Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ ΔΟΓΜΑΤΟΣ MONROE ΚΑΙ ΤΟ ΔΟΓΜΑ DONROE (Ντόναλντ Τράμπ)

Από

November 20, 2025

Βασίλης Μούτσογλου, Πρέσβη ε.τ.

Το Δόγμα Monroe, επιστρέφει κατά κάποιο τρόπο επί Trump, γράφει ο Pete Marowich στη New York Times. Η στροφή της προσοχής των ΗΠΑ προς την Αμερικανική ήπειρο κατά την Προεδρία Trump είναι περισσότερο από εμφανής

. Ήδη από την έναρξη της προεδρίας του μίλησε για κατάληψη της διώρυγας του Παναμά, την προσάρτηση της Γροιλανδίας, την ένωση με το Καναδά και τη μετονομασία του Κόλπου του Μεξικού. Αργότερα επέβαλε κυρώσεις στη Βραζιλία λόγω διώξεων εναντίον του πρώην Προέδρου Bolsonaro, ενίσχυσε οικονομικά τον Milei της Αργεντινής και απείλησε στρατιωτικά τη Βενεζουέλα.

Μήπως αυτό σημαίνει τη γέννηση ενός νέου δόγματος που το ονόμασε Donroe, διερωτάται ο Marowich, σύμφωνα το οποίο οι ΗΠΑ θα εστιάσουν το ενδιαφέρον τους στην Αμερικανική Ήπειρο, και αντίστοιχα με το δόγμα Monroe θα το αποσύρουν από τον υπόλοιπο κόσμο, με τη δημιουργία τριών σφαιρών επιρροής, ΗΠΑ, Ρωσία και Κίνας (με την Ευρώπη προφανώς να μένει μετέωρη);

Ωστόσο, θα μπορούσε να παρατηρήσει κανείς ότι ο Trump συνεχίζει να προσπαθεί να τερματίσει τον πόλεμο Ρωσίας – Ουκρανίας, έδωσε οπλισμό στην Taiwan για να αντιμετωπίσει την Κίνα και έθεσε τον εαυτό του επικεφαλής της μεταβατικής διακυβέρνησης της Γάζας. Παλαιότερα επίσης είχε γίνει λόγος για μετατόπιση του γεωπολιτικού ενδιαφέροντος των ΗΠΑ από την Ευρώπη στον Ειρηνικό κ.ά. κάτι που τελικά δεν ίσχυσε, ενώ το ενδιαφέρον των ΗΠΑ αναπτύχθηκε παράλληλα.

Η ιστορική πραγματικότητα δείχνει ότι ένα κράτος, σχεδόν πάντα, επεκτείνει τη σφαίρα επιρροής της στα όρια των δυνατοτήτων του. Η Τουρκία επέκτεινε την επιρροή της πέραν των τουρκομανικών χωρών του Καυκάσου (όσο μπορούσε) και στη Συρία, ενώ απέτυχε στις περισσότερες Αραβικές χώρες. Επέτυχε όμως στην Αφρική, όχι μόνο στα κράτη της Μεσογείου σε διαφορετικό ωστόσο βαθμό (Αίγυπτος – Λιβύη) καθώς και σε αρκετά κράτη στη Ζώνη του Σαχέλ. Από το τέλος του προηγούμενου αιώνα εκμεταλλεύεται το στοιχείο της θρησκείας για να επεκτείνει την επιρροή της στα ισλαμικά κράτη.

Αντιθέτως, η Γαλλία π.χ., υποχώρησε από τη Δυτική Αφρική, όχι επειδή δεν ήθελε, αλλά επειδή δεν μπορούσε, με τη στροφή των κρατών αυτών προς άλλες κατευθύνσεις, τη Ρωσία και την Τουρκία. Η Κίνα δεν κατάφερε να έχει πολιτική επιρροή στον κόσμο, έτσι επέκτεινε την οικονομική της επιρροή με εξαιρετικά αποτελέσματα για την ίδια. Η Ρωσία απλώς έκανε λάθος στην Ουκρανία και θα πρέπει να γνωρίζει ότι δεν μπορεί να επεκτείνει την επιρροή της στην Ευρώπη με πόλεμο.

Η πολιτική και οικονομική ισχύς κάθε κράτους είναι αυτή που ορίζει τα όρια της επιρροής του. Όταν μια χώρα αποσύρεται, αυτό είναι αποτέλεσμα αδυναμίας και σπανίως άλλων παραμέτρων. Οι ΗΠΑ θα αποσυρθούν από τον υπόλοιπο κόσμο και θα εστιασθούν στην Αμερικανική Ήπειρο, όταν δεν μπορούν να κάνουν διαφορετικά.

*Η ανάρτηση του κ. Βασίλη Μούτσογλου έγινε στο ιστολόγιο Στράβων

ΣΗΜΕΙΩΣΗ ΑΝΙΧΝΕΥΣΕΩΝ

Το Δόγμα Μονρόε (1823) ήταν ουσιαστικά η προσπάθεια των ΗΠΑ να δηλώσουν ότι η Αμερική είναι “δική τους γειτονιά”.

Με απλά λόγια έλεγε τρία βασικά πράγματα:

Καμία ευρωπαϊκή δύναμη δεν πρέπει να επεκταθεί ξανά στην αμερικανική ήπειρο.
Κάθε προσπάθεια αποικιοποίησης ή παρέμβασης θα θεωρηθεί “εχθρική πράξη” απέναντι στις ΗΠΑ.
Οι ΗΠΑ, με τη σειρά τους, δεν θα εμπλέκονται στα ευρωπαϊκά ζητήματα.

Στην πράξη, όμως, το δόγμα εξελίχθηκε σε κάτι πολύ πιο… αμερικανικό:
με τον καιρό χρησιμοποιήθηκε για να δικαιολογήσει παρεμβάσεις των ΗΠΑ στη Λατινική Αμερική — από πραξικοπήματα μέχρι στρατιωτικές επεμβάσεις. Από ένα αμυντικό δόγμα εξελίχθηκε σε εργαλείο ηγεμονίας.

Διατυπώθηκε στις 2 Δεκεμβρίου 1823 από τον τότε πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών, Τζέιμς Μονρόε.

Ο Μονρόε ήταν ο 5ος πρόεδρος των ΗΠΑ (1817–1825), ένας τύπος της “παλιάς σχολής”: διπλωμάτης, υπουργός Εξωτερικών, λίγο στρατιωτικός, και από τους τελευταίους ηγέτες της εποχής της Αμερικανικής Επανάστασης. Δεν ήταν κατ’ ανάγκη κάποιος μεγάλος θεωρητικός, αλλά είχε το πολιτικό ένστικτο να εκφράσει την τότε φιλοδοξία των ΗΠΑ να κλείσουν την πόρτα στην Ευρώπη από την αμερικανική ήπειρο.

Ο Μονρόε ήταν περισσότερο το “πρόσωπο” της πολιτικής — η πραγματική δύναμη πίσω από το δόγμα ήταν ο Τζον Κουίνσι Άνταμς, ο υπουργός Εξωτερικών του, ο οποίος το συνέταξε και το στρατηγικά οραματίστηκε.

Τον 20ό αιώνα το Δόγμα Μονρόε άλλαξε χαρακτήρα ριζικά. Από μια σχετικά αμυντική δήλωση «μακριά από τις Αμερικές», μετατράπηκε σε εργαλείο ενεργητικής αμερικανικής ηγεμονίας. Αυτή η μετάλλαξη ήταν πιο σημαντική από το ίδιο το αρχικό δόγμα.

🔹 1. Η «Μεταμόρφωση Ρούσβελτ» — Roosevelt Corollary (1904)

Ο Θίοντορ Ρούσβελτ το “αναβάθμισε”:
οι ΗΠΑ όχι μόνο εμποδίζουν την Ευρώπη να παρέμβει στη Λατινική Αμερική, αλλά αναλαμβάνουν οι ίδιες το δικαίωμα επέμβασης “για να διατηρηθεί η τάξη”.
Αυτό οδήγησε σε:

στρατιωτικές αποβιβάσεις σε Κούβα, Νικαράγουα, Αϊτή
οικονομικό έλεγχο κρατών με χρέη
επιβολή κυβερνήσεων φιλικών προς τις ΗΠΑ

Ήταν η εποχή που οι Αμερικανοί έλεγαν: “we will police the Caribbean.”

🔹 2. Wilsonian interventionism (1910s–1920s)

Ο Γούντροου Ουίλσον έδωσε «ηθικό» μανδύα: παρεμβάσεις στο όνομα της δημοκρατίας.
Παράδειγμα:

Κατάληψη της Βεράκρουζ (Μεξικό, 1914)
Κατοχή Αϊτής (1915–1934)
Παρεμβάσεις σε Νικαράγουα και Δομινικανή Δημοκρατία

Επί της ουσίας ήταν συνέχεια της ίδιας λογικής: το Δόγμα Μονρόε = άδεια επέμβασης.

🔹 3. Ψυχρός Πόλεμος — το δόγμα γίνεται αντι-σοβιετικό

Η πιο καθοριστική μεταμόρφωση. Τώρα το δόγμα χρησιμοποιείται για να εμποδιστεί η σοβιετική επιρροή στην αμερικανική ήπειρο.
Ενδεικτικά:

1954 Γουατεμάλα: ανατροπή Άρμπενς από CIA
1961 Κούβα – Κόλπος των Χοίρων
1962 Κρίση των Πυραύλων (το πιο «μονοριανό» επεισόδιο του 20ού αιώνα)
1973 Χιλή: στήριξη των πραξικοπηματιών του Πινοσέτ

Φαίνεται ξεκάθαρα ότι το δόγμα δεν προστάτευε πια την αμερικανική ήπειρο από την Ευρώπη, αλλά από οποιονδήποτε… δεν ταίριαζε στα αμερικανικά συμφέροντα.

🔹 4. Ύστερος 20ός αιώνας — «low-intensity» επεμβάσεις

Από τη δεκαετία του ’80:

Γρενάδα (1983)
Παναμάς (1989)
επιρροή σε Κεντρική Αμερική (Κόντρας στη Νικαράγουα, Ελ Σαλβαδόρ)

Πολύ συχνά οι ΗΠΑ έλεγαν ρητά ότι «η αμερικανική ήπειρος είναι περιοχή ζωτικών συμφερόντων».

Il y a 140 ans, la France attaquait Taïwan

Από

pcuser

November 19, 2025

Épisode peu connu des aventures militaires françaises au XIX^e siècle, la guerre franco-chinoise de 1884-1885 fut marquée par plusieurs batailles, dont témoigne notamment le cimetière militaire français à Keelung, dans le nord de Taïwan. L’île, que les troupes françaises n’envahirent que très partiellement, est aujourd’hui sous la menace d’une invasion venue de République populaire de Chine. Même si les moyens employés ne seraient bien sûr pas les mêmes, les affrontements de Keelung demeurent porteurs de leçons stratégiques à ne pas négliger.

Depuis la loi du 28 février 2012, le 11 novembre – traditionnellement journée de commémoration de l’Armistice de 1918 et de la victoire de la Première Guerre mondiale – rend hommage à tous les « morts pour la France », quels que soient le lieu et le conflit, y compris ceux tombés lors des opérations extérieures. À près de 10 000 kilomètres de la tombe du Soldat inconnu face aux Champs-Élysées (Paris), cette journée revêt une signification particulière au cimetière français de Keelung, sur la côte nord de l’île de Taïwan. Ce lieu, largement méconnu du grand public, abrite les sépultures de soldats français tombés durant la guerre franco-chinoise de 1884-1885, un conflit qui opposa les forces françaises de la III^e République à l’empire Qing chinois.

Poignant vestige d’un affrontement meurtrier ayant coûté la vie à au moins 700 soldats français et à plusieurs milliers de combattants chinois, ce cimetière incarne la mémoire douloureuse d’une guerre coloniale brutale menée par la France en Asie dans sa quête de domination sur l’Indochine. Cent quarante ans après la fin du conflit, ces tombes rappellent le prix payé par ces hommes, loin de leur patrie, dans une guerre dont l’histoire reste peu enseignée.

Chaque 11 novembre, une cérémonie discrète, mais solennelle y est organisée par le Bureau français de Taipei, pour honorer ces « morts pour la France » et raviver la mémoire d’une page méconnue de l’histoire franco-chinoise et franco-taïwanaise.

Aux prémices de l’Indochine, une guerre franco-chinoise

Bien que plus tardive que celle d’autres puissances européennes comme le Portugal, les Pays-Bas ou le Royaume-Uni, l’entreprise coloniale française en Asie, amorcée sous Louis XIV, se généralise au XIX^e siècle. Elle débute en Chine continentale, dans le but d’obtenir des avantages commerciaux équivalents à ceux accordés au Royaume-Uni par le traité de Nankin en 1842. Ce sera chose faite en 1844, avec la signature du traité de Huangpu.

En 1856, la deuxième guerre de l’opium éclate. La France y prend une part active, justifiant son intervention par l’assassinat d’un missionnaire français. En décembre 1857, les troupes franco-britanniques s’emparent de la ville de Canton, qu’elles occuperont pendant quatre ans. Le traité de Tianjin, signé en 1858, ouvre onze ports supplémentaires aux puissances étrangères, autorise l’établissement d’ambassades à Pékin, le droit de navigation sur le Yangzi Jiang, et la libre circulation des étrangers dans toute la Chine. En octobre 1860, les troupes alliées marchent sur Pékin et le palais d’été est pillé. Cette première guerre ouvre une période de rivalité entre la France et la Chine qui se prolongera jusqu’à la chute de Diên Biên Phu en 1954 – une véritable « guerre de cent ans », selon le professeur François Joyaux.

Mais en parallèle, un autre théâtre cristallise les tensions : l’Indochine. La France, qui mène une politique active sur le Mékong, établit la colonie de Cochinchine en 1862. Les ambitions françaises sur le Tonkin, région historiquement sous suzeraineté chinoise, exacerbent les tensions. Les « Pavillons noirs », anciens rebelles Taiping expulsés par la dynastie Qing, s’allient avec leurs anciens bourreaux pour attaquer les intérêts français. La riposte française entraîne une nouvelle guerre.

Keelung et l’extension du conflit à l’île de Formose

Bien que le traité de Hué, signé en 1884, place l’Annam et le Tonkin sous protectorat français, la Chine refuse de verser l’indemnité de guerre et attaque une colonne française à Bac Lê.

Le conflit s’intensifie et prend une dimension maritime. L’amiral Courbet prend la tête de l’escadre d’Extrême-Orient. En août 1884, la flotte du Fujian et l’arsenal de Fuzhou – construit par le Français Prosper Giquel – sont anéantis en trente minutes.

*The Destruction of the Foochow Arsenal and Chinese Fleet by the French Squadron under Admiral Courbet*, par Joseph Nash le jeune. Illustration pour le journal *The Graphic*, 18 octobre 1884. Wikimedia

Contre l’avis de Courbet, qui souhaitait concentrer l’effort sur le nord de la Chine (notamment Port Arthur), Jules Ferry ordonna de poursuivre les opérations vers l’île de Formose (Taïwan) afin de saisir des gages territoriaux en vue de forcer la Chine à négocier.

D’abord repoussées à Keelung fin août, les forces françaises arrivent à s’emparer de la ville début octobre, mais échouent à capturer Tamsui. Par la suite, après l’échec du blocus de l’île par l’escadre de Courbet et l’impossibilité de s’enfoncer dans les terres, des renforts d’Afrique permettent une nouvelle offensive en janvier 1885 sur les hauteurs de Keelung. Malgré la conquête des Pescadores fin mars, les troupes françaises sont décimées par des épidémies de choléra et de typhoïde. Face au blocage tactique des forces françaises à Formose et au début des négociations d’un armistice franco-chinoise, les hostilités cessèrent à la mi-avril.

La bataille de Formose s’achève sur un retour au statu quo ante bellum. Dans le Tonkin, malgré les revers de Bang Bo et Lạng Sơn – qui provoquent la chute du gouvernement de Jules Ferry –, les forces françaises finissent par prendre le dessus. Le Traité de Tianjin, signé en juin 1885, met fin à la guerre : la Chine renonce à toute prétention souveraine sur l’Annam et le Tonkin, tandis que la France quitte Formose et restitue les Pescadores.

Deux ans plus tard, en 1887, l’Union indochinoise est officiellement créée, regroupant la Cochinchine, l’Annam, le Tonkin et le Cambodge. Le Laos y sera intégré en 1899. C’est le point de départ de l’Indochine française, future perle de l’empire, qui marquera pendant plusieurs décennies la présence de la France en Asie du Sud-Est.

Le cimetière de Keelung, une histoire tumultueuse

Chronologie du cimetière de Keelung. P. Milhiet, C. Doridant, Fourni par l’auteur

Officiellement, près de 700 soldats français ont perdu la vie à Keelung. Parmi eux, 120 sont tombés au combat, 150 ont succombé à leurs blessures, et les autres ont été emportés par la maladie. À l’origine, les corps des soldats français furent répartis entre deux cimetières : l’un à Keelung, et l’autre à Makung, dans l’archipel des Pescadores.

D’abord sous protection chinoise, le cimetière est quasiment entièrement détruit puis relocalisé, après l’invasion japonaise de Formose en 1895. Plusieurs accords furent signés entre les autorités françaises et japonaises pour assurer l’entretien du nouveau cimetière. Cependant, après la Seconde Guerre mondiale, le site fut progressivement abandonné et tomba en ruine. En 1947, le consulat général de France à Shanghai entreprit une rénovation du cimetière. Puis, en 1954, les stèles et les corps restants du cimetière de Makung furent transférés à Keelung.

Avec la reprise progressive de relations non officielles entre la France et Taïwan, le site passa sous la responsabilité du secrétariat général de l’Institut français de Taipei. En 1997, la mairie de Keelung en reprit la gestion. Classé monument historique par la ville en 2001, le cimetière est désormais intégré à un parc urbain. Chaque année, le Bureau français de Taipei et l’association du Souvenir français y organisent des cérémonies commémoratives à l’occasion du 11-Novembre, en hommage aux soldats morts pour la France.

Lors de la Fête des fantômes, célébrée le 15^e jour du septième mois lunaire selon les traditions bouddhiste et taoïste, les habitants rendent également hommage aux défunts du cimetière.

Quelles leçons géopolitiques au XXIᵉ siècle ?

Alors que de nombreux analystes évoquent l’ambition de Pékin de reprendre l’île par la force, les enseignements historiques de la bataille de Formose constituent un précieux legs tactique et stratégique pour mieux appréhender la complexité d’une telle entreprise. Récemment, un article du think tank états-unien RAND Corporation lui a même été consacré.

En 1885, Taïwan n’était certes qu’un objectif secondaire pour la France, qui cherchait avant tout à affaiblir la Chine impériale dans le cadre de sa conquête de l’Indochine. De surcroît, la dynastie Qing était en pleine décrépitude et au crépuscule de son règne. Pourtant, malgré une nette supériorité technologique, les forces françaises échouèrent à imposer durablement leur présence sur l’île, soulignant la résilience locale et les limites de la puissance militaire face à un environnement insulaire aux reliefs marqués.

L’expédition française fut d’ailleurs observée avec attention par un autre acteur régional alors en pleine ascension, qui convoitait également l’île : le Japon. Ainsi, l’amiral Tōgō Heihachirō, futur commandant en chef de la marine impériale japonaise, a même visité Keelung pendant l’occupation française et aurait été briefé par le maréchal Joffre (alors capitaine).

Si la planification de l’invasion de Taïwan par les États-Unis en 1944, ainsi que de récents wargames privilégiaient un débarquement au sud de l’île, la défense du nord reste aujourd’hui centrale dans la stratégie taïwanaise. En témoigne l’exercice militaire annuel taïwanais Han Kuang. Lors de la dernière édition en juillet 2025, la 99^e brigade des Marines taïwanais s’est notamment entraînée à se déployer rapidement du sud vers le nord de l’île et avait simulé la réponse à une tentative de pénétration des forces de l’Armée populaire de libération à Taipei via la rivière Tamsui, la même manœuvre qu’avait échoué à réaliser l’amiral Courbet cent quarante ans auparavant.

La bataille de Formose est donc une leçon tactico-stratégique qui conserve toute sa pertinence aujourd’hui, gravée dans les pierres tombales du cimetière français qui surplombe encore la rade, témoin silencieux des ambitions contrariées et des échecs humains sur cette île disputée.

Paco Milhiet

Cet article a été co-rédigé avec Colin Doridant, analyste des relations entre la France et l’Asie.

https://theconversation.com/il-y-a-140-ans-la-france-attaquait-ta-wan

Turkey Is Not Iran, but It Is a Threat

Από

pcuser

November 19, 2025

Gallia Lindenstrauss

The statements and actions of Erdoğan toward Israel raise concerns that “Turkey is the new Iran”—but is this the correct analogy for the Turkish threat?

Over the past year, Turkey has been increasingly described as “the new Iran” in Israeli public discourse. Although this characterization is problematic in several respects—including because it downplays the Iranian threat, which remains in force, and because Turkey is a NATO member—it nonetheless reflects concerns about Ankara. Israel is particularly worried by Turkey’s military presence in Syria, Ankara’s involvement in the Palestinian issue, and the potential for friction in the Eastern Mediterranean. In addition, Turkey is growing militarily stronger, expresses extremely critical positions toward Israel, and even employs a delegitimizing discourse against it. At the same time, American involvement in reducing tensions between Israel and Turkey, which is already underway and will be required in the future, is expected to help both states continue their efforts to avoid a direct military confrontation and perhaps even move toward improving their bilateral relations.

In the past year, statements such as “Turkey is the new Iran” have become increasingly common in Israeli public discourse. This statement is problematic, as it downplays the ongoing Iranian threat and overlooks the fact that diplomatic relations and intelligence cooperation—albeit limited—still exist between Israel and Turkey. Moreover, Turkey is a NATO member, maintains close relations with the West, and shows no indication of attempting to establish a network of proxies against Israel. Nevertheless, such statements reflect Israel’s concerns about Ankara in several areas. Most of these relate to Turkey’s growing presence in Syria following the collapse of the Assad regime, as well as its influence on post–ceasefire arrangements in Gaza, particularly if those arrangements include a military presence within an international stabilization force in the Strip. A less-discussed arena with significant potential for friction is the Eastern Mediterranean, where Turkey has the advantage of the strength of its navy. In addition, Turkey’s military buildup, which is bolstered by Ankara’s increasing standing in Washington and other Western capitals, together with its harsh rhetoric toward Israel, further contributes to Jerusalem’s unease.

In the Gaza Strip, the main tension between Israel and Turkey stems from Ankara’s position that Hamas remains a significant actor in postwar Gaza, even if only behind the scenes. Throughout the war, Israel opposed giving Turkey a significant role in the talks aimed at reaching a ceasefire, based on Israel’s recognition that Turkey, alongside Qatar, is one of Hamas’s supporters and that there was no indication of any reassessment in Ankara regarding its support for the organization following the October 7 massacre. On the contrary, Turkish President Recep Tayyip Erdoğan has declared repeatedly that Hamas is a “resistance” movement and not a terrorist organization.

Turkey’s statements during the war were particularly critical of Israel, even when compared with other states that adopted harsh rhetoric. At the conclusion of Ramadan in March 2025, Erdoğan cursed that “If only Allah would destroy the Zionist Israel”—a statement that delegitimizes Israel’s very existence and is no longer unusual in Turkish discourse. In fact, this tone has only intensified. In August 2024, Turkey joined South Africa’s lawsuit against Israel at the International Court of Justice in The Hague, accusing Israel of genocide. Furthermore, on November 7, 2025, the Istanbul prosecutor’s office issued arrest warrants for 37 senior Israeli officials—including the prime minister, the defense minister, the national security minister, and the IDF chief of staff—on charges of war crimes, crimes against humanity, and genocide.

At the same time, Turkey played an important role in pressuring Hamas to agree to the ceasefire in October and to release the Israeli hostages held by the organization. At the Peace Summit held in Sharm el-Sheikh, US President Donald Trump expressed about Erdoğan that “he’s always there when I need him.” Trump sees Erdoğan as someone capable of resolving regional problems and “ending wars,” and he has credited the successful release of all the living hostages in part to the Turkish president’s efforts.

For its part, Ankara feels a sense of urgency regarding its involvement in Gaza. Erdoğan traveled to the Peace Summit in Sharm el-Sheikh and was one of the four leaders who signed the agreement at its conclusion. A few days after the ceasefire entered into force, Ankara appointed a “Coordinator for Humanitarian Aid to Palestine,” who had previously served as head of Turkey’s rescue agency, AFAD, as well as an ambassador. Turkish aid organizations have already published photographs of their representatives, holding Turkish flags, assisting in clearing rubble, providing medical aid, and distributing food in Gaza. Erdoğan has also emphasized that tents are insufficient and that, ahead of winter, Ankara should send containers previously used by people whose homes in Turkey were damaged by the earthquake in February 2023.

Since the ceasefire, Turkey has also hosted a conference of foreign ministers from Arab and Muslim states focused on implementing the second phase of Trump’s 20-point plan. Public meetings have also taken place between Hamas representatives and Turkey’s foreign minister and Turkey’s director of the national intelligence organization. Despite Israel’s firm opposition to the deployment of Turkish soldiers in the international stabilization force that is expected to be established in Gaza, the idea has not been taken off the table. Press reports indicate that Turkey is actively considering how it could send around 2,000 soldiers to the Strip.

In the Syrian arena, Israel’s main concerns are the Turkish military presence in central and southern Syria and the constraints on the Israeli Air Force in Syrian airspace. Although Turkey’s military presence in northern Syria began with the military operations launched there in 2016, it was only after Assad’s fall in December 2024 that Ankara’s aspirations regarding other parts of Syria became realistic. If it were solely up to Ankara, military bases would already have been established in Syria, but both the conduct of Syrian President al-Sharaa—who is seeking to diversify his external sources of support—as well as preventive actions by Israel have thus far blocked Turkey’s intentions. In terms of the expected economic investments in Syria, there is concern that some of the trade and energy routes Turkey is trying to promote may bypass Israel in ways that could jeopardize projects Israel had hoped to advance, such as those related to the development of the India–Middle East–Europe Corridor (IMEC).

Alongside concerns about Turkey’s conduct, it should be noted that recent developments in the Syrian arena actually underscore that both Turkey and Israel fear an aerial confrontation with each other. The willingness of both sides to operate through a “hotline,” established following talks between Turkish and Israeli officials in Baku (with American encouragement), is a clear sign that both parties still recoil from direct confrontation. Moreover, progress toward a security agreement between Israel and Syria is also expected to help ease tensions in the Syrian arena, including between Israel and Turkey.

In the Eastern Mediterranean, tensions between Israel and Turkey have been particularly apparent over the past year on two issues: Cyprus and the flotillas to the Gaza Strip. Regarding Cyprus, the deployment in September of the Barak MX air defense system, purchased from Israel, sparked negative reactions in Turkey. Some even compared the situation to the crisis in 1997 when Turkey pressured Cyprus to transfer to Greece the S-300 system it had purchased from Russia. As for the flotillas, this issue has been a recurring point of friction between Israel and Turkey since the Mavi Marmara incident in 2010. This past October, Turkish parliament members participated in the “Global Sumud” flotilla, with Erdoğan telling journalists that he closely monitored the footage received from the Turkish drones that escorted the flotilla.

With regard to trade relations between the two states, the economic boycott that Turkey declared on Israel in May 2024 has still not been lifted, with Turkey vigorously enforcing it from time to time, including after the announcement of the ceasefire. Nevertheless, throughout this period, goods have continued to reach Israel through third countries and Palestinian traders. The fact that significant volumes of trade (in some months, it is even about half of the volume of trade that existed before the boycott) persisted, despite the restrictions, underscores the substantial interest among businesspeople in both countries in maintaining commercial links. As for aviation ties, shortly after the war began, the airlines of both states stopped flights to the other country, and service still has not resumed.

In addition to the specific points of tension between Turkey and Israel, Turkey’s military buildup cannot be ignored. Ankara has identified three key weaknesses in the Turkish Armed Forces and is actively working to resolve them, particularly given the lessons learned from the 12-day war between Israel and Iran. A major vulnerability is the aging fleet of fighter jets in the Turkish Air Force and the need for new aircraft. In October, Turkey signed a deal with the United Kingdom to purchase 20 Eurofighter Typhoons, and it is also close to acquiring around 24 used Typhoons from the United Arab Emirates and Oman in order to circumvent the long delivery times associated with acquisition of new jets. Turkey is also advancing in the field of air defense and aims to build a “Steel Dome” system. Furthermore, it has significantly expanded the regulations concerning the construction of shelters in the country. Finally, during the war between Israel and Iran, Erdoğan spoke of Turkey’s need to acquire medium and long-range missiles for deterrence purposes, and the press has reported that Turkey is working to build a missile-testing facility in Somalia.

At the same time, having a broader view of Israel–Turkey relations is essential for fully understanding the overall picture. Such a perspective makes it possible to identify areas in which the two states’ interests not only do not conflict but even complement one another—for example, in the Caucasus region and in Syria with respect to countering an Iranian presence.

Israel also has a clear interest in US involvement in reducing tensions between Israel and Turkey. In fact, it appears that only the involvement of President Trump and senior levels of the American administration can be effective at this stage. In this regard, the remarks made at the Manama Dialogue by Tom Barrack, who serves as the US ambassador to Turkey and as the US special envoy for Syria, are important. He predicted that Israel and Turkey will avoid direct military conflict and that the two states will eventually engage in cooperation from the Caspian Sea to the Mediterranean; nonetheless, voices in Turkey criticized this assessment as a misunderstanding of the situation. At the same time, it is important that the United States also recognize that Israel will not soften its opposition to the deployment of Turkish military forces as part of the international stabilization force being established in Gaza, due to the deep lack of trust between the two states.

Alongside the United States, other NATO members must also act to reduce tensions between Israel and Turkey, whether publicly or discreetly. This is essential because the Turkish veto continues to impede necessary cooperation between Israel and NATO and undermines efforts vis-à-vis Russia in the context of the war in Ukraine. The tensions between Israel and Turkey also affect Turkey’s disputes with Cyprus and Greece, given the tightening of relations among these three states for more than a decade since the Mavi Marmara incident. In any case, Western states should take into account the tensions between Turkey and Israel when considering arms sales and industrial-defense cooperation with Ankara. For its part, Israel should continue nurturing its relations with states that share some of its concerns about Turkey, such as Greece, Cyprus, the United Arab Emirates, and India.

External pressure can also help offset the public demands in both Israel and Turkey to adopt a hardline approach toward each other. For example, there is a clear link between the results of the local elections held in Turkey in March 2024 (which were unfavorable for Erdoğan’s party) and the subsequent imposition of a full trade boycott on Israel shortly thereafter. Lifting the trade boycott on Israel could, for example, serve as a confidence-building measure between Turkey and Israel, but doing so could carry a domestic political cost for Erdoğan. The same is true for Prime Minister Benjamin Netanyahu if he were to allow Turkey to play a central role in Gaza’s reconstruction. Concurrently, Turkey’s drive for broad involvement in Gaza should encourage and prompt Israel to take the initiative—rather than be dragged along—regarding the reconstruction of the Strip and the restoration of normal life there.

The opinions expressed in INSS publications are the authors’ alone.

Gallia Lindenstrauss

Gallia Lindenstrauss is a senior research fellow at the Institute for National Security Studies and editor of the institute’s journal, Strategic Assessment. She specializes in Turkish foreign policy. Her additional research interests are ethnic conflicts, Azerbaijan’s foreign policy, the Cyprus issue, and the Kurds. She has written extensively on these topics and her commentaries and op-eds have appeared in all of the Israeli major media outlets, as well as in international outlets such as National Interest, Hurriyet Daily News, Turkey Analyst and Insight Turkey. Dr. Lindenstrauss completed her Ph.D. in the Department of International Relations at Hebrew University. She formerly lectured at the Hebrew University of Jerusalem and at the Interdisciplinary Center, Herzliya, and was a postdoctoral fellow at the Leonard Davis Institute for International Relations at the Hebrew University, and a visiting fellow at the Bipartisan Policy Center.

https://www.inss.org.il/publication/turkish-threat

UN Security Council adopts US resolution on Trump’s Gaza plan

Από

pcuser

November 19, 2025

By Simon Lewis

Summary

Resolution authorizes transitional authority and international stabilization force
Hamas rejects resolution, insists it will not disarm
Russia and China abstained from vote

WASHINGTON, Nov 17 (Reuters) – The UN Security Council on Monday voted to adopt a U.S.-drafted resolution endorsing President Donald Trump’s plan to end the war in Gaza and authorizing an international stabilization force for the Palestinian enclave.

Israel and the Palestinian militant group Hamas agreed last month to the first phase of Trump’s 20-point plan for Gaza – a ceasefire in their two-year war and a hostage-release deal – but the UN resolution is seen as vital to legitimizing a transitional governance body and reassuring countries that are considering sending troops to Gaza.

The text of the resolution says member states can take part in the Trump-chaired Board of Peace envisioned as a transitional authority that would oversee reconstruction and economic recovery of Gaza. It also authorizes the international stabilization force, which would ensure a process of demilitarizing Gaza, including by decommissioning weapons and destroying military infrastructure.

Hamas, in a statement, reiterated that it will not disarm and argued that its fight against Israel is legitimate resistance, potentially pitting the militant group against the international force authorized by the resolution.

“The resolution imposes an international guardianship mechanism on the Gaza Strip, which our people and their factions reject,” Hamas said in its statement, issued after the adoption of the resolution.

Mike Waltz, the U.S. ambassador to the UN, said the resolution, which includes Trump’s 20-point plan as an annex, “charts a possible pathway for Palestinian self-determination … where rockets will give way to olive branches and there is a chance to agree on a political horizon.”

“It dismantles Hamas’ grip, it ensures Gaza rises free from terror’s shadow, prosperous and secure,” Waltz told the council ahead of the vote.

Russia, which holds a veto on the Security Council, earlier signaled potential opposition to the resolution but abstained from the vote, allowing the resolution to pass.

The UN ambassadors of Russia and China, which also abstained, complained that the resolution does not give the UN a clear role in the future of Gaza.

“In essence, the council is giving its blessing to a U.S. initiative on the basis of Washington’s promises, giving complete control over the Gaza Strip to the Board of Peace and the ISF (international stabilization force), the modalities of which we know nothing about so far,” Russian ambassador Vasily Nebenzya told the council following the vote.

The Palestinian Authority issued a statement welcoming the resolution, and said it is ready to take part in its implementation. Diplomats said the authority’s endorsement of the resolution last week was key to preventing a Russian veto.

Trump celebrated the vote as “a moment of true Historic proportion” in a social media post. “The members of the Board, and many more exciting announcements, will be made in the coming weeks,” Trump wrote.

‘PATHWAY’ TO STATEHOOD

The resolution has proven controversial in Israel because it references a future possibility of statehood for the Palestinians.

The resolution’s text says that “conditions may finally be in place for a credible pathway to Palestinian self-determination and statehood” once the Palestinian Authority has carried out a reform program and Gaza’s redevelopment has advanced.

“The United States will establish a dialogue between Israel and the Palestinians to agree on a political horizon for peaceful and prosperous coexistence,” it says.

Prime Minister Benjamin Netanyahu, under pressure from right-wing members of his government, said on Sunday that Israel remained opposed to a Palestinian state and pledged to demilitarize Gaza “the easy way or the hard way.”

https://www.reuters.com/world/middle-east/un-security-council-vote-us-resolution-trumps-gaza-plan-2025-11-17

Η συνέντευξη του Ρώσου ΥΠΕΞ σε ιταλική εφημερίδα

Από

pcuser

November 19, 2025

13 Νοεμβρίου 2025 00:21

Απαντήσεις του Σεργκέι Λαβρόφ, Υπουργού Εξωτερικών της Ρωσικής Ομοσπονδίας, σε ερωτήσεις της ιταλικής εφημερίδας Corriere della Sera, την οποία η εφημερίδα αρνήθηκε να δημοσιεύσει πλήρως χωρίς περικοπές ή λογοκρισία, Μόσχα, 13 Νοεμβρίου 2025

Ερώτηση:

Έχει αναφερθεί ότι η επόμενη συνάντηση του Βλαντίμιρ Πούτιν με τον Ντόναλντ Τραμπ στη Βουδαπέστη δεν πραγματοποιήθηκε, επειδή ακόμη και η αμερικανική κυβέρνηση συνειδητοποίησε ότι δεν είστε έτοιμοι για συνομιλίες σχετικά με την Ουκρανία. Τι πήγε στραβά μετά τη σύνοδο της Άνκορατζ, η οποία είχε δώσει ελπίδες για την έναρξη μιας αυθεντικής ειρηνευτικής διαδικασίας; Γιατί η Ρωσία παραμένει προσκολλημένη στις απαιτήσεις που έθεσε ο Βλαντίμιρ Πούτιν τον Ιούνιο του 2024 και σε ποια ζητήματα θα μπορούσατε να κάνετε συμβιβασμό;

Απάντηση Σεργκέι Λαβρόφ:

Οι συνεννοήσεις που επιτεύχθηκαν στην Άνκορατζ αποτέλεσαν ένα σημαντικό ορόσημο στην αναζήτηση μακροπρόθεσμης ειρήνης στην Ουκρανία, μέσω της υπέρβασης των συνεπειών του βίαιου αντισυνταγματικού πραξικοπήματος στο Κίεβο, το οποίο οργανώθηκε από την κυβέρνηση Ομπάμα τον Φεβρουάριο του 2014. Οι συνεννοήσεις βασίζονται στην υπάρχουσα πραγματικότητα και συνδέονται στενά με τους όρους δίκαιης και σταθερής επίλυσης της ουκρανικής κρίσης, όπως τους πρότεινε ο Πρόεδρος Πούτιν τον Ιούνιο 2024. Όσο γνωρίζουμε, αυτοί οι όροι ακούστηκαν και ελήφθησαν υπόψη, και μάλιστα δημόσια, από την κυβέρνηση Τραμπ — κυρίως ο όρος ότι είναι απαράδεκτο η Ουκρανία να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ και να δημιουργηθεί μια στρατηγική στρατιωτική απειλή για τη Ρωσία ακριβώς στα σύνορά της. Η Ουάσιγκτον επίσης παραδέχθηκε ανοιχτά ότι δεν θα μπορούσε να αγνοήσει το εδαφικό ζήτημα μετά τα δημοψηφίσματα στις πέντε ιστορικές ρωσικές περιοχές, των οποίων οι κάτοικοι επέλεξαν ξεκάθαρα την αυτοδιάθεση, μακριά από το καθεστώς του Κιέβου που τους χαρακτήριζε «υπανθρώπους», «κτήνη» και «τρομοκράτες», και επέλεξαν την επανένωση με τη Ρωσία.

Η αμερικανική πρόταση που μετέφερε στη Μόσχα ο ειδικός απεσταλμένος Στιβ Γουίτκοφ την εβδομάδα πριν από τη σύνοδο στην Αλάσκα βασιζόταν επίσης στα ζητήματα ασφάλειας και εδαφικής πραγματικότητας. Ο Πρόεδρος Πούτιν είπε στον Ντόναλντ Τραμπ στην Άνκορατζ ότι συμφωνήσαμε να χρησιμοποιήσουμε αυτήν την πρόταση ως βάση, προτείνοντας παράλληλα ένα συγκεκριμένο βήμα που θα άνοιγε τον δρόμο για την πρακτική της εφαρμογή.

Ο Αμερικανός ηγέτης είπε ότι έπρεπε να συμβουλευθεί τους συμμάχους του· ωστόσο, μετά τη συνάντηση που είχε μαζί τους στην Ουάσιγκτον την επόμενη ημέρα, δεν λάβαμε καμία αντίδραση στη θετική απάντησή μας στις προτάσεις που είχε μεταφέρει ο Γουίτκοφ στη Μόσχα πριν από τη σύνοδο στην Αλάσκα. Καμία αντίδραση δεν διατυπώθηκε ούτε κατά τη συνάντησή μου με τον Υπουργό Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο τον Σεπτέμβριο στη Νέα Υόρκη, όταν του υπενθύμισα ότι ακόμη την περιμέναμε.

Για να βοηθήσουμε τους Αμερικανούς συναδέλφους να αποφασίσουν για τη δική τους πρόταση, διατυπώσαμε σε έγγραφο τα συμφωνηθέντα της Αλάσκας και το παραδώσαμε στην Ουάσιγκτον. Λίγες ημέρες αργότερα, κατόπιν αιτήματος του Τραμπ, αυτός και ο Βλαντίμιρ Πούτιν είχαν τηλεφωνική συνομιλία και κατέληξαν σε προκαταρκτική συμφωνία να συναντηθούν στη Βουδαπέστη μετά από διεξοδική προετοιμασία της συνόδου. Δεν υπήρχε αμφιβολία ότι θα συζητούσαν τα όσα συμφωνήθηκαν στην Άνκορατζ.

Μετά από μερικές ημέρες, μίλησα τηλεφωνικά με τον Μάρκο Ρούμπιο. Η Ουάσιγκτον χαρακτήρισε τη συνομιλία εποικοδομητική (όντως ήταν εποικοδομητική και χρήσιμη) και ανακοίνωσε ότι μετά από εκείνη την τηλεφωνική επικοινωνία, μια κατ’ ιδίαν συνάντηση μεταξύ του Υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ και του Ρώσου Υπουργού Εξωτερικών ως προετοιμασία για τη συνάντηση κορυφής δεν ήταν πλέον απαραίτητη. Ποιος και με ποιον τρόπο υπέβαλε απόρρητες αναφορές στον Αμερικανό ηγέτη, με αποτέλεσμα να αναβάλει ή να ακυρώσει τη σύνοδο της Βουδαπέστης, δεν το γνωρίζω. Αλλά έχω περιγράψει το γενικό χρονολόγιο αυστηρά βάσει των γεγονότων για τα οποία είμαι υπεύθυνος.

Δεν πρόκειται να αναλάβω την ευθύνη για κατάφωρα ψευδείς ειδήσεις σχετικά με δήθεν έλλειψη ετοιμότητας της Ρωσίας για συνομιλίες ή δήθεν υπονόμευση των αποτελεσμάτων της συνόδου της Άνκορατζ. Παρακαλώ απευθυνθείτε στους Financial Times που, απ’ όσο γνωρίζω, διέδωσαν αυτήν τη παραπλανητική εκδοχή, παραποιώντας τη σειρά των γεγονότων, ώστε να κατηγορηθεί η Μόσχα και να αποτραπεί ο Ντόναλντ Τραμπ από τον δρόμο που ο ίδιος πρότεινε — έναν δρόμο που οδηγεί σε σταθερή και διαρκή ειρήνη, και όχι στην άμεση κατάπαυση του πυρός, προς την οποία τον σπρώχνουν οι Ευρωπαίοι προστάτες του Ζελένσκι, λόγω της εμμονικής τους επιθυμίας να πάρουν μια ανάσα και να διοχετεύσουν κι άλλα όπλα στο «ναζιστικό καθεστώς» για να συνεχίσει τον πόλεμο κατά της Ρωσίας. Αν ακόμη και το BBC παρήγαγε ένα πλαστό βίντεο όπου δήθεν ο Τραμπ καλούσε σε επίθεση στο Καπιτώλιο, τότε οι Financial Times είναι ικανοί για κάτι παρόμοιο. Στη Ρωσία λέμε: «Δεν θα διστάσουν να πουν ψέμα».

Εξακολουθούμε να είμαστε έτοιμοι για μια ακόμη σύνοδο κορυφής Ρωσίας–ΗΠΑ στη Βουδαπέστη, εφόσον βασίζεται γνήσια στα καλά επεξεργασμένα αποτελέσματα της συνόδου της Αλάσκας. Η ημερομηνία δεν έχει οριστεί ακόμη. Οι επαφές Ρωσίας–ΗΠΑ συνεχίζονται.

Ερώτηση:

Μονάδες των Ρωσικών Ενόπλων Δυνάμεων ελέγχουν σήμερα λιγότερα εδάφη από ό,τι το 2022, λίγες εβδομάδες μετά την έναρξη αυτού που αποκαλείτε ειδική στρατιωτική επιχείρηση. Αν πράγματι υπερισχύετε, γιατί δεν μπορείτε να καταφέρετε ένα αποφασιστικό πλήγμα; Μπορείτε επίσης να εξηγήσετε γιατί δεν δημοσιοποιείτε επίσημα τις απώλειες;

Απάντηση Σεργκέι Λαβρόφ:

Η ειδική στρατιωτική επιχείρηση δεν είναι πόλεμος για εδάφη, αλλά μια επιχείρηση για τη διάσωση εκατομμυρίων ανθρώπων που ζουν σε αυτά τα εδάφη επί αιώνες και τους οποίους η χούντα του Κιέβου επιδιώκει να εξαλείψει — νομικά, απαγορεύοντας την ιστορία, τη γλώσσα και τον πολιτισμό τους, και φυσικά, χρησιμοποιώντας δυτικά όπλα. Ένας ακόμη σημαντικός στόχος της ειδικής στρατιωτικής επιχείρησης είναι η διασφάλιση της ασφάλειας της Ρωσίας και η αποτροπή των σχεδίων του ΝΑΤΟ και της ΕΕ να δημιουργήσουν ένα εχθρικό μαριονετικό κράτος στα δυτικά σύνορά μας, το οποίο, στη νομοθεσία και στην πραγματικότητα, βασίζεται στη ναζιστική ιδεολογία. Δεν είναι η πρώτη φορά που σταματάμε φασίστες και ναζί επιτιθέμενους. Το κάναμε στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και θα το κάνουμε ξανά.

Σε αντίθεση με τους Δυτικούς, οι οποίοι έχουν ισοπεδώσει ολόκληρες συνοικίες, εμείς προστατεύουμε τους ανθρώπους — τόσο τους αμάχους όσο και το στρατιωτικό προσωπικό. Οι ένοπλες δυνάμεις μας ενεργούν με εξαιρετική υπευθυνότητα και πραγματοποιούν υψηλής ακρίβειας πλήγματα αποκλειστικά σε στρατιωτικούς στόχους και σε σχετικές μεταφορικές και ενεργειακές υποδομές.

Δεν είναι σύνηθες να δημοσιοποιούνται οι απώλειες του πεδίου της μάχης. Μπορώ μόνο να πω ότι φέτος η Ρωσία έχει παραδώσει πάνω από 9.000 σορούς ουκρανικού στρατιωτικού προσωπικού στην ουκρανική πλευρά. Από την Ουκρανία έχουμε λάβει 143 σορούς δικών μας μαχητών. Μπορείτε να βγάλετε τα δικά σας συμπεράσματα.

Ερώτηση:

Η εμφάνισή σας στη σύνοδο της Άνκορατζ με φούτερ που έγραφε «USSR» προκάλεσε πολλά ερωτήματα. Μερικοί το θεώρησαν ως επιβεβαίωση της φιλοδοξίας σας να αναδημιουργήσετε, εάν είναι δυνατόν, τον πρώην σοβιετικό χώρο (Ουκρανία, Μολδαβία, Γεωργία, χώρες της Βαλτικής), αν όχι να αποκαταστήσετε την ΕΣΣΔ. Ήταν αυτό ένα κωδικοποιημένο μήνυμα ή απλώς ένα αστείο;

Απάντηση Σεργκέι Λαβρόφ:

Είμαι περήφανος για τη χώρα όπου γεννήθηκα και μεγάλωσα, όπου έλαβα μια αξιοπρεπή εκπαίδευση και ξεκίνησα και συνέχισα την διπλωματική μου καριέρα. Είναι καλά γνωστό ότι η Ρωσία είναι η διάδοχος της ΕΣΣΔ και, γενικότερα, η χώρα μας και ο πολιτισμός μας έχουν ιστορία χιλίων ετών. Το Βέτσε του Νόβγκοροντ υπήρξε πολύ πριν η Δύση αρχίσει να «παίζει» με τη δημοκρατία. Παρεμπιπτόντως, έχω επίσης ένα μπλουζάκι με το εθνικό έμβλημα της Ρωσικής Αυτοκρατορίας—αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι θέλουμε να την αποκαταστήσουμε.

Ένα από τα μεγαλύτερα πλεονεκτήματά μας, για το οποίο είμαστε δικαίως περήφανοι, είναι η συνέχεια της ανάπτυξης και της ενίσχυσης του κράτους μας σε όλη αυτή τη μεγάλη ιστορία ενοποίησης και συσπείρωσης των ρωσικών και όλων των άλλων λαών της χώρας. Ο Πρόεδρος Πούτιν τόνισε πρόσφατα αυτό το σημείο στις δηλώσεις του για την Ημέρα Εθνικής Ενότητας. Γι’ αυτό, παρακαλώ μην αναζητάτε πολιτικά μηνύματα σε αυτό. Ίσως στη Δύση το αίσθημα πατριωτισμού και αφοσίωσης στην πατρίδα να εξασθενεί, αλλά για εμάς αποτελεί μέρος του γενετικού μας κώδικα.

Ερώτηση:

Αν ένας από τους στόχους της ειδικής στρατιωτικής επιχείρησης ήταν να επιστρέψει η Ουκρανία υπό ρωσική επιρροή, όπως μπορεί να φανεί π.χ. από την απαίτησή σας να μπορείτε να καθορίζετε τον αριθμό των οπλικών της συστημάτων, δεν πιστεύετε ότι η τωρινή ένοπλη σύγκρουση—όποιο κι αν είναι το αποτέλεσμά της—δίδει στο Κίεβο μια πολύ συγκεκριμένη διεθνή ταυτότητα και ρόλο, που απομακρύνεται ολοένα και περισσότερο από τη Μόσχα;

Απάντηση Σεργκέι Λαβρόφ:

Οι στόχοι της ειδικής στρατιωτικής επιχείρησης καθορίστηκαν από τον Πρόεδρο Πούτιν το 2022 και παραμένουν επίκαιροι μέχρι σήμερα. Δεν πρόκειται για σφαίρες επιρροής, αλλά για την επιστροφή της Ουκρανίας σε μια ουδέτερη, μη ευθυγραμμιζόμενη και μη πυρηνική κατάσταση, καθώς και για την αυστηρή τήρηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και όλων των δικαιωμάτων των Ρώσων και άλλων εθνικών μειονοτήτων — όπως αυτά κατοχυρώνονταν στη Διακήρυξη Ανεξαρτησίας της Ουκρανίας του 1990 και στο Σύνταγμά της, και ακριβώς βάσει αυτών των διακηρυγμένων υποχρεώσεων η Ρωσία αναγνώρισε την ανεξαρτησία του ουκρανικού κράτους.

Επιδιώκουμε —και θα επιτύχουμε— την επιστροφή της Ουκρανίας στις υγιείς και σταθερές ρίζες της κρατικότητάς της, που σημαίνει ότι η Ουκρανία δεν θα προσφέρει πλέον δουλοπρεπώς το έδαφός της στο ΝΑΤΟ για στρατιωτική ανάπτυξη (ούτε στην Ευρωπαϊκή Ένωση, η οποία γρήγορα μετατρέπεται σε στρατιωτικό μπλοκ εξίσου επιθετικό), ότι θα εκκαθαρίσει τη ναζιστική ιδεολογία που απαγορεύτηκε στη Νυρεμβέργη και ότι θα επιστρέψει όλα τα δικαιώματα στους Ρώσους, στους Ούγγρους και στις άλλες εθνικές μειονότητες.

Είναι χαρακτηριστικό ότι, ενώ σύρουν το καθεστώς του Κιέβου μέσα στην ΕΕ, οι Βρυξέλλες παραμένουν σιωπηλές για τη σκανδαλώδη διάκριση κατά των «μη αυτόχθονων εθνοτήτων» (όπως αποκαλεί περιφρονητικά το Κίεβο τους Ρώσους που ζουν επί αιώνες στην Ουκρανία), και ταυτόχρονα επαινούν τη χούντα του Ζελένσκι για την υπεράσπιση των «ευρωπαϊκών αξιών». Αυτό αποδεικνύει ακόμη μια φορά ότι ο ναζισμός ξαναγεννιέται στην Ευρώπη. Είναι κάτι που πρέπει να σκεφτεί κανείς, ειδικά μετά το γεγονός ότι η Γερμανία και η Ιταλία, μαζί με την Ιαπωνία, πρόσφατα άρχισαν να ψηφίζουν κατά του ετήσιου ψηφίσματος της Γενικής Συνέλευσης σχετικά με τη μη αποδοχή της εξύμνησης του ναζισμού.

Οι δυτικές κυβερνήσεις δεν κρύβουν το γεγονός ότι στην πραγματικότητα διεξάγουν έναν πόλεμο δι’ αντιπροσώπων κατά της Ρωσίας μέσω της Ουκρανίας και ότι αυτός ο πόλεμος δεν θα τερματιστεί ούτε «μετά την τρέχουσα κρίση». Ο Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ Μαρκ Ρούτε, ο Βρετανός πρωθυπουργός Κιρ Στάρμερ, οι Βρυξελλιώτες γραφειοκράτες Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν και Κάγια Κάλας, καθώς και ο ειδικός απεσταλμένος του Αμερικανού προέδρου για την Ουκρανία Κιθ Κέλογκ, το έχουν δηλώσει πολλές φορές. Είναι προφανές ότι η αποφασιστικότητα της Ρωσίας να προστατεύσει τον εαυτό της από τις απειλές που δημιουργεί η Δύση μέσω του καθεστώτος που ελέγχει, είναι νόμιμη και λογική.

Ερώτηση:

Οι ΗΠΑ επίσης προμηθεύουν την Ουκρανία με όπλα, και πρόσφατα έγινε συζήτηση για το ενδεχόμενο αποστολής πυραύλων cruise Tomahawk στο Κίεβο. Γιατί έχετε διαφορετικές απόψεις και αξιολογήσεις σχετικά με την πολιτική των ΗΠΑ και της Ευρώπης;

Απάντηση Σεργκέι Λαβρόφ:

Οι περισσότερες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες αποτελούν σήμερα τον πυρήνα της λεγόμενης «συμμαχίας των προθύμων», της οποίας η μοναδική επιθυμία είναι να κρατήσει τις εχθροπραξίες στην Ουκρανία ζωντανές για όσο το δυνατόν περισσότερο. Προφανώς δεν έχουν κανέναν άλλο τρόπο να αποσπάσουν την προσοχή των ψηφοφόρων τους από τα ραγδαία επιδεινούμενα εσωτερικά κοινωνικοοικονομικά προβλήματα.

Χρηματοδοτούν το τρομοκρατικό καθεστώς στο Κίεβο χρησιμοποιώντας τα χρήματα των Ευρωπαίων φορολογουμένων και παρέχουν όπλα που χρησιμοποιούνται στο πλαίσιο μιας συστηματικής προσπάθειας να σκοτωθούν άμαχοι στις ρωσικές περιοχές και Ουκρανοί που προσπαθούν να διαφύγουν από τον πόλεμο και τους ναζιστές εντολοδόχους. Υπονομεύουν κάθε ειρηνευτική προσπάθεια και αρνούνται να έχουν άμεσες επαφές με τη Μόσχα· επιβάλλουν ολοένα και περισσότερες κυρώσεις, οι οποίες λειτουργούν ως μπούμερανγκ στις οικονομίες τους· προετοιμάζουν ανοιχτά την Ευρώπη για έναν νέο μεγάλο πόλεμο κατά της Ρωσίας και προσπαθούν να πείσουν την Ουάσιγκτον να απορρίψει μια έντιμη και δίκαιη επίλυση.

Ο κύριος στόχος τους είναι να υπονομεύσουν τη στάση της παρούσας αμερικανικής κυβέρνησης, η οποία από την αρχή υποστήριζε τον διάλογο, εξέταζε τη θέση της Ρωσίας και έδειχνε προθυμία να αναζητήσει μια διαρκή ειρήνη. Ο Ντόναλντ Τραμπ έχει πει επανειλημμένα δημόσια ότι μία από τις αιτίες της ρωσικής δράσης ήταν η επέκταση του ΝΑΤΟ και η προώθηση της υποδομής της Συμμαχίας στα σύνορα της χώρας μας. Αυτό ακριβώς ήταν που ο Πρόεδρος Πούτιν και η Ρωσία προειδοποιούσαν επί είκοσι χρόνια.

Ελπίζουμε ότι η κοινή λογική θα επικρατήσει στην Ουάσιγκτον, ότι θα παραμείνει στην αρχή της θέσης της και ότι θα αποφύγει κινήσεις που θα μπορούσαν να ωθήσουν τη σύγκρουση σε ένα επόμενο επίπεδο κλιμάκωσης.

Με όλα αυτά υπόψη, για τους στρατιωτικούς μας δεν έχει καμία διαφορά αν τα όπλα προέρχονται από την Ευρώπη ή από τις ΗΠΑ — όλα τα στρατιωτικά σημεία-στόχοι καταστρέφονται άμεσα.

Ερώτηση:

Εσείς ήσασταν εκείνος που πάτησε το κουμπί του «επανεκκινητή» (reset) μαζί με την Χίλαρι Κλίντον, ακόμη κι αν τα γεγονότα αργότερα πήραν διαφορετική τροπή. Μπορούν οι σχέσεις με την Ευρώπη να επανεκκινήσουν; Μπορεί η κοινή ασφάλεια να αποτελέσει πλατφόρμα για τη βελτίωσή τους;

Απάντηση Σεργκέι Λαβρόφ:

Η αντιπαράθεση που έχει προκύψει από την απερίσκεπτη και εκ των πραγμάτων αδιέξοδη πολιτική των ευρωπαϊκών ελίτ δεν είναι επιλογή της Ρωσίας. Η σημερινή κατάσταση δεν εξυπηρετεί τα συμφέροντα των λαών μας. Θα θέλαμε οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις —οι περισσότερες από τις οποίες ακολουθούν μια μανιώδη αντιρωσική ατζέντα— να συνειδητοποιήσουν πόσο καταστροφική είναι αυτή η πολιτική.

Η Ευρώπη έχει ήδη διεξάγει πολέμους εναντίον μας υπό τις σημαίες του Ναπολέοντα, και τον προηγούμενο αιώνα υπό τα λάβαρα του Χίτλερ και του ναζισμού. Ορισμένοι Ευρωπαίοι ηγέτες έχουν πολύ κοντή μνήμη. Όταν αυτή η ρωσοφοβική εμμονή —δεν βρίσκω καλύτερη φράση— υποχωρήσει, θα είμαστε ανοιχτοί σε επαφές, έτοιμοι να ακούσουμε αν οι πρώην εταίροι μας σκοπεύουν να κάνουν μαζί μας δίκαιες και έντιμες σχέσεις. Και τότε θα αποφασίσουμε αν υπάρχουν προοπτικές για οικοδόμηση τέτοιων σχέσεων.

Οι προσπάθειες της Δύσης έχουν πλήρως απονομιμοποιήσει και αποδομήσει το ευρωατλαντικό σύστημα ασφάλειας όπως υπήρχε πριν από το 2022. Σε αυτό το πλαίσιο, ο Πρόεδρος Πούτιν παρουσίασε την πρωτοβουλία για τη δημιουργία μιας νέας αρχιτεκτονικής ίσης και αδιαίρετης ασφάλειας στην Ευρασία. Αυτή είναι ανοιχτή σε όλα τα κράτη της ηπείρου, συμπεριλαμβανομένων των ευρωπαϊκών χωρών, αλλά απαιτεί ευγενή συμπεριφορά, απαλλαγμένη από νεοαποικιακή αλαζονεία, με βάση την ισότητα, τον αμοιβαίο σεβασμό και την εξισορρόπηση συμφερόντων.

Ερώτηση:

Η ένοπλη σύγκρουση στην Ουκρανία και η επακόλουθη διεθνής απομόνωση της Ρωσίας ίσως να σας εμπόδισαν να δράσετε πιο αποτελεσματικά σε άλλες περιοχές κρίσεων, όπως στη Μέση Ανατολή. Ισχύει αυτό;

Απάντηση Σεργκέι Λαβρόφ:

Αν η «ιστορική Δύση» αποφάσισε να απομονωθεί από κάποιον, αυτό ονομάζεται αυτο-απομόνωση. Ωστόσο, ούτε εκεί οι γραμμές είναι ενιαίες — φέτος ο Βλαντίμιρ Πούτιν είχε συναντήσεις με ηγέτες των Ηνωμένων Πολιτειών, της Ουγγαρίας, της Σλοβακίας και της Σερβίας. Είναι σαφές ότι ο σημερινός κόσμος δεν μπορεί να περιοριστεί στη δυτική μειονότητα. Αυτή η εποχή πέρασε από τότε που αναδύθηκε η πολυπολικότητα.

Οι σχέσεις μας με τα κράτη του Παγκόσμιου Νότου και της Παγκόσμιας Ανατολής —που αποτελούν το 85% του παγκόσμιου πληθυσμού— συνεχίζουν να αναπτύσσονται. Τον Σεπτέμβριο, ο Ρώσος Πρόεδρος πραγματοποίησε κρατική επίσκεψη στην Κίνα. Μόνο τους τελευταίους μήνες, ο Βλαντίμιρ Πούτιν συμμετείχε σε συνόδους κορυφής του ΟΣΣ, των BRICS, της ΚΑΚ και της Ρωσίας – Κεντρικής Ασίας, ενώ κυβερνητικές αντιπροσωπείες μας έλαβαν μέρος στις συνόδους κορυφής APEC και ASEAN και τώρα προετοιμάζονται για τη σύνοδο κορυφής της G20. Σύνοδοι κορυφής και υπουργικές συναντήσεις στο πλαίσιο Ρωσία – Αφρική και Ρωσία – Συμβούλιο Συνεργασίας του Κόλπου πραγματοποιούνται τακτικά.

Οι χώρες της Παγκόσμιας Πλειοψηφίας καθοδηγούνται από τα εθνικά τους συμφέροντα και όχι από εντολές πρώην αποικιοκρατικών δυνάμεων.

Οι Άραβες φίλοι μας εκτιμούν την εποικοδομητική συμμετοχή της Ρωσίας στην επίλυση περιφερειακών συγκρούσεων στη Μέση Ανατολή. Οι συνεχείς συζητήσεις στον ΟΗΕ για το παλαιστινιακό ζήτημα επιβεβαιώνουν ότι πρέπει να συνδυαστούν οι δυνατότητες όλων των εξωτερικών δρώντων με επιρροή· διαφορετικά, τίποτα βιώσιμο δεν θα προκύψει, παρά μόνο εντυπωσιακές τελετές. Οι θέσεις μας με τους φίλους μας στη Μέση Ανατολή είναι κοντινές ή ταυτίζονται, γεγονός που διευκολύνει τη συνεργασία μας στον ΟΗΕ και σε άλλες πολυμερείς πλατφόρμες.

Ερώτηση:

Βλέπετε κάποια νέα ώθηση στην επίλυση του παλαιστινιακού ζητήματος; Θα μπορούσε το Πεκίνο να αναλάβει ηγετικό ρόλο;

Απάντηση Σεργκέι Λαβρόφ:

Η Κίνα μπορεί να διαδραματίσει σημαντικό ρόλο, όπως έκανε επιτυχώς στη συμφιλίωση μεταξύ Ιράν και Σαουδικής Αραβίας. Ήμασταν μεταξύ εκείνων που χαιρέτισαν θερμά αυτή την εξέλιξη. Σχετικά πρόσφατα, προβλέψαμε ότι, αντί της αποκαλούμενης «Παγκόσμιας Τάξης» της Ουάσιγκτον, θα αναδυθεί μια παγκόσμια παράταξη χωρών με παρόμοιες απόψεις οι οποίες, με βάση την πραγματική τους ανεξαρτησία και την προσήλωσή τους στις αρχές του Διεθνούς Δικαίου, θα είναι σε θέση να ξεπεράσουν τα αδιέξοδα που έχουν δημιουργήσει οι προηγούμενοι σχεδιασμοί της Δύσης για το Παλαιστινιακό.

Σε αυτό το πλαίσιο, προωθούμε σθεναρά την ιδέα ενός «κουαρτέτου» με τέσσερις θεούς της Μεσοποταμίας, έναν εκ των οποίων μάλιστα εκπροσωπεί η Κεντρική Τράπεζα της Νέας Υόρκης. Οι συζητήσεις βρίσκονται σε εξέλιξη.

Ερώτηση:

Στο τέλος του 2013, προειδοποιήσατε για τις δυτικές προσπάθειες να μετατρέψουν τον «ήπιο έλεγχο» σε «καθοδηγούμενο χάος». Με αυτό κατά νου, πώς αξιολογείτε σήμερα τις συζητήσεις μεταξύ της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των Ηνωμένων Πολιτειών για μια απρόσωπη υπερεθνική διαχείριση του κόσμου;

Απάντηση Σεργκέι Λαβρόφ:

Οι δυτικές δυνάμεις, όπως είπα τότε, συνεχίζουν να σπέρνουν χάος στον κόσμο. Αυτό συμβαίνει επειδή παρουσιάζουν κάθε είδους μικρής εμβέλειας εξελίξεις ως απειλή για ολόκληρη την ανθρωπότητα — δήθεν απειλή που απαιτεί η «ιστορική Δύση» να αναλάβει τον έλεγχο και να παίξει τον ρόλο του παγκόσμιου «διαιτητή».

Μετά τον Ψυχρό Πόλεμο, η Ουάσιγκτον και οι σύμμαχοί της προσπάθησαν να προωθήσουν ένα σχέδιο μετασοβιετικής παγκόσμιας κυριαρχίας. Η πρόσφατη ρωσική έκθεση περί στρατηγικής προνοητικότητας δείχνει ότι αυτά τα σχέδια έχουν αποτύχει. Και από τις διάφορες πρωτοβουλίες τόσο στις ΗΠΑ όσο και στην Ευρώπη που συζητούν τρόπους εξόδου από την κρίση, προκύπτει ότι η «ιστορική Δύση» το κατανοεί πλέον αυτό.

Στο πλαίσιο του νέου κόσμου που αναδύεται, οι προσπάθειες να διοικηθεί η ανθρωπότητα μέσω κάποιας υπερεθνικής δομής δεν μπορούν παρά να αποτύχουν. Ωστόσο, οι δυτικές ελίτ έχουν υπερεκτιμήσει τον εαυτό τους. Ο Τζορτζ Όργουελ είχε γράψει ότι όσοι κατέχουν την εξουσία τείνουν πάντα να την ενισχύουν και να τη διευρύνουν.

Δεν αποκλείουμε ότι ορισμένοι στη Δύση θα προσπαθήσουν να δημιουργήσουν έναν υποτιθέμενο υπερεθνικό μηχανισμό, ο οποίος στην πράξη θα λειτουργεί υπό την ηγεσία των Ηνωμένων Πολιτειών. Δεδομένης της ισχύος και της επιρροής μας, η Ρωσία θα σταθεί απέναντι σε τέτοιες προσπάθειες επιβολής.

Ερώτηση:

Κύριε Υπουργέ, ευχαριστώ για τον χρόνο σας.

Απάντηση:

Εγώ σας ευχαριστώ· ήταν μια χρήσιμη και ενδιαφέρουσα συζήτηση

Κούρδοι: Η ανακοίνωση του PKK για την συντριβή του τουρκικού αεροσκάφους C-130

Από

anixneuseis

November 19, 2025

Η Χελίν Ουμίτ (Helin Ümit), ανώτερη ηγέτης του PKK, το οποίο άλλαξε το όνομά του σε «Κίνημα για την Ελευθερία του Κουρδιστάν», δήλωσε:

«Θέλουμε να αναγνωριστούν τα πολιτικά και νομικά δικαιώματα του Ηγέτη Άπο και να γίνει πολιτικά ενεργό μέλος. Θέλουμε να ενταχθούμε στο νέο πολιτικό κίνημα που θα ιδρύσει ο Ηγέτης Άπο».

Σε δηλώσεις της στην Medya Haber, η Χελίν Ουμίτ σχολίασε τις συζητήσεις για τη «δημοκρατική κοινωνία και την ειρηνευτική διαδικασία» στην Τουρκία, το έργο της κοινοβουλευτικής επιτροπής και το στρατιωτικό μεταγωγικό αεροπλάνο που συνετρίβη στη Γεωργία.

«Ο Οτσαλάν είναι ο αρχιτέκτονας της διαδικασίας, το κράτος την καθυστερεί».

Η Ουμίτ υποστήριξε ότι υπάρχουν διαφωνίες σε πολλά σημεία, από την ονομασία της ειρηνευτικής διαδικασίας στην Τουρκία έως τις προσεγγίσεις των μερών.

Η Ουμίτ, σημειώνοντας ότι ο Αμπντουλάχ Οτσαλάν όρισε τη διαδικασία ως «Δημοκρατική Κοινωνία και Ειρηνευτική Διαδικασία», ενώ η κυβέρνηση τόνισε τον λόγο για μια «Τουρκία χωρίς Τρομοκρατία», είπε ότι οι δύο πλευρές είχαν διαφορετικούς στόχους.

Υπενθυμίζοντας ότι η επιτροπή που συστάθηκε στο Κοινοβούλιο έχει «καθήκον ακρόασης», η Ουμίτ επέκρινε το γεγονός ότι ο Αμπντουλάχ Οτσαλάν, τον οποίο το PKK παρουσιάζει ως τον κύριο συνομιλητή του, δεν έχει ακόμη ακουστεί.

Η Ουμίτ είπε: «Αυτή η επιτροπή έχει μετατραπεί σε μια επιτροπή που καθυστερεί στην τρέχουσα μορφή της» και πρόσθεσε ότι θα πρέπει να ζητηθούν οι απόψεις του Οτσαλάν για να προχωρήσει η διαδικασία.

Έδωσε προσοχή στις δηλώσεις του Μπαχτσελί

Η Ουμίτ, δήλωσε ότι οι πρόσφατες δηλώσεις του προέδρου του MHP, Ντεβλέτ Μπαχτσελί, στη συνεδρίαση της κοινοβουλευτικής ομάδας ήταν «ουσιαστικές», είπε ότι βρήκε ορισμένες από τις δηλώσεις του Μπαχτσελί σχετικά με τον Οτσαλάν θετικές αλλά ανεπαρκείς.

Ο Οτσαλάν έχει δικαίωμα στην ελπίδα

Υπενθυμίζοντας ότι το PKK είχε τερματίσει την οργανωτική του ύπαρξη, η Χελίν Ουμίτ είπε ότι ο Οτσαλάν θα μπορούσε να ιδρύσει ένα «νέο πολιτικό κίνημα» στο μέλλον και ότι θα ήθελαν να ενταχθούν σε αυτό.

Απαιτώντας να εφαρμοστεί το δικαίωμα του Οτσαλάν στην ελπίδα, ο Ουμίτ είπε: «Θέλουμε να αναγνωριστούν τα πολιτικά και νομικά δικαιώματα του Ηγέτη Άπο και να μπορεί να ασχολείται με την πολιτική. Το ΡΚΚ έχει διαλυθεί. Όλοι οι σύντροφοί μου και εγώ θέλουμε να ενταχθούμε στο νέο πολιτικό κίνημα που θα δημιουργήσει ο Ηγέτης Άπο».

Για τον λόγο αυτό, τόνισε ότι πρέπει να διασφαλιστεί η «φυσική και νομική ελευθερία» του Οτσαλάν.

Η συντριβή στρατιωτικού αεροσκάφους στη Γεωργία: «Ύποπτη χρονική στιγμή»

Μιλώντας για το μεταγωγικό αεροπλάνο C-130 που συνετρίβη πάνω από τη Γεωργία κατά την επιστροφή του από το Αζερμπαϊτζάν στην Τουρκία, σκοτώνοντας 20 στρατιώτες, η Ουμίτ χαρακτήρισε το ατύχημα «ύποπτο».

Η Ουμίτ είπε: «Είναι πολύ ύποπτο. Η επιτροπή έπρεπε να συνεδριάσει την επόμενη κιόλας μέρα».

Η Ουμίτ, η οποία είπε ότι η χρονική στιγμή του περιστατικού ήταν εντυπωσιακή, θυμήθηκε την επίθεση στο Μπινγκόλ το 1993, στην οποία 33 στρατιώτες έχασαν τη ζωή τους, και είπε ότι αυτό το περιστατικό έθεσε την «πιθανότητα εξωτερικής παρέμβασης».

Η Ουμίτ είπε: «Ναι, το περιστατικό με τους 33 στρατιώτες ήταν έργο των ανταρτών του εσωτερικού της Τουρκίας, ή αλλιώς του βαθέος κράτους. Δεν είναι ακριβώς έτσι, αλλά μου φαίνεται σαν ξένη επέμβαση. Γιατί συνέβη κάτι τέτοιο σε τέτοια στιγμή;»

Υπενθυμίζοντας τη συντριβή του ελικοπτέρου του πρώην Ιρανού προέδρου Ιμπραήμ Ραΐσι, η Ουμίτ επέστησε την προσοχή στην «ισραηλινή επιρροή στο Αζερμπαϊτζάν» και ισχυρίστηκε ότι το περιστατικό θα μπορούσε να αποτελέσει πρόκληση που θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για τη δημιουργία εθνικιστικού κύματος στην Τουρκία.

Η Ουμίτ δήλωσε: «Η διαδικασία εξακολουθεί να είναι πολύ ευαίσθητη και εύθραυστη. Ο κίνδυνος για τους λαούς της Μέσης Ανατολής, ειδικά για την Τουρκία, δεν έχει εκλείψει».

—

ΒΑΛΚΑΝΙΚΟ ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ – Echedoros.blog

AXIOS: οι ΗΠΑ εκπονούν μυστικά νέο σχέδιο για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία

Από

anixneuseis

November 19, 2025

Barak Ravid,

Dave Lawler

Η κυβέρνηση Τραμπ εργάζεται μυστικά, σε συνεννόηση με τη Ρωσία, για τη σύνταξη ενός νέου σχεδίου που θα τερματίσει τον πόλεμο στην Ουκρανία, όπως αποκαλύπτουν Αμερικανοί και Ρώσοι αξιωματούχοι στο Axios.

Γιατί έχει σημασία: Το αμερικανικό σχέδιο των 28 σημείων εμπνέεται από την επιτυχημένη προώθηση συμφωνίας στη Γάζα από τον Πρόεδρο Τραμπ. Ένας κορυφαίος Ρώσος αξιωματούχος δήλωσε στο Axios ότι είναι αισιόδοξος για το σχέδιο. Δεν είναι ακόμη σαφές πώς θα αντιδράσουν η Ουκρανία και οι Ευρωπαίοι υποστηρικτές της.

Λεπτομέρειες: Τα 28 σημεία του σχεδίου κατατάσσονται, σύμφωνα με πηγές του Axios, σε τέσσερις γενικές ενότητες: ειρήνη στην Ουκρανία, εγγυήσεις ασφαλείας, ασφάλεια στην Ευρώπη και μελλοντικές σχέσεις των ΗΠΑ με τη Ρωσία και την Ουκρανία.

Παραμένει ασαφές πώς το σχέδιο προσεγγίζει τα επίμαχα ζητήματα, όπως ο έλεγχος των εδαφών στην ανατολική Ουκρανία – όπου οι ρωσικές δυνάμεις προελαύνουν σταδιακά, αλλά εξακολουθούν να ελέγχουν πολύ λιγότερη έκταση από όση έχει απαιτήσει το Κρεμλίνο.

Στο παρασκήνιο: Ο απεσταλμένος του Τραμπ, Στιβ Γουίτκοφ, ηγείται της σύνταξης του σχεδίου και έχει συζητήσει εκτενώς με τον Ρώσο απεσταλμένο Κιρίλ Ντμιτρίεφ, σύμφωνα με Αμερικανό αξιωματούχο.

Ο Ντμιτρίεφ, ο οποίος διευθύνει το κρατικό επενδυτικό ταμείο της Ρωσίας και διαδραματίζει επίσης σημαντικό ρόλο στη διπλωματία για την Ουκρανία, δήλωσε στο Axios σε συνέντευξή του τη Δευτέρα ότι πέρασε τρεις ημέρες σε κλειστές διαβουλεύσεις με τον Γουίτκοφ και άλλα μέλη της ομάδας Τραμπ, όταν επισκέφθηκε το Μαϊάμι από τις 24 έως τις 26 Οκτωβρίου.

Ο Ντμιτρίεφ εξέφρασε αισιοδοξία για τις πιθανότητες επιτυχίας της συμφωνίας, επειδή –σε αντίθεση με προηγούμενες προσπάθειες– «νιώθουμε ότι η ρωσική θέση ακούγεται πραγματικά».

Η άλλη πλευρά: Ο Γουίτκοφ επρόκειτο να συναντηθεί με τον Ουκρανό Πρόεδρο Βολοντίμιρ Ζελένσκι την Τετάρτη στην Τουρκία, αλλά ανέβαλε το ταξίδι του, σύμφωνα με Ουκρανούς και Αμερικανούς αξιωματούχους.

Ο Γουίτκοφ είχε συζητήσει το σχέδιο με τον σύμβουλο εθνικής ασφάλειας του Ζελένσκι, Ρουστέμ Ουμέροφ, σε συνάντηση νωρίτερα αυτή την εβδομάδα στο Μαϊάμι, όπως επιβεβαίωσε Ουκρανός αξιωματούχος στο Axios.

«Ξέρουμε ότι οι Αμερικανοί δουλεύουν πάνω σε κάτι», δήλωσε ο Ουκρανός αξιωματούχος.

«Ο πρόεδρος έχει καταστήσει σαφές ότι ήρθε η ώρα να σταματήσουν οι σκοτωμοί και να επιτευχθεί μια συμφωνία για τον τερματισμό του πολέμου. Ο Πρόεδρος Τραμπ πιστεύει ότι υπάρχει πιθανότητα να τερματιστεί αυτός ο παράλογος πόλεμος, εφόσον επιδειχθεί ευελιξία», δήλωσε Αμερικανός αξιωματούχος του Λευκού Οίκου στο Axios.

Η κατάσταση: Ο Ντμιτρίεφ δήλωσε στο Axios ότι η βασική ιδέα ήταν να ληφθούν οι αρχές στις οποίες συμφώνησαν ο Τραμπ και ο Ρώσος Πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν στην Αλάσκα τον Αύγουστο, και να δημιουργηθεί μια πρόταση «που θα αντιμετωπίζει τη σύγκρουση στην Ουκρανία, αλλά και το πώς θα αποκατασταθούν οι σχέσεις ΗΠΑ–Ρωσίας [και] θα καλυφθούν οι ανησυχίες ασφαλείας της Ρωσίας».

«Στην πραγματικότητα πρόκειται για ένα πολύ ευρύτερο πλαίσιο, που λέει βασικά, “Πώς μπορούμε να φέρουμε, επιτέλους, διαρκή ασφάλεια στην Ευρώπη, όχι μόνο στην Ουκρανία”», είπε.

Ο στόχος είναι να παραχθεί ένα γραπτό έγγραφο με βάση αυτές τις αρχές πριν από την επόμενη συνάντηση Τραμπ–Πούτιν, σύμφωνα με τον Ντμιτρίεφ. Τα σχέδια για σύνοδο κορυφής των δύο ηγετών στη Βουδαπέστη παραμένουν προς το παρόν σε αναμονή.

Σημείο τριβής: Ο Ντμιτρίεφ δήλωσε ότι η παρούσα προσπάθεια δεν έχει καμία απολύτως σχέση με την πρωτοβουλία του Ηνωμένου Βασιλείου για τη σύνταξη ενός σχεδίου ειρήνης τύπου Γάζας για την Ουκρανία, την οποία χαρακτήρισε καταδικασμένη σε αποτυχία επειδή αγνοεί τις θέσεις της Ρωσίας.

Ο Ρώσος απεσταλμένος ανέφερε ότι η αμερικανική πλευρά βρίσκεται τώρα στη διαδικασία εξήγησης των «οφελών» της παρούσας προσέγγισής της στους Ουκρανούς και στους Ευρωπαίους.

«Όλα αυτά συμβαίνουν ενώ η Ρωσία έχει σαφώς επιπλέον επιτυχίες στο πεδίο της μάχης», πρόσθεσε, υποστηρίζοντας ότι η διαπραγματευτική ισχύς της Μόσχας αυξάνεται.

Τι να παρακολουθήσουμε: Ο Αμερικανός αξιωματούχος επιβεβαίωσε ότι ο Λευκός Οίκος έχει ξεκινήσει να ενημερώνει Ευρωπαίους αξιωματούχους για το νέο σχέδιο, πέρα από τους Ουκρανούς.

Ο ίδιος ανέφερε ότι ο Λευκός Οίκος πιστεύει πως υπάρχει πραγματική πιθανότητα να εξασφαλιστεί η στήριξη των Ουκρανών και των Ευρωπαίων, και σημείωσε ότι το σχέδιο θα προσαρμοστεί με βάση τις εισηγήσεις των διαφόρων πλευρών.

«Πιστεύουμε ότι τώρα είναι η κατάλληλη στιγμή για αυτό το σχέδιο. Αλλά και οι δύο πλευρές πρέπει να είναι πρακτικές και ρεαλιστικές», δήλωσε ο Αμερικανός αξιωματούχος.

«Η κυβέρνηση Τραμπ συνεργάζεται κρυφά με τη Ρωσία σε ένα νέο σχέδιο για την Ουκρανία»

Από

anixneuseis

November 19, 2025

Ο αμερικανικός ειδησεογραφικός ιστότοπος Axios ανέφερε την Τετάρτη, επικαλούμενος αμερικανικές και ρωσικές πηγές, ότι η κυβέρνηση Τραμπ συνεργάζεται κρυφά με τη Ρωσία για να διαμορφώσει ένα νέο σχέδιο για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Σύμφωνα με την ιστοσελίδα, το αμερικανικό σχέδιο των 28 σημείων είναι εμπνευσμένο από την επιτυχημένη προσπάθεια του Προέδρου Τραμπ για την επίτευξη συμφωνίας στη Γάζα.

Από την άλλη πλευρά, ένας ανώτερος Ρώσος αξιωματούχος δήλωσε στο Axios ότι ήταν αισιόδοξος για το σχέδιο, ενώ ο ιστότοπος σημείωσε ότι δεν ήταν ακόμη σαφές πώς θα ένιωθαν γι’ αυτό η Ουκρανία και οι Ευρωπαίοι υποστηρικτές της.

Σύμφωνα με πηγές του Axios, τα 28 σημεία του σχεδίου κατανέμονται σε τέσσερις γενικούς άξονες:

1- Ειρήνη στην Ουκρανία

2- Εγγυήσεις ασφαλείας

3- Ασφάλεια στην Ευρώπη

4- Μελλοντικές σχέσεις των ΗΠΑ με τη Ρωσία και την Ουκρανία

Ένας Αμερικανός αξιωματούχος δήλωσε ότι ο απεσταλμένος του Τραμπ, Στιβ Γουίτκοφ, ηγείται της σύνταξης του σχεδίου και το έχει ήδη συζητήσει εκτενώς με τον Ρώσο απεσταλμένο Κίριλ Ντμίτριεφ.

Σύμφωνα με την ιστοσελίδα, ο Κίριλ Ντμίτριεφ, ειδικός εκπρόσωπος του Ρώσου προέδρου για επενδύσεις και οικονομική συνεργασία με ξένες χώρες, δήλωσε ότι αυτή η προσπάθεια δεν έχει απολύτως καμία σχέση με την πίεση που ασκείται υπό την ηγεσία του Ηνωμένου Βασιλείου για την εκπόνηση ενός ειρηνευτικού σχεδίου για την Ουκρανία, τύπου Γάζας, το οποίο, όπως είπε, δεν έχει καμία πιθανότητα επιτυχίας επειδή αγνοεί τις θέσεις της Ρωσίας.

Ο Ρώσος απεσταλμένος δήλωσε ότι η αμερικανική πλευρά εξηγεί τώρα τα «οφέλη» της τρέχουσας προσέγγισης απέναντι στους Ουκρανούς και τους Ευρωπαίους.
Εν τω μεταξύ, ένας ανώνυμος Αμερικανός αξιωματούχος επιβεβαίωσε ότι ο Λευκός Οίκος έχει αρχίσει να ενημερώνει Ευρωπαίους αξιωματούχους, καθώς και Ουκρανούς, για το νέο σχέδιο.

Ο αξιωματούχος δήλωσε ότι ο Λευκός Οίκος πιστεύει ότι υπάρχει μια πραγματική ευκαιρία να εμπλακούν Ουκρανοί και Ευρωπαίοι, προσθέτοντας ότι το σχέδιο θα προσαρμοστεί με βάση τις απόψεις διαφόρων μερών.

Σε αυτό το πλαίσιο, ο Αμερικανός αξιωματούχος δήλωσε: «Πιστεύουμε ότι η χρονική στιγμή είναι κατάλληλη για αυτό το σχέδιο τώρα. Αλλά και οι δύο πλευρές πρέπει να είναι πραγματιστικές και ρεαλίστριες», όπως σημειώνει το Axios.

—

ΒΑΛΚΑΝΙΚΟ ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ – Echedoros.blog

Γερμανία: Νέοι εναντίον Ηλικιωμένων

Από

anixneuseis

November 19, 2025

Ο Καγκελάριος Φρίντριχ Μερτς δέχεται επιθέσεις από εκείνους που υπήρξαν μερικοί από τους πιο ένθερμους υποστηρικτές του: τα μέλη της συντηρητικής του παράταξης κάτω των 35 ετών.

Ο Μερτς αντιμετώπισε εχθρική υποδοχή το σαββατοκύριακο στο ετήσιο συνέδριο της Junge Union (Ένωση Νεολαίας), η οποία, με περίπου 90.000 μέλη, είναι η μεγαλύτερη πολιτική νεολαιίστικη οργάνωση στην Ευρώπη.

Τα μέλη της έχουν ξεσηκωθεί λόγω των σχεδίων για την ενίσχυση της Rente – του γερμανικού συστήματος συνταξιοδότησης. Οι νέοι κάτω των 35 φοβούνται ότι θα επωμιστούν πρόσθετα οικονομικά βάρη, πέραν της εκτίναξης του κόστους υγειονομικής περίθαλψης και των επιπτώσεων του άνευ προηγουμένου εθνικού χρέους.

Η κεντροδεξιά Χριστιανοδημοκρατική Ένωση (CDU) του Μερτς και το βαυαρικό αδελφό της κόμμα, η Χριστιανοκοινωνική Ένωση (CSU), υπέκυψαν στις απαιτήσεις του κυβερνητικού εταίρου τους, των κεντροαριστερών Σοσιαλδημοκρατών (SPD), κάτι που, σύμφωνα με τους νεαρούς βουλευτές της CDU/CSU, θα κοστίσει επιπλέον 120 δισεκατομμύρια ευρώ – ποσό που θα κληθούν να καλύψουν οι ίδιοι.

Από τα 83 εκατομμύρια κατοίκους της Γερμανίας, το 23% είναι ηλικίας 65 ετών και άνω, και ο αριθμός αυτός αυξάνεται καθώς μεγαλώνει το προσδόκιμο ζωής. Το γερμανικό συνταξιοδοτικό σύστημα βασίζεται κυρίως στην αρχή της αναδιανομής, όπου οι εισφορές των εν ενεργεία εργαζομένων χρηματοδοτούν τις συντάξεις των σημερινών συνταξιούχων.

Δεκαοχτώ νεαροί συντηρητικοί βουλευτές έχουν ανακοινώσει ότι αρνούνται να υποστηρίξουν τα τρέχοντα σχέδια για το συνταξιοδοτικό. Η ψήφιση των μέτρων αυτών έχει προγραμματιστεί για τις αρχές Δεκεμβρίου στην Μπούντεσταγκ, όμως με κυβερνητική πλειοψηφία μόλις 12 εδρών, η διεξαγωγή μιας τέτοιας ψηφοφορίας μοιάζει απερίσκεπτη όταν τα νούμερα δεν βγαίνουν.

Ο Γενς Θουράου της DW εξηγεί τι ακριβώς προκαλεί την εξέγερση των νεαρών συντηρητικών και πόσο σοβαρή απειλή μπορεί να συνιστά αυτό για την κυβέρνηση.

Ο Μερτς, που έκλεισε τα 70 την περασμένη εβδομάδα, έχει στο μυαλό του τις επερχόμενες εκλογές: Η μέση ηλικία των μελών της CDU είναι τα 59 έτη. Πάνω από το 40% του εκλογικού σώματος στη Γερμανία είναι ηλικίας 60 ετών και άνω. Η συμμετοχή των ηλικιωμένων στις εκλογές είναι παραδοσιακά υψηλή. Στις τελευταίες βουλευτικές εκλογές τον Φεβρουάριο του 2025, το 43% των άνω των 70 ψήφισαν CDU.

Ωστόσο, οι νεαροί βουλευτές έχουν λάβει στήριξη από ορισμένα υψηλόβαθμα στελέχη της CDU, τα οποία συμφωνούν ότι οι πολιτικές αποφάσεις δεν πρέπει να λαμβάνονται αποκλειστικά «auf dem Rücken der jüngeren Generation» (στις πλάτες της νεότερης γενιάς).

Και ενώ οι νέοι καλούνται να καλύψουν τον λογαριασμό για το κοινωνικό κράτος, αντιμετωπίζουν ταυτόχρονα μια λιγότερο ευνοϊκή οικονομική πραγματικότητα, τις συνέπειες της κλιματικής αλλαγής, και ενδέχεται να κληθούν να υπερασπιστούν τη χώρα σε μια εποχή όπου η Ευρώπη φαντάζει λιγότερο ασφαλής απ’ ό,τι επί δεκαετίες.

Ο επικεφαλής της κοινοβουλευτικής ομάδας του κόμματος της Αριστεράς, Ζέριν Πέλμαν (48), δεν είναι ο μόνος που υποστηρίζει ότι η νεότερη γενιά της Γερμανίας «kommt unter die Räder» (πετιέται κάτω από τις ρόδες).

Νίνα Χάζε

Η γερμανική νεολαία είναι επιφυλακτική απέναντι στη νέα στρατιωτική θητεία
Ύστερα από μήνες διαβουλεύσεων, η κυβέρνηση συμφώνησε σε ένα εθελοντικό μοντέλο για τη στρατιωτική θητεία. Όλοι οι 18χρονοι θα πρέπει να συμπληρώνουν ένα ερωτηματολόγιο και οι νεαροί άνδρες θα υποβάλλονται σύντομα σε υποχρεωτικές ιατρικές εξετάσεις. Τα σχέδια έχουν προκαλέσει επικρίσεις, κυρίως από αυτούς που επηρεάζονται άμεσα. Η επικεφαλής πολιτική ανταποκρίτρια της DW, Νίνα Χάζε, εξηγεί.

ΤΟ SPD ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΔΙΚΗ ΤΟΥ ΠΟΡΕΙΑ
Το SPD, στο μεταξύ, αρνείται πεισματικά να επαναδιαπραγματευτεί τα σχέδια για το συνταξιοδοτικό. Υποστηρίζει ότι έχει τηρήσει τη δική του πλευρά της κυβερνητικής συμφωνίας, στηρίζοντας την CDU/CSU σε πολιτικές για τον περιορισμό της μετανάστευσης και την τροποποίηση του κοινωνικού κράτους.

«Ας είμαι απολύτως σαφής: δεν θα υπάρξουν περαιτέρω αλλαγές σε αυτό το νομοσχέδιο», δήλωσε ο συμπρόεδρος του SPD, Λαρς Κλίνγκμπαϊλ, σε περιφερειακό κομματικό συνέδριο την Κυριακή. Μία μέρα αργότερα, κατά τη διάρκεια του ταξιδιού του στην Κίνα, επέμεινε ότι η ψηφοφορία θα προχωρήσει τον Δεκέμβριο όπως έχει προγραμματιστεί.

Ο Κλίνγκμπαϊλ είναι επίσης Αντικαγκελάριος και Υπουργός Οικονομικών, και είναι ο πρώτος υψηλόβαθμος εκπρόσωπος της κυβέρνησης Μερτς που επισκέπτεται την Κίνα.

«Η Γερμανία και η Κίνα μπορούν μαζί να βρουν απαντήσεις στις προκλήσεις της εποχής μας», δήλωσε κατά τη διάρκεια του Διαλόγου Οικονομικών Υποθέσεων Κίνας–Γερμανίας στο Πεκίνο.

Το ταξίδι του έρχεται λιγότερο από μία εβδομάδα αφότου το γερμανικό κοινοβούλιο διόρισε επιτροπή ειδικών για να επανεξετάσει την εμπορική πολιτική απέναντι στην Κίνα. Και οι δύο εξαγωγικές οικονομίες έχουν πληγεί σοβαρά από τους δασμούς του Τραμπ, γεγονός που οδήγησε την Κίνα να ξεπεράσει τις ΗΠΑ ως ο μεγαλύτερος εμπορικός εταίρος της Γερμανίας κατά τους πρώτους οκτώ μήνες του έτους.

Οι σχέσεις έχουν τεταθεί λόγω των κινεζικών περιορισμών στις εξαγωγές μικροτσίπ και σπάνιων γαιών, προκαλώντας σοβαρές διαταραχές στις γερμανικές επιχειρήσεις, καθώς η Κίνα αντιπροσωπεύει σχεδόν το ένα τρίτο των πωλήσεων των γερμανικών αυτοκινητοβιομηχανιών.

Η τριβή λόγω της στήριξης του Πεκίνου προς τη Ρωσία και των ενεργειών του στην Ινδο-Ειρηνική, καθώς και η φωνηρή κριτική του Βερολίνου για το κινεζικό ιστορικό ανθρωπίνων δικαιωμάτων και τη βιομηχανική πολιτική κρατικών επιδοτήσεων, έχουν επισκιάσει τις διμερείς σχέσεις.

Το ταξίδι του Κλίνγκμπαϊλ πραγματοποιείται λίγες εβδομάδες μετά την ακύρωση του προγραμματισμένου ταξιδιού του Υπουργού Εξωτερικών Γιοχάν Βάντεπουλ (CDU), λόγω της απόρριψης από το Πεκίνο όλων εκτός από μία από τις αιτούμενες συναντήσεις του. Ο Υπουργός Εξωτερικών έχει υιοθετήσει ολοένα και πιο σκληρή στάση έναντι της Κίνας από τότε που ανέλαβε καθήκοντα τον Μάιο, θυμίζοντας τη στάση της προκατόχου του, Αναλένα Μπέρμποκ, η οποία είχε χαρακτηρίσει τον Κινέζο Πρόεδρο Σι Τζινπίνγκ «δικτάτορα».

Ο Κλίνγκμπαϊλ (SPD), στο μεταξύ, συμμετείχε επίσης στον παραδοσιακό κομματικό διάλογο μεταξύ των Σοσιαλδημοκρατών και του Κομμουνιστικού Κόμματος της Κίνας. Οι επικριτές στο εσωτερικό διερωτώνται εάν το SPD ακολουθεί μια φιλοκινεζική σκιώδη εξωτερική πολιτική.

Deutsche Welle

Το πρόβλημα της Αθήνας είναι ψυχολογικό

Από

anixneuseis

November 19, 2025

του Παντελή Σαββίδη

ΑΠΟ ΕΡΕΥΝΑ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΥ ΘΕΜΑΤΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΘΗΝΑ

(Αυτά που σας λέμε τόσον καιρό)

Το ότι τα πράγματα είναι έτσι και χειρότερα όπως επισημαίνται σε έρευνα του “Πρώτου Θέματος” για την Αθήνα, το υπογραμμίζω εδω και καιρό. Εισπράττοντας την οργισμένη, μερικές φορές, αντίδραση των ανθρώπων που κατοικούν στο λεκανοπέδιο. Η αίσθηση ότι ζουν σε μια πρωτεύουσα 5 εκατομμυρίων κατοίκων τους προσδίδει την ψευδαίσθηση μεγαλείου. Δεν τους ενδιαφέρει το πως ζουν, αρκεί να ζουν εκεί. Το πρόβλημά τους είναι ψυχολογικό.

Ο ελληνικός διαχρονικός συμπλεγματισμός, η προσπάθεια ανάδειξης έστω και στο περιθώριο των εξελίξεων.

Ταυτίζονται με το ελληνικό κράτος. Όταν επισημαίνουμε τις λανθασμένες κρατικές στρατηγικές επιλογές του, αντιδρούν λες και το κράτος είναι αυτοί. Και ας μην έχουν, μερικοί, καν εργασία.

Το κακό είναι πως αυτή η υπερσυγκέντρωση έχει συνέπειες και σε όλους τους Έλληνες εκτός Αθηνών και, μάλιστα, πολλαπλές.

Απο την ερήμωση των περιοχών τους μέχρι την ανεργία και το υποβαθμισμένο επίπεδο ζωής.

Αλλά αυτό δεν ενδιαφέρει κανέναν τους.

Οι επιλογές των αθηναϊκών κυβερνήσεων παρά τα προβλήματα που επισημαίνονται είναι αυτοκαταστροφικές. Τα θέλουν όλα στα πόδια τους. Έστω και αν δυσκολεύουν ή, ακόμη, και απειλούν την ζωή τους. Εάν κάποια επένδυση ή κάτι θετικό συμβεί στην ελληνική περιφέρεια πέφτουν σε κατάθλιψη. Λες και τους παίρνεις την μπουκιά απο το στόμα.

Υπάρχει ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα των τελευταίων ημερών.

Μετά τις δηλώσεις της αμερικανίδας πρέσβεως για εκδίωξη των κινέζων απο τον Πειραιά και την συνειδητοποίηση απο την κυβέρνηση ότι αυτό δεν μπορεί να γίνει χωρίς σοβαρές επιπτώσεις για την χώρα, αντί να επιλέξουν ένα άλλο λιμάνι, εκτός Αθηνών, το οποίο να χρησιμοποιήσουν οι Αμερικανοί, επέλεξαν την Ελευσίνα. Επιδεινώνοντας την ήδη άσχημη κατάσταση στην πρωτεύουσα. Είναι αδιανόητο για την αθηναϊκή σκέψη να αποφασίσουν να κάνουν κάτι εκτός Αθηνών. Ό,τι έχει γίνει εκτός Αθηνών ήταν επιλογή άλλων. Την Αλεξανδρούπολη οι Αμερικανοί επέλεξαν να χρησιμοποιήσουν. Αν ερωτάτο η τότε κυβέρνηση θα πρότεινε την Αθήνα!

Το 2004 η τότε δήμαρχος Αθηνών, Ντόρα Μπακογιάννη, ανέλαβε να μεταφράσει τις δηλώσεις του Ότο Ρεχαγκελ στο Παναθηναϊκό Στάδιο μετά την κατάκτηση του Ευρωπαϊκού Κυπέλλου.

Ο Ρεχάγκελ εξέφρασε την χαρά του που έφερε το κύπελλο στην Ελλάδα. Και η Μπακογιάννη μετέφρασε παραποιημένη τη δήλωση Ρεχάγκελ: “εκφράζω την χαρά μου-μετέφρασε- που έφερα το κύπελλο στην Αθήνα”!!! Ο Ρεχάγκελ είπε Ελλάδα, η Μπακογιάννη μετέφρασε Αθήνα.

Οι άνθρωποι έχουν σοβαρό ψυχολογικό πρόβλημα μεγαλείου.

Επειδή δεν λαμβάνονται υπόψη εκτός των ελληνικών συνόρων θέλουν να εκτονωθούν ψυχολογικά στο εσωτερικό της χώρας.

Θέλουμε να ελπίζουμε πως η έρευνα του Πρώτου Θέματος δεν θα καταλήξει στο συμπέρασμα ότι πρέπει να επενδυθούν αμέτρητα δισεκατομμύρια όπως στους Ολυμπιακούς αγώνες τα οποία συνέβαλαν στην χρεοκοπία της χώρας. Αλλά ότι θα αρχίσει ένας προβληματισμός για την πειστιτκή μετεγκατάσταση ανθρώπων και υποδομών απο την Αθήνα σε άλλες πόλεις ή κωμοπόλεις της ελληνικής περιφέρειας.

Για να μπορέσει να λειτουργήσει η περιφέρεια χρειάζεται κάτι ακόμη: την επιστροφή απο τον Καλλικράτη στον Καποδίστρια.

Ανδρέας Θεοφάνους: ΕΝ ΟΨΕΙ ΤΗΣ ΕΠΑΝΕΝΑΡΞΗΣ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΚΥΚΛΟΥ ΔΙΑΚΟΙΝΟΤΙΚΩΝ ΣΥΝΟΜΙΛΙΩΝ

Από

anixneuseis

November 19, 2025

United Nations Flags and Emblem — Two United Nations flags in front of a United Nations emblem on the wall behind.

Ανδρέας Θεοφάνους*

16/11/2025

Μετά την εκλογή του Τουφάν Ερχιουρμάν ως νέου Τουρκοκύπριου ηγέτη υπήρξαν διάφορες δηλώσεις κύκλων της ελληνοκυπριακής πλευράς οι οποίες παραπέμπουν σε ένα κλίμα ευφορίας και υπερβολικών προσδοκιών. Δεν είναι η πρώτη φορά. Το ίδιο έγινε με την εκλογή του Μεχμέτ Αλί Ταλάτ και του Μουσταφά Ακιντζί. Οι αναλύσεις και οι πολιτικές κινήσεις ως αποτέλεσμα της ιδεολογικοποίησης του Κυπριακού δεν οδηγούν σε σωστές εκτιμήσεις και ενέργειες.

Καμία σημαντική απόφαση δεν μπορεί να ληφθεί στην κατεχόμενη Κύπρο χωρίς την Άγκυρα. Και η εκλογή του Τουφάν Ερχιουρμάν δεν αποτέλεσε ρήξη με την Τουρκία. Ούτε η έκβαση οποιασδήποτε εκλογικής αναμέτρησης στην κατεχόμενη Κύπρο διαφοροποιεί τη στρατηγική και τους στόχους της Άγκυρας. Η Τουρκία εξακολουθεί να επιδιώκει τον στρατηγικό έλεγχο της Μεγαλονήσου και τον παραμερισμό της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Με διάφορες τοποθετήσεις ο νέος Τουρκοκύπριος ηγέτης προσγείωσε και αυτούς που είχαν υπερβολικές προσδοκίες λίγο μετά την εκλογή του. Ούτως ή άλλως και ενώ σύντομα θα αναληφθούν πρωτοβουλίες για την επανάληψη των συνομιλιών είναι σημαντικό να έχουμε υπ’ όψιν μας τα ακόλουθα:

Ο νέος Τουρκοκύπριος ηγέτης δεν θα διαφοροποιηθεί από την Άγκυρα: μεταξύ άλλων, υπογράμμισε ότι «η Τουρκία είναι και θα παραμείνει εγγυήτρια δύναμη όλου του νησιού». Με βάση τις συμφωνίες του 1960 η Τουρκία ήταν μια από τις εγγυήτριες δυνάμεις της Κυπριακής Δημοκρατίας (όχι του νησιού). Δεν είναι δυνατόν ο οποιοσδήποτε Τουρκοκύπριος ηγέτης ή η Άγκυρα να επικαλούνται κατά το δοκούν και αποσπασματικά τις Συμφωνίες του 1960.
Ο Τουφάν Ερχιουρμάν μιλά για τα δικαιώματα των Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων σε ολόκληρη την Κύπρο. Προφανώς σε ένα κανονικό κράτος όλοι οι πολίτες έχουν τα ίδια δικαιώματα καθώς και τις ίδιες υποχρεώσεις. Είναι σημαντικό όμως να κατανοηθεί ότι δεν είναι δυνατόν «οι Τούρκοι να είναι αφέντες στον Βορρά και συνέταιροι στον Νότο». Αυτό είναι απαράδεκτο.
Οι Τούρκοι, περιλαμβανομένου και του Ερχιουρμάν, αποδίδουν ιδιαίτερη έμφαση στην πολιτική ισότητα. Και ενώ η πολιτική ισότητα έχει γίνει αποδεκτή στις συμφωνίες υψηλού επιπέδου του 1977 και 1979 αυτό δεν συνεπάγεται εκ περιτροπής προεδρία. Αντιλαμβάνομαι ότι και επ’ αυτού του ζητήματος η ελληνοκυπριακή πλευρά ενέδωσε σε μεταγενέστερες συναντήσεις. Σε μια τελική διαπραγμάτευση όμως πρέπει να υπάρξουν οι ανάλογες αναπροσαρμογές. Άλλωστε μέχρι σήμερα η πολιτική που ακολουθείται είναι «τίποτε δεν έχει συμφωνηθεί αν δεν συμφωνηθούν όλα».
Η τουρκική πλευρά εν όψει του νέου κύκλου διαπραγματεύσεων που θα αρχίσει θα τονίσει ότι στην περίπτωση που δεν υπάρχει κατάληξη εξ υπαιτιότητας της ελληνοκυπριακής πλευράς θα πρέπει να υπάρξει μια νέα κατάσταση πραγμάτων με την αναβάθμιση του κατοχικού καθεστώτος. Με το ίδιο σκεπτικό η ελληνοκυπριακή πλευρά θα πρέπει να τονίσει ότι στην περίπτωση που δεν υπάρξει κατάληξη στις συνομιλίες θα πρέπει να αποχωρήσουν τα τουρκικά κατοχικά στρατεύματα και να επιστραφούν εδάφη στους Ελληνοκυπρίους σύμφωνα με τα διάφορα σχέδια επίλυσης του Κυπριακού.
Η ελληνοκυπριακή πλευρά πρέπει να τολμήσει να αναπροσαρμόσει την πολιτική της. Να διακηρύξει προς πάσαν κατεύθυνση ότι ελάχιστος στόχος είναι η μη επιδείνωση του status quo και μέγιστος στόχος η αποκατάσταση της ενότητας του κράτους στα πλαίσια ενός κανονικού ομοσπονδιακού κράτους. Παράλληλα, είναι σημαντικό να τονισθεί ότι στα διάφορα σχέδια που κατατέθηκαν μέχρι σήμερα η πλειοψηφία των Ελληνοκυπρίων θεώρησε ότι τυχόν υλοποίησή τους δεν θα βελτίωνε το status quo – αντίθετα θα αποτελούσε επιδείνωση για την ελληνοκυπριακή πλευρά.
Η κατάθεση κατευθυντήριων γραμμών για μεταρρύθμιση του Συντάγματος του 1960 καθώς και δέσμης δράσεων (για τις δυο κοινότητες, τις εγγυήτριες χώρες και άλλες δυνάμεις) στα πλαίσια μιας εξελικτικής διαδικασίας αποτελούν υπό τις περιστάσεις την πιο ορθολογιστική προσέγγιση.
Στην ΕΕ σήμερα τα ζητήματα ασφαλείας περιστρέφονται γύρω από τη Ρωσία η οποία θεωρείται ως μέγιστη απειλή. Και όμως η Τουρκία κατέχει το 37% του εδάφους της Κυπριακής Δημοκρατίας και συντηρεί αναθεωρητικά σχέδια εις βάρος της Μεγαλονήσου και της Ελλάδας. Θα πρέπει να υπάρξει το ανάλογο αφήγημα και να αναληφθούν συγκεκριμένες δράσεις. Το Κυπριακό είναι, μεταξύ άλλων, και ευρωπαϊκό ζήτημα.
Κατ’ επανάληψιν έχω αναφερθεί στη σημασία μιας εξελικτικής πορείας. Επαναλαμβάνω ότι σήμερα υπάρχουν διαφορετικά αφηγήματα, τεράστια δυσπιστία καθώς και ένα βεβαρυμένο ιστορικό παρελθόν. Αυτά δεν μπορούν να υπερπηδηθούν από τη μια μέρα στην άλλη. Πέραν τούτου, πρέπει να κατανοηθεί ότι η κατοχική οντότητα είναι υπό τον έλεγχο της Τουρκίας. Στην περίπτωση μιας διευθέτησης είναι σημαντικό να έχει προηγηθεί μία περίοδος προσαρμογής με το κοινοτικό κεκτημένο. Εάν αυτό δεν γίνει ελλοχεύει ο κίνδυνος η ομοσπονδία που θα υλοποιηθεί να είναι με μια οντότητα η οποία αποτελεί προέκταση της Τουρκίας στην Κύπρο.
Ταυτόχρονα είναι σημαντικό να επιστρατευθεί η εξιδεικευμένη γνώση στη διαδικασία λήψης αποφάσεων. Μεταξύ άλλων, τονίζω ότι μέχρι τώρα εδίδετο έμφαση σε μια νομική προσέγγιση. Δεν μπορεί να αγνοηθεί η οικονομική και η στρατηγική διάσταση του Κυπριακού. Μεταξύ άλλων, με τα υφιστάμενα δεδομένα η κατοχική οντότητα δεν μπορεί να λειτουργήσει με τους όρους της Ευρωζώνης. Επιπρόσθετα, η ελληνοκυπριακή πλευρά νομιμοποιείται να επιμένει σε δράσεις που να διασφαλίζουν ότι το ομοσπονδιακό κράτος δεν θα αποτελεί τουρκικό προτεκτοράτο.

Καταληκτικά υπογραμμίζω ότι παρά το γεγονός ότι πέρασαν 51 χρόνια από την εισβολή η εξελικτική προσέγγιση είναι απαραίτητη. Θα πρέπει να μην βρεθούμε ενώπιον δυσάρεστων εκπλήξεων και να μην υπάρξει ποτέ άλμα στο κενό.

Ο Καθηγητής Ανδρέας Θεοφάνους είναι Πρόεδρος του Κυπριακού Κέντρου Ευρωπαϊκών και Διεθνών Υποθέσεων το οποίο είναι διασυνδεδεμένο με το Πανεπιστήμιο Λευκωσίας.

Δεν μας χωράει πια η Αθήνα: μια πόλη στα όριά της

Από

anixneuseis

November 19, 2025

Έρευνα απο το “Πρώτο Θέμα”

Η καθημερινότητα στην Αθήνα έχει μετατραπεί σε μια μόνιμη άσκηση αντοχής επισημαίνει σε μια ενδιαφέρουσα έρευνά του το ιστολόγιο “Πρώτο Θέμα”.

Ορισμένα απο τα σημεία της έρευνάς του που αξίζουν προσοχής:

Μποτιλιάρισμα για διαδρομές λίγων χιλιομέτρων, αδυναμία εύρεσης στέγης σε προσιτή τιμή, ελάχιστο πράσινο, θόρυβος που δεν σταματά ποτέ, τουρίστες και κάτοικοι που συνωστίζονται στους ίδιους δρόμους και στις ίδιες πλατείες. Το βίωμα αυτό δεν είναι απλώς υποκειμενικό αίσθημα κόπωσης∙ είναι το σύμπτωμα μιας μητρόπολης που έχει ξεπεράσει τα όρια σχεδιασμού και αντοχής της.

Η Αθήνα, όπως διαμορφώθηκε τις τελευταίες δεκαετίες, είναι η επιτομή του ελληνικού υδροκεφαλισμού: σχεδόν ο μισός πληθυσμός της χώρας ζει σε μια ελάχιστη γεωγραφική επιφάνεια, η οποία κτίστηκε άναρχα και χωρίς μακροπρόθεσμο σχεδιασμό για τόσο μεγάλους πληθυσμούς. Σήμερα, το ερώτημα δεν είναι αν η πόλη “ασφυκτιά”∙ είναι αν μπορεί να συνεχίσει να λειτουργεί έτσι χωρίς να συντριβεί η ποιότητα ζωής όσων ζουν και εργάζονται σε αυτήν.

Θέση: Μια μητρόπολη σχεδιασμένη για τους μισούς από όσους ζουν σε αυτήν

Ο κεντρικός άξονας του προβλήματος είναι απλός: η Αθήνα λειτουργεί σαν μια πόλη που έχει χτιστεί για πολύ λιγότερους ανθρώπους και πολύ λιγότερα αυτοκίνητα, ενώ σήμερα καλείται να εξυπηρετήσει υπερδιπλάσιο πληθυσμό, μόνιμο και “περαστικό”. Οι υποδομές –οδικό δίκτυο, δημόσιες συγκοινωνίες, δίκτυα ύδρευσης και αποχέτευσης, ενεργειακό σύστημα, δημόσιοι χώροι, οικιστικό απόθεμα– έχουν φτάσει στα όρια κορεσμού.

Σε αυτό το πλαίσιο, η θέση είναι καθαρή: η Αθήνα δεν είναι απλώς μια πόλη με προβλήματα∙ είναι μια πόλη δομικά υπερφορτωμένη, που χρειάζεται στρατηγική αποσυμφόρησης και ανασχεδιασμού, όχι απλώς αποσπασματικά μέτρα.

Ο προβληματισμός: Πού ακριβώς ασφυκτιά η πόλη;

1. Δρόμοι και μετακινήσεις: το μόνιμο μποτιλιάρισμα

Ο πιο ορατός δείκτης κορεσμού είναι το κυκλοφοριακό. Οι δρόμοι της Αττικής έχουν σχεδιαστεί για πολύ λιγότερα οχήματα από αυτά που κυκλοφορούν σήμερα. Το αποτέλεσμα είναι γνώριμο: καθυστερήσεις, απώλεια παραγωγικού χρόνου, αυξημένο κόστος μετακίνησης, ρύπανση και νεύρα. Ο μέσος κάτοικος χάνει πλέον ολόκληρες ημέρες τον χρόνο μέσα σε ένα αυτοκίνητο που κινείται –ή, πιο σωστά, δεν κινείται– στον Κηφισό, στην Αττική Οδό ή στις κεντρικές λεωφόρους.

Το παράλογο είναι ότι, όσο αυξάνεται η κυκλοφοριακή συμφόρηση, τόσο μειώνεται η πραγματική χωρητικότητα του δικτύου: στους κορεσμένους άξονες, την ώρα αιχμής περνούν λιγότερα αυτοκίνητα από ό,τι σε ώρες χαμηλής κίνησης, καθώς οι κόμβοι “μπλοκάρουν” και οι ουρές απλώνονται σε όλο το μήκος των λεωφόρων.

2. Πάρκινγκ: η σιωπηλή κόλαση του αστικού χώρου

Πίσω από την κίνηση κρύβεται ένα εξίσου σοβαρό αλλά λιγότερο συζητημένο ζήτημα: η δραματική έλλειψη χώρων στάθμευσης. Στο κέντρο της Αθήνας λείπουν εκατοντάδες χιλιάδες θέσεις, με αποτέλεσμα ένα τεράστιο ποσοστό των αυτοκινήτων να σταθμεύει παράνομα. Οδηγοί που γυρίζουν επί ώρα γύρω από το τετράγωνο, κάτοικοι που πληρώνουν υπέρογκα ποσά για μια θέση σε πυλωτή ή σε ιδιωτικό πάρκινγκ, διπλοπαρκαρισμένα αυτοκίνητα που στενεύουν ακόμα περισσότερο δρόμους ήδη κορεσμένους: όλα αυτά δεν είναι “κακή νοοτροπία”, είναι η καθημερινή εκδήλωση μιας δομικής έλλειψης.

3. Θόρυβος και περιβάλλον: μια πόλη που δεν ησυχάζει ποτέ

Η Αθήνα έχει μάθει να ζει με τον θόρυβο, σε βαθμό που η “ησυχία” να μοιάζει πλέον εξωτικό στοιχείο. Αυτοκίνητα, μηχανάκια, έργα, κόρνες, συναγερμοί, οικοδομές συνθέτουν ένα μόνιμο ηχητικό φόντο, το οποίο δεν είναι απλώς ενοχλητικό – είναι επιβαρυντικό για την υγεία. Η συνεχής έκθεση σε υψηλά επίπεδα θορύβου συνδέεται με άγχος, υπέρταση, καρδιαγγειακά προβλήματα και διαταραχές ύπνου. Κι όμως, το θέμα παραμένει στη σκιά άλλων “ορατών” κρίσεων.

Ταυτόχρονα, το πράσινο παραμένει ελάχιστο. Η αναλογία τετραγωνικών μέτρων πρασίνου ανά κάτοικο υπολείπεται κατά πολύ των διεθνών συστάσεων. Παλιά οικόπεδα, αλάνες και ελεύθεροι χώροι έχουν χτιστεί, ενώ νέα μεγάλα πάρκα σπανίζουν. Η πόλη στερείται το “μαξιλάρι” που θα μπορούσε να απορροφήσει μέρος της αστικής πίεσης: σκιερούς δημόσιους χώρους, πάρκα γειτονιάς, παιδικές χαρές, άλση.

4. Στέγαση: η πιο σκληρή όψη της ασφυξίας

Εκεί όμως που η ασφυξία γίνεται υπαρξιακή είναι στο στεγαστικό. Η πρωτεύουσα βιώνει μια πρωτόγνωρη κρίση κατοικίας: η ζήτηση για ενοικίαση είναι πολύ μεγαλύτερη από την προσφορά, οι τιμές έχουν εκτοξευθεί, οι μισθοί δεν ακολουθούν, και η πρόσβαση σε αξιοπρεπή στέγη μετατρέπεται σε προνόμιο. Πολλοί νέοι, εργαζόμενοι, οικογένειες αναγκάζονται να συμβιβαστούν με μικρά, παλιά, ενεργοβόρα και συχνά κακοσυντηρημένα διαμερίσματα σε υπερπυκνοκατοικημένες περιοχές.

Το πρόβλημα δεν είναι μόνο οι τιμές∙ είναι και η ποσότητα και η ποιότητα του διαθέσιμου αποθέματος. Χτίζονται ελάχιστες νέες κατοικίες σε σχέση με τον πληθυσμό, ενώ μεγάλο μέρος των παλιών κτιρίων δεν ανταποκρίνεται στις σύγχρονες ανάγκες άνεσης, ενεργειακής απόδοσης και ασφάλειας. Το έλλειμμα σε διαμερίσματα προς ενοικίαση μετατρέπεται σε κοινωνική πίεση με πολλαπλές παρενέργειες: καθυστέρηση στη δημιουργία οικογένειας, “φυγή” από το κέντρο, αύξηση ανισοτήτων.

5. Τουρισμός και υπερφόρτωση: μια επιτυχία με κόστος

Η Αθήνα εν τω μεταξύ ζει τη “χρυσή εποχή” του τουρισμού της. Ρεκόρ αφίξεων, διεθνείς ξενοδοχειακές αλυσίδες, νέα καταλύματα, 12μηνη σεζόν. Όλα αυτά αποτελούν οικονομική επιτυχία, αλλά έχουν και κόστος: οι ίδιοι δρόμοι, τα ίδια πεζοδρόμια, τα ίδια μέσα μεταφοράς καλούνται να εξυπηρετήσουν ολοένα και περισσότερους επισκέπτες, χωρίς ανάλογη διεύρυνση των υποδομών. Η πόλη κινδυνεύει να γίνει “θύμα της επιτυχίας της”, αν ο τουρισμός δεν συνδυαστεί με σοβαρή πολιτική αστικού σχεδιασμού.

1...483484485...3,034 Σελίδα 484 από 3,034

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ ΔΟΓΜΑΤΟΣ MONROE ΚΑΙ ΤΟ ΔΟΓΜΑ DONROE (Ντόναλντ Τράμπ)

🔹 1. Η «Μεταμόρφωση Ρούσβελτ» — Roosevelt Corollary (1904)

🔹 2. Wilsonian interventionism (1910s–1920s)

🔹 3. Ψυχρός Πόλεμος — το δόγμα γίνεται αντι-σοβιετικό

🔹 4. Ύστερος 20ός αιώνας — «low-intensity» επεμβάσεις

Il y a 140 ans, la France attaquait Taïwan

Aux prémices de l’Indochine, une guerre franco-chinoise

Keelung et l’extension du conflit à l’île de Formose

Le cimetière de Keelung, une histoire tumultueuse

Quelles leçons géopolitiques au XXIᵉ siècle ?

Turkey Is Not Iran, but It Is a Threat

The statements and actions of Erdoğan toward Israel raise concerns that “Turkey is the new Iran”—but is this the correct analogy for the Turkish threat?

UN Security Council adopts US resolution on Trump’s Gaza plan

By Simon Lewis

‘PATHWAY’ TO STATEHOOD

Η συνέντευξη του Ρώσου ΥΠΕΞ σε ιταλική εφημερίδα

Κούρδοι: Η ανακοίνωση του PKK για την συντριβή του τουρκικού αεροσκάφους C-130

AXIOS: οι ΗΠΑ εκπονούν μυστικά νέο σχέδιο για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία

«Η κυβέρνηση Τραμπ συνεργάζεται κρυφά με τη Ρωσία σε ένα νέο σχέδιο για την Ουκρανία»

Γερμανία: Νέοι εναντίον Ηλικιωμένων

Deutsche Welle

Το πρόβλημα της Αθήνας είναι ψυχολογικό

Ανδρέας Θεοφάνους: ΕΝ ΟΨΕΙ ΤΗΣ ΕΠΑΝΕΝΑΡΞΗΣ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΚΥΚΛΟΥ ΔΙΑΚΟΙΝΟΤΙΚΩΝ ΣΥΝΟΜΙΛΙΩΝ

Δεν μας χωράει πια η Αθήνα: μια πόλη στα όριά της

Έρευνα απο το “Πρώτο Θέμα”

Θέση: Μια μητρόπολη σχεδιασμένη για τους μισούς από όσους ζουν σε αυτήν

Ο προβληματισμός: Πού ακριβώς ασφυκτιά η πόλη;

1. Δρόμοι και μετακινήσεις: το μόνιμο μποτιλιάρισμα

2. Πάρκινγκ: η σιωπηλή κόλαση του αστικού χώρου

3. Θόρυβος και περιβάλλον: μια πόλη που δεν ησυχάζει ποτέ

4. Στέγαση: η πιο σκληρή όψη της ασφυξίας

5. Τουρισμός και υπερφόρτωση: μια επιτυχία με κόστος