Αρχική Blog Σελίδα 485

Κ. Καραγιαννίδης: Στρεβλές αντιλήψεις περί της πορείας του ελληνισμού

Από
anixneuseis
-
1

Του Κων/νου Α. Καραγιαννίδη (*)

Την περασμένη εβδομάδα, στο πλαίσιο του συνεδρίου «Greece Talks», ο πρωθυπουργός είχε μια εκτενή συνομιλία με τον ηθοποιό Γιάννη Μπέζο, επί παντός του επιστητού. Κατ’ αρχάς, να δηλώσω πως η έμπνευση για τους ετερόκλιτους συνομιλητές υπήρξε εύστοχη, η συζήτηση δεν είχε τετριμμένο χαρακτήρα και τυπικό «ξύλινο» λόγο και προέκυψαν ενδιαφέρουσες παρατηρήσεις.

Το πλήρες οπτικοακουστικό υλικό (στο οποίο θα παραπέμψω εν συνεχεία αρκετές φορές) είναι ανηρτημένο στο επίσημο κανάλι του πρωθυπουργού, στο YouTube.

https://www.youtube.com/watch?v=Clj7Y146TmU

Οι σχολιασμοί και οι κριτικές που επακολούθησαν – πανταχόθεν – επικεντρώθηκαν σε θεματολογία με ευρύτερη απήχηση (τεχνητή νοημοσύνη, προβλήματα του σύγχρονου κόσμου και της τεχνολογίας, νέα γενιά, βιβλίο Τσίπρα, κλπ).

Από μέρους μου, προβληματίστηκα για δύο αποστροφές που δεν έτυχαν ιδιαίτερης προσοχής, αλλά τις θεωρώ καίριας σημασίας και επιθυμώ να τις αναδείξω.

Ο πρωθυπουργός, μετά το 04:39 σημείο, προέβη στην ακόλουθη δήλωση (οι επισημάνσεις δικές μου):

«Κάθε λαός είναι προϊόν της ιστορικής του διαδρομής. Το νεοελληνικό έθνος έχει ιστορία 200 ετών, η Ελλάδα, όμως, ο Ελληνισμός, η ελληνική γλώσσα έχει ιστορία η οποία χάνεται στο βάθος των αιώνων και σίγουρα αυτό είναι κάτι που μας επιτρέπει να διεκδικούμε για τους εαυτούς μας μια ξεχωριστή θέση, χωρίς, όμως, αυτή κατ’ ανάγκη να μετατρέπεται σε μία αυτάρεσκη ελληνική ιδιαιτερότητα, η οποία συχνά θεωρεί ότι είτε είμαστε ο εξυπνότερος λαός του κόσμου, είτε ότι η Ιστορία μάς χρωστά, είτε ότι είμαστε θύματα δυνάμεων, τις οποίες εμείς οι ίδιοι δεν μπορούμε να διαμορφώσουμε. »

Αν και δεν φημίζεται για την ρητορική του δεινότητα και το εκφραστικό λάθος δεν είναι δυνατόν να αποκλεισθεί, με τα λεγόμενά του αυτά, ο πρωθυπουργός δείχνει να αποδέχεται την θεωρία της εθνογενέσεως κατά το 1821 και της διαφοροποιήσεως του συγχρόνου ελληνισμού από την προτέρα διαδρομή του!

Ίσως ο Mazower να τον συγκινεί περισσότερο από τον Παπαρρηγόπουλο ή τον Βακαλόπουλο…

Αλλά ακόμη μεγαλύτερη έκπληξη μού προξένησε, εν συνεχεία, η άποψη Μπέζου για την Μικρασιατική εκστρατεία. Συγκεκριμένα, μετά το 09:06 σημείο, εξέφρασε τα εξής (οι επισημάνσεις πάλι δικές μου):

«Η νοσταλγία είναι κάτι εξαιρετικά οδυνηρό στη ζωή. Στην πολιτική θα έλεγα, αν μου επιτραπεί, αν και δεν πολιτικολογώ συνήθως έτσι εύκολα, το φαινόμενο του ρωσικού επεκτατισμού έχει να κάνει με τη νοσταλγία, νοσταλγία για αυτοκρατορικά μεγαλεία. Τα ζήσαμε και εμείς αυτά με τη Μεγάλη Ιδέα και ευτυχώς τελείωσαν με τη Μικρασιατική Καταστροφή. Δυστυχώς τέλειωσαν με αυτόν τον τρόπο, αλλά θα πρέπει να καταλάβουμε ότι είμαστε ένα κομμάτι, μία χώρα ευλογημένη γεωγραφικά και κλιματικά, σε αυτή τη θάλασσα, με αυτόν τον ήλιο, με αυτή τη φύση, με αυτούς τους προγόνους, οι οποίοι όταν δεν τους καταλαβαίνουμε μας εκδικούνται.»

Προσοχή στην αντίθεση που σηματοδοτούν τα επιρρήματα «ευτυχώς» και «δυστυχώς». Το δεύτερο αναφέρεται στον τρόπο που επήλθε η καταστροφή, αλλά το πρώτο προσδίδει θετικό πρόσημο στην διάψευση και εγκατάλειψη της «Μεγάλης Ιδέας», που επέφερε η αποτυχία της Μικρασιατικής εκστρατείας!

Η έλλειψη αυτή ζήλου και αποδοχής του Μικρασιατικού εγχειρήματος δεν είναι καινοφανής [1]. Αλλά για πρώτη φορά στα χρονικά τυγχάνει της (έστω σιωπηρής) επιδοκιμασίας δημοσίου αξιωματούχου, αφού ο πρωθυπουργός δεν την αντέκρουσε.

Τουναντίον, φαίνεται να συμπληρώνει την συλλογιστική Μητσοτάκη, ως προς το ότι οφείλουμε να πορευτούμε στο μέλλον ανεπηρέαστοι από την αναπόληση των ιστορικών μας καταβολών.

Θα μπορούσε κάποιος να ισχυρισθεί ότι η λογική αυτή αποσκοπεί στην αποδέσμευσή μας από μία στείρα προσήλωση στο παρελθόν, ώστε να εστιάσουμε στην εξέλιξή μας στο μέλλον, βάσει πραγματικών συνθηκών και συσχετισμών και όχι φανταστικών. Εξ άλλου και ο Ιωάννης Μεταξάς, στο τελευταίο άρθρο του, εκείνης της θρυλικής διαμάχης του με τον Ελ. Βενιζέλο [2], εισηγείται τον μετασχηματισμό της «Μεγάλης Ιδέας» επί νέας βάσεως (πολιτιστικής, όχι εδαφικής), λόγω των τετελεσμένων από την έκβαση του ελληνοτουρκικού πολέμου.

Εδώ, όμως, έγκειται μια σημαντική ειδοποιός διαφορά. Ο Μεταξάς προτείνει την αντικατάσταση της «Μεγάλης Ιδέας» από μια νέα, δεν επιχαίρει για το τέλος της και την προσγείωση στην πραγματικότητα, διότι συναισθάνεται πως η πρόοδος ενός λαού είναι αδύνατη δίχως κάποιο όραμα.

Όσοι επιχειρούν να μας αποκόψουν από το απώτερο παρελθόν μας, ποιό όραμα προτείνουν για το παρόν και το μέλλον μας;

Στην ίδια συζήτηση Μητσοτάκη-Μπέζου, σε επόμενο χρονικό σημείο (31:21), ο ηθοποιός αναφέρεται στην υπαρξιακή ανάγκη των νέων να ονειρευτούν.

Αν, ωστόσο, είναι θεμελιώδες προαπαιτούμενο το όνειρο σε προσωπικό επίπεδο, γιατί το καταπολεμούμε ή το υποβαθμίζουμε σε συλλογικό;

Εδώ να θυμίσω και τον αείμνηστο Χρήστο Γιανναρά, ο οποίος, σε μια παρέμβασή του, το 2010 [3], στηλίτευσε ακριβώς αυτήν την συλλογική έλλειψη υψηλών στοχεύσεων της ελληνικής κοινωνίας και την προσπάθεια υποκαταστάσεώς τους από την υπέρτατη αξία του πλούτου και την «μεγιστοποίηση της καταναλωτικής ευχέρειας», με παράλληλη περιφρόνηση του παρελθόντος μας. Έχω την αίσθηση ότι η ανάλυση Γιανναρά ταιριάζει απολύτως στην περίπτωση Μητσοτάκη-Μπέζου. Θα προσέθετα, μάλιστα, ότι η Σιγκαπούρη, την οποία ο Γιανναράς θεωρεί ως το πρότυπο των θιασωτών του «εκσυγχρονισμού», έχει ένα άλλο θελκτικό χαρακτηριστικό, είναι σύγχρονη πόλη-κράτος! Επομένως μπορεί να ταυτιστεί περισσότερο με την ολοένα και εντεινόμενη μεγέθυνση των Αθηνών, εις βάρος της περιφέρειας [4].

Μόνο που, εκ του αποτελέσματος, εξακολουθούμε να προσομοιάζουμε περισσότερο σε «Κολομβία των Βαλκανίων», παρά σε «μεσογειακή Σιγκαπούρη». Άρα, το όραμα – εφ’ όσον υπάρχει – δεν είναι πειστικό, ώστε να συνεγείρει την πλειονότητα του λαϊκού σώματος, είτε οι εμπνευστές του δεν είναι ικανοί να το υλοποιήσουν. Σε κάθε περίπτωση, απαιτείται ριζική αλλαγή πορείας ή/και στόχων, στην οποία μάλλον δεν βοηθούν αναμασήματα αποδομητικών του Έθνους και της Ιστορίας θεωριών…

(*) Ηλ/λόγος Μηχ. & Μηχ. Η/Υ, ιδιωτικός υπάλληλος

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ – ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ

[1]

Τυπικότερο δείγμα αυτού του σκεπτικού ήταν το άρθρο «Μια επιφύλαξη», στον «Ριζοσπάστη» της 12ης/07/1935, αν και με διαφορετική ιδεολογική αφετηρία. Το οξύμωρο, μάλιστα, είναι πως το ίδιο σκεπτικό που προ ενενηκονταετίας ευθυγραμμιζόταν με τα σοβιετικά συμφέροντα χρησιμοποιείται σήμερα για να κατηγορήσει τον ρωσικό επεκτατισμό στην Ουκρανία!

[2]

«Η ιστορία του Εθνικού Διχασμού, κατά την αρθρογραφία του Ελ. Βενιζέλου και του Ιω. Μεταξά», εκδόσεις «Κυρομάνος», 2003, 70ο άρθρο Μεταξά, σελ. 523.

[3]

«Το “όραμα” να γίνει η Ελλάδα Σιγκαπούρη…», επιφυλλίδα στην «Καθημερινή της Κυριακής», φύλλο 28ης /11/2010.

https://www.kathimerini.gr/opinion/722944/to-orama-na-ginei-i-ellada-sigkapoyri/

[4]

Εξ ίσου ή και περισσότερη ανησυχητική με την συγκέντρωση πληθυσμού στο λεκανοπέδιο είναι και η συγκέντρωση πλούτου, ήτοι οικονομικής δραστηριότητος.

Παραπέμπω στα δημοσιευθέντα στοιχεία της EuroStat για τα έτη 2022 και 2023.

https://ec.europa.eu/eurostat/en/web/products-eurostat-news/w/DDN-20240220-2

https://ec.europa.eu/eurostat/en/web/products-eurostat-news/w/ddn-20250211-2

Παρότι το 2022 η περιφέρεια Κ. Μακεδονίας εμφάνισε αξιοσημείωτη ανάπτυξη (6,5%), αυτή υπήρξε παροδική, το 2023 παρατηρούμε ότι οι μεγαλύτεροι αυξητικοί ρυθμοί επανέρχονται στην περιοχή της Αττικοβοιωτίας (3% και 4,2%).

Οι δε χάρτες για το κατά κεφαλήν ΑΕΠ (ανηγμένο σε όρους αγοραστικής δυνάμεως, PPS) αμφοτέρων των ετών, αποκαλύπτουν το δυσγεφύρωτο χάσμα μεταξύ κέντρου (96,2% και 90% του μέσου όρου της ΕΕ) και περιφέρειας (πουθενά τιμή μεγαλύτερη του 60%).

Τι είναι η Cloudflare; Η αόρατη υπηρεσία του διαδικτύου πίσω από τις μαζικές διακοπές λειτουργίας που επηρέασαν τον παγκόσμιο ιστό

Από
anixneuseis
-
0

Η υπηρεσία πίσω από τα σημερινά τεράστια προβλήματα στο διαδίκτυο, η Cloudflare, μια εταιρεία που υποστηρίζει αόρατα ένα μεγάλο μέρος του διαδικτύου, τράβηξε την προσοχή όλων σήμερα το πρωί.

Η εταιρεία είναι μία από τους πολλούς παρόχους διαδικτυακής υποδομής που διευκολύνουν την πρόσβαση των χρηστών σε ιστότοπους. Όπως και άλλες παρόμοιες εταιρείες, όπως η Amazon Web Services, παραμένουν σε μεγάλο βαθμό αόρατες μέχρι να προκύψει κάποιο πρόβλημα, αναφέρει η Independent .

Αυτό συνέβη μόλις σήμερα, όταν πολλές από τις μεγαλύτερες ιστοσελίδες στον κόσμο σταμάτησαν να φορτώνουν κανονικά. Οι επισκέπτες του δικτύου X, παλαιότερα γνωστού ως Twitter, και άλλων ιστότοπων είδαν αντ’ αυτού ένα μήνυμα από την Cloudflare.

Η εταιρεία τους ενημέρωσε ότι είχε παρουσιαστεί σφάλμα, ότι τα συστήματά της δεν λειτουργούσαν σωστά και ότι θα έπρεπε να “προσπαθήσουν ξανά (στη σελίδα) σε λίγα λεπτά”.

Η Cloudflare αυτοπροσδιορίζεται ως «ένα από τα μεγαλύτερα δίκτυα στον κόσμο», με «εκατομμύρια (διαχειριζόμενες) ιδιοκτησίες σε όλο το διαδίκτυο».

«Σήμερα, επιχειρήσεις, μη κερδοσκοπικοί οργανισμοί, bloggers και οποιοσδήποτε έχει διαδικτυακή παρουσία απολαμβάνουν ταχύτερους και ασφαλέστερους ιστότοπους και εφαρμογές χάρη στην Cloudflare», αναφέρει η ιστοσελίδα της.

Η Cloudflare το κάνει αυτό μέσω μιας πλήρους γκάμας προϊόντων. Αλλά η πιο γνωστή και πιο σημαντική προσφορά της είναι ένα σύνολο τεχνολογιών που διασφαλίζουν ότι οι ιστότοποι μπορούν να παραμείνουν συνδεδεμένοι όταν λαμβάνουν μεγάλη επισκεψιμότητα, είτε πρόκειται για ασυνήθιστα μεγάλο αριθμό επισκεπτών είτε για επίθεση που έχει σχεδιαστεί για να καταστρέψει τον ιστότοπο.

Στην απλούστερη μορφή του διαδικτύου, ένας υπολογιστής ζητά πρόσβαση σε έναν ιστότοπο και λαμβάνει δεδομένα από έναν διακομιστή, τα οποία στη συνέχεια φορτώνονται στην οθόνη. Ωστόσο, σε αυτές τις απλές διαμορφώσεις, οι διακομιστές μπορεί να κατακλυστούν από αιτήματα και, ως εκ τούτου, να λειτουργούν αργά ή να αποτύχουν εντελώς.

Η Cloudflare και παρόμοιες εταιρείες βρίσκονται ανάμεσα στους υπολογιστές σας και τους αρχικούς ιστότοπους. Αυτοί οι πάροχοι υποδομών διαδικτύου μπορούν στη συνέχεια να χρησιμοποιήσουν πιο ανθεκτικά κέντρα δεδομένων για να παρέχουν πρόσβαση στους ιστότοπους με γρήγορο και αξιόπιστο τρόπο.

Ωστόσο, αυτό σημαίνει ότι τα προβλήματα με εταιρείες όπως η Cloudflare μπορούν να προκαλέσουν γρήγορα προβλήματα σε ιστότοπους. Και επειδή προσφέρουν αυτά τα εργαλεία σε ένα τόσο ευρύ φάσμα ιστοσελίδων, τα προβλήματα μπορούν να προκαλέσουν γρήγορα προβλήματα σε έναν μεγάλο αριθμό φαινομενικά άσχετων ιστότοπων.

Αυτό συνέβη τον περασμένο μήνα, όταν ένας άλλος πάροχος υποδομής ιστού, η Amazon Web Services ή AWS, υπέστη παρόμοια διακοπή λειτουργίας.

Και στις δύο περιπτώσεις, αυτές οι εταιρείες είναι συνήθως αόρατες επειδή απλώς παρέχουν πρόσβαση στους ιστότοπους που θέλουν να επισκεφθούν οι άνθρωποι, αλλά ξαφνικά γίνονται ορατές όταν σταματούν να λειτουργούν.

Προέλευση της Cloudflare

Η εταιρεία ιδρύθηκε το 2009 στο Σαν Φρανσίσκο από τους Μάθιου Πρινς, Λι Χόλογουεϊ και Μισέλ Ζάτλιν, σύμφωνα με το BBC και την επίσημη ιστοσελίδα της εταιρείας.

Η ιδέα προήλθε από το Project Honey Pot, ένα έργο που δημιουργήθηκε από τους Πρινς και Χόλογουεϊ το 2004 για την παρακολούθηση του τρόπου με τον οποίο οι spammers συλλέγουν διευθύνσεις email.

Το 2009, ο Μάθιου Πρινς έκανε ένα διάλειμμα για ένα χρόνο για να παρακολουθήσει το MBA του στο Harvard Business School, όπου γνώρισε τη Μισέλ Ζάτλιν, η οποία είναι πλέον Chief Operating Officer στην Cloudflare.

Κατά τη διάρκεια μιας συζήτησης, ο Μάθιου της μίλησε για το Project Honey Pot και την εντυπωσιακή κοινότητα χρηστών του.

Η Μισέλ είδε αμέσως τη δυνατότητα να δημιουργήσει μια υπηρεσία που όχι μόνο θα παρακολουθούσε τις διαδικτυακές απειλές, αλλά και θα τις σταματούσε.

Οι δυο τους άρχισαν να εργάζονται πάνω σε ένα επιχειρηματικό σχέδιο με καθηγητές του Χάρβαρντ, ενώ ο Λι Χόλογουεϊ ανέπτυξε το λειτουργικό πρωτότυπο στον ελεύθερο χρόνο του.

Τον Απρίλιο του 2009, η Cloudflare κέρδισε τον έγκριτο διαγωνισμό επιχειρηματικού σχεδίου του Harvard Business School και το καλοκαίρι του ίδιου έτους, οι τρεις ιδρυτές συνέχισαν να βελτιώνουν το έργο.

Τον Νοέμβριο του 2009, η εταιρεία συγκέντρωσε τον πρώτο γύρο χρηματοδότησης Σειράς Α ύψους άνω των 2 εκατομμυρίων δολαρίων, με επικεφαλής τις εταιρείες επιχειρηματικών κεφαλαίων Pelion Venture Partners και New Enterprise Associates (NEA), με τη συμμετοχή της Venrock.

Τον Ιούνιο του 2010, η Cloudflare κυκλοφόρησε μια ιδιωτική beta έκδοση για ορισμένα μέλη της κοινότητας του Project Honey Pot. Οι χρήστες παρατήρησαν ότι εκτός από την προστασία που παρείχε ενάντια στους διαδικτυακούς «εγκληματίες», οι ιστότοποί τους φόρτωναν, κατά μέσο όρο, 30% πιο γρήγορα.

Η Cloudflare ξεκίνησε επίσημα τον Σεπτέμβριο του 2010 και έκτοτε η εταιρεία έχει γίνει σημαντικός παράγοντας στην παγκόσμια διαδικτυακή ασφάλεια και απόδοση.

Μέχρι το 2019, όταν εισήχθη στο Χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης (NYSE) με το σύμβολο NET, η Cloudflare είχε συγκεντρώσει πάνω από 332 εκατομμύρια δολάρια σε επτά γύρους χρηματοδότησης.

—

ΒΑΛΚΑΝΙΚΟ ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ  – Echedoros.blog

Η Ελλάδα στο γεωπολιτικό παιχνίδι

Από
anixneuseis
-
1

Ντάνα Λεβί דנה🇮🇱🇺🇸
@Danale

Τις τελευταίες εβδομάδες – και ειδικά τις τελευταίες 24 ώρες – η γεωπολιτική εικόνα στην Ανατολική Μεσόγειο αλλάζει με ρυθμούς που η #Άγκυρα πλέον δυσκολεύεται να παρακολουθήσει. Η πιο πρόσφατη ανάλυση του Washington Institute for Near East Policy εντοπίζει κάτι που ήδη έχει παρατηρηθεί στην Αθήνα: οι Ηνωμένες Πολιτείες μετατοπίζουν το κέντρο βάρους της πολιτικής τους από την #Τουρκία προς την #Ελλάδα, τη #Κύπρο και το #Ισραήλ, αναβαθμίζοντας αυτούς τους τρεις παίκτες σε ένα στρατηγικό τρίγωνο σταθερότητας. Αυτό απορρέει από την επιδείνωση της αξιοπιστίας της Τουρκίας.

Η επίσκεψη του Φιντάν στην Ουάσιγκτον επιβεβαίωσε ακριβώς αυτό… Παρά τις προσπάθειες της Άγκυρας να παρουσιάσει τη συνάντηση ως «στρατηγικό διάλογο», αμερικανικές πηγές, τις οποίες επικαλείται το AL-Monitor, κάνουν λόγο για μια συζήτηση κατά την οποία οι ΗΠΑ απαίτησαν εξηγήσεις για τη διπλή γλώσσα της Τουρκίας: από τη μία παρουσιάζεται ως εγγυήτρια της εκεχειρίας στη Γάζα, και από την άλλη στηρίζει δυνάμεις που επιδιώκουν τη συνέχιση της υπονόμευσης της σταθερότητας.

Η Ουάσιγκτον δεν βλέπει πλέον την Τουρκία ως αξιόπιστο διαμεσολαβητή, και αυτό ίσως είναι το σημαντικότερο σημείο της κατάστασης.

Την ίδια στιγμή, η ενεργειακή κινητικότητα της Αθήνας αναδεικνύει το νέο περιφερειακό τοπίο. Η παρουσία τριών Αμερικανών υπουργών, η λειτουργία του σχήματος 3+1 (Ελλάδα-Σλαβομακεδονία-Ισραήλ + ΗΠΑ), και η έγκριση των σχεδίων της Exxon στο Ιόνιο δίνουν πραγματική ώθηση σε έναν ενεργειακό διάδρομο που δεν χρειάζεται την Τουρκία.

Το Bloomberg σημειώνει ότι, για πρώτη φορά, οι ΗΠΑ θεωρούν ώριμη – πολιτικά – τη δημιουργία ενός νότιου ενεργειακού διαδρόμου προς την Ευρώπη χωρίς τη διαμεσολάβηση της Άγκυρας — μια ιδέα που πριν λίγα χρόνια θα ήταν αδιανόητη.

Το Washington Institute for Near East Policy τονίζει ότι μια τέτοια πρωτοβουλία αποτρέπει την Τουρκία από το να ενεργεί μονομερώς και επιτρέπει στην Ευρωπαϊκή Ένωση να έχει λόγο στα ζητήματα θαλάσσιας κυριαρχίας στη Μεσόγειο. Η Τουρκία βρίσκεται παγιδευμένη. Οι σχέσεις της με το Ισραήλ βρίσκονται σε ιστορικό ναδίρ· η «Haaretz» γράφει ότι η Άγκυρα αποκλείστηκε από τη συμμετοχή στην επόμενη ημέρα στη Γάζα λόγω των ισχυρών δεσμών της με τη Χαμάς. Η σχέση της με τις ΗΠΑ χαρακτηρίζεται από αμοιβαία δυσπιστία. Και στον ενεργειακό τομέα, η Τουρκία βλέπει έναν νέο διάδρομο να διαμορφώνεται χωρίς τη συμμετοχή της.

Ο γεωπολιτικός χάρτης της περιοχής αλλάζει… όχι με διακηρύξεις, αλλά με κινήσεις ισχύος. Και σε αυτόν τον χάρτη, η Ελλάδα βρίσκεται, για πρώτη φορά εδώ και δεκαετίες, στο πλευρό αυτών που διαμορφώνουν το παιχνίδι, όχι αυτών στους οποίους αυτό επιβάλλεται!

1Κ/2024: οι δημοτικοί αστυνομικοί που ζητάμε.- Εξετάσεις στο …περίπου

Από
anixneuseis
-
1

Κάποια στιγμή οφείλουμε να αναρωτηθούμε πως ακριβώς θέλουμε να στελεχώνονται οι δημόσιες υπηρεσίες.

  Σε ένα οργανωμένο κράτος, από τα ανώτερα έως τα κατώτατα κλιμάκια, οι λειτουργοί του αποτελούν συνεκτικό κρίκο μεταξύ εκείνου (κράτους) και των πολιτών.
   Η σωστή εκπαίδευση και η εμφύσηση κατάλληλης νοοτροπίας αναδεικνύουν τον άρτιο κρατικό ή δημόσιο λειτουργό.
   Κάτι αντίστοιχο συνέβη και στην προκήρυξη του ΑΣΕΠ για την στελέχωση της δημοτικής αστυνομίας. Είναι όμως έτσι;
  Στην πραγματικότητα από την στιγμή της δημοσίευσης του συγκεκριμένου Φ.Ε.Κ., οι διαδικασίες τηρήθηκαν στο περίπου.
Στο μέρος που αφορούσε τα τυπικά προσόντα (δίπλωμα οδήγησης,  γλωσσομάθεια, πιστοποίηση ηλεκτρονικών υπολογιστών), υπήρχε ηλικιακό όριο (μέχρι 35 ετών) αλλά και η προσκόμιση υψομέτρησης από γιατρό, καθώς υπήρχε (και) όριο ύψους.
  Το συγκεκριμένο χαρτί θα ελέγχονταν κατά την διάρκεια των αθλητικών και ψυχοτεχνικών εξετάσεων. Τόσο τον Ιούλιο, στις κατηγορίες ΠΕ, ΤΕ όσο και τον Νοέμβριο στην κατηγορία ΔΕ δεν έγινε κανένας τέτοιος έλεγχος. Γιατί;
Η 1Κ/2024 όμως απαιτούσε από τους υποψηφίους να περάσουν και από την διαδικασία των αγωνισμάτων, τα οποία ήταν τα εξής (με συγκεκριμένες επιδόσεις και χρόνους αναφερόμενες ρητά στο Φ.Ε.Κ.): 1000μ., ύψος, σφαίρα, μήκος, 100μ., και όποιος ή όποια δεν τα κατάφερνε αποκλείονταν αυτόματα από την συνέχεια της διαδικασίας.
   Στις εγκαταστάσεις του Ολυμπιακού χωριού, στους Θρακομακεδόνες συγκεντρώθηκαν οι υποψήφιοι για να αγωνιστούν (Ιούλιο και Νοέμβριο).
Ενώ, όμως θα περίμενε κάποιος να υπάρχει η αίσθηση αδιάβλητου της διαδικασίας, με προεξάρχοντα τα μέλη της επιτροπής (ΑΣΕΠ, Αστυνομία κλπ) σε αυτό, το πράγμα κύλησε διαφορετικά.
Οι υποψήφιοι με την είσοδο τους στον αγωνιστικό χώρο, χωρίζονταν σε γκρουπ και η κάθε ομάδα ξεκινούσε με ένα άθλημα.
   Στο “μεγάλο φόβο των υποψηφίων”, αγώνισμα των χιλίων μέτρων, το επίσημο όριο βρίσκονταν στο 4:19:59, ούτε δεύτερο παραπάνω.

    Η τυπικότητα των μελών της επιτροπής “χάθηκε” στην εκκίνηση, όταν ειπώθηκε στους αγωνιζόμενους “προσπαθήστε να τερματίσετε σε έναν καλό(!) ρυθμό, και θα δούμε”.

   Στις πολλές κούρσες κάθε ημέρας παρατηρήθηκε το εξής (από επιείκεια; εντολές; απλή βαρεμάρα;) φαινόμενο, να τερματίζουν άτομα σε χρόνο 4:25 ή 4:27 και να περνάνε κανονικά στο επόμενο αγώνισμα. Θα μπορούσε κάποιος καλοπροαίρετα να ισχυριστεί ότι αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό, μια μικρή ….”βοήθεια” στους υποψήφιους.
   Αυτή όμως η “βοήθεια” της επιτροπής έκανε τα πράγματα χειρότερα, καθώς σε μια κούρσα μπορούσε να τερματίσει ένας άντρας ή μια γυναίκα σε (εκπρόθεσμο) χρόνο 4:28 και να περάσει, επειδή ακολουθούσε σε σχετικά κοντινή απόσταση τους άμεσα μπροστινούς (πρόφαση “κάλυψης”). Αλλά στην επόμενη κούρσα, κάποιος/α με χρόνο 4:23 να κοπεί, επειδή φαίνονταν κάπως ξεκομμένος/η από τα υπόλοιπα άτομα (το λεγόμενο “μπούγιο” στην αργκό των υποψηφίων) και δεν μπορούσε να “κρυφτεί” στα μάτια των συνυποψηφίων ή των θεατών που υπήρχαν στα κάγκελα του γηπέδου. Μοιραία δημιουργήθηκε η αίσθηση αδικίας και ανισότητας σε μεγάλο κομμάτι των υποψηφίων.
    Εντύπωση προκαλούσε ότι στους μεν αποκλεισμένους δίνονταν ένα χαρτάκι από μέλη της επιτροπής με τον χρόνο τους, ενώ στους επιτυχόντες δεν κρίνονταν απαραίτητο κάτι τέτοιο (ποιος ο λόγος να μην γνωρίζει ο καθένας από την επίσημη αρχή, τους άμεσα αρμόδιους τον χρόνο του;).
   Στα υπόλοιπα τρία αγωνίσματα (ύψος, μήκος, σφαίρα) η κριτική επιτροπή έλεγχε τις επιδόσεις με τα “μάτια”, ενώ αποκορύφωμα της στρεβλής επιείκειας ήταν τα 100 μέτρα.

Μόλις οι υποψήφιοι στέκονταν στην εκκίνηση, ένας κριτής τους έλεγε: “Και τώρα παιδιά αφού φτάσατε έως εδώ, απλά προχωρήστε προς τον τερματισμό, ακόμη και με έρπινγκ(!) και περάσατε! Ακόμη και να πέσετε σηκωθείτε και φτάστε, πάλι περάσατε!”.

 

Η επόμενη ημέρα των ψυχοτεχνικών εξετάσεων κυλάει ήσυχα, χωρίς στην πραγματικότητα να ελεγχθεί κανείς στα σοβαρά με ερωτήσεις που σχετίζονται μόνο με τον τόπο καταγωγής ή διαμονής.
  Τα παραπάνω δημιουργούν μια λανθασμένη εικόνα για το τι σημαίνει προκήρυξη του ΑΣΕΠ και τήρηση όλων των προσόντων και προαπαιτούμενων που ζητούνται.

Στους υποψήφιους για διορισμό δημιουργείται η εντύπωση ότι στο δημόσιο όλα είναι ακαθόριστα, θολά, στις “λεπτομέρειες” βρίσκεις την “άκρη”.

Δεν υπάρχει δηλαδή η αντίληψη της επιλογής των καλύτερων και καταλληλότερων που πετυχαίνουν σε κάθε στάδιο μιας προκήρυξης, επομένως έπειτα θα μεταφέρουν την σωστή νοοτροπία στην υπηρεσία και τα καινούργια καθήκοντά τους.
   Αλλά υπάρχει εκείνη της ήσσονος προσπάθειας: “να μπούμε βρε αδερφέ εκεί πέρα, να καθήσουμε και εμείς”.
  Το Σώμα της Δημοτικής Αστυνομίας, η στελέχωση της, αποτελεί ένα είδος βιτρίνας του κράτους, στην επαφή με τον πολίτη και έτσι πρέπει να αντιμετωπίζεται από όλους.
  Λάζαρος Συμεωνίδης
 (αυτόπτης μάρτυς της διαδικασίας)

Στράτος Σιμιτζής: βοήθεια, σωτήρες «ο σώζων εαυτόν σωθήτω»         

Από
anixneuseis
-
0

του  Στράτου  Σιμιτζή

Στην εποχή μας εμφανίζονται τόσοι επίδοξοι σωτήρες του έθνους ώστε δικαιολογημένως οι σώφρονες Έλληνες να διερωτώνται : «Ποιος θα μας σώσει από τους σωτήρες;».

Κατ αρχάς έχουν ρωτήσει τον Ελληνικό λαό αν θέλει να σωθεί ή σώνει και καλά έχουν βαλθεί να τον σώσουν διότι αισθάνονται πως κινδυνεύει;

Οι σωτήρες δεν έπαψαν να εμφανίζονται συχνά πυκνά στον τόπο αυτό, μόνο που όχι μόνο δεν έσωσαν τη χώρα αλλά την έκαναν σαν τα μούτρα τους.

Στην πραγματικότητα όσοι θέλησαν κάτι να διορθώσουν σ αυτή τη χώρα, απέτυχαν έστω κι αν η επέμβασή τους θα βελτίωνε την κατάσταση.

Όμως αυτές οι περιπτώσεις μετριούνται στα δάκτυλα του ενός χεριού.

Κραυγαλέο παράδειγμα αποτυχίας είναι οι κατά καιρούς παρεμβάσεις στην Ελληνική γλώσσα την οποία για ένα διάστημα την είχαν καταστήσει αγνώριστη, ενώ η ανάγογη χρήση της ήταν ένδειξη πολιτικής τοποθέτησης και πολιτικού πιστεύω. Αν είναι δυνατόν.

Όσον αφορά τις σύγχρονες πολιτικές εξελίξεις καλά θα κάνουν οι τρεις κυριότεροι σωτήρες να αλλάξουν ρότα γιατί ο Ελληνικός λαός στην πλειοψηφία του δεν έχει ανάγκη από σωτήρες. Με αποτέλεσμα να μείνουν …..άνεργοι.

 

 

 

 

 

 

 

INSS: η Τουρκία δεν είναι Ιράν, αλλά αποτελεί απειλή

Από
anixneuseis
-
0

Οι δηλώσεις και οι ενέργειες του Ερντογάν προς το Ισραήλ εγείρουν ανησυχίες ότι «η Τουρκία είναι το νέο Ιράν» — αλλά είναι η αναλογία αυτή σωστή για την τουρκική απειλή;

INSS Insight Αρ. 2061, 18 Νοεμβρίου 2025

Gallia Lindenstrauss

Κατά τη διάρκεια του περασμένου έτους, η Τουρκία έχει όλο και περισσότερο περιγραφεί ως «το νέο Ιράν» στον ισραηλινό δημόσιο λόγο. Αν και αυτή η χαρακτηρισμός είναι προβληματικός σε αρκετά σημεία — περιλαμβανομένου του ότι υποβαθμίζει την ιρανική απειλή, η οποία παραμένει ενεργή, και του ότι η Τουρκία είναι μέλος του ΝΑΤΟ — παρ’ όλα αυτά αντανακλά τις ανησυχίες για την Άγκυρα. Το Ισραήλ ανησυχεί ιδιαιτέρως για την στρατιωτική παρουσία της Τουρκίας στη Συρία, τη συμμετοχή της Άγκυρας στο παλαιστινιακό ζήτημα και την πιθανότητα τριβών στην Ανατολική Μεσόγειο. Επιπλέον, η Τουρκία ενισχύεται στρατιωτικά, εκφράζει εξαιρετικά κριτικές θέσεις έναντι του Ισραήλ και ακόμη χρησιμοποιεί μια αντι-νομιμοποιητική ρητορική εναντίον του. Ταυτόχρονα, η αμερικανική εμπλοκή στη μείωση των εντάσεων μεταξύ Ισραήλ και Τουρκίας, που ήδη λαμβάνει χώρα και θα απαιτηθεί στο μέλλον, αναμένεται να βοηθήσει και τις δύο χώρες να συνεχίσουν τις προσπάθειές τους να αποφύγουν μια άμεση στρατιωτική αντιπαράθεση και ενδεχομένως ακόμη να κινηθούν προς βελτίωση των διμερών τους σχέσεων.

Κατά το περασμένο έτος, δηλώσεις όπως «η Τουρκία είναι το νέο Ιράν» έχουν γίνει ολοένα και πιο κοινές στον ισραηλινό δημόσιο λόγο. Αυτή η δήλωση είναι προβληματική, καθώς υποβαθμίζει την συνεχιζόμενη ιρανική απειλή και παραβλέπει το γεγονός ότι εξακολουθούν να υπάρχουν, έστω περιορισμένες, διπλωματικές σχέσεις και συνεργασία πληροφοριών μεταξύ Ισραήλ και Τουρκίας. Επιπλέον, η Τουρκία είναι μέλος του ΝΑΤΟ, διατηρεί στενές σχέσεις με τη Δύση και δεν δείχνει σημάδια ότι προσπαθεί να δημιουργήσει ένα δίκτυο αντιπροσώπων εναντίον του Ισραήλ. Παρ’ όλα αυτά, τέτοιες δηλώσεις αντανακλούν τις ανησυχίες του Ισραήλ για την Άγκυρα σε αρκετούς τομείς. Οι περισσότεροι από αυτούς σχετίζονται με την αυξανόμενη παρουσία της Τουρκίας στη Συρία μετά την κατάρρευση του καθεστώτος Άσαντ, καθώς και με την επιρροή της στις μετα‐εκεχειρητικές ρυθμίσεις στη Γάζα, ειδικά εάν αυτές οι ρυθμίσεις περιλαμβάνουν στρατιωτική παρουσία στο πλαίσιο διεθνούς δύναμης σταθεροποίησης στη Λωρίδα. Ένας λιγότερο συζητημένος πυλώνας με σημαντική πιθανότητα τριβών είναι η Ανατολική Μεσόγειος, όπου η Τουρκία έχει πλεονέκτημα λόγω της ισχύος του ναυτικού της. Επιπλέον, η στρατιωτική ενίσχυση της Τουρκίας, η οποία ενισχύεται από την αυξανόμενη θέση της Άγκυρας στην Ουάσιγκτον και άλλες δυτικές πρωτεύουσες, μαζί με την σκληρή ρητορική της προς το Ισραήλ, συμβάλλουν περαιτέρω στην ανησυχία της Ιερουσαλήμ.

Στη Λωρίδα της Γάζας, η κύρια ένταση μεταξύ Ισραήλ και Τουρκίας πηγάζει από τη θέση της Άγκυρας ότι η Χαμάς παραμένει σημαντικός παράγοντας στη μεταπολεμική Γάζα, έστω και μόνο πίσω από τις σκηνές. Καθ’ όλη τη διάρκεια του πολέμου, το Ισραήλ αντιτάχθηκε στο να δοθεί στην Τουρκία σημαντικός ρόλος στις συνομιλίες που αποσκοπούσαν στην επίτευξη εκεχειρίας, βασιζόμενο στην αναγνώριση ότι η Τουρκία, μαζί με το Κατάρ, είναι υποστηρίκτρια της Χαμάς και ότι δεν υπήρχε ένδειξη αναθεώρησης στην Άγκυρα όσον αφορά τη στήριξη της οργάνωσης μετά τη σφαγή της 7ης Οκτωβρίου. Αντιθέτως, ο Τούρκος Πρόεδρος Recep Tayyip Erdoğan έχει δηλώσει επανειλημμένα ότι η Χαμάς είναι «κίνηση αντίστασης» και όχι τρομοκρατική οργάνωση.

Οι δηλώσεις της Τουρκίας κατά τη διάρκεια του πολέμου ήταν ιδιαιτέρως επικριτικές προς το Ισραήλ, ακόμη και σε σύγκριση με άλλα κράτη που υιοθέτησαν σκληρή ρητορική. Στο τέλος του Ραμαζανίου, τον Μάρτιο του 2025, ο Ερντογάν καταράστηκε λέγοντας: «Μακάρι ο Αλλάχ να καταστρέψει το σιωνιστικό Ισραήλ» — μια δήλωση που απονομιμοποιεί την ίδια την ύπαρξη του Ισραήλ και δεν θεωρείται πλέον ασυνήθιστη στον τουρκικό δημόσιο λόγο. Στην πραγματικότητα, αυτός ο τόνος έχει μόνο ενταθεί. Τον Αύγουστο του 2024, η Τουρκία προσχώρησε στη μήνυση της Νότιας Αφρικής κατά του Ισραήλ στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, κατηγορώντας το Ισραήλ για γενοκτονία. Επιπλέον, στις 7 Νοεμβρίου 2025, η εισαγγελία της Κωνσταντινούπολης εξέδωσε εντάλματα σύλληψης για 37 ανώτερους Ισραηλινούς αξιωματούχους — περιλαμβανομένου του πρωθυπουργού, του υπουργού άμυνας, του υπουργού εθνικής ασφάλειας και του αρχηγού του Γενικού Επιτελείου των Ενόπλων Δυνάμεων — με κατηγορίες για εγκλήματα πολέμου, εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας και γενοκτονία.

Ταυτόχρονα, η Τουρκία διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην άσκηση πίεσης προς τη Χαμάς ώστε να συμφωνήσει στην εκεχειρία τον Οκτώβριο και να απελευθερώσει τους Ισραηλινούς ομήρους που κρατούσε η οργάνωση. Στη Διάσκεψη Κορυφής για την Ειρήνη που πραγματοποιήθηκε στο Σαρμ ελ-Σέιχ, ο Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών Donald Trump εξέφρασε για τον Ερντογάν ότι «είναι πάντα εκεί όταν τον χρειάζομαι». Ο Trump θεωρεί τον Ερντογάν ως πρόσωπο ικανό να επιλύει περιφερειακά προβλήματα και να «τερματίζει πολέμους» και έχει αποδώσει εν μέρει την επιτυχή απελευθέρωση όλων των εν ζωή ομήρων στις προσπάθειες του Τούρκου προέδρου.

Από την πλευρά της, η Άγκυρα αισθάνεται ένα αίσθημα επείγοντος όσον αφορά τη συμμετοχή της στη Γάζα. Ο Ερντογάν ταξίδεψε στη Διάσκεψη Κορυφής για την Ειρήνη στο Σαρμ ελ-Σέιχ και ήταν ένας από τους τέσσερις ηγέτες που υπέγραψαν τη συμφωνία κατά την ολοκλήρωσή της. Λίγες ημέρες αφότου τέθηκε σε ισχύ η εκεχειρία, η Άγκυρα διόρισε έναν «Συντονιστή Ανθρωπιστικής Βοήθειας προς την Παλαιστίνη», ο οποίος είχε προηγουμένως διατελέσει επικεφαλής της τουρκικής υπηρεσίας διάσωσης AFAD, καθώς και πρέσβης. Οι τουρκικές ανθρωπιστικές οργανώσεις έχουν ήδη δημοσιεύσει φωτογραφίες των εκπροσώπων τους να κρατούν τουρκικές σημαίες και να βοηθούν στην απομάκρυνση ερειπίων, στην παροχή ιατρικής βοήθειας και στη διανομή τροφίμων στη Γάζα. Ο Ερντογάν έχει επίσης τονίσει ότι οι σκηνές δεν επαρκούν και ότι, ενόψει του χειμώνα, η Άγκυρα θα πρέπει να στείλει κοντέινερ που χρησιμοποιήθηκαν προηγουμένως από άτομα των οποίων τα σπίτια στην Τουρκία υπέστησαν ζημιές από τον σεισμό του Φεβρουαρίου 2023.

Από την έναρξη της εκεχειρίας, η Τουρκία φιλοξένησε επίσης διάσκεψη υπουργών Εξωτερικών από αραβικά και μουσουλμανικά κράτη με επίκεντρο την υλοποίηση της δεύτερης φάσης του 20-σημείου σχεδίου του Τραμπ. Έχουν επίσης λάβει χώρα δημόσιες συναντήσεις μεταξύ εκπροσώπων της Χαμάς και του Τούρκου υπουργού Εξωτερικών καθώς και του διοικητή της τουρκικής εθνικής υπηρεσίας πληροφοριών. Παρά τη σταθερή αντίθεση του Ισραήλ στην ανάπτυξη Τούρκων στρατιωτών στη διεθνή δύναμη σταθεροποίησης που αναμένεται να συσταθεί στη Γάζα, η ιδέα δεν έχει εγκαταλειφθεί. Δημοσιεύματα του Τύπου υποδεικνύουν ότι η Τουρκία εξετάζει ενεργά πώς θα μπορούσε να στείλει περίπου 2.000 στρατιώτες στη Λωρίδα.

Στο συριακό πεδίο, οι βασικές ανησυχίες του Ισραήλ σχετίζονται με τη στρατιωτική παρουσία της Τουρκίας στην κεντρική και νότια Συρία και με τους περιορισμούς που αντιμετωπίζει η Πολεμική Αεροπορία του Ισραήλ στον συριακό εναέριο χώρο. Αν και η στρατιωτική παρουσία της Τουρκίας στη βόρεια Συρία ξεκίνησε με τις στρατιωτικές επιχειρήσεις που ξεκίνησαν εκεί το 2016, μόνο μετά την πτώση του Άσαντ τον Δεκέμβριο του 2024 κατέστησαν ρεαλιστικές οι φιλοδοξίες της Άγκυρας για άλλες περιοχές της Συρίας. Αν εξαρτιόταν αποκλειστικά από την Άγκυρα, θα είχαν ήδη εγκατασταθεί στρατιωτικές βάσεις στη Συρία, αλλά τόσο η συμπεριφορά του Σύρου Προέδρου αλ-Σάραα — ο οποίος επιδιώκει να διαφοροποιήσει τις εξωτερικές πηγές στήριξής του — όσο και οι προληπτικές ενέργειες του Ισραήλ έχουν μέχρι στιγμής μπλοκάρει τις προθέσεις της Τουρκίας. Σε ό,τι αφορά τις αναμενόμενες οικονομικές επενδύσεις στη Συρία, εκφράζεται ανησυχία ότι ορισμένες από τις εμπορικές και ενεργειακές διαδρομές που προσπαθεί να προωθήσει η Τουρκία ενδέχεται να παρακάμπτουν το Ισραήλ με τρόπους που θα μπορούσαν να θέσουν σε κίνδυνο έργα που το Ισραήλ ήλπιζε να προωθήσει, όπως αυτά που σχετίζονται με την ανάπτυξη του Διαδρόμου Ινδίας–Μέσης Ανατολής–Ευρώπης (IMEC).

Παράλληλα με τις ανησυχίες για τη συμπεριφορά της Τουρκίας, αξίζει να σημειωθεί ότι οι πρόσφατες εξελίξεις στο συριακό πεδίο υπογραμμίζουν στην πραγματικότητα ότι τόσο η Τουρκία όσο και το Ισραήλ φοβούνται μια εναέρια αντιπαράθεση μεταξύ τους. Η προθυμία και των δύο πλευρών να λειτουργούν μέσω «κόκκινης γραμμής», η οποία καθιερώθηκε μετά από συνομιλίες μεταξύ Τούρκων και Ισραηλινών αξιωματούχων στο Μπακού (με αμερικανική ενθάρρυνση), αποτελεί σαφές σημάδι ότι και τα δύο μέρη εξακολουθούν να αποστρέφονται την άμεση αντιπαράθεση. Επιπλέον, η πρόοδος προς μια συμφωνία ασφαλείας μεταξύ Ισραήλ και Συρίας αναμένεται επίσης να βοηθήσει στην εκτόνωση των εντάσεων στο συριακό πεδίο, συμπεριλαμβανομένων αυτών μεταξύ Ισραήλ και Τουρκίας.

Στην Ανατολική Μεσόγειο, οι εντάσεις μεταξύ Ισραήλ και Τουρκίας ήταν ιδιαίτερα εμφανείς τον τελευταίο χρόνο σε δύο ζητήματα: την Κύπρο και τις νηοπομπές προς τη Λωρίδα της Γάζας. Όσον αφορά την Κύπρο, η ανάπτυξη τον Σεπτέμβριο του συστήματος αεράμυνας Barak MX, το οποίο αγοράστηκε από το Ισραήλ, προκάλεσε αρνητικές αντιδράσεις στην Τουρκία. Ορισμένοι μάλιστα συνέκριναν την κατάσταση με την κρίση του 1997, όταν η Τουρκία πίεσε την Κύπρο να μεταφέρει στην Ελλάδα το σύστημα S-300 που είχε αγοράσει από τη Ρωσία. Όσον αφορά τις νηοπομπές, το ζήτημα αυτό αποτελεί επανεμφανιζόμενο σημείο τριβής μεταξύ Ισραήλ και Τουρκίας από το επεισόδιο του Mavi Marmara το 2010. Τον περασμένο Οκτώβριο, Τούρκοι βουλευτές συμμετείχαν στη νηοπομπή «Παγκόσμιο Σουμούντ», με τον Ερντογάν να δηλώνει στους δημοσιογράφους ότι παρακολούθησε στενά τα πλάνα που έλαβε από τα τουρκικά μη επανδρωμένα αεροσκάφη που συνόδευαν τη νηοπομπή.

Όσον αφορά τις εμπορικές σχέσεις μεταξύ των δύο κρατών, το οικονομικό μποϊκοτάζ που κήρυξε η Τουρκία εναντίον του Ισραήλ τον Μάιο του 2024 δεν έχει ακόμη αρθεί, με την Τουρκία να το εφαρμόζει αυστηρά κατά διαστήματα, ακόμη και μετά την ανακοίνωση της εκεχειρίας. Παρ’ όλα αυτά, καθ’ όλη τη διάρκεια αυτής της περιόδου, αγαθά συνέχισαν να φθάνουν στο Ισραήλ μέσω τρίτων χωρών και Παλαιστίνιων εμπόρων. Το γεγονός ότι διατηρήθηκαν σημαντικοί όγκοι εμπορίου (σε ορισμένους μήνες έφτασαν ακόμη και στο ήμισυ του όγκου που υπήρχε πριν από το μποϊκοτάζ), παρά τους περιορισμούς, υπογραμμίζει το ουσιαστικό ενδιαφέρον των επιχειρηματιών και στις δύο χώρες για τη διατήρηση εμπορικών δεσμών. Όσον αφορά τις αεροπορικές συνδέσεις, λίγο μετά την έναρξη του πολέμου, οι αεροπορικές εταιρείες και των δύο κρατών διέκοψαν τις πτήσεις προς τη χώρα του άλλου και η εξυπηρέτηση δεν έχει ακόμη επανεκκινήσει.

Πέραν των επιμέρους σημείων έντασης μεταξύ Τουρκίας και Ισραήλ, δεν μπορεί να αγνοηθεί η στρατιωτική ενίσχυση της Τουρκίας. Η Άγκυρα έχει εντοπίσει τρεις βασικές αδυναμίες στις Τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις και εργάζεται ενεργά για την επίλυσή τους, ιδίως υπό το φως των διδαγμάτων που αποκόμισε από τον 12ήμερο πόλεμο μεταξύ Ισραήλ και Ιράν. Μία από τις κυριότερες ευπάθειες είναι ο γηρασμένος στόλος μαχητικών αεροσκαφών της Τουρκικής Πολεμικής Αεροπορίας και η ανάγκη για νέα αεροσκάφη. Τον Οκτώβριο, η Τουρκία υπέγραψε συμφωνία με το Ηνωμένο Βασίλειο για την αγορά 20 Eurofighter Typhoon και βρίσκεται επίσης κοντά στην απόκτηση περίπου 24 μεταχειρισμένων Typhoon από τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και το Ομάν, προκειμένου να παρακάμψει τους μεγάλους χρόνους παράδοσης που σχετίζονται με την απόκτηση νέων αεροσκαφών. Η Τουρκία προοδεύει επίσης στον τομέα της αεράμυνας και στοχεύει να κατασκευάσει ένα σύστημα «Ατσάλινος Θόλος». Επιπλέον, έχει επεκτείνει σημαντικά τις ρυθμίσεις που αφορούν την κατασκευή καταφυγίων στη χώρα. Τέλος, κατά τη διάρκεια του πολέμου μεταξύ Ισραήλ και Ιράν, ο Ερντογάν μίλησε για την ανάγκη της Τουρκίας να αποκτήσει πυραύλους μέσου και μεγάλου βεληνεκούς για σκοπούς αποτροπής και ο Τύπος έχει αναφέρει ότι η Τουρκία εργάζεται για την κατασκευή εγκατάστασης δοκιμών πυραύλων στη Σομαλία.

Ταυτόχρονα, η ευρύτερη θεώρηση των σχέσεων Ισραήλ–Τουρκίας είναι ουσιώδης για την πλήρη κατανόηση της συνολικής εικόνας. Μια τέτοια προοπτική επιτρέπει την αναγνώριση τομέων στους οποίους τα συμφέροντα των δύο κρατών όχι μόνο δεν συγκρούονται, αλλά ακόμη και αλληλοσυμπληρώνονται — για παράδειγμα, στην περιοχή του Καυκάσου και στη Συρία σε ό,τι αφορά την αντιμετώπιση της ιρανικής παρουσίας.

Το Ισραήλ έχει επίσης σαφές συμφέρον από την αμερικανική εμπλοκή στη μείωση των εντάσεων μεταξύ Ισραήλ και Τουρκίας. Στην πραγματικότητα, φαίνεται ότι μόνο η παρέμβαση του Προέδρου Τραμπ και των ανώτατων επιπέδων της αμερικανικής διοίκησης μπορεί να είναι αποτελεσματική σε αυτό το στάδιο. Από την άποψη αυτή, ιδιαίτερη σημασία έχουν οι δηλώσεις που έγιναν στο Manama Dialogue από τον Tom Barrack, ο οποίος υπηρετεί ως πρεσβευτής των ΗΠΑ στην Τουρκία και ως ειδικός απεσταλμένος των ΗΠΑ για τη Συρία. Προέβλεψε ότι το Ισραήλ και η Τουρκία θα αποφύγουν την άμεση στρατιωτική σύγκρουση και ότι τα δύο κράτη τελικά θα εμπλακούν σε συνεργασία από την Κασπία Θάλασσα έως τη Μεσόγειο· παρ’ όλα αυτά, φωνές στην Τουρκία επέκριναν αυτήν την εκτίμηση ως παρανόηση της κατάστασης. Ταυτόχρονα, είναι σημαντικό οι Ηνωμένες Πολιτείες να αναγνωρίσουν ότι το Ισραήλ δεν πρόκειται να μετριάσει την αντίθεσή του στην ανάπτυξη τουρκικών στρατιωτικών δυνάμεων στο πλαίσιο της διεθνούς δύναμης σταθεροποίησης που συγκροτείται στη Γάζα, λόγω της βαθιάς έλλειψης εμπιστοσύνης μεταξύ των δύο κρατών.

Μαζί με τις Ηνωμένες Πολιτείες, και άλλα κράτη-μέλη του ΝΑΤΟ πρέπει επίσης να δράσουν για τη μείωση των εντάσεων μεταξύ Ισραήλ και Τουρκίας, είτε δημόσια είτε διακριτικά. Αυτό είναι αναγκαίο, διότι το τουρκικό βέτο συνεχίζει να παρεμποδίζει την απαραίτητη συνεργασία μεταξύ Ισραήλ και ΝΑΤΟ και υπονομεύει τις προσπάθειες έναντι της Ρωσίας στο πλαίσιο του πολέμου στην Ουκρανία. Οι εντάσεις μεταξύ Ισραήλ και Τουρκίας επηρεάζουν επίσης τις διαφορές της Τουρκίας με την Κύπρο και την Ελλάδα, δεδομένης της ενίσχυσης των σχέσεων μεταξύ αυτών των τριών κρατών για περισσότερο από μία δεκαετία από το επεισόδιο του Mavi Marmara. Σε κάθε περίπτωση, τα δυτικά κράτη θα πρέπει να λαμβάνουν υπόψη τις εντάσεις μεταξύ Τουρκίας και Ισραήλ όταν εξετάζουν πωλήσεις όπλων και βιομηχανική-αμυντική συνεργασία με την Άγκυρα. Από την πλευρά του, το Ισραήλ θα πρέπει να συνεχίσει να καλλιεργεί τις σχέσεις του με κράτη που συμμερίζονται ορισμένες από τις ανησυχίες του για την Τουρκία, όπως η Ελλάδα, η Κύπρος, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και η Ινδία.

Η εξωτερική πίεση μπορεί επίσης να συμβάλει στην εξισορρόπηση των δημόσιων απαιτήσεων τόσο στο Ισραήλ όσο και στην Τουρκία για υιοθέτηση σκληρής στάσης η μία έναντι της άλλης. Για παράδειγμα, υπάρχει σαφής σύνδεση μεταξύ των αποτελεσμάτων των τοπικών εκλογών που διεξήχθησαν στην Τουρκία τον Μάρτιο του 2024 (τα οποία ήταν δυσμενή για το κόμμα του Ερντογάν) και της επακόλουθης επιβολής πλήρους εμπορικού μποϊκοτάζ στο Ισραήλ λίγο αργότερα. Η άρση του εμπορικού μποϊκοτάζ στο Ισραήλ θα μπορούσε, για παράδειγμα, να λειτουργήσει ως μέτρο οικοδόμησης εμπιστοσύνης μεταξύ Τουρκίας και Ισραήλ, αλλά η ενέργεια αυτή θα μπορούσε να έχει εσωτερικό πολιτικό κόστος για τον Ερντογάν. Το ίδιο ισχύει και για τον Πρωθυπουργό Μπενιαμίν Νετανιάχου, αν επρόκειτο να επιτρέψει στην Τουρκία να διαδραματίσει κεντρικό ρόλο στην ανοικοδόμηση της Γάζας. Ταυτόχρονα, η επιδίωξη της Τουρκίας για ευρεία εμπλοκή στη Γάζα θα πρέπει να ενθαρρύνει και να ωθήσει το Ισραήλ να αναλάβει την πρωτοβουλία — και όχι να συρθεί — όσον αφορά την ανοικοδόμηση της Λωρίδας και την αποκατάσταση της κανονικότητας εκεί.

Οι απόψεις που εκφράζονται στις δημοσιεύσεις του INSS ανήκουν αποκλειστικά στους συγγραφείς.

Γκάλια Λίντενστραους
Η Γκάλια Λίντενστραους είναι ανώτερη ερευνήτρια στο Ινστιτούτο Μελετών Εθνικής Ασφάλειας (INSS) και αρχισυντάκτρια του περιοδικού του ινστιτούτου, Strategic Assessment. Ειδικεύεται στην τουρκική εξωτερική πολιτική. Τα πρόσθετα ερευνητικά της ενδιαφέροντα περιλαμβάνουν τις εθνοτικές συγκρούσεις, την εξωτερική πολιτική του Αζερμπαϊτζάν, το Κυπριακό και το κουρδικό ζήτημα. Έχει συγγράψει εκτενώς πάνω σε αυτά τα θέματα και τα σχόλια και άρθρα γνώμης της έχουν δημοσιευθεί σε όλα τα μεγάλα ισραηλινά μέσα ενημέρωσης, καθώς και σε διεθνή μέσα όπως τα National Interest, Hurriyet Daily News, Turkey Analyst και Insight Turkey. Η Δρ. Λίντενστραους ολοκλήρωσε το διδακτορικό της στο Τμήμα Διεθνών Σχέσεων του Εβραϊκού Πανεπιστημίου. Δίδαξε στο παρελθόν στο Εβραϊκό Πανεπιστήμιο της Ιερουσαλήμ και στο Διεπιστημονικό Κέντρο της Χερτσλίγια και υπήρξε μεταδιδακτορική υπότροφος στο Ινστιτούτο Leonard Davis για Διεθνείς Σχέσεις στο Εβραϊκό Πανεπιστήμιο, καθώς και επισκέπτρια ερευνήτρια στο Bipartisan Policy Center.

INSS

Το υπαρξιακό πρόβλημα της χώρας στην τροχιά του 21ου αιώνα: «Η Ελλάδα που χάνεται – Η Ελλάδα που θέλουμε».

Από
anixneuseis
-
0

Το 2ο πολιτικό και επιστημονικό Συνέδριο για το Υπαρξιακό Πρόβλημα της Χώρας στην τροχιά του 21ου αιώνα με γενικό τίτλο «Η Ελλάδα που χάνεται – Η Ελλάδα που θέλουμε». επιδιώκει να ανοίξει τον διάλογο για την πορεία της χώρας, για την παραγωγή, τη δημοκρατία, την κοινωνία, την ανεξαρτησία.

21, 22 και 23 Νοεμβρίου στην Λεόντειο Σχολή Αθηνών (Νειγύ 17, στα Άνω Πατήσια).
6 θεματικές συνεδρίες, 9 εργαστήρια, 2 κύκλοι ομιλιών και πάνω από 70 ομιλητές. Σε μια δημιουργική συνάντηση επιστήμης και κοινωνίας. 
Περισσότερες πληροφορίες και συμμετοχή στο yparxiakoellada.gr

Η Εποχή της Αθανασίας Είναι Εδώ

Από
anixneuseis
-
0

του Oliver Jia / 17 Νοεμβρίου 2025

Η τεχνητή νοημοσύνη καθιστά δυνατό το να αρνηθούμε τον θάνατο. Τι μπορεί να πάει στραβά;

Το διαδίκτυο εξερράγη νωρίτερα φέτος όταν η πιο πρόσφατη έκδοση του ChatGPT απέδειξε ότι μπορούσε να δημιουργήσει εικόνες που πλησίαζαν επικίνδυνα το αγαπημένο στυλ του ιαπωνικού animation Studio Ghibli. Στην αρχή ήταν ακίνδυνα αστείο: Ένας φίλος μου έστειλε μια χαριτωμένη εκδοχή του έργου “Ερρίκος Ε΄” του Σαίξπηρ. Στα social media, έβλεπα εικόνες του Έλον Μασκ να χοροπηδάει σε συγκέντρωση του Ντόναλντ Τραμπ και τον Πάτρικ Μπέιτμαν από το “American Psycho”, μεταμορφωμένο σε πολύ πιο γλυκιά εκδοχή του αιμοδιψούς χαρακτήρα του.

Ύστερα, όμως, ο επίσημος λογαριασμός του Λευκού Οίκου στο X (πρώην Twitter) κατέστρεψε το κλίμα, ανεβάζοντας εικόνα ενός εμπόρου φαιντανύλης που συλλαμβάνεται, σε στυλ Ghibli. Από εκεί που ήταν ένα αθώο meme, κατέληξε ένα κακόβουλο αστείο – όσο πιο μακριά γίνεται από τους μαγικούς κόσμους των “Spirited Away” και “Το Κινούμενο Κάστρο”. Ευτυχώς που ο Χαγιάο Μιγιαζάκι, φημισμένα τεχνοφοβικός, δεν έχει smartphone. Ο ίδιος άνθρωπος που είχε αντιδράσει με αηδία σε άλλο είδος τεχνητής νοημοσύνης πριν μια δεκαετία και που είναι γνωστός επικριτής του Τραμπ, ίσως να είχε πεθάνει από σοκ αν έβλεπε την τέχνη του να χρησιμοποιείται έτσι.

Δυστυχώς, όλο και περισσότεροι άνθρωποι φαίνεται να μην καταλαβαίνουν καθόλου την έννοια της κατάχρησης της ΤΝ. Από ενοχλητικές αναρτήσεις στο Facebook μέχρι αμφιλεγόμενα, τεχνητά παραγόμενα βιβλία για τον Τσάρλι Κερκ που εμφανίστηκαν στο Amazon λίγες ώρες μετά τη δολοφονία του, έχουμε φτάσει σε σημεία που ούτε το Skynet δεν είχε φανταστεί.

Ούτε οι αγαπημένοι παιδικοί ήρωες δεν είναι ασφαλείς. Τον Σεπτέμβριο, η Comic Con του Λος Άντζελες έγινε πρωτοσέλιδο όταν αποφάσισε να “αναστήσει” τον Σταν Λι – δημιουργό πολλών ηρώων της Marvel που πέθανε το 2018 – μέσω ενός ολογράμματος ΤΝ. Οι επισκέπτες πλήρωναν 15-20 δολάρια για τρία λεπτά συνομιλίας με μια ψηφιακή εκδοχή του, που προσποιούνταν τον πραγματικό άνθρωπο.

Ο Μπομπ Σαμπούνι, πρώην στέλεχος της Marvel και υπεύθυνος για αυτήν την ηλεκτρονική “νεκρομαντεία”, υποστήριξε ότι δεν θα έβαζαν λόγια στο στόμα του Λι που δεν ευθυγραμμίζονταν με τις απόψεις του όσο ζούσε. Δήλωσε: «Έχοντας δεκαετίες υλικού με τις απόψεις του, μπορούμε να χτίσουμε μια φωνή που παραμένει πιστή – όχι πάντα λέξη προς λέξη, αλλά πάντα στο πνεύμα, στο πλαίσιο και στην πρόθεση».

Δεν πείθομαι από αυτές τις εταιρικές ωραιολογίες – και ούτε εσύ θα έπρεπε. Το τελικό αποτέλεσμα, για να το πούμε ευγενικά, είναι μια ψεύτικη απομίμηση ανθρώπινης ομιλίας και πρόθεσης. Σε κλιπ που κυκλοφόρησαν στο διαδίκτυο, βλέπεις τον Λι να απαντά με φράσεις που μοιάζουν προηχογραφημένες και γενικόλογες. Όταν ερωτάται για τη σύνδεση των X-Men με το κίνημα των πολιτικών δικαιωμάτων, κάνει παύση, μιλά για τον εαυτό του στο τρίτο πρόσωπο και ξεστομίζει κάτι αδιάφορο που θα μπορούσε να έχει γραφτεί από το ίδιο το ChatGPT. Η φωνή του έχει μικρές διαφορές από την αρχική, πιθανώς γιατί το πρόγραμμα χρειάζεται χρόνο για να “συναρμολογήσει” την απάντηση.

Ίσως κάποτε αυτή η τεχνολογία να γίνει αδιάκριτη από έναν αληθινό άνθρωπο. Ωστόσο, η ΤΝ από τη φύση της μπορεί μόνο να κάνει μια “μορφωμένη εικασία” για το τι θα έλεγε ένα άτομο. Παρά τις διαβεβαιώσεις ότι υπάρχουν «περιορισμοί», το τελικό προϊόν δεν είναι ούτε κατά διάνοια ο πραγματικός Σταν Λι. Και αυτοί οι «περιορισμοί» παρακάμπτονται εύκολα. Δες το παράδειγμα του Darth Vader στο Fortnite, που χρησιμοποίησε τη φωνή του Τζέιμς Ερλ Τζόουνς – μέσα σε ώρες, παίκτες κατάφεραν να κάνουν τον Vader να βρίζει και να λέει ρατσιστικές προσβολές.

Αυτό εγείρει σοβαρά ηθικά ζητήματα γύρω από τη συναίνεση των νεκρών. Όταν πέθανε ο Λι το 2018, η τεχνητή νοημοσύνη ήταν ακόμη στα σπάργανα. Δεν υπάρχουν δηλώσεις της οικογένειάς του για αυτό, και είναι απίθανο να είχε συμφωνήσει ο ίδιος. Ο Τζόουνς, αντίθετα, είχε δώσει συνειδητά τα δικαιώματα χρήσης της φωνής του στη Lucasfilm όσο ζούσε. Όμως ακόμα κι έτσι, άλλοι ηθοποιοί φωνής μπορούν να παίξουν τον ίδιο ρόλο – γιατί χρειαζόμαστε τελικά την ΤΝ;

Ο Τζόουνς είναι το καλό σενάριο. Στο “Rogue One” του 2016, η Disney είχε προκαλέσει σάλο όταν χρησιμοποίησε CGI εκδοχή του Πίτερ Κάσινγκ (που είχε πεθάνει), με ηθοποιό σε motion capture και το πρόσωπό του προστιθέμενο ψηφιακά. Δεν ήταν ΤΝ, αλλά ακόμη και τότε υπήρξαν πολλές αντιδράσεις.

Η οικογένεια του Κάσινγκ έδωσε τη συγκατάθεσή της για τη χρήση του ψηφιακού ομοιώματός του, όμως αυτό αγνοεί το προφανές: θα το είχε δεχτεί ο ίδιος; Εφόσον πέθανε πολύ πριν υπάρξουν αυτές οι τεχνολογικές δυνατότητες, απλώς δεν μπορούμε να ξέρουμε. Ένα ακόμη πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα εμφανίστηκε στην ταινία του 2023 “The Flash” του κινηματογραφικού σύμπαντος της DC. Εκμεταλλευόμενη τη μόδα του “πολυσύμπαντος” στο Χόλιγουντ, η ταινία ακολουθεί τον ομώνυμο υπερήρωα που ταξιδεύει σε διαφορετικά σύμπαντα και συναντά παραλλαγές χαρακτήρων της DC. Ανάμεσά τους είναι και οι εκδοχές του Superman που είχαν ενσαρκώσει οι εκλιπόντες Κρίστοφερ Ριβ και Τζορτζ Ριβς – απεικονιζόμενοι εξολοκλήρου μέσω CGI.

Η Warner Bros. κατάφερε να το κάνει αυτό επειδή τα στούντιο συνήθως κατέχουν εκτεταμένα δικαιώματα χρήσης από υπάρχουσες εμφανίσεις χαρακτήρων, τα οποία μπορούν να χρησιμοποιηθούν για παράγωγες χρήσεις, όπως ψηφιακός χειρισμός. Ο μεταθανάτιος νόμος δημοσιότητας της Καλιφόρνια, που επεκτάθηκε το 2024 ώστε να καλύπτει και την τεχνητή νοημοσύνη, προστατεύει τα δικαιώματα των αποθανόντων για 70 χρόνια μετά τον θάνατό τους. Ωστόσο, η χρήση του Ριβ φαίνεται να εμπίπτει σε εξαιρέσεις. Οι ευρείες προστασίες της Πρώτης Τροπολογίας του Συντάγματος επιτρέπουν την εμφάνιση ψηφιακών αναπαραστάσεων αποθανόντων σε έργα φόρου τιμής ή για μικρή, μη βασική χρήση σε μυθοπλασία – όπως στο “The Flash”.

Πέρα όμως από τις νομικές προεκτάσεις, υπάρχουν και σοβαρά ηθικά ζητήματα. Ο Τζορτζ Ριβς έγινε διάσημος τη δεκαετία του ’50 ως Superman, αλλά δυσκολεύτηκε να βρει άλλες δουλειές, πιθανώς λόγω ταύτισης με τον ρόλο. Πέθανε το 1959 – επισήμως από αυτοκτονία, αλλά υπό αμφιλεγόμενες συνθήκες – και είναι γνωστό ότι είχε απογοητευτεί από τον χαρακτήρα που ενσάρκωνε, θεωρώντας πως του εμπόδιζε την καριέρα. Παραμένει ερωτηματικό το αν θα ενέκρινε την εμφάνισή του στο “The Flash” ή θα φρίκαρε.

Κάποιος θα μπορούσε να πει ότι η ψηφιακή ανάσταση των δύο Superman είναι άλλη μια περίπτωση εταιρικής εκμετάλλευσης της νοσταλγίας – όμως και οι καταναλωτές έχουν μερίδιο ευθύνης. Η Ζέλντα Γουίλιαμς, κόρη του εκλιπόντος Ρόμπιν Γουίλιαμς, απάντησε σε θαυμαστές που της έστελναν βίντεο του πατέρα της φτιαγμένα από ΤΝ:

«Σας παρακαλώ, σταματήστε να μου στέλνετε τέτοια βίντεο. Αν έχετε λίγη ευπρέπεια, σταματήστε να το κάνετε αυτό στον πατέρα μου και σε μένα, σε όλους βασικά. Είναι ανόητο, χάσιμο χρόνου και σίγουρα ΔΕΝ είναι αυτό που θα ήθελε εκείνος. Να βλέπεις τις ζωές πραγματικών ανθρώπων να συμπυκνώνονται σε “αυτός κάπως μοιάζει και ακούγεται σαν εκείνον, άρα φτάνει”, ώστε άλλοι να φτιάχνουν απαίσια βιντεάκια στο TikTok κάνοντάς τους μαριονέτες, είναι εξοργιστικό. Δεν φτιάχνετε τέχνη, φτιάχνετε αηδιαστικά, υπερεπεξεργασμένα χοτ-ντογκ από τις ζωές και την ιστορία ανθρώπων, και τα σπρώχνετε στον κόσμο για να πάρετε ένα thumbs up. Αηδία. Και για όνομα των πάντων, σταματήστε να το λέτε “το μέλλον”. Η ΤΝ απλώς ανακυκλώνει και ξερνάει το παρελθόν. Είστε σαν τον τελευταίο κρίκο στην αλυσίδα του Human Centipede των media, ενώ αυτοί στην αρχή γελούν και καταναλώνουν».

Παρά τις ενστάσεις της, υπάρχει το επιχείρημα ότι αυτός ο αγώνας έχει ήδη χαθεί, γιατί όλο και περισσότεροι αποδέχονται την ΤΝ ως υποκατάστατο της ανθρώπινης ύπαρξης. Το ChatGPT προσφέρει “εικονικό σύντροφο”, που μπορεί να λειτουργεί σαν ψηφιακός σύντροφος σε μια διαστρεβλωμένη απομίμηση σχέσης – κάτι που η ταινία “Her” του Σπάικ Τζονς είχε προβλέψει από το 2013. Τεχνολογικές εταιρείες ήδη προσπαθούν να “αναστήσουν” νεκρούς συγγενείς μέσω στοιχείων που άφησαν πίσω τους.

Σε πιο φιλοσοφικό επίπεδο, ίσως ζούμε σε ένα επεισόδιο του “Black Mirror”, όπου γίνεται όλο και πιο δύσκολο να αποδεχτούμε τον θάνατο. Την ίδια χρονιά με την ταινία “Her”, η δεύτερη σεζόν της σειράς του Τσάρλι Μπρούκερ παρουσίασε μια χήρα που, για να διαχειριστεί την απώλεια του συζύγου της, στρέφεται σε υπηρεσία που αναπαράγει την προσωπικότητά του βάσει των online δεδομένων του. Σταδιακά, αποκτά και ρομποτική μορφή. Όπως ήταν αναμενόμενο, η τεχνητή ύπαρξη αποδεικνύεται ανεπαρκής, και η πρωταγωνίστρια πρέπει να αποδεχτεί ότι ο σύζυγός της έχει πράγματι χαθεί.

Ή μάλλον… περίπου. Το επεισόδιο τελειώνει με εκείνη να κρατά τον “άνθρωπο-ρομπότ” κοντά της. Αναγνωρίζει ότι δεν είναι εκείνος, αλλά δεν μπορεί να τον αποχωριστεί, λόγω του δεσίματος που ανέπτυξε. Το 2013 αυτό ίσως έμοιαζε με ενδιαφέρον σενάριο επιστημονικής φαντασίας – πάνω από μια δεκαετία μετά, πλησιάζει την πραγματικότητα. Παλαιότερα, ο θάνατος σήμαινε το τέλος. Οι αναμνήσεις μπορεί να κρατούσαν ζωντανή την κληρονομιά ενός προσώπου, αλλά κανείς δεν περίμενε νέες συζητήσεις και υλικό από το υπερπέραν. Σήμερα, εταιρείες τεχνολογίας και κολοσσοί media προσπαθούν να ξαναγράψουν το τι σημαίνει ζωή και θάνατος για την ανθρωπότητα.

Η πραγματικότητα είναι πως ο Σταν Λι, ο Τζέιμς Ερλ Τζόουνς, ο Ρόμπιν Γουίλιαμς και αμέτρητοι άλλοι διάσημοι δεν είναι πια μαζί μας. Ο πατέρας μου, που πέθανε από καρκίνο του παχέος εντέρου το 2021, δεν είναι πια εδώ. Η γιαγιά μου, 96 ετών, που τον επιβίωσε και έζησε τα πάντα, από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο ως την Πολιτιστική Επανάσταση στην Κίνα, επίσης δεν είναι πια εδώ. Ο θάνατος ήταν πάντα φυσικό κομμάτι της ανθρώπινης εμπειρίας. Κι όμως, οι εταιρείες τεχνολογίας – και το Χόλιγουντ – μοιάζουν αποφασισμένες να το ξαναγράψουν. Ποιος μας λέει ότι δεν θα ζούμε σύντομα σε έναν κόσμο όπου το να ζητάς συμβουλές από νεκρούς συγγενείς θα είναι τόσο φυσιολογικό όσο το scroll στο κινητό ή το YouTube;

Αυτό το πιθανό μέλλον προκαλεί ανησυχία για διάφορους λόγους. Πρώτον, είναι βέβαιο πως οι εταιρείες θα εκμεταλλευτούν τη θλίψη των ανθρώπων με ψευδείς υποσχέσεις ότι οι ψηφιακές αναπαραστάσεις τους είναι ταυτόσημες με τους εκλιπόντες. Καμία όμως τεχνητή νοημοσύνη, όσο εξελιγμένη κι αν είναι, δεν μπορεί να φτάσει το 100% μιας ανθρώπινης ύπαρξης. Η τεχνολογία θα βελτιωθεί, αλλά πάντα θα υπάρχουν ατέλειες, μικρά λάθη που θα σπάνε την ψευδαίσθηση. Σκέψου όλα εκείνα τα αστεία, τις μνήμες, τις βαθιές συζητήσεις που δεν καταγράφηκαν ποτέ. Η ΤΝ χρειάζεται δεδομένα για να δημιουργήσει κάτι, αλλά το τελικό αποτέλεσμα δεν θα μπορέσει ποτέ να αντικαταστήσει το σύνολο της ανθρώπινης εμπειρίας.

Δεύτερον, αυτές οι ατέλειες είναι πιθανό να προκαλέσουν ακόμα περισσότερα προβλήματα σε ανθρώπους που θρηνούν. Πολλές μελέτες δείχνουν πως η μη επεξεργασμένη θλίψη επιβαρύνει σοβαρά τη σωματική και ψυχική υγεία. Η ΤΝ δεν θα λύσει αυτά τα προβλήματα – απλώς θα τα επιτείνει, παρατείνοντας την άρνηση και την απομάκρυνση από την πραγματικότητα.

Το 1973, ο θρυλικός ηθοποιός και πολεμιστής Μπρους Λι πέθανε ξαφνικά σε ηλικία 34 ετών. Παρότι το Game of Death, η ταινία που προοριζόταν ως το αριστούργημά του, δεν ολοκληρώθηκε ποτέ, η κίτρινη φόρμα που φορούσε έγινε διαχρονικό σύμβολο της ποπ κουλτούρας για περισσότερα από 50 χρόνια – και ο ίδιος έγινε συνώνυμο του kung fu στον κινηματογράφο για γενιές που γεννήθηκαν μετά τον θάνατό του. Όπως και ο Τζέιμς Ντιν, ζει μέσα από την επιρροή που άσκησε στους άλλους, παρότι η ζωή του κόπηκε νωρίς. Και τίποτα από αυτά δεν έγινε με τεχνητή νοημοσύνη, αλλά με κάτι οργανικό – κάτι που η τεχνολογία, όσο κι αν εξελιχθεί, δεν μπορεί να αναπαράγει. Ο Λι και ο Ντιν αγαπήθηκαν γιατί ο κόσμος αναγνώρισε το μοναδικό τους πέρασμα και ήξερε ότι δεν αντικαθίστανται. Η κινηματογραφική βιομηχανία του Χονγκ Κονγκ προσπάθησε με το φαινόμενο “Bruceploitation”, όμως ακόμα και το κοινό των 1970s απέρριψε την ιδέα ενός “νέου” Μπρους Λι.

Καθώς η ΤΝ προχωρά, η νομοθεσία ίσως να βάλει φρένο σε κάποιες εταιρείες που θέλουν να επωφεληθούν από αυτή την “ψηφιακή νεκρομαντεία”. Αλλά στο μεταξύ – και ίσως παρά τις νομικές προσπάθειες – μπαίνουμε σε μια νέα εποχή κοινωνικών συνεπειών, για τις οποίες λίγοι είναι προετοιμασμένοι. Γι’ αυτό πρέπει να πούμε “όχι” σε αυτή την πλευρά της τεχνητής νοημοσύνης – όσο ακόμα προλαβαίνουμε.

Oliver Jia
Ο Oliver Jia είναι ανεξάρτητος αρθρογράφος με έδρα το Κιότο της Ιαπωνίας. Έχει αρθρογραφήσει για θέματα πολιτισμού και γεωπολιτικής Ανατολικής Ασίας σε μέσα όπως το The Spectator, UnHerd, NK News, The Japan Times κ.ά., ενώ διατηρεί και το δικό του Substack, Foreign Perspectives.

thedispatch.com

Πώς η Ιταλία αυξάνει την επιρροή της στην Αφρική

Από
anixneuseis
-
0

 

Τερέζα Νογκουέιρα Πίντο

Περίληψη:
Το Σχέδιο Ματέι ενισχύει τις συνεργασίες της Ιταλίας με την Αφρική και επαναπροσδιορίζει τον γεωπολιτικό ρόλο της Ευρώπης.

Κύρια σημεία:

  • Η Ιταλία ακολουθεί μια πραγματιστική, βασισμένη σε συνεργασίες προσέγγιση στην Αφρική.
  • Ενέργεια, μετανάστευση και υποδομές είναι κεντρικά στοιχεία της στρατηγικής.
  • Η επιτυχία εξαρτάται από τη θεσμική σταθερότητα και τη διαχείριση του ανταγωνισμού εντός της ΕΕ.

Το γεωπολιτικό πλαίσιο:
Η Αφρική μετατρέπεται σε πεδίο αυξανόμενου ανταγωνισμού, προσφέροντας ευκαιρίες για νέες πολιτικές, εμπορικές και στρατιωτικές συμμαχίες. Πρώην αποικιοκρατικές δυνάμεις, όπως η Γαλλία, έχουν χάσει την επιρροή τους, ειδικά στο Σαχέλ, όπου η Ρωσία επωφελείται. Παράλληλα, Κίνα, Ινδία και Τουρκία ενισχύουν την παρουσία τους. Σε αυτό το περιβάλλον, ο ρόλος της Ιταλίας αναπτύσσεται ραγδαία.

Η στρατηγική Μελόνι:
Η πρωθυπουργός Τζόρτζια Μελόνι έχει καταστήσει την στρατηγική Ιταλία–Αφρική κεντρικό στοιχείο της εξωτερικής πολιτικής της. Η ίδια την περιγράφει όχι ως «ένα απλό πακέτο έργων», αλλά ως «ένα νέο σύμφωνο μεταξύ ελεύθερων εθνών, που επιλέγουν να συνεργαστούν επειδή πιστεύουν στις αξίες της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, της εργασίας και της ελευθερίας». Υποστηρίζει επίσης ότι το ιταλικό μοντέλο ισότιμης συνεργασίας με αφρικανικά κράτη γίνεται παράδειγμα και για άλλες χώρες.

Παρά τις επιτυχίες, υπάρχουν ρίσκα, κυρίως επειδή η εξωτερική πολιτική εξαρτάται έντονα από τη σταθερότητα της κυβέρνησης.

Η προηγούμενη εξωτερική πολιτική της Ρώμης:
Μέχρι το 2014, η Αφρική δεν αποτελούσε βασικό άξονα της ιταλικής εξωτερικής πολιτικής. Παρότι η κρατική ενεργειακή εταιρεία ENI και φορείς όπως η Κοινότητα του Sant’Egidio είχαν δράση στην ήπειρο, η διπλωματική εμπλοκή ήταν περιορισμένη.

Η σύνδεση γεωπολιτικής σταθερότητας και οικονομικών συμφερόντων άρχισε να αναγνωρίζεται στις αρχές της δεκαετίας του 2000. Το 2008, ο Μπερλουσκόνι υπέγραψε με τον Καντάφι τη Συνθήκη Φιλίας και Συνεργασίας, ενισχύοντας τις σχέσεις με βάση την ενέργεια και τη συνεργασία για την ασφάλεια στη Μεσόγειο.

Το Σχέδιο Ματέι σκοπεύει να εγκαταλείψει το παλαιό μοντέλο βοήθειας, εναρμονιζόμενο με το σύνθημα της Μελόνι: «να κάνουμε λιγότερα, αλλά καλύτερα».

Μετά την Αραβική Άνοιξη και την άνοδο των μεταναστευτικών ροών, η Ιταλία αναθεώρησε την προσέγγισή της, εστιάζοντας περισσότερο στην Αφρική και την ευρύτερη περιοχή της Μεσογείου.

Αυτό το ανανεωμένο ενδιαφέρον συνοδεύτηκε από συγκεκριμένες διπλωματικές πρωτοβουλίες υπό την κυβέρνηση του Ματέο Ρέντσι (2014–2016), όπως επισκέψεις υψηλού επιπέδου και η ίδρυση νέων πρεσβειών. Η Ρώμη επίσης ενίσχυσε τη συμμετοχή της σε θέματα ασφάλειας στην Αφρική. Το 2013, η Ιταλία ίδρυσε τη Στρατιωτική Βάση Εθνικής Υποστήριξης στο Τζιμπουτί και, το 2018, ξεκίνησε την Διμερή Αποστολή Υποστήριξης στη Δημοκρατία του Νίγηρα (MISIN), για την υποστήριξη των τοπικών δυνάμεων ασφαλείας στον αγώνα κατά της τρομοκρατίας, της διακίνησης ανθρώπων και του οργανωμένου εγκλήματος. Η Ιταλία συμμετείχε επίσης σε πολυμερείς πρωτοβουλίες όπως η Αποστολή των Ηνωμένων Εθνών στο Μάλι (MINUSMA) ή η Ομάδα Τακούμπα, μια αποστολή της Ευρωπαϊκής Ένωσης στο Σαχέλ υπό γαλλική διοίκηση.

Η Μελόνι ενισχύει τη συνεργασία με αφρικανικές και χώρες του Κόλπου
Τον Οκτώβριο του 2022, κατά την πρώτη της ομιλία στο Κοινοβούλιο, η πρωθυπουργός Μελόνι ονόμασε τη στρατηγική Ιταλία–Αφρική ως «Σχέδιο Ματέι για την Αφρική», προς τιμήν του χριστιανοδημοκράτη πολιτικού και ιδρυτή της Eni, Ενρίκο Ματέι. Η προσέγγισή του συνδύαζε την προτεραιότητα στα ιταλικά συμφέροντα – όπως η εξασφάλιση ενεργειακών πόρων – με μια στρατηγική συνεργασίας. Αυτή αποτυπώθηκε στη «φόρμουλα Ματέι», ένα μοντέλο κατανομής κερδών 75/25, το οποίο παρείχε περισσότερα οφέλη στις παραγωγές χώρες από το σύνηθες μοντέλο 50/50. Αυτό συνοδευόταν από πολιτική στήριξη στις αποαποικιοκρατικές διεκδικήσεις και στις ανερχόμενες πολιτικές ηγεσίες.

Σίγουρα, οι σημερινές γεωπολιτικές προκλήσεις της Ευρώπης και της Ιταλίας διαφέρουν από εκείνες των προηγούμενων δεκαετιών. Το σημερινό παγκόσμιο περιβάλλον χαρακτηρίζεται από κατακερματισμό, κρίση του πολυμερισμού, εξάντληση του μεταψυχροπολεμικού μοντέλου βοήθειας και αναδιάρθρωση της γεωπολιτικής τάξης στην Αφρική. Παράλληλα, η μετανάστευση έχει καταστεί κεντρικό ζήτημα στην ιταλική εσωτερική πολιτική.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, το Σχέδιο Ματέι επιδιώκει να διακόψει το παλιό μοντέλο βοήθειας, ευθυγραμμιζόμενο με το σύνθημα της Μελόνι για μια Ευρώπη που θα «κάνει λιγότερα, αλλά καλύτερα».

13 Οκτωβρίου: Ο Πρωθυπουργός Μελόνι (κέντρο) συναντάται με τον Τούρκο Πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν (αριστερά) και τον Εμίρη του Κατάρ Σεΐχη Ταμίμ ιμπν Χαμάντ Αλ Θάνι (δεξιά) στο Σαρμ Ελ Σέιχ της Αιγύπτου. Η Ιταλία διαδραματίζει ολοένα και πιο στρατηγικό ρόλο στην Αφρική μέσω της συνεργασίας με άλλες περιφερειακές δυνάμεις. © Getty Images

Σε αντίθεση με στρατηγικές των Ηνωμένων Εθνών και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το Σχέδιο Ματέι δεν επιβάλλει ιδιαίτερες πολιτικές απαιτήσεις στους Αφρικανούς εταίρους. Βασίζεται σε έξι πυλώνες: ενέργεια, υποδομές, νερό, γεωργία, εκπαίδευση και κατάρτιση, και υγεία. Η ενέργεια αποτελεί κρίσιμο τομέα, καθώς η Ιταλία επιδιώκει να παγιώσει τη θέση της ως ενεργειακός κόμβος της Ευρώπης και να εξασφαλίσει σταθερές προμήθειες πόρων.

Ενταγμένο σε μια ρεαλιστική προσέγγιση συνεργασίας με τις αφρικανικές χώρες, το σχέδιο συνοδεύεται από σημαντικές διπλωματικές προσπάθειες. Τον Ιανουάριο του 2024, η Σύνοδος Κορυφής Ιταλίας–Αφρικής, με σύνθημα «γέφυρα για κοινή ανάπτυξη», αναβαθμίστηκε από υπουργικό σε επίπεδο αρχηγών κρατών. Το σχέδιο αποτυπώνει μια πραγματιστική οπτική, βασισμένη σε συγκλίνοντα συμφέροντα και συναλλακτική λογική: προώθηση της οικονομικής ανάπτυξης στις αφρικανικές χώρες για να εξασφαλιστεί αυτό που οι Ιταλοί ηγέτες αποκαλούν «δικαίωμα να μη μεταναστεύεις», ενώ παράλληλα ενισχύεται η επέκταση των ιταλικών επιχειρήσεων στις αφρικανικές αγορές.

Το Σχέδιο Ματέι φέρνει κοντά πολλαπλούς φορείς και από τις δύο ηπείρους, όπως περιφέρειες και αυτόνομες κοινότητες, κρατικές και ιδιωτικές επιχειρήσεις, εμπορικές ενώσεις και οργανισμούς συνεργασίας. Ωστόσο, η υλοποίησή του διενεργείται από επιτροπή καθοδήγησης υπό την άμεση εποπτεία της πρωθυπουργού. Αρχικά εστίαζε στις χώρες του Μαγκρέμπ, ενώ αργότερα επεκτάθηκε στην υποσαχάρια Αφρική, συγκεκριμένα στη Μοζαμβίκη (όπου η Eni πραγματοποιεί σημαντική εξόρυξη φυσικού αερίου στη λεκάνη Ροβούμα), καθώς και στη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό, την Αιθιοπία, την Κένυα και την Ακτή Ελεφαντοστού.

Επιτεύγματα του Σχεδίου Ματέι
Η κυρία Μελόνι ξεπέρασε πρόσφατα το ορόσημο των 1.000 ημερών στην εξουσία — σπάνιο επίτευγμα για τα ιταλικά πολιτικά δεδομένα — και έχει αναδειχθεί σε μία από τις πιο πραγματίστριες ηγέτιδες της Ευρώπης. Στο διεθνές πεδίο, έχει ενισχύσει τις διατλαντικές σχέσεις, σε μια περίοδο που οι δεσμοί ΕΕ–ΗΠΑ δοκιμάζονται.

Η διάρκεια της θητείας της και η σταδιακή εφαρμογή του σχεδίου έχουν επιτρέψει στην Ιταλία να διαμορφώσει μια εξωτερική πολιτική που εξυπηρετεί τα εθνικά και διεθνή της συμφέροντα, ιδιαίτερα ως ευρωπαϊκή και μεσογειακή δύναμη, ενώ καλλιεργεί στρατηγικές συμμαχίες, διμερείς συμφωνίες και πολυμερείς συνεργασίες. Ήδη έχουν υπάρξει αποτελέσματα.

Οι σχέσεις της Ιταλίας με την Τυνησία έχουν ενισχυθεί, ιδιαίτερα στους τομείς της ενέργειας και της γεωργίας. Η κυβέρνηση Μελόνι παρέχει διπλωματική στήριξη στον πρόεδρο Καΐς Σαϊέντ και, σε αντάλλαγμα, η Τυνησία έχει εντείνει τις προσπάθειές της για την καταστολή των παράτυπων μεταναστευτικών ροών προς την Ιταλία. Μια εμβληματική πρωτοβουλία για το προσεχές μέλλον είναι το έργο ELMED — μια προγραμματισμένη ηλεκτρική διασύνδεση που θα ενώνει την Τυνησία με την Ιταλία μέσω της Μεσογείου.

Οι σχέσεις με την Αίγυπτο έχουν επίσης ενισχυθεί, επεκτεινόμενες σε αναδυόμενους τομείς όπως το πράσινο υδρογόνο, ενώ η Ιταλία διαδραμάτισε καίριο ρόλο στην απόφαση της ΕΕ να χαρακτηρίσει την Αίγυπτο ως «ασφαλή τρίτη χώρα» για την επιστροφή αιτούντων άσυλο.

Παράλληλα, η Αλγερία έχει αναδειχθεί στον κύριο προμηθευτή φυσικού αερίου της Ιταλίας, από τότε που η Ρώμη επιτάχυνε την ενεργειακή της απεξάρτηση από τη Ρωσία.

Η Ιταλία κατάφερε να πείσει τις Βρυξέλλες να υποστηρίξουν το Σχέδιο Ματέι. Εδώ, το σχέδιο και η Παγκόσμια Πύλη της ΕΕ πραγματοποιούν κοινή σύνοδο κορυφής στη Ρώμη. © Getty Images

Αυτά τα βήματα βοηθούν τη Ρώμη να εδραιωθεί ως αξιόπιστος εταίρος σε ολόκληρη τη Μαγκρέμπ και το Σαχέλ – ένα επίτευγμα που οφείλεται εν μέρει στην ιστορία της Ιταλίας. Σε αντίθεση με τη Γαλλία, στις περισσότερες (αν και όχι όλες) περιπτώσεις, δεν θεωρείται εχθρική πρώην αποικιακή (ή νεοαποικιακή) δύναμη. Το 2011, υπό την πρωθυπουργία Μπερλουσκόνι, η Ρώμη είχε μάλιστα εναντιωθεί στην αμφιλεγόμενη επέμβαση του ΝΑΤΟ για την ανατροπή του Μουαμάρ Καντάφι.

Με την αντιγαλλική ατμόσφαιρα στην Αφρική να εντείνεται, αυτή η κληρονομιά έχει βοηθήσει την Ιταλία να αυξήσει τον ρόλο της στο μεταβαλλόμενο τοπίο ασφαλείας του Σαχέλ. Για παράδειγμα, είναι η μόνη δυτική χώρα που διατηρεί στρατιωτική παρουσία στον Νίγηρα. Στην υποσαχάρια Αφρική, η Ιταλία συμμετέχει στο έργο του Διαδρόμου Λομπίτο στην Αγκόλα, στο πλαίσιο του Σχεδίου Ματτέι.

Μία ακόμη βασική πρωτοβουλία είναι το έργο του υποθαλάσσιου καλωδίου Blue-Raman που συνδέει την Ευρώπη με την Ινδία μέσω της Μεσογείου και της Ανατολικής Αφρικής. Το πρόγραμμα συγχρηματοδοτείται από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και υλοποιείται από την Telecom Italia Sparkle.

Η επιτυχία του Σχεδίου Ματτέι και η αυξανόμενη παρουσία της Ιταλίας στην Αφρική έχουν ενισχύσει πιο φιλόδοξες πρωτοβουλίες όπως η παγκόσμια πύλη της ΕΕ (EU Global Gateway) και η Σύμπραξη G7 για Παγκόσμιες Υποδομές και Επενδύσεις. Επιπλέον, αφρικανικές χώρες και θεσμοί συμμετέχουν ολοένα και πιο ενεργά. Η Αφρικανική Τράπεζα Ανάπτυξης έχει πλέον καταστεί βασικός χρηματοδότης του Σχεδίου Ματτέι.

Κίνδυνοι για τη στρατηγική της Ιταλίας στην Αφρική
Η μεγαλύτερη ευαλωτότητα του Σχεδίου Ματτέι πηγάζει από τις ίδιες τις δυνάμεις που στηρίζουν την επιτυχία του – την προσπάθεια εξεύρεσης σημείων σύγκλισης μεταξύ των ιταλικών εθνικών συμφερόντων, των πολυμερών πρωτοβουλιών και των συμφερόντων των αφρικανικών χωρών. Αν και η εστίαση σε αυτούς τους τομείς αμοιβαίου ενδιαφέροντος εξασφαλίζει κρίσιμους οικονομικούς πόρους, απαιτεί ταυτόχρονα μια σταθερή και, συχνά, δύσκολη ισορροπία που μπορεί να θέσει σε κίνδυνο την αυτονομία της Ιταλίας.

Από τη μία πλευρά, η στρατηγική της Ιταλίας για την Αφρική διαμορφώνεται από την ίδια την πρωθυπουργό, προσφέροντας μεγαλύτερη ευελιξία και προσαρμοστικότητα. Η ικανότητα της Μελόνι να διαχειρίζεται δύσκολους συμβιβασμούς προστατεύοντας ταυτόχρονα τα βασικά συμφέροντα της Ιταλίας υπήρξε καθοριστικός παράγοντας. Από την άλλη πλευρά, μια στρατηγική που βασίζεται τόσο έντονα σε ένα μόνο πρόσωπο διατρέχει τον κίνδυνο να είναι βραχύβια.

Ένας επιπλέον κίνδυνος είναι η πιθανότητα αυξανόμενης έντασης μεταξύ Ρώμης και Παρισιού, καθώς η Ιταλία τείνει, έστω και εν μέρει, να καλύψει τα κενά που αφήνει η υποχώρηση της γαλλικής επιρροής στην Αφρική.

Σενάρια

Το Σχέδιο Ματτέι αντικατοπτρίζει την πεποίθηση της πρωθυπουργού Μελόνι ότι τα πολιτικά προβλήματα πρέπει να προσεγγίζονται με πραγματισμό και ευελιξία. Κοιτώντας μπροστά, διακρίνονται δύο βασικά σενάρια για το μέλλον του προγράμματος.

Πιθανότερο σενάριο: Η εμπλοκή της Ιταλίας στην Αφρική βαθαίνει
Στο πιο πιθανό σενάριο, η επιρροή της Ιταλίας στην Αφρική ενισχύεται καθώς προωθεί τριμερείς και πολυμερείς πρωτοβουλίες. Αυτό θα μπορούσε να συμβάλει στον περιορισμό της αυξανόμενης ρωσικής παρουσίας στο Σαχέλ. Η στοχευμένη και ευέλικτη προσέγγιση του σχεδίου πιθανότατα θα συνεχιστεί, με έργα σε αφρικανικές χώρες που θα περιλαμβάνουν και άλλους δυτικούς παράγοντες, όπως η ΕΕ ή οι ΗΠΑ.

Δεδομένης της ισχυρής προσήλωσης της Μελόνι στις διατλαντικές σχέσεις, είναι πιθανό η Ρώμη να αναζητήσει τρόπους για μεγαλύτερη αμερικανική συμμετοχή στις πρωτοβουλίες του Σχεδίου Ματτέι.

Καθώς η Αφρική εξελίσσεται σε ένα ολοένα και πιο ανταγωνιστικό γεωπολιτικό πεδίο, το σενάριο αυτό προβλέπει επίσης την εμβάθυνση στρατηγικών τριμερών σχέσεων μεταξύ Ιταλίας, αφρικανικών κρατών και μη δυτικών δυνάμεων, ιδίως των χωρών του Κόλπου. Αυτό θα μπορούσε να μετατοπίσει περαιτέρω το οικονομικό και στρατηγικό επίκεντρο της Αφρικής προς τη Βόρεια Αφρική και το Σαχέλ, εις βάρος της Υποσαχάριας Αφρικής.

Λιγότερο πιθανό σενάριο: Η ιταλική εμπλοκή υποχωρεί καθώς η ΕΕ αναλαμβάνει μεγαλύτερο ρόλο
Σε ένα λιγότερο πιθανό σενάριο, το Σχέδιο Ματτέι θα μπορούσε να υπονομευτεί από τη σταδιακή απώλεια της αυτονομίας της Ιταλίας, καθώς τρίτοι παράγοντες, όπως η Ευρωπαϊκή Ένωση, αναλαμβάνουν μεγαλύτερο ρόλο στη χρηματοδότηση και την υλοποίηση έργων με αφρικανικά κράτη. Για την ΕΕ, η σταθερότητα στο Σαχέλ και τη Βόρεια Αφρική είναι κρίσιμη.

Αυτό το σενάριο είναι λιγότερο πιθανό, τουλάχιστον βραχυπρόθεσμα έως μεσοπρόθεσμα, καθώς η Ιταλία εξελίσσεται σε έναν περιζήτητο ευρωπαϊκό εταίρο, την ώρα που η ΕΕ και άλλες ευρωπαϊκές δυνάμεις, όπως η Γαλλία, θεωρούνται λιγότερο αποτελεσματικές ή ακόμα και ως πιθανές απειλές για την εθνική κυριαρχία αφρικανικών κρατών.

Ο μεγαλύτερος κίνδυνος για τη βιωσιμότητα του σχεδίου εντοπίζεται στην πιθανότητα ξαφνικών πολιτικών ανατροπών σε αφρικανικές χώρες, γεγονός που θα μπορούσε να θέσει σε κίνδυνο τρέχοντα έργα και μακροπρόθεσμες δεσμεύσεις.

Η Τερέζα Νογκέιρα Πίντο είναι ειδικός σε αφρικανικά θέματα.

gisreportsonline.com

Πόλεμος Κίνας‑Ταϊβάν: Πώς θα μπορούσε να εξελιχθεί μια εισβολή

Από
anixneuseis
-
0

ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ – 13 Νοεμβρίου 2025
από Paulo Aguiar

Πέρα από το στενό πορθμό που χωρίζει την Ταϊβάν από την ηπειρωτική Κίνα υφίσταται ένα ερώτημα που στοιχειώνει τον Ειρηνικό αιώνα: τι θα γινόταν αν ο πόλεμος που όλοι φοβούνται τελικά ξεκινούσε; Κάτω από τη γλώσσα της διπλωματίας και της αποτροπής, οι προετοιμασίες του Πεκίνου συνεχίζονται με ήσυχη, μεθοδική ένταση, ενώ η Ταϊπέι χτίζει αμυντικά συστήματα που ενδέχεται να μην δοκιμαστούν ποτέ — ή μια μέρα να δοκιμαστούν όλα μαζί.

Η κινεζική εισβολή στην Ταϊβάν δεν είναι πια ένα σενάριο υπό μορφή άσκησης που περιορίζεται σε στρατιωτικές σχολές ή περιοδικά στρατηγικής. Είναι ένα σενάριο που επαναλαμβάνεται σε προσομοιώσεις, ψιθυρίζεται σε πρωτεύουσες, και όλο και περισσότερο ενσωματώνεται στη λογική της σύγχρονης γεωπολιτικής. Και όμως ο πραγματικός κίνδυνος δεν έγκειται στο αν η Κίνα μπορεί να εισβάλει, αλλά στο πώς μπορεί να το κάνει: πως η έκπληξη, η ταχύτητα, και η ακαριαία μαζική επίθεση θα μπορούσαν να συνδυαστούν ώστε να υπερκεράσουν ένα νησί που δεν είναι προετοιμασμένο για το σοκ ενός ολοκληρωτικού πολέμου.

Αυτή η ανάλυση ξεκινάει από το σημείο όπου αποτυγχάνει η αποτροπή. Δεν ρωτάει τι πρέπει να κάνει η Κίνα, αλλά τι θα έκανε: πώς βλήματα, drones, και ελικόπτερα θα μπορούσαν να ανοίξουν τον ουρανό πάνω από την Ταϊβάν· πώς ένας στόλος πολιτικών σκαφών θα μπορούσε να σκοτεινιάσει τον πορθμό· πώς η ισορροπία ισχύος θα μπορούσε να μετατοπιστεί αμετάκλητα μέσα σε λίγες εβδομάδες. Το ενδεχόμενο που εξετάζεται μπορεί να θεωρηθεί ως το χειρότερο σενάριο για την Ταϊβάν, στο οποίο σχεδόν καμία εξωτερική βοήθεια δεν παράσχεται κατά τη διάρκεια της σύγκρουσης.

Στρατηγικές Βάσεις μιας Σύγκρουσης Κίνας‑Ταϊβάν

Η πιθανότητα εισβολής της Κίνας κατά της Ταϊβάν είναι πρόβλημα που πηγάζει από τις φυσικές και δομικές πραγματικότητες της ισχύος.
Η Κίνα και η Ταϊβάν βρίσκονται σε γεωγραφική σχέση που καθιστά τη σύγκρουση εφικτή και ενδεχομένως αποφασιστική. Ο πορθμός της Ταϊβάν, μόλις περίπου 90 μίλια πλάτος, είναι αρκετά στενός ώστε οι κινεζικές στρατιωτικές δυνάμεις να τον διασχίσουν γρήγορα, αλλά και αρκετά ευρύς ώστε η άμυνα σε μεγάλη κλίμακα να είναι εξαιρετικά δύσκολη. Η γεωγραφία μόνο δημιουργεί μια ανισορροπία: η Κίνα μπορεί εύκολα να προβάλει ισχύ πέρα από το νερό, ενώ η Ταϊβάν έχει ελάχιστο χώρο για να απορροφήσει ή να ανακάμψει από μια αιφνίδια επίθεση.

Αυτή η ανισορροπία ενισχύεται από την κλίμακα. Ο πληθυσμός, η οικονομία και η βιομηχανική ικανότητα της Κίνας είναι τεράστιες, όλα οργανωμένα υπό μια κεντρική δομή διοίκησης ικανή να κινητοποιήσει πόρους γρήγορα. Η Ταϊβάν, αν και τεχνολογικά προηγμένη, είναι μικρή και εξαρτάται από συνεχή πρόσβαση στο παγκόσμιο εμπόριο. Αν ξεκινήσει πόλεμος, αυτές οι εμπορικές διαδρομές θα τεθούν αμέσως υπό απειλή ή θα κοπούν.

Το στρατιωτικό ερώτημα, λοιπόν, δεν αφορά πρωτίστως ποιος έχει τον καλύτερο εξοπλισμό, αλλά ποιος έχει τη δομική ικανότητα να διατηρεί τη μάχη. Η τεράστια βιομηχανική βάση της Κίνας της επιτρέπει να αντικαθιστά απώλειες, να παράγει πυρομαχικά και να συνεχίζει να μάχεται. Η Ταϊβάν δεν μπορεί να ανταγωνιστεί αυτήν την εμβέλεια.

Καθώς αποτυγχάνει η αποτροπή: Το σενάριο της εισβολής

Το σενάριο που ακολουθεί ξεκινά με μια απότομη επιδείνωση στις σχέσεις Πεκίνου–Ταϊπέι, ίσως λόγω κάποιας κίνησης της Ταϊβάν προς την επίσημη ανεξαρτησία ή μιας παρατεταμένης κρίσης στο εσωτερικό της Κίνας. Η Κίνα καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η αποτροπή έχει αποτύχει και ότι πρέπει να δράσει γρήγορα πριν από οποιαδήποτε ξένη στρατιωτική ενίσχυση.

Η επιχείρηση αρχίζει με μαζικές επιθέσεις από βαλλιστικούς και κρουζ πυραύλους, στοχεύοντας ραντάρ, αντιαεροπορικά συστήματα και κέντρα διοίκησης της Ταϊβάν. Ταυτόχρονα, κυβερνοεπιθέσεις προκαλούν χάος σε τραπεζικά συστήματα, δίκτυα μεταφορών και δημόσιες υποδομές. Drones αναγνωριστικού και επιθετικού τύπου κατακλύζουν τον εναέριο χώρο, υπονομεύοντας την ετοιμότητα άμυνας.

Ελικόπτερα και αερομεταφερόμενα στρατεύματα επιχειρούν σε στρατηγικά σημεία του νησιού, επιχειρώντας να καταλάβουν γέφυρες, αεροδρόμια και κόμβους μεταφορών. Αντί για ένα συμβατικό αμφίβιο χτύπημα, η Κίνα στέλνει έναν στόλο χιλιάδων πολιτικών πλοίων γεμάτων στρατεύματα και εξοπλισμό – ένα σμήνος που είναι δύσκολο να στοχοποιηθεί χωρίς να χαθούν αθώοι. Το Πεκίνο ποντάρει στο ότι η Ταϊβάν (και ενδεχομένως οι ΗΠΑ) δεν θα ανοίξουν πυρ κατά αμάχων.

Η Ταϊβάν Αντεπιτίθεται

Η Ταϊβάν ανταποκρίνεται όσο καλύτερα μπορεί. Παρά την αρχική έκπληξη, ενεργοποιεί σχέδια έκτακτης ανάγκης. Χιλιάδες έφεδροι καλούνται, οι αεροπορικές βάσεις διασπείρονται και οι πύραυλοι επιφανείας-επιφανείας χρησιμοποιούνται κατά των κινεζικών αποβατικών δυνάμεων. Παρά την προσπάθεια, η γεωγραφία και η υπεροχή της Κίνας σε αριθμούς γέρνουν την πλάστιγγα.

Τα μεγαλύτερα λιμάνια της Ταϊβάν βρίσκονται στην πλευρά που βλέπει προς την Κίνα και αποτελούν άμεσο στόχο. Εάν καταληφθούν, η Ταϊβάν μπορεί να διασπαστεί στα δύο. Κινεζικές μονάδες ειδικών δυνάμεων αποστέλλονται για να σκοτώσουν ή να συλλάβουν πολιτικούς ηγέτες, προκαλώντας πολιτική αποδιοργάνωση.

Διεθνής Αντίδραση: Πολιτική και Στρατιωτική

Οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι σύμμαχοί τους είναι αργοί στην απάντηση. Αν και υπάρχει πολιτική καταδίκη, δεν υπάρχει άμεση στρατιωτική δράση. Το αμερικανικό Πεντάγωνο συσπειρώνει ναυτικές δυνάμεις στην περιοχή, αλλά χρειάζονται εβδομάδες για να φτάσουν. Μέχρι τότε, το Πεκίνο ενδέχεται να έχει ήδη εδραιώσει τον έλεγχο.

Η Ιαπωνία αντιμετωπίζει δίλημμα. Αν επέμβει, διακινδυνεύει πόλεμο με την Κίνα. Αν όχι, διακυβεύει την αξιοπιστία της. Άλλες δυνάμεις, όπως η Αυστραλία ή το Ηνωμένο Βασίλειο, περιορίζονται σε ρητορική υποστήριξη. Οι οικονομικές κυρώσεις πέφτουν σαν καταιγίδα, αλλά είναι άχρηστες στο βραχυπρόθεσμο πεδίο της μάχης.

Το Τέλος ή η Αρχή;

Αν και η Κίνα μπορεί να κερδίσει τον αρχικό γύρο, η κατοχή της Ταϊβάν μπορεί να αποδειχθεί δύσκολη. Η αντίσταση του πληθυσμού, οι περιορισμοί ανεφοδιασμού και η πίεση από τις διεθνείς αγορές καθιστούν το κόστος του πολέμου τεράστιο.

Η Ουάσιγκτον μπορεί να επιλέξει έναν έμμεσο πόλεμο φθοράς: υποστηρίζοντας ανταρτικά δίκτυα, αυξάνοντας τις κυρώσεις, επεκτείνοντας στρατιωτικές βάσεις στην Ιαπωνία και τις Φιλιππίνες. Ο Ειρηνικός μετατρέπεται σε πολεμικό θέατρο μακράς διαρκείας.

geopoliticalmonitor.com

 

Νοτιοανατολική Ευρώπη και η αντι-Σόρος αφήγηση

Από
anixneuseis
-
0

Αφίσα αντιμεταναστευτικής εκστρατείας της ουγγρικής κυβέρνησης Όρμπαν με την εικόνα του Τζορτζ Σόρος και την επιγραφή: «Ας μην αφήσουμε τον Σόρος να γελάσει στο τέλος!».

Ο Ούγγρος πρωθυπουργός Όρμπαν δημιούργησε την εκστρατεία κατά του χρηματιστή Τζορτζ Σόρος. Τώρα το κοινοβούλιο της Βουλγαρίας «ερευνά» τον 95χρονο. Υπάρχουν εκστρατείες κατά του Σόρος και σε άλλες χώρες της Νοτιοανατολικής Ευρώπης.

Ο ισχυρός Βούλγαρος ολιγάρχης Ντέλιαν Πέεφσκι επιθυμούσε εδώ και καιρό μια κοινοβουλευτική έρευνα για τις δραστηριότητες του Αμερικανού χρηματιστή και φιλάνθρωπου Τζορτζ Σόρος και των Ιδρυμάτων Ανοικτής Κοινωνίας (OSF) που ίδρυσε στη Βουλγαρία.

Ωστόσο, η απαραίτητη κοινοβουλευτική πλειοψηφία για ένα τέτοιο βήμα έλειπε εδώ και χρόνια. Και την περασμένη εβδομάδα, αυτή η πλειοψηφία επιτεύχθηκε τελικά.

O Βούλγαρος ολιγάρχης, επιχειρηματίας, μεγιστάνας των μέσων ενημέρωσης και πολιτικός Ντέλιαν Πέεφσκι

Μια επιτροπή του Βουλγαρικού Κοινοβουλίου με την ονομασία «Ad-hoc Επιτροπή για τη Διερεύνηση των Δραστηριοτήτων του Τζορτζ και του Αλεξάντερ Σόρος και των Ιδρυμάτων τους στο έδαφος της Βουλγαρίας» θα ξεκινήσει σύντομα τις εργασίες της.

Η επιτροπή θα αναφέρει ποια άτομα και οργανισμοί υποστηρίζονται από τον πατέρα και τον γιο του Σόρος και ποιος έχει λάβει χρήματα από το ίδρυμα OSF τους.

Δεν προβλέπονται επί του παρόντος νομικές συνέπειες κατά ατόμων και οργανισμών που συνδέονται με τον Σόρος και τα ιδρύματά του.

Ωστόσο, το βουλγαρικό κοινοβούλιο μπορεί κάποια στιγμή – ακολουθώντας το μοντέλο του ρωσικού νόμου «κατά των ξένων πρακτόρων» που ψηφίστηκε το 2012 – να επιχειρήσει μια τέτοια προσπάθεια.

Τον Φεβρουάριο του 2025, υπήρξε μια προσπάθεια, αλλά το νομοσχέδιο δεν κατάφερε να συγκεντρώσει την απαραίτητη πλειοψηφία για να περάσει στο κοινοβούλιο.

Μέχρι να υπάρξει πλειοψηφία για αυτό, τέτοιες προσπάθειες θα παραμείνουν ένα είδος προπαγάνδας και δημόσιας έκθεσης: Το θέμα είναι να μπορεί κανείς να δυσφημεί ως «Σοροσοειδή» – αυτή είναι μια προσβλητική λέξη στα βουλγαρικά – όποιον φέρεται ή είχε κάποια σχέση με τον φιλελεύθερο φιλάνθρωπο.

Ο εμπνευστής αυτού του νομοσχεδίου, ο Ντελιάν Πέεφσκι, υπήρξε μια από τις πιο εξέχουσες προσωπικότητες που εμπλέκονται σε σκάνδαλα στην μετακομμουνιστική ιστορία της Βουλγαρίας εδώ και 20 χρόνια, και το όνομά του συνδέεται με μια σειρά από εμπλοκές μεταξύ του οργανωμένου εγκλήματος και της πολιτικής υψηλού επιπέδου.

Οι ΗΠΑ και το Ηνωμένο Βασίλειο έχουν επιβάλει κυρώσεις στον επιχειρηματία και μεγιστάνα των μέσων ενημέρωσης και έχουν κατασχέσει μέρος των περιουσιακών του στοιχείων στο εξωτερικό.

Αλλά παρά ταύτα, στη Βουλγαρία, η οποία είναι μέλος της ΕΕ, ο Πέεφσκι συνεχίζει να έχει ισχυρή επιρροή στην πολιτική. Στη συζήτηση για την εξεταστική επιτροπή στο κοινοβούλιο, δήλωσε: «Ήρθε η ώρα για μια αποφασιστική μάχη. Ο ψεύτικος κόσμος του Σόρος και των Σοροσοειδών πρέπει να καταστραφεί».

Ουγγαρία, η χώρα προέλευσης

“Οι ουγγρικές εκστρατείες κατά του Σόρος αποκτούν απήχηση”, Deutsch Welle

Η ιδέα ότι οι κατηγορίες για διαφθορά και εγκληματικότητα εναντίον του πρέπει να χρησιμοποιηθούν προς την αντίθετη κατεύθυνση εναντίον όλων όσων τον αντιτίθενται, χαρακτηρίζοντάς τους ως «πράκτορες του Σόρος» δεν είναι του Πέεφσκι.

Αυτή η ιδέα γεννήθηκε στην Ουγγαρία του Βίκτορ Όρμπαν. Εκεί, τα μέσα ενημέρωσης που πρόσκεινται στην κυβέρνηση για πρώτη φορά το 2013 άρχισαν να καταγράφουν συστηματικά πόσα χρήματα και πότε έλαβαν από το ίδρυμα της Ανοικτής Κοινωνίας του Σόρος ανεξάρτητες πολιτικές οργανώσεις και άτομα που ασκούσαν κριτική στην κυβέρνηση.

Από την μεταναστευτική κρίση του 2015, η κυβέρνηση του πρωθυπουργού Όρμπαν έχει διεξάγει για πρώτη φορά μια μεγάλη κρατική εκστρατεία κατά του Σόρος, χρησιμοποιώντας αντισημιτικές και ακροδεξιές εξτρεμιστικές αφηγήσεις.

Στην πατρίδα του Τζορτζ Σόρος, αυτό αφήνει μια ιδιαίτερα πικρή γεύση: Ο δισεκατομμυριούχος του χρηματιστηρίου είναι ουγγρικής-εβραϊκής καταγωγής και επέζησε του Ολοκαυτώματος στη Βουδαπέστη ως νέος άνδρας.

Έχει κατηγορηθεί από την κυβέρνηση Όρμπαν ότι σχεδιάζει ανταλλαγή πληθυσμών στην Ευρώπη ή ότι ενσαρκώνει τη διεθνή απληστία, δηλαδή το εβραϊκό χρηματοοικονομικό κεφάλαιο, το οποίο εκβιάζει τα έθνη-κράτη.

Οι επιθετικές εκστρατείες του Όρμπαν κατά του Σόρος κορυφώθηκαν με διάφορους νόμους, συμπεριλαμβανομένου του λεγόμενου «Πακέτου Σταματήστε τον Σόρος» το 2018, μέσω του οποίου οι επικριτές του Όρμπαν και οι ανεξάρτητοι οργανισμοί καταστράφηκαν οικονομικά με σκοπό να φιμωθούν.

 Αργότερα κηρύχθηκαν παράνομοι από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο χωρίς εξαίρεση. Αλλά το προπαγανδιστικό τους αποτέλεσμα παρέμεινε.

Στην Ουγγαρία, ωστόσο, ο στιγματισμός του Σόρος ως εχθρικής φιγούρας φαίνεται να έχει εξασθενήσει.

Αντί για τον δισεκατομμυριούχο του χρηματιστηρίου, η προπαγάνδα του Όρμπαν χρησιμοποιεί τώρα την Ουκρανία ως το νέο φυτώριο του κακού.

Ωστόσο, οι ουγγρικές εκστρατείες κατά του Σόρος έχουν πλέον εξαπλωθεί ως πρότυπο σε όλες σχεδόν τις χώρες της Νοτιοανατολικής Ευρώπης.

Βόρεια Μακεδονία

Μία από τις πρώτες χώρες της Ανατολικής Ευρώπης που υιοθέτησαν το μοντέλο εκστρατείας κατά του Σόρος μετά την Ουγγαρία ήταν τα Σκόπια (από τον Φεβρουάριο του 2019 ονομάζεται Βόρεια Μακεδονία). Στις αρχές του 2017, ιδρύθηκε εκεί το κίνημα «Stop-Operation-Soros», του οποίου οι εκπρόσωποι ήταν κοντά στον ηγέτη του δεξιού εθνικιστικού κόμματος VMRO-DPMNE και τον ισχυρό άνδρα στην ΠΓΔΜ εκείνη την εποχή, Νίκολα Γκρουέφσκι.

Ο τελευταίος είχε αναγκαστεί να παραιτηθεί από το αξίωμά του ένα χρόνο νωρίτερα (2016) υπό την πίεση του μαζικού κινήματος των πολιτών για μεταρρυθμίσεις και κατά της διαφθοράς. Κατηγόρησε τους διαδηλωτές κατά της κυβέρνησής του ότι «ηγούνται του Σόρος».

Πολωνία

Προεκλογική συγκέντρωση για τον υποψήφιο για την προεδρία της Πολωνίας Karol Nawrocki την 1η Ιουνίου 2025 στη Βαρσοβία. Το πανό γράφει: «Πρώτα η Πολωνία!».

Στην Πολωνία, το κυβερνών κόμμα Νόμος και Δικαιοσύνη (PiS) αντέγραψε την εκστρατεία του Βίκτορ Όρμπαν κατά του Σόρος από το 2015 έως το 2023. Το 2017/18, το PiS ξεκίνησε εκστρατείες κατά «μη κυβερνητικών εγκληματικών οργανώσεων», οι οποίες, όπως είπε, «ελέγχονταν εξ αποστάσεως από τον Σόρος και τη Ρωσία», παρά την ασυνέπεια, δεδομένου ότι ο Σόρος είχε ήδη παρουσιαστεί ως εχθρική φιγούρα στη Ρωσία.

Στις προεκλογικές εκστρατείες του 2019 και του 2023, η αντι-Σόρος αφήγηση του PiS και άλλων δεξιών εθνικιστικών κομμάτων έπαιξε σημαντικό ρόλο.

Το «δίκτυο του Σόρος», δηλαδή οι οργανώσεις της κοινωνίας των πολιτών και τα μέσα ενημέρωσης «που αγοράστηκαν από τον Σόρος», λέγεται ότι απειλούν το έθνος και αποσταθεροποιούν την πολωνική κοινωνία.

Ο εκλεγμένος πρόεδρος της Πολωνίας τον Ιούνιο του 2025, Κάρολ Ναβρότσκι, χρησιμοποιεί επίσης την αντι-Σόρος αφήγηση. Για παράδειγμα, κατηγόρησε τον αντίπαλό του στην προεκλογική εκστρατεία, Ραφάλ Τρζασκόφσκι, ότι «πληρώνεται από γερμανικά ιδρύματα και τον Σόρος» και ότι παρουσιάζεται ως «υπερασπιστής της ασφάλειας της Πολωνίας».

Σερβία

Στη Σερβία, ο Πρόεδρος Αλεξάνταρ Βούτσιτς, εκπρόσωποι του κυβερνώντος κόμματός του, του SNS, και φιλοκυβερνητικά μέσα ενημέρωσης ακολουθούν εδώ και χρόνια την αφήγηση ότι οι ανεξάρτητες μη κυβερνητικές οργανώσεις, οι επικριτές της κυβέρνησης και τα κινήματα διαμαρτυρίας των πολιτών υποκινούνται από «ξένους πράκτορες» και «χρηματοδοτούνται από τον Σόρος».

Στις τρέχουσες διαμαρτυρίες, οι οποίες συνεχίζονται εδώ και ένα χρόνο εναντίον της κυβέρνησής του, ο Βούτσιτς δεν μιλάει ρητά για τον Σόρος ως τον υποκινητή των παρασκηνίων, αλλά θεωρεί ότι «ξένες μυστικές υπηρεσίες» και «ξένα κεφάλαια» είναι οι χρηματοδότες της «έγχρωμης επανάστασης».

Σε μέσα ενημέρωσης πιστά στον Βούτσιτς, όπως η ταμπλόιντ εφημερίδα Informer, κατά καιρούς δημοσιεύονται άρθρα όπως: «Το μυστικό παιχνίδι του Σόρος! Το ματωμένο χέρι έρχεται από την Αλβανία στο Βελιγράδι: Οι διαμαρτυρίες στη Σερβία είναι μόνο η αρχή της αποσταθεροποίησης των Βαλκανίων».

Σλοβακία

Στη Σλοβακία, ο πρωθυπουργός Ρόμπερτ Φίτσο, ο οποίος ανέλαβε τα καθήκοντά του για τέταρτη θητεία τον Οκτώβριο του 2023, ακολούθησε το νομοθετικό παράδειγμα της γειτονικής Ουγγαρίας.

Ένας νόμος που ξεκίνησε η κυβέρνησή του και απαιτεί από τις μη κυβερνητικές οργανώσεις να υποβάλλουν «εκθέσεις διαφάνειας» ισχύει από τον Ιούνιο του 2025.

Πριν από την νομοθετική πρωτοβουλία, ο Φίτσο και εκπρόσωποι της κυβέρνησης και του κυβερνώντος Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματός του (SMER-SD) κατηγόρησαν τον Σόρος και τους «ξένους πράκτορες» ότι επηρεάζουν συνεχώς τη Σλοβακία.

Ο ίδιος ο Φίτσο κατηγόρησε το κίνημα διαμαρτυρίας, το οποίο οδήγησε στην παραίτησή του το 2018, μεταξύ άλλων, ότι «χρηματοδοτείται από το δίκτυο του Σόρος».

Υποστηρίζοντας τον νόμο του που ισχύει από τον Ιούνιο, τον «νόμο περί διαφάνειας», λέει ότι «όλοι στη Σλοβακία θα πρέπει να γνωρίζουν ποιο τραγούδι τραγουδάει κάθε μη κυβερνητική οργάνωση».

Ακόμη και σε χώρες όπως η Τσεχική Δημοκρατία, η Ρουμανία, η Κροατία και το Μαυροβούνιο, έχουν υπάρξει επανειλημμένες εκστρατείες από δεξιούς εθνικιστές και λαϊκιστές πολιτικούς κατά του Σόρος και του δικτύου του στο παρελθόν.

Ωστόσο, δεν έχουν ψηφιστεί νόμοι κατά των μη κυβερνητικών οργανώσεων, όπως στην Ουγγαρία και τη Σλοβακία.

Στην Αλβανία μιλά η αντιπολίτευση

Μια ειδική περίπτωση στην αντι-Σόρος αφήγηση στη Νοτιοανατολική Ευρώπη είναι εδώ και καιρό η Αλβανία.

Αυτή η αφήγηση χρησιμοποιείται από την αντιπολίτευση, αλλά όχι από την κυβέρνηση. Η αντιπολίτευση χρησιμοποιεί αυτήν την αφήγηση ως κριτική στον πρωθυπουργό Έντι Ράμα (SP), ο οποίος βρίσκεται στην εξουσία από το 2013 και συχνά προτιμά να χρησιμοποιεί αυταρχικές μεθόδους διακυβέρνησης.

Το εθνικοσυντηρητικό Δημοκρατικό Κόμμα (PD) κατηγορεί τον Ράμα ότι είναι «φωτεινός φάρος του Σοροσισμού».

Ο Τζορτζ Σόρος και ο γιος του Αλέξανδρος, σύμφωνα με την αντιπολίτευση, εφαρμόζουν ένα μυστικό σχέδιο με τον Ράμα από το 2013 για να παραμείνουν στην εξουσία στην Αλβανία μακροπρόθεσμα μέσω δικαστικής μεταρρύθμισης, μείωσης του κόστους και εκλογικής μεταρρύθμισης.

Keno Verseck, Deutsche Welle

—

ΒΑΛΚΑΝΙΚΟ ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ  – Echedoros.blog

Καταγράφοντας την Ηγεσία στις Τεχνολογίες του Αύριο. Τι χρειάζονται οι Ηνωμένες Πολιτείες

Από
anixneuseis
-
0


Οι Ηνωμένες Πολιτείες χρειάζεται να ενισχύσουν τα εργαλεία οικονομικής τους ασφάλειας για να διατηρήσουν το πλεονέκτημά τους στις θεμελιώδεις τεχνολογίες, υποστηρίζει νέα διπλωμματική Task Force του Council on Foreign Relations, επικεφαλής της οποίας είναι οι πρώην αναπληρωτής υπουργός Οικονομικών Justin G. Muzinich, η πρώην υπουργός Εμπορίου Gina M. Raimondo και ο πρόεδρος και Διευθύνων Σύμβουλος της Lockheed Martin, James D. Taiclet. Διευθύνεται από τον ανώτερο συνεργάτη του CFR, Jonathan E. Hillman.

Η έκθεση της Task Force παρέχει στους υπεύθυνους χάραξης πολιτικής και στους ηγέτες της βιομηχανίας μια συνολική επισκόπηση των ευπαθειών που πρέπει να αντιμετωπίσουν οι ΗΠΑ και προσφέρει πρακτικές προτάσεις για την ενίσχυση των αλυσίδων εφοδιασμού και τη διέγερση επενδύσεων.

Στη νέα της έκθεση, «U.S. Economic Security: Winning the Race for Tomorrow’s Technologies», η Task Force για την Οικονομική Ασφάλεια προειδοποιεί ότι ο στρατηγικός ανταγωνισμός για την επόμενη γενιά θεμελιωδών τεχνολογιών είναι ήδη σε εξέλιξη, και τα πλεονεκτήματα των ΗΠΑ στην τεχνητή νοημοσύνη (AI), την κβαντική τεχνολογία και τη βιοτεχνολογία αμφισβητούνται ολοένα και περισσότερο.

Η υψηλού επιπέδου, διμερής (bipartisan) Task Force επισημαίνει ότι οι κίνδυνοι για την οικονομική ασφάλεια — ειδικά η υπερσυγκέντρωση κρίσιμων αλυσίδων εφοδιασμού στην Κίνα και η υποεπένδυση σε στρατηγικά σημαντικούς τομείς στο εσωτερικό — απειλούν την αμερικανική ηγεσία σε αυτούς τους τρεις κρίσιμους τομείς του μέλλοντος.

Η έκθεση της Task Force προτείνει οι Ηνωμένες Πολιτείες να:

– Μεταφέρουν στην εγχώρια παραγωγή τα κρίσιμα εξαρτήματα και υλικά για τα κέντρα δεδομένων.

– Επιταχύνουν την ανάπτυξη του πρώτου παγκοσμίως κβαντικού υπολογιστή μεγάλης κλίμακας μέσω προμηθειών του Υπουργείου Άμυνας.

– Δημιουργήσουν ένα εθνικό δίκτυο προηγμένων κέντρων βιοπαραγωγής και αποθεμάτων βιοτεχνολογικών υλικών, αποκλειστικά από αξιόπιστες αγορές.

– Εξασφαλίσουν κρίσιμα ορυκτά, επεκτείνοντας τα αποθέματα του National Defense Stockpile, επιταχύνοντας τις διαδικασίες αδειοδότησης, και συνεργαζόμενες με εταίρους και συμμάχους για χαρτογράφηση πηγών και ανάπτυξη τεχνολογιών ανάκτησης και υποκατάστασης.

– Ιδρύσουν ένα Κέντρο Οικονομικής Ασφάλειας στο Υπουργείο Εμπορίου, το οποίο θα ενισχύει τον συντονισμό της κυβέρνησης, την τεχνική επάρκεια και τις συνεργασίες με τον ιδιωτικό τομέα.

Αυτές οι στοχευμένες δράσεις αποσκοπούν στην ενεργοποίηση του οικοσυστήματος καινοτομίας των ΗΠΑ, επιτρέποντας στον ιδιωτικό τομέα να αναπτύξει τεχνολογίες σε παγκόσμια κλίμακα, ενώ ταυτόχρονα προετοιμάζουν τη χώρα να ανταποκριθεί στις μελλοντικές αλλαγές και στις τεχνολογίες που ακόμη δεν έχουν αναδυθεί.

 

1...484485486...3,034Σελίδα 485 από 3,034