισσότερες λεπτομέρειες.
Το Στέιτ Ντιπάρτμεντ δεν σχολίασε το συγκεκριμένο ζήτημα. Ο Barrack, ο οποίος είναι επίσης πρεσβευτής των ΗΠΑ στην Τουρκία — μέλος του ΝΑΤΟ — δεν ήταν άμεσα διαθέσιμος για σχολιασμό.
Ορισμένοι ηγέτες της SDF — αφού πολέμησαν στο πλευρό των ΗΠΑ κατά του Ισλαμικού Κράτους κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης του πρώην Προέδρου Μπασάρ αλ-Άσαντ — έχουν αντισταθεί στην πίεση των ΗΠΑ να ενσωματωθούν στις εθνικές δυνάμεις ασφαλείας, ιδιαίτερα λόγω των πολλαπλών επεισοδίων βίας σε όλη τη Συρία φέτος.
Η SDF, που εξακολουθεί να εμπλέκεται σε σποραδικές συγκρούσεις με συριακές και τουρκο-υποστηριζόμενες δυνάμεις στο βορειοανατολικό τμήμα της χώρας, συνεχίζει να προωθεί ένα λιγότερο συγκεντρωτικό σύστημα διακυβέρνησης για τη μετά Άσαντ εποχή — ένα σύστημα στο οποίο θα διατηρήσει την αυτονομία που απέκτησε κατά τη διάρκεια του συριακού εμφυλίου πολέμου.
Ο Barrack βρισκόταν στη Δαμασκό την Τρίτη, επιβλέποντας την υπογραφή από τον υπουργό Εξωτερικών ενός σχεδίου για την αντιμετώπιση αδιεξόδου με τη μειονότητα των Δρούζων στο νότιο τμήμα της χώρας. Ο Barrack δήλωσε αργότερα στην πλατφόρμα X ότι το σχέδιο θα υποστηρίζει «ίσα δικαιώματα και κοινές υποχρεώσεις για όλους».
Από τότε που η Ουάσιγκτον έκλεισε την πρεσβεία της στη Δαμασκό το 2012, η SRP λειτουργεί ως de facto αποστολή των ΗΠΑ για τη Συρία. Έχει την έδρα της στο προξενείο των ΗΠΑ στην Κωνσταντινούπολη και διαθέτει γραφεία και σε άλλα σημεία της περιοχής.
Τζόναθαν Σπάισερ
Thomson Reuters
Επικεφαλής του Γραφείου Τουρκίας, με εποπτεία της κάλυψης πολιτικών, οικονομικών και ζητημάτων εξωτερικής πολιτικής. Το έργο του καλύπτει τη διπλωματική ισορροπία της χώρας, κρίσιμες εκλογικές αναμετρήσεις, ιστορικούς σεισμούς και τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης, καθώς και ρεπορτάζ για τη Συρία, τον Λίβανο και την Ουκρανία. Στο παρελθόν κάλυψε την οικονομία των ΗΠΑ, την Ομοσπονδιακή Τράπεζα και τη Wall Street, περιλαμβανομένου βραβευμένου ρεπορτάζ για τις χρηματοπιστωτικές αγορές και μια παγκόσμια κυβερνοληστεία.
Χιουμέιρα Πάμουκ
Thomson Reuters
Η Χιουμέιρα Πάμουκ είναι ανώτερη ανταποκρίτρια εξωτερικής πολιτικής με έδρα την Ουάσιγκτον. Καλύπτει το Στέιτ Ντιπάρτμεντ των ΗΠΑ, ταξιδεύοντας τακτικά με τον Υπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ. Στα 20 χρόνια της με το Reuters έχει υπηρετήσει σε Λονδίνο, Ντουμπάι, Κάιρο και Τουρκία, καλύπτοντας από την Αραβική Άνοιξη και τον εμφύλιο πόλεμο της Συρίας έως πολυάριθμες τουρκικές εκλογές και την κουρδική εξέγερση στη νοτιοανατολική χώρα. Το 2017 τιμήθηκε με το πρόγραμμα υποτροφίας Knight-Bagehot της Σχολής Δημοσιογραφίας του Πανεπιστημίου Κολούμπια. Είναι κάτοχος πτυχίου στις Διεθνείς Σχέσεις και μεταπτυχιακού τίτλου στις Ευρωπαϊκές Σπουδές.
Η e-enimerosi απέδειξε για μία ακόμη φορά τη δύναμη της δημοσιογραφίας που υπερασπίζεται με πάθος τα δίκαια του Ελληνισμού και της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Το Ομοσπονδιακό Υπουργείο Εξωτερικών της Γερμανίας εξέδωσε επίσημη ανακοίνωση για το ζήτημα του σφετερισμού των ελληνοκυπριακών περιουσιών στα κατεχόμενα της Κύπρου, μετά από τις επίμονες καταγγελίες και το αποκαλυπτικό ρεπορτάζ μας.
Η διαδικασία ξεκίνησε μετά από τα ερωτήματα που θέσαμε στις 5 Αυγούστου προς το αρμόδιο Υπουργείο και την Καγκελαρία της Γερμανίας. Είχε προηγηθεί έρευνα και ρεπορτάζ κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, αλλά εκείνη την ημέρα ενημερώθηκαν επίσης οι ευρωπαϊκοί θεσμοί και η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία. Το αποτέλεσμα ήταν να κινητοποιηθεί η γερμανική διπλωματία και να φτάσουμε σήμερα σε μια ξεκάθαρη τοποθέτηση που αποτελεί δικαίωση για τον αγώνα μας.
Η επίσημη θέση του Γερμανικού ΥΠΕΞ για την Κύπρο
Με την ανακοίνωση αυτή, το Γερμανικό Υπουργείο Εξωτερικών:
Υπογραμμίζει τους σοβαρούς νομικούς και οικονομικούς κινδύνους που αντιμετωπίζουν όσοι επιχειρούν να αποκτήσουν ή να εμπορευτούν ακίνητα στα κατεχόμενα.
Τονίζει την ασάφεια των ιδιοκτησιακών δομών που επικρατούν στα κατεχόμενα, με αποτέλεσμα να εκτίθενται οι αγοραστές σε πιθανές ποινικές και αστικές διώξεις.
<<Η αγοραπωλησία ακινήτων στην Κύπρο συνδέεται με σημαντικούς νομικούς και οικονομικούς κινδύνους λόγω δυνητικά ασαφών ιδιοκτησιακών δομών, ιδίως στο βόρειο τμήμα του νησιού. Αυτή τη στιγμή αναμένεται ποινική δίωξη, ακόμη και φυλάκιση από τις αρχές της Κυπριακής Δημοκρατίας>>.
Το πιο σημαντικό όμως είναι η ξεκάθαρη αναγνώριση της Κυπριακής Δημοκρατίας και η κατηγορηματική δήλωση ότι η Γερμανία, σεβόμενη το διεθνές δίκαιο, δεν αναγνωρίζει την αποκαλούμενη “Τουρκική Δημοκρατία της Βορείου Κύπρου”.
Η ανακοίνωση βασίζεται ρητά στα ψηφίσματα 541 (1983) και 550 (1984) του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, καθώς και σε μεταγενέστερα ψηφίσματα που καταδικάζουν το ψευδοκράτος. Πρόκειται για μία ιστορική επιβεβαίωση που δίνει τεράστια πολιτική βαρύτητα στο ζήτημα και ενισχύει την επίσημη γραμμή της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Προειδοποίηση προς εταιρείες και ιδιώτες στη Βόρεια Κύπρο
Το Υπουργείο Εξωτερικών της Γερμανίας προχωρά ακόμη περισσότερο, καλώντας ρητά εταιρείες και ιδιώτες που δραστηριοποιούνται στα κατεχόμενα να γνωρίζουν πως:
Η ευθύνη για οποιαδήποτε ποινική δίωξη βαραίνει τους ίδιους.
Οι αρμόδιες αρχές της Κυπριακής Δημοκρατίας έχουν κάθε δικαίωμα να ερευνήσουν και να κινηθούν νομικά εναντίον τέτοιων ενεργειών.
Με αυτόν τον τρόπο, το Βερολίνο ξεκαθαρίζει ότι οποιαδήποτε προσπάθεια νομιμοποίησης του ψευδοκράτους μέσω αγοραπωλησιών ή επενδύσεων είναι νομικά και ηθικά καταδικασμένη.
Μια μεγάλη επιτυχία της «e-enimerosi»
Η σημερινή ανακοίνωση αποτελεί μεγάλη νίκη για τη δημοσιογραφική μας προσπάθεια. Αποδεικνύεται ότι η φωνή μας έχει δύναμη και μπορεί να επιφέρει ουσιαστικά αποτελέσματα όταν στηρίζεται στην αλήθεια και στην υπεράσπιση των εθνικών δικαίων.
Η ενημέρωση στάθηκε στην πρώτη γραμμή για να αναδείξει τον σφετερισμό των ελληνοκυπριακών περιουσιών και να πιέσει τη διεθνή κοινότητα να αναλάβει δράση. Σήμερα, με την ξεκάθαρη θέση του Γερμανικού Υπουργείου Εξωτερικών, αισθανόμαστε υπερήφανοι που συμβάλαμε αποφασιστικά στην υπεράσπιση της Κυπριακής Δημοκρατίας και του Ελληνισμού.
Συνεχίζουμε τον αγώνα
Η μάχη για την Κύπρο δεν σταματά εδώ. Η e-enimerosi θα συνεχίσει να δίνει το παρών, να ερευνά, να αποκαλύπτει και να υπερασπίζεται με θάρρος την ιστορική αλήθεια απέναντι σε κάθε μορφή αδικίας.
Η σημερινή δικαίωση είναι μόνο η αρχή. Με ενότητα, αποφασιστικότητα και πίστη στα δίκαια του Ελληνισμού, μπορούμε να πετύχουμε ακόμη περισσότερα.
Ένας καταστηματάρχης στο Φλένσμπουργκ δέχτηκε επίσκεψη από την αστυνομία. Είχε κηρύξει τους Εβραίους ανεπιθύμητους στο κατάστημά του. Η οργή είναι εκτεταμένη, γράφει το γερμανικό Stern.
“ΟΙ ΕΒΡΑΙΟΙ απαγορεύονται από εδώ !!!! Τίποτα προσωπικό, ούτε καν αντισημιτισμός, απλά δεν σας αντέχω.”
Μια τέτοια πινακίδα στη βιτρίνα ενός καταστήματος στο Φλένσμπουργκ , στο Σλέσβιχ-Χόλσταϊν , ξυπνά μνήμες από σκοτεινές εποχές και προκαλεί έντονες αντιδράσεις στην πόλη. Η αστυνομία έχει πλέον παρέμβει.
Ο δήμαρχος του Φλένσμπουργκ ζητά καταπολέμηση του αντισημιτισμού
Η πινακίδα τυπώθηκε και αναρτήθηκε από τον ιδιοκτήτη του καταστήματος Χανς-Φέλτεν Ρ. Ο 60χρονος το επιβεβαίωσε στην εφημερίδα « Flensburger Tageblatt », η οποία πρώτη ανέφερε το περιστατικό.
Προσπάθησε να δικαιολογήσει την ανάρτηση επικαλούμενος τον πόλεμο στη Λωρίδα της Γάζας. «Άλλωστε, υπάρχουν Εβραίοι που ζουν στο Ισραήλ και δεν μπορώ να καταλάβω ποιος είναι υπέρ ή κατά των επιθέσεων», δήλωσε στην εφημερίδα.
Προστέθηκε στη λίστα παρακολούθησης
Η πινακίδα έχει προκαλέσει οργή σε όλα τα κομματικά στρώματα της τοπικής πολιτικής σκηνής του Φλένσμπουργκ. Ο δήμαρχος Φάμπιαν Γκάγιερ καταδικάζει έντονα την αντισημιτική πινακίδα. Είπε ότι η άρνηση πρόσβασης των Εβραίων σε ένα κατάστημα θυμίζει «τα πιο σκοτεινά κεφάλαια στην ιστορία της Γερμανίας».
Αυτό δεν έχει θέση στην πόλη του. «Δεν είναι έκφραση γνώμης, αλλά μια σαφής δήλωση κατά των Εβραίων στην κοινωνία μας», δήλωσε ο ανεξάρτητος πολιτικός σε βιντεοσκοπημένο μήνυμά του. «Πρέπει να πάρουμε θέση». Πρόκειται για την υπεράσπιση των δημοκρατικών αξιών.
Ο Επίτροπος της Ομοσπονδιακής Κυβέρνησης για την Εβραϊκή Ζωή στη Γερμανία και την Καταπολέμηση του Αντισημιτισμού, Φέλιξ Κλάιν, καταδικάζει την υπόθεση με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο: «Πρόκειται για μια σαφή περίπτωση αντισημιτισμού και πρέπει να παρέμβουμε», δήλωσε ο Κλάιν στο Welt TV.
Χαιρετίζει θερμά το γεγονός ότι έχουν ήδη απαγγελθεί κατηγορίες. Υπάρχουν άμεσες αναφορές στη ναζιστική εποχή και αυτό δεν μπορεί να γίνει ανεκτό υπό οποιεσδήποτε συνθήκες.
Οι συντάκτες δεν φέρουν ευθύνη για το περιεχόμενο
Η αστυνομία του Φλένσμπουργκ επιβεβαίωσε στο περιοδικό Stern το πρωί της Πέμπτης ότι έχουν ληφθεί τουλάχιστον τέσσερις καταγγελίες σχετικά με την πινακίδα εναντίον του Χανς-Φέλτεν Ρ. «Αυτές εξετάζονται τώρα από την εισαγγελία για πιθανά ποινικά αδικήματα», δήλωσε εκπρόσωπος. Η υποκίνηση σε μίσος μπορεί να είναι μια πιθανή κατηγορία.
Παρ ‘όλα αυτά, αφότου έγινε γνωστή η ειδοποίηση, οι αξιωματούχοι βρίσκονταν ήδη στο κατάστημα το βράδυ της Τετάρτης και διέταξαν την αφαίρεση της πινακίδας – «για την αποτροπή κινδύνου», όπως λένε.
Αντ’ αυτού, σύμφωνα με την εφημερίδα «Flensburger Tageblatt», ένα διαφορετικό σύνθημα γράφτηκε στη βιτρίνα του καταστήματος από έξω το πρωί της Πέμπτης χρησιμοποιώντας έναν ανεξίτηλο μαρκαδόρο: «Έξω οι Ναζί!!!»
Σύμφωνα με το δημοσίευμα, το περιστατικό δεν είναι το μοναδικό:
Ένας άνδρας κατέβασε την ισραηλινή σημαία μπροστά από μια συναγωγή στο Βερολίνο. Ο 51χρονος επιχείρησε να εισέλθει στον εβραϊκό χώρο λατρείας στην οδό Oranienburger το απόγευμα της Τρίτης, παρά την ισχύουσα απαγόρευση, ανακοίνωσε η αστυνομία την Τετάρτη. Όταν του απαγορεύτηκε η είσοδος, κατέβασε τη σημαία από ένα μνημείο μπροστά από τη συναγωγή και την πέταξε στο έδαφος. (Stern.de)
Ο δικηγόρος της οικογένειας τόνισε ότι η δυσφήμιση ήταν «εξαιρετικά τραυματική» για την πρώτη κυρία της Γαλλίας
Ο Γάλλος πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν και η σύζυγός του Μπριζίτ σχεδιάζουν να παρουσιάσουν επιστημονικά στοιχεία σε αμερικανικό δικαστήριο για να αντικρούσουν τους ισχυρισμούς ότι η κυρία Μακρόν γεννήθηκε άνδρας.
Ο δικηγόρος της οικογένειας, Τομ Κλερ, δήλωσε στο BBC ότι οι δύο θα υποβάλουν τα έγγραφα σε μια υπόθεση δυσφήμισης εναντίον της ακροδεξιάς influencer Κάντας Όουενς με έξι εκατομμύρια ακολούθους , η οποία έχει επανειλημμένα διαδώσει την πεποίθηση ότι η Μπριζίτ Μακρόν είναι τρανς.
Η υπεράσπιση της Όουενς έχει ήδη ζητήσει την απόρριψη της αγωγής
Ο Κλερ τόνισε ότι η συκοφαντία ήταν «εξαιρετικά τραυματική» για την πρώτη κυρία και αντιπροσώπευε «περιττό θόρυβο» στη ζωή του προέδρου. «Όποιος έχει καριέρα και προσωπική ζωή ξέρει πώς είναι να δέχεται επίθεση η οικογένειά του. Είναι βαρύνουσας σημασίας, ακόμα κι αν είσαι αρχηγός κράτους», σχολίασε.
Είπε ότι θα παρουσιαστούν επίσης μαρτυρίες εμπειρογνωμόνων επιστημονικής φύσης. Αν και δεν αποκάλυψε λεπτομέρειες, ο δικηγόρος διαβεβαίωσε ότι το ζευγάρι είναι έτοιμο «τόσο γενικά όσο και συγκεκριμένα» να αποδείξει την πλήρη αβάσιμη φύση των κατηγοριών.
«Είναι πολύ δυσάρεστο για ένα άτομο να αναγκάζεται να παράσχει τέτοια στοιχεία δημόσια, αλλά είναι αποφασισμένη να περάσει από αυτό για να καθαρίσει το όνομά της», πρόσθεσε ο Κλερ.
Όταν ρωτήθηκε αν η οικογένεια σκοπεύει να παρουσιάσει φωτογραφίες της Μπριζίτ κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης και στο ρόλο της ως μητέρας, ο δικηγόρος επιβεβαίωσε ότι υπάρχουν τέτοιες και θα υποβληθούν στο δικαστήριο «σύμφωνα με τους κανόνες και τα πρότυπα».
Η Κάντας Όουενς, πρώην σχολιάστρια του συντηρητικού μέσου Daily Wire και influencer με εκατομμύρια ακολούθους, έχει επανειλημμένα δηλώσει ότι είναι πεπεισμένη για τον ισχυρισμό της. Τον Μάρτιο του 2024, ανακοίνωσε μάλιστα ότι στοιχημάτιζε «ολόκληρη την επαγγελματική της φήμη» σε αυτό.
Η ιστορία ξεκινά σε περιθωριακούς διαδικτυακούς κύκλους χρόνια νωρίτερα, πιο εμφανώς μέσω ενός βίντεο στο YouTube του 2021 που δημιουργήθηκε από τις Γαλλίδες bloggers Amandine Roa και Natasha Ray.
Οι Μακρόν αρχικά κέρδισαν μια υπόθεση δυσφήμισης εναντίον τους στη Γαλλία το 2024, αλλά η απόφαση ανατράπηκε το 2025 σε δεύτερο βαθμό για λόγους ελευθερίας της έκφρασης και όχι για την αλήθεια των ισχυρισμών. Το ζευγάρι άσκησε έφεση κατά της απόφασης.
Τον Ιούλιο του 2025, η οικογένεια Μακρόν κατέθεσε νέα αγωγή κατά της Όουενς στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η αγωγή ισχυρίζεται ότι «αγνόησε εν γνώσει της όλα τα αξιόπιστα στοιχεία που διέψευσαν τους ισχυρισμούς της, προκειμένου να δώσει βήμα σε γνωστούς θεωρητικούς συνωμοσίας και αποδεδειγμένους επικριτές».
Σε αμερικανικές υποθέσεις δυσφήμισης που αφορούν δημόσια πρόσωπα, ο ενάγων πρέπει να αποδείξει αυτό που είναι γνωστό ως «πραγματική κακόβουλη πρόθεση» — ότι ο εναγόμενος διέδωσε ψευδείς δηλώσεις σκόπιμα ή με πλήρη αδιαφορία για την αλήθεια.
Από το Ελευθεροχώρι στο Δυρράχιο
Η Κσένια Σβετλόβα είναι Εκτελεστική Διευθύντρια του ROPES (Περιφερειακός Οργανισμός για την Ειρήνη, την Οικονομία και την Ασφάλεια) και ανώτερη εταίρος εκτός έδρας στα Προγράμματα Μέσης Ανατολής του Atlantic Council. Είναι πρώην μέλος της Κνεσέτ.
: Φιλελεύθερες Αυταπάτες
Τζόναθαν Σπάισερ
Χιουμέιρα Πάμουκ
