Ηχηρό και καθολικό «όχι» του τεχνικού κόσμου στο κλείσιμο της «Εγνατία Οδός Α.Ε.»

Από

October 23, 2025

Ηχηρό και καθολικό «όχι» στα σχέδια για κλείσιμο της «Εγνατία Οδός Α.Ε.» διατύπωσε ο τεχνικός κόσμος, κατά τη διάρκεια εκδήλωσης για την επόμενη μέρα της εταιρείας μετά τη σύμβαση παραχώρησης του αυτοκινητόδρομου, την οποία διοργάνωσαν το Τεχνικό Επιμελητήριο Ελλάδας/Τμήμα Κεντρικής Μακεδονίας (ΤΕΕ/ΤΚΜ) και ο Σύλλογος Εργαζομένων της εταιρείας (ΣΕΤΕΟ). Η εκδήλωση, που ανέδειξε την αναγκαιότητα όχι μόνο διατήρησης, αλλά και ενίσχυσης της «Εγνατία Οδός Α.Ε.» ως στρατηγικού αναπτυξιακού πυλώνα της χώρας, πραγματοποιήθηκε χτες το απόγευμα στο αμφιθέατρο του ΤΕΕ/ΤΚΜ.

«Η ‘Εγνατία Οδός Α.Ε.’ πρέπει να παραμείνει ζωντανή», είναι το ξεκάθαρο μήνυμα που έστειλε ο πρόεδρος του ΤΕΕ/ΤΚΜ Ηλίας Περτζινίδης, σημειώνοντας ότι το κλείσιμο της εταιρείας θα αποτελούσε μια τεράστια απώλεια για τον τεχνικό κόσμο και τη Βόρεια Ελλάδα, αλλά και για ολόκληρη τη χώρα. «Αυτό είναι ένα ενδεχόμενο που δεν θα επιτρέψουμε να συμβεί», είπε χαρακτηριστικά ο κ. Περτζινίδης, υπογραμμίζοντας ότι η «Εγνατία Οδός Α.Ε.» είναι μια εταιρεία με μοναδική τεχνογνωσία, που έχει να επιδείξει σπουδαία έργα και μελέτες.

Ο πρόεδρος του ΤΕΕ/ΤΚΜ επεσήμανε πως είναι αυτονόητο και αυταπόδεικτο ότι η «Εγνατία Οδός Α.Ε.» θα πρέπει να συνεχίσει να λειτουργεί ως πυλώνας σχεδιασμού και υλοποίησης μεγάλων έργων υποδομής, αναφέροντας ενδεικτικά ότι θα μπορούσε να έχει κομβικό ρόλο στο έργο της υπερυψωμένης λεωφόρου flyover, όπως και σε αυτό του μετρό Θεσσαλονίκης. «Αυτά δεν έγιναν στο παρελθόν, μπορούν όμως να γίνουν στο μέλλον. Και το θέλουμε και το απαιτούμε ως Θεσσαλονίκη, ως Κεντρική Μακεδονία και ως Βόρεια Ελλάδα γενικότερα», παρατήρησε ο πρόεδρος του ΤΕΕ/ΤΚΜ.

Την αναγκαιότητα η «Εγνατία Οδός Α.Ε.» να συνεχίσει τη λειτουργία της και «να παραμείνει εδώ στη Βόρεια Ελλάδα», υπογράμμισε και ο γενικός γραμματέας της Αντιπροσωπείας του ΤΕΕ/ΤΚΜ Απόστολος Πρόιος. «Η Βόρεια Ελλάδα και η περιφέρειά μας έχουν την ανάγκη λειτουργίας μιας τέτοιας σημαντικής υπηρεσίας, η οποία θα λειτουργεί στα τεχνικά πρότυπα της δομής της εταιρείας ‘Εγνατία Οδός Α.Ε.’ και θα συνεισφέρει κατ΄ αρχάς στην εκτέλεση των έργων της Βόρειας Ελλάδας. Αυτή η υπηρεσία θα έχει νόημα, εφόσον θα διαχειρίζεται μεγάλα σοβαρά τεχνικά αντικείμενα και εφόσον θα έχει ικανοποιητικό αριθμό εργαζομένων», σημείωσε ο κ. Πρόιος.

«Σοβαρό πυλώνα δημόσιων υποδομών, που μπορεί να βοηθήσει όλη τη Βόρεια Ελλάδα με έργα υπό δημόσιο έλεγχο», χαρακτήρισε την εταιρεία ο πρόεδρος του Συλλόγου Εργαζομένων της «Εγνατία Οδός Α.Ε.» Γιώργος Γουδέβενος, ο οποίος απηύθυνε ευχαριστίες προς το ΤΕΕ/ΤΚΜ για την πρωτοβουλία. «Με τη δομή που έχει, η ‘Εγνατία Οδός Α.Ε.’ μπορεί να υλοποιεί έργα σε όλα τα στάδιά τους -από τον σχεδιασμό, την εξεύρεση χρηματοδότησης, τη μελέτη και την κατασκευή μέχρι και τη συντήρηση», υπογράμμισε ο κ. Γουδέβενος, τονίζοντας ότι ένας σημαντικός ρόλος τον οποίο μπορεί να αναλάβει η «Εγνατία Οδός Α.Ε.» είναι η εποπτεία της παραχώρησης, ανεξαρτήτως αν συμφωνεί ή διαφωνεί κανείς με αυτή καθαυτή τη διαδικασία. «Για ένα πάγιο 7 δις ευρώ, που για τα επόμενα 35 χρόνια θα το διαχειρίζονται ιδιώτες, χρειάζεται η εποπτεία από το δημόσιο, τουλάχιστον στο τεχνικό κομμάτι», ανέφερε ο πρόεδρος του ΣΕΤΕΟ.

«Η ‘Εγνατία Οδός Α.Ε.’ απέδειξε στην πράξη ότι μπορεί να κάνει μεγάλα έργα και αυτή η τεχνογνωσία δεν πρέπει να χαθεί», επεσήμανε ο αντιπεριφερειάρχης Υποδομών και Δικτύων Πάρις Μπίλλιας ως εκπρόσωπος της περιφερειάρχη Κεντρικής Μακεδονίας Αθηνάς Αηδονά. Όπως πρόσθεσε ο ίδιος, «για μας ως Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας είναι αδιαπραγμάτευτο ότι θα πρέπει να διασφαλιστούν οι θέσεις όλων των εργαζομένων είτε στην ίδια εταιρεία είτε σε έναν νέο, ενιαίο κρατικό φορέα, ο οποίος θα στελεχωθεί με το κατάλληλο επιστημονικό προσωπικό, για να υποστηρίζει τα έργα σε όλη τη Βόρεια Ελλάδα».

Γραπτό χαιρετισμό στο πλαίσιο της εκδήλωσης απέστειλε ο υπουργός Υποδομών και Μεταφορών Χρίστος Δήμας, επισημαίνοντας ότι «η Εγνατία Οδός αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους αναπτυξιακούς άξονες της χώρας και θεμέλιο για τη διασύνδεση, την ασφάλεια και την πρόοδο της Βόρειας Ελλάδας».

Σε διαδικτυακό χαιρετισμό του ο βουλευτής ΝΔ Α΄ Θεσσαλονίκης Στράτος Σιμόπουλος τόνισε ότι «όλοι μας, με μπροστάρη το Τεχνικό Επιμελητήριο, πρέπει να καταστήσουμε σαφές ότι η Θεσσαλονίκη δεν μπορεί να δεχθεί να πάψει να λειτουργεί ένα αναπτυξιακό όπλο, που δεν αφορά μόνο τη Θεσσαλονίκη και τη Βόρεια Ελλάδα, αλλά ολόκληρη τη χώρα». Σύμφωνα με τον κ. Σιμόπουλο, η «Εγνατία Οδός Α.Ε.» όχι μόνο δεν θα πρέπει να κλείσει, αλλά αντίθετα «πρέπει να προικοδοτηθεί με έργα και να συνεχίσει τη δράση της».

«Αυτό που χρειάζονται η πόλη της Θεσσαλονίκης και η Βόρεια Ελλάδα δεν είναι το κλείσιμο της ‘Εγνατία Οδός Α.Ε.’, αλλά η βελτίωση, η μετεξέλιξη και η ανάπτυξή της -ίσως και με διαφορετική μορφή, ίσως με ένα νέο οργανόγραμμα, ακόμη και με ένα νέο όνομα», παρατήρησε ο αναπληρωτής τομεάρχης Υποδομών του ΠΑΣΟΚ και αντιπρόεδρος του ΤΕΕ/ΤΚΜ Μιχάλης Παπαστεργίου, τονίζοντας ότι «υπάρχει απαίτηση να λειτουργήσει ένας σοβαρός μητροπολιτικός θεσμός, ο οποίος θα στηρίξει όλα τα μεγάλα πρότζεκτ».

Από την πλευρά του, ο υπεύθυνος της ομάδας Υποδομών του ΚΚΕ στην Κεντρική Μακεδονία και εκπρόσωπος της «Πανεπιστημονικής» Βασίλης Μπαλτίκας έκανε λόγο μεταξύ άλλων για «υπονόμευση της συγκεντρωμένης και πολύτιμης εμπειρίας και τεχνογνωσίας του προσωπικού της Εγνατίας Οδού, το οποίο θα μπορούσε να προσφέρει σε πολλά πεδία, όπως στην οδική ασφάλεια και στην ανάπτυξη έργων υποδομής».

Το αίτημα η «Εγνατία Οδός Α.Ε.» να συνεχίσει να λειτουργεί ως πυλώνας ανάπτυξης διατύπωσε ως εκπρόσωπος του περιφερειάρχη Δυτικής Μακεδονίας Γιώργου Αμανατίδη ο αναπληρωτής περιφερειάρχης Λάζαρος Γκερεχτές.

«Για μας η Εγνατία Οδός είναι ένα θαύμα. Είναι η άρση της απομόνωσης της Θράκης», τόνισε ο πρόεδρος του Τμήματος Θράκης του ΤΕΕ Πολυζώης Παρασκευόπουλος, ενώ ο πρόεδρος του ΤΕΕ/Τμήματος Ανατολικής Μακεδονίας Σωτήρης Λαζαρίδης υπογράμμισε ότι «η πρόθεση της κυβέρνησης να κλείσει την Εγνατία Οδό Α.Ε. ως απόρροια της σύμβασης παραχώρησης μάς βρίσκει αντίθετους». Ο κ. Λαζαρίδης, μάλιστα, διερωτήθηκε ποιο θα είναι το μέλλον σειράς έργων που έχουν ήδη δημοπρατηθεί ή συμβασιοποιηθεί.

«Ο ρόλος της Εγνατίας Οδού θα πρέπει να διασφαλιστεί και να εξελιχθεί, ακόμη και με διαφορετικό θεσμικό ή οργανωτικό σχήμα. Η Βόρεια Ελλάδα χρειάζεται έναν ισχυρό δημόσιο τεχνικό φορέα, που θα συνεχίσει να σχεδιάζει και να υλοποιεί έργα υποδομής στρατηγικής σημασίας για την ανάπτυξη και τη συνοχή των περιφερειών μας», είπε από την πλευρά της η γενική γραμματέας του Τμήματος Δυτικής Μακεδονίας του ΤΕΕ Αθηνά Κοντού.

«Στην Εγνατία Οδό υπάρχει ένα αξιόλογο, εξειδικευμένο και έμπειρο προσωπικό, που σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να μείνει αναξιοποίητο», παρατήρησε ο Άκης Μουρμουρής, αντιπρόεδρος του Συλλόγου Μελετητών Δημοσίων Έργων Κεντρικής Μακεδονίας (ΣΜΕΔΕΚΕΜ).

Την άποψη ότι το ενδεχόμενο κλείσιμο της εταιρείας «δεν σηματοδοτεί μόνο την απώλεια της τεχνογνωσίας που έχει αποκτηθεί, αλλά και την υποβάθμιση του ρόλου της Βόρειας Ελλάδας στον αναπτυξιακό χάρτη της χώρας» διατύπωσε η Μαρία Σιδηροπούλου, μέλος της Διοίκησης της Ομοσπονδίας Συλλόγων Εργαζομένων Τεχνικών Επιχειρήσεων Ελλάδας (ΟΣΕΤΕΕ), μεταφέροντας τον χαιρετισμό του προέδρου του φορέα Ανδρέα Στοϊμενίδη.

Σύμφωνα με τον αντιπρόεδρο του ΣΕΤΕΟ Δημήτρη Σημαιοφορίδη, η κατάργηση μιας εταιρείας με την οργανωτική δομή της «Εγνατία Οδός Α.Ε.» και η διασπορά του προσωπικού σε διάφορες υπηρεσίες «θα αφαιρέσει τα συγκριτικά πλεονεκτήματα της εταιρείας», την ώρα που είναι απολύτως αναγκαία η λειτουργία ενός αναπτυξιακού φορέα με έδρα τη Βόρεια Ελλάδα.

Σύμφωνα με τα στοιχεία που παρουσίασε ο γραμματέας του ΣΕΤΕΟ Παναγιώτης Πανέτσος, σήμερα η «Εγνατία Οδός Α.Ε.» διαχειρίζεται μέσω υπογεγραμμένων συμβάσεων μελέτες ύψους 18,6 εκατ. ευρώ, ενώ βρίσκονται υπό κατασκευή έργα ύψους 222,5 εκατ. ευρώ. Επιπρόσθετα, όπως πρόσθεσε ο κ. Πανέτσος, η εταιρεία μπορεί να αναλάβει τη δημοπράτηση και κατασκευή νέων έργων, τα οποία η ίδια ωριμάζει σταδιακά, ύψους 1,1 δις ευρώ.

Για την αναγκαιότητα εποπτείας της παραχώρησης από την «Εγνατία Οδός Α.Ε.», που διαθέτει εμπειρία και γνώση αναφορικά με τον δημόσιο έλεγχο των υποδομών, μίλησε ο εργαζόμενος στην εταιρεία Αθανάσιος Τσατσάνογλου. «Αν και η εποπτεία της παραχώρησης γίνει από το υπουργείο στην Αθήνα, ουσιαστικά η Βόρεια Ελλάδα θα αποξενωθεί κατά 100% από το έργο της Εγνατίας Οδού», σημείωσε ο ίδιος.

Στους τομείς δράσης της εταιρείας αναφέρθηκε ο αντιπρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου της «Εγνατία Οδός Α.Ε.» Γιάννης Χατζόπουλος, ο οποίος, μιλώντας για τον ρόλο του ΤΕΕ/ΤΚΜ, είπε χαρακτηριστικά ότι «ποντάρουμε στο σωστό εργαλείο».

Την εκδήλωση του ΤΕΕ/ΤΚΜ και του ΣΕΤΕΟ με θέμα «Εγνατία Οδός Α.Ε. – Πυλώνας Υποδομών Βορείου Ελλάδος – Παρόν και Μέλλον» συντόνισαν ο πρόεδρος της Αντιπροσωπείας του ΤΕΕ/ΤΚΜ Φώτης Κουβουκλιώτης, ο γενικός γραμματέας του ΤΕΕ/ΤΚΜ Μανώλης Μπελιμπασάκης και ο αντιπρόεδρος του ΣΕΤΕΟ Δημήτρης Σημαιοφορίδης.

Μεσόγειος: Ανάμεσά τους είναι και βρέφη… 40 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους από ανατροπή σκάφους με μετανάστες

Από

anixneuseis

October 23, 2025

Τύνιδα.

Νωρίς το πρωί της Τετάρτης, μια βάρκα τύπου «harga» βυθίστηκε στα ανοικτά των ακτών της Σάλκτα, στο Κυβερνείο Μαχντία της Τυνησίας, μεταφέροντας περίπου 70 μετανάστες από την υποσαχάρια Αφρική.

Ο επίσημος εκπρόσωπος του Πρωτοδικείου της Μαχντία, Walid Shatrabi, επιβεβαίωσε στο Mosaique FM ότι το περιστατικό είχε ως αποτέλεσμα τον θάνατο 40 ανθρώπων, συμπεριλαμβανομένων βρεφών, ενώ μονάδες του Λιμενικού Σώματος κατάφεραν να διασώσουν άλλους 30.

mosaiquefm

Πρόσθεσε ότι η Εισαγγελία στο Πρωτοδικείο της Μαχντία ξεκίνησε έρευνα για τη δημιουργία συμμαχίας για την παροχή βοήθειας σε άλλους στην παράνομη διέλευση των θαλάσσιων συνόρων, με αποτέλεσμα θανάτους και εμπορία ανθρώπων.

—

ΒΑΛΚΑΝΙΚΟ ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ – Echedoros.blog

Η θέση μάχης της Ουκρανίας επιδεινώνεται ραγδαία

Από

anixneuseis

October 23, 2025

Εάν η Κίεβο καταρρεύσει, ο ρωσικός στρατός θα προχωρήσει μπροστά, ωθώντας τη γραμμή επαφής βαθύτερα στην Ουκρανία και οι όροι ειρήνης θα γίνουν χειρότεροι

Ανάλυση

Άλεξ Βέρσινιν

05 Μαΐου 2025
Η εκλογή του Αμερικανού Προέδρου Donald Trump μετέτρεψε την αμερικανική πολιτική προς την Ουκρανία από «όσο χρειαστεί» σε αναζήτηση μιας διαπραγματευμένης ειρηνευτικής διευθέτησης. Αυτές οι διαπραγματεύσεις θα καθορίζονται από την πραγματικότητα του πεδίου της μάχης. Η πλευρά που διαθέτει το μεγαλύτερο πλεονέκτημα επιβάλλει τους όρους. Αυτό γίνεται πιο περίπλοκο αν δεν υπάρξει κατάπαυση πυρός κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων και το πεδίο της μάχης παραμένει δυναμικό. Οι εμπόλεμοι μπορεί να διενεργούν επιθετικές επιχειρήσεις ενώ προχωρούν οι διαπραγματεύσεις προκειμένου να βελτιώσουν τη διαπραγματευτική θέση τους. Ιστορικά, σε πολλούς πολέμους, οι ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις διήρκεσαν χρόνια, ακόμη και ενώ ο πόλεμος μαχόταν, όπως κατά τον Κορεατικό και τον Βιετναμικό πόλεμο. Έτσι, η ισορροπία δυνάμεων, μετρούμενη σε πόρους, απώλειες και ποιότητα στρατηγικής ηγεσίας, είναι κρίσιμη για το αποτέλεσμα των διαπραγματεύσεων.

Για τις Δυτικές δυνάμεις, αυτό έχει σοβαρές συνέπειες. Έχουν στοιχηματίσει τη φήμη τους σε αυτή τη σύγκρουση και με αυτήν, τη μοίρα της διεθνούς τάξης που βασίζεται σε κανόνες. Ο Παγκόσμιος Νότος και η πολυπολική διεθνής τάξη περιμένουν στη γωνία για να αναλάβουν. Η αποτυχία επίτευξης νίκης έχει τη δυνατότητα να υπονομεύσει μοιραία αυτή την τάξη και να αφαιρέσει τη Δύση από την παγκόσμια ηγεσία, που απολάμβανε εδώ και αρκετούς αιώνες.

Η φύση του Ρωσο‑Ουκρανικού Πολέμου του 2022
Ο πόλεμος στην Ουκρανία έχει πλέον χαρακτήρα εξαντλητικό. Τέτοιοι πόλεμοι δεν κερδίζονται με την κατάληψη εδάφους, αλλά με προσεκτική διαχείριση πόρων, διατηρώντας τους δικούς σου ενώ καταστρέφεις του εχθρού. Ο ρυθμός ανταλλαγής απωλειών δεν πρέπει μόνο να ευνοεί τη μία πλευρά, αλλά πρέπει επίσης να υπολογίζει τα συνολικά αποθέματα που διαθέτει ο εχθρός. Ο δρόμος προς τη νίκη έγκειται στην ικανότητα να αντικαθιστάς απώλειες ενώ αναπτύσσεις νέες δυνάμεις και στηρίζεις την αστική οικονομία και το ηθικό. Η αντικατάσταση των απωλειών δεν είναι απλώς να βάλεις άνδρες σε στολές και να τους δώσεις βασική εκπαίδευση. Οι στρατιωτικές μονάδες πρέπει να εκπαιδεύονται συλλογικά σε πολλαπλά επίπεδα, που ενισχύει τη συνοχή της μονάδας. Όσο πιο συνεκτική είναι μια μονάδα, τόσο πιο σύνθετες κινήσεις μπορεί να εκτελέσει. Η απώλεια πάρα πολλών στρατιωτών επαναφέρει τη συνοχή της μονάδας στο μηδέν, έως ότου δεν μπορεί να κάνει καμία κίνηση πέρα από την άμυνα ενός χαρακωμένου τάφρου.

Για αυτόν τον πόλεμο, το έδαφος έχει πολύ μικρότερη σημασία. Οι μάχες επικεντρώνονται συχνά στην ίδια λωρίδα γης με πολύ μικρή κίνηση, μέχρι μια πλευρά να μη δύναται πλέον να αντέξει τη σύγκρουση. Ο Ισπανικός Εμφύλιος Πόλεμος και ο Πρώτος Παγκόσμιος Πολέμος είναι κορυφαία παραδείγματα. Αυτοί οι πόλεμοι ήταν κατά κύριο λόγο στάσιμοι μέχρι την τελευταία στιγμή που μία πλευρά κατέπεσε. Ο Ουκρανικός πόλεμος εξελίσσεται κατά τη διαδικασία αυτή.

Η στρατηγική ηγεσία είναι ζωτικής σημασίας επειδή καθοδηγεί τη διαχείριση των πόρων της σύγκρουσης. Η αποτυχία στον καθορισμό στρατηγικών στόχων και η σπατάλη πόρων σε άσχετους στόχους προκαλεί τη φθορά των πιθανοτήτων νίκης. Ακολούθως παρατίθεται μια σύντομη σύνοψη των απωλειών πόρων κάθε πλευράς και της ικανότητας τους να διατηρήσουν τη σύγκρουση έως σήμερα.

Στρατιωτικές συνθήκες των ρωσικών δυνάμεων
Μόλις απέτυχε η αρχική βιτσερζίεκ (blitzkrieg) να φέρει αλλαγή καθεστώτος στο Κίεβο μέσα στους πρώτους δύο μήνες, η ρωσική πολιτική και στρατιωτική ηγεσία φαίνεται ότι κατάλαβε το εξαντλητικό χαρακτήρα της σύγκρουσης και τη σημασία της διατήρησης των πόρων. Πακέ τους πήγαν πέρα από το να διαφυλάξουν τις πολεμικές τους ικανότητες και σε τρεις περιπτώσεις το 2022 — στο Κίεβο, στο Χάρκοβι και στο Χέρσον — αποχώρησαν από έδαφος για να σώσουν στρατιώτες. Αυτές οι ήττες ήταν εφιάλτες δημοσίων σχέσεων, αλλά διατήρησαν έμπειρους στρατιώτες, οι οποίοι χρησιμοποιήθηκαν για να σχηματίσουν τον πυρήνα του νέου στρατού.

Η Ρωσία φαίνεται ικανή να αντικαθιστά τις απώλειές της και παράλληλα να αυξάνει το μέγεθος του στρατού της. Σύμφωνα με το Mediazona και τη ρωσική υπηρεσία του BBC, ο ρωσικός στρατός φαίνεται να έχει υποστεί συνολικά λίγο πάνω από 98.000 νεκρούς. Αυτός ο αριθμός περιλαμβάνει μόνο Ρώσους στρατιώτες που έχουν ταυτοποιηθεί ονομαστικά και ο πραγματικός αριθμός είναι πιθανότατα πολύ υψηλότερος. Το ίδιο το Mediazona εκτιμά ότι ο πραγματικός αριθμός ανέρχεται περίπου σε 165.000. Παράλληλα, δεν περιλαμβάνονται οι απώλειες των φιλορώσων αυτονομιστών, οπότε πρέπει να προστεθούν άλλοι 20.000 στο σύνολο, οδηγώντας σε ένα χονδρικό σύνολο 120.000. Αυτό μεταφράζεται επί του παρόντος σε περίπου 3.600 νεκρούς τον μήνα. Ιστορικά, για κάθε νεκρό αντιστοιχούν τέσσερις τραυματίες, επομένως πρέπει να προστεθούν άλλοι 452.000 τραυματίες στον ρωσικό απολογισμό, που ισοδυναμεί με μηνιαίες απώλειες 14.400 ή συνολικά 18.000. Ωστόσο, τα ίδια δεδομένα δείχνουν ότι από αυτούς τα τρία τέταρτα επιστρέφουν συνήθως στην υπηρεσία (RTD) μετά από θεραπεία. Για να το αναλύσουμε, οι ρωσικές δυνάμεις υφίστανται 7.200 μόνιμες απώλειες και 10.800 RTD τον μήνα. Ταυτόχρονα, οι Ρώσοι στρατολογούν 30.000 εθελοντές τον μήνα, συν τους τραυματίες που έχουν αναρρώσει. Αυτό μεταφράζεται σε αύξηση κατά 24.000 στρατιώτες κάθε μήνα, συμπεριλαμβανομένων των RTD. Ακόμη κι αν οι ρωσικές απώλειες είναι διπλάσιες από αυτές που μπόρεσε να καταγράψει το Mediazona, ο ρωσικός στρατός εξακολουθεί να επεκτείνεται. Σε αυτόν τον αριθμό προστίθεται μια περιορισμένη δύναμη περίπου 10.000–12.000 στρατιωτών της Βόρειας Κορέας, που αναπτύχθηκαν για να βοηθήσουν τις ρωσικές δυνάμεις να εκδιώξουν τις ουκρανικές από την περιοχή του Κουρσκ στη Ρωσία.

Η Ρωσία διαθέτει επίσης το πλεονέκτημα της παραγωγής δυνάμεων. Διατηρεί ακόμη υποχρεωτική θητεία στα 18. Αν και οι κληρωτοί δεν επιτρέπεται να αποστέλλονται σε μάχη εκτός των συνόρων της Ρωσίας, το σύστημα παρέχει ένα έτος βασικής εκπαίδευσης σε κάθε άνδρα που πληροί τα κριτήρια. Όταν ένας Ρώσος καταταγεί εθελοντικά ή επιστρατευτεί, χρειάζεται μόνο μερικούς μήνες επανεκπαίδευσης σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο. Οι Ουκρανοί στρατιώτες πρέπει να εκπαιδευτούν από το μηδέν. Αυτό δίνει στη Ρωσία τεράστιο πλεονέκτημα στον σχηματισμό νέων μονάδων. Η πρόκληση θα προέκυπτε αν τελείωναν οι εθελοντές, καθώς υπάρχει ελάχιστη πολιτική βούληση στη χώρα για νέο κύμα επιστράτευσης.

Για να εξοπλίσει αυτόν τον στρατό, οι Ρώσοι έχουν αναπτύξει τη στρατιωτική τους βιομηχανική βάση την τελευταία δεκαετία, ενώ έχουν λάβει και υποστήριξη από τη Βόρεια Κορέα και το Ιράν. Αυτό επιτρέπει στον ρωσικό στρατό να εξοπλίζει τις περισσότερες από τις νέες μονάδες. Παράλληλα, περιοδικές εναλλαγές έχουν επιτρέψει στις μονάδες να απορροφούν αναπληρώσεις διατηρώντας τους έμπειρους στρατιώτες. Αυτό μεταφράζεται σήμερα σε έναν ρωσικό στρατό περίπου 1,5 εκατομμυρίου εκπαιδευμένων και εξοπλισμένων ανδρών, που ακόμη και το Πεντάγωνο έχει αναγνωρίσει ότι έχει ανακάμψει επιτυχώς από τις αρχικές του απώλειες.

Το αδύναμο σημείο του ρωσικού στρατού είναι το σώμα αξιωματικών του σε επιχειρησιακό επίπεδο. Υπάρχει ένα σύστημα «παλαιών γνωστών» στον ρωσικό στρατό που δεν καθιστά υπόλογους τους ανίκανους αξιωματικούς. Αν και πολλοί είναι ικανοί, η διαφθορά και το ψέμα γίνονται ανεκτά σε όσους δεν είναι. Στο πεδίο της μάχης, αυτό οδηγεί συχνά σε διοικητές που ψευδώς ισχυρίζονται ότι κατέλαβαν στόχους. Έπειτα εξαπολύουν επίθεση χωρίς την υποστήριξη πυρός από τα ανώτερα κλιμάκια, για να μετατρέψουν τα ψεύδη σε πραγματικότητα, συνήθως αποτυγχάνοντας με βαριές απώλειες. Ακόμη κι όταν αυτοί οι αξιωματικοί εντοπίζονται από Ρώσους στρατιωτικούς μπλόγκερ και η κοινή γνώμη πιέζει το ρωσικό Υπουργείο Άμυνας (ΥΑ) να αντιδράσει, οι υπαίτιοι όχι μόνο δεν τιμωρούνται, αλλά μερικές φορές προάγονται για να σωθεί το κύρος του ΥΑ. Αντίθετα, όταν ικανοί αξιωματικοί επισημαίνουν σοβαρά προβλήματα στο μέτωπο, τιμωρούνται. Ένα παράδειγμα είναι ο Υποστράτηγος Ιβάν Πόποφ, πρώην διοικητής της 58ης Στρατιάς, που σταμάτησε την ουκρανική αντεπίθεση στη Ζαπορίζια και βρίσκεται σήμερα υπό κράτηση με κατηγορίες που μοιάζουν κατασκευασμένες. Τέτοιες καταστάσεις πιθανότατα διπλασίασαν το ποσοστό απωλειών εντός του ρωσικού στρατού, ξοδεύοντας πολύτιμους πόρους σε ένα αυτοπροκαλούμενο τραύμα.

Στρατιωτικές συνθήκες των ουκρανικών δυνάμεων
Κατά την άποψή μου, η ανώτατη πολιτική ηγεσία της Ουκρανίας αφιέρωσε υπερβολικά πολύ χρόνο στην επιδίωξη στόχων δημοσίων σχέσεων, με σημαντικό κόστος για τις στρατιωτικές επιχειρήσεις. Οι τεράστιες απώλειες πόρων, ιδίως ανθρώπινων, έχουν αποδυναμώσει σημαντικά την πολεμική ικανότητα της Ουκρανίας και θέτουν σε κίνδυνο τη μακροπρόθεσμη πολεμική της προοπτική. Αυτό είναι διπλά δύσκολο, διότι η Ουκρανία ξεκίνησε με λιγότερους πόρους. Η Ρωσία έχει τριπλάσιο πληθυσμό από την Ουκρανία και, στην περίπτωση των πυρομαχικών πυροβολικού, παράγει πολύ περισσότερα όχι μόνο από την Ουκρανία, αλλά και από ολόκληρη τη Δύση, σε αναλογία τρία προς ένα.

Το μοτίβο της διατήρησης πόλεων μετά το σημείο που ήταν αδύνατη η άμυνά τους ή των επιθέσεων ακόμη κι όταν δεν υπήρχε καμία πιθανότητα επιτυχίας, ήταν ορατό σε όλες τις επιχειρήσεις, αλλά δύο μάχες ξεχώρισαν περισσότερο. Η πρώτη ήταν η μάχη του Μπαχμούτ στην περιοχή του Ντονέτσκ από το 2022 έως το 2023. Κατά την άποψή μου, η πόλη είχε ελάχιστη επιχειρησιακή, πόσο μάλλον στρατηγική αξία. Κι όμως, η ουκρανική ηγεσία επέμεινε να κρατήσει την πόλη μέχρι το πικρό τέλος. Ο ρωσικός στρατός χρησιμοποίησε την Wagner PMC, ενισχυμένη από κατάδικους, για να επιτεθεί στην πόλη, δίνοντας χρόνο στον ρωσικό τακτικό στρατό να απορροφήσει τους επιστρατευμένους εφέδρους και να συγκροτήσει νέες μονάδες. Για να τους σταματήσει, η Ουκρανία διοχέτευε έναν σταθερό ρυθμό ανδρών μέσα στην πόλη, πολλοί από τους οποίους είχαν ελάχιστη εκπαίδευση. Το προσδόκιμο ζωής του μέσου Ουκρανού στρατιώτη έπεσε περίπου στις τέσσερις ώρες, σύμφωνα με τον πρώην Αμερικανό πεζοναύτη Τρόι Όφενμπέκερ, που πολέμησε στο ουκρανικό πλευρό. Είναι αδύνατον να υπολογιστεί πόσοι σκοτώθηκαν, αλλά ένας Δυτικός δημοσιογράφος μέτρησε 250 τραυματίες σε ένα νοσοκομείο σε μία ημέρα. Υπήρχαν τρία νοσοκομεία στο Μπαχμούτ, ένα ακόμη στο Σολεντάρ στα βόρεια και ένα στο Τσάσιβ Γιαρ που διαχειριζόταν απώλειες στα νότια της πόλης. Με βάση αυτό το δεδομένο, μπορεί να εξαχθεί ένας μέσος όρος 1.250 τραυματιών ημερησίως. Η αναλογία τεσσάρων τραυματιών προς έναν νεκρό δίνει 312 νεκρούς την ημέρα, σε εύρος μεταξύ 200 και 400 νεκρών ημερησίως, με κάποιες αναφορές να κάνουν λόγο για κορυφώσεις έως και 500 θανάτων την ημέρα. Η μάχη διήρκεσε οκτώ μήνες, δίνοντας ένα εύρος από 48.000 έως 96.000 Ουκρανούς νεκρούς. Αντιθέτως, την ίδια περίοδο, οι Ρώσοι έχασαν περίπου 1.800 μαχητές της PMC και 11.000 κατάδικους, σύνολο 13.000. Αυτό συμβαδίζει με την αναλογία απωλειών ένα προς τρία που είχε δηλώσει ο Γιεβγκένι Πριγκόζιν, αρχηγός της Wagner, σε συνέντευξή του τον Μάιο του 2023. Δεν υπάρχει στρατιωτική δικαιολόγηση για τέτοια αναλογία απωλειών για μία πόλη, ιδιαίτερα αφού υπήρχε πιο αμυντικά ευνοϊκό έδαφος πίσω από αυτήν. Η μόνη εξήγηση είναι ότι ο Ουκρανός πρόεδρος Βολοντίμιρ Ζελένσκι μετέτρεψε το Μπαχμούτ σε εθνικό σύμβολο αφού παρέδωσε με μεγάλη επισημότητα στη Βουλή των ΗΠΑ τη σημαία υπογεγραμμένη από τους υπερασπιστές του Μπαχμούτ, και δεν ήθελε να αντιμετωπίσει τις εντυπώσεις από την απώλεια αυτού του συμβόλου. Γι’ αυτό, τουλάχιστον 48.000 Ουκρανοί σκοτώθηκαν και η πόλη χάθηκε έτσι κι αλλιώς.

Αργότερα το 2023, κατόπιν φερόμενης βρετανικής προτροπής, η ουκρανική ανώτατη ηγεσία έριξε το Σώμα Πεζοναυτών της στην πιο αμφίβολη επιχείρηση μέχρι τότε: τη μάχη του Κρίνκι. Η επιχείρηση δεν είχε καμία πιθανότητα επιτυχίας, κατά την άποψή μου. Για να επιτύχει επιχειρησιακούς στόχους και να πραγματοποιήσει διάσπαση προς την Κριμαία, η Ουκρανία θα έπρεπε να καταλάβει ένα μεγάλο προγεφύρωμα και τελικά να μεταφέρει πυροβολικό στην άλλη πλευρά του ποταμού, κάτι που απαιτεί μεγάλες ποσότητες βαρέων πυρομαχικών. Για να τα περάσει, οι Ουκρανοί θα χρειάζονταν γέφυρες πάνω από τον Δνείπερο, οι οποίες θα καταστρέφονταν αμέσως από τα ισχυρά ρωσικά μακράς εμβέλειας πυρά. Οι Ουκρανοί διέσχισαν παρ’ όλα αυτά το ποτάμι, και για τον πρώτο μήνα κατάφεραν να επιφέρουν βαριές απώλειες στις ρωσικές αντεπιθέσεις, αλλά στη συνέχεια οι Ρώσοι οχυρώθηκαν για πολιορκία και ήταν η σειρά των Ουκρανών να υφίστανται απώλειες. Ο ουκρανικός ανεφοδιασμός, οι αντικαταστάσεις και η απομάκρυνση τραυματιών έπρεπε να γίνονται πάνω από τον εκτεθειμένο Δνείπερο, ενώ οι Ρώσοι είχαν την κάλυψη των δασών. Το αποτέλεσμα ήταν ένας εξαιρετικά άνισος λόγος απωλειών. Μέχρι τη στιγμή που η Ουκρανία τελικά ακύρωσε την επιχείρηση πολλούς μήνες αργότερα, το Σώμα Πεζοναυτών είχε εξοντωθεί, μαζί με ποσότητα πυροβολικού ισοδύναμη με δύο ταξιαρχίες. Αν και η επιχείρηση δημιούργησε θετική δημοσιότητα στη Δύση, είναι αδύνατον να δικαιολογηθεί στρατιωτικά αυτή η τεράστια σπατάλη ανδρών και πόρων.

Ο ουκρανικός στρατός είχε κάποιες επιτυχίες όταν ο στρατιωτικός στόχος προτάχθηκε. Η επίθεση στο Χάρκοβο σχεδιάστηκε και εκτελέστηκε αριστοτεχνικά. Ο προσεκτικός σχεδιασμός και η προετοιμασία επέτρεψαν στον ουκρανικό στρατό να πετύχει το στοιχείο του αιφνιδιασμού, το οποίο αξιοποιήθηκε γρήγορα.

Οι συνολικές απώλειες της Ουκρανίας είναι δύσκολο να εκτιμηθούν. Το Ίδρυμα Jamestown εκτιμούσε ότι η Ουκρανία είχε επιστρατεύσει 2 εκατομμύρια άνδρες ήδη από τον Ιούλιο του 2023, και ο αριθμός αυτός θα πρέπει να πλησιάζει τα 3 εκατομμύρια σήμερα. Οι περισσότερες εκτιμήσεις τοποθετούν τον ουκρανικό στρατό πεδίου περίπου στο 1 εκατομμύριο άνδρες, ενώ ο Ζελένσκι ισχυρίστηκε ότι διαθέτει δύναμη 880.000. Οι επίσημες ουκρανικές απώλειες των 43.000 είναι μη ρεαλιστικές υπό το φως των προηγούμενων αριθμών. Για μια πιο ρεαλιστική εκτίμηση, το κανάλι “Antiseptic” στο Telegram διατηρεί μία από τις λίγες βάσεις δεδομένων που συγκρίνουν δορυφορικές φωτογραφίες πριν και μετά τον πόλεμο επιλεγμένων ουκρανικών νεκροταφείων. Η περιορισμένη κάλυψη των νεκροταφείων μπορεί να οδηγεί σε υποκαταμέτρηση· για παράδειγμα, η πόλη του Χάρκοβου διαθέτει πολλαπλά νεκροταφεία, αλλά μόνο το νεκροταφείο #18 εξετάστηκε. Στρατιώτες που έχουν ταφεί σε άλλα νεκροταφεία της πόλης δεν υπολογίζονται. Ο παρακάτω πίνακας υπολογίζει κατά μέσο όρο το ποσοστό του προπολεμικού πληθυσμού που χάθηκε ανά τοποθεσία και το συγκρίνει με τον συνολικό πληθυσμό της Ουκρανίας. Η τελική εκτίμηση είναι περίπου 769.000 νεκροί και, βάσει ιστορικών δεδομένων, πιθανώς άλλοι 769.000 τραυματίες που δεν θα αναρρώσουν ποτέ αρκετά ώστε να επιστρέψουν στο μέτωπο.

Αυτό συμφωνεί με την εκτίμηση του Ιδρύματος Jamestown. Περίπου 1,5 εκατομμύριο είναι μόνιμες απώλειες, άλλοι 400.000–600.000 τραυματίες αναρρώνουν σε νοσοκομεία, αφήνοντας 1 εκατομμύριο έως 800.000 ακόμα στο πεδίο.

Αυτός ο ρυθμός απωλειών σημαίνει ότι η Ουκρανία ξεμένει από εκπαιδευμένες και κινητοποιημένες μονάδες. Το πρόβλημα επιδεινώθηκε από την απόφαση της ουκρανικής πολιτικής ηγεσίας να δημιουργήσει νέους σχηματισμούς αντί να αντικαταστήσει τις απώλειες στις ήδη υφιστάμενες έμπειρες μονάδες. Καθώς οι παλιότεροι σχηματισμοί έχαναν το έμπειρο προσωπικό τους και την πολεμική τους αποτελεσματικότητα, οι νέοι σχηματισμοί υπέστησαν επιπλέον απώλειες προτού αποκτήσουν αρκετή εμπειρία για να είναι χρήσιμοι. Οι Ουκρανοί προσπαθούν να αλλάξουν αυτό το μοντέλο, αλλά μπορεί να είναι πολύ αργά. Οι έμπειροι στρατιώτες αντικαθίστανται από άνδρες που συλλαμβάνονται στον δρόμο και δεν έχουν καμία διάθεση να πολεμήσουν. Πέρυσι, 100.000 Ουκρανοί στρατιώτες λιποτάκτησαν. Η νεοσυσταθείσα 155η Ταξιαρχία έχασε πάνω από 1.700 από τους 6.000 άνδρες της λόγω λιποταξίας πριν καν φτάσει στη γραμμή του μετώπου. Χωρίς μια θαυματουργή πηγή έμπειρων, πρόθυμων μαχητών, ο ουκρανικός στρατός μπορεί να καταρρεύσει στους επόμενους έξι έως δώδεκα μήνες. Η επιστράτευση νέων ηλικίας 18–25 ετών θα αγοράσει χρόνο, αλλά δεν θα λύσει το πρόβλημα της έλλειψης κινήτρων.

Ο εξοπλισμός επίσης εξαντλείται. Η Δύση, της οποίας η στρατιωτική υποστήριξη κρατά την Ουκρανία στο πεδίο, φαίνεται να έχει αδειάσει τις αποθήκες της και απομένει ελάχιστος εξοπλισμός προς διάθεση. Ορισμένες δυτικές κυβερνήσεις έχουν ακόμη και απογυμνώσει τους ίδιους τους στρατούς τους από εξοπλισμό και βρίσκονται πλέον σε κατάσταση μη επιχειρησιακής ετοιμότητας. Η ίδια κατάσταση ισχύει και με τα μέσα μακρού πλήγματος. Η Δύση φαίνεται να έχει εξαντλήσει όλα τα βλήματα, εκτός των γερμανικών Taurus. Αυτά είναι απίθανο να επιφέρουν ουσιαστικό αποτέλεσμα, όπου τα Storm Shadow απέτυχαν.

Ο μόνος τομέας όπου η Ουκρανία κατάφερε να εξοπλίσει αποτελεσματικά τις δυνάμεις της είναι στον πόλεμο με drones. Αυτά τα drones έχουν δυσανάλογο στρατιωτικό αντίκτυπο. Τα drones FPV έχουν ουσιαστικά κρατήσει ζωντανή την Ουκρανία τον τελευταίο χρόνο. Ωστόσο, οι Ρώσοι διαθέτουν τουλάχιστον ίσο αριθμό, πιθανότατα και περισσότερα, απλώς λόγω του μεγαλύτερου βιομηχανικού τους δυναμικού και των σχεδόν απεριόριστων εισαγωγών από την Κίνα. Η ισορροπία ανάμεσα στην ηλεκτρονική άμυνα και τα επιτιθέμενα drones ταλαντεύεται εδώ και καιρό, αλλά τελευταία οι Ρώσοι έχουν αποκτήσει σαφές πλεονέκτημα με τα drones μέσω οπτικών ινών, που δεν μπορούν να παρεμβληθούν. Η Ουκρανία διαθέτει την τεχνολογία, αλλά δεν φαίνεται να παράγει επαρκείς ποσότητες ώστε να αντισταθμίσει τους Ρώσους.

Με την αυξανόμενη ανεπάρκεια σε ανθρώπινο δυναμικό και εξοπλισμό, είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς πώς η Ουκρανία μπορεί να κρατήσει χωρίς την άμεση επέμβαση δυτικών, και συγκεκριμένα αμερικανικών, δυνάμεων. Ιδιαίτερα καθώς η ουκρανική πολιτική ηγεσία συνεχίζει να δίνει προτεραιότητα στη δημόσια εικόνα αντί στους στρατιωτικούς στόχους.

Για τη Δύση, όλα αυτά συνεπάγονται στρατηγικό κίνδυνο. Η παγκόσμια ηγεσία της Δύσης βασίστηκε στην οικονομική, στρατιωτική και ήπια ισχύ. Η οικονομική ισχύς έχει ήδη κλονιστεί. Χρησιμοποιώντας το ΑΕΠ σε Ισοτιμία Αγοραστικής Δύναμης (PPP), που μετρά τη συνολική παραγωγή μιας χώρας αντί της νομισματικής αξίας της οικονομίας της, είναι σαφές ότι δύο από τις τρεις κορυφαίες παγκόσμιες οικονομίες είναι ασιατικές χώρες μη ευθυγραμμισμένες, όχι δυτικές δυνάμεις. Η Ρωσία ακολουθεί στην τέταρτη θέση, μπροστά από την Ιαπωνία και τη Γερμανία. Οι δυτικές δυνάμεις, ιδίως οι ηγεσίες τους, έχουν στηρίξει μεγάλο μέρος της φήμης τους και έχουν αποδεχθεί οικονομικές θυσίες για να κερδίσουν αυτόν τον πόλεμο. Μια στρατιωτική ήττα της Ουκρανίας από τη Ρωσία, παρά τη δυτική υποστήριξη, θα υπονόμευε τόσο τη στρατιωτική όσο και την ήπια ισχύ της φιλελεύθερης παγκόσμιας τάξης. Η τελευταία έχει ήδη κλονιστεί από την αντίδραση της Δύσης στη σύγκρουση στη Γάζα. Το αποτέλεσμα θα ήταν η κατάρρευση της δυτικής ηγεσίας και η αντικατάσταση της φιλελεύθερης παγκόσμιας τάξης από κάτι άλλο. Είναι δύσκολο να προσδιοριστεί το σχήμα της νέας παγκόσμιας τάξης, αλλά η μεταβατική περίοδος πιθανότατα θα είναι αποσταθεροποιητική και βίαιη, καθώς οι χώρες σε όλο τον κόσμο θα συνειδητοποιούν ότι η στρατιωτική λύση επιστρέφει στο προσκήνιο. Θα τεθεί επίσης σε κίνδυνο ο ρόλος του δολαρίου ΗΠΑ στο παγκόσμιο εμπόριο, του οποίου η εργαλειοποίηση έχει τρομάξει πολλές χώρες και τις οδηγεί στην αναζήτηση εναλλακτικών δρόμων. Όπως δήλωσε ο Υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Μάρκο Ρούμπιο: «σε πέντε χρόνια … δεν θα έχουμε τη δυνατότητα να επιβάλλουμε κυρώσεις», καθώς οι χώρες βρίσκουν τρόπους να παρακάμπτουν το δολάριο. Αυτό θα μπορούσε να εξηγήσει γιατί η ομάδα του Τραμπ είναι τόσο πρόθυμη να τερματίσει τον πόλεμο στην Ουκρανία.

Συμπέρασμα
Αυτή τη στιγμή, η Ουκρανία εξακολουθεί να διατηρεί χαρτιά στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Ο στρατός της βρίσκεται ακόμα στο πεδίο και διεκδικεί κάθε μέτρο εδάφους. Όμως ο χρόνος τελειώνει για τους Ουκρανούς. Η Ουκρανία αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα ανθρώπινου δυναμικού. Η ισορροπία δυνάμεων μετατοπίζεται υπέρ της Ρωσίας και, σε κάποιο σημείο, οι Ουκρανοί θα αρχίσουν να αντιμετωπίζουν την κατάρρευση του μετώπου. Αυτό το αποτέλεσμα γίνεται πιο πιθανό λόγω της αρνητικής τάσης στη λήψη αποφάσεων από την ουκρανική πολιτική ηγεσία. Εκτός κι αν αρχίσουν να συντηρούν την πολεμική ισχύ, η κατάρρευση γίνεται όλο και πιο πιθανή. Η Ουκρανία χρειάζεται κατάπαυση πυρός τώρα, για να κερδίσει ζωτικό χρόνο, ώστε να αποκαταστήσει την πολεμική της ικανότητα και να βελτιώσει τη διαπραγματευτική της θέση στις ειρηνευτικές συνομιλίες.

Οι Ρώσοι βρίσκονται στην αντίθετη κατάσταση. Τα ρωσικά πλεονεκτήματα σε ανθρώπινο δυναμικό και εξοπλισμό αυξάνονται. Η Ρωσία παρατάσσει το ισοδύναμο δύο νέων μεραρχιών τον μήνα. Οι συνθήκες στο πεδίο και η αυξανόμενη πολεμική ισχύς σημαίνουν ότι είναι απίθανο να δεχθούν οποιαδήποτε κατάπαυση πυρός πριν συμφωνηθούν οι τελικοί όροι ειρήνης — κάτι που έχουν ήδη καταστήσει σαφές. Είναι επίσης πιθανό να επιμηκύνουν τη διαπραγματευτική διαδικασία για να βελτιώσουν τη θέση τους στο πεδίο της μάχης. Ο χρόνος είναι με το μέρος τους, και εκτός αν επιτευχθεί ειρήνη τώρα, βρίσκονται σε πορεία προς τη νίκη, η οποία θα μπορούσε να έχει καταστροφικές πολιτικές και οικονομικές συνέπειες για την υπόλοιπη Ευρώπη.

Οι δυτικές δυνάμεις έχουν στοιχηματίσει τη φιλελεύθερη παγκόσμια τάξη στο αποτέλεσμα αυτού του πολέμου. Η ειρήνη με ρωσικούς όρους σήμερα θα ήταν κακή, αλλά το στοίχημα σε μια απίθανη βελτίωση των συνθηκών στο πεδίο και η ήττα θα ήταν πολύ χειρότερη. Οι ΗΠΑ φαίνεται να ακολουθούν τον πρώτο δρόμο, με τον Υπουργό Άμυνας Πιτ Χέγκσεθ να στέλνει μήνυμα στους Ρώσους ότι οι ΗΠΑ είναι σοβαρές στις διαπραγματεύσεις αφαιρώντας την ουκρανική ένταξη στο ΝΑΤΟ από το τραπέζι. Η ΕΕ, όμως, επέλεξε τον δεύτερο δρόμο, υποσχόμενη στήριξη «όσο χρειαστεί» και διαπραγματεύσεις «από θέση ισχύος», χωρίς να αντιλαμβάνεται ότι η ισχύς μετριέται σε στρατιωτική και βιομηχανική ισχύ, όχι σε τολμηρές δηλώσεις. Οι τρέχουσες εξελίξεις στο πεδίο υποστηρίζουν περισσότερο τη θέση των ΗΠΑ. Αυτό δίνει στις ΗΠΑ την ευκαιρία να περιορίσουν τις συνέπειες του ουκρανικού πολέμου στην Ευρώπη και να διατηρήσουν την παγκόσμια ηγεσία τους, ιδίως τον κυρίαρχο ρόλο του δολαρίου ΗΠΑ.

Καθώς οι ΗΠΑ θεωρούν όλο και περισσότερο τον πόλεμο ως επιβάρυνση, η διαπραγματευτική θέση της Ουκρανίας κινδυνεύει να καταρρεύσει. Ακόμη και με την υποστήριξη των ΗΠΑ, η θέση της Ουκρανίας στο πεδίο επιδεινώνεται. Χωρίς την υποστήριξη των ΗΠΑ, οι πιθανότητες κατάρρευσης είναι πολλαπλάσιες, ακόμη και με συνεχιζόμενη βοήθεια από την ΕΕ. Αυτή τη στιγμή, οι Ρώσοι απαιτούν την Κριμαία και τέσσερις ουκρανικές περιφέρειες, απαγόρευση εισόδου της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ, και εγγυημένα δικαιώματα για τους ρωσόφωνους. Αυτές οι απαιτήσεις αφορούν περιοχές όπου ο ρωσικός στρατός ελέγχει ήδη το 60% ή και περισσότερο της επικράτειας. Αν η Ουκρανία καταρρεύσει, ο ρωσικός στρατός θα προελάσει, ωθώντας τη γραμμή επαφής βαθύτερα στην Ουκρανία και οι όροι θα γίνουν χειρότεροι. Υπάρχει σοβαρή πιθανότητα η Ρωσία να επιδιώξει το σύνολο της Νοβορωσίας, προσθέτοντας τις περιφέρειες του Χάρκοβου, της Οδησσού, του Μικολάιβ, της Πολτάβα και του Ντνιπροπετρόφσκ στις απαιτήσεις της, καθώς και δημοψηφίσματα για απόσχιση στην Υπερκαρπαθία, και — αν το πολιτικό κλίμα στη Ρουμανία είναι ευνοϊκό — για τη Βόρεια Βουκοβίνα και άλλες ρουμανόφωνες περιοχές επίσης, εξαγοράζοντας επιλεκτικά μέλη του ΝΑΤΟ με εδάφη ώστε να διασπάσει την ενότητα της Συμμαχίας. Αυτό θα μειώσει την Ουκρανία σε ένα περίκλειστο υπολειμματικό κράτος γύρω από το Κίεβο, το Τσερνίχιβ και το Λβίβ.

Το πραγματικό ερώτημα είναι: Μπορεί η Ουκρανία να εξασφαλίσει τώρα μια αποδεκτή, έστω πικρή, ειρήνη ή θα συνεχίσει να πολεμά, ρισκάροντας στρατιωτική κατάρρευση και πολύ χειρότερους ρωσικούς όρους αργότερα;

Το άρθρο αναδημοσιεύθηκε με άδεια από το Russia Matters.

Άλεξ Βέρσινιν
Ο Αντισυνταγματάρχης Άλεξ Βέρσινιν αποστρατεύτηκε έπειτα από είκοσι χρόνια υπηρεσίας, συμπεριλαμβανομένων οκτώ ετών ως αξιωματικός τεθωρακισμένων με τέσσερις πολεμικές αποστολές στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν, και δώδεκα ετών ως αξιωματικός μοντελοποίησης και προσομοιώσεων στο ΝΑΤΟ και στον Αμερικανικό Στρατό, με αντικείμενο την ανάπτυξη εννοιών και τον πειραματισμό.

Οι απόψεις που εκφράζουν οι συντάκτες στο Responsible Statecraft δεν αντικατοπτρίζουν απαραίτητα εκείνες του Ινστιτούτου Κουίνσι ή των συνεργατών του.

responsiblestatecraft.org

Οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής και η Ασφάλεια στην Ανατολική Μεσόγειο

Από

anixneuseis

October 23, 2025

Μάρτιος 2025

Robert Mason
Εξωτερικός Ερευνητής στο Ινστιτούτο Κρατών του Αραβικού Κόλπου στην Ουάσιγκτον
20 Μαρτίου 2025

Εισαγωγή

Η Μεσόγειος υπήρξε συχνά πεδίο συγκρούσεων, επηρεασμένο από την κατάρρευση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και το τέλος των ευρωπαϊκών αυτοκρατοριών στη Βόρεια Αφρική μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Τα αμερικανικά συμφέροντα στη Μέση Ανατολή κυμάνθηκαν με την πάροδο του χρόνου, επιδιώκοντας σχετικά μετριοπαθείς στόχους: διατήρηση ενεργειακών προμηθειών· αντιμετώπιση της διάδοσης όπλων μαζικής καταστροφής, αντιτρομοκρατία και συνεργασία στον τομέα των πληροφοριών· στήριξη βασικών συμμάχων όπως το Ισραήλ —συμπεριλαμβανομένης της τήρησης των συμφωνιών του Καμπ Ντέιβιντ— και ανταγωνισμός με άλλες μεγάλες δυνάμεις. Οι ΗΠΑ είχαν επίσης υποστηρίξει τη λύση των δύο κρατών επί δεκαετίες, ωστόσο ο πρόεδρος Τραμπ όρισε ως πρέσβη των ΗΠΑ στο Ισραήλ τον Mike Huckabee, ο οποίος έχει προηγουμένως υποστηρίξει τη «λύση του ενός κράτους».

Από τη στρατηγική αναδιάταξη της Ουάσιγκτον το 2017 απέναντι στη Ρωσία και την Κίνα, ο πόλεμος στην Ουκρανία και ο ανταγωνισμός με την Κίνα απέκτησαν μεγαλύτερη σημασία στην αμερικανική εξωτερική πολιτική από την ασφάλεια στην Ανατολική Μεσόγειο. Αυτό ίσχυε μέχρι την έναρξη του πολέμου στη Γάζα στις 7 Οκτωβρίου 2023. Η κυβέρνηση Μπάιντεν εξακολούθησε να συνεργάζεται στενά με την κυβέρνηση συνασπισμού του πρωθυπουργού Νετανιάχου κατά τη διάρκεια των στρατιωτικών επιχειρήσεων του Ισραήλ στη Γάζα, στον Λίβανο και αλλού, ιδίως με την παροχή επιπλέον αμερικανικών στρατιωτικών αναπτύξεων στην περιοχή. Ο πόλεμος στη Γάζα υπονόμευσε ουσιαστικά τις Συμφωνίες Αβραάμ, οι οποίες βασίζονταν στην περαιτέρω εξομάλυνση των σχέσεων αραβικών κρατών με το Ισραήλ. Ωστόσο, πληθώρα άλλων τάσεων και ζητημάτων έχουν επηρεάσει τα ενεργειακά έργα στην περιοχή.

Για παράδειγμα, οι ΗΠΑ ανακάλεσαν την αρχική τους στήριξη στο έργο του αγωγού EastMed —ο οποίος θα μετέφερε αέριο από την Αίγυπτο και το Ισραήλ προς την Κύπρο και την Ελλάδα και στη συνέχεια στην υπόλοιπη Ευρώπη— για οικονομικούς και εμπορικούς λόγους (καθώς ο αγωγός παρακάμπτει την Τουρκία, εντείνοντας τις γεωστρατηγικές εντάσεις), αλλά και για περιβαλλοντικές ανησυχίες, με προτίμηση πλέον σε έργα πράσινης ενέργειας.

Παρόλα αυτά, το Φόρουμ Ενέργειας της Ανατολικής Μεσογείου διατηρεί προοπτικές, καθώς θα μπορούσε να οδηγήσει σε συνεργασία σε ευρύτερο φάσμα ενεργειών, αν και αυτό εξαρτάται και πάλι από την επίλυση του πολέμου στη Γάζα.

Αυτό το κεφάλαιο επικεντρώνεται κυρίως στη σύγχρονη εμπλοκή των ΗΠΑ στην Ανατολική Μεσόγειο —η οποία περιλαμβάνει την Κύπρο, την Αίγυπτο, την Ελλάδα, το Ισραήλ, τα Παλαιστινιακά Εδάφη, τον Λίβανο, τη Λιβύη, τη Συρία και την Τουρκία— όπου οι συγκρούσεις και η κρατική αποσύνθεση έχουν διευκολύνει ορισμένες προσπάθειες αποκλιμάκωσης, καθώς και τοπικές προσκλήσεις ή υποστήριξη για την εμπλοκή εξωτερικών δυνάμεων, συμπεριλαμβανομένων της Ρωσίας και της Κίνας.

Χρηματοδότηση και Βοήθεια

Η διμερής βοήθεια των ΗΠΑ έχει επικεντρωθεί κυρίως σε δύο χώρες της περιοχής: το Ισραήλ και την Αίγυπτο. Από το 1946 έως το 2023, η οικονομική και στρατιωτική βοήθεια των ΗΠΑ προς το Ισραήλ ανήλθε σε περίπου 300 δισεκατομμύρια δολάρια, ενώ η βοήθεια προς την Αίγυπτο, η οποία κατατάσσεται δεύτερη, ξεπέρασε τα 150 δισεκατομμύρια. Το 1981, ένα από τα πρώτα προγράμματα που διαχειρίστηκε η USAID στην περιοχή ήταν η Περιφερειακή Συνεργασία Μέσης Ανατολής (MERC), η οποία σχεδιάστηκε για να ενθαρρύνει την επιστημονική συνεργασία μεταξύ Αιγύπτου και Ισραήλ. Τα Πολυμερή της Μέσης Ανατολής (MEM), μέρος του Ταμείου Οικονομικής Στήριξης και του Νόμου Εξωτερικής Βοήθειας των ΗΠΑ του 1961, επικεντρώθηκαν στην οικοδόμηση τεχνικής συνεργασίας μεταξύ Αράβων και Ισραηλινών. Τα MEM εξακολουθούν να υποστηρίζουν το Ερευνητικό Κέντρο Αφαλάτωσης της Μέσης Ανατολής (MEDRC) στο Ομάν. Ιδρυθέν το 1996, το MEDRC θεωρείται από τις ΗΠΑ ως μέρος της ειρηνευτικής διαδικασίας της Μέσης Ανατολής, καθώς περιλαμβάνει Ισραηλινούς. Η συνεισφορά των ΗΠΑ είναι οριακή, συνήθως κάτω από 1 εκατομμύριο δολάρια τον χρόνο. Οι ΗΠΑ είναι επίσης παρατηρητής στο SESAME (Synchroton-light Experimental Science and Applications in the Middle East), το οποίο εγκαινιάστηκε στην Ιορδανία το 2017.

Η Συνεργασία για την Ειρήνη στη Μέση Ανατολή (MEPPA) δημιουργήθηκε ως δύο παράλληλα προγράμματα το 2021: ένα πρόγραμμα της USAID για την υποστήριξη της συμφιλίωσης μεταξύ Ισραηλινών και Παλαιστινίων και ένα άλλο υπό αμερικανική διεθνή αναπτυξιακή εταιρεία για την ενίσχυση του παλαιστινιακού χρηματοπιστωτικού τομέα. Από τα 250 εκατομμύρια δολάρια που διατέθηκαν για την περίοδο 2021–2025, ολοένα και μεγαλύτερο ποσοστό δαπανάται για την πτέρυγα της USAID.

Η αμερικανική πολιτική στη Μέση Ανατολή υπέστη καμπή μετά τις τρομοκρατικές επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου. Η νεοσυντηρητική ελίτ της Ουάσιγκτον ηγήθηκε μιας στρατιωτικοποιημένης απάντησης υπό τη μορφή του Παγκόσμιου Πολέμου κατά της Τρομοκρατίας (GWOT), ξεκινώντας πρώτα από το Αφγανιστάν (2001) και μετά από το Ιράκ (2003). Σε αντίθεση με τα πολλά μικρότερα προγράμματα του Υπουργείου Εξωτερικών και της USAID, το GWOT κόστισε περίπου 9 τρισεκατομμύρια δολάρια, ένα έλλειμμα που αναμφισβήτητα αναμόρφωσε το εσωτερικό πολιτικό τοπίο των ΗΠΑ και περιόρισε τις φιλοδοξίες τους στο εξωτερικό, επιτρέποντας σε άλλους δρώντες να καλύψουν το κενό.

Ένα από τα μεγαλύτερα προγράμματα που στόχευαν στην κοινωνία των πολιτών και τη δημοκρατική μεταρρύθμιση, η Πρωτοβουλία Εταιρικής Σχέσης για τη Μέση Ανατολή (MEPI), ξεκίνησε το 2002 με μέτριο αντίκτυπο μετά από 20 χρόνια και δαπάνη 1 δισεκατομμυρίου δολαρίων. Επιπλέον, η προκήρυξη του προέδρου Τραμπ το 2020, με την οποία αναγνωρίστηκε η κυριαρχία του Μαρόκου επί ολόκληρης της Δυτικής Σαχάρας, υπερίσχυσε της στήριξης του MEPI προς την ανάπτυξη της κοινωνίας των πολιτών στη Δυτική Σαχάρα — μια κίνηση που ακολούθησε την εξομάλυνση των σχέσεων του Μαρόκου με το Ισραήλ στο πλαίσιο των Συμφωνιών Αβραάμ.

Το πρόγραμμα MER (Middle East Regional), επίσης υπό τη διαχείριση της USAID, έχει στόχο να υποστηρίξει δράσεις για την κλιματική αλλαγή, την ασφάλεια ύδατος και τροφίμων, την κρατική ευθραυστότητα, τη δημοκρατία και διακυβέρνηση, και την χωρίς αποκλεισμούς οικονομική ανάπτυξη. Ο προϋπολογισμός του MER για το 2024 ήταν μόλις 8 εκατομμύρια δολάρια και προορίζεται να συμπληρώσει και όχι να αντικαταστήσει τη διμερή εξωτερική βοήθεια.

Πολιτική των ΗΠΑ, Απειλές και Προκλήσεις

Παρά το γεγονός ότι πολλές χώρες της περιοχής έχουν καταστεί χώρες υποδοχής, διέλευσης και (σε αυξανόμενο βαθμό) αποστολής προσφύγων και μεταναστών —που διαφεύγουν από πολεμικές ζώνες, ακραία φτώχεια και κρατική κατάρρευση— δεν έχει υπάρξει καμία ολιστική στρατηγική των ΗΠΑ ως απάντηση. Επιπλέον, υπάρχει ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο απώλειας αξιοπιστίας — είτε με την προσέγγιση του προέδρου Ομπάμα «ηγεσία από τα μετόπισθεν» στη Λιβύη το 2011, είτε με την απραξία μετά τη χρήση χημικών όπλων από τον Μπασάρ αλ Άσαντ στη Συρία το 2015, παρά την «κόκκινη γραμμή». Αυτές οι εξελίξεις ενθάρρυναν τη Ρωσία, της οποίας η υποστήριξη εξασφάλισε την πατρωνία του Άσαντ, παράλληλα με τη στρατιωτική ενίσχυση από τη Χεζμπολάχ και τις ιρανικές Δυνάμεις Κουντς.

Οι προσπάθειες του προέδρου Άσαντ να δημιουργήσει έσοδα τοποθέτησαν τη Συρία στο επίκεντρο του περιφερειακού εμπορίου Captagon. Αυτό το γεγονός, μαζί με τις προσπάθειες αποκατάστασης και επιστροφής των προσφύγων στη Συρία, παραδόξως ενθάρρυνε πολλές χώρες της περιοχής και τον Αραβικό Σύνδεσμο —οι οποίοι είχαν διακόψει τις διπλωματικές σχέσεις— να τις αποκαταστήσουν. Η ανατροπή του Άσαντ στις αρχές Δεκεμβρίου 2024 προσθέτει ακόμα περισσότερη αβεβαιότητα στην αμερικανική πολιτική και το περιφερειακό περιβάλλον καθώς ξεκινά το πρώτο έτος της δεύτερης προεδρίας Τραμπ.

Τα κράτη του Αραβικού Κόλπου συνέχισαν να εξασφαλίζουν για τον εαυτό τους καίριο ρόλο στη Μεσόγειο τα τελευταία χρόνια, αρχής γενομένης από την Αραβική Ειρηνευτική Πρωτοβουλία, η οποία έθεσε τις βάσεις για εξομάλυνση των σχέσεων με το Ισραήλ το 2002. Ούτε το Ισραήλ ούτε οι ΗΠΑ, κατά τη διάρκεια της Δεύτερης Ιντιφάντα και του Πολέμου κατά της Τρομοκρατίας, ήταν έτοιμοι ή πρόθυμοι να ενσωματώσουν αυτή την προσέγγιση στις δικές τους πολιτικές, κυρίως για εσωτερικούς πολιτικούς λόγους. Το Κατάρ, τα ΗΑΕ, η Σαουδική Αραβία και το Κουβέιτ συνέχισαν να διαδραματίζουν καθοριστικό ρόλο στην πολιτική οικονομία διαφόρων κρατών της Βόρειας Αφρικής και της Ανατολικής Μεσογείου, τόσο πριν όσο και μετά την Αραβική Άνοιξη. Οι επενδύσεις τους ήταν ιδιαίτερα σημαντικές για τη σταθερότητα της αιγυπτιακής οικονομίας, όπως και η μεσολάβηση των ΗΑΕ για το Φράγμα της Αναγέννησης της Αιθιοπίας (GERD). Τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα έχουν επίσης αναπτύξει στενές σχέσεις με την Κύπρο και την Ελλάδα.

Οι ΗΠΑ και η Ινδία συμμετέχουν στην Ομάδα I2U2 μαζί με το Ισραήλ και τα ΗΑΕ, καθώς και στον Διάδρομο Ινδίας–Μέσης Ανατολής–Ευρώπης (IMEC), ο οποίος έχει σχεδιαστεί για να αποσπάσει την προσοχή από την Κίνα και να ενσωματώσει προοδευτικά τον Ινδο-Ειρηνικό με την Ευρώπη μέσω της Αραβικής Χερσονήσου. Ωστόσο, οι προσπάθειες αυτές έχουν έως τώρα υπονομευθεί από τον πόλεμο στη Γάζα.

Η Γαλλία επίσης διαδραματίζει έναν αυξανόμενο ρόλο στις υποθέσεις του Κόλπου, γεγονός που μπορεί να οδηγήσει σε περισσότερες κοινές πρωτοβουλίες στη Λεβάντε, όπου είχε ιστορικά αλλά πλέον φθίνουσα επιρροή. Ο διάδοχος του θρόνου Mohammed bin Salman είχε για λίγο κρατήσει τον πρωθυπουργό του Λιβάνου Saad Hariri στο Ριάντ το 2017, σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τον ρόλο της Hezbollah στην πολιτική του Λιβάνου. (Βικιπαίδεια) Δεν ήταν ο πρόεδρος των ΗΠΑ Donald Trump αλλά ο Γάλλος πρόεδρος Emmanuel Macron που βοήθησε στην απελευθέρωση του Hariri. (Al Jazeera)

Η εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ συχνά εξαρτάται από τη βούληση του προέδρου των ΗΠΑ να δράσει. Όπου επέλεξε να δράσει ο Πρόεδρος Trump, οι «καταστροφικές» και περιορισμένες πρωτοβουλίες του προς τους Παλαιστίνιους, όπως η «Peace to Prosperity: A Vision to Improve the Lives of the Palestinian and Israeli People», απορρίφθηκαν πλήρως από την παλαιστινιακή ηγεσία λόγω της μεροληπτίας υπέρ του Ισραήλ. Εν μέσω περαιτέρω συγκρούσεων και της απουσίας βιώσιμης ειρηνευτικής διαδικασίας, οι πιέσεις που συνδέονται με τις συμφωνίες που ηγούνται οι ΗΠΑ, οι Abraham Accords, δημιουργούν μια σειρά εσωτερικών και περιφερειακών εντάσεων.

Με την κυβέρνηση του Joe Biden το 2021, η επίδραση της πολιτικής των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή περιορίστηκε σκόπιμα. Το αποτέλεσμα της γενικότερης έλλειψης αμερικανικής πίεσης αποδίδεται σε αποτελέσματα όπως η αποσύνθεση στη Λιβύη, η δημοκρατική οπισθοδρόμηση στην Τυνησία από τον Ιούλιο του 2021, και η αυξανόμενη πολιτική αστάθεια στο Σαχέλ, καθώς τόσο οι ΗΠΑ όσο και η ΕΕ επικεντρώθηκαν σε περιορισμένα ζητήματα τρομοκρατίας και μετανάστευσης. Η διπλωματία με το Ιράν προχώρησε αργά, και χωρίς επαναφορά στο Κοινό Ολοκληρωμένο Σχέδιο Δράσης (JCPOA), το Ιράν ήταν σχετικά ελεύθερο να συνεχίσει την ανάπτυξη των πυρηνικών, πυραυλικών και drone προγραμμάτων του. Αν και υπήρξαν κάποιες διαπραγματεύσεις των ΗΠΑ με Σαουδαραβικές διπλωματικές αποστολές για την καθιέρωση παλαιστινιακού κράτους, η προσπάθεια φαίνεται ότι κορυφώθηκε στις 6 Οκτωβρίου 2023. Ο Αμερικανός Υπουργός Εξωτερικών Antony Blinken πέρασε πολλούς μήνες από τότε προσπαθώντας να αποτρέψει κλιμάκωση κατά τον πόλεμο της Γάζας· ωστόσο, οι προσπάθειές του τελικά απέτυχαν και οι ισραηλινές επιθέσεις συνεχίστηκαν σε στόχους στη Συρία, το Ιράν και τον Λίβανο.

Η εμπλοκή των ΗΠΑ με τοπικούς εταίρους όπως η Τουρκία και η Αίγυπτος παραμένει αποσπασματική και τεταμένη. Υπάρχουν εντάσεις ΗΠΑ–Τουρκίας γύρω από την κουρδική κοινότητα, τις πολιτικές απέναντι στο Ιράν, τη φιλοξενία της ηγεσίας της Χαμάς, και την τουρκική απόκτηση ρωσικών πυραύλων· το Κογκρέσο μπλοκάρει σημαντικές νέες πωλήσεις όπλων στην Άγκυρα. Παρόλα αυτά, η Τουρκία είναι σημαντικό μέλος του ΝΑΤΟ και παραμένει ζωτικής σημασίας σε αρκετές πολιτικές γραμμές, ακόμα κι αν οι σχέσεις ΗΠΑ–Τουρκίας παραμένουν περισσότερο συναλλακτικές. Οι σχέσεις των ΗΠΑ με την Cyprus είναι πολύ καλύτερες, με τα δύο κράτη να εμπλέκονται σε στρατηγικό διάλογο το 2024.

Σε ένα πολύπλοκο περιβάλλον ασφάλειας, ενέργειας και τρομοκρατίας, η αμερικανική πολιτική έχει επικεντρωθεί στην τακτική στρατιωτική συνεργασία και τις εξωτερικές απειλές, παρά στην αντιμετώπιση των κοινωνικοοικονομικών συνθηκών εντός πολλών χωρών. Η περιοχή MENA έχει ιστορικά κακή υποδομή συνδεσιμότητας, η οποία επιδεινώνεται από πολιτικές εντάσεις και αστάθεια, επιβραδύνοντας περαιτέρω την πρόοδο. Ενεργειακά έργα με τα κράτη του Αραβικού Κόλπου έχουν δημιουργήσει ευκαιρίες, όπως η τριμερής συμφωνία μεταξύ ΗΑΕ, Ισραήλ και Ιορδανίας, έως ότου η Ιορδανία την ακύρωσε σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τον πόλεμο στη Γάζα. Πέρα από τη Γάζα, το ζήτημα της Κύπρου, η οριοθέτηση της θαλάσσιας μεθόριου Ελλάδας–Τουρκίας —αν και υπάρχει αποκλιμάκωση από τον Μάιο 2024— και ο εμφύλιος πόλεμος της Λιβύης θα συνεχίσουν να έχουν σημασία. Η προσέγγιση Αιγύπτου–Τουρκίας προχωρά σε κάποιο βαθμό προς συνεργασία για τη Λιβύη, αλλά θα χρειαστούν πολλά χρόνια για να αντιστραφούν η καταστροφή και το χάος στη Λιβύη.

Στο μεταξύ, η China έχει παρέμβει με την Πρωτοβουλία Belt and Road (BRI) με πιο ουσιαστικό τρόπο απ’ ό,τι οι ΗΠΑ ή ο IMEC έως τώρα, προωθώντας συνεργασίες στον τομέα του λιανικού εμπορίου, της χρηματοδότησης και της παραγωγής. Η Κίνα είναι σημαντικός εμπορικός εταίρος και αυξανόμενη επιρροή σε πολλά κράτη του Κόλπου. Επιπλέον, υπάρχει κάποια αναλυτική κάλυψη για την προ θέση διπλής χρήσης υλικών της Κίνας σε λιμάνια όπου έχει παρουσία. Ωστόσο, σε αντίθεση με πολλές δυτικές χώρες, οι πωλήσεις όπλων της Κίνας και η συνολική εξωτερική πολιτική επιρροή της είναι περιορισμένες. Η Κίνα επεκτείνει τον περιφερειακό διπλωματικό της ρόλο: βοήθησε στη διαμεσολάβηση της συμφωνίας εξομάλυνσης Σαουδικής Αραβίας–Ιράν το 2023· έφερε εκπροσώπους της Φατάχ, της Χαμάς και άλλων στο Πεκίνο τον Ιούλιο 2024 κατά τη διάρκεια του πολέμου της Γάζας· και αντιτάχθηκε στην παραβίαση της λιβανικής κυριαρχίας από το Ισραήλ. Από την έναρξη του πολέμου του Ισραήλ στη Γάζα, οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν υποστεί σοβαρή βλάβη στην περιφερειακή τους φήμη στον αραβικό κόσμο και η Κίνα είναι ο βασικός ωφελημένος. Οι Λιβανέζοι, Ιορδανοί και Μαυριτανοί θεωρούν την Κίνα ως έναν πιο συνετό δρώντα ασφαλείας από τις ΗΠΑ, και ακόμη και στο Κουβέιτ —που βασίστηκε στην αμερικανική απομάκρυνση ιρακινών στρατευμάτων κατά τον Πόλεμο του Κόλπου του 1991— η κοινή γνώμη είναι σχεδόν ισόρροπα χωρισμένη μεταξύ των ΗΠΑ και της Κίνας.

Συμπεράσματα

Μια σταθερή εμπλοκή των Ηνωμένων Πολιτειών κατά την περίοδο της μονοπολικής τους υπεροχής τη δεκαετία του 1990 θα μπορούσε να έχει αποφέρει μια κοινωνικοοικονομική αναγέννηση στις νότιες ακτές της Μεσογείου, πριν από τη σύνοδο του Καμπ Ντέιβιντ το 2000 και πολύ πριν η Αραβική Άνοιξη καταδείξει τη κρατική ευθραυστότητα και δώσει προτεραιότητα στην επιβίωση των καθεστώτων. Ο Πόλεμος κατά της Τρομοκρατίας (GWOT) σπατάλησε προφανώς την αμερικανική επιρροή σε αντιπάλους όπως το Ιράν. Ένα μέρος από τα τρισεκατομμύρια δολάρια που χάθηκαν στον GWOT θα μπορούσε να έχει αξιοποιηθεί για την υλοποίηση σημαντικών έργων στον τομέα της υγειονομικής περίθαλψης, της εκπαίδευσης και του εκσυγχρονισμού στη Βιομηχανία σε ολόκληρο τον Παγκόσμιο Νότο. Σε συνδυασμό, αυτά θα μπορούσαν να έχουν δημιουργήσει πρωτοφανή επίπεδα οικονομικής ανάπτυξης, ενοποίησης και καλής θέλησης.

Η πολιτική των ΗΠΑ υπήρξε εξαιρετικά περιορισμένη, εστιάζοντας στην αποφυγή περιφερειακής διάχυσης από τον αποκαλούμενο «Σκιώδη Πόλεμο» ΗΠΑ/Ισραήλ και Ιράν — περιλαμβάνοντας κυβερνοπολέμους και οικονομικό πόλεμο, στρατιωτικά πλήγματα και δολοφονίες. Μια τέτοια προσέγγιση έχει, προφανώς, αποτύχει.

Αντιθέτως, η προσαρμογή και η καλύτερη ευθυγράμμιση διεθνών, διαπεριφερειακών και τοπικών συμφερόντων, ώστε να αντιμετωπιστούν οι ρίζες μιας σειράς εμφυλίων και περιφερειακών συγκρούσεων, θα μπορούσε να επανατονίσει για πολλούς τη σημασία της Pax Americana.

πηγή:το άρθρο The United States of America and Eastern Mediterranean Security του Robert Mason (Non-Resident Fellow στο Arab Gulf States Institute in Washington) δημοσιεύτηκε ως Κεφάλαιο 2 στο The Future of the Mediterranean (Dis)Order που κυκλοφόρησε από το Middle East Council τον Μάρτιο 2025

Ποιός θα μας κυβερνήσει;

Από

anixneuseis

October 23, 2025

Δυσαρέσκεια της πλειοψηφίας: Δυσαρέσκεια της κοινής γνώμης για τους κυβερνητικούς χειρισμούς καταγράφει η δημοσκόπηση της Metron Analysis για το MEGA, με τους πολίτες να θεωρούν πως η χώρα βαδίζει στη λάθος κατεύθυνση σε ποσοστό 69%. Η αξιολόγηση της κυβέρνησης είναι αρνητική σε ποσοστό 72%, ενώ ο πρωθυπουργός αξιολογείται αρνητικά από το 69% των πολιτών. Η Ακρίβεια (44%) και η Οικονομία (34%) είναι τα βασικά προβλήματα που να ταλανίζουν την κοινωνία.

Μακριά από την αυτοδυναμία: Το κυβερνών κόμμα παραμένει πρώτο αλλά μακριά από τον στόχο της αυτοδυναμίας. Η ΝΔ στην εκτίμηση ψήφου συγκεντρώνει 28,7%. Δεύτερο είναι το ΠαΣοΚ με 12,8% ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ κατρακυλά στο 4,9%. Σταθερά υψηλά ποσοστά καταγράφει η Ελληνική Λύση με 11,7% ενώ αυξημένη είναι η δυναμική του ΚΚΕ που από το 8,1% έφτασε μέσα σε ένα μήνα στο 10%.

Ο παράγοντας Τσίπρας: Στην περίπτωση του αντίκτυπου που θα έχει στο πολιτικό σύστημα η ίδρυση νέου κόμματος από τον πρώην πρωθυπουργό, το 38% των ερωτηθέντων τοποθετείται θετικά. Επίσης το 24% απαντά πως στις επόμενες εκλογές θα μπορούσε να ψηφίσει ένα κόμμα Τσίπρα. Στον αντίποδα, ο Αλέξης Τσίπρας ανιχνεύεται πέμπτος στην κούρσα της καταλληλότητας για την πρωθυπουργία της χώρας με μόλις 5%.

Πηγή (ΤΟ ΒΗΜΑ)

ΣΧΟΛΙΟ: σπρώχνουν τον Τσίπρα να επανέλθει στο πολιτικό προσκήνιο. Απο το άρθρο που έγραψε σε αθηναϊκή εφημερίδα επισημαίνει σε 6 σημεία τις θέσεις του για την εξωτερική πολιτική.

Εντελώς κοινότοπες θέσεις (συνομιλίες για το κυπριακό, εμπλοκή της ΕΕ, Χάγη σταδιακή επέκταση στα 12 μίλια και άλλα πολύ γνωστά.)

Εκείνο που κάνει εντύπωση είναι η συνεχής αναφορά του στο δίπολο: να προασπίσουμε τα εθνικά θέματα χωρίς ακρότητες και εθνικισμούς. Το τι εννοεί ακρότητα και εθνικισμό ο Τσίπρας εναπόκειται στην διακριτική του ευχέρεια. Αυτός θα αποφασίσει.

Πάντως, ένα σημαντικό μέρος του πληθυσμού θεωρεί ακρότητα την Συμφωνία των Πρεσπών, στην οποία πρωταγωνίστησε και για την οποία περηφανεύεται.

Αυτήν την στιγμή ο απόλυτος κίνδυνος για την χώρα είναι η παραμονή της ομάδας Μητσοτάκη στην εξουσία.

Το εντυπωσιακό είναι ότι το ΠΑΣΟΚ στην τελευταία δημοσκόπηση έχει σταθεροποιηθεί σε ένα 12,5%.

Το ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί να αναπτύξει δυναμική. Θα το πετύχαινε αν επανερχόταν σε μια πολιτική έκφρασης των αγωνιών της ελληνικής κοινωνίας. Απο την ακρίβεια ως την αίσθηση ταυτότητας, την ασφάλεια και την προάσπιση της ακεραιότητας και των δικαιωμάτων της χώρας. Δεν έχει συγκροτημένη τέτοια πολιτική. Και όποτε επιχειρεί κάποια ανοίγμτα καταγγέλεται, κυρίως, απο τον Μητοτάκη, για αριστερή στροφη και τα κυβερνητικά φερέφωνα αναπαράγουν την γραμμή του μαξίμου.

Καλή η ανανέωση στο ΠΑΣΟΚ αλλά η κοινωνία για να σε εμπιστευθεί πρέπει να έχει την αίσθηση πως κοντά στο νέο συνυπάρχει και η πείρα του παλιού. Αυτό ήταν κάτι που το ΠΑΣΟΚ δεν προέβλεψε, ή, μάλλον, για το οποίο αδιαφόρησε.

Υπάρχουν ορισμένα στάνταρ τα οποία τα έχει διαμορφώσει η ζωή.

Χωρίς να γίνω συγκεκριμένος, στο Όρος ρώτησα κάποτε έναν ηγούμενο για τον νεαρό, σχετικά, μητροπολίτη μιας περιοχής. Μου απάντησε ότι στην θέση αυτή ο μητροπολίτητς δεν μπορεί να είναι μικρότερος των 60 ετών. Κάτι σημαίνει η πείρα.

Αυτό το ΠΑΣΟΚ (μια ισχυρή τάση του σημιτικού ρεύματος) δεν μπορεί να έχει πολιτική που να εκφράσει τις σημερινές αγωνίες της κοινωνίας. Δεν είναι θέμα Ανδρουλάκη αλλά ιδεολογίας και πολιτικού προσανατολισμού.

Η ιδεολογία του ΠΑΣΟΚ σήμερα δεν αφίσταται της ιδεολογίας της μητσοτακικής Νέας Δημοκρατίας.

Το κυρίαρχο ιδεολογικό ρεύμα στην χώρα είναι ο σημιτομητσοτακισμός, ρεύμα στο οποίο συγκλίνει και ο Τσίπρας, όπως φαίνεται απο τις θέσεις που διατύπωσε για την εξωτερική πολιτική.

Απέναντι σε αυτό το ιδεολογικό ρεύμα δεν υπάρχει τίποτε σοβαρά συγκροτημένο προς το παρόν.

Η κρίση της χώρας εστιάζεται στην έλειψη αυτής της εναλλακτικής λύσης.

Γ. Μαγκριώτης: απόλυτη ανάγκη, η εθνική πολιτική

Από

anixneuseis

October 23, 2025

του Γιάννη Μαγκριώτη, πρώην Υφυπουργιού Εξωτερικών

Μπροστά μας εξελίσσεται μια περίοδος διεθνών και περιφερειακών συγκρούσεων, που ματαιώνουν κάθε προσπάθεια διατήρησης και ενίσχυσης της διεθνούς τάξης, σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο.
Οι βραχυπρόθεσμες και μεσοπρόθεσμες, πολιτικές, οικονομικές και γεωπολιτικές εξελίξεις, θα συντήκονται όλο και περισσότερο με τις μεσομακροπρόθεσμες οικολογικές και πληθυσμιακές πιέσεις, γεννώντας συνεχώς κρίσεις και συγκρούσεις.
Οι ιδεολογίες του 19ου αιώνα έχουν μετατοπισθεί σε ένα υπαρξιακό και βιολογικό πεδίο, στο κέντρο του οποίου βρίσκεται το πρόβλημα της παραγωγής και της κατανομής των αγαθών και των υπηρεσιών σε παγκόσμιο επίπεδο.

Όταν, οι περισσότεροι άνθρωποι πιστεύουν ότι, αυτοί και τα παιδιά τους δεν έχουν ίσες ευκαιρίες για να πετύχουν τους στόχους τους, το κοινωνικό συμβόλαιο καταρρέει. Το αντικαθιστά η ανομία, οι απάτες, δωροδοκίες, η διαφθορά, με συνέπεια οι οικονομικοί πόροι να μετατοπίζονται από την παραγωγή στην προστασία και τον πλουτισμό.

Ταυτόχρονα, η αυξανόμενη ανασφάλεια και η μεγάλη απογοήτευση των απλών πολιτών, οι οποίοι αισθάνονται ανίσχυροι απέναντι στους «κανόνες της αγοράς», που διαμορφώνουν οι ισχυροί, γεννούν δηλητηριώδη εθνικιστικά κινήματα, που υποθάλπουν ρατσιστικά και αντιμεταναστευτικά αισθήματα και πολιτική αστάθεια.

Οι μεγάλες πολυεθνικές, οι τεχνολογικοί κολοσσοί, το χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο, διαμορφώνουν τους κανόνες της αγοράς και την συγκέντρωση του πλούτου.
Τις ανισότητες και την ανασφάλεια, που γεννά αυτή η αγορά, κάποιοι τις θεωρούν φυσικές και αναπόφευκτες συνέπειες, των «απρόσωπων δυνάμεων της αγοράς».
Η συγκέντρωση οικονομικής και πολιτικής ισχύος, νοθεύει τους κανόνες της αγοράς.

Γιαυτό, απαιτείται, ένας νέος ρόλος του κράτους.

Ένα εθνικό κράτος που θα μπορεί να παλεύει μόνο του και μέσα από υπερεθνικά σύνολα για την ισχυροποίησή του σε μια ολοένα και περισσότερο παγκόσμια ανταγωνιστική οικονομία.
Εάν δεν το καταφέρνει, θα αναζητά σωσίβιο στον φανταστικό εθνικισμό, αντλώντας παραστάσεις μιας αυτάρεσκης μυθολογίας.
Στην χώρα μας, όταν συζητάμε την εξωτερική πολιτική, εντυπωσιαζόμαστε από το στιγμιαίο, από μια καλή ή κακή δήλωση τρίτου, χωρίς να κατανοούμε το ευρύτερο γεωπολιτικό περιβάλλον και τις δυναμικές εξελίξεις του.
Φαντασιωνόμαστε μια ισχυρή Ελλάδα σε μια ισχυρή και ενωμένη ΕΕ, χωρίς να βλέπουμε ότι, δεν υπάρχει κανένα από τα δύο.
Η διεκδίκηση των εθνικών δικαίων είναι αδύνατη, όσο δεν είσαι ισχυρός και έχεις μονίμως αιτήματα, ειδικής αντιμετώπισης.
Οι ισχυροί σύμμαχοί είναι άχρηστοι, όσο εσύ δεν έχεις σεβαστό ειδικό βάρος.
Γίνεσαι εξάρτημα του ισχυρού συμμάχου, που κάποια στιγμή θα σε εκθέσει, αν το ευρύτερο συμφέρον του το απαιτεί, με απρόβλεπτες, σίγουρα αρνητικές συνέπειες.

Την συμμετοχή μας στην ΕΕ, λίγοι την κατανοούμε ως στρατηγική επιλογή, για τους περισσότερους εκφράζει την καταναλωτική επιδίωξη και την ανασφάλειά τους.
Η διπλωματία μας, συνήθως έχει αμυντική στρατηγική, φοβάται τις πρωτοβουλίες, με εξαίρεση την ένταξη της χώρας μας στην ΕΟΚ το 1980, το Ελσίνκι το 1999, που έφερε την ένταξη της Κύπρου στην ΕΕ. Την υποστήριξη της ένταξης της Βουλγαρίας και της Ρουμανίας στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ.
Όπως και η ελληνική προεδρία της ΕΕ, του 2003, η οποία προώθησε την στρατηγική ένταξης των δυτικών Βαλκανίων στους Ευρωατλαντικούς θεσμούς,

Δυστυχώς, στο εσωτερικό πεδίο, κυριάρχησε και κυριαρχεί, ο «παρασιτικός καταναλωτισμός», δηλαδή η κατανάλωση κυρίως με δανεικά και από την εκταμίευση των Κοινοτικών πόρων και, όχι, από την αύξηση του παραγωγής, της παραγωγικότητας και των εξαγωγών.
Αυτή η κοινωνία αναζητά εύκολες απαντήσεις, όπως για την πρόσφατη οικονομική και κοινωνική κρίση, ότι: Φταίνε οι ξένοι, φταίνε γενικώς οι άλλοι.
Το οδυνηρό αποτέλεσμα είναι, σκληρές πολιτικές λιτότητας και ο αφελληνισμός της ελληνικής οικονομίας και της δημόσιας περιουσίας.

Είναι εμφανές ότι, σήμερα ο μέσος Έλληνας είναι ανασφαλής, έτοιμος για συμβιβασμούς, που θα τους πληρώσει ακριβά αύριο.
Οι υπερεθνικές οικονομικές συγχωνεύσεις δεν σημαίνουν το τέλος των
εθνικών και των πολιτικών ανταγωνισμών.
Η συγχώνευση της πολιτικής με την οικονομία, που παρατηρείται όλο και περισσότερο, δεν σημαίνει την κατάργηση της πολιτικής, απαιτεί το αντίθετο, την ενίσχυση της αυτονομίας της πολιτικής.
Οι περισσότεροι πολιτικοί σήμερα, στο δίλημμα μεταξύ παρρησίας και σταδιοδρομίας, επιλέγουν το δεύτερο και λογίζονται και πετυχημένοι.
Ένας τέτοιος πολιτικός κόσμος δεν θα είναι ποτέ ικανός να λύσει το πρόβλημα της εθνικής επιβίωσης, παρά μόνο φραστικά, είναι προαγωγός και αποτέλεσμα του κοινωνικού παρασιτισμού.
Άλλοι βλέπουν στην Ουάσιγκτον την πανάκεια των λύσεων, τόσο των οικονομικών προβλημάτων όσο και της ασφάλειας της χώρας και, άλλοι στην ΕΕ.
Ξεχνούν ότι οι επιδοτήσεις δεν φέρνουν ανάπτυξη και ευημερία, ούτε η μετατροπή σε προτεκτοράτο την ασφάλεια, συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο.
Η οικονομική και κοινωνική ισχυροποίηση της χώρας σε κάνει σεβαστό στους συμμάχους, με ότι σημαίνει αυτό, για την ασφάλεια της χώρας.
Η εθνική πολιτική δεν συγκροτείται και κυρίως δεν ασκείται με ηθικολογίες και μεταφυσικά στερεότυπα. Ασκείται στο πεδίο της πραγματικότητας και με τους συσχετισμούς ισχύος.
Να υπερασπιζόμαστε το διεθνές δίκαιο, αλλά να ξέρουμε ότι μόνο οι συσχετισμοί δυνάμεων καθορίζουν τις αποφάσεις και φυσικά δημιουργούν τα αποτελέσματα.

Κ. Κυριακόπουλος: Ώρα ευθύνης για τους Αμερικανούς επιτελείς…

Από

anixneuseis

October 23, 2025

Η Μονοπρόσωπη Αμερικανική διοίκηση, διαψεύδει ταχύτατα τις προσδοκίες όλων αυτών που την στήριξαν, προσβλέποντας σε ευρύτερες γεωπολιτικές και άλλες ανατροπές σε συγκεκριμένη κατεύθυνση. Οι επιμέρους στοχεύσεις του προέδρου Τραμπ, καταρρέουν η μία μετά την άλλη με πάταγο και όλα δείχνουν ότι πλέον οι ΗΠΑ, χάνουν και το κορυφαίο τους στοίχημα, με ρυθμούς σταθερά επιταχυνόμενους…

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Αιτία: Ο υπερφίαλος Ναρκισσισμός του Αμερικανού προέδρου, η πλήρης κατάλυση της συλλογικότητας στο κυβερνητικό μαγαζί και η ανυπαρξία κάθε έννοιας συλλογικής επεξεργασίας, στον στρατηγικό σχεδιασμό που σχετίζεται με την διεθνή παρουσία και παρέμβαση της Υπερδύναμης, στην διαχείριση των περιφερειακών υποθέσεων… Η εικόνα που εκπέμπει αυτήν την στιγμή η Αμερική, ΔΕΝ αποπνέει σοβαρότητα… ΔΕΝ εμπνέει ούτε καν τον στοιχειώδη σεβασμό… Και φυσικά ΟΥΔΕΙΣ μπορεί να πάρει στα σοβαρά τις προεδρικές παρεμβάσεις…

Οι επιτελείς του Αμερικανού προέδρου, οφείλουν να σταματήσουν αμέσως τα θυμιατά και τις κολακείες, να αφυπνιστούν άμεσα αδιαφορώντας για το όποιο προσωπικό κόστος και να αναλάβουν πρωτοβουλίες, πριν τα πράγματα οδηγηθούν σε σημείο που δεν θα υπάρχει πλέον επιστροφή. Οι πρωτοβουλίες που επείγει να αναληφθούν, κατά την άποψη του γράφοντος, θα πρέπει να στοχεύσουν σε δύο πράγματα πρωτίστως:Πρώτον: Στην ταχύτατη αποκατάσταση της σοβαρότητας, την οποία μόνον η ενίσχυση της συλλογικής λειτουργίας στην λήψη και στην διαχείριση των αποφάσεων μπορεί να διασφαλίσει. Πρόκειται για μια μεταστροφή, άκρως απαραίτητη, εάν η Αμερικανική διοίκηση θέλει πραγματικά να περιβάλει με το απαιτούμενο κύρος, τον εαυτό της, τους εκπροσώπους της, την διαχείριση που ασκεί και εν τέλει τις ίδιες τις αποφάσεις της. Και…

Δεύτερον: Στην ανάγκη να καταστεί σαφές και σε όλους τους τόνους, ότι εάν αυτό που προέχει είναι το στρατηγικό συμφέρον των ΗΠΑ και όχι η τόνωση των εμμονών και της ματαιοδοξίας του προέδρου, τότε θα πρέπει να συμφωνήσουν άπαντες ότι οι σύμμαχοι ΔΕΝ αντιμετωπίζονται με εκβιασμούς, απειλές και κάθε λογής τσαλίμια που υπονομεύουν ΚΑΙ την υπόστασή τους, αλλά ΚΑΙ την εύρυθμη λειτουργία της συμμαχικής σχέσης… Οι περιφερειακές ισορροπίες ΔΕΝ μοχλεύονται για να ικανοποιηθούν βίτσια και προσωπικοί προσεταιρισμοί, αδιαφορώντας για τις αλυσιδωτές αντιδράσεις που θα προκαλέσει η προχειρότητα και η απερισκεψία… Ενώ οι αντίπαλοι, διαβαθμίζονται επιμελώς και αντιμετωπίζονται με σοβαρότητα, σταθερότητα, αποφασιστικότητα και ευθύνη, έννοιες τις οποίες έχει στείλει ομαδικά στον κουβά ο Αμερικανός πρόεδρος.

Οι διεργασίες στο Ισραήλ και οι ανάγκες της στρατηγικής του επιβίωσης, επιβεβαιώνουν ότι ουδείς σοβαρός δρων, είναι διατεθειμένος να ανεχτεί στο όνομα του όποιου συμμαχικού καθωσπρεπισμού, τα ανερμάτιστα έως και επικίνδυνα παιγνίδια ενός ανιστόρητου, φλύαρου και με στρατηγική σκέψη νηπίου, προέδρου των ΗΠΑ.

Ας προσέξουν λοιπόν οι Αμερικανοί επιτελείς, διότι εάν τελικά ανοίξει ο ασκός του Αιόλου, το πράγμα δεν θα μαζεύεται και η στρατηγική πολυδιάσπαση θα καταστεί μη αναστρέψιμη στο περιβάλλον των νέων γεωστρατηγικών συμφύσεων που διαφαίνεται ότι μπορεί να διαμορφωθεί…

Ακρίβεια, οικονομία και κρίση θεσμών «πνίγουν» την κυβέρνηση

Από

anixneuseis

October 23, 2025

Δυσαρέσκεια της πλειοψηφίας: Δυσαρέσκεια της κοινής γνώμης για τους κυβερνητικούς χειρισμούς καταγράφει η δημοσκόπηση της Metron Analysis για το MEGA, με τους πολίτες να θεωρούν πως η χώρα βαδίζει στη λάθος κατεύθυνση σε ποσοστό 69%. Η αξιολόγηση της κυβέρνησης είναι αρνητική σε ποσοστό 72%, ενώ ο πρωθυπουργός αξιολογείται αρνητικά από το 69% των πολιτών. Η Ακρίβεια (44%) και η Οικονομία (34%) είναι τα βασικά προβλήματα που να ταλανίζουν την κοινωνία.
Μακριά από την αυτοδυναμία: Το κυβερνών κόμμα παραμένει πρώτο αλλά μακριά από τον στόχο της αυτοδυναμίας. Η ΝΔ στην εκτίμηση ψήφου συγκεντρώνει 28,7%. Δεύτερο είναι το ΠαΣοΚ με 12,8% ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ κατρακυλά στο 4,9%. Σταθερά υψηλά ποσοστά καταγράφει η Ελληνική Λύση με 11,7% ενώ αυξημένη είναι η δυναμική του ΚΚΕ που από το 8,1% έφτασε μέσα σε ένα μήνα στο 10%.
Ο παράγοντας Τσίπρας: Στην περίπτωση του αντίκτυπου που θα έχει στο πολιτικό σύστημα η ίδρυση νέου κόμματος από τον πρώην πρωθυπουργό, το 38% των ερωτηθέντων τοποθετείται θετικά. Επίσης το 24% απαντά πως στις επόμενες εκλογές θα μπορούσε να ψηφίσει ένα κόμμα Τσίπρα. Στον αντίποδα, ο Αλέξης Τσίπρας ανιχνεύεται πέμπτος στην κούρσα της καταλληλότητας για την πρωθυπουργία της χώρας με μόλις 5%.

ΤΟ ΒΗΜΑ

Όχι ένα, αλλά δύο ήταν τα περιπολικά που απασχολήθηκαν για την προστασία και μεταφορά της Δ.Βανδή

Από

pcuser

October 22, 2025

Οι νέες αποκαλύψεις δείχνουν ότι δεν την βοήθησε ένα, αλλά δυο περιπολικά, αφού το πρώτο παρέμεινε στο σημείο και το δεύτερο την μετέφερε στο ξενοδοχείο της

Στο επίκεντρο των συζητήσεων της εκπομπής «Πρωινό» βρέθηκε για ακόμα μία μέρα η Δέσποινα Βανδή και το βίντεο που δείχνει την τραγουδίστρια να μεταφέρεται στη Χαλκιδική από περιπολικό έπειτα από λάστιχο που έπαθε το αυτοκίνητό της. Ο Γιώργος Λιάγκας μάλιστα δεν φάνηκε ιδιαίτερα ευχαριστημένος χαρακτηρίζοντας το συμβάν «προβληματικό».

Στην εκπομπή μίλησε ο Πρόεδρος της Ένωσης Αστυνομικών Υπαλλήλων Χαλκιδικής, Γιώργος Αρχοντόπουλος, ο οποίος αποκάλυψε πως εκείνη την ημέρα βρέθηκαν όχι ένα, αλλα δύο περιπολικά στο σημείο όπου είχε μείνει το αυτοκίνητο της Δέσποινας Βανδή

«Αυτό το οποίο εγώ γνωρίζω είναι ότι διερχόμενο περιπολικό διαπίστωσε ότι υπήρχε το συγκεκριμένο πρόβλημα, σταμάτησε στο σημείο και προφανώς είδαν ότι η κυρία που είχε το πρόβλημα ήταν η κυρία Βανδή μαζί με τους συνεργάτες της. Δόθηκε βοήθεια ώστε να τοποθετηθούν αρχικά κώνοι στο σημείο για να μην υπάρξει κάποιο ατύχημα» είπε αρχικά εκείνος.

«Στη συνέχεια κλήθηκε από τους συνεργάτες και η οδική βοήθεια. Και λόγω της αναγνωρισιμότητας της κυρίας Βανδή αλλά και για να μη δημιουργηθεί οποιοδήποτε πρόβλημα με τους οδηγούς που θα χάζευαν τη διαδικασία αυτή και επειδή δεν υπήρχε και λωρίδα έκτακτης ανάγκης, άρα και κίνδυνος πρόκλησης νέου ατυχήματος, έγινε η διαδικασία ώστε να απομακρυνθεί για τρία χιλιόμετρα. Δεν απομακρύνθηκαν όλοι οι επιβάτες, μόνο η κυρία Βανδή και ένας συνεργάτης της.

Αυτό (σ.σ. που βλέπετε) είναι το περιπολικό που παρέλαβε τη Δέσποινα Βανδή. Υπήρχε και περιπολικό της τροχαίας το οποίο μετά παρέμεινε στο σημείο. Το διερχόμενο περιπολικό έκανε τη διαδικασία για να μπορέσει να απομακρυνθεί από το σημείο και παράλληλα ήρθε η οδική βοήθεια ώστε να απομακρυνθεί το αυτοκίνητο με ασφάλεια από την οδό. Το περιπολικό μετά έμεινε ώσπου να απομακρυνθεί το αυτοκίνητο», δήλωσε ο Γιώργος Αρχοντόπουλος.

Μετά την αποκάλυψη αυτή, έξαλλος ο Γιώργος Λιάγκας ξέσπασε στον αέρα λέγοντας: «Δεν μπορεί η Βανδή να έχει τέτοια τύχη ώστε να περάσουν δύο περιπολικά. Να πάει να παίξει και τζόκερ. Το πρώτο περιπολικό ενημέρωσε το δεύτερο. Η εικόνα δύο περιπολικών δίπλα από ένα ατύχημα που δεν είναι και τόσο σοβαρό, ένα λάστιχο ήταν, που… τυχαία είναι ένας επώνυμος εκεί και το ένα περιπολικό απομακρύνει μόνο την κυρία Βανδή και τον ένα συνεργάτη και όχι τους άλλους δύο, είναι μία εικόνα προβληματική. Η συγκεκριμένη εικόνα. Δεν μιλάω για το σύνολο της αστυνομίας. Υπήρχε και δεύτερο περιπολικό. Τώρα καταλάβαμε τι εννοούσε όταν έλεγε στο βίντεο “ήρθαν να μας σώσουν”».

https://www.pronews.gr/lifestyle/celebrities/oxi-ena-alla-dyo-itan-ta-peripolika-pou-apasxolithikan-gia-tin-prostasia-kai-metafora-tis-d-vandi/

Ο Γ.Γ. του ΝΑΤΟ αναγνωρίζει de facto ότι Χερσώνα, Ζαπορίζια, Κριμαία και Ντονμπάς θα βρίσκονται σε ρωσικά χέρια

Από

pcuser

October 22, 2025

Στο πλευρό του Ν.Τραμπ για επίτευξη εκεχειρίας στην γραμμή του μετώπου μετά την αποδοχή του σχεδίου και από τον Β.Ζελένσκι

Ο Γ.Γ. του ΝΑΤΟ επίσημα με την δήλωση στήριξης του σχεδίου του Ν.Τραμπ το οποίο αποδέχθηκε σήμερα και ο Β.Ζελένσκι, αναγνωρίζει de facto ότι θα βρίσκονται σε ρωσικά χέρια όχι μόνο το Ντονμπάς και η Κριμαία αλλά και η Χερσώνα και η Ζαπορίζια.

Όταν ρωτήθηκε αν η κατάπαυση του πυρός θα πρέπει να προηγηθεί των ειρηνευτικών συνομιλιών, ο Μαρκ Ρούτε υπενθύμισε την πρόσφατη έκκληση του Τραμπ προς την Ουκρανία και τη Ρωσία να «σταματήσουν εκεί που βρίσκονται τώρα» δηλαδή αναγνώριση ότι είναι στην πράξη ρωσικό έδαφος οι προαναφερόμενες περιοχές

«Ακούγεται απλό, αλλά φυσικά αυτό ακριβώς χρειάζεται. Συμφωνώ απόλυτα μαζί του. Σταματήστε εκεί που βρίσκεστε — αυτό είναι το βασικό μήνυμα

Και πάλι, θα συνεχίσουμε τον διάλογο σήμερα το απόγευμα. Είμαι εδώ για να τον βοηθήσω να πετύχει όλα όσα μπορεί να κάνει το ΝΑΤΟ — εγώ, οι μόνιμοι αντιπρόσωποι, όλοι μας — για να κάνει αυτό το όραμα πραγματικότητα», δήλωσε ο Ρούτε στους δημοσιογράφους.

https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/enoples-sygkroyseis/o-g-g-tou-nato-anagnorizei-de-facto-oti-xersona-zaporizia-krimaia-kai-ntonmpas-tha-vriskontai-se-rosika-xeria/

Λύσις made in USA γιά τό Αἰγαῖο μέ πενταμερῆ καί διεθνῆ διαιτησία

Από

pcuser

October 22, 2025

Ἑλλάς, Κύπρος, Τουρκία, Αἴγυπτος, Λιβύη στό τραπέζι τοῦ δαλόγου σέ διεθνῆ διάσκεψη γιά ΑΟΖ, ὑφαλοκρηπῖδα καί ὀρυκτό πλοῦτο – Δεκτή ἡ πρότασις Ἐρντογάν ἀπό τόν Πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη

Δέν μᾶς ἔχουν συνηθίσει στήν Ἑλλάδα σέ γρήγορα ἀντανακλαστικά οἱ ἡγεσίες μας οὔτε σέ ἄμεση ἀνταπόκριση σέ σχέδια καί προγράμματα. Ὅταν συμβαίνει κάτι τέτοιο, συνήθως εἶναι ἀποτέλεσμα ἔξωθεν ἐπιρροῶν καί πιέσεων.

Ἔτσι, σέ πρώτη φάση, ἔκπληξη μᾶς προεκάλεσε τό γεγονός πώς τήν μία ἡμέρα (προχθές) ὁ Πρωθυπουργός ἐξήγγειλε στήν Βουλή τήν δημιουργία «Φόρουμ Παρακτίων Κρατῶν» τῆς ἀνατολικῆς Μεσογείου καί τήν ἑπομένη (χθές) τό Ὑπουργεῖο Ἐξωτερικῶν προχώρησε ταχέως στήν ἐφαρμογή τῆς «ἰδέας» ἀρχίζοντας διαβουλεύσεις γιά τήν διαμόρφωση ἑνός πενταμεροῦς σχήματος μέ συμμετοχή τῆς Ἑλλάδος, τῆς Κύπρου, τῆς Τουρκίας, τῆς Αἰγύπτου καί τῆς Λιβύης.

Μάλιστα «κυβερνητικές πηγές» ἔσπευσαν νά ἐνημερώσουν ὅτι τά ἀντικείμενα πού θά συζητοῦνται στό «Φόρουμ» θά ἔχουν νά κάνουν μέ τό μεταναστευτικό, τήν προστασία τοῦ θαλασσίου περιβάλλοντος, τήν συνδεσιμότητα (καλώδιο), τίς ὁριοθετήσεις θαλασσίων ζωνῶν καί τήν πολιτική προστασία. Εἶναι δέ ἄξιο προσοχῆς τό γεγονός ὅτι προσδιορίσθηκαν ἀπό τήν πρώτη στιγμή οἱ προαναφερθεῖσες πέντε χῶρες, ἐνῶ δέν ἔγινε ἡ παραμικρή μνεία περί ἐνδεχομένης συμμετοχῆς τῶν τριῶν ἀκόμη κρατῶν πού εἶναι «παράκτιες χῶρες τῆς ἀνατολικῆς Μεσογείου», δηλαδή τοῦ Ἰσραήλ, τῆς Συρίας καί τοῦ Λιβάνου.

Ὅλα ὅμως ἐξηγοῦνται καί τό παρασκήνιο τό εἶχε ἀποκαλύψει ἡ «Ἑστία» ἤδη ἀπό τίς 16 Ἰουνίου μέ κύριο θέμα της ὑπό τόν τίλο «ΗΠΑ: Λύσις ὑπέρ τῆς Τουρκίας μέ διεθνῆ διαιτησία στό Αἰγαῖο». Ὅπως εἴχαμε ἀναφέρει, ἡ ἀμερικανική παρέμβασις εἶχε ἀνατεθεῖ στόν σύμβουλο τοῦ Ντόναλντ Τράμπ ἐπιφορτισμένο μέ «εἰδικές ἀποστολές» Ρίτσαρντ Γκρενέλ, ὁ ὁποῖος ἐργάζεται σέ στενή συνεργασία μέ τόν πρέσβυ τῶν ΗΠΑ στήν Ἄγκυρα Τόμ Μπάρακ (ὁ ὁποῖος ἔχει ἀναλάβει εὐρύτερο ρόλο στήν ἀνατολική Μεσόγειο) καί τόν Τοῦρκο ὑπουργό Ἐξωτερικῶν Χακάν Φιντάν.

Μάλιστα ἡ «Ἑστία» ἔγραφε τότε γιά «ἐφιαλτικό ἄξονα» τῶν τριῶν αὐτῶν προσώπων. Καί, ἀπό ὅ,τι φαίνεται, ὁ ἄξων αὐτός διεμόρφωσε τό σχέδιο τῆς πενταμεροῦς διασκέψεως, τήν ὑλοποίηση τοῦ ὁποίου ἀνέλαβε προθύμως τό ἑλληνικό Ὑπουργεῖο Ἐξωτερικῶν, χωρίς ἴσως νά ἀντιλαμβάνεται ὅτι ὑπάρχει σοβαρός κίνδυνος φαλκιδεύσεως ζωτικῶν συμφερόντων τῆς χώρας μας. Χαρακτηριστικό εἶναι ὅτι ἤδη παράγοντες τοῦ ΥΠΕΞ ὁμιλοῦν γιά τίς προοπτικές νά ἀποκτήσει μόνιμα χαρακτηριστικά ἕνα τέτοιο σχῆμα, θεωρῶντας ἐκ τῶν προτέρων δεδομένη τήν ἀποδοχή του. Ἀλλά γιατί νά μήν τήν θεωροῦν δεδομένη, ἀφοῦ στόν ἴδιο ἄξονα ἐκινήθη καί ὁ Τοῦρκος Πρόεδρος Ταγίπ Ἐρντογάν, ὁ ὁποῖος, κατά τήν ὁμιλία του στόν ΟΗΕ, εἶχε ὁμιλήσει πρῶτος γιά «Διάσκεψη Ἀνατολικῆς Μεσογείου» μέ στόχο τήν ἀνάπτυξη κοινοῦ ἐδάφους. Τό ἐρώτημα εἶναι ἄν καί κατά πόσον ὑπάρχει προοπτική γιά «κοινό ἔδαφος»μέ τήν Τουρκία ὅσο ἰσχύει τό τουρκολιβυκό μνημόνιο, εἶναι ἐν ἰσχύι ἡ ἀπειλή τοῦ casus belli καί ἐξακολουθεῖ ἡ Ἄγκυρα νά ἀπαιτεῖ διεθνή ἀναγνώριση τοῦ τουρκοκυπριακοῦ ψευδοκράτους ὑπονομεύοντας τήν λύση τοῦ Κυπριακοῦ.

Ἀπό ὅ,τι φαίνεται λοιπόν, ἡ πενταμερής θά εἶναι ἡ δικαιολογία γιά τήν διεθνῆ διαιτησία στήν ὁποία κινδυνεύει νά συρθεῖ ἡ Ἑλλάς. Καί νά ὑποχρεωθεῖ νά δεχθεῖ λύσεις πού θά τῆς ὑποδειχθοῦν, ὄχι μόνον γιά τήν συνδιαχείριση τοῦ Αἰγαίου, ἀλλά καί γιά τήν λύση τοῦ Κυπριακοῦ. Τό πρῶτο βῆμα, βεβαίως, εἶναι τό τραπέζι τοῦ διαλόγου. Στό ὁποῖο εὐκολώτερα θά δικαιολογηθεῖ ἡ συμμετοχή τῆς Ἑλλάδος ἐάν μετέχουν πέντε χῶρες καί ὄχι μόνον δύο. Τονίζοντας ὅτι τό σχέδιο Γκρενέλ γιά διάλογο ἦταν ἀκόμη ὑπό διαμόρφωσιν, ἡ «Ἑστία» ἀνέφερε στίς 16 Ἰουνίου: «Ὁ Γκρενέλ φέρεται νά ἔχει ἤδη συζητήσει τό θέμα τόσο μέ τόν Ἀμερικανό πρέσβυ στήν Ἄγκυρα (πού εἶναι ἀρκετά δραστήριος καί στήν Συρία) Τόμ Μπάρακ ὅσο καί μέ τήν ἀναμενομένη στήν Ἀθήνα πρέσβυ Κίμπερλυ Γκίλφοϋλ, καθώς καί μέ τόν Τοῦρκο ὑπουργό Ἐξωτερικῶν Χακάν Φιντάν.

Οἱ δύο πρέσβεις ἀναφέρεται ὅτι ἔχουν, ἐπί τῆς ἀρχῆς, ἀντιμετωπίσει θετικά τήν πρωτοβουλία, θεωρῶντας ὅτι ἡ τρέχουσα συγκυρία τῆς σχετικῆς ἀποκλιμακώσεως στίς διμερεῖς σχέσεις Ἑλλάδος-Τουρκίας ἐπιτρέπει τήν διερεύνηση τοῦ ἐνδεχομένου ἑνός πιό δομημένου διαλόγου μεταξύ Ἀθηνῶν καί Ἀγκύρας. Ἄν καί τό ἀκριβές περιεχόμενο τῶν ἐνδεχομένων συνομιλιῶν δέν ἔχει ἀκόμη προσδιορισθεῖ, οἱ πρῶτες σκέψεις φαίνεται πῶς περιλαμβάνουν τήν ἔναρξη μιᾶς διαδικασίας πού θά μποροῦσε νά ὁδηγήσει στήν λύση τῆς διεθνοῦς διαιτησίας γιά τήν ὁριοθέτηση θαλασσίων ζωνῶν. Αὐτό σημαίνει ἀπομάκρυνση ἀπό τήν διαδικασία τοῦ Διεθνοῦς Δικαστηρίου τῆς Χάγης μέ ὅλα τά ἐνδεχόμενα “λύσεως” ἀνοικτά, χωρίς κἄν τήν θεωρητική δέσμευση τῆς εὐθυγραμμίσεως μέ τά θέσμια τοῦ Διεθνοῦς Δικαίου τῆς Θαλάσσης, τά ὁποῖα ἡ ἑλληνική πλευρά θεωρεῖ ὅτι πρέπει νά διέπουν οἱαδήποτε διευθέτηση τῆς ὁριοθετήσεως τῶν θαλασσίων ζωνῶν στό Αἰγαῖο.

Ἡ προώθησις τῆς λύσεως τῆς διεθνοῦς διαιτησίας, στήν παροῦσα χρονική συγκυρία καί ἰδιαιτέρως μετά τίς ἐπιθέσεις τοῦ Ἰσραήλ κατά τοῦ Ἰράν, ἀποτελεῖ μέρος τῶν “ἰδεῶν” ποῦ ἀναπτύσσονται στήν ἀμερικανική πρωτεύουσα γιά μία συνολική διευθέτηση στήν Μέση Ἀνατολή, μέ τήν Τουρκία νά ἀναλαμβάνει τόν κεντρικό ρόλο, ὑποκαθιστῶντας καί τό Ἰράν, καθώς ἄλλως τε ἤδη ἔχει ἐπεκτείνει τήν ἐπιρροή της στήν τελευταία σύμμαχο τῆς Τεχεράνης, Συρία».

Ἀκόμη τονίζαμε: «Εἶναι γεγονός ὅτι ἡ πολιτική τῶν ΗΠΑ θεωρεῖ ἐπιβεβλημένο νά ἐξευρεθεῖ μιά λύσις στά ἑλληνο-τουρκικά, τά ὁποῖα θεωρεῖ “ἀγκάθι” γιά τίς συμμαχικές σχέσεις. Ἀλλά ἐνῶ σέ ἐποχές σχετικῆς σταθερότητος ἡ διευθέτησις τῶν ἑλληνο-τουρκικῶν δέν εἶναι ζήτημα προτεραιότητος, σέ περιόδους γενικωτέρας διαταράξεως τῆς ὁμαλότητος οἱ διαδικασίες ἐπιταχύνονται». Καί αὐτήν τήν στιγμή οἱ γεωπολιτικές ἀνακατατάξεις στήν εὐρύτερη περιοχή καθιστοῦν γιά τίς ΗΠΑ ζήτημα προτεραιότητος τήν διευθέτηση τῶν ἑλληνο-τουρκικῶν, δεδομένου μάλιστα ὅτι «ἐπιφυλάσσουν γιά τήν Τουρκία ἕναν σημαντικό ρόλο γιά τήν ἑπομένη ἡμέρα», ὁπότε «μᾶλλον ἔχουν ἤδη ἀποφασίσει πρός ποίαν πλευρά θέλουν νά κλίνει ἡ πλάστιγγα καί ποιόν θά ὑποχρεώσουν σέ ἐπώδυνες ὑποχωρήσεις». Εἶναι προφανές ὅτι στήν ἀτραπό τῶν ἐπωδύνων ὑποχωρήσεων εἰσερχόμεθα ἑκουσίως.

estianews.gr

Τά ἀπόρρητα πρακτικά τῶν διερευνητικῶν ὅπλο στά χέρια τῶν Τούρκων

Από

pcuser

October 22, 2025

Τά ἐπεκαλέσθη ὁ Χακάν Φιντάν, ἐπειδή ἡ Ἑλλάς εἶχε καταθέσει ἐπί Γιώργου Παπανδρέου χάρτες (!) μέ χωρικά ὕδατα 6 μιλίων γιά τά νησιά, καί ἐπί Κώστα Σημίτη εἴχαμε δεχθεῖ 12 μίλια μόνο γιά τήν δυτική πλευρά τῶν νησιῶν καί μειωμένη αἰγιαλίτιδα ζώνη γιά Θράκη, Θάσο, Σαμοθράκη

ΟΙ «ξεχασμένες» γιά τήν ἑλληνική πλευρά διερευνητικές συνομιλίες μεταξύ Ἑλλάδος καί Τουρκίας, τό περιεχόμενο τῶν ὁποίων ἐτηρήθη ἀπόρρητο, θά εἶναι τό ὅπλο στά χέρια τοῦ Χακάν Φιντάν κατά τήν ἑπομένη φάση τοῦ διαλόγου στόν ὁποῖο προσπαθοῦν νά μᾶς σύρουν. Νά ἐπισημάνουμε ὅτι κατά τήν προχθεσινή του συνέντευξη ὁ Φιντάν εἶχε ἐπί λέξει ἀναφέρει:

«Ἐγώ δέν ἀποδέχομαι τά 12 μίλια, ἐσύ δέν ἀποδέχεσαι τά 6 μίλια, αὐτά μποροῦν νά συζητηθοῦν… σέ ὁρισμένα σημεῖα… αὐτά συζητήθηκαν μέ τίς διερευνητικές ἐπαφές, προχώρησαν σέ κάποια σημεῖα. Τό πρόβλημα στό Αἰγαῖο δέν εἶναι πρόβλημα τό ὁποῖο δέν μπορεῖ νά ἐπιλυθεῖ».

Μόνο τυχαία δέν ἦταν ἡ ἀναφορά αὐτή. Οἱ Τοῦρκοι ἐπίσημοι πάντα ὁμιλοῦν ἐπί τῇ βάσει γεγονότων καί εἶναι ἕτοιμοι νά ἀνακαλέσουν καί μικρές ἀκόμη λεπτομέρειες προηγηθεισῶν συζητήσεων, στίς ὁποῖες θά στηρίξουν τίς περαιτέρω διεκδικήσεις τους. Εἶναι λοιπόν βέβαιον ὅτι ἡ ἑλληνική Κυβέρνησις ἀκολοῶντας τόν ὀλισθηρό δρόμο τοῦ διαλόγου μέ τόν ἅρπαγα «θά βρεῖ μπροστά της» τά ζητήματα πού εἶχαν ἀποδεχθεῖ ἄλλες κυβερνήσεις τῆς χώρας μας, οἱ ὁποῖες εἶχαν εὑρεθεῖ στίς ἴδιες ἀτραπούς. Ὁμιλοῦμε γιά παραδοχές τῶν κυβερνήσεων τοῦ Κώστα Σημίτη καί τοῦ Γιώργου Παπανδρέου. Ὁ μέν πρῶτος εἶχε δεχθεῖ νά περιορισθεῖ τό δικαίωμα τῶν 12 μιλίων μόνο στήν δυτική πλευρά τῶν νησιῶν, ὅπως εἶχε ἀποδεχθεῖ, καί μειωμένη αἰγιαλίτιδα ζώνη γιά τήν Θράκη, τήν Θάσο καί τήν Σαμοθράκη. Ὁ δεύτερος εἶχε καταθέσει ἀκόμη καί χάρτες χωρικῶν ὑδάτων στά 6 μίλια γιά τά νησιά τοῦ ἀρχιπελάγους μας. Εἶναι δέ τραγικό τό γεγονός ὅτι τότε μέ τό γραφεῖο του συνεργαζόταν ὁ σημερινός ὑπουργός ἐξωτερικῶν, κ. Γιῶργος Γεραπετρίτης.

Ὅλα αὐτά ἡ «Ἑστία» τά εἶχε ἀποκαλύψει ἀπό τίς 22 Αὐγούστου τοῦ 2020. Τό δημοσίευμά μας ὑπό τόν τίτλο «Ὁ Παπανδρέου εἶχε δεχθεῖ ἕξι μόλις μίλια γιά τά νησιά (!) μέ ἐπίσημο χάρτη ἐνταφιάζοντας τό δικαίωμα γιά δώδεκα» ἔκτοτε δέν ἔχει διαψευσθεῖ καί δυστυχῶς οἱ ἐξελίξεις τό καθιστοῦν καί πάλι ἐπίκαιρο. Ἔγραφε τότε ἡ ἐφημερίδα μας, σέ σημείωμα τοῦ διευθυντοῦ της:

ΑΣΥΛΛΗΠΤΕΣ ἐθνικές ὑποχωρήσεις εἶχαν πραγματοποιήσει στίς διερευνητικές συνομιλίες μέ τήν Τουρκία, στό ζήτημα τῆς ὁριοθετήσεως τῶν χωρικῶν ὑδάτων, οἱ πρώην Πρωθυπουργοί τοῦ ΠΑΣΟΚ Κώστας Σημίτης καί Γιῶργος Παπανδρέου, ὅπως προκύπτει ἀπό τά ἀπόρρητα πρακτικά τῶν διμερῶν ἐπαφῶν τά ὁποῖα φυλάσσονται στά ὑπόγεια τοῦ Ὑπουργείου Ἐξωτερικῶν. Ὑποχωρήσεις, οἱ ὁποῖες δέν ἔλαβαν ἁπλῶς γραπτό χαρακτῆρα, ἀλλά ἀπετυπώθησαν καί σέ χάρτες οἱ ὁποῖοι παρεδόθησαν καί βρίσκονται στήν κατοχή τῶν Τούρκων! (…)

Ὑποτίθεται πώς οἱ διερευνητικές ἐπαφές πού ἄρχισαν μετά τήν Συμφωνία τοῦ Ἑλσίνκι καί τήν ἐκ μέρους τῆς Ἑλλάδος «ἀναγνώριση συνοριακῶν διαφορῶν καί συναφῶν θεμάτων» ἦταν μία ἀνεπίσημη διαδικασία στήν ὁποία τά δύο μέρη κατέθεταν τίς προτάσεις τους χωρίς νά γίνεται διαπραγμάτευσις. Φεῦ! Οἱ ἀπαντήσεις πού μᾶς ἐδόθησαν ἀπό τούς χειριστές ἦταν κεραυνός ἐν αἰθρίᾳ. Τά εὑρήματα ὀδυνηρά. Δύο Πρωθυπουργοί τοῦ ΠΑΣΟΚ ἔχουν δεσμεύσει τήν χώρα νά ἐνταφιάσει τήν ἐπέκταση τῶν χωρικῶν μας ὑδάτων στά 12 μίλια! Σύμφωνα μέ τά πρακτικά, ὅπως αὐτά μᾶς περιεγράφησαν ἀπό τούς ἁρμοδίους χειριστές (ἡ διαπραγμάτευσις ἀφοροῦσε χωρικά ὕδατα, ὑφαλοκρηπῖδα καί ἐπί Εὐαγγέλου Βενιζέλου τό 2013 προσετέθη ἡ ΑΟΖ ), ἡ Ἑλλάς:

1. Ἐπί κυβερνήσεως Κώστα Σημίτη εἶχε δεχθεῖ μειωμένη αἰγιαλίτιδα ζώνη γιά τήν Θράκη (!!!), τήν Θάσο καί τήν Σαμοθράκη! Ἐπίσης συζητοῦσε τήν ἐπιλεκτική διαφοροποίηση τῶν χωρικῶν ὑδάτων νησιῶν τοῦ Αἰγαίου, ὥστε αὐτά νά ἔχουν 12 μίλια στήν Δυτική πλευρά τους καί 8 ἤ 10 μίλια ἀνάλογα μέ τήν περίπτωση στήν Ἀνατολική πλευρά τους, πού «κοιτᾶ» πρός τά τουρκικά παράλια. Ἐπίσης ἐγίνετο δεκτό πώς νησιά πού εὑρίσκονται λίγες δεκάδες μέτρα ἀπό τήν ἀπέναντι τουρκική ἀκτή θά εἶχαν χωρικά ὕδατα ἕως τό μέσον τῆς γραμμῆς ὁριοθετήσεως.

2. Μετά τήν περίοδο 2004-2009 ὅπου οἱ διερευνητικές ἐπί Ὑπουργίας Πέτρου Μολυβιάτη ἀτόνησαν (προκειμένου νά παραπεμφθεῖ στίς ἑλληνικές καλένδες ἡ Χάγη), τό ΠΑΣΟΚ ἐπανῆλθε στήν ἐξουσία. Σύμφωνα μέ πληροφορίες τῆς «Ἑστίας», οἱ Ἕλληνες διπλωμάτες μετέφεραν τότε στούς Τούρκους συναδέλφους τους μιά πρόταση τοῦ Πρωθυπουργοῦ Γιώργου Παπανδρέου τήν ὁποία καί λάτρεψαν: ἡ Ἑλλάς πρότεινε τήν ἐπέκταση τῶν χωρικῶν ὑδάτων της στά 12 μίλια γιά τήν ἠπειρωτική χώρα καί ἐδέχετο τήν ἐπέκταση χωρικῶν ὑδάτων μόνο στά 6 μίλια γιά τά νησιά! Λέγεται μάλιστα πώς στούς φοριαμούς τοῦ Ὑπουργείου Ἐξωτερικῶν βρέθηκαν καί χάρτες, στούς ὁποίους ἀπετυπώνετο ἡ ἑλληνική πρότασις καί τούς ὁποίους ἔχουν στήν διάθεσή τους οἱ Τοῦρκοι! Χάρτες οἱ ὁποῖοι παρεδόθησαν πρός ἐνημέρωσιν καί πρός τήν κυβέρνηση Σαμαρᾶ καί πρός τήν κυβέρνηση Τσίπρα καί πρός τήν κυβέρνηση Μητσοτάκη. Αὐτό εἶναι τό κεκτημένο τοῦ Παπανδρέου. Ἦταν ἡ ἐποχή πού τό ΠΑΣΟΚ χλεύαζε μέ δηλώσεις τοῦ Δημήτρη Δρούτσα τήν ἔννοια τῆς ΑΟΖ ὡς «μόδα» καί ἀπαιτοῦσε ἀπό τούς Κυπρίους νά μήν ὁριοθετήσουν ΑΟΖ μέ τήν Αἴγυπτο! Ἡ πτῶσις Παπανδρέου ἀπό τήν ἐξουσία μετά τίς Κάννες ἀνέβαλλε τά σχέδια αὐτά.

3. Ἡ κυβέρνησις ΣΥΡΙΖΑ ὅπως καί ἡ κυβέρνησις Σαμαρᾶ ἐνταφίασαν βεβαίως αὐτούς τούς χάρτες πού ἀπεμπολοῦσαν τό κυριαρχικό δικαίωμα τῆς Ἑλλάδος νά ἐπεκτείνει μέ βάση τό Δίκαιο τῆς Θαλάσσης στά 12 μίλια. Ὅπως βεβαίως ἐνταφίασε ὅλες τίς δεσμεύσεις Σημίτη στό Ἑλσίνκι καί στίς διερευνητικές ὁ Κώστας Καραμανλῆς. Ὁ ΣΥΡΙΖΑ ἠκολούθησε μία διαφορετική τακτική στίς διερευνητικές. Ὑπαινίχθηκε τήν πρότασή του γιά ἐπέκταση τῶν χωρικῶν ὑδάτων στά 12 μίλια σέ Ἰόνιο – Κρήτη (Προεδρικά Διατάγματα Κοτζιᾶ), ἐνῷ ἦταν «ἀνοικτός» γιά χωρικά ὕδατα 10 μιλίων στά νησιά μέ ταυτόχρονη κατοχύρωση τοῦ ἐναερίου χώρου στά 10 μίλια. Μόνο γιά τήν εἴσοδο τῶν Δαρδανελλίων καί γιά νά μήν χρεωθεῖ ὅτι κλείνει τήν Τουρκία ἀπεδέχετο κάμψη αὐτῆς τῆς ἀρχῆς. Ἡ κυβέρνησις ΣΥΡΙΖΑ συζητοῦσε ἐπίσης τήν δημιουργία δύο θαλασσίων διαδρόμων γιά τήν διεθνῆ ναυσιπλοΐα• ἕναν πάνω καί ἕναν κάτω ἀπό τά Ἀντικύθηρα. Τό «φοβερό» ὅμως ἦταν ὅτι οἱ Τοῦρκοι προσήρχοντο στίς συζητήσεις μέ τούς χάρτες Παπανδρέου ὡς δική τους πρόταση! Κάτι τό ὁποῖο δέν μποροῦσε νά γίνει ἀποδεκτό, γι’ αὐτό καί οἱ διερευνητικές ἔληξαν ἄδοξα τόν δεύτερο χρόνο τῆς κυβερνήσεως ΣΥΡΙΖΑ τό 2016.

estianews.gr

1...520521522...3,034 Σελίδα 521 από 3,034

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Ηχηρό και καθολικό «όχι» του τεχνικού κόσμου στο κλείσιμο της «Εγνατία Οδός Α.Ε.»

Μεσόγειος: Ανάμεσά τους είναι και βρέφη… 40 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους από ανατροπή σκάφους με μετανάστες

Η θέση μάχης της Ουκρανίας επιδεινώνεται ραγδαία

Οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής και η Ασφάλεια στην Ανατολική Μεσόγειο

Χρηματοδότηση και Βοήθεια

Πολιτική των ΗΠΑ, Απειλές και Προκλήσεις

Συμπεράσματα

Ποιός θα μας κυβερνήσει;

Γ. Μαγκριώτης: απόλυτη ανάγκη, η εθνική πολιτική

Κ. Κυριακόπουλος: Ώρα ευθύνης για τους Αμερικανούς επιτελείς…

Ακρίβεια, οικονομία και κρίση θεσμών «πνίγουν» την κυβέρνηση

Όχι ένα, αλλά δύο ήταν τα περιπολικά που απασχολήθηκαν για την προστασία και μεταφορά της Δ.Βανδή

Οι νέες αποκαλύψεις δείχνουν ότι δεν την βοήθησε ένα, αλλά δυο περιπολικά, αφού το πρώτο παρέμεινε στο σημείο και το δεύτερο την μετέφερε στο ξενοδοχείο της

Ο Γ.Γ. του ΝΑΤΟ αναγνωρίζει de facto ότι Χερσώνα, Ζαπορίζια, Κριμαία και Ντονμπάς θα βρίσκονται σε ρωσικά χέρια

Στο πλευρό του Ν.Τραμπ για επίτευξη εκεχειρίας στην γραμμή του μετώπου μετά την αποδοχή του σχεδίου και από τον Β.Ζελένσκι

Λύσις made in USA γιά τό Αἰγαῖο μέ πενταμερῆ καί διεθνῆ διαιτησία

Τά ἀπόρρητα πρακτικά τῶν διερευνητικῶν ὅπλο στά χέρια τῶν Τούρκων