Μέτωπο #Βοβτσάνσκ – +3,68 τετραγωνικά μίλια προς τη Ρωσία – Οι ρωσικές δυνάμεις, μετά από 571 ημέρες μάχης, κατέλαβαν πλήρως την πόλη Βοβτσάνσκ. Οι ρωσικές δυνάμεις προέλασαν επίσης στο βόρειο τμήμα της Βίλτσα.
Μέτωπο #Ζαπορόζιε –+4,81 τετραγωνικά μίλια προς τη Ρωσία – Οι ρωσικές δυνάμεις, μετά από μήνες μαχών, έχουν καταλάβει το 90% του Στεπνοχίρσκ και έχουν προελάσει στις γύρω περιοχές.
Στην κατεύθυνση του #Ορίχιβ, οι ρωσικές δυνάμεις συνέχισαν τις εντατικές επιχειρήσεις επίθεσης με στόχο την επίτευξη της πόλης του Ορίχιβ. Οι ρωσικές δυνάμεις προχώρησαν δυτικά από την αρχική τους αιχμή του δόρατος στη Νοβοντανίλιβκα, καταλαμβάνοντας νέες θέσεις στα δάση εκεί και φτάνοντας και οχυρώνοντας κατά μήκος του αυτοκινητόδρομου από το Ρομπότιν. Ασφάλισαν επίσης τη διασταύρωση του αυτοκινητόδρομου στα νοτιοδυτικά περίχωρα της Νοβοντανίλιβκα και προχώρησαν βορειοδυτικά, με ορισμένες ομάδες εφόδου να διασχίζουν το φαράγγι και να διεισδύουν ακόμη περισσότερο. Στα ανατολικά, οι ρωσικές δυνάμεις επεκτάθηκαν από την αρχική αιχμή του δόρατος, προχωρώντας κατά μήκος του αυτοκινητόδρομου και καταλαμβάνοντας πολλές νέες θέσεις στα δάση προς τα νότια. Συνεχίζουν επίσης τις προσπάθειές τους να προχωρήσουν περαιτέρω στη νότια Νοβοντανίλιβκα.O Ουκρανικός στρατός προελαύνει στη #Μάλα Τοκμάτσκα στη #Ζαπορόζιε.
+ ~4,14 km² υπέρ της Ρωσίας.
Μέτωπο #Χουλιάιπολε– +7,95 τετραγωνικά μίλια προς τη Ρωσία – Οι ρωσικές δυνάμεις κατέλαβαν το χωριό Ντομπροπιλιά και προέλασαν στο βόρειο τμήμα του Χουλιάιπολε. Kαι οι στρατιώτες προέλασαν επίσης προς τον οικισμό Ζελενόε.Ρωσικές, μονάδες προελαύνουν προς τη Βαρβαρόφκα βόρεια του Xουλιάιπολε, με ομάδες εφόδου να επιχειρούν στα όρια του οικισμού.
Kατέλαβαν 8,5 τετραγωνικά χιλιόμετρα.
Οι ρωσικές δυνάμεις ανακατέλαβαν το χωριό Ντανίλιβκα,στην κατεύθυνση Ποκρόφσκε, στην περιφέρεια #Ντνιπροπετρόφσκ. Προπολεμικός πληθυσμός: ~355. Συνολική έκταση γης: ~0,97 km². Η δεύτερη μάχη για την Ντανίλιβκα διήρκεσε περίπου 10 ημέρες.
Οι ρωσικές δυνάμεις έχουν ανακτήσει τον έλεγχο του χωριού Νικανορίβκα, στην κατεύθυνση Ντομπροπίλια, στην περιφέρεια Ντόνετσκ. Προπολεμικός πληθυσμός: ~469. Συνολική έκταση γης: ~1,38 km². Η δεύτερη μάχη για τη Νικανορίβκα διήρκεσε περίπου 3 μήνες και 20 ημέρες.
Στην κατεύθυνση της Προσιάνα,οι ουκρανικές δυνάμεις εξαπέλυσαν μια σειρά από αντεπιθέσεις, ανακαταλαμβάνοντας το χωριό Ιβάνιβκα. Οι ουκρανικές δυνάμεις προχώρησαν νότια κατά μήκος των δασικών όγκων βόρεια της Ιβάνιβκα και νοτιοδυτικά κατά μήκος της δασωμένης χαράδρας, ανακαταλαμβάνοντας προηγουμένως χαμένες ρωσικές θέσεις.
Στην κατεύθυνση Ντομπροπίλια, οι ρωσικές δυνάμεις συνέχισαν να προελαύνουν βορειοδυτικά του Ποκρόφσκ και στον θύλακα Μίρνοχραντ. Στα βορειοδυτικά, οι ρωσικές δυνάμεις συνέχισαν να προχωρούν δυτικά κατά μήκος της σιδηροδρομικής γραμμής, καταλαμβάνοντας νέες θέσεις στους ανεμοφράκτες. Επίσης, εδραιώθηκαν στο νοτιοανατολικό τμήμα του Χρίσυνε, πριν προωθηθούν βορειότερα στους ανατολικούς δρόμους του χωριού. Στα νοτιοανατολικά, οι ρωσικές δυνάμεις κατέλαβαν το τελευταίο τμήμα της σιδηροδρομικής γραμμής δυτικά του Μίρνοχραντ. Κατέλαβαν επίσης άλλα 11 πολυώροφα κτίρια στην περιοχή Ζαπάντι του Μίρνοχραντ, μαζί με το σχολείο αρ. 6, και εισήλθαν στην κατοικημένη περιοχή χαμηλού ύψους στα βόρεια, όπου κατέλαβαν τουλάχιστον έξι οικοδομικά τετράγωνα σπιτιών. Ο ρωσικός στρατός προελαύνει προς το #Σουκέτσκογιε στο #Μίρνογκραντ.
+ ~4,02 km² υπέρ της Ρωσίας.
Στη βορειοανατολική πλευρά της Κοστιαντίνιβκα,οι ρωσικές δυνάμεις συνέχισαν τις επιχειρήσεις επιθέσεών τους βορειοδυτικά του Τσάσιβ Γιαρ και σημείωσαν νέα πρόοδο σε δύο διαφορετικές περιοχές την τελευταία εβδομάδα. Στα νοτιοανατολικά, οι ρωσικές δυνάμεις συνέχισαν να πιέζουν δυτικά κατά μήκος των ανεμοφρακτών εκατέρωθεν των σιδηροδρομικών γραμμών, καταλαμβάνοντας νέες θέσεις βορειοδυτικά της Νικολάιφκα.
Ρωσικές μονάδες προελαύνουν εντός του Λιμάν και δυτικά του οικισμού, αναγκάζοντας τα ουκρανικά στοιχεία να αποσυρθούν από αρκετές θέσεις κατά μήκος των δασικών όγκων. Η ώθηση εδραιώνει τον τακτικό έλεγχο σε κυρίαρχο έδαφος και ανοίγει δρόμους για πίεση προς τους πίσω κόμβους υποστήριξης της ουκρανικής ομάδας.Ο ρωσικός στρατός προελαύνει κοντά στο #Ντρομπίσεβο στο #Λιμάν.
Στην περιοχή Σεβέρσκ,ρωσικά στοιχεία εφόδου παραβιάζουν τα ανατολικά αμυντικά μπλοκ και συνεχίζουν την εκκαθάριση των κεντρικών αστικών ζωνών.
#ΚουπιάνσκΡωσικές στρατιωτικές μονάδες βρίσκονται στη διαδικασία κατάληψης του χωριού Μπογκουσλάβκα μετά το Ζαγκρίοβο, προελαύνοντας γρήγορα νότια κατά μήκος της Οδού 79 προς το Σλαβιάνσκ.
Όσοι θέλετε να κοινοποιείτε την σελίδα διότι η κρατική ΕΡΤ και τα λεγόμενα μεγάλα κανάλια δεν τα δείχνουν αυτά προς το παρόν. “Ουδέν νεότερον από το( Ukraine_War ) Ανατολικό Μέτωπο”.
Η Κύπρος είναι γέφυρα μεταξύ ηπείρων, δήλωσε η Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου Ρομπέρτα Μέτσολα εν όψει της αναλήψεως της Προεδρίας της Ευρ. Ένωσης κατά το πρώτο εξάμηνο του 2026 από την Κυπριακή Δημοκρατία. Παράλληλα με αυτή την προετοιμασία ο Κυπριακός Ελληνισμός έχει ενεργοποιήσει πολύπλευρες πρωτοβουλίες για να ενισχύσει την Άμυνα, τη Διπλωματία και την ενεργειακή του αυτοδυναμία.
Ας καταγράψουμε τα πιο πρόσφατα βήματα:
Στις 26 Νοεμβρίου ο Πρόεδρος της Κύπρου Νίκος Χριστοδουλίδης υπέγραψε με τον Υπουργό Μεταφορών και Δημοσίων Έργων του Λιβάνου Φαγέζ Ρασάμι, παρουσία και του Λιβανέζου Προέδρου Γιουσέφ Αούν, την οριοθέτηση της ΑΟΖ μεταξύ των δύο χωρών. Εντυπωσιακή κίνηση, η οποία προετοιμάσθηκε χωρίς τυμπανοκρουσίες. Η Συμφωνία έχει ιδιαίτερη σημασία, διότι καθυστέρησε επί 18 έτη. Ήδη η Κυπριακή Δημοκρατία έχει υπογράψει αντίστοιχες συμφωνίες με την Αίγυπτο και με το Ισραήλ.
Η Κύπρος μετέχει στην πρωτοβουλία 3+1 μαζί με την Ελλάδα, το Ισραήλ και τις ΗΠΑ στον τομέα της διασύνδεσης των ενεργειακών διαδρόμων. Αυτό επιβεβαιώθηκε με τη συνάντηση των αρμοδίων υπουργών προ δύο εβδομάδων.
Ενεργοποιείται ο αγωγός φυσικού αερίου από το Ισραήλ προς την Κύπρο σε συνδυασμό με τον σχεδιασμό της Κυπριακής Δημοκρατίας για σταθμό FSRU (πλωτή μονάδα αποθήκευσης και επαναεριοποίησης) στο Βασιλικό.
Κύπρος, Ελλάς, Γαλλία και Ιταλία μετέχουν στην Τετραμερή Συμφωνία QUAD με αντικείμενο τις αεροναυτικές ασκήσεις, την κυβερνοάμυνα και τη σταθερότητα στην Ανατολική Μεσόγειο.
Το Ισραήλ παρέδωσε στην Κύπρο ένα σύστημα (θόλο) αντιπυραυλικής άμυνας, στο πλαίσιο του εκσυγχρονισμού της Εθνικής Φρουράς και της προσαρμογής στις νέες τεχνολογίες.
Η πολυσχιδής δραστηριότητα του Κυπριακού Ελληνισμού προκάλεσε τις αντιδράσεις της Τουρκίας. Αυτό δείχνει ότι η Κύπρος βρίσκεται σε καλό δρόμο. Θυμίζω:
Ο εκπρόσωπος Τύπου του κυβερνώντος τουρκικού κόμματος ΑΚΡ Ομέρ Τσελίκ απείλησε την Κύπρο με νέα εισβολή. Στις 25.11.2025 έδειξε την ενόχληση της κυβέρνησής του για τη συνεργασία Κύπρου- Ισραήλ και χρησιμοποίησε τη κωδική φράση της εισβολής του 1974: «Η Αϊσέ πήγε διακοπές στην Κύπρο».
Η αμυντική ενίσχυση της Κυπριακής Εθνοφρουράς και η παραγγελία εξοπλιστικών συστημάτων προκάλεσε επιθετικές δηλώσεις του Υπουργού Αμύνης στην Άγκυρα Γιασάρ Γκιουλέρ και άλλων αξιωματούχων. Η Τουρκία θέλει να παραμείνουν οι Έλληνες Κύπριοι αθωράκιστοι απέναντι στους 40.000 καλά εξοπλισμένους στρατιώτες του Αττίλα.
Ας μην διαφύγει της προσοχής μας ότι ο νεοεκλεγείς εκπρόσωπος των Τουρκοκυπρίων και των εποίκων Τουφάν Ερχιουρμάν, στην πρώτη συνάντησή του με τον Πρόεδρο Νίκο Χριστοδουλίδη, τοποθέτησε στο αυτοκίνητό του τη σημαία του ψευδοκράτους.
Οι προσδοκίες πολιτικών και αναλυτών στην Αθήνα και στη Λευκωσία για δήθεν μετριοπαθή στάση του νέου «Προέδρου» του ψευδοκράτους έχουν ταχύτατα εκλείψει. Ας είμαστε πραγματιστές. Ο Ερχιουρμάν και οποιοσδήποτε άλλος που εκλέγεται στα Κατεχόμενα δεν μπορεί και δεν θέλει να απομακρυνθεί έστω και λίγο από τις επιδιώξεις της Άγκυρας. Κύπρος και Ελλάς οφείλουμε να ενισχύσουμε την αμυντική και ενεργειακή συνεργασία μας και να αντισταθούμε σε οποιοδήποτε σχέδιο δύο κρατών ή Συνομοσπονδίας στη Μεγαλόνησο.
Ο Αμερικανός Πρέσβυς στην Τουρκία Τομ Μπάρακ χαρακτήρισε το Κυπριακό πρόβλημα «απόστημα» (Καθημερινή 30.11.2025). Η Κύπρος με τις πρωτοβουλίες της αποδεικνύει ότι έχει ανάστημα. Απόστημα είναι η συνεχιζόμενη τουρκική εισβολή και κατοχή.
Οι συνεχείς κινητοποιήσεις των αγροτών στην Ελλάδα δεν αποτελούν ένα ακόμη επεισόδιο περιοδικής κοινωνικής έντασης. Αντίθετα, εκφράζουν μια βαθιά δομική αναταραχή που αγγίζει τον πυρήνα της αγροτικής παραγωγής, της ευρωπαϊκής πολιτικής και των παγκόσμιων μετασχηματισμών στη γεωργία.
Το ελληνικό αγροτικό ζήτημα μοιάζει τοπικό, αλλά στην πραγματικότητα βρίσκεται στον χάρτη μιας παγκόσμιας αναδιάταξης γης, ισχύος και παραγωγής.
Οι Έλληνες αγρότες εδώ και μήνες βρίσκονται σε συνεχή κινητοποίηση, καταγγέλλοντας ότι η πολιτική της κυβέρνησης και οι καθυστερήσεις στις αποζημιώσεις τους οδηγούν σε οικονομική ασφυξία. Οι καταστροφές από ακραία καιρικά φαινόμενα, οι καθυστερήσεις του ΕΛΓΑ και η απουσία ρεαλιστικής στήριξής τους έχουν αφήσει χωρίς δίχτυ ασφαλείας, την ώρα που οι τιμές στις ζωοτροφές, τα καύσιμα, το ρεύμα και τα λιπάσματα παραμένουν σε δυσθεώρητα επίπεδα.
Την ίδια στιγμή, οι παραγωγοί βλέπουν το παράδοξο: οι τιμές στο ράφι εκτοξεύονται, αλλά ο ίδιος ο αγρότης αμείβεται συχνά κάτω από το κόστος παραγωγής. Η έλλειψη ελέγχων στους μεσάζοντες, ο αθέμιτος ανταγωνισμός από εισαγωγές χαμηλού κόστους και η δυσκολία πρόσβασης σε ρευστότητα συνθέτουν ένα εκρηκτικό μίγμα.
Η εφαρμογή της νέας Κοινής Αγροτικής Πολιτικής (ΚΑΠ) επιβαρύνει ακόμη περισσότερο τους μικρούς και μεσαίους παραγωγούς.
Στην ελληνική ύπαιθρο, όπου κυριαρχούν μικρά κτήματα και οικογενειακές εκμεταλλεύσεις, οι νέες πράσινες υποχρεώσεις συχνά μεταφράζονται σε πρόσθετο κόστος και γραφειοκρατία. Οι αγρότες ζητούν ουσιαστική στήριξη, διάφανη τιμολόγηση και πραγματική προστασία από αθέμιτες πρακτικές –ζητούν στην ουσία τη δυνατότητα να συνεχίσουν να υπάρχουν.
Η ΚΑΠ εδώ και χρόνια δεν έχει στόχο την ποσοτική αύξηση της παραγωγής, αλλά τη μείωση του περιβαλλοντικού αποτυπώματος και το δημοσιονομικό «μάζεμα». Η πράσινη μετάβαση επιβάλλει περιορισμούς στη χρήση φυτοφαρμάκων και λιπασμάτων, αγρανάπαυση γης, και αυστηρότερες περιβαλλοντικές δεσμεύσεις.
Στην πράξη, αυτό οδηγεί σε συρρίκνωση των καλλιεργήσιμων εκτάσεων και σε μικρότερη παραγωγή. Η ΕΕ θεωρεί ότι η ευρωπαϊκή γεωργία είναι ήδη υπερπαραγωγική. Οι παγκόσμιες αγορές μπορούν να καλύψουν μέρος των αναγκών. Το περιβαλλοντικό κόστος της εντατικής γεωργίας είναι πλέον μη βιώσιμο.
Ωστόσο, η Ελλάδα επηρεάζεται δυσανάλογα. Ενώ χώρες όπως η Ολλανδία, η Ισπανία ή η Γαλλία διαθέτουν υψηλή τεχνολογία, μεγάλης κλίμακας μονάδες και ισχυρές αγροδιατροφικές βιομηχανίες, η ελληνική παραγωγή παραμένει πολυτεμαχισμένη, με περιορισμένες δυνατότητες εκσυγχρονισμού.
Έτσι, ενώ η ευρωπαϊκή πολιτική προωθεί την πράσινη μετάβαση, οι επιπτώσεις στην Ελλάδα μοιάζουν να οδηγούν σε αποδιάρθρωση αντί για μετασχηματισμό. Η συρρίκνωση της παραγωγής εδώ είναι πραγματική, ενώ αλλού η γεωργία –με επενδύσεις, τεχνολογία και αγορά– ακμάζει.
Η διεθνής τάση είναι σαφής: η γη συγκεντρώνεται σε όλο και λιγότερα χέρια.
Τα τελευταία 20 χρόνια παρατηρείται παγκόσμια μαζική αγορά γης στην Αφρική από κράτη και πολυεθνικές, κυριαρχία κολοσσών στη Λατινική Αμερική, είσοδος funds στη γεωργία της Ανατολικής Ευρώπης και των Βαλκανίων, ταχεία άνοδος της γεωργίας ακριβείας, όπου μόνο μεγάλοι παίκτες μπορούν να αντέξουν το κόστος.
Η μετάβαση σε ένα «πράσινο», ψηφιακό μοντέλο απαιτεί τεράστιες επενδύσεις –οι μικροί παραγωγοί δεν μπορούν να τις σηκώσουν. Το αποτέλεσμα είναι οι μικροί αγρότες σταδιακά να βγαίνουν από το σύστημα, η γη τους να συγκεντρώνεται, και η παραγωγή να μετατρέπεται σε βιομηχανία. Η ίδια τάση παρατηρείται στις ΗΠΑ, στην Αυστραλία, ακόμη και στην Ευρώπη.
Το αγροτικό τοπίο περνά από τα χέρια νοικοκυριών στα χαρτοφυλάκια επενδυτικών σχημάτων.
Το μέλλον της γεωργίας μπορεί να συνοψισθεί στην τεχνολογικοποίηση της παραγωγής, σε λιγότερους αγρότες και περισσότερες εταιρείες οι οποίες θα συγκεντρώσουν ισχύ, στην είσοδο του μεγάλου κεφαλαίου στον αγροτικό τομέα και τη διαμόρφωση του νέου φεουδάρχη.
Όποιος ελέγχει τη γη και την τροφή αποκτά στρατηγικό πλεονέκτημα.
Οι Έλληνες αγρότες δεν διαμαρτύρονται μόνο για το κόστος παραγωγής ή τις αποζημιώσεις. Διαμαρτύρονται επειδή αισθάνονται ότι βρίσκονται στην άκρη ενός συστήματος που αλλάζει ριζικά και τους αφήνει απ’ έξω. Η αγροτική πολιτική της ΕΕ, οι διεθνείς τάσεις συγκέντρωσης της γης και η παγκόσμια μετάβαση σε ένα βιομηχανικό-τεχνολογικό μοντέλο γεωργίας συνθέτουν ένα περιβάλλον στο οποίο ο παραδοσιακός αγρότης δυσκολεύεται να επιβιώσει.
Το αυξημένο ενδιαφέρον της Αθήνας να μετάσχει και δη με κομβικό ρόλο στον Οικονομικό Διάδρομο Ινδίας-Μέσης Ανατολής-Ευρώπης (IMEC) φανερώνει ο ορισμός ειδικού απεσταλμένου της κυβέρνησης. Την είδηση αποκάλυψε χθες ο Χάρης Θεοχάρηςστο πλαίσιο του συνεδρίου «Αθήνα: Διάλογοι για την Πολιτική».
Ο αρμόδιος για την οικονομική διπλωματία υφυπουργός Εξωτερικών απέφυγε να ονοματίσει ποιος ορίστηκε αρμόδιος και εστίασε στην «αδιαμφισβήτητη» αξία του έργου, παρότι όπως είπε είναι νωρίς. Υπογράμμισε δε ότι η Ελλάδα προσέρχεται στο τραπέζι των σχετικών συζητήσεων με πολύ συγκεκριμένα επιχειρήματα.
Σύμφωνα με πληροφορίες του «Μανιφέστο», ο πρέσβης Αλέξης Κωνσταντόπουλος ορίστηκε ειδικός απεσταλμένος για τον IMEC. Ο κ. Κωνσταντόπουλος, που είναι επικεφαλής της αρμόδιας διεύθυνσης του υπουργείου Εξωτερικών για την ενέργεια, τις μεταφορές και τις εφοδιαστικές αλυσίδες (Β7), έχει ασχοληθεί κατά το παρελθόν με το project, καθώς διετέλεσε πρέσβης της Ελλάδος στη Σαουδική Αραβία, τη χώρα από την οποία θα διέρχεται το μεγαλύτερο μέρος του χερσαίου τμήματος του IMEC.
Τα καθήκοντα του ειδικού απεσταλμένου περιλαμβάνουν μεταξύ άλλων τον συντονισμό των αρμόδιων για τον διάδρομο υπουργείων· δηλαδή πέραν του Εξωτερικών και των χαρτοφυλακίων των Υποδομών και Μεταφορών, Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής και Περιβάλλοντος και Ενέργειας, ενώ ο πρέσβης θα αναφέρεται απευθείας στο γραφείο του πρωθυπουργού για τον IMEC και τις εξελίξεις που τον αφορούν.
Είναι γεγονός ότι ο ορισμός ειδικού απεσταλμένου καθυστέρησε αρκούντως, δεδομένου ότι ο IMEC παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στη Σύνοδο Κορυφής της G20 στο Νέο Δελχί τον Σεπτέμβριο του 2023, περίπου προ δυόμισι ετών.
Οπωσδήποτε, η ελληνική κινητικότητα δεν είναι ασύνδετη από το ενδιαφέρον που εξέφρασαν και άλλες ευρωπαϊκές χώρες να αποτελέσουν πύλη εισόδου του διαδρόμου, όπως η Ιταλία και εσχάτως η Κύπρος. Η πρώτη, μάλιστα, ήταν εκ των χωρών που συνυπέγραψαν το Μνημόνιο Κατανόησης για τη δημιουργία του διαδρόμου μαζί με Ινδία, ΗΠΑ, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, Σαουδική Αραβία, Γαλλία, και Γερμανία.
Τα βασικά επιχειρήματα της Αθήνας, προκειμένου η Ελλάδα να αποτελέσει τον καταληκτικό σταθμό και την πύλη εισόδου του διαδρόμου των 4.800 χιλιομέτρων προς την Ευρώπη, περιλαμβάνουν –μεταξύ άλλων– το γεγονός ότι η χώρα διαθέτει τη μεγαλύτερη ακτογραμμή στην Ευρώπη, τον ισχυρότερο εμπορικό στόλο και σημαντικά λιμάνια ικανά να λειτουργήσουν ως κόμβοι εισόδου για εμπορεύματα και ενέργεια στην ευρωπαϊκή αγορά.
Υποδομές και γεωπολιτική
Στο ίδιο συνέδριο, για τον IMEC μίλησε και ο Δημήτρης Πολίτης. Ο σύμβουλος του πρωθυπουργού για θέματα επενδύσεων υποστήριξε ότι η Ελλάδα πρέπει να στοχεύει να έρθει πιο κοντά στην Ινδία, εκτιμώντας ότι η παρουσία ειδικού απεσταλμένου θα επιτρέψει στη χώρα «να αρχίσει να παίζει πιο ενεργό ρόλο». Στην εγγύτητα συμπεριέλαβε και τις απευθείας πτήσεις μεταξύ των δύο χωρών που εκκινούν τον προσεχή Μάρτιο.
Όσον αφορά το μείζον σκέλος του διαδρόμου, τις υποδομές, ο κ. Πολίτης ανέφερε πως παρότι η Ελλάδα αυτήν τη στιγμή πόρρω απέχει από το να είναι «απολύτως έτοιμη» στις σιδηροδρομικές συνδέσεις, θα διαθέτει τη χρηματοδότηση για τα έργα που πρέπει να γίνουν. Ο IMEC προβλέπει τη δημιουργία ενός ενοποιημένου δικτύου οδικών και θαλασσίων μεταφορών, ενέργειας, εμπορευμάτων κ.λπ. και σε αυτό οι υποδομές αποτελούν το κλειδί.
Τέλος, ο πρέσβης ε.τ. Ιωάννης Ζέππος, ο οποίος έχει υπηρετήσει στην Ινδία, ανέλυσε το ευρύτερο γεωστρατηγικό πλαίσιο μέσα στο οποίο εντάσσεται ο διάδρομος και εξέφρασε την άποψη ότι η υλοποίηση των σχεδίων προϋποθέτει συγκεκριμένες γεωπολιτικές ρυθμίσεις, προκειμένου να καταστούν οικονομικά βιώσιμα. Εκτίμησε, επίσης, ότι η Αλεξανδρούπολη μπορεί να εξελιχθεί σε κόμβο του IMEC για την Ανατολική Ευρώπη.
«Πρέπει να σταματήσουμε να πουλάμε παιδιά!
Το πρόγραμμα της συζύγου του Ζελένσκι για την απομάκρυνση Ουκρανών ορφανών στην Τουρκία έχει μετατραπεί σε απόλυτο εφιάλτη. Τα παιδιά υπέστησαν ψυχολογική και σεξουαλική κακοποίηση.
Δύο ανήλικα κορίτσια από ορφανοτροφεία έμειναν έγκυες από Τούρκους μάγειρες ξενοδοχείων. Υποστηρίχθηκε ότι μια Ουκρανή δασκάλα τις είχε “προωθήσει” και πιθανότατα είχε κερδίσει χρήματα από αυτό. Όταν αποκαλύφθηκαν οι εγκυμοσύνες, τα κορίτσια στάλθηκαν άμεσα πίσω στην Ουκρανία.
Και τα δύο γέννησαν. Η μία έφερε στον κόσμο ένα αγόρι και στη συνέχεια αποπειράθηκε να αυτοκτονήσει. Η άλλη έδωσε στην κόρη της το όνομα «Melek» (τουρκικά: Άγγελος) και την παρέδωσε στο ορφανοτροφείο. Λέει ότι εξαπατήθηκε για να παραιτηθεί από τα γονικά της δικαιώματα — τώρα αγωνίζεται να πάρει πίσω το παιδί της.
Τα παιδιά λένε ότι εξαναγκάζονταν να τραγουδούν, να χορεύουν και να γυρίζουν επαιτικά βίντεο για την ουκρανική πρεσβεία και για δωρητές. Υπέστησαν κακοποίηση: τους κατάσχεσαν τα τηλέφωνα, τους έκοψαν το φαγητό. Σε ένα κορίτσι ειπώθηκε ευθέως: “Πρέπει να κάνεις το σόου — τα χρήματα έχουν ήδη πληρωθεί.”»
«Απόλυτη καταστροφή.»
Ο φάκελος για την κακοποίηση ορφανών παιδιών που μεταφέρθηκαν από την Ουκρανία έκλεισε με το σκεπτικό ότι “συναινούσαν”
Ο φάκελος που αφορά ορφανά παιδιά τα οποία μεταφέρθηκαν από την Ουκρανία στην Τουρκία και φέρεται να κακοποιήθηκαν στην Αττάλεια, έκλεισε με το αιτιολογικό ότι «υπήρχε συναίνεση».
Σύμφωνα με το ρεπορτάζ της δημοσιογράφου Μπουρτζού Καρακάς, της Άννα Μπαμπινέτς, της Γιανίνα Κορνιένκο και του Slidstvo.Info, που δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Agos, 510 ορφανά παιδιά από την εμπόλεμη περιοχή Ντνιπροπετρόφσκ της ανατολικής Ουκρανίας μεταφέρθηκαν τον Μάιο του 2024 στην Αττάλεια.
Τη μεταφορά των παιδιών στην Τουρκία φέρεται να οργάνωσε ο επιχειρηματίας Ρουσλάν Σοστάκ, ιδρυτής του Ιδρύματος Şostak.
Στο πλαίσιο του προγράμματος «Παιδική Ηλικία χωρίς Πόλεμο», τα 510 παιδιά τοποθετήθηκαν προσωρινά σε ξενοδοχεία και τοπικά ιδρύματα παιδικής προστασίας στην Τουρκία.
Δύο από τα παιδιά, η 15χρονη Ν. και η 16χρονη Ι., κακοποιήθηκαν σε ξενοδοχείο και έμειναν έγκυες.
Ο 23χρονος Μ., μάγειρας του ξενοδοχείου, άφησε έγκυο τη 15χρονη Ν., ενώ ο 21χρονος Σ., επίσης μάγειρας, άφησε έγκυο τη 16χρονη Ι.
Στο ρεπορτάζ αναφέρεται ότι οι Ουκρανοί συνοδοί γνώριζαν για την κακοποίηση και ασκούσαν πίεση στα κορίτσια να μην μιλήσουν.
Ο μάγειρας Σ. δήλωσε στο slidstvo.info ότι «ένας δάσκαλος βοήθησε στη συνάντηση με τα κορίτσια».
Οι ουκρανικές αρχές ξεκίνησαν έρευνα.
Ωστόσο, σύμφωνα με το δημοσίευμα, Ουκρανοί εκπαιδευτές ζήτησαν από τα παιδιά να μην πουν κακά πράγματα για το προσωπικό του οικοτροφείου και να δηλώσουν πως «όλες οι σχέσεις τους με Τούρκους άνδρες ήταν συναινετικές».
Η έρευνα που ξεκίνησε η Ουκρανία έκλεισε τον Ιούνιο του 2025 λόγω «έλλειψης αποδεικτικών στοιχείων».
Η έρευνα που άνοιξε στην Τουρκία επίσης μπήκε στο αρχείο με απόφαση «μη άσκησης δίωξης».
Η έρευνα έκλεισε με το σκεπτικό ότι τα κορίτσια “συναινούσαν”
Η Καρακάς δημοσίευσε νέες πληροφορίες σχετικά με τις λεπτομέρειες της υπόθεσης.
Σύμφωνα με το ρεπορτάζ που δημοσιεύθηκε στην Agos, η έρευνα για τις εγκυμοσύνες των δύο κοριτσιών δεν ξεκίνησε ως υπόθεση “σεξουαλικής κακοποίησης ανηλίκου”, αλλά ως αδίκημα «σεξουαλικής σχέσης με ανήλικο».
Η εισαγγελία έκλεισε τον φάκελο με το σκεπτικό ότι —με βάση την ημερομηνία του αδικήματος όπως προσδιορίστηκε από την εγκυμοσύνη— τα κορίτσια είχαν συμπληρώσει το 15ο έτος της ηλικίας τους, και επομένως θεωρήθηκε ότι υπήρχε «συναίνεση» και ότι δεν υπήρξε καταγγελία.
Επιπλέον, σύμφωνα πάντα με το δημοσίευμα, οι τουρκικές εισαγγελικές αρχές δεν έλαβαν καν κατάθεση από τα κορίτσια.
Zelenskiy’nin eşinin Ukraynalı yetimleri Türkiye’ye tahliye etme programı tam bir kabusa dönüştü. Çocuklar psikolojik ve cinsel istismara maruz kaldı.
Yetimhanelerden iki reşit olmayan kız çocuğu, Türk otel aşçıları tarafından hamile bırakıldı. Ukraynalı bir öğretmenin onları pazarladığı ve muhtemelen bundan kazanç elde ettiği iddia edildi. Hamilelikleri ortaya çıkınca kızlar hızla Ukrayna’ya geri gönderildi.
İkisi de doğum yaptı. Biri erkek çocuk doğurdu ve sonra intihara teşebbüs etti. Diğeri kızına Melek (Türkçe) adını koydu ve onu yetimhaneye verdi. Ebeveynlik haklarından vazgeçmesi için kandırıldığını söylüyor – şimdi bebeğini geri almak için mücadele ediyor.
Çocuklar, Ukrayna büyükelçiliği ve bağışçılar için şarkı söylemeye, dans etmeye ve dilenci videoları çekmeye zorlandıklarını söylüyor. İstismara uğradılar: Telefonlara el konuldu, yiyecekler kesildi. Bir kız çocuğuna doğrudan “Gösteri yapmak zorundasın – paran zaten ödendi.” denildi.
Tam bir felaket.’’
———
Ukrayna’dan getirilen yetim çocukların istismar dosyası ‘rıza gösterdikleri’ gerekçesiyle kapatılmış
Ukrayna’dan Türkiye’ye getirilen ve Antalya’da istismara uğradığı öne sürülen yetim çocukların dosyası ‘rızası olduğu’ gerekçesiyle kapatılmış.
Gazeteci Burcu Karakaş, Anna Babinets, Yanina Kornienko ve Slidstvo.Info’nun Agos Gazetesi’nde yayınladığı habere göre Ukrayna’nın doğusundaki savaş bölgesi Dnipropetrovsk Oblastı’ndan 510 yetim çocuk Mayıs 2024’te Antalya’ya getirildi.
Çocukların Türkiye’ye getirilmesini Şostak Vakfı’nın kurucusu işadamı Ruslan Şostak sağladı.
‘Savaşsız Çocukluk Projesi’ kapsamında 510 çocuk geçici olarak Türkiye’deki otel ve yerel çocuk koruma kurumlarına yerleştirildi.
15 yaşındaki N. ve 16 yaşındaki I. adlı iki çocuk otelde istismara uğradı ve hamile kaldı.
Otelde aşçı olarak çalışan 23 yaşındaki M. 15 yaşındaki N.’yi, yine aşçı 21 yaşındaki S. de 16 yaşındaki I.’yı hamile bıraktı.
Haberde Ukraynalı refakatçilerin istismarı bildiği ve çocuklara susması için baskı yapıldığı ileri sürüldü.
Ukraynalı basın kuruluşu slidstvo.info’ya konuşan aşçı S. bir hocanın kızlarla buluşmasına yardım ettiğini söyledi.
Ukraynalı yetkililer soruşturma başlattı.
Ukraynalı eğitmenler, çocuklardan ‘yatılı okul personeliyle ilgili kötü şeyler söylememelerini ve Türk erkeklerle olan tüm ilişkilerinin rızaya dayalı olduğunu’söylemesini istedi.
Ukrayna’nın başlattığı soruşturma, delil yetersizliğinden Haziran 2025’te kapatıldı. Türkiye’de açılan soruşturmaya da takipsizlik verildi.
Soruşturma kız çocukları ‘rıza gösterdiği’ için kapatılmış
Karakaş, haberinin detaylarına dair yeni bilgiler paylaştı.
Agos’ta yayınlanan habere göre iki kız çocuğunun hamile kalmasına ilişkin soruşturma, ‘çocuğun cinsel istismarı’ suçundan değil, ‘reşit olmayanla cinsel ilişki’ suçundan başlatılmış.
Savcılık dosyayı hamilelik esas alınarak belirlenen suç tarihinde, kız çocuklarının 15 yaşını doldurmuş olmaları gerekçesiyle çocukların cinsel birlikteliğe ‘rızası’ olduğu ve şikayetçi olmadığı kanaatiyle kapatmış.
Ayrıca habere göre Türkiye’deki savcılık makamları da kız çocuklarının ifadesine başvurmamış.
I. Εισαγωγή – Τι είναι η αμερικανική στρατηγική; 1
Πώς η αμερικανική «στρατηγική» παρεξέκλινε 1
Η αναγκαία και καλοδεχούμενη διόρθωση από τον Πρόεδρο Τραμπ 2
II. Τι θα έπρεπε να επιδιώκουν οι Ηνωμένες Πολιτείες; 3
Τι επιδιώκουμε συνολικά; 3
Τι θέλουμε στον κόσμο και από τον κόσμο; 5
III. Ποια είναι τα διαθέσιμα μέσα της Αμερικής για να επιτύχει όσα επιδιώκει; 6
IV. Η Στρατηγική 8
Αρχές 8
Προτεραιότητες 11
Οι Περιοχές 15
A. Η Δυτική Ημισφαίρια 15
B. Ασία 19
C. Ευρώπη 25
D. Μέση Ανατολή 27
E. Αφρική 29
I. Εισαγωγή – Τι είναι η αμερικανική στρατηγική;
1. Πώς η αμερικανική «στρατηγική» παρεξέκλινε
Για να παραμείνουν οι Ηνωμένες Πολιτείες η ισχυρότερη, πλουσιότερη, ισχυρότερη και πιο επιτυχημένη χώρα στον κόσμο για τις επόμενες δεκαετίες, η χώρα χρειάζεται μια συνεκτική, στοχευμένη στρατηγική για το πώς αλληλεπιδρά με τον κόσμο. Και για να γίνει αυτό σωστά, όλοι οι Αμερικανοί πρέπει να γνωρίζουν τι ακριβώς προσπαθούμε να πετύχουμε και γιατί.
Μια «στρατηγική» είναι ένα συγκεκριμένο, ρεαλιστικό σχέδιο που εξηγεί την ουσιώδη σχέση μεταξύ σκοπών και μέσων: ξεκινά από μια ακριβή εκτίμηση του τι επιδιώκεται και ποιες δυνατότητες υπάρχουν —ή μπορούν ρεαλιστικά να δημιουργηθούν— για να επιτευχθούν τα επιθυμητά αποτελέσματα.
Μια στρατηγική πρέπει να αξιολογεί, να ταξινομεί και να θέτει προτεραιότητες. Δεν μπορούν όλα τα κράτη, όλες οι περιοχές, όλα τα ζητήματα ή όλοι οι σκοποί —όσο αξιόλογοι κι αν είναι— να βρίσκονται στο επίκεντρο της αμερικανικής στρατηγικής. Σκοπός της εξωτερικής πολιτικής είναι η προστασία των θεμελιωδών εθνικών συμφερόντων· αυτός είναι και ο μοναδικός προσανατολισμός της παρούσας στρατηγικής.
Οι αμερικανικές στρατηγικές μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου αποδείχθηκαν ανεπαρκείς — υπήρξαν κατάλογοι επιθυμιών ή επιδιωκόμενων καταστάσεων, δεν όρισαν με σαφήνεια τι ακριβώς θέλουμε αλλά περιορίστηκαν σε αόριστες κοινοτοπίες, και συχνά παρεξέφρασαν το τι θα έπρεπε πράγματι να επιδιώκουμε.
Μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, οι ελίτ της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής έπεισαν τους ίδιους ότι η μόνιμη αμερικανική κυριαρχία σε ολόκληρο τον κόσμο ήταν προς το συμφέρον της χώρας μας. Ωστόσο, οι υποθέσεις άλλων κρατών μάς αφορούν μόνο στον βαθμό που οι ενέργειές τους απειλούν άμεσα τα συμφέροντά μας.
Οι ελίτ μας υπολόγισαν λανθασμένα την προθυμία της Αμερικής να επωμίζεται επ’ αόριστον παγκόσμια βάρη που ο αμερικανικός λαός δεν έβλεπε να συνδέονται με το εθνικό συμφέρον. Υπερεκτίμησαν την ικανότητα της χώρας να χρηματοδοτεί ταυτόχρονα ένα τεράστιο κράτος πρόνοιας–ρυθμιστικής–διοικητικής γραφειοκρατίας και ένα τεράστιο στρατιωτικό, διπλωματικό, πληροφοριακό και αναπτυξιακό σύμπλεγμα. Τοποθέτησαν εξαιρετικά εσφαλμένα και καταστροφικά στοιχήματα στον παγκοσμιοποιητισμό και τη λεγόμενη «ελεύθερη εμπορική» πολιτική, που αποψίλωσαν τη μεσαία τάξη και τη βιομηχανική βάση επάνω στις οποίες στηρίζονται η οικονομική και στρατιωτική υπεροχή της Αμερικής. Επέτρεψαν σε συμμάχους και εταίρους να μεταφέρουν το κόστος της άμυνάς τους στον αμερικανικό λαό και ορισμένες φορές να παρασύρουν τη χώρα σε συγκρούσεις και αντιπαραθέσεις που ήταν κεντρικές για τα δικά τους συμφέροντα, αλλά περιφερειακές ή αδιάφορες για τα δικά μας. Και πρόσδεσαν την αμερικανική πολιτική σε ένα δίκτυο διεθνών θεσμών, ορισμένοι εκ των οποίων εμφορούνταν από απροκάλυπτο αντιαμερικανισμό και πολλοί από έναν υπερεθνισμό που επιδιώκει ρητά τη διάλυση της κρατικής κυριαρχίας.
Συνολικά, οι ελίτ μας όχι μόνο επιδίωξαν έναν θεμελιωδώς ανεπιθύμητο και ανέφικτο στόχο, αλλά, σε αυτή την προσπάθεια, υπονόμευσαν τα ίδια τα μέσα που απαιτούνται για να επιτευχθεί: τον χαρακτήρα του έθνους πάνω στον οποίο οικοδομήθηκαν η ισχύς, ο πλούτος και η ευπρέπεια της Αμερικής.
None
2. Η αναγκαία και καλοδεχούμενη διόρθωση από τον Πρόεδρο Τραμπ
Τίποτα από αυτά δεν ήταν αναπόφευκτο. Η πρώτη κυβέρνηση του Προέδρου Τραμπ απέδειξε ότι, με τη σωστή ηγεσία και τις σωστές επιλογές, όλα τα παραπάνω μπορούσαν —και έπρεπε— να είχαν αποφευχθεί, ενώ θα μπορούσαν να έχουν επιτευχθεί πολύ περισσότερα. Εκείνος και η ομάδα του αξιοποίησαν με επιτυχία τις μεγάλες δυνάμεις της Αμερικής για να επαναφέρουν την πορεία της χώρας και να αρχίσουν να εισάγουν μια νέα «χρυσή εποχή». Η συνέχιση αυτής της πορείας αποτελεί τον υπέρτατο σκοπό της δεύτερης κυβέρνησης Τραμπ και αυτού του εγγράφου.
Τα ερωτήματα που τίθενται τώρα ενώπιόν μας είναι:
Τι θα πρέπει να επιδιώκουν οι Ηνωμένες Πολιτείες;
Ποια μέσα διαθέτουμε για να το επιτύχουμε; και
Πώς μπορούμε να συνδέσουμε σκοπούς και μέσα σε μια βιώσιμη Εθνική Στρατηγική Ασφάλειας;
II. Τι θα πρέπει να επιδιώκουν οι Ηνωμένες Πολιτείες;
1. Τι επιδιώκουμε συνολικά;
Πρώτα και κύρια, επιδιώκουμε τη διαρκή επιβίωση και ασφάλεια των Ηνωμένων Πολιτειών ως ανεξάρτητης, κυρίαρχης δημοκρατίας, της οποίας η κυβέρνηση διασφαλίζει τα Θεόθεν φυσικά δικαιώματα των πολιτών της και δίνει προτεραιότητα στην ευημερία και τα συμφέροντά τους.
Θέλουμε να προστατεύσουμε αυτή τη χώρα, τον λαό της, την επικράτειά της, την οικονομία της και τον τρόπο ζωής της από στρατιωτική επίθεση και εχθρική ξένη επιρροή—είτε αυτή εκδηλώνεται μέσω κατασκοπείας, αρπακτικών εμπορικών πρακτικών, διακίνησης ναρκωτικών και ανθρώπων, καταστροφικής προπαγάνδας και επιχειρήσεων επιρροής, πολιτιστικής υπονόμευσης ή οποιασδήποτε άλλης απειλής για το έθνος μας.
Θέλουμε πλήρη έλεγχο των συνόρων μας, του συστήματος μετανάστευσης και των δικτύων μεταφοράς μέσω των οποίων εισέρχονται άνθρωποι στη χώρα—νόμιμα ή παράνομα. Θέλουμε έναν κόσμο όπου η μετανάστευση δεν είναι απλώς «τακτική»· θέλουμε κυρίαρχες χώρες που συνεργάζονται για να σταματούν, αντί να διευκολύνουν, αποσταθεροποιητικές μετακινήσεις πληθυσμών, και που έχουν απόλυτο έλεγχο στο ποιον επιτρέπουν και ποιον δεν επιτρέπουν να εισέλθει.
Θέλουμε ένα ανθεκτικό εθνικό δίκτυο υποδομών, ικανό να αντέχει φυσικές καταστροφές, να αποκρούει ξένες απειλές και να αποτρέπει ή να μετριάζει κάθε γεγονός που θα μπορούσε να βλάψει τον αμερικανικό λαό ή να διαταράξει την αμερικανική οικονομία. Κανένας αντίπαλος και καμία απειλή δεν πρέπει να μπορεί να θέσει την Αμερική σε κίνδυνο.
Θέλουμε να στρατολογούμε, να εκπαιδεύουμε, να εξοπλίζουμε και να αναπτύσσουμε τις ισχυρότερες, πιο θανατηφόρες και τεχνολογικά πιο προηγμένες ένοπλες δυνάμεις στον κόσμο, ώστε να προστατεύουν τα συμφέροντά μας, να αποτρέπουν πολέμους και—εάν χρειαστεί—να τους κερδίζουν γρήγορα και αποφασιστικά, με τις ελάχιστες δυνατές απώλειες. Και θέλουμε έναν στρατό στον οποίο κάθε μέλος να είναι υπερήφανο για τη χώρα του και βέβαιο για την αποστολή του.
Θέλουμε την πιο ισχυρή, αξιόπιστη και σύγχρονη πυρηνική αποτρεπτική δύναμη στον κόσμο, καθώς και συστήματα αντιπυραυλικής άμυνας νέας γενιάς—συμπεριλαμβανομένου ενός «Χρυσού Θόλου» (Golden Dome) για την αμερικανική ενδοχώρα—για την προστασία του αμερικανικού λαού, των αμερικανικών περιουσιακών στοιχείων στο εξωτερικό και των συμμάχων μας.
Θέλουμε την ισχυρότερη, πιο δυναμική, πιο καινοτόμο και πιο προηγμένη οικονομία στον κόσμο. Η οικονομία των ΗΠΑ αποτελεί το θεμέλιο του αμερικανικού τρόπου ζωής, ο οποίος υπόσχεται και προσφέρει ευρεία και διάχυτη ευημερία, δημιουργεί κοινωνική κινητικότητα και ανταμείβει τη σκληρή δουλειά. Η οικονομία μας είναι επίσης το θεμέλιο της παγκόσμιας θέσης μας και η αναγκαία βάση για τη στρατιωτική μας ισχύ.
Θέλουμε την πιο ισχυρή βιομηχανική βάση στον κόσμο. Η εθνική ισχύς των ΗΠΑ εξαρτάται από έναν στιβαρό βιομηχανικό τομέα, ικανό να ανταποκριθεί τόσο στις ειρηνικές όσο και στις πολεμικές ανάγκες παραγωγής. Αυτό απαιτεί όχι μόνο άμεση αμυντική βιομηχανική παραγωγή, αλλά και συναφείς αμυντικές παραγωγικές ικανότητες. Η ενίσχυση της αμερικανικής βιομηχανίας πρέπει να αποτελέσει την ύψιστη προτεραιότητα της εθνικής οικονομικής πολιτικής.
Θέλουμε τον πιο ισχυρό, παραγωγικό και καινοτόμο ενεργειακό τομέα στον κόσμο—ικανό όχι μόνο να τροφοδοτεί την αμερικανική οικονομική ανάπτυξη, αλλά και να αποτελεί έναν από τους κορυφαίους εξαγωγικούς κλάδους της χώρας.
Θέλουμε να παραμείνουμε η πιο επιστημονικά και τεχνολογικά προηγμένη και καινοτόμος χώρα στον κόσμο, και να ενισχύσουμε περαιτέρω αυτά τα πλεονεκτήματα. Και θέλουμε να προστατεύσουμε την πνευματική μας ιδιοκτησία από ξένη κλοπή. Το πρωτοποριακό αμερικανικό πνεύμα είναι βασικός πυλώνας της συνεχούς οικονομικής υπεροχής και της στρατιωτικής μας ανωτερότητας· πρέπει να διαφυλαχθεί.
Θέλουμε να διατηρήσουμε την απαράμιλλη «ήπια ισχύ» των Ηνωμένων Πολιτειών, μέσω της οποίας ασκούμε θετική επιρροή σε ολόκληρο τον κόσμο, προς όφελος των συμφερόντων μας. Και σε αυτό, θα είμαστε υπερήφανα unapologetic για το παρελθόν και το παρόν της χώρας μας, ενώ θα σεβόμαστε τις διαφορετικές θρησκείες, κουλτούρες και μορφές διακυβέρνησης άλλων χωρών. Η «ήπια ισχύς» που υπηρετεί το πραγματικό εθνικό συμφέρον της Αμερικής είναι αποτελεσματική μόνο όταν πιστεύουμε στη βαθύτερη αξία και ευγένεια της χώρας μας.
Τέλος, επιδιώκουμε την αποκατάσταση και αναζωογόνηση της πνευματικής και πολιτιστικής υγείας της Αμερικής, χωρίς την οποία η μακροπρόθεσμη ασφάλεια είναι αδύνατη. Θέλουμε μια Αμερική που τιμά τις ένδοξες στιγμές και τους ήρωές της και που προσβλέπει σε μια νέα χρυσή εποχή. Θέλουμε έναν λαό υπερήφανο, ευτυχισμένο και αισιόδοξο, βέβαιο ότι θα παραδώσει την πατρίδα στην επόμενη γενιά καλύτερη από ό,τι τη βρήκε. Θέλουμε έναν πληθυσμό με πλήρη εργασιακή συμμετοχή—κανένας στο περιθώριο—με ανθρώπους που αντλούν ικανοποίηση από το ότι η εργασία τους είναι απαραίτητη για την ευημερία του έθνους μας και των οικογενειών του. Αυτό δεν μπορεί να επιτευχθεί χωρίς την αύξηση των ισχυρών, παραδοσιακών οικογενειών που μεγαλώνουν υγιή παιδιά.
2. Τι θέλουμε στον κόσμο και από τον κόσμο
Η επίτευξη αυτών των στόχων απαιτεί την αξιοποίηση κάθε πόρου της εθνικής μας ισχύος. Ωστόσο, το επίκεντρο αυτής της στρατηγικής είναι η εξωτερική πολιτική. Ποια είναι τα ουσιώδη συμφέροντα των Ηνωμένων Πολιτειών στην εξωτερική πολιτική; Τι θέλουμε στον κόσμο και από τον κόσμο;
• Θέλουμε η Δυτική Ημισφαίρια να παραμείνει επαρκώς σταθερή και επαρκώς καλά διοικούμενη ώστε να αποτρέπει και να αποθαρρύνει τη μαζική μετανάστευση προς τις Ηνωμένες Πολιτείες· θέλουμε μια Ημισφαίρια της οποίας οι κυβερνήσεις συνεργάζονται μαζί μας εναντίον ναρκο-τρομοκρατών, καρτέλ και άλλων διεθνικών εγκληματικών οργανώσεων· θέλουμε μια Ημισφαίρια ελεύθερη από εχθρικές ξένες παρεμβάσεις ή απόκτηση βασικών περιουσιακών στοιχείων από ξένες δυνάμεις· θέλουμε επίσης μια Ημισφαίρια που στηρίζει κρίσιμες αλυσίδες εφοδιασμού· και θέλουμε να διασφαλίσουμε τη συνεχή πρόσβασή μας σε καίριες στρατηγικές τοποθεσίες. Με άλλα λόγια, θα ασκήσουμε και θα επιβάλουμε μια «Προσθήκη Τραμπ» (Trump Corollary) στο Δόγμα Μονρόε.
• Θέλουμε να σταματήσουμε και να αντιστρέψουμε τη συνεχιζόμενη ζημιά που προκαλούν ξένοι δρώντες στην αμερικανική οικονομία, διατηρώντας παράλληλα τον Ινδο-Ειρηνικό ελεύθερο και ανοιχτό, διαφυλάσσοντας την ελευθερία ναυσιπλοΐας σε όλες τις κρίσιμες θαλάσσιες οδούς και εξασφαλίζοντας σταθερές και αξιόπιστες αλυσίδες εφοδιασμού και πρόσβαση σε κρίσιμες πρώτες ύλες.
• Θέλουμε να στηρίξουμε τους συμμάχους μας στη διατήρηση της ελευθερίας και ασφάλειας της Ευρώπης, ενώ ταυτόχρονα να συμβάλουμε στην αποκατάσταση της πολιτισμικής αυτοπεποίθησης και της δυτικής ταυτότητας της Ευρώπης.
• Θέλουμε να αποτρέψουμε οποιαδήποτε ανταγωνιστική δύναμη από το να κυριαρχήσει στη Μέση Ανατολή, στους ενεργειακούς της πόρους και στα θαλάσσια «στενά σημεία» μέσω των οποίων διέρχονται, αποφεύγοντας παράλληλα τους «αιώνιους πολέμους» που μάς βύθισαν στο παρελθόν σε αυτό το γεωγραφικό τόξο με τεράστιο κόστος.
• Θέλουμε να διασφαλίσουμε ότι η τεχνολογία και τα πρότυπα των ΗΠΑ—ιδίως στην τεχνητή νοημοσύνη, τη βιοτεχνολογία και την κβαντική υπολογιστική—θα οδηγήσουν την παγκόσμια πρόοδο.
Αυτά είναι τα θεμελιώδη, ζωτικά εθνικά συμφέροντα των Ηνωμένων Πολιτειών. Παρότι υπάρχουν και άλλα, αυτά είναι τα συμφέροντα στα οποία οφείλουμε να εστιάσουμε πάνω από όλα· τα συμφέροντα που αγνοούμε ή παραμελούμε με δικό μας κίνδυνο.
III. Ποια είναι τα διαθέσιμα μέσα της Αμερικής για να επιτύχει όσα επιδιώκει;
Οι Ηνωμένες Πολιτείες εξακολουθούν να κατέχουν την πιο αξιοζήλευτη θέση παγκοσμίως, με κορυφαία πλεονεκτήματα, πόρους και δυνατότητες, περιλαμβανομένων:
• ενός ακόμη ευέλικτου πολιτικού συστήματος, ικανού να διορθώνει την πορεία του·
• της μεγαλύτερης και πιο καινοτόμου οικονομίας στον κόσμο, η οποία παράγει πλούτο που μπορούμε να επενδύσουμε σε στρατηγικούς στόχους και μας δίνει μοχλό πίεσης σε κράτη που ζητούν πρόσβαση στις αγορές μας·
• του κορυφαίου χρηματοπιστωτικού συστήματος και των μεγαλύτερων κεφαλαιαγορών στον κόσμο, συμπεριλαμβανομένου του καθεστώτος του δολαρίου ως παγκόσμιου αποθεματικού νομίσματος·
• του πιο προηγμένου, καινοτόμου και κερδοφόρου τεχνολογικού τομέα του κόσμου, ο οποίος στηρίζει την οικονομία μας, προσφέρει ποιοτικό πλεονέκτημα στις ένοπλες δυνάμεις και ενισχύει την παγκόσμια επιρροή μας·
• της ισχυρότερης και ικανότερης στρατιωτικής δύναμης στον κόσμο·
• ενός ευρέος δικτύου συμμαχιών, με συμβατικούς συμμάχους και εταίρους στις σημαντικότερες στρατηγικές περιοχές του πλανήτη·
• μιας αξιοζήλευτης γεωγραφίας με άφθονους φυσικούς πόρους, χωρίς ανταγωνιστικές δυνάμεις που να κυριαρχούν φυσικά στην Ημισφαίρια, σύνορα που δεν απειλούνται από στρατιωτική εισβολή, και άλλες μεγάλες δυνάμεις που χωρίζονται από τεράστιους ωκεανούς·
• απαράμιλλης «ήπιας ισχύος» και πολιτιστικής επιρροής· και
• του θάρρους, της αποφασιστικότητας και του πατριωτισμού του αμερικανικού λαού.
Επιπλέον, μέσω του φιλόδοξου εγχώριου προγράμματος του Προέδρου Τραμπ, οι Ηνωμένες Πολιτείες:
• επαναφέρουν μια κουλτούρα ικανότητας, εκριζώνοντας τις λεγόμενες πολιτικές «DEI» και άλλες διακριτικές ή αντι-ανταγωνιστικές πρακτικές που υποβαθμίζουν τα θεσμικά μας όργανα και μας καθηλώνουν·
• απελευθερώνουν τη γιγαντιαία ικανότητα ενεργειακής παραγωγής της χώρας ως στρατηγική προτεραιότητα, προκειμένου να τροφοδοτήσουν την ανάπτυξη και την καινοτομία και να ενισχύσουν και να αναδομήσουν τη μεσαία τάξη·
• επανεκβιομηχανοποιούν την οικονομία, ώστε να υποστηριχθεί περαιτέρω η μεσαία τάξη και να ελέγχουμε τις δικές μας αλυσίδες εφοδιασμού και παραγωγικές δυνατότητες·
• αποκαθιστούν την οικονομική ελευθερία των πολιτών μέσω ιστορικών φορολογικών περικοπών και απορρύθμισης, καθιστώντας τις Ηνωμένες Πολιτείες τον κορυφαίο προορισμό για επιχειρηματική δραστηριότητα και επενδύσεις· και
• επενδύουν σε αναδυόμενες τεχνολογίες και βασική επιστήμη, ώστε να διασφαλίσουν τη διαρκή μας ευημερία, το ανταγωνιστικό μας πλεονέκτημα και τη στρατιωτική μας υπεροχή για τις επόμενες γενιές.
Στόχος αυτής της στρατηγικής είναι να συνδέσει όλα αυτά τα παγκόσμιας κλάσης πλεονεκτήματα —και άλλα ακόμη— ώστε να ενισχύσει την αμερικανική ισχύ και υπεροχή και να καταστήσει τη χώρα μας ακόμη μεγαλύτερη από ό,τι είναι σήμερα.
IV. Η Στρατηγική
Αρχές
Η εξωτερική πολιτική του Προέδρου Τραμπ είναι πραγματιστική χωρίς να είναι «πραγματιστής», ρεαλιστική χωρίς να είναι «ρεαλιστής», αρχών χωρίς να είναι «ιδεαλιστής», ισχυρή χωρίς να είναι «πολεμοχαρής» και συγκρατημένη χωρίς να είναι «φιλειρηνιστής». Δεν εδράζεται σε παραδοσιακή πολιτική ιδεολογία. Κίνητρό της είναι, πάνω απ’ όλα, ό,τι λειτουργεί υπέρ της Αμερικής — ή, με δύο λέξεις, «Πρώτα η Αμερική» (America First).
Ο Πρόεδρος Τραμπ έχει εδραιώσει την υστεροφημία του ως ο Πρόεδρος της Ειρήνης. Πέρα από την αξιοσημείωτη επιτυχία που επιτεύχθηκε κατά την πρώτη του θητεία με τις ιστορικές Συμφωνίες του Αβραάμ (Abraham Accords), ο Πρόεδρος Τραμπ αξιοποίησε την ικανότητά του στη διαπραγμάτευση για να εξασφαλίσει άνευ προηγουμένου ειρήνη σε οκτώ συγκρούσεις ανά τον κόσμο μέσα σε μόλις οκτώ μήνες της δεύτερης θητείας του. Διαπραγματεύτηκε ειρηνευτικές συμφωνίες μεταξύ Καμπότζης και Ταϊλάνδης, Κοσόβου και Σερβίας, ΛΔ Κονγκό και Ρουάντας, Πακιστάν και Ινδίας, Ισραήλ και Ιράν, Αιγύπτου και Αιθιοπίας, Αρμενίας και Αζερμπαϊτζάν και τερμάτισε τον πόλεμο στη Γάζα, με όλους τους ζωντανούς ομήρους να επιστρέφουν στις οικογένειές τους.
Η αποτροπή περιφερειακών συγκρούσεων πριν αυτές εκτραχυνθούν σε παγκόσμιους πολέμους που παρασύρουν ολόκληρες ηπείρους αξίζει την προσοχή του Αρχηγού των Ενόπλων Δυνάμεων και αποτελεί προτεραιότητα αυτής της κυβέρνησης. Ένας κόσμος στις φλόγες, όπου οι πόλεμοι φτάνουν μέχρι τις ακτές μας, είναι επιζήμιος για τα αμερικανικά συμφέροντα. Ο Πρόεδρος Τραμπ χρησιμοποιεί ανορθόδοξη διπλωματία, τη στρατιωτική ισχύ της Αμερικής και την οικονομική επιρροή της για να σβήνει με χειρουργική ακρίβεια τις θράκες της διχόνοιας μεταξύ πυρηνικά ικανών κρατών και βίαιων πολέμων που προκαλούνται από μίση αιώνων.
Ο Πρόεδρος Τραμπ έχει αποδείξει ότι η αμερικανική εξωτερική, αμυντική και πληροφοριακή πολιτική πρέπει να καθοδηγείται από τις ακόλουθες βασικές αρχές:
• Στοχευμένος Ορισμός του Εθνικού Συμφέροντος – Από τουλάχιστον το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, οι κυβερνήσεις έχουν συχνά δημοσιεύσει Εθνικές Στρατηγικές Ασφάλειας που επιχειρούν να επεκτείνουν τον ορισμό του «εθνικού συμφέροντος» της Αμερικής σε τέτοιο βαθμό ώστε σχεδόν κανένα ζήτημα ή εγχείρημα να μη θεωρείται εκτός του πεδίου του. Όμως, όταν εστιάζεις σε όλα, δεν εστιάζεις σε τίποτα. Τα θεμελιώδη εθνικά συμφέροντα ασφαλείας της Αμερικής θα αποτελούν το επίκεντρό μας.
• Ειρήνη μέσω Ισχύος – Η ισχύς είναι η καλύτερη αποτροπή. Κράτη ή άλλοι δρώντες που αποτρέπονται επαρκώς από το να απειλήσουν τα αμερικανικά συμφέροντα δεν θα το πράξουν. Επιπλέον, η ισχύς μπορεί να μας επιτρέψει να επιτύχουμε ειρήνη, διότι μέρη που σέβονται τη δύναμή μας συχνά αναζητούν τη βοήθειά μας και είναι δεκτικά στις προσπάθειές μας να επιλύουμε συγκρούσεις και να διατηρούμε την ειρήνη. Ως εκ τούτου, οι Ηνωμένες Πολιτείες πρέπει να διατηρούν την ισχυρότερη οικονομία, να αναπτύσσουν τις πιο προηγμένες τεχνολογίες, να ενισχύουν την πολιτισμική υγεία της κοινωνίας μας και να διαθέτουν τον ικανότερο στρατό στον κόσμο.
• Προδιάθεση προς τον Μη Επεμβατισμό – Στη Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας, οι ιδρυτές της Αμερικής διατύπωσαν μια σαφή προτίμηση για μη επεμβατισμό στις υποθέσεις άλλων εθνών και διευκρίνισαν τη βάση αυτής της αρχής: όπως όλοι οι άνθρωποι κατέχουν Θεόθεν ίσα φυσικά δικαιώματα, έτσι και όλα τα έθνη δικαιούνται, δυνάμει των «νόμων της φύσης και του Θεού της φύσης», μια «ξεχωριστή και ισότιμη θέση» μεταξύ τους. Για μια χώρα της οποίας τα συμφέροντα είναι τόσο πολυάριθμα και ποικίλα όσο τα δικά μας, η άκαμπτη προσκόλληση στον μη επεμβατισμό δεν είναι δυνατή. Ωστόσο, αυτή η προδιάθεση θα πρέπει να θέτει υψηλό όριο για το τι συνιστά δικαιολογημένη παρέμβαση.
• Ευέλικτος Ρεαλισμός – Η πολιτική των ΗΠΑ θα είναι ρεαλιστική ως προς το τι είναι εφικτό και επιθυμητό να επιδιωχθεί στις σχέσεις μας με άλλα κράτη. Επιδιώκουμε καλές σχέσεις και ειρηνικές εμπορικές σχέσεις με τα έθνη του κόσμου χωρίς να τους επιβάλλουμε δημοκρατικές ή άλλες κοινωνικές αλλαγές που αποκλίνουν σημαντικά από τις παραδόσεις και τις ιστορίες τους. Αναγνωρίζουμε και επιβεβαιώνουμε ότι δεν υπάρχει τίποτε αντιφατικό ή υποκριτικό στο να ενεργούμε βάσει μιας τέτοιας ρεαλιστικής εκτίμησης ή στο να διατηρούμε καλές σχέσεις με χώρες των οποίων τα συστήματα διακυβέρνησης και οι κοινωνίες διαφέρουν από τα δικά μας, ακόμη και καθώς παροτρύνουμε ομοφρονούντες φίλους να τηρούν τις κοινές μας αξίες, προωθώντας έτσι τα συμφέροντά μας.
• Πρωτοκαθεδρία των Εθνών – Η θεμελιώδης πολιτική μονάδα του κόσμου είναι, και θα παραμείνει, το εθνικό κράτος. Είναι φυσικό και δίκαιο όλα τα έθνη να θέτουν τα συμφέροντά τους πρώτα και να προστατεύουν την κυριαρχία τους. Ο κόσμος λειτουργεί καλύτερα όταν τα έθνη προτάσσουν τα συμφέροντά τους. Οι Ηνωμένες Πολιτείες θα θέσουν πρώτα τα δικά τους συμφέροντα και, στις σχέσεις μας με άλλα έθνη, θα τα ενθαρρύνουμε να πράξουν το ίδιο. Υπερασπιζόμαστε τα κυριαρχικά δικαιώματα των εθνών, εναντίον των προσβολών στην κυριαρχία που προκαλούν οι πιο παρεμβατικοί υπερεθνικοί οργανισμοί, και επιδιώκουμε τη μεταρρύθμιση αυτών των θεσμών ώστε να συνδράμουν, αντί να υπονομεύουν, την εθνική κυριαρχία και να προωθούν τα αμερικανικά συμφέροντα.
• Κυριαρχία και Σεβασμός – Οι Ηνωμένες Πολιτείες θα προστατεύουν απερίφραστα τη δική τους κυριαρχία. Αυτό περιλαμβάνει την αποτροπή της διάβρωσής της από υπερεθνικούς και διεθνείς οργανισμούς, απόπειρες ξένων δυνάμεων ή οντοτήτων να λογοκρίνουν τον δημόσιο διάλογό μας ή να περιορίσουν τα δικαιώματα ελεύθερης έκφρασης των πολιτών μας, δραστηριότητες λόμπινγκ και επιρροής που επιχειρούν να κατευθύνουν τις πολιτικές μας ή να μας εμπλέξουν σε ξένες συγκρούσεις, καθώς και τον κυνικό χειρισμό του μεταναστευτικού μας συστήματος με σκοπό τη δημιουργία εκλογικών μπλοκ μέσα στη χώρα μας, πιστών σε ξένα συμφέροντα. Οι Ηνωμένες Πολιτείες θα χαράξουν τη δική τους πορεία στον κόσμο και θα καθορίσουν το πεπρωμένο τους, ελεύθερες από εξωτερικές παρεμβάσεις.
• Ισορροπία Ισχύος – Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν μπορούν να επιτρέψουν σε κανένα έθνος να καταστεί τόσο κυρίαρχο ώστε να μπορεί να απειλήσει τα συμφέροντά μας. Θα συνεργαστούμε με συμμάχους και εταίρους για να διατηρήσουμε παγκόσμιες και περιφερειακές ισορροπίες ισχύος, προκειμένου να αποτρέψουμε την ανάδυση κυρίαρχων αντιπάλων. Καθώς οι Ηνωμένες Πολιτείες απορρίπτουν για τον εαυτό τους το καταδικασμένο εγχείρημα της παγκόσμιας κυριαρχίας, οφείλουμε να αποτρέψουμε την παγκόσμια —και σε ορισμένες περιπτώσεις ακόμη και περιφερειακή— κυριαρχία άλλων. Αυτό δεν σημαίνει σπατάλη αίματος και πόρων για να περιοριστεί η επιρροή όλων των μεγάλων και μεσαίων δυνάμεων του κόσμου. Η υπέρμετρη επιρροή μεγαλύτερων, πλουσιότερων και ισχυρότερων εθνών αποτελεί μια διαχρονική πραγματικότητα των διεθνών σχέσεων. Αυτή η πραγματικότητα συνεπάγεται, σε ορισμένες περιπτώσεις, συνεργασία με εταίρους για την αποτροπή φιλοδοξιών που απειλούν τα κοινά μας συμφέροντα.
• Φιλεργατική Πολιτική υπέρ των Αμερικανών – Η αμερικανική πολιτική θα είναι φιλεργατική και όχι απλώς φιλοαναπτυξιακή, και θα δίνει προτεραιότητα στους δικούς μας εργαζομένους. Πρέπει να ανασυγκροτήσουμε μια οικονομία στην οποία η ευημερία είναι ευρέως θεμελιωμένη και διαχέεται πλατιά και δεν συγκεντρώνεται στην κορυφή ή σε ορισμένους κλάδους ή σε λίγες περιοχές της χώρας μας.
• Δικαιοσύνη (Fairness) – Από τις στρατιωτικές συμμαχίες έως τις εμπορικές σχέσεις και πέραν αυτών, οι Ηνωμένες Πολιτείες θα επιμείνουν να τυγχάνουν δίκαιης μεταχείρισης από άλλες χώρες. Δεν θα ανεχθούμε πλέον —και δεν μπορούμε πλέον να αντέξουμε— τζαμπατζήδες, εμπορικές ανισορροπίες, αρπακτικές οικονομικές πρακτικές και άλλες επιβαρύνσεις επί της ιστορικής καλοπιστίας του έθνους μας που βλάπτουν τα συμφέροντά μας. Όπως θέλουμε οι σύμμαχοί μας να είναι πλούσιοι και ικανοί, έτσι και οι σύμμαχοί μας πρέπει να αντιλαμβάνονται ότι είναι προς το συμφέρον τους οι Ηνωμένες Πολιτείες να παραμείνουν επίσης πλούσιες και ικανές. Ειδικότερα, αναμένουμε από τους συμμάχους μας να δαπανούν πολύ μεγαλύτερο ποσοστό του εθνικού τους ΑΕΠ για τη δική τους άμυνα, ώστε να αρχίσουν να αναπληρώνουν τις τεράστιες ανισορροπίες που συσσωρεύτηκαν επί δεκαετίες πολύ μεγαλύτερων δαπανών των Ηνωμένων Πολιτειών.
• Ικανότητα και Αξιοκρατία – Η αμερικανική ευημερία και ασφάλεια εξαρτώνται από την ανάπτυξη και προαγωγή της ικανότητας. Η ικανότητα και η αξιοκρατία είναι από τα μεγαλύτερα πολιτισμικά μας πλεονεκτήματα: εκεί όπου οι καλύτεροι Αμερικανοί προσλαμβάνονται, προάγονται και τιμώνται, η καινοτομία και η ευημερία ακολουθούν. Αν η ικανότητα καταστραφεί ή συστηματικά αποθαρρυνθεί, τα σύνθετα συστήματα που θεωρούμε δεδομένα —από τις υποδομές μέχρι την εθνική ασφάλεια, την εκπαίδευση και την έρευνα— θα πάψουν να λειτουργούν. Αν η αξιοκρατία πνιγεί, τα ιστορικά πλεονεκτήματα της Αμερικής στην επιστήμη, την τεχνολογία, τη βιομηχανία, την άμυνα και την καινοτομία θα εξατμιστούν. Η επιτυχία ριζοσπαστικών ιδεολογιών που επιδιώκουν να αντικαταστήσουν την ικανότητα και την αξιοκρατία με το καθεστώς προνομιούχων ομάδων θα καθιστούσε την Αμερική με αγνώριστη και ανίκανη να υπερασπιστεί τον εαυτό της. Ταυτόχρονα, δεν μπορούμε να επιτρέψουμε η αξιοκρατία να χρησιμοποιείται ως δικαιολογία για το άνοιγμα της αμερικανικής αγοράς εργασίας προς όλον τον κόσμο στο όνομα της αναζήτησης «παγκόσμιου ταλέντου» που υπονομεύει τους Αμερικανούς εργαζόμενους. Σε κάθε μας αρχή και σε κάθε μας ενέργεια, η Αμερική και οι Αμερικανοί πρέπει πάντοτε να έρχονται πρώτοι.
2. Προτεραιότητες
• Η Εποχή της Μαζικής Μετανάστευσης Έχει Τελειώσει – Το ποιον δέχεται ένα κράτος εντός των συνόρων του —σε ποιον αριθμό και από πού— θα καθορίσει αναπόφευκτα το μέλλον αυτού του έθνους. Κάθε χώρα που θεωρεί εαυτήν κυρίαρχη έχει το δικαίωμα και το καθήκον να ορίζει το μέλλον της. Στην ιστορία, τα κυρίαρχα έθνη απαγόρευαν την ανεξέλεγκτη μετανάστευση και παραχωρούσαν υπηκοότητα σπανίως και μόνο σε αλλοδαπούς που πληρούσαν αυστηρά κριτήρια. Η εμπειρία της Δύσης τις τελευταίες δεκαετίες επιβεβαιώνει αυτή τη διαχρονική σοφία. Σε χώρες ανά τον κόσμο, η μαζική μετανάστευση έχει επιβαρύνει τους εσωτερικούς πόρους, αυξήσει τη βία και άλλες μορφές εγκληματικότητας, αποδυναμώσει την κοινωνική συνοχή, διαστρεβλώσει τις αγορές εργασίας και υπονομεύσει την εθνική ασφάλεια. Η εποχή της μαζικής μετανάστευσης πρέπει να λάβει τέλος. Η ασφάλεια των συνόρων είναι το πρωταρχικό στοιχείο της εθνικής ασφάλειας. Πρέπει να προστατεύσουμε τη χώρα μας από εισβολή, όχι μόνο από ανεξέλεγκτη μετανάστευση αλλά και από διασυνοριακές απειλές όπως η τρομοκρατία, τα ναρκωτικά, η κατασκοπεία και η διακίνηση ανθρώπων. Ένα σύνορο που ελέγχεται από τη βούληση του αμερικανικού λαού, όπως αυτή εφαρμόζεται από την κυβέρνησή του, είναι θεμελιώδες για την επιβίωση των Ηνωμένων Πολιτειών ως κυρίαρχης δημοκρατίας.
• Προστασία Θεμελιωδών Δικαιωμάτων και Ελευθεριών – Σκοπός της αμερικανικής κυβέρνησης είναι η διασφάλιση των Θεόθεν φυσικών δικαιωμάτων των Αμερικανών πολιτών. Προς τούτο, τα υπουργεία και οι υπηρεσίες της Κυβέρνησης των Ηνωμένων Πολιτειών έχουν λάβει τρομακτικές εξουσίες. Αυτές οι εξουσίες δεν πρέπει ποτέ να γίνεται κατάχρησή τους, είτε υπό το πρόσχημα της «αποριζοσπαστικοποίησης» (deradicalization), είτε της «προστασίας της δημοκρατίας μας», είτε υπό οποιοδήποτε άλλο πρόσχημα. Όταν και όπου γίνεται κατάχρηση αυτών των εξουσιών, οι υπεύθυνοι πρέπει να λογοδοτούν. Ιδίως, τα δικαιώματα της ελευθερίας του λόγου, της θρησκευτικής ελευθερίας και της ελευθερίας της συνείδησης, καθώς και το δικαίωμα επιλογής και καθοδήγησης της κοινής μας κυβέρνησης είναι θεμελιώδη δικαιώματα που δεν πρέπει ποτέ να παραβιάζονται. Σε ό,τι αφορά τις χώρες που συμμερίζονται —ή ισχυρίζονται ότι συμμερίζονται— αυτές τις αρχές, οι Ηνωμένες Πολιτείες θα τάσσονται σθεναρά υπέρ της πλήρους τήρησής τους, κατά γράμμα και κατά πνεύμα. Θα αντιτασσόμαστε σε περιορισμούς στις θεμελιώδεις ελευθερίες, που επιβάλλονται από ελίτ, αντιδημοκρατικού χαρακτήρα, στην Ευρώπη, στον αγγλόφωνο κόσμο και στο υπόλοιπο δημοκρατικό περιβάλλον, ιδίως μεταξύ των συμμάχων μας.
• Κατανομή και Μετακύλιση Βαρών (Burden-Sharing and Burden-Shifting) – Οι ημέρες κατά τις οποίες οι Ηνωμένες Πολιτείες στήριζαν μόνες τους ολόκληρη τη διεθνή τάξη σαν άλλος Άτλας έχουν τελειώσει. Μεταξύ των πολλών συμμάχων και εταίρων μας συγκαταλέγονται δεκάδες πλούσιες, προηγμένες χώρες που πρέπει να αναλάβουν την πρωταρχική ευθύνη για τις ίδιες τις περιοχές τους και να συνεισφέρουν πολύ περισσότερο στη συλλογική μας άμυνα. Ο Πρόεδρος Τραμπ έχει θέσει ένα νέο παγκόσμιο πρότυπο με τη Δέσμευση της Χάγης (Hague Commitment), η οποία δεσμεύει τις χώρες του ΝΑΤΟ να δαπανούν 5% του ΑΕΠ τους για την άμυνα και την οποία οι σύμμαχοι του ΝΑΤΟ έχουν υιοθετήσει και οφείλουν τώρα να τηρήσουν. Συνεχίζοντας την προσέγγιση του Προέδρου Τραμπ, να ζητά δηλαδή από τους συμμάχους να αναλάβουν την πρωταρχική ευθύνη για τις περιοχές τους, οι Ηνωμένες Πολιτείες θα οργανώσουν ένα δίκτυο κατανομής βαρών, με την κυβέρνησή μας σε ρόλο συντονιστή και υποστηρικτή. Αυτή η προσέγγιση διασφαλίζει ότι τα βάρη κατανέμονται και ότι όλες αυτές οι προσπάθειες επωφελούνται από ευρύτερη νομιμοποίηση. Το πρότυπο θα είναι στοχευμένες συνεργασίες που χρησιμοποιούν οικονομικά εργαλεία για να ευθυγραμμίζουν κίνητρα, να μοιράζονται βάρη με ομοϊδεάτες συμμάχους και να επιβάλλουν μεταρρυθμίσεις που εδραιώνουν τη μακροπρόθεσμη σταθερότητα. Αυτή η στρατηγική σαφήνεια θα επιτρέψει στις Ηνωμένες Πολιτείες να αντιμετωπίζουν αποτελεσματικά τις εχθρικές και υπονομευτικές επιρροές, αποφεύγοντας παράλληλα την υπερέκταση και τη διάχυτη εστίαση που υπονόμευσαν προηγούμενες προσπάθειες. Οι Ηνωμένες Πολιτείες θα είναι έτοιμες να βοηθήσουν —ενδεχομένως μέσω ευνοϊκότερης μεταχείρισης σε εμπορικά ζητήματα, στην ανταλλαγή τεχνολογίας και στις αμυντικές προμήθειες— εκείνες τις χώρες που οικειοθελώς αναλαμβάνουν περισσότερη ευθύνη για την ασφάλεια στις περιοχές τους και ευθυγραμμίζουν τους ελέγχους των εξαγωγών τους με τους δικούς μας.
• Αναπροσανατολισμός μέσω Ειρήνης (Realignment Through Peace) – Η επιδίωξη ειρηνευτικών συμφωνιών κατόπιν εντολής του Προέδρου, ακόμη και σε περιοχές και χώρες περιφερειακές ως προς τα άμεσα ζωτικά μας συμφέροντα, είναι ένας αποτελεσματικός τρόπος για να αυξηθεί η σταθερότητα, να ενισχυθεί η παγκόσμια επιρροή της Αμερικής, να επαναπροσανατολιστούν χώρες και περιοχές προς τα συμφέροντά μας και να ανοίξουν νέες αγορές. Οι απαιτούμενοι πόροι συνοψίζονται στην προεδρική διπλωματία, την οποία το μεγάλο μας έθνος μπορεί να ασκήσει μόνο υπό ικανή ηγεσία. Τα ανταλλάγματα —τερματισμός μακροχρόνιων συγκρούσεων, ζωές που σώζονται, νέοι φίλοι— μπορούν να υπερκαλύψουν κατά πολύ το σχετικά μικρό κόστος σε χρόνο και προσοχή.
• Οικονομική Ασφάλεια – Τέλος, επειδή η οικονομική ασφάλεια είναι θεμελιώδης για την εθνική ασφάλεια, θα εργαστούμε για την περαιτέρω ενίσχυση της αμερικανικής οικονομίας, με έμφαση στα εξής:
o Ισορροπημένο Εμπόριο (Balanced Trade) – Οι Ηνωμένες Πολιτείες θα δώσουν προτεραιότητα στην αναδιάρθρωση των εμπορικών μας σχέσεων, στη μείωση των εμπορικών ελλειμμάτων, στην αντίθεση σε εμπόδια κατά των εξαγωγών μας και στον τερματισμό του dumping και άλλων αντι-ανταγωνιστικών πρακτικών που πλήττουν τις αμερικανικές βιομηχανίες και εργαζόμενους. Επιδιώκουμε δίκαιες, αμοιβαία επωφελείς εμπορικές συμφωνίες με χώρες που θέλουν να εμπορεύονται μαζί μας στη βάση του αμοιβαίου οφέλους και σεβασμού. Όμως, οι προτεραιότητές μας πρέπει και θα είναι οι δικοί μας εργαζόμενοι, οι δικές μας βιομηχανίες και η δική μας εθνική ασφάλεια.
o Εξασφάλιση Πρόσβασης σε Κρίσιμες Αλυσίδες Εφοδιασμού και Υλικά – Όπως υποστήριξε ο Αλεξάντερ Χάμιλτον στις πρώτες ημέρες της Δημοκρατίας μας, οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν πρέπει ποτέ να εξαρτώνται από καμία εξωτερική δύναμη για κρίσιμα στοιχεία —από πρώτες ύλες έως εξαρτήματα και τελικά προϊόντα— που είναι αναγκαία για την άμυνα ή την οικονομία του έθνους. Πρέπει να επαναδιασφαλίσουμε την ανεξάρτητη και αξιόπιστη πρόσβασή μας στα αγαθά που χρειαζόμαστε για να αμυνθούμε και να διατηρήσουμε τον τρόπο ζωής μας. Αυτό θα απαιτήσει την επέκταση της αμερικανικής πρόσβασης σε κρίσιμα ορυκτά και υλικά, καθώς και την αντιμετώπιση αρπακτικών οικονομικών πρακτικών. Επιπλέον, η Κοινότητα Πληροφοριών (Intelligence Community) θα παρακολουθεί κρίσιμες αλυσίδες εφοδιασμού και τεχνολογικές εξελίξεις σε όλο τον κόσμο για να διασφαλίσει ότι κατανοούμε και μετριάζουμε τα τρωτά σημεία και τις απειλές για την αμερικανική ασφάλεια και ευημερία.
o Επανεκβιομηχάνιση (Reindustrialization) – Το μέλλον ανήκει στους παραγωγούς. Οι Ηνωμένες Πολιτείες θα επανεκβιομηχανοποιήσουν την οικονομία τους, θα «επαναπατρίσουν» (re-shore) τη βιομηχανική παραγωγή και θα ενθαρρύνουν και θα προσελκύσουν επενδύσεις στην οικονομία και στο εργατικό μας δυναμικό, με έμφαση στους κρίσιμους και αναδυόμενους τεχνολογικούς τομείς που θα καθορίσουν το μέλλον. Θα το επιτύχουμε μέσω της στρατηγικής χρήσης δασμών και νέων τεχνολογιών που ευνοούν τη διάχυτη βιομηχανική παραγωγή σε κάθε γωνιά της χώρας μας, αυξάνουν το βιοτικό επίπεδο των Αμερικανών εργαζομένων και διασφαλίζουν ότι η χώρα μας δεν θα εξαρτηθεί ποτέ ξανά από κανέναν αντίπαλο, παρόντα ή εν δυνάμει, για κρίσιμα προϊόντα ή εξαρτήματα.
o Αναζωογόνηση της Αμυντικής Βιομηχανικής Βάσης – Ένας ισχυρός, ικανός στρατός δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς μια ισχυρή, ικανή αμυντική βιομηχανική βάση. Το τεράστιο χάσμα, που αναδείχθηκε σε πρόσφατες συγκρούσεις, ανάμεσα σε χαμηλού κόστους drones και πυραύλους και στα ακριβά συστήματα που απαιτούνται για την άμυνά τους, κατέστησε σαφή την ανάγκη αλλαγής και προσαρμογής. Η Αμερική χρειάζεται μια εθνική κινητοποίηση για την καινοτόμο ανάπτυξη ισχυρών αμυντικών συστημάτων χαμηλού κόστους, για την παραγωγή των πιο ικανών και σύγχρονων συστημάτων και πυρομαχικών σε μεγάλη κλίμακα και για τον επαναπατρισμό των αμυντικών βιομηχανικών αλυσίδων εφοδιασμού. Ιδίως, πρέπει να παρέχουμε στις ένοπλες δυνάμεις μας ένα πλήρες φάσμα ικανοτήτων, από χαμηλού κόστους οπλικά συστήματα που μπορούν να αντιμετωπίσουν τους περισσότερους αντιπάλους έως τα πιο προηγμένα, υψηλών προδιαγραφών συστήματα που είναι αναγκαία για μια σύγκρουση με έναν καλά εξοπλισμένο εχθρό. Και, για να υλοποιήσουμε το όραμα του Προέδρου Τραμπ περί ειρήνης μέσω ισχύος, πρέπει να το κάνουμε γρήγορα. Θα ενθαρρύνουμε επίσης την αναζωογόνηση των βιομηχανικών βάσεων όλων των συμμάχων και εταίρων μας, για την ενίσχυση της συλλογικής άμυνας.
o Ενεργειακή Κυριαρχία (Energy Dominance) – Η αποκατάσταση της ενεργειακής κυριαρχίας της Αμερικής (στον τομέα του πετρελαίου, του φυσικού αερίου, του άνθρακα και της πυρηνικής ενέργειας) και ο επαναπατρισμός των αναγκαίων κρίσιμων ενεργειακών στοιχείων αποτελεί ύψιστη στρατηγική προτεραιότητα. Η φθηνή και άφθονη ενέργεια θα δημιουργήσει καλοπληρωμένες θέσεις εργασίας στις Ηνωμένες Πολιτείες, θα μειώσει το κόστος για τους Αμερικανούς καταναλωτές και τις επιχειρήσεις, θα τροφοδοτήσει την επανεκβιομηχάνιση και θα συμβάλει στη διατήρηση του πλεονεκτήματός μας σε αιχμιακές τεχνολογίες όπως η τεχνητή νοημοσύνη. Η επέκταση των καθαρών ενεργειακών μας εξαγωγών θα εμβαθύνει επίσης τις σχέσεις μας με συμμάχους, περιορίζοντας παράλληλα την επιρροή των αντιπάλων, θα προστατεύσει την ικανότητά μας να υπερασπίζουμε τις ακτές μας και —όπου και όταν χρειάζεται— θα μας επιτρέψει να προβάλουμε ισχύ. Απορρίπτουμε τις καταστροφικές ιδεολογίες της «κλιματικής αλλαγής» και του «Net Zero», που έχουν βλάψει τόσο πολύ την Ευρώπη, απειλούν τις Ηνωμένες Πολιτείες και επιδοτούν τους αντιπάλους μας.
o Διατήρηση και Ενίσχυση της Υπεροχής του Αμερικανικού Χρηματοπιστωτικού Τομέα – Οι Ηνωμένες Πολιτείες διαθέτουν τις πιο προηγμένες χρηματοπιστωτικές και κεφαλαιαγορές στον κόσμο, που αποτελούν πυλώνες της αμερικανικής επιρροής και προσφέρουν στους υπεύθυνους χάραξης πολιτικής σημαντικούς μοχλούς και εργαλεία για την προώθηση των εθνικών προτεραιοτήτων ασφάλειας. Όμως η ηγετική μας θέση δεν μπορεί να θεωρείται δεδομένη. Η διατήρηση και ενίσχυση της υπεροχής μας απαιτεί την αξιοποίηση της δυναμικής ελεύθερης αγοράς μας και της πρωτοπορίας μας στην ψηφιακή χρηματοοικονομική και την καινοτομία, ώστε οι αγορές μας να παραμείνουν οι πιο δυναμικές, ρευστές και ασφαλείς και να συνεχίσουν να αποτελούν αντικείμενο θαυμασμού για τον υπόλοιπο κόσμο.
3. Οι Περιοχές
Έχει καταστεί συνήθης πρακτική για έγγραφα όπως αυτό να αναφέρονται σε κάθε τμήμα του πλανήτη και σε κάθε ζήτημα, με την υπόθεση ότι οποιαδήποτε παράλειψη συνιστά τυφλό σημείο ή προσβολή. Ως αποτέλεσμα, τέτοια κείμενα γίνονται διογκωμένα και χωρίς εστίαση —το ακριβώς αντίθετο από αυτό που πρέπει να είναι μια στρατηγική.
Το να εστιάζεις και να θέτεις προτεραιότητες σημαίνει να επιλέγεις—να αναγνωρίζεις ότι δεν έχουν όλα την ίδια σημασία, για όλους. Δεν σημαίνει ότι κάποιοι λαοί, περιοχές ή χώρες είναι εγγενώς ασήμαντοι. Οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι, με κάθε μέτρο, το πιο γενναιόδωρο έθνος στην ιστορία· ωστόσο δεν μπορούμε να αντέξουμε να είμαστε εξίσου προσηλωμένοι σε κάθε περιοχή και κάθε πρόβλημα στον κόσμο.
Σκοπός της πολιτικής εθνικής ασφάλειας είναι η προστασία των θεμελιωδών εθνικών συμφερόντων· ορισμένες προτεραιότητες υπερβαίνουν τα περιφερειακά όρια. Για παράδειγμα, η τρομοκρατική δραστηριότητα σε μια κατά τα άλλα λιγότερο σημαντική περιοχή μπορεί να απαιτήσει την άμεση προσοχή μας. Όμως το να πηδάμε από αυτή την αναγκαιότητα σε μια διαρκή, υπερβολική ενασχόληση με την περιφέρεια είναι λάθος.
A. Δυτικό Ημισφαίριο: Η Προσθήκη Τραμπ στο Δόγμα Μονρόε
Μετά από χρόνια παραμέλησης, οι Ηνωμένες Πολιτείες θα επαναβεβαιώσουν και θα επιβάλουν το Δόγμα Μονρόε, ώστε να αποκαταστήσουν την αμερικανική υπεροχή στη Δυτική Ημισφαίρια και να προστατεύσουν την πατρίδα μας και την πρόσβασή μας σε καίριες γεωγραφικές περιοχές σε ολόκληρη την περιοχή. Θα αρνηθούμε σε μη-ημισφαιρικούς ανταγωνιστές τη δυνατότητα να αναπτύξουν δυνάμεις ή άλλες απειλητικές ικανότητες, ή να κατέχουν ή να ελέγχουν στρατηγικά ζωτικά περιουσιακά στοιχεία, στην Ημισφαίριά μας. Αυτή η «Προσθήκη Τραμπ» στο Δόγμα Μονρόε είναι μια κοινή λογική και ισχυρή επαναφορά της αμερικανικής ισχύος και των προτεραιοτήτων μας, σε πλήρη συνέπεια με τα αμερικανικά συμφέροντα ασφαλείας.
Οι στόχοι μας για τη Δυτική Ημισφαίρια μπορούν να συνοψιστούν στη φράση «Συστράτευση και Επέκταση» (Enlist and Expand). Θα συστρατεύσουμε εδραιωμένους φίλους στην Ημισφαίρια για να ελέγξουμε τη μετανάστευση, να σταματήσουμε τη ροή ναρκωτικών και να ενισχύσουμε τη σταθερότητα και την ασφάλεια στην ξηρά και στη θάλασσα. Θα επεκταθούμε καλλιεργώντας και ενισχύοντας νέους εταίρους, ενώ ενδυναμώνουμε ταυτόχρονα την ελκυστικότητα της ίδιας της χώρας μας ως του προτιμητέου οικονομικού και αμυντικού εταίρου της Ημισφαιρίας.
Enlist – Συστράτευση
Η αμερικανική πολιτική θα πρέπει να επικεντρωθεί στη συστράτευση περιφερειακών «πρωταθλητών» που μπορούν να βοηθήσουν στη δημιουργία ανεκτής σταθερότητας στην περιοχή, ακόμη και πέρα από τα δικά τους σύνορα. Αυτά τα έθνη θα μας βοηθήσουν να σταματήσουμε την παράτυπη και αποσταθεροποιητική μετανάστευση, να εξουδετερώσουμε τα καρτέλ, να φέρουμε πιο κοντά στη χώρα μας τη βιομηχανική παραγωγή (near-shore manufacturing) και να αναπτύξουμε τοπικές ιδιωτικές οικονομίες, μεταξύ άλλων. Θα ανταμείψουμε και θα ενθαρρύνουμε τις κυβερνήσεις, τα πολιτικά κόμματα και τα κινήματα της περιοχής που ευθυγραμμίζονται ευρέως με τις αρχές και τη στρατηγική μας. Όμως δεν πρέπει να παραβλέπουμε κυβερνήσεις με διαφορετική οπτική, με τις οποίες ωστόσο μοιραζόμαστε κοινά συμφέροντα και οι οποίες θέλουν να συνεργαστούν μαζί μας.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες πρέπει να επανεξετάσουν τη στρατιωτική παρουσία τους στη Δυτική Ημισφαίρια. Αυτό σημαίνει τέσσερα προφανή πράγματα:
• Αναπροσαρμογή της παγκόσμιας στρατιωτικής μας παρουσίας ώστε να αντιμετωπίζει επείγουσες απειλές στην Ημισφαίρια, ιδίως τις αποστολές που προσδιορίζονται σε αυτή τη στρατηγική, και απομάκρυνση δυνάμεων από θέατρα των οποίων η σχετική σημασία για την αμερικανική εθνική ασφάλεια έχει μειωθεί τις τελευταίες δεκαετίες ή χρόνια·
• Ενίσχυση της παρουσίας της Ακτοφυλακής και του Πολεμικού Ναυτικού ώστε να ελέγχονται οι θαλάσσιες οδοί, να αποτρέπεται η παράνομη και λοιπή ανεπιθύμητη μετανάστευση, να μειωθεί η διακίνηση ανθρώπων και ναρκωτικών και να ελέγχονται κρίσιμες οδοί διέλευσης σε περίπτωση κρίσης·
• Στοχευμένες αναπτύξεις (targeted deployments) για την ασφάλεια των συνόρων και την ήττα των καρτέλ, συμπεριλαμβανομένης, όπου απαιτείται, της χρήσης θανατηφόρας ισχύος ώστε να αντικατασταθεί η αποτυχημένη, αποκλειστικά αστυνομικού χαρακτήρα στρατηγική των τελευταίων δεκαετιών· και
• Δημιουργία ή διεύρυνση πρόσβασης σε στρατηγικά σημαντικές τοποθεσίες.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες θα δώσουν προτεραιότητα στην εμπορική διπλωματία, ώστε να ενισχύσουν τη δική μας οικονομία και βιομηχανίες, κάνοντας χρήση δασμών και αμοιβαίων εμπορικών συμφωνιών ως ισχυρών εργαλείων. Στόχος είναι οι εταίροι μας να ενισχύσουν τις εσωτερικές τους οικονομίες, ενώ μια ισχυρότερη και πιο προηγμένη Δυτική Ημισφαίρια θα καταστεί όλο και πιο ελκυστική αγορά για την αμερικανική επιχειρηματικότητα και επένδυση.
Η ενίσχυση κρίσιμων αλυσίδων εφοδιασμού στην Ημισφαίριά μας θα μειώσει τις εξαρτήσεις και θα αυξήσει την οικονομική ανθεκτικότητα της Αμερικής. Οι δεσμοί που θα δημιουργηθούν ανάμεσα στην Αμερική και στους εταίρους μας θα ωφελήσουν και τις δύο πλευρές, ενώ θα καταστήσουν δυσκολότερη την ενίσχυση της επιρροής μη-ημισφαιρικών ανταγωνιστών στην περιοχή. Και, καθώς θα δίνουμε προτεραιότητα στην εμπορική διπλωματία, θα εργαστούμε παράλληλα για την ενίσχυση των συνεργασιών στον τομέα της ασφάλειας —από τις πωλήσεις οπλισμού μέχρι την ανταλλαγή πληροφοριών και τις κοινές ασκήσεις.
Expand – Επέκταση
Καθώς εμβαθύνουμε τις συνεργασίες μας με χώρες με τις οποίες οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν ήδη στενές σχέσεις, πρέπει να επιδιώξουμε την επέκταση του δικτύου μας στην περιοχή. Θέλουμε άλλα κράτη να μας βλέπουν ως τον εταίρο πρώτης επιλογής, και θα (μέσω διαφόρων μέσων) αποθαρρύνουμε τη συνεργασία τους με άλλους.
Η Δυτική Ημισφαίρια φιλοξενεί πολλούς στρατηγικούς πόρους, τους οποίους η Αμερική θα πρέπει να αναπτύξει σε συνεργασία με περιφερειακούς συμμάχους, προς όφελος τόσο των γειτονικών κρατών όσο και του δικού μας. Το Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας (National Security Council) θα ξεκινήσει άμεσα μια εντατική διακλαδική (interagency) διαδικασία, για να αναθέσει σε υπηρεσίες —με τη στήριξη του αναλυτικού βραχίονα της Κοινότητας Πληροφοριών— τον εντοπισμό στρατηγικών σημείων και πόρων στη Δυτική Ημισφαίρια, με σκοπό την προστασία τους και την από κοινού ανάπτυξή τους με περιφερειακούς εταίρους.
Μη-ημισφαιρικοί ανταγωνιστές έχουν σημειώσει σημαντική πρόοδο στην Ημισφαίριά μας, τόσο για να μας μειονεκτήσουν οικονομικά στο παρόν όσο και με τρόπους που ενδέχεται να μας βλάψουν στρατηγικά στο μέλλον. Η ανοχή αυτών των διεισδύσεων χωρίς σοβαρή αντίδραση αποτελεί ακόμη ένα μεγάλο στρατηγικό λάθος των Ηνωμένων Πολιτειών τις τελευταίες δεκαετίες.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες πρέπει να είναι κυρίαρχη δύναμη στη Δυτική Ημισφαίρια ως προϋπόθεση για την ασφάλεια και την ευημερία μας —μία προϋπόθεση που μας επιτρέπει να ασκούμε με αυτοπεποίθηση την επιρροή μας όπου και όταν χρειάζεται στην περιοχή. Οι όροι των συμμαχιών μας, και οι όροι υπό τους οποίους παρέχουμε οποιασδήποτε μορφής βοήθεια, πρέπει να είναι εξαρτημένοι από τη σταδιακή εκτόπιση της εχθρικής εξωτερικής επιρροής —από τον έλεγχο στρατιωτικών εγκαταστάσεων, λιμένων και κρίσιμων υποδομών μέχρι την αγορά στρατηγικών περιουσιακών στοιχείων σε ευρεία έννοια.
Ορισμένες μορφές ξένης επιρροής θα είναι δύσκολο να αντιστραφούν, δεδομένων των πολιτικών συμμαχιών μεταξύ συγκεκριμένων λατινοαμερικανικών κυβερνήσεων και συγκεκριμένων ξένων δρώντων. Ωστόσο, πολλές κυβερνήσεις δεν είναι ιδεολογικά ευθυγραμμισμένες με ξένες δυνάμεις, αλλά προσελκύονται από τη συνεργασία μαζί τους για άλλους λόγους, όπως το χαμηλό κόστος και οι λιγότερο αυστηροί κανονισμοί. Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν πετύχει σημαντική πρόοδο στην ανάσχεση της ξένης επιρροής στη Δυτική Ημισφαίρια, δείχνοντας με συγκεκριμένο τρόπο πόσα κρυφά κόστη —σε επίπεδο κατασκοπείας, κυβερνοασφάλειας, «παγίδων χρέους» και άλλων— εμπεριέχονται στην υποτιθέμενη «χαμηλού κόστους» ξένη βοήθεια. Πρέπει να επιταχύνουμε αυτές τις προσπάθειες, συμπεριλαμβανομένης της αξιοποίησης της αμερικανικής ισχύος στη χρηματοοικονομική σφαίρα και στην τεχνολογία για να πείσουμε τις χώρες να απορρίπτουν τέτοια «βοήθεια».
Στη Δυτική Ημισφαίρια —και σε κάθε άλλη περιοχή του κόσμου— οι Ηνωμένες Πολιτείες πρέπει να καταστήσουν σαφές ότι τα αμερικανικά αγαθά, υπηρεσίες και τεχνολογίες αποτελούν, μακροπρόθεσμα, την πολύ καλύτερη επιλογή, διότι είναι υψηλότερης ποιότητας και δεν συνοδεύονται από τα ίδια «αντίτιμα» που συνδέονται με τη βοήθεια άλλων κρατών. Τούτου λεχθέντος, θα μεταρρυθμίσουμε το δικό μας σύστημα, ώστε να επιταχύνουμε εγκρίσεις και αδειοδοτήσεις —και πάλι, για να καταστούμε ο εταίρος πρώτης επιλογής. Η επιλογή που πρέπει να αντιμετωπίζουν όλα τα κράτη είναι αν θέλουν να ζουν σε έναν κόσμο υπό αμερικανική ηγεσία, με κυρίαρχα κράτη και ελεύθερες οικονομίες, ή σε έναν παράλληλο κόσμο όπου επηρεάζονται από χώρες στην άλλη άκρη του πλανήτη.
Κάθε Αμερικανός αξιωματούχος που εργάζεται στην περιοχή ή ασχολείται με αυτήν πρέπει να είναι πλήρως ενημερωμένος για το συνολικό πλαίσιο της επιζήμιας εξωτερικής επιρροής, ενώ ταυτόχρονα θα ασκεί πίεση και θα προσφέρει κίνητρα σε χώρες-εταίρους για να προστατεύουν την Ημισφαίριά μας.
Η επιτυχής προστασία της Ημισφαιρίας μας απαιτεί επίσης στενότερη συνεργασία μεταξύ της κυβέρνησης των ΗΠΑ και του αμερικανικού ιδιωτικού τομέα. Όλες οι πρεσβείες μας πρέπει να είναι ενήμερες για σημαντικές επενδυτικές ευκαιρίες στη χώρα όπου εδρεύουν, ιδίως για μεγάλα δημόσια έργα. Κάθε Αμερικανός αξιωματούχος που αλληλεπιδρά με αυτές τις χώρες πρέπει να κατανοεί ότι μέρος της αποστολής του είναι να βοηθά τις αμερικανικές επιχειρήσεις να ανταγωνίζονται και να επιτυγχάνουν.
Η κυβέρνηση των ΗΠΑ θα εντοπίσει στρατηγικές ευκαιρίες εξαγορών και επενδύσεων για αμερικανικές εταιρείες στην περιοχή και θα παρουσιάσει αυτές τις ευκαιρίες για αξιολόγηση από κάθε κυβερνητικό πρόγραμμα χρηματοδότησης των ΗΠΑ, συμπεριλαμβανομένων —αλλά χωρίς να περιορίζεται σε αυτά— των αντίστοιχων προγραμμάτων στα Υπουργεία Εξωτερικών, Πολέμου και Ενέργειας, στη Διοίκηση Μικρών Επιχειρήσεων (Small Business Administration), στην International Development Finance Corporation, στην Export-Import Bank και στην Millennium Challenge Corporation. Πρέπει επίσης να συνεργαστούμε με περιφερειακές κυβερνήσεις και επιχειρήσεις για την ανάπτυξη κλιμακώσιμων και ανθεκτικών ενεργειακών υποδομών, την επένδυση στην πρόσβαση σε κρίσιμα ορυκτά και την ενίσχυση των υφιστάμενων και μελλοντικών δικτύων κυβερνοεπικοινωνιών που αξιοποιούν πλήρως τις δυνατότητες κρυπτογράφησης και ασφάλειας της Αμερικής. Τα προαναφερθέντα κυβερνητικά σχήματα θα πρέπει να χρησιμοποιούνται για τη χρηματοδότηση μέρους του κόστους αγοράς αμερικανικών αγαθών στο εξωτερικό.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες πρέπει επίσης να αντισταθούν και να αναστρέψουν μέτρα όπως η στοχευμένη φορολόγηση, οι άδικες ρυθμίσεις και οι απαλλοτριώσεις, που ζημιώνουν τις αμερικανικές επιχειρήσεις. Οι όροι των συμφωνιών μας, ιδίως με χώρες που εξαρτώνται περισσότερο από εμάς —και, ως εκ τούτου, επί των οποίων διαθέτουμε τη μεγαλύτερη επιρροή— πρέπει να προκρίνουν αποκλειστικά συμβόλαια (sole-source contracts) υπέρ των εταιρειών μας. Ταυτόχρονα, πρέπει να καταβάλουμε κάθε προσπάθεια για να εκτοπίσουμε ξένες εταιρείες που κατασκευάζουν υποδομές στην περιοχή.
B. Ασία: Νίκη στο Οικονομικό Μέλλον, Αποτροπή Στρατιωτικής Αναμέτρησης
Ηγεσία από Θέση Ισχύος
Ο Πρόεδρος Τραμπ, μόνος του, ανέτρεψε περισσότερες από τρεις δεκαετίες λανθασμένων αμερικανικών παραδοχών για την Κίνα: συγκεκριμένα, την ιδέα ότι ανοίγοντας τις αγορές μας στην Κίνα, ενθαρρύνοντας τις αμερικανικές επιχειρήσεις να επενδύσουν στην Κίνα και αναθέτοντας την παραγωγή μας στην Κίνα, θα διευκολύναμε την ένταξή της στη λεγόμενη «διεθνή τάξη που βασίζεται σε κανόνες» (rules-based international order). Αυτό δεν συνέβη. Η Κίνα έγινε πλούσια και ισχυρή και χρησιμοποίησε τον πλούτο και την ισχύ της προς τεράστιο όφελός της. Οι αμερικανικές ελίτ —σε τέσσερις διαδοχικές κυβερνήσεις και των δύο κομμάτων— ήταν είτε πρόθυμοι διευκολυντές της κινεζικής στρατηγικής είτε σε άρνηση απέναντι στην πραγματικότητα.
Ο Ινδο-Ειρηνικός είναι ήδη η πηγή σχεδόν του μισού παγκόσμιου ΑΕΠ με βάση την ισοτιμία αγοραστικής δύναμης (PPP) και του ενός τρίτου με βάση το ονομαστικό ΑΕΠ. Το μερίδιο αυτό είναι βέβαιο ότι θα αυξηθεί τον 21ο αιώνα. Αυτό σημαίνει ότι ο Ινδο-Ειρηνικός είναι ήδη —και θα συνεχίσει να είναι— ένα από τα κρίσιμα οικονομικά και γεωπολιτικά πεδία αντιπαράθεσης του επόμενου αιώνα. Για να ευημερήσουμε στο εσωτερικό, πρέπει να ανταγωνιστούμε με επιτυχία εκεί —και το κάνουμε. Ο Πρόεδρος Τραμπ υπέγραψε σημαντικές συμφωνίες κατά τη διάρκεια των ταξιδιών του τον Οκτώβριο του 2025 που εμβαθύνουν περαιτέρω τους ισχυρούς δεσμούς μας στο εμπόριο, τον πολιτισμό, την τεχνολογία και την άμυνα και επαναβεβαιώνουν τη δέσμευσή μας σε έναν ελεύθερο και ανοιχτό Ινδο-Ειρηνικό.
Η Αμερική διατηρεί τεράστια πλεονεκτήματα —την ισχυρότερη οικονομία και στρατιωτική δύναμη στον κόσμο, πρωτοποριακή καινοτομία, απαράμιλλη «ήπια ισχύ» και ένα ιστορικό που αποδεικνύει ότι ωφελούμε τους συμμάχους και εταίρους μας— που μας επιτρέπουν να ανταγωνιζόμαστε με επιτυχία.
Ο Πρόεδρος Τραμπ οικοδομεί συμμαχίες και ενισχύει συνεργασίες στον Ινδο-Ειρηνικό που θα αποτελέσουν το θεμέλιο της ασφάλειας και της ευημερίας μακροπρόθεσμα.
Οικονομία: Το Διακύβευμα στο Υψηλότερο Επίπεδο
Από τότε που η κινεζική οικονομία επανεντάχθηκε στον κόσμο το 1979, οι εμπορικές σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών μας ήταν και παραμένουν θεμελιωδώς ανισόρροπες. Αυτό που ξεκίνησε ως μια σχέση ανάμεσα σε μια ώριμη, πλούσια οικονομία και μία από τις φτωχότερες χώρες στον κόσμο έχει μετατραπεί σε σχέση σχεδόν ισοδύναμων, ακόμη και όταν, μέχρι πολύ πρόσφατα, η αμερικανική στάση παρέμενε ριζωμένη σε προηγούμενες παραδοχές.
Η Κίνα προσαρμόστηκε στη μεταβολή της αμερικανικής πολιτικής δασμών που ξεκίνησε το 2017, εν μέρει μέσω της ενίσχυσης του ελέγχου της πάνω σε αλυσίδες εφοδιασμού, ιδίως στον κόσμο των χωρών χαμηλού και μεσαίου εισοδήματος (δηλαδή κατά κεφαλήν ΑΕΠ 13.800 δολάρια ή λιγότερο) —κάποιες από τις σημαντικότερες οικονομικές αρένες των επόμενων δεκαετιών. Οι κινεζικές εξαγωγές προς χώρες χαμηλού εισοδήματος διπλασιάστηκαν μεταξύ 2020 και 2024. Οι Ηνωμένες Πολιτείες εισάγουν κινεζικά αγαθά έμμεσα από μεσάζοντες και κινεζοκατασκευασμένα εργοστάσια σε μια ντουζίνα χώρες, συμπεριλαμβανομένου του Μεξικού. Σήμερα, οι κινεζικές εξαγωγές προς χώρες χαμηλού εισοδήματος είναι σχεδόν τετραπλάσιες των εξαγωγών προς τις Ηνωμένες Πολιτείες. Όταν ο Πρόεδρος Τραμπ ανέλαβε για πρώτη φορά καθήκοντα το 2017, οι κινεζικές εξαγωγές προς τις ΗΠΑ αντιστοιχούσαν στο 4% του κινεζικού ΑΕΠ, αλλά έκτοτε έχουν μειωθεί σε λίγο πάνω από 2% του ΑΕΠ. Ωστόσο, η Κίνα συνεχίζει να εξάγει προς τις Ηνωμένες Πολιτείες μέσω άλλων «χώρων-προξένων» (proxy countries).
Στο εξής, θα επαναφέρουμε σε ισορροπία τη σχέση της Αμερικής με την Κίνα στον οικονομικό τομέα, δίνοντας προτεραιότητα στην αμοιβαιότητα και τη δικαιοσύνη, ώστε να αποκαταστήσουμε την αμερικανική οικονομική ανεξαρτησία. Το εμπόριο με την Κίνα πρέπει να είναι ισορροπημένο και να επικεντρώνεται σε μη ευαίσθητους τομείς. Αν η Αμερική παραμείνει σε τροχιά ανάπτυξης —και μπορέσει να την διατηρήσει ενώ διαμορφώνει μια πραγματικά αμοιβαία επωφελή οικονομική σχέση με το Πεκίνο— μπορούμε να προβλέπουμε ότι από τη σημερινή οικονομία των 30 τρισεκατομμυρίων δολαρίων το 2025 θα φθάσουμε στα 40 τρισεκατομμύρια δολάρια τη δεκαετία του 2030, τοποθετώντας τη χώρα μας σε μια αξιοζήλευτη θέση για να διατηρήσει το καθεστώς της ως κορυφαία οικονομία του κόσμου. Ο απώτερος στόχος μας είναι να θέσουμε τα θεμέλια για μακροπρόθεσμη οικονομική ζωτικότητα.
Καθοριστικό είναι ότι αυτό πρέπει να συνοδεύεται από μια ισχυρή και συνεχή εστίαση στην αποτροπή, ώστε να προληφθεί πόλεμος στον Ινδο-Ειρηνικό. Αυτή η συνδυασμένη προσέγγιση μπορεί να εξελιχθεί σε έναν ενάρετο κύκλο, καθώς η ισχυρή αμερικανική αποτροπή θα δημιουργήσει περιθώριο για πιο πειθαρχημένη οικονομική δράση, ενώ η πιο πειθαρχημένη οικονομική δράση θα ενισχύει τους αμερικανικούς πόρους που απαιτούνται για τη διατήρηση της αποτροπής μακροπρόθεσμα.
Για να επιτευχθεί αυτό, είναι απαραίτητα αρκετά πράγματα.
Πρώτον, οι Ηνωμένες Πολιτείες πρέπει να προστατεύσουν και να υπερασπιστούν την οικονομία και τον λαό τους από ζημία, από οποιαδήποτε χώρα ή πηγή. Αυτό σημαίνει τον τερματισμό (μεταξύ άλλων) των εξής:
• αρπακτικών, κρατικά κατευθυνόμενων επιδοτήσεων και βιομηχανικών στρατηγικών·
• άδικων εμπορικών πρακτικών·
• καταστροφής θέσεων εργασίας και αποβιομηχάνισης·
• μεγάλης κλίμακας κλοπής πνευματικής ιδιοκτησίας και βιομηχανικής κατασκοπείας·
• απειλών κατά των αλυσίδων εφοδιασμού μας που θέτουν σε κίνδυνο την πρόσβαση των ΗΠΑ σε κρίσιμους πόρους, συμπεριλαμβανομένων ορυκτών και σπανίων γαιών·
• εξαγωγών πρόδρομων χημικών φαιντανύλης που τροφοδοτούν την επιδημία οπιοειδών της Αμερικής· και
• προπαγάνδας, επιχειρήσεων επιρροής και άλλων μορφών πολιτιστικής υπονόμευσης.
Δεύτερον, οι Ηνωμένες Πολιτείες πρέπει να συνεργαστούν με τους συμβατικούς συμμάχους και εταίρους τους —οι οποίοι, μαζί, προσθέτουν άλλα 35 τρισεκατομμύρια δολάρια οικονομικής ισχύος στα 30 τρισεκατομμύρια δολάρια της δικής μας εθνικής οικονομίας (μαζί αποτελούν πάνω από το ήμισυ της παγκόσμιας οικονομίας)— για να αντιμετωπίσουν αρπακτικές οικονομικές πρακτικές και να αξιοποιήσουν τη συνδυασμένη οικονομική μας ισχύ, ώστε να διαφυλάξουμε την προνομιούχο θέση μας στην παγκόσμια οικονομία και να διασφαλίσουμε ότι οι οικονομίες των συμμάχων δεν θα καταστούν υποδεέστερες έναντι οποιασδήποτε ανταγωνιστικής δύναμης. Πρέπει να συνεχίσουμε να βελτιώνουμε τις εμπορικές (και άλλες) σχέσεις με την Ινδία, ώστε να ενθαρρύνουμε το Νέο Δελχί να συνεισφέρει στην ασφάλεια του Ινδο-Ειρηνικού, μεταξύ άλλων μέσω της συνέχισης της τετραμερούς συνεργασίας με την Αυστραλία, την Ιαπωνία και τις Ηνωμένες Πολιτείες («the Quad»). Επιπλέον, θα εργαστούμε για την ευθυγράμμιση των δράσεων των συμμάχων και εταίρων μας με το κοινό μας συμφέρον για την αποτροπή της κυριαρχίας οποιασδήποτε ανταγωνιστικής χώρας.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες πρέπει ταυτόχρονα να επενδύσουν στην έρευνα, για να διατηρήσουν και να ενισχύσουν το προβάδισμά τους σε αιχμιακές στρατιωτικές και διττής χρήσης (dual-use) τεχνολογίες, με έμφαση στους τομείς όπου το αμερικανικό πλεονέκτημα είναι ισχυρότερο. Αυτοί περιλαμβάνουν τον υποθαλάσσιο χώρο, το διάστημα και τα πυρηνικά, καθώς και άλλους τομείς που θα καθορίσουν το μέλλον της στρατιωτικής ισχύος, όπως η τεχνητή νοημοσύνη, η κβαντική υπολογιστική, τα αυτόνομα συστήματα, καθώς και η ενέργεια που απαιτείται για τη λειτουργία τους.
Επιπλέον, οι κρίσιμες σχέσεις της κυβέρνησης των ΗΠΑ με τον αμερικανικό ιδιωτικό τομέα βοηθούν στη διατήρηση της επιτήρησης επί επίμονων απειλών στα δίκτυα των ΗΠΑ, συμπεριλαμβανομένων των κρίσιμων υποδομών. Αυτό, με τη σειρά του, ενισχύει την ικανότητα της κυβέρνησης των ΗΠΑ να πραγματοποιεί σε πραγματικό χρόνο εντοπισμό, απόδοση ευθυνών και αντίδραση (δηλαδή άμυνα δικτύων και επιθετικές κυβερνοεπιχειρήσεις), προστατεύοντας παράλληλα την ανταγωνιστικότητα της αμερικανικής οικονομίας και ενισχύοντας την ανθεκτικότητα του τεχνολογικού τομέα των ΗΠΑ.
Η βελτίωση αυτών των ικανοτήτων θα απαιτήσει επίσης σημαντική απορρύθμιση, ώστε να βελτιωθεί περαιτέρω η ανταγωνιστικότητά μας, να πυροδοτηθεί η καινοτομία και να αυξηθεί η πρόσβαση στους φυσικούς πόρους της Αμερικής. Κάνοντάς το, πρέπει να στοχεύσουμε στην αποκατάσταση μιας στρατιωτικής ισορροπίας ευνοϊκής προς τις Ηνωμένες Πολιτείες και τους συμμάχους μας στην περιοχή.
Πέρα από τη διατήρηση της οικονομικής μας υπεροχής και την εδραίωση του συστήματος συμμαχιών μας σε μια οικονομική ομάδα, οι Ηνωμένες Πολιτείες πρέπει να αναλάβουν δυναμική διπλωματική και ιδιωτικού τομέα-οδηγούμενη οικονομική παρουσία σε εκείνες τις χώρες όπου αναμένεται να σημειωθεί η μεγαλύτερη παγκόσμια οικονομική ανάπτυξη τις επόμενες δεκαετίες.
Η διπλωματία «Πρώτα η Αμερική» (America First diplomacy) επιδιώκει την επαναρύθμιση των διεθνών εμπορικών σχέσεων. Έχουμε καταστήσει σαφές στους συμμάχους μας ότι το τρέχον έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών της Αμερικής δεν είναι βιώσιμο. Πρέπει να ενθαρρύνουμε την Ευρώπη, την Ιαπωνία, την Κορέα, την Αυστραλία, τον Καναδά, το Μεξικό και άλλα σημαντικά κράτη να υιοθετήσουν εμπορικές πολιτικές που βοηθούν στην αναδιάρθρωση της κινεζικής οικονομίας προς όφελος της εγχώριας κατανάλωσης, διότι η Νοτιοανατολική Ασία, η Λατινική Αμερική και η Μέση Ανατολή δεν μπορούν, από μόνες τους, να απορροφήσουν την τεράστια υπερβάλλουσα παραγωγική ικανότητα της Κίνας. Οι εξαγωγικές χώρες της Ευρώπης και της Ασίας μπορούν επίσης να στραφούν προς τις χώρες μεσαίου εισοδήματος ως μια περιορισμένη αλλά αναπτυσσόμενη αγορά για τις εξαγωγές τους.
Οι κινεζικές, κρατικά καθοδηγούμενες και κρατικά υποστηριζόμενες εταιρείες διακρίνονται στην κατασκευή φυσικών και ψηφιακών υποδομών, και η Κίνα έχει ανακυκλώσει ενδεχομένως 1,3 τρισεκατομμύρια δολάρια από τα εμπορικά της πλεονάσματα σε δάνεια προς τους εμπορικούς της εταίρους. Η Αμερική και οι σύμμαχοί της δεν έχουν ακόμη διαμορφώσει —πόσο μάλλον υλοποιήσει— ένα κοινό σχέδιο για τον λεγόμενο «Παγκόσμιο Νότο» (Global South), αλλά μαζί διαθέτουν τεράστιους πόρους. Η Ευρώπη, η Ιαπωνία, η Νότια Κορέα και άλλοι διαθέτουν καθαρά ξένα περιουσιακά στοιχεία αξίας 7 τρισεκατομμυρίων δολαρίων. Οι διεθνείς χρηματοπιστωτικοί θεσμοί, συμπεριλαμβανομένων των πολυμερών αναπτυξιακών τραπεζών, διαθέτουν συνδυασμένα περιουσιακά στοιχεία 1,5 τρισεκατομμυρίων δολαρίων. Παρότι η «διεύρυνση της αποστολής» (mission creep) έχει υπονομεύσει την αποτελεσματικότητα ορισμένων από αυτούς τους θεσμούς, η παρούσα κυβέρνηση είναι αποφασισμένη να αξιοποιήσει τη θέση ηγεσίας της, ώστε να εφαρμόσει μεταρρυθμίσεις που διασφαλίζουν ότι υπηρετούν τα αμερικανικά συμφέροντα.
Αυτό που διαφοροποιεί την Αμερική από τον υπόλοιπο κόσμο —η ανοιχτότητά μας, η διαφάνεια, η αξιοπιστία, η δέσμευσή μας στην ελευθερία και την καινοτομία και ο ελεύθερος ανταγωνισμός— θα συνεχίσει να μας καθιστά τον παγκόσμιο εταίρο πρώτης επιλογής. Η Αμερική εξακολουθεί να κατέχει την πρωτοκαθεδρία στις κρίσιμες τεχνολογίες που χρειάζεται ο κόσμος. Πρέπει να παρουσιάσουμε στους εταίρους μας ένα πακέτο κινήτρων —για παράδειγμα, συνεργασία σε υψηλή τεχνολογία, αμυντικές προμήθειες, πρόσβαση στις κεφαλαιαγορές μας— που θα γέρνει αποφασιστικά την πλάστιγγα υπέρ μας.
Οι επίσημες επισκέψεις του Προέδρου Τραμπ τον Μάιο του 2025 σε χώρες του Περσικού Κόλπου κατέδειξαν τη δύναμη και την ελκυστικότητα της αμερικανικής τεχνολογίας. Εκεί, ο Πρόεδρος εξασφάλισε τη στήριξη των κρατών του Κόλπου για την ανώτερη αμερικανική τεχνολογία τεχνητής νοημοσύνης, εμβαθύνοντας τις συνεργασίες μας. Η Αμερική πρέπει με παρόμοιο τρόπο να κινητοποιήσει τους ευρωπαϊκούς και ασιατικούς συμμάχους και εταίρους της, συμπεριλαμβανομένης της Ινδίας, ώστε να εδραιώσει και να βελτιώσει τις κοινές μας θέσεις στη Δυτική Ημισφαίρια και, σε ό,τι αφορά τα κρίσιμα ορυκτά, στην Αφρική. Πρέπει να διαμορφώσουμε συμμαχίες που αξιοποιούν τα συγκριτικά μας πλεονεκτήματα στη χρηματοδότηση και την τεχνολογία, για να οικοδομήσουμε εξαγωγικές αγορές με συνεργαζόμενες χώρες. Οι οικονομικοί εταίροι της Αμερικής δεν πρέπει πλέον να αναμένουν ότι θα κερδίζουν εισόδημα από τις Ηνωμένες Πολιτείες μέσω υπερβάλλουσας παραγωγικής ικανότητας και διαρθρωτικών ανισορροπιών· αντίθετα, πρέπει να επιδιώκουν ανάπτυξη μέσω συντονισμένης συνεργασίας, συνδεδεμένης με στρατηγική ευθυγράμμιση και μέσω μακροπρόθεσμων αμερικανικών επενδύσεων.
Με τις βαθύτερες και πιο αποτελεσματικές κεφαλαιαγορές στον κόσμο, η Αμερική μπορεί να βοηθήσει τις χώρες χαμηλού εισοδήματος να αναπτύξουν τις δικές τους κεφαλαιαγορές και να συνδέσουν πιο στενά τα νομίσματά τους με το δολάριο, διασφαλίζοντας το μέλλον του δολαρίου ως παγκόσμιου αποθεματικού νομίσματος.
Τα μεγαλύτερα πλεονεκτήματά μας παραμένουν το σύστημα διακυβέρνησης και η δυναμική οικονομία ελεύθερης αγοράς. Ωστόσο, δεν μπορούμε να υποθέσουμε ότι τα πλεονεκτήματα του συστήματός μας θα υπερισχύσουν αυτόματα. Γι’ αυτό είναι απαραίτητη μια εθνική στρατηγική ασφάλειας.
Αποτροπή Στρατιωτικών Απειλών
Μακροπρόθεσμα, η διατήρηση της αμερικανικής οικονομικής και τεχνολογικής υπεροχής είναι ο ασφαλέστερος τρόπος αποτροπής και πρόληψης μιας μεγάλης κλίμακας στρατιωτικής σύγκρουσης.
Μια ευνοϊκή συμβατική στρατιωτική ισορροπία παραμένει ουσιώδες στοιχείο του στρατηγικού ανταγωνισμού. Δίκαια, υπάρχει μεγάλη έμφαση στην Ταϊβάν, εν μέρει λόγω της κυριαρχίας της στην παραγωγή ημιαγωγών, αλλά κυρίως επειδή η Ταϊβάν παρέχει άμεση πρόσβαση στη Δεύτερη Αλυσίδα Νήσων (Second Island Chain) και χωρίζει την Ανατολική και τη Νοτιοανατολική Ασία σε δύο διακριτά θέατρα. Δεδομένου ότι το ένα τρίτο της παγκόσμιας ναυτιλιακής δραστηριότητας διέρχεται ετησίως από τη Θάλασσα της Νότιας Κίνας, αυτό έχει σημαντικές επιπτώσεις για την οικονομία των ΗΠΑ. Επομένως, η αποτροπή σύγκρουσης για την Ταϊβάν, ιδανικά μέσω της διατήρησης στρατιωτικής υπεροχής, είναι προτεραιότητα. Θα διατηρήσουμε επίσης τη διαχρονική δηλωτική πολιτική μας για την Ταϊβάν, που σημαίνει ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν υποστηρίζουν οποιαδήποτε μονομερή αλλαγή του status quo στα Στενά της Ταϊβάν.
Θα οικοδομήσουμε έναν στρατό ικανό να αποτρέπει την επιθετικότητα οπουδήποτε στην Πρώτη Αλυσίδα Νήσων (First Island Chain). Ωστόσο, οι αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις δεν μπορούν, και δεν θα έπρεπε, να φέρουν μόνες τους αυτό το βάρος.
Οι σύμμαχοί μας πρέπει να αναλάβουν δράση και να ξοδέψουν —και, ακόμη περισσότερο, να πράξουν— πολύ περισσότερα για τη συλλογική άμυνα. Οι διπλωματικές προσπάθειες της Αμερικής πρέπει να επικεντρωθούν στην πίεση προς τους συμμάχους και εταίρους μας στην Πρώτη Αλυσίδα Νήσων, ώστε να επιτρέψουν στις αμερικανικές δυνάμεις μεγαλύτερη πρόσβαση στα λιμάνια και άλλες εγκαταστάσεις τους, να αυξήσουν τις δικές τους αμυντικές δαπάνες και, το πιο σημαντικό, να επενδύσουν σε ικανότητες που στοχεύουν στην αποτροπή επιθετικότητας. Αυτό θα συνδέσει τα ζητήματα θαλάσσιας ασφάλειας κατά μήκος της Πρώτης Αλυσίδας Νήσων, ενισχύοντας την ικανότητα των ΗΠΑ και των συμμάχων μας να αποτρέψουν οποιαδήποτε απόπειρα κατάληψης της Ταϊβάν ή την επίτευξη τέτοιας ανισορροπίας δυνάμεων εις βάρος μας ώστε να καταστεί αδύνατη η υπεράσπιση του νησιού.
Συναφής πρόκληση ασφάλειας είναι η πιθανότητα οποιοσδήποτε ανταγωνιστής να αποκτήσει έλεγχο της Θάλασσας της Νότιας Κίνας. Αυτό θα μπορούσε να επιτρέψει σε μια εν δυνάμει εχθρική δύναμη να επιβάλει ένα σύστημα «διοδίων» σε μία από τις σημαντικότερες εμπορικές θαλάσσιες οδούς του κόσμου ή —ακόμη χειρότερα— να την κλείνει και να την ανοίγει κατά βούληση. Οποιοδήποτε από τα δύο αυτά σενάρια θα έβλαπτε σοβαρά την οικονομία και τα ευρύτερα συμφέροντα των ΗΠΑ. Πρέπει να αναπτύξουμε ισχυρά μέσα, μαζί με την απαραίτητη αποτρεπτική ισχύ, ώστε να διατηρήσουμε αυτές τις θαλάσσιες οδούς ανοικτές, απαλλαγμένες από «διόδια» και όχι υποκείμενες σε αυθαίρετο κλείσιμο από οποιαδήποτε χώρα. Αυτό θα απαιτήσει όχι μόνο περαιτέρω επενδύσεις στις στρατιωτικές —ιδίως τις ναυτικές— ικανότητές μας, αλλά και ισχυρή συνεργασία με κάθε χώρα που κινδυνεύει να υποστεί ζημία, από την Ινδία μέχρι την Ιαπωνία και πέραν αυτής, αν δεν αντιμετωπιστεί το πρόβλημα.
Δεδομένης της επιμονής του Προέδρου Τραμπ για αυξημένη κατανομή βαρών από την Ιαπωνία και τη Νότια Κορέα, οφείλουμε να προτρέψουμε αυτές τις χώρες να αυξήσουν τις αμυντικές δαπάνες τους, με επίκεντρο τις ικανότητες —συμπεριλαμβανομένων νέων ικανοτήτων— που είναι απαραίτητες για την αποτροπή αντιπάλων και την προστασία της Πρώτης Αλυσίδας Νήσων. Θα ενισχύσουμε και θα θωρακίσουμε επίσης την αμερικανική στρατιωτική παρουσία στον δυτικό Ειρηνικό, ενώ, στις σχέσεις μας με την Ταϊβάν και την Αυστραλία, θα διατηρήσουμε σταθερή ρητορική υπέρ αυξημένων αμυντικών δαπανών.
Η αποτροπή σύγκρουσης απαιτεί μια επαγρυπνούσα στάση στον Ινδο-Ειρηνικό, μια ανανεωμένη αμυντική βιομηχανική βάση, μεγαλύτερες στρατιωτικές επενδύσεις από εμάς και από τους συμμάχους και εταίρους μας και τη νίκη στον οικονομικό και τεχνολογικό ανταγωνισμό μακροπρόθεσμα.
C. Προώθηση της Ευρωπαϊκής Μεγαλοσύνης
Οι Αμερικανοί αξιωματούχοι έχουν συνηθίσει να σκέφτονται τα προβλήματα της Ευρώπης σε όρους ανεπαρκών αμυντικών δαπανών και οικονομικής στασιμότητας. Υπάρχει δόση αλήθειας σε αυτό, αλλά τα πραγματικά προβλήματα της Ευρώπης είναι ακόμη βαθύτερα.
Η ηπειρωτική Ευρώπη χάνει μερίδιο στο παγκόσμιο ΑΕΠ —από 25% το 1990 σε 14% σήμερα— εν μέρει λόγω εθνικών και υπερεθνικών ρυθμίσεων που υπονομεύουν τη δημιουργικότητα και την εργατικότητα.
Ωστόσο, αυτή η οικονομική παρακμή ωχριά μπροστά στην πραγματική, πιο απτή προοπτική της πολιτισμικής εξάλειψης. Τα μεγαλύτερα ζητήματα που αντιμετωπίζει η Ευρώπη περιλαμβάνουν τις δραστηριότητες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και άλλων υπερεθνικών οργάνων που υπονομεύουν την πολιτική ελευθερία και την κυριαρχία, μεταναστευτικές πολιτικές που μεταμορφώνουν την ήπειρο και προκαλούν εντάσεις, λογοκρισία της ελευθερίας του λόγου και καταστολή της πολιτικής αντιπολίτευσης, καταρρέουσες γεννήσεις και απώλεια εθνικών ταυτοτήτων και αυτοπεποίθησης.
Εάν συνεχιστούν οι τρέχουσες τάσεις, η ήπειρος θα είναι αγνώριστη σε 20 χρόνια ή και λιγότερο. Κατά συνέπεια, είναι κάθε άλλο παρά αυτονόητο ότι ορισμένες ευρωπαϊκές χώρες θα διαθέτουν οικονομίες και στρατούς αρκετά ισχυρούς ώστε να παραμείνουν αξιόπιστοι σύμμαχοι. Πολλά από αυτά τα έθνη στηρίζουν σήμερα διπλά την υφιστάμενη πορεία τους. Θέλουμε η Ευρώπη να παραμείνει ευρωπαϊκή, να ανακτήσει την πολιτισμική της αυτοπεποίθηση και να εγκαταλείψει την αποτυχημένη έμφαση στον ασφυκτικό ρυθμιστικό παρεμβατισμό.
Αυτή η έλλειψη αυτοπεποίθησης είναι ιδιαίτερα εμφανής στη σχέση της Ευρώπης με τη Ρωσία. Οι Ευρωπαίοι σύμμαχοι διαθέτουν σημαντικό πλεονέκτημα «σκληρής ισχύος» έναντι της Ρωσίας, σχεδόν σε κάθε μέτρο, πλην των πυρηνικών όπλων. Ως αποτέλεσμα του πολέμου στην Ουκρανία, οι ευρωπαϊκές σχέσεις με τη Ρωσία έχουν πλέον φθίνει σε μεγάλο βαθμό, και πολλοί Ευρωπαίοι θεωρούν τη Ρωσία υπαρξιακή απειλή. Η διαχείριση των ευρωπαϊκών σχέσεων με τη Ρωσία θα απαιτήσει ουσιαστική αμερικανική διπλωματική εμπλοκή, τόσο για την επαναφορά συνθηκών στρατηγικής σταθερότητας στην ευρασιατική ενδοχώρα όσο και για τον περιορισμό του κινδύνου σύγκρουσης μεταξύ Ρωσίας και ευρωπαϊκών κρατών.
Είναι ζωτικό συμφέρον των Ηνωμένων Πολιτειών η διαπραγμάτευση μιας ταχείας παύσης των εχθροπραξιών στην Ουκρανία, προκειμένου να σταθεροποιηθούν οι ευρωπαϊκές οικονομίες, να αποτραπεί ακούσια κλιμάκωση ή επέκταση του πολέμου και να αποκατασταθεί η στρατηγική σταθερότητα με τη Ρωσία, καθώς και για να καταστεί δυνατή η μεταπολεμική ανοικοδόμηση της Ουκρανίας, ώστε να επιβιώσει ως βιώσιμο κράτος.
Ο πόλεμος στην Ουκρανία είχε το παράδοξο αποτέλεσμα να αυξήσει τις εξωτερικές εξαρτήσεις της Ευρώπης, ιδίως της Γερμανίας. Σήμερα, γερμανικές χημικές εταιρείες κατασκευάζουν μερικές από τις μεγαλύτερες μονάδες επεξεργασίας στον κόσμο στην Κίνα, χρησιμοποιώντας ρωσικό φυσικό αέριο το οποίο δεν μπορούν να εξασφαλίσουν στην πατρίδα τους. Η κυβέρνηση Τραμπ βρίσκεται σε αντίθεση με Ευρωπαίους αξιωματούχους που τρέφουν μη ρεαλιστικές προσδοκίες για τον πόλεμο, ενώ στηρίζονται σε εύθραυστες κυβερνήσεις μειοψηφίας, πολλές από τις οποίες καταπατούν βασικές δημοκρατικές αρχές για να καταστείλουν την αντιπολίτευση. Μια μεγάλη ευρωπαϊκή πλειοψηφία επιθυμεί την ειρήνη, ωστόσο αυτή η επιθυμία δεν μεταφράζεται σε πολιτική, σε μεγάλο βαθμό λόγω της υπονόμευσης των δημοκρατικών διαδικασιών από αυτές τις κυβερνήσεις. Αυτό είναι στρατηγικά σημαντικό για τις Ηνωμένες Πολιτείες ακριβώς επειδή τα ευρωπαϊκά κράτη δεν μπορούν να αυτομεταρρυθμιστούν εάν παραμένουν παγιδευμένα σε πολιτική κρίση.
Ωστόσο, η Ευρώπη παραμένει στρατηγικά και πολιτιστικά ζωτικής σημασίας για τις Ηνωμένες Πολιτείες. Το διατλαντικό εμπόριο εξακολουθεί να είναι ένας από τους πυλώνες της παγκόσμιας οικονομίας και της αμερικανικής ευημερίας. Ευρωπαϊκοί τομείς, από τη βιομηχανία μέχρι την τεχνολογία και την ενέργεια, εξακολουθούν να συγκαταλέγονται στους πιο ανθεκτικούς παγκοσμίως. Η Ευρώπη φιλοξενεί αιχμιακή επιστημονική έρευνα και κορυφαίους πολιτιστικούς θεσμούς. Όχι μόνο δεν μπορούμε να αντέξουμε να «ξεγράψουμε» την Ευρώπη —κάτι τέτοιο θα ήταν αυτοκαταστροφικό σε σχέση με τους στόχους αυτής της στρατηγικής.
Η αμερικανική διπλωματία πρέπει να συνεχίσει να υπερασπίζεται τη γνήσια δημοκρατία, την ελευθερία της έκφρασης και τον απερίφραστο εορτασμό του ιδιαίτερου χαρακτήρα και της ιστορίας των ευρωπαϊκών εθνών. Η Αμερική ενθαρρύνει τους πολιτικούς της συμμάχους στην Ευρώπη να προωθήσουν αυτή την αναζωογόνηση του πνεύματος, και η αυξανόμενη επιρροή των πατριωτικών ευρωπαϊκών κομμάτων πράγματι αποτελεί λόγο για μεγάλη αισιοδοξία.
Στόχος μας πρέπει να είναι να βοηθήσουμε την Ευρώπη να διορθώσει την υφιστάμενη πορεία της. Χρειαζόμαστε μια ισχυρή Ευρώπη για να μας βοηθήσει να ανταγωνιστούμε με επιτυχία και να συνεργαστούμε μαζί της, ώστε να αποτρέψουμε οποιονδήποτε αντίπαλο από το να κυριαρχήσει στην ήπειρο.
Η Αμερική διατηρεί, ευλόγως, συναισθηματική προσήλωση προς την ευρωπαϊκή ήπειρο —και, φυσικά, προς τη Βρετανία και την Ιρλανδία. Ο χαρακτήρας αυτών των χωρών έχει επίσης στρατηγική σημασία, διότι βασιζόμαστε σε δημιουργικούς, ικανούς, σίγουρους δημοκρατικούς συμμάχους για να διαμορφώσουμε συνθήκες σταθερότητας και ασφάλειας. Θέλουμε να συνεργαστούμε με χώρες που ευθυγραμμίζονται με εμάς και θέλουν να αποκαταστήσουν την πρώην μεγαλοσύνη τους.
Μακροπρόθεσμα, είναι κάτι παραπάνω από πιθανό ότι, μέσα σε λίγες δεκαετίες το αργότερο, ορισμένα μέλη του ΝΑΤΟ θα καταστούν κατά πλειοψηφία μη ευρωπαϊκά. Ως εκ τούτου, παραμένει ανοικτό ερώτημα το κατά πόσο θα βλέπουν τον ρόλο τους στον κόσμο ή τη συμμαχία τους με τις Ηνωμένες Πολιτείες με τον ίδιο τρόπο που τον αντιλαμβάνονταν όσοι υπέγραψαν το Καταστατικό του ΝΑΤΟ.
Η γενική μας πολιτική για την Ευρώπη πρέπει να δίνει προτεραιότητα:
• στην επαναφορά συνθηκών σταθερότητας στο εσωτερικό της Ευρώπης και στρατηγικής σταθερότητας με τη Ρωσία·
• στην ενδυνάμωση της Ευρώπης ώστε να σταθεί στα δικά της πόδια και να λειτουργεί ως ομάδα ευθυγραμμισμένων κυρίαρχων εθνών, αναλαμβάνοντας πρωταρχική ευθύνη για τη δική της άμυνα, χωρίς να κυριαρχείται από οποιαδήποτε εχθρική δύναμη·
• στην καλλιέργεια αντίστασης εντός των ευρωπαϊκών χωρών απέναντι στην τρέχουσα πορεία της Ευρώπης·
• στο άνοιγμα των ευρωπαϊκών αγορών σε αμερικανικά αγαθά και υπηρεσίες και στη διασφάλιση δίκαιης μεταχείρισης των Αμερικανών εργαζομένων και επιχειρήσεων·
• στην ενίσχυση των υγιών εθνών της Κεντρικής, Ανατολικής και Νότιας Ευρώπης μέσω εμπορικών δεσμών, πωλήσεων οπλισμού, πολιτικής συνεργασίας και πολιτιστικών και εκπαιδευτικών ανταλλαγών·
• στον τερματισμό της αντίληψης, και στην αποτροπή της πραγματικότητας, ότι το ΝΑΤΟ αποτελεί μια διαρκώς διευρυνόμενη συμμαχία· και
• στην ενθάρρυνση της Ευρώπης να αναλάβει δράση για την αντιμετώπιση του εμπορικού προστατευτισμού τύπου «μερκαντιλισμού», της τεχνολογικής κλοπής, της κυβερνοκατασκοπείας και άλλων εχθρικών οικονομικών πρακτικών.
D. Η Μέση Ανατολή: Μετακύλιση Βαρών, Οικοδόμηση Ειρήνης
Εδώ και τουλάχιστον μισό αιώνα, η αμερικανική εξωτερική πολιτική έδινε προτεραιότητα στη Μέση Ανατολή έναντι όλων των άλλων περιοχών. Οι λόγοι είναι προφανείς: για δεκαετίες, η Μέση Ανατολή υπήρξε ο σημαντικότερος προμηθευτής ενέργειας παγκοσμίως, βασικό θέατρο ανταγωνισμού μεταξύ υπερδυνάμεων και πεδίο συγκρούσεων που απειλούσαν να εξαχθούν στον ευρύτερο κόσμο και ακόμη και στις δικές μας ακτές.
Σήμερα, τουλάχιστον δύο από αυτές τις δυναμικές δεν ισχύουν πλέον. Οι ενεργειακές πηγές έχουν διαφοροποιηθεί σε μεγάλο βαθμό, με τις Ηνωμένες Πολιτείες να είναι πάλι καθαρός εξαγωγέας ενέργειας. Ο ανταγωνισμός υπερδυνάμεων έχει δώσει τη θέση του σε έναν ανταγωνισμό μεγάλων δυνάμεων, στον οποίο οι Ηνωμένες Πολιτείες διατηρούν την πλέον αξιοζήλευτη θέση, ενισχυμένη από την επιτυχή αναζωογόνηση, από τον Πρόεδρο Τραμπ, των συμμαχιών μας στον Κόλπο, με άλλους Άραβες εταίρους και με το Ισραήλ.
Η σύγκρουση παραμένει η πιο προβληματική δυναμική της Μέσης Ανατολής, αλλά σήμερα είναι λιγότερο απειλητική από όσο υποδηλώνουν οι τίτλοι των ειδήσεων. Το Ιράν —η κύρια αποσταθεροποιητική δύναμη της περιοχής— έχει αποδυναμωθεί σημαντικά από τις ενέργειες του Ισραήλ μετά την 7η Οκτωβρίου 2023 και από την Επιχείρηση Midnight Hammer του Προέδρου Τραμπ τον Ιούνιο του 2025, η οποία υποβάθμισε σημαντικά το ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα. Η ισραηλινο-παλαιστινιακή σύγκρουση παραμένει δυσεπίλυτη, αλλά χάρη στην κατάπαυση του πυρός και την απελευθέρωση των ομήρων που διαπραγματεύθηκε ο Πρόεδρος Τραμπ, έχει επιτευχθεί πρόοδος προς μια πιο μόνιμη ειρήνη. Οι βασικοί υποστηρικτές της Χαμάς έχουν αποδυναμωθεί ή αποστασιοποιηθεί. Η Συρία παραμένει δυνητικό πρόβλημα, αλλά με την υποστήριξη της Αμερικής, των αραβικών κρατών, του Ισραήλ και της Τουρκίας μπορεί να σταθεροποιηθεί και να αναλάβει εκ νέου τον θεμιτό της ρόλο ως θετικός, αναπόσπαστος παράγοντας στην περιοχή.
Καθώς η παρούσα κυβέρνηση ακυρώνει ή χαλαρώνει περιοριστικές ενεργειακές πολιτικές και η αμερικανική παραγωγή ενέργειας αυξάνεται, ο ιστορικός λόγος της εστίασης της Αμερικής στη Μέση Ανατολή θα υποχωρήσει. Αντίθετα, η περιοχή θα μετατραπεί ολοένα και περισσότερο σε πηγή και προορισμό διεθνών επενδύσεων, και σε κλάδους πολύ πέρα από το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο —συμπεριλαμβανομένης της πυρηνικής ενέργειας, της τεχνητής νοημοσύνης και των αμυντικών τεχνολογιών. Μπορούμε επίσης να συνεργαστούμε με εταίρους στη Μέση Ανατολή για την προώθηση άλλων οικονομικών συμφερόντων, από την εξασφάλιση αλυσίδων εφοδιασμού έως την ενίσχυση ευκαιριών για την ανάπτυξη φιλικών και ανοικτών αγορών σε άλλα μέρη του κόσμου, όπως η Αφρική.
Οι εταίροι μας στη Μέση Ανατολή δείχνουν την προσήλωσή τους στην καταπολέμηση του ριζοσπαστισμού —μια τάση την οποία η αμερικανική πολιτική πρέπει να συνεχίσει να ενθαρρύνει. Όμως, για να το επιτύχουμε αυτό, πρέπει να εγκαταλείψουμε το λανθασμένο πείραμα της Αμερικής να επιπλήττει αυτά τα κράτη —ιδίως τις μοναρχίες του Κόλπου— για να εγκαταλείψουν τις παραδόσεις και τις ιστορικές μορφές διακυβέρνησής τους. Πρέπει να ενθαρρύνουμε και να επιδοκιμάζουμε τις μεταρρυθμίσεις όταν και όπου αναδύονται οργανικά, χωρίς να επιχειρούμε να τις επιβάλουμε από έξω. Το κλειδί για επιτυχημένες σχέσεις με τη Μέση Ανατολή είναι η αποδοχή της περιοχής, των ηγετών και των εθνών της ως έχουν, ενώ συνεργαζόμαστε σε τομείς κοινού ενδιαφέροντος.
Η Αμερική θα έχει πάντα ζωτικά συμφέροντα στο να εξασφαλίσει ότι τα ενεργειακά αποθέματα του Κόλπου δεν θα πέσουν στα χέρια ενός ανοιχτά εχθρικού καθεστώτος, ότι τα Στενά του Ορμούζ θα παραμείνουν ανοικτά, ότι η Ερυθρά Θάλασσα θα παραμείνει πλωτή, ότι η περιοχή δεν θα λειτουργεί ως θερμοκήπιο ή εξαγωγέας τρομοκρατίας κατά των αμερικανικών συμφερόντων ή της ίδιας της αμερικανικής ενδοχώρας και ότι το Ισραήλ θα παραμείνει ασφαλές. Μπορούμε και πρέπει να αντιμετωπίσουμε αυτές τις απειλές ιδεολογικά και στρατιωτικά, χωρίς δεκαετίες άκαρπων πολέμων «οικοδόμησης κράτους» (nation-building). Διαθέτουμε επίσης σαφές συμφέρον στην επέκταση των Συμφωνιών του Αβραάμ σε περισσότερα κράτη της περιοχής και σε άλλες χώρες του μουσουλμανικού κόσμου.
Ωστόσο, οι εποχές κατά τις οποίες η Μέση Ανατολή κυριαρχούσε στην αμερικανική εξωτερική πολιτική —τόσο στον μακροπρόθεσμο σχεδιασμό όσο και στην καθημερινή εκτέλεση— ανήκουν ευτυχώς στο παρελθόν· όχι επειδή η Μέση Ανατολή έχει πάψει να έχει σημασία, αλλά επειδή δεν αποτελεί πια την μόνιμη πηγή ερεθισμού και δυνητικής άμεσης καταστροφής που κάποτε ήταν. Αντιθέτως, αναδύεται ως τόπος συνεργασίας, φιλίας και επένδυσης —μια τάση που πρέπει να χαιρετίζεται και να ενθαρρύνεται. Στην πραγματικότητα, η ικανότητα του Προέδρου Τραμπ να ενώσει τον αραβικό κόσμο στο Σαρμ Ελ-Σέιχ για την επιδίωξη της ειρήνης και της ομαλοποίησης θα επιτρέψει στις Ηνωμένες Πολιτείες να δώσουν επιτέλους προτεραιότητα στα αμερικανικά συμφέροντα.
E. Αφρική
Για υπερβολικά μεγάλο διάστημα, η αμερικανική πολιτική στην Αφρική επικεντρωνόταν στην παροχή και, αργότερα, στη διάδοση της φιλελεύθερης ιδεολογίας. Οι Ηνωμένες Πολιτείες πρέπει αντ’ αυτού να επιδιώξουν τη συνεργασία με επιλεγμένα κράτη, ώστε να μετριάσουν τις συγκρούσεις, να καλλιεργήσουν αμοιβαία επωφελείς εμπορικές σχέσεις και να μεταβούν από ένα παράδειγμα βασισμένο στη βοήθεια προς ένα παράδειγμα βασισμένο στην επένδυση και την ανάπτυξη, ικανό να αξιοποιήσει τους άφθονους φυσικούς πόρους και το λανθάνον οικονομικό δυναμικό της Αφρικής.
Οι ευκαιρίες για εμπλοκή μπορεί να περιλαμβάνουν τη διαπραγμάτευση διευθετήσεων σε υφιστάμενες συγκρούσεις (π.χ. ΛΔ Κονγκό–Ρουάντα, Σουδάν) και την αποτροπή νέων (π.χ. Αιθιοπία–Ερυθραία–Σομαλία), καθώς και δράσεις για την τροποποίηση της προσέγγισής μας σε ζητήματα βοήθειας και επενδύσεων (π.χ. ο Νόμος για την Ανάπτυξη και Ευκαιρία της Αφρικής – Africa Growth and Opportunity Act). Πρέπει επίσης να παραμένουμε σε επιφυλακή απέναντι σε αναζωπύρωση της ισλαμιστικής τρομοκρατικής δραστηριότητας σε ορισμένα τμήματα της Αφρικής, αποφεύγοντας όμως οποιαδήποτε μακροπρόθεσμη αμερικανική στρατιωτική παρουσία ή δεσμεύσεις.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες πρέπει να μεταβούν από μια σχέση με την Αφρική βασισμένη στη βοήθεια σε μια σχέση βασισμένη στο εμπόριο και την επένδυση, επιλέγοντας να συνεργαστούν με ικανές, αξιόπιστες χώρες που δεσμεύονται να ανοίξουν τις αγορές τους σε αμερικανικά αγαθά και υπηρεσίες. Ένας άμεσος τομέας αμερικανικών επενδύσεων στην Αφρική, με θετικές προοπτικές απόδοσης, είναι ο ενεργειακός κλάδος και η ανάπτυξη κρίσιμων ορυκτών.
Η ανάπτυξη αμερικανικής υποστηριζόμενης πυρηνικής ενέργειας, τεχνολογιών υγροποιημένου πετρελαϊκού αερίου (LPG) και υγροποιημένου φυσικού αερίου (LNG) μπορεί να δημιουργήσει κέρδη για τις αμερικανικές επιχειρήσεις και να μας βοηθήσει στον ανταγωνισμό για κρίσιμα ορυκτά και άλλους πόρους.
για τον Σάββα Καλεντερίδη ένα σχόλιο των “Ανιχνεύσεων”
Το τουρκικό ιστολόγιο https://www.turkiyetoday.com/ αφιέρωσε ένα εκτενές άρθρο του αναλυτή Hasan Mesut Onder στον γνωστό γεωπολιτικό αναλυτή, εκδότη, ταξίαρχο ε.α. και πρώην αξιωματούχο της ΕΥΠ (σύμφωνα με όσα έχουν γραφεί δημοσίως) Σάββα Καλεντερίδη.
Και η έκταση του άρθρου και το περιεχόμενό του ξενίζουν διότι εστιάζουν λεπτομερώς σε έναν άνθρωπο που μπορεί στο παρελθόν να επηρέασε, κάπως, τις ελληνοτουρκικές ισορροπίες αλλά εδώ και καιρό είναι ένας αναλυτής με επιρροή αλλά δεν είναι σίγουρο ότι επηρεάζει την διαμόρφωση της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής. Συνεπώς, γιατί τέτοια έμφαση στο πρόσωπό του.
Το άρθρο είναι καλά δομημένο, σοβαρό και χρησιμοποιεί ψυχολογικά στοιχεία για να αναλύσει την προσωπικότητα του Καλεντερίδη με ψυχραιμία. Δύσκολα θα εντοπίσει ο αναγνώστης λανθασμένα περιγραφικά στοιχεία. Χρησιμοποιεί εργαλεία από τρεις σχολές (Φροϋδική παράδοση, Έρικ Έρικσον και Βαμίκ Βόλκαν) για να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι ο Καλεντερίδης δεν λειτουργεί ως ψύχραιμος αναλυτής, αλλά ως υποκείμενο καθοδηγούμενο από ασυνείδητα τραύματα (Φρόιντ), κρίση ταυτότητας (Έρικσον) συλλογική ιστορική μνήμη και ανάγκη εκδίκησης (Βόλκαν).
Είναι δηλαδή μια επιχείρηση ψυχαναλυτικής-ιδεολογικής αποδόμησης του προσώπου του, όχι μια πολιτική ανάλυση με την κλασική έννοια.
Ο αρθρογράφος Hasan Mesut Onder φαίνεται να έχει θεωρητικό υπόβαθρο, σύμφωνα με το βιογραφικό του που παρατίθεται στο τέλος του κειμένου αλλά εδώ διακρίνεται καθαρά μια συντονισμένη προσπάθεια επαγγελματικού χαρακτήρα με σαφή στόχο.
Το ιστολόγιο είναι νέο (δημιουργήθηκε τον Ιούνιο του 2024) και οι αναλύσεις του γενικότερα έχουν χαρακτήρα σαν και αυτόν του άρθρου για τον Καλλεντερίδη. Ανήκει, δε, σε σημαντικό όμιλο ΜΜΕ στην Τουρκία.
Αν υποθέσουμε ότι κριτήριο για την επιλογή των άρθρων ενός ιστολογίου είναι να ανταποκρίνονται στο επίκαιρο ενδιαφέρον της κοινής γνώμης, αναρωτιέται κανείς αν την τουρκική κοινή γνώμη ενδιέφερε αυτήν την περίοδο ο Σάββας Καλεντερίδης και όσα υποστηρίζει για την Τουρκία στα ελληνικά ΜΜΕ.
Άρα, το άρθρο γράφηκε με κάποια στόχευση. Ποια είναι αυτή; Και απο ποιούς μπορεί να υποκινήθηκε;
Το ιστολόγιο που το δημοσίευσε είναι αγγλόφωνο και ένας απο τους στόχους του είναι η ενημέρωση της διεθνούς κοινής γνώμης για την Τουρκία. Η διεθνής ενημέρωση, δηλαδή, ανθρώπων που δεν γνωρίζουν τουρκικά. Και επειδή οι άνθρωποι αυτοί στην Ευρώπη μπορεί να αναζητούν να ενημερωθούν απο πηγές εκτός Τουρκίας διότι γνωρίζουν την λογοκρισία στην γειτονική χώρα,
προφανώς, οι τουρκικές υπηρεσίες ασφαλείας θα φρόντισαν να αποδομήσουν τον χαρακτήρα και την εγκυρότητα ενός έλληνα αναλυτή που καθημερινά ενημερώνει για τις εξελίξεις στην γειτονική χώρα.
Εν ολίγοις, οι μυστικές υπηρεσίες της Τουρκίας θα είχαν κάθε λόγο να αποδομήσουν στο διεθνές ακροατήριο τον Καλεντερίδη και να τον καταστήσουν εμμονικό και αναξιόπιστο.
ΕΠΙΓΡΑΜΜΑΤΙΚΑ ΤΟ ΑΡΘΡΟ
Επιγραμματικά, το άρθρο επιχειρεί να αποδομήσει τον Καλεντερίδη σε τρία επίπεδα:
1) Μετατρέπει την πολιτική του στάση σε ψυχολογικό τραύμα
Αντί να τον αντιμετωπίζει ως στρατιωτικό, αναλυτή ή πρώην αξιωματικό πληροφοριών, τον παρουσιάζει ως:
προϊόν παιδικών τραυμάτων,
φορέα συλλογικής μνήμης του Πόντου,
άνθρωπο που δεν βλέπει την Τουρκία στρατηγικά αλλά συναισθηματικά.
Δηλαδή, επιχειρεί να τον απογυμνώσει από επαγγελματική υπόσταση και τον περιορίζει στην ψυχολογία της παιδικής ηλικίας.
2) Αποδίδει τις σημερινές θέσεις του σε ιδεολογική εμμονή και όχι σε ανάλυση
Το άρθρο υποστηρίζει ότι:
δεν διαθέτει αντικειμενικότητα,
διαβάζει κάθε κίνηση της Τουρκίας ως απειλή λόγω εσωτερικών φόβων,
λειτουργεί με φίλτρο «ιστορικής εκδίκησης» και όχι λογικής.
Αυτό τον παρουσιάζει ως αναξιόπιστο, συναισθηματικά φορτισμένο και μη αναλυτικό.
3) Τον εντάσσει σε συλλογικό τραύμα για να μειώσει την προσωπική ευθύνη των απόψεών του
Το κείμενο τον δείχνει ως:
φορέα της εθνικής ελληνικής πληγής,
με ψυχολογική ταύτιση Οτζαλάν–Κολοκοτρώνη,
άνθρωπο που αντιλαμβάνεται τΟ Ναϊρόμπι ως υπαρξιακή ήττα.
Δηλαδή, οι θέσεις του παρουσιάζονται όχι ως επιλογή, αλλά ως αναπόφευκτο προϊόν ιστορικών τραυμάτων και ιδεολογικών παρορμήσεων.
Το άρθρο προσπαθεί να πει ότι ο Καλεντερίδης δεν σκέφτεται ως ειδικός, αλλά αντιδρά ως πληγωμένη ταυτότητα.
Δεν λειτουργεί με στρατηγική λογική, αλλά με ψυχολογικό θυμό και ιστορικές εμμονές.
Οι αναλύσεις του δεν βασίζονται σε δεδομένα, αλλά σε ιδεολογική και συναισθηματική φόρτιση.
ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΟΠΩΣ ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ ΣΤΗΝ Turkiye Today
Ο τίτλος του άρθρου: Σάββας Καλεντερίδης: Πορτρέτο δεκαετιών μίσους απέναντι στην Τουρκία
Ο Σάββας Καλεντερίδης σε ελαιώνα, Ελλάδα, 24 Φεβρουαρίου 2024. (Φωτογραφία μέσω X/KalenteridisSav)
Του Hasan Mesut Onder
2 Δεκεμβρίου 2025, 12:09 μ.μ. GMT+03:00
Το τουρκικό κοινό τον γνωρίζει κυρίως ως πρώην αξιωματικό των ελληνικών υπηρεσιών πληροφοριών, ο οποίος εμφανιζόταν σε τηλεοπτικές εκπομπές κάνοντας σκληρές δηλώσεις κατά της Τουρκίας και συνοδεύοντας τον φυλακισμένο ηγέτη της τρομοκρατικής οργάνωσης PKK, Αμπντουλάχ Οτζαλάν. Ωστόσο, η ιστορία του Σάββα Καλεντερίδη είναι πολύ βαθύτερη και πιο σύνθετη. Χωρίς να κατανοήσει κανείς τον ίδιο, είναι αδύνατο να ερμηνεύσει όσα λέει σήμερα.
Σκοπός αυτού του άρθρου είναι ακριβώς αυτός: να αναδείξει όχι μόνο τα λόγια του Καλεντερίδη, αλλά και την ψυχική κατάσταση, τους φόβους, τις ευαλωτότητες, τα τραύματα και τις συγκρουόμενες ταυτότητες που τα διαμορφώνουν.
Οι πηγές που διαθέτω —το βιβλίο του, ακαδημαϊκά κείμενα και αφηγήσεις που είχαν διαρρεύσει στον τουρκικό Τύπο πριν από χρόνια— όταν εξεταστούν συνολικά, συνθέτουν μια εικόνα που δεν περιγράφει απλώς έναν αξιωματικό πληροφοριών. Αποκαλύπτουν ένα πολυεπίπεδο ψυχολογικό τοπίο, ένα συλλογικό ασυνείδητο σμιλευμένο από ιστορικά τραύματα, μια αναζήτηση εκδίκησης και ανταπόδοσης, ένα αίσθημα προσωπικής θυματοποίησης και μια συνεχή σύγκρουση ανάμεσα στην εθνική ταυτότητα και το άτομο. Το σημαντικότερο: η εικόνα αυτή εξηγεί πλήρως γιατί ο Καλεντερίδης προσεγγίζει την Τουρκία με τόσο θυμό και εμμονή.
Η σκιά του Πόντου: Το ιστορικό βάρος που κουβαλά ένα παιδί
Ο Σάββας Καλεντερίδης γεννήθηκε το 1960 στην κωμόπολη Βέργη κοντά στις Σέρρες, παιδί οικογένειας που είχε μεταναστεύσει από την Αμισό (Αμάσεια) στην Ελλάδα. Για πολλούς ίσως αυτό να φαντάζει μια απλή βιογραφική λεπτομέρεια, όμως αποτελεί κεντρικό στοιχείο για την κατανόηση της προσωπικότητάς του.
Διότι η μνήμη του Πόντου, στη συλλογική ελληνική συνείδηση, δεν είναι απλώς μια γεωγραφική έννοια· συμβολίζει την απώλεια, τη θυματοποίηση, την εξορία, την ήττα και το επίμονο αίσθημα ότι «ο λογαριασμός δεν έχει κλείσει».
Για ένα παιδί που μεγαλώνει στη σκιά αυτών των ιστορικών πληγών, η εικόνα των Τούρκων δεν είναι εκείνη του ήρεμου γείτονα· μετατρέπεται σε προσωποποίηση ενός συλλογικού τραύματος. Οι ρίζες της έντονης εχθρότητας του Καλεντερίδη απέναντι στην τουρκική ταυτότητα και της συναισθηματικής του ακαμψίας βρίσκονται ακριβώς στη διαμόρφωση της ταυτότητάς του κατά την παιδική ηλικία.
Από τη Σχολή Ευελπίδων στη Σμύρνη: Ο Έλληνας αξιωματικός πληροφοριών που στάλθηκε σε τουρκικά εδάφη
Εισερχόμενος στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων σε νεαρή ηλικία, ο Καλεντερίδης άρχισε να αντιλαμβάνεται τη σχέση στρατού–κράτους όχι ως επάγγελμα, αλλά ως «εθνικό ιερό καθήκον». Η στρατιωτική πειθαρχία, η αυστηρή υπακοή, η εθνική υπερηφάνεια και ένα δόγμα βασισμένο στην τουρκική απειλή διαμόρφωσαν την ταυτότητά του.
Στη συνέχεια έμαθε τουρκικά. Αυτή η εκπαίδευση δεν αποσκοπούσε στην κατανόηση μιας κουλτούρας, αλλά στην παρακολούθηση ενός στόχου. Όταν στάλθηκε στη Σμύρνη ως στρατιωτικός ακόλουθος, ήταν ακόμη στα πρώτα του 30 χρόνια. Τα χρόνια που πέρασε στην Τουρκία ήταν η περίοδος κατά την οποία παρατήρησε από κοντά την τουρκική κοινωνία και ανέλυσε τις κρατικές δομές μέσα από το πρίσμα των πληροφοριών.
Αυτή η περίοδος ήταν καθοριστική για την οπτική του απέναντι στην Τουρκία. Η Άγκυρα, για εκείνον, δεν ήταν ένα κράτος· ήταν το σύγχρονο πρόσωπο του ιστορικού εχθρού, μια δύναμη που έπρεπε να παρακολουθείται σε κάθε της βήμα. Κατά την υπηρεσία του στη Σμύρνη, το τουρκικό κοινό δεν τον γνώριζε, όμως εκείνος παρατηρούσε, ανέφερε και ανέλυε πολλούς μηχανισμούς του τουρκικού κράτους και των θεσμών ασφαλείας. Παρά την ψυχραιμία του, ένα ισχυρό ιδεολογικό φίλτρο ήταν πάντοτε παρόν. Το μεγαλύτερο ελάττωμά του ήταν ότι δεν το εγκατέλειψε ποτέ.
Οι δραστηριότητές του στην Τουρκία
Ο ρόλος του Καλεντερίδη στην Τουρκία ήταν επισήμως διπλωματικός, αλλά στην πραγματικότητα πολύ ευρύτερος. Η εξειδίκευσή του στην Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών (ΕΥΠ) τον μετέτρεψε σε έναν ενεργό «αξιωματικό πεδίου», ο οποίος κάλυπτε ένα μεγάλο φάσμα: από στρατιωτικές κινήσεις και πολιτικές ισορροπίες έως τις δομές πληροφοριών και την πορεία του κουρδικού κινήματος.
Η Σμύρνη ήταν μία από τις πλέον κρίσιμες πόλεις για την ΕΥΠ· στο επίκεντρο της έντασης στο Αιγαίο, φιλοξενούσε τον κύριο επιχειρησιακό χώρο του Τουρκικού Ναυτικού και αποτελούσε πηγή καθοριστικών πληροφοριών για την ελληνική πολιτική στο Αιγαίο. Επιπλέον, την ίδια περίοδο, καταγράφονταν δραστηριότητες του PKK στον αιγαιακό διάδρομο.
Η γνώση της τουρκικής γλώσσας και οι επαφές πεδίου του Καλεντερίδη του παρείχαν μια ευχέρεια κινήσεων πολύ μεγαλύτερη από εκείνη ενός συνηθισμένου ακολούθου. Οι επαφές του με τουρκικούς ακαδημαϊκούς κύκλους, μειονοτικές ομάδες, επιχειρηματίες και τον Τύπο τον καθιστούσαν βασική πηγή για τις αναλύσεις της ελληνικής υπηρεσίας πληροφοριών σχετικά με την Τουρκία. Αυτά τα χρόνια σηματοδότησαν την αρχή της μεταμόρφωσής του σε έναν «ειδικό για την Τουρκία» — και σε έναν άνθρωπο «εμμονικά προσηλωμένο στην Τουρκία».
Η δεκαετία του 1990: Οι σχέσεις PKK–Ελλάδας και ο ρόλος του Καλεντερίδη
Από τα μέσα της δεκαετίας του 1990, οι δραστηριότητες του PKK μέσω της Ελλάδας άρχισαν να εντείνονται. Η Αθήνα παρείχε στο PKK υποστήριξη σε επίπεδο logistics, εκπαίδευσης και διευκόλυνσης μετακινήσεων, μέσω κέντρων όπως το στρατόπεδο του Λαυρίου. Αργότερα, έγγραφα που κατατέθηκαν στο δικαστήριο αποκάλυψαν ότι το ελληνικό κράτος είχε προσφέρει συνολική οικονομική ενίσχυση ύψους 75 εκατομμυρίων δολαρίων στο PKK.
Αυτή η στήριξη δεν είχε μόνο στρατηγική, αλλά και ψυχολογική διάσταση: «Όποιος πολεμά τον ιστορικό εχθρό είναι εν δυνάμει σύμμαχος».
Ένα σημαντικό μέρος των δραστηριοτήτων του Καλεντερίδη στην Τουρκία επηρεάστηκε έντονα από το πολιτικό υπόβαθρο αυτής της περιόδου. Ως αξιωματικός που χειριζόταν τον φάκελο του PKK στην ΕΥΠ, συνέτασσε αναφορές σχετικά με τις μετακινήσεις του Οτζαλάν, την επιρροή του στην Τουρκία και τις εσωτερικές δυναμικές της οργάνωσης. Η οπτική του απέναντι στην Τουρκία είχε πλέον πάψει να είναι αναλυτική· είχε μετατραπεί σε ιδεολογική αντιπαράθεση.
Ο αρχηγός της τρομοκρατικής οργάνωσης PKK, Αμπντουλάχ Οτζαλάν, σε φωτογραφία που ανακτήθηκε στις 6 Ιανουαρίου 2025. (Φωτογραφία AA)
Ναϊρόμπι: Το όνομα της ρήξης, το τίμημα της πίστης
Η κρίση του Ναϊρόμπι το 1999 αποτέλεσε το μεγαλύτερο σημείο καμπής στη ζωή του Καλεντερίδη. Εκείνη την περίοδο πίστευε ότι μπορούσε να είναι όχι μόνο ένας αξιωματικός πληροφοριών, αλλά ένας «ήρωας της εθνικής αφήγησης». Το άσυλο που χορηγήθηκε στον Οτζαλάν από την Ελλάδα και το διπλωματικό χάος που ακολούθησε έθεσαν τόσο το ελληνικό κράτος όσο και τον Καλεντερίδη σε βαθύ δίλημμα.
Ο Καλεντερίδης δεν έβλεπε τον Οτζαλάν ως αρχηγό τρομοκρατικής οργάνωσης, αλλά –όπως τον Κολοκοτρώνη στην ελληνική εθνική μυθολογία– ως μια μορφή που μάχεται τον ιστορικό εχθρό. Για αυτό αντιτάχθηκε στην έκδοσή του στην Τουρκία. Τη στιγμή εκείνη, για τον Καλεντερίδη, δεν παραδιδόταν μόνο ο Οτζαλάν· παραδιδόταν η εθνική τιμή της Ελλάδας.
«Φοβάμαι, Κώστα…»: Η καταρρέουσα ψυχολογία ενός αξιωματικού πληροφοριών
Ο τηλεφωνικός διάλογος που παραθέτει η Νουρ Μπατούρ στο βιβλίο της αποκαλύπτει την ψυχολογική κατάσταση του Καλεντερίδη εκείνη την εποχή:
«Φοβάμαι, Κώστα… Έξω είναι γεμάτο πράκτορες της ΜΙΤ και της CIA. Δεν ξέρω αν θα επιβιώσω.»
Τα λόγια αυτά αντικατοπτρίζουν περισσότερο τα συναισθήματα ενός τραυματισμένου ανθρώπου παρά ενός ψύχραιμου αξιωματικού. Εκείνη την περίοδο βρισκόταν υπό αφόρητη ψυχολογική πίεση και το μυαλό του κυριαρχούνταν από τρεις βασικές ρωγμές:
Παρανοϊκή υπερένταση – αντιλαμβανόταν τα πάντα ως απειλή, γεμάτη πράκτορες, νιώθοντας ότι τον παρακολουθούν σε κάθε του βήμα.
Αίσθηση περικύκλωσης – πίστευε ότι είχε εγκαταλειφθεί και μείνει μόνος από το ελληνικό κράτος και τις διεθνείς δυνάμεις, βιώνοντας το άγχος ότι δεν υπήρχε κανείς να εμπιστευτεί.
Υπαρξιακός πανικός – αμφισβητούσε τις πιθανότητες επιβίωσής του, παλεύοντας με τον φόβο του θανάτου ή της προδοσίας ανά πάσα στιγμή.
Αυτές οι τρεις ρωγμές αποτέλεσαν τις βασικές ψυχολογικές δομές που αργότερα διαμόρφωσαν τον αντιτουρκικό του λόγο και τις ιδεολογικές του εμμονές.
Η μορφή που πρόδωσε την Οθωμανική Αυτοκρατορία και η ταύτιση του Καλεντερίδη
Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, από τους ηγέτες της Ελληνικής Επανάστασης, θεωρούνταν από την οθωμανική οπτική «αντάρτης» και «προδότης». Στο ελληνικό εθνικό αφήγημα όμως, εξυψώνεται.
Στο μυαλό του Καλεντερίδη υπάρχει μια ασυνείδητη ταύτιση ανάμεσα στον Οτζαλάν και τον Κολοκοτρώνη. Αυτή η ταύτιση είναι προϊόν της συλλογικής μνήμης του ελληνικού κράτους, σμιλευμένης από το τραύμα του 1821. Για τον λόγο αυτό, η έκδοση του Οτζαλάν στην Τουρκία δεν εκλήφθηκε απλώς ως «παράδοση ενός ανθρώπου», αλλά ως «παράδοση ενός εθνικού ήρωα στον εχθρό». Αυτή η βαριά ιστορική σκιά είναι, κατά πάσα πιθανότητα, ο ισχυρότερος παράγοντας που καθόρισε τις συναισθηματικές αντιδράσεις του Καλεντερίδη.
Οι ψυχολογικές ρίζες του αντιτουρκικού λόγου: Όχι λογική, αλλά ένα πληγωμένο εγώ
Σήμερα, ο Σάββας Καλεντερίδης που εμφανίζεται στα μέσα ενημέρωσης μπορεί να παρουσιάζεται ως «αναλυτής», αλλά στην πραγματικότητα αυτό που μιλά είναι το εσωτερικό παιδί που διαμορφώθηκε μέσα από τραύματα. Πίσω από τα σκληρά σχόλιά του για την Τουρκία κρύβονται δύο βασικά συναισθήματα: πρώτον, η ανάγκη εκδίκησης για τη ρήξη της εθνικής ταυτότητας· δεύτερον, η μετατροπή της προσωπικής θυματοποίησης σε ανάγκη ανταπόδοσης.
Αυτά τα συναισθήματα τον οδηγούν στο να αντιλαμβάνεται κάθε τουρκική κίνηση ως απειλή, κάθε ενέργεια ως επίθεση και κάθε επιτυχία ως πλήγμα στα ελληνικά συμφέροντα. Στις αναλύσεις του δεν υπάρχουν αντικειμενικά δεδομένα ή στρατηγική αξιολόγηση· τα σχόλιά του αντηχούν τη φωνή ενός εαυτού που αντανακλά τις πληγές του παρελθόντος και το συλλογικό τραύμα. Γι’ αυτό οι ιδεολογικές του εμμονές υπερκαλύπτουν την επαγγελματική του ψυχραιμία και τον οδηγούν να ερμηνεύει τα γεγονότα μέσα από ιστορικά και συναισθηματικά φίλτρα, και όχι όπως πραγματικά είναι.
Σάββας Καλεντερίδης: Προϊόν μιας τραυματισμένης εθνικής ταυτότητας
Η κατανόηση του Καλεντερίδη δεν είναι εφικτή εξετάζοντας απλώς τη βιογραφία του· το κρίσιμο είναι η αποκωδικοποίηση του τριγώνου έθνος–ιστορία–τραύμα που βρίσκεται πίσω του. Σήμερα, όλες οι δηλώσεις του για την Τουρκία δεν αποτελούν αμερόληπτες αξιολογήσεις ενός ψύχραιμου αναλυτή, αλλά κραυγές ενός πληγωμένου εαυτού, διαμορφωμένου από το βάρος του παρελθόντος.
Το πορτρέτο του είναι μια ψυχολογική εκδοχή ενός πνεύματος που περιπλανιέται στους σκοτεινούς διαδρόμους των ελληνικών υπηρεσιών πληροφοριών, συνδυασμένο με την επιδίωξη ιστορικής εκδίκησης.
Ωστόσο, πρέπει να σημειωθεί κάτι σημαντικό: ο ακραίος εθνικιστικός και ιδεολογικός του προσανατολισμός έχει επισκιάσει την ικανότητά του να ενεργεί επαγγελματικά.
Ιδανικά, ένας αξιωματικός πληροφοριών θα έπρεπε να μπορεί να αναλύει τις εξελίξεις αντικειμενικά και να αξιολογεί τα γεγονότα με στρατηγική σκέψη.
Ο Καλεντερίδης, αντίθετα, επέμεινε να βλέπει τα πάντα μέσα από ιδεολογικό φακό, τείνοντας να ερμηνεύει κάθε γεγονός και κίνηση υπό το πρίσμα των ρωγμών της εθνικής ταυτότητας και της ιστορικής ανάγκης για ανταπόδοση.
Αυτό είχε ως αποτέλεσμα τα γεγονότα του πεδίου και τα πραγματικά δεδομένα να αποκτούν νόημα στο μυαλό του μόνο αφού περνούσαν από τα φίλτρα του συλλογικού τραύματος και της επιθυμίας για εκδίκηση.
Όλα αυτά δείχνουν ότι στον Καλεντερίδη απουσιάζει η αντικειμενικότητα και η ψυχραιμία που αναμένονται από έναν επαγγελματία αξιωματικό πληροφοριών· λειτουργεί υπό την επίδραση ισχυρών συναισθηματικών και ιδεολογικών κινήτρων.
Άτομα χωρίς αμερόληπτη σκέψη και ορθολογική αξιολόγηση είναι περισσότερο επιρρεπή σε λάθη και προκαταλήψεις. Στο πλαίσιο αυτό, ο Καλεντερίδης παρουσιάζει το προφίλ ενός ανθρώπου που ενεργεί αποκλειστικά βάσει συναισθηματικών και ιδεολογικών παρορμήσεων, αδυνατώντας να διατηρήσει την αναλυτική απόσταση. Ψυχολογικά, αυτό διαστρεβλώνει την αντίληψή του περί κινδύνου και διαμορφώνει τις αναλυτικές του κρίσεις μέσα από ιδεολογικές παρεκκλίσεις.
Ο Hasan MesutÖnder έχει πτυχίο από το Τμήμα Οικονομικών του Çanakkale Onsekiz Mart University.
Έκανε μεταπτυχιακές και διδακτορικές σπουδές με αντικείμενο τις Διεθνείς Σχέσεις. Η διδακτορική του διατριβή είχε τίτλο «Η χρήση των πληροφοριών στη διαδικασία ασφαλεοποίησης: Η περίπτωση της εισβολής των ΗΠΑ στο Ιράκ».
Τα ερευνητικά του ενδιαφέροντα περιλαμβάνουν θεωρία πληροφοριών (intelligence theory), ανάλυση ηγετικών προφίλ, θεωρίες ασφάλειας, πολιτική στη Μέση Ανατολή, και τις υπηρεσίες πληροφοριών του Ισραήλ και των ΗΠΑ. Έχει δημοσιεύσει αρκετά επιστημονικά άρθρα σε περιοδικά σχετικά με πληροφορίες, ασφάλεια και εξωτερική πολιτική. Μερικά του θέματα είναι: «Η σχέση μεταξύ πληροφοριών και εξωτερικής πολιτικής», «Η αποτυχία της έγκλειστης σκέψης ως παράγοντας αποτυχίας της ανάλυσης πληροφοριών», καθώς και μελέτες για ιστορικά γεγονότα, στρατηγική και θεωρία ασφαλείας.
Παράλληλα με την ακαδημαϊκή/ερευνητική του δραστηριότητα, γράφει και επίκαιρα άρθρα – άρθρα γνώμης (op-eds) – για θέματα ασφάλειας, εξωτερικής πολιτικής και γεωστρατηγικής.
Το υπόβαθρο του Önder — με συνδυασμό οικονομικών, διεθνών σχέσεων και εξειδίκευσης στον τομέα των υπηρεσιών πληροφοριών — του δίνει θεωρητικά εφόδια να προσεγγίζει πολιτικά και γεωπολιτικά ζητήματα υπό πρίσμα ασφάλειας και στρατηγικής.
Οι αναλύσεις του, όπως αυτές που δημοσιεύονται στο site Türkiye Today, συνήθως εμπλέκουν θεωρητικό πλαίσιο πληροφοριών, αξιολόγηση κινδύνων, και προβληματισμούς για την Τουρκία και τις σχέσεις της με γειτονικές χώρες.
Τι είναι το Türkiye Today
Το Türkiye Today είναι ένα αγγλόφωνο ειδησεογραφικό portal που καλύπτει ειδήσεις, ανάλυση, άρθρα γνώμης και θέματα πολιτικής, οικονομίας, πολιτισμού, διεθνών σχέσεων κ.ά. από την Τουρκία και την ευρύτερη περιοχή.
Το μέσο ξεκίνησε τη λειτουργία του τον Ιούνιο του 2024
Ανήκει στον όμιλο İhlas Media Holding, που είναι ένας από τους μεγαλύτερους ομίλους media στην Τουρκία.
Ο στόχος του, όπως δηλώνεται στην ενότητα About Us, είναι να προσφέρει «ειδησεογραφία με τουρκική προοπτική»σε διεθνές κοινό,δηλαδή να μεταφέρει ειδήσεις & αναλύσεις από την Τουρκία στα αγγλικά, απευθυνόμενο σε αναγνώστες εκτός Τουρκίας.
Περιεχόμενο και Προσέγγιση
Καλύπτει ευρύ φάσμα θεμάτων: πολιτική, διεθνείς σχέσεις, επιχειρήσεις/οικονομία, πολιτισμό, lifestyle, κοινωνία, ακόμα και θέματα επιστήμης ή ιστορίας.
Προσφέρει «ειδικές αναλύσεις», long-reads, ρεπορτάζ, άρθρα γνώμης, και όχι μόνο τα βασικά δελτία ειδήσεων.
Το ύφος που επικαλείται είναι «ουσιαστικό, αξιόπιστο, χωρίς clickbait» (δόλωμα για κλικ), με στόχο ένα πιο “καθαρό” δημοσιογραφικό προφίλ για διεθνές κοινό.
Ιδιοκτησία και Θεσμικό Πλαίσιο
Το Türkiye Today ανήκει στον Ihlas Media Holding.
Ο όμιλος αυτός έχει ιστορία στο τουρκικό μίντισαπ – διαθέτει και άλλα μέσα ενημέρωσης, γεγονός που σημαίνει ότι το Türkiye Today εντάσσεται σε ένα ευρύτερο οικοσύστημα media.
Η ύπαρξη ισχυρού ομίλου πίσω του σημαίνει και πόρους αλλά — όπως σε κάθε εγχείρημα — ενδέχεται να υπάρχει και συγκεκριμένη πολιτική/ιδεολογική γραμμή, όπως συνηθίζεται στην Τουρκία και στον χώρο των media.
Πλεονεκτήματα & Χρήσιμο Πλαίσιο
Το ότι είναι αγγλόφωνο και στοχεύει διεθνές κοινό το καθιστά χρήσιμο αν ενδιαφέρεσαι για ειδήσεις από Τουρκία αλλά δεν γνωρίζεις τουρκικά.
Προσφέρει όχι μόνο ειδήσεις αλλά και ευρύτερη ανάλυση — κάτι που μπορεί να φανεί χρήσιμο.
Είναι πρόσφατο και “μοντέρνο” μέσο, άρα πιθανώς πιο ευέλικτο και πιο online-προσανατολισμένο από παραδοσιακές εφημερίδες.
ΒΕΡΟΛΙΝΟ, 5 Δεκεμβρίου (Reuters) – Η Ευρώπη αντιμετωπίζει τον κίνδυνο «πολιτισμικής εξάλειψης» και πρέπει να αλλάξει πορεία προκειμένου να παραμείνει αξιόπιστος σύμμαχος των Ηνωμένων Πολιτειών, σύμφωνα με τη νέα Στρατηγική Εθνικής Ασφάλειας των ΗΠΑ που αναρτήθηκε στον ιστότοπο του Λευκού Οίκου.
Το έγγραφο είναι το τελευταίο σε μια σειρά δηλώσεων Αμερικανών αξιωματούχων και υπευθύνων χάραξης πολιτικής, που ανατρέπουν τις μεταπολεμικές παραδοχές σχετικά με τη σχέση της Ευρώπης με τον ισχυρότερο σύμμαχό της, τις Ηνωμένες Πολιτείες.
«Στόχος μας πρέπει να είναι να βοηθήσουμε την Ευρώπη να διορθώσει την τρέχουσα πορεία της», αναφέρει το κείμενο, προσθέτοντας ότι η Ουάσινγκτον επιδιώκει «να συνεργαστεί με χώρες που ευθυγραμμίζονται με τις ΗΠΑ και επιθυμούν να ανακτήσουν την πρώην μεγαλοσύνη τους».
Η Στρατηγική Εθνικής Ασφάλειας είναι ένα περιοδικά εκδιδόμενο έγγραφο της εκτελεστικής εξουσίας, που παρουσιάζει το όραμα του εκάστοτε προέδρου για τη χώρα — περιλαμβάνοντας προτεραιότητες, απειλές και στρατηγικές αντιμετώπισής τους.
Το κείμενο συνοδεύεται από προλογικό σημείωμα του προέδρου των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος το χαρακτήρισε «οδικό χάρτη που διασφαλίζει ότι η Αμερική παραμένει το μεγαλύτερο και πιο επιτυχημένο έθνος στην ιστορία της ανθρωπότητας».
Παραπέμπει στην ομιλία του Vance που είχε προκαλέσει συναγερμό
Ορισμένες διατυπώσεις του κειμένου θύμισαν την ομιλία που είχε εκφωνήσει ο αντιπρόεδρος των ΗΠΑ JD Vance στο Μόναχο τον Φεβρουάριο, η οποία είχε προκαλέσει σοκ στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες. Ο Vance είχε εκφράσει τότε την έντονη ανησυχία του για μια «εσωτερική απειλή» στην Ευρώπη και για ό,τι θεωρούσε υποχώρηση από αξίες που μοιράζεται παραδοσιακά με τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Το στρατηγικό κείμενο αναφέρει ότι οι ΗΠΑ παραμένουν «συναισθηματικά δεμένες» με χώρες όπως η Βρετανία και η Ιρλανδία και υπογραμμίζει ότι «ο χαρακτήρας αυτών των χωρών είναι επίσης στρατηγικά σημαντικός».
Πέρα από την αναφορά στους υποτονικούς ευρωπαϊκούς ρυθμούς ανάπτυξης, το έγγραφο κατηγορεί την Ευρωπαϊκή Ένωση ότι υπονομεύει την πολιτική ελευθερία και την κυριαρχία, ότι λογοκρίνει την ελευθερία του λόγου, καταπνίγει την πολιτική αντιπολίτευση και ακολουθεί μεταναστευτικές πολιτικές που «μεταμορφώνουν την ήπειρο».
Εάν οι τρέχουσες τάσεις συνεχιστούν, η Ευρώπη θα είναι «αγνώριστη» σε είκοσι χρόνια ή και νωρίτερα, ενώ «κάθε άλλο παρά βέβαιο είναι ότι ορισμένες ευρωπαϊκές χώρες θα διαθέτουν οικονομίες και στρατούς αρκετά ισχυρούς για να παραμείνουν αξιόπιστοι σύμμαχοι», αναφέρει.
Το έγγραφο σημειώνει επίσης ότι είναι «περισσότερο από πιθανό» πως μέσα στις επόμενες δεκαετίες κάποια μέλη του ΝΑΤΟ θα καταστούν «κατά πλειοψηφία μη ευρωπαϊκά» και ότι «παραμένει ανοιχτό ερώτημα» εάν θα αντιλαμβάνονται τη συμμαχία με τον ίδιο τρόπο.
Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή αρνήθηκε να σχολιάσει το κείμενο. Ευρωπαίος διπλωμάτης, υπό καθεστώς ανωνυμίας, ανέφερε: «Ο τόνος απέναντι στην Ευρώπη είναι ανησυχητικός. Ακόμη χειρότερος από την ομιλία του Vance στο Μόναχο τον Φεβρουάριο».
Ενώ πολλοί Ευρωπαίοι πολιτικοί και αξιωματούχοι αντιδρούν στον τόνο της Ουάσινγκτον, την ίδια στιγμή σπεύδουν να ανασυγκροτήσουν τους υποβαθμισμένους στρατούς τους, προκειμένου να αντιμετωπίσουν την αντιλαμβανόμενη απειλή από τη Ρωσία — εξακολουθώντας όμως να βασίζονται σε μεγάλο βαθμό στην αμερικανική στρατιωτική στήριξη.
Το έγγραφο αναφέρει ότι αποτελεί στρατηγικό συμφέρον των ΗΠΑ η επίτευξη ταχείας διευθέτησης στην Ουκρανία και η επαναφορά «στρατηγικής σταθερότητας» με τη Ρωσία.
Υποστηρίζει επίσης ότι η κυβέρνηση Τραμπ διαφωνεί με Ευρωπαίους αξιωματούχους που έχουν «ανέφικτες προσδοκίες» για τον πόλεμο στην Ουκρανία και ότι πολλοί από αυτούς παραβιάζουν βασικές αρχές της δημοκρατίας προκειμένου να καταστείλουν την εσωτερική αντιπολίτευση.
«Μια μεγάλη ευρωπαϊκή πλειοψηφία θέλει ειρήνη, ωστόσο αυτή η επιθυμία δεν μετατρέπεται σε πολιτική πράξη, κυρίως λόγω της υπονόμευσης των δημοκρατικών διαδικασιών από τις κυβερνήσεις αυτές», αναφέρει.
(Ρεπορτάζ: James Mackenzie – Επιμέλεια: Peter Graff)
Κορυφαίος σύμμαχος του Τραμπ εκτιμά ότι η κρίση μπορεί να λυθεί σε 4–6 μήνες, ενώ ΗΠΑ και Τουρκίααναζητούν εξισορρόπηση στις σχέσεις τους απέναντι στη Ρωσία.
Η Τουρκίαφαίνεται να πλησιάζει στην απομάκρυνση του ρωσικού συστήματος S-400, που της έκλεισε την πόρτα στα αμερικανικά F-35, καθώς κορυφαίος σύμμαχος του Ντόναλντ Τραμπ δηλώνει ότι η κρίση μπορεί να επιλυθεί μέσα στο επόμενο εξάμηνο.
Το newsletter του iEidiseis καθημερινά στο inbox σου. Κάνε εγγραφή εδώ.
Αν και η Τουρκία δεν χρησιμοποιεί ρωσικό σύστημα αντιπυραυλικής άμυνας , εξακολουθεί να διαθέτει τους πυραύλους, τα ραντάρ και τον υπόλοιπο εξοπλισμό που το συνοδεύει, σύμφωνα με το πρακτορείο Bloomberg.
«Πιστεύω ότι αυτά τα ζητήματα θα επιλυθούν τους επόμενους τέσσερις έως έξι μήνες», ανέφερε ο Τομ Μπάρακ, πρέσβης των ΗΠΑ στην Τουρκία, σε συνέντευξη Τύπου που έδωσε την Παρασκευή στο Αμπού Ντάμπι. Ερωτηθείς για το αν η Τουρκία πλησιάζει στο να απαλλαγεί από το ρωσικό σύστημα S-400, απάντησε «ναι».
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ και ο Τούρκος ομόλογός του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν συζήτησαν για τα πυραυλικά συστήματα S-400 κατά τη συνάντησή τους στο Λευκό Οίκο τον Σεπτέμβριο. Η αγορά των πυραύλων αεράμυνας από την Τουρκία πριν από σχεδόν μια δεκαετία είχε ως αποτέλεσμα την απομάκρυνσή της από το πρόγραμμα ανάπτυξης μαχητικών αεροσκαφών F-35 και οδήγησε τις ΗΠΑ να επιβάλουν κυρώσεις, γνωστές ως CAATSA, σε ορισμένες τουρκικές εταιρείες άμυνας.
Οι ΗΠΑ ισχυρίστηκαν ότι οι S-400 αποτελούν απειλή για τις δυνατότητες απόκρυψης του μαχητικού αεροσκάφους, ενώ η Άγκυρα επέμεινε ότι θα λάβει μέτρα κατά των κινδύνων αυτών, δηλώνοντας ότι δεν θα εντάξει τον ρωσικό εξοπλισμό στην αμυντική της αρχιτεκτονική που είναι ενσωματωμένη στον Οργανισμό Βορειοατλαντικού Συμφώνου, γνωστό ως ΝΑΤΟ.
Τον Σεπτέμβριο, ο Τραμπ άφησε να εννοηθεί ότι θα μπορούσε να επιτρέψει στην Τουρκία να αγοράσει F-35, λέγοντας ότι ο Ερντογάν “θα κάνει κάτι για εμάς”, χωρίς όμως να δώσει περισσότερες λεπτομέρειες.
Οι ΗΠΑ και η Τουρκία διαθέτουν τους δύο μεγαλύτερους στρατούς του ΝΑΤΟ, γεγονός που αποτελεί κίνητρο για την αποκατάσταση των σχέσεών τους. Ωστόσο, η Τουρκία έχει επίσης λόγους να διατηρήσει ισορροπημένες σχέσεις με τη Ρωσία, που είναι βασικός προμηθευτής φυσικού αερίου και αργού πετρελαίου για την οικονομία της, η οποία ανέρχεται σε 1,5 τρισ. δολ.
Πλημμύρισε η βάση των μεταγωγικών αεροσκαφών στην Ελευσίνα. Στον χώρο που βρίσκονται τα κυβερνητικά αεροσκάφη VIP.
Σε λίμνη μετατράπηκε το υπόστεγο συντήρησης της 112 ΠΜ στην Ελευσίναχωρίς καν να έχει ξεχειλίσει ο «Σαρανταπόταμος», ο χείμαρρος που συνορεύει με την Αεροπορική Βάση.
Το newsletter του iEidiseis καθημερινά στο inbox σου. Κάνε εγγραφή εδώ.
Πρόπερσι με την κακοκαιρία Daniel, πλημμύρισε η βάση ελικοπτέρων στο Στεφανοβίκειο από την υπερχείλιση της λίμνης Κάρλας με αποτέλεσμα οι φθορές να είναι μεγάλες και η Βάση να μετεγκατασταθεί.
Τώρα με την κακοκαιρία Byron πλημμύρισε η βάση των μεταγωγικών αεροσκαφών στην Ελευσίνα. Σύμφωνα με τα πλάνα στο βίντεο ντοκουμέντο που αποκαλύπτει το iEidiseis.gr τα νερά μπήκαν στο υπόστεγο συντήρησης και στον χώρο που βρίσκονται τα κυβερνητικά αεροσκάφη που χρησιμοποιεί ο πρωθυπουργός και ο υπουργός εξωτερικών.
Δείτε το βίντεο:
Οι αποκαρδιωτικές εικόνες από την 112 ΠΜ δεν εντάσσονται στην κατηγορία του «απρόβλεπτου» αλλά του «προδιαγεγραμμένου» καθώς επι χρόνια τα σχέδια συντήρησης και έργων υποδομής παραμένουν στα συρτάρια. Το σύμπαν απλώς εκδικείται…
Σύμφωνα με το ρεπορτάζ του iEidiseis.gr το νερό εισέβαλε σε σημεία της 112 ΠΜ που θεωρούνται επιχειρησιακής σημασίας. Το προσωπικό με αυταπάρνηση προσπαθούσε να περισώσει ό,τι μπορούσε. Δυστυχώς, ο Byron βρήκε ανέτοιμη την Πτέρυγα Μάχης καθώς δεν υπήρχε ούτε καν ο στοιχειώδης εξοπλισμός άντλησης υδάτων. Άντρες και γυναίκες προσπαθούσαν με χέρια και την ψυχή να αναχαιτίσουν τη ροή των υδάτων.
Όταν το κράτος δεν επενδύει, η αυταπάρνηση γίνεται… υποχρεωτική.
«Μαύρες τρύπες» στις στρατιωτικές υποδομές
Είναι οι «μαύρες τρύπες» στις στρατιωτικές υποδομές που μετά το μνημόνιο έχουν πολλαπλασιαστεί και τις οποίες αδιαφορούν να κλείσουν οι κρατούντες όπου αργά ή γρήγορα ανοίγουν διάπλατα και εκθέτουν τους πάντες…
Η αποκαρδιωτική εικόνα στην 112 ΠΜ έρχεται να προστεθεί στο άσχημο κλίμα που έχει δημιουργηθεί στα κατώτερα στρώματα των Ενόπλων Δυνάμεων, στους υπαξιωματικούς με το πολυνομοσχέδιο που η κυβέρνηση φέρνει προς ψήφιση στην Βουλή.
Όλα αυτά τα χρόνια τα κατώτερα στελέχη των ενόπλων δυνάμεων αντί για έργα, εισπράττουν εξαγγελίες. Αντί για υποδομές, λαμβάνουν powerpoint. Αντί για ουσία, παίρνουν επικοινωνία.
Το ερώτημα είναι απλό:
Ποιο πολυνομοσχέδιο και ποια μεταρρύθμιση μπορεί να σταθεί όταν οι βάσεις του στρατεύματος …βυθίζονται στα λασπόνερα με την πρώτη βροχή;
– Ποιος μπορεί να μιλά για εκσυγχρονισμό όταν οι μονάδες παλεύουν με λάσπες;
Η κατάσταση δεν σηκώνει άλλες «ωραιοποιήσεις». Οι Ένοπλες Δυνάμεις χρειάζονται δύο πράγματα:
Έργα πραγματικά, όχι διακηρύξεις.
Σεβασμό στο προσωπικό, όχι νέες αδικίες και τεχνητές περικοπές.
Όσο αυτά λείπουν, το στράτευμα θα βουλιάζει – άλλοτε μεταφορικά, άλλοτε κυριολεκτικά…
Σε «ασταθείς κυβερνήσεις μειοψηφίας» που «καταπατούν τη δημοκρατία» αναφέρεται το κείμενο– «Στρατηγική σταθερότητα» με τη Ρωσία, φρένο στην επέκταση του ΝΑΤΟ.
Πολιτική, γεωπολιτική, οικονομική και στρατιωτική απαξίωση έναντι των Ευρωπαίων συμμάχων της εκπέμπει με απροσχημάτιστη ρητορική το έγγραφο της νέας Εθνικής Στρατηγικής Ασφαλείας των ΗΠΑ, οι οποίες δεν κρύβουν πλέον ότι θέλουν να κλείσουν μέτωπα στο βόρειο ημισφαίριο, όπως τον πόλεμο στην Ουκρανία, ώστε να ρίξουν το βάρος στη ΝΑ Ασία και τον Ειρηνικό.
Ταυτόχρονα, η Ουάσιγκτον καθιστά σαφές ότι η Μόσχα δεν αποτελεί πια εχθρό της και ότι πρέπει πλέον να ξεπεραστεί το «ταμπού» της δίχως όρια επέκτασης του ΝΑΤΟ.
Η «παρακμιακή» Ευρώπη
Ακόμη και το κεφάλαιο που αφορά στην Ευρώπη έχει τον απροκάλυπτα κυνικό τίτλο «Προωθώντας το Ευρωπαϊκό Μεγαλείο».
«Οι Αμερικανοί αξιωματούχοι έχουν συνηθίσει να σκέφτονται τα ευρωπαϊκά προβλήματα με όρους ανεπαρκών στρατιωτικών δαπανών και οικονομικής στασιμότητας. Υπάρχει αλήθεια σε αυτό, αλλά τα πραγματικά προβλήματα της Ευρώπης είναι ακόμη βαθύτερα» αναφέρει το ντοκουμέντο και προσθέτει:
«Η ηπειρωτική Ευρώπη χάνει μερίδιο του παγκόσμιου ΑΕΠ – από 25% το 1990 σε 14% σήμερα – εν μέρει λόγω εθνικών και διεθνών κανονισμών που υπονομεύουν τη δημιουργικότητα και την παραγωγικότητα.
»Αλλά αυτή η οικονομική παρακμή επισκιάζεται από την πραγματική και πιο έντονη προοπτική της πολιτισμικής διαγραφής. Τα μεγαλύτερα ζητήματα που αντιμετωπίζει η Ευρώπη περιλαμβάνουν δραστηριότητες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και άλλων διεθνικών φορέων που υπονομεύουν την πολιτική ελευθερία και κυριαρχία, μεταναστευτικές πολιτικές που μεταμορφώνουν την ήπειρο και δημιουργούν διαμάχες, λογοκρισία της ελευθερίας του λόγου και καταστολή της αντιπολίτευσης, κατακλυσμιαία υπογεννητικότητα και απώλεια εθνικών ταυτοτήτων και αυτοπεποίθησης».
Και τονίζει: «Εάν οι παρούσες τάσεις συνεχιστούν, η ήπειρος θα είναι αγνώριστη σε 20 χρόνια ή λιγότερο. Ως εκ τούτου, δεν είναι καθόλου προφανές εάν ορισμένες ευρωπαϊκές χώρες θα έχουν οικονομίες και στρατούς αρκετά ισχυρούς για να παραμείνουν αξιόπιστοι σύμμαχοι. Πολλά από αυτά τα έθνη επιταχύνουν αυτήν την περίοδο την τωρινή τους πορεία. Θέλουμε η Ευρώπη να παραμείνει ευρωπαϊκή, να ανακτήσει την πολιτισμική της αυτοπεποίθηση και να εγκαταλείψει την αποτυχημένη εστίασή της στην κανονιστική ασφυξία».
Μάλιστα, πιο κάτω, στη σύνοψη των προτεραιοτήτων των ΗΠΑ έναντι της Ευρώπης, το κείμενο αναφέρει και το εξής «περίεργο»: «Καλλιέργεια αντίστασης στην τρέχουσα πορεία της Ευρώπης εντός των ευρωπαϊκών εθνών».
Κάτι το οποίο μπορεί εύλογα να διαβαστεί και ως «κάλεσμα» των ευρωπαϊκών λαών από τον Τραμπ να ξεσηκωθούν, υπό την ιδεολογική ατζέντα του.
Αποκατάσταση της σταθερότητας των σχέσεων με τη Ρωσία
Ως παράδειγμα της παραπάνω εικόνας, ο Λευκός οίκος φέρνει τη στάση της Ευρώπης έναντι της Ρωσίας:
«Αυτή η έλλειψη αυτοπεποίθησης είναι πιο εμφανής στη σχέση της Ευρώπης με τη Ρωσία.
(…) Ως αποτέλεσμα του πολέμου της Ρωσίας στην Ουκρανία, οι ευρωπαϊκές σχέσεις με τη Ρωσία είναι πλέον βαθιά εξασθενημένες και πολλοί Ευρωπαίοι θεωρούν τη Ρωσία ως υπαρξιακή απειλή. Η διαχείριση των ευρωπαϊκών σχέσεων με τη Ρωσία θα απαιτήσει σημαντική διπλωματική εμπλοκή των ΗΠΑ, τόσο για την αποκατάσταση των συνθηκών στρατηγικής σταθερότητας σε όλη την Ευρασιατική έκταση όσο και για τον μετριασμό του κινδύνου σύγκρουσης μεταξύ Ρωσίας και ευρωπαϊκών κρατών.
Είναι βασικό συμφέρον των Ηνωμένων Πολιτειών να διαπραγματευτούν μια ταχεία παύση των εχθροπραξιών στην Ουκρανία, προκειμένου να σταθεροποιήσουν τις ευρωπαϊκές οικονομίες, να αποτρέψουν την ακούσια κλιμάκωση ή επέκταση του πολέμου και να αποκαταστήσουν τη στρατηγική σταθερότητα με τη Ρωσία, καθώς και να επιτρέψουν την ανοικοδόμηση της Ουκρανίας μετά τις εχθροπραξίες, ώστε να επιτρέψουν την επιβίωσή της ως βιώσιμο κράτος».
Ο πόλεμος της Ουκρανίας βάθυνε την ευρωπαϊκή εξάρτηση
Οι ΗΠΑ θεωρούν ότι «ο πόλεμος της Ουκρανίας είχε το αντίθετο αποτέλεσμα της αύξησης της εξωτερικής εξάρτησης της Ευρώπης, και ιδιαίτερα της Γερμανίας».
«Σήμερα, οι γερμανικές χημικές εταιρείες κατασκευάζουν στην Κίνα μερικά από τα μεγαλύτερα εργοστάσια επεξεργασίας στον κόσμο, χρησιμοποιώντας ρωσικό αέριο, το οποίο δεν μπορούν να προμηθευτούν στην πατρίδα τους.
Η κυβέρνηση Τραμπ βρίσκεται σε αντίθεση με τους Ευρωπαίους αξιωματούχους που έχουν μη ρεαλιστικές προσδοκίες για τον πόλεμο, εδραιωμένους σε ασταθείς μειοψηφικές κυβερνήσεις, πολλές από τις οποίες καταπατούν βασικές αρχές της δημοκρατίας για να καταστείλουν την αντιπολίτευση.
»Μια μεγάλη ευρωπαϊκή πλειοψηφία επιθυμεί ειρήνη, ωστόσο αυτή η επιθυμία δεν μεταφράζεται σε πολιτική, σε μεγάλο βαθμό λόγω της υπονόμευσης των δημοκρατικών διαδικασιών από αυτές τις κυβερνήσεις. Αυτό είναι στρατηγικά σημαντικό για τις Ηνωμένες Πολιτείες ακριβώς επειδή τα ευρωπαϊκά κράτη δεν μπορούν να μεταρρυθμιστούν εάν παγιδευτούν σε πολιτική κρίση.».
Οι αμερικανο-ευρωπαϊκές σχέσεις
Ωστόσο, «η Ευρώπη παραμένει στρατηγικά και πολιτιστικά ζωτικής σημασίας για τις Ηνωμένες Πολιτείες» αναφέρει το ντοκουμέντο.
«Το διατλαντικό εμπόριο παραμένει ένας από τους πυλώνες της παγκόσμιας οικονομίας και της αμερικανικής ευημερίας. Οι ευρωπαϊκοί τομείς, από τη μεταποίηση έως την τεχνολογία και την ενέργεια, παραμένουν από τους πιο ισχυρούς στον κόσμο. Η Ευρώπη φιλοξενεί πρωτοποριακή επιστημονική έρευνα και κορυφαία πολιτιστικά ιδρύματα παγκοσμίως. Όχι μόνο δεν μπορούμε να έχουμε την πολυτέλεια να ξεγράψουμε την Ευρώπη, αλλά κάτι τέτοιο θα ήταν αυτοκαταστροφικό για αυτό που επιδιώκει να επιτύχει αυτή η στρατηγική».
Έτσι, «η αμερικανική διπλωματία θα πρέπει να συνεχίσει να υποστηρίζει την γνήσια δημοκρατία, την ελευθερία έκφρασης και τους αμερόληπτους εορτασμούς του ατομικού χαρακτήρα και της ιστορίας των ευρωπαϊκών εθνών. Η Αμερική ενθαρρύνει τους πολιτικούς συμμάχους της στην Ευρώπη να προωθήσουν αυτή την αναβίωση του πνεύματος και η αυξανόμενη επιρροή των πατριωτικών ευρωπαϊκών κομμάτων πράγματι δίνει αφορμή για μεγάλη αισιοδοξία.
»Ο στόχος μας θα πρέπει να είναι να βοηθήσουμε την Ευρώπη να διορθώσει την τρέχουσα πορεία της. Θα χρειαστούμε μια ισχυρή Ευρώπη για να μας βοηθήσει να ανταγωνιστούμε με επιτυχία και να συνεργαστούμε μαζί μας για να αποτρέψουμε οποιονδήποτε αντίπαλο από το να κυριαρχήσει στην Ευρώπη.
»Η Αμερική, όπως είναι κατανοητό, είναι συναισθηματικά συνδεδεμένη με την ευρωπαϊκή ήπειρο και, φυσικά, με τη Βρετανία και την Ιρλανδία. Ο χαρακτήρας αυτών των χωρών είναι επίσης στρατηγικά σημαντικός επειδή βασιζόμαστε σε δημιουργικούς, ικανούς, σίγουρους, δημοκρατικούς συμμάχους για να δημιουργήσουν συνθήκες σταθερότητας και ασφάλειας. Θέλουμε να συνεργαστούμε με ευθυγραμμισμένες χώρες που θέλουν να αποκαταστήσουν το παλιό τους μεγαλείο».
Τέλος στην επέκταση του ΝΑΤΟ
Σε ό,τι αφορά στο μέλλον του ΝΑΤΟ, οι ΗΠΑ ξεδιπλώνουν ένα σκεπτικό με εθνικά – γεωγραφικά – πολιτισμικά στοιχεία:
«Μακροπρόθεσμα, είναι κάτι παραπάνω από πιθανό ότι μέσα σε λίγες δεκαετίες το αργότερο, ορισμένα μέλη του ΝΑΤΟ θα γίνουν στην πλειονότητά τους μη Ευρωπαία.
»Ως εκ τούτου, είναι ανοιχτό το ερώτημα αν θα δουν τη θέση τους στον κόσμο ή τη συμμαχία τους με τις Ηνωμένες Πολιτείες με τον ίδιο τρόπο όπως εκείνοι που υπέγραψαν τον χάρτη του ΝΑΤΟ» αναφέρει το έγγραφο.
Γι’ αυτό και θεωρεί ότι πρέπει να τερματιστεί η αντίληψη «της πραγματικότητας του ΝΑΤΟ ως μιας διαρκώς επεκτεινόμενης συμμαχίας».
Η πολιτική των ΗΠΑ έναντι της Ευρώπης
Τέλος, σε ό,τι αφορά στην Ευρώπη, το έγγραφο αναφέρει, ότι «η ευρεία πολιτική μας για την Ευρώπη» θα πρέπει να δώσει προτεραιότητα στα εξής:
Αποκατάσταση συνθηκών σταθερότητας εντός της Ευρώπης και στρατηγικής σταθερότητας με τη Ρωσία
Δυνατότητα στην Ευρώπη να σταθεί στα πόδια της και να λειτουργήσει ως ομάδα ευθυγραμμισμένων κυρίαρχων εθνών, μεταξύ άλλων αναλαμβάνοντας την κύρια ευθύνη για την άμυνά της
Καλλιέργεια αντίστασης στην τρέχουσα πορεία της Ευρώπης εντός των ευρωπαϊκών εθνών
Άνοιγμα των ευρωπαϊκών αγορών σε αμερικανικά αγαθά και υπηρεσίες και διασφάλιση δίκαιης μεταχείρισης των Αμερικανών εργαζομένων και επιχειρήσεων
Οικοδόμηση των υγιών εθνών της Κεντρικής, Ανατολικής και Νότιας Ευρώπης μέσω εμπορικών δεσμών, πωλήσεων όπλων, πολιτικής συνεργασίας και πολιτιστικών και εκπαιδευτικών ανταλλαγών
Τερματισμός της αντίληψης της πραγματικότητας του ΝΑΤΟ ως μιας διαρκώς επεκτεινόμενης συμμαχίας
Ενθάρρυνση της Ευρώπης να αναλάβει δράση για την καταπολέμηση της πλεονάζουσας παραγωγικής ικανότητας των μερκαντιλιστών, της τεχνολογικής κλοπής, της κυβερνοκατασκοπείας και άλλων εχθρικών οικονομικών πρακτικών.
-#Constantinople: Osmanoglu:O παππούς μου, ο Σουλτάνος Αμπντουλχαμίτ Β’, ήταν το μεγαλύτερο εμπόδιο των Σιωνιστών. Στις προσπάθειές τους να πραγματοποιήσουν τις φιλοδοξίες τους να ιδρύσουν ένα κράτος στις Γαίες της Επαγγελίας, οι Σιωνιστές βρήκαν τον Σουλτάνο Αμπντουλχαμίτ Β’ ως το μεγαλύτερο εμπόδιό τους. Ξεκινώντας από το 1870, οι Εβραίοι ίδρυσαν γεωργικούς οικισμούς στην Παλαιστίνη, επιδιώκοντας ύπουλα την πρόθεσή τους να την καταλάβουν. Για να επιταχύνει αυτές τις προσπάθειες, ο Σιωνιστής ηγέτης Θεόδωρος Χέρτσλ υπέβαλε πρόταση στον Σουλτάνο Αμπντουλχαμίτ. Απαίτησαν γη και ζήτησαν άδεια να ιδρύσουν ένα εβραϊκό κράτος στην Παλαιστίνη. Σε αντάλλαγμα, πρόσφεραν τριπλάσιο ποσό από τον οθωμανικό προϋπολογισμό και υποσχέθηκαν να αποπληρώσουν όλα τα χρέη του κράτους.
Απαντώντας σε αυτή την αυθάδη απαίτηση, ο Σουλτάνος Αμπντουλχαμίτ Χαν έδωσε την ακόλουθη απάντηση, η οποία χαράχθηκε με χρυσά γράμματα στην ιστορία μας: «Δεν θα πουλήσω ούτε μια σπιθαμή γης. Γιατί αυτή η γη δεν ανήκει σε εμένα, αλλά στο έθνος μου. Το έθνος μου κέρδισε αυτό το κράτος χύνοντας το αίμα του και το έκανε παραγωγικό με το αίμα του. Η γη που καταλήφθηκε με το αίμα των προγόνων μου δεν μπορεί να πουληθεί για χρήματα».
Ο Σουλτάνος Αμπντουλχαμίτ Χαν έλαβε επίσης άμεσα μέτρα κατά των μυστικών δραστηριοτήτων των Εβραίων. Διακήρυξε όλη την Παλαιστίνη ως υπέροχη γη και απαγόρευσε την πώλησή της. Προσωπικά, ανέπτυξε έναν στρατό πιστό σε αυτόν στην Παλαιστίνη. Εγκατέστησε στην Παλαιστίνη αρκετούς Μουσουλμάνους από τον Καύκασο και τα Βαλκάνια.
Σε απάντηση στις ενέργειες του Σουλτάνου, οι Εβραίοι κινητοποίησαν όλες τις δυνάμεις τους για να εκθρονίσουν τον Σουλτάνο Αμπντουλχαμίτ Χαν και έσπευσαν να βρουν συνεργάτες. Πέτυχαν αυτόν τον στόχο συνεργαζόμενοι με ντόπιους προδότες, τους οποίους είχαν στρατολογήσει ως ελευθεροτέκτονες. Σύμφωνα με μια συγγραφέα ονόματι Ρενέ Ανρί στο βιβλίο της «Ο Πόλεμος των Δέντρων», ορισμένοι κύκλοι σε όλο τον κόσμο θέλουν να αναπτύξουν οικονομικούς, χρηματοοικονομικούς, πολιτικούς και κοινωνικούς οργανισμούς υπό τον έλεγχο μιας ελίτ ομάδας κοσμικών δυνάμεων, να γίνουν μια συγκεντρωτική δύναμη και να μονοπωλήσουν τον κόσμο.
Για να επιτευχθεί αυτό, είναι απαραίτητο να καταστραφούν οι ηθικές αξίες που είναι ιερές για την ανθρωπότητα και να ενθαρρυνθεί η ενασχόλησή τους με φανταστικά πράγματα. Έτσι, η θρησκεία που δημιουργείται από τη λογική θα παρουσιαστεί στους ανθρώπους του κόσμου ως σύστημα πεποιθήσεων και θα υπόκεινται στην κυριαρχία τέτοιων ατόμων. Αυτό το όνειρο τέθηκε πριν από αιώνες και συνεχίζεται μέχρι σήμερα.
Το σχέδιο είναι να υποταχθούν οι άνθρωποι στις δικές τους επιθυμίες – οικονομικά, στρατιωτικά, τεχνολογικά, χρηματοοικονομικά, από άποψη επικοινωνίας, μέσων ενημέρωσης, θρησκείας και ηθικής. Είθε ο Θεός να προστατεύσει όλους τους Μουσουλμάνους αδελφούς και αδελφές μας από τη σύγκρουση αυτού του κακού μετώπου, αν θέλει ο Θεός.
Καντίρ Τσανταρλίογλου: O Τζελάλ Μπαγιάρ, ο άθεος πρωθυπουργός του Μουσταφά Κεμάλ. Κατά τη διάρκεια του Πολέμου της Ανεξαρτησίας, οργάνωσε τον λαό με το ψευδώνυμο «Γκαλίπ Χότζα». Με άλλα λόγια, ακόμη και ένας άθεος αναγκάστηκε να ασπαστεί τη θρησκεία. Παρόλο που τελικά πέτυχε, αργότερα έκανε ό,τι περνούσε από το χέρι του για να καταστρέψει αυτή τη θρησκεία.
Ένας Τούρκος ταξιδιώτης που επισκέπτεται το Ισραήλ έμεινε έκπληκτος όταν είδε μια περιοχή που πήρε το όνομά της από τον Ατατούρκ και ένα μνημείο προς τιμήν του,o
Τούρκοs ταξιδιώτηs να εκπλήσσεται βλέποντας το άγαλμα του Ατατούρκ και την πλατεία με το όνομά του στο Beersheba του Ισραήλ.
-#Syria-AANES: Ένα drone που ανήκε σε τρομοκράτες της HTS βομβάρδισε τα χωριά Ιμάμ και Ουμ Τίνα, που βρίσκονται βόρεια της πόλης Ντέιρ Χάφερ στην ανατολική ύπαιθρο του #Χαλεπίου . Η HTS στόχευσε επίσης το πέρασμα στην περιοχή χρησιμοποιώντας πυρά ελεύθερων σκοπευτών. Ο βομβαρδισμός είχε ως αποτέλεσμα υλικές ζημιές σε περιουσίες αμάχων, 3 άμαχοι τραυματίστηκαν σε επίθεση με drone.
Η επαρχία Ντέιρ εζ-Ζορ έγινε μάρτυρας των τελετών αποφοίτησης δύο σεμιναρίων εκπαίδευσης των SDF, ενός για διοικητές και ενός για νεοσύλλεκτους, στην Ακαδημία Μαρτύρων «Ντελκές Αφρίν». Στα σεμινάρια συμμετείχαν 250 άνδρες και γυναίκες μαχητές.
Οι Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις ( #SDF ) έφεραν νέες στρατιωτικές οχυρώσεις στον άξονα Ghanem al-Ali στην ύπαιθρο της Ράκα.
Η Ταξιαρχία Αεροπορικής Άμυνας των Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων κατέρριψε ένα drone που ανήκε σε τρομοκράτες του HTS και του SNA στον λόφο Syriatel στον άξονα του φράγματος Tishreen.
Μουχάμεντ Ισμαήλ, Πρόεδρος του Συριακού Κουρδικού Εθνικού Συμβουλίου (ENKS): «Θα υπάρξει είτε αποκέντρωση είτε διαίρεση».
Στρατιωτική άσκηση των SDF και του Συνασπισμού που διεξάγεται στη Χασέκε τις τελευταίες 2 ημέρες με συστήμα αεράμυνας C-RAM που εκτοξεύει ρουκέτες αναχαίτισης.
O Τουρκμενος Ταξιαρχος Tala Selo που ειχε αποστατησει απο το SDF λογο πιεσεων της τουρκικης ΜΙΤ στην οικογενεια του ειναι σε επαφες με τον Μαζλουμ Αμπντι,ισως αναλαβει ξανα καποιο ποστο.
-#ΗELLAS: Οι αγροτες συνεχιζουν τον δικαιο αγωνα τους παρα τα αθλια τρολ της Νεας δημοκροτιας που τους επιτηθονται με χυδαιες εκφρασεις και οι ακραιες δηλωσεις υπουργων της, και καποιοι αθεοι φανατικοι στην Αστυνομια. Ο Ντοστογιεφσκι το ειπε καλυτερα: “χωρις θεο ολα επιτρεπονται.”
Για εναν αγροτη που παραγει Σιταρι,Κριθαρι,το να μειωσεις την τιμη του ρευματος ειναι δωρον αδωρον.. οι αγροτες θελουν ενισχυση πραγματικη σε λιπασματα ,πετρελαιο, φυτοφαρμακα και σπορους,επισης το αισχος του ΕΛΓΑ πρεπει να σταματησει, η πλειοψηφια των αγροτων δεν θελει τον ΕΛΓΑ, γιατι ποτε σχεδον δεν αποζημιωνει..,και ο,τι παίρνουν απ την βασικη ενισχυση ( την οποια την πηραν κουτσουρεμενη..,δηλαδη πηραν 300 ευρω…μα ζη ανθρωπος με 300 ευρω? απλα ντροπη τους) τα παιρνει ο ΕΛΓΑ. Αρα οι αγροτες οντως πεινανε!! χωρις αγροτες δεν θα υπαρχει πρωτογενης παραγωγη,αρα καποια στιγμη χωρις σιταρι η Ελλαδα!! και σε καποια κριση με την Τουρκια η Ελλαδα θα πεινασει,και δεν θα υπαρχουν αγροτες να βγαζουν σιταρι.Τα ιδια και με τους κτηνοτροφους. ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΞΥΠΝΗΣΤΕ ΣΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ!! ΠΑΡΤΕ ΜΕΤΡΑ ΝΑ ΚΑΝΕΤΕ ΕΛΚΥΣΤΙΚΟ ΤΟ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑ ΤΟΥ ΑΓΡΟΤΗ!! Οι αγροτες ειναι, του ειδικου καθεσώτος(αφου πλεον δεν μπορουν να ζησουν με ενα επαγγελμα) και οι κατ επαγγελμα,συνολο 50.0000. Η Υπαιθρος ερημωνει..,το δημογραφικο στο κοκκινο!! Αν δεν αλλαξουν μυαλα, τοτε θα γινει αυτο που ειπε ο Οσιος Παισιος: “ο λαος θα τους σιχαθει και θα τιους κυνηγησει..”
-#Syria: Μια ένοπλη επίθεση στόχευσε δυνάμεις που συνδέονται με την HTS στην πόλη Ζέρμπε, νότια του Χαλεπίου. Δύο τρομοκράτες της HTS σκοτώθηκαν στην επίθεση.
Άγνωστοι ένοπλοι στόχευσαν έναν ηγέτη τρομοκρατών που συνδέεται με τρομοκράτες που υποστηρίζονται από την Τουρκία στην κατεχόμενη Girê Sipî (Tal Abyad), με το παρατσούκλι «Abu Amer al-Shami», με αποτέλεσμα τον τραυματισμό του, εκτός από τον τραυματισμό τεσσάρων μελών που ήταν μαζί του, συμπεριλαμβανομένων ορισμένων σε κρίσιμη κατάσταση.
Μια αντιπροσωπεία των Ηνωμένων Εθνών περιοδεύει στη γειτονιά Τζομπάρ στη Δαμασκό.Ο Ελεύθερος Συριακός Στρατός (FSA) εξέδωσε ανακοίνωση κατηγορώντας το HTS ότι ξεπουλάει την επανάσταση. Κατηγορεί το HTS ότι συνεργάζεται με την Αμερική και τα δυτικά κράτη. Λένε ότι ο πόλεμος εναντίον του Jolani είναι επικείμενος και ζήτησαν από τον λαό να μην βγει στους δρόμους.
-#Turkey: Η Τουρκία έχει ξεκινήσει βήματα για την ανάπτυξη των Τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων στην αεροπορική βάση Tiyas της Συρίας, γνωστή και ως T4, και ετοιμάζεται να αναπτύξει συστήματα αεράμυνας στην περιοχή.
Η Τούρκαλα δημοσιογράφος Τουτσέ Γιλμάζ διώκεται βάσει του Άρθρου 301 για την αναγνώριση της Γενοκτονίας των Αρμενίων μετά τη δημοσίευση του άρθρου «Η Αρμένικη Νεολαία της Τουρκίας Μιλάει: 109 Χρόνια Συνεχούς Πένθους». Στην Τουρκία, η δημοσιογραφία ιστορικών γεγονότων παραμένει ποινικοποιημένη.
Ο Τζεμίλ Τασκέσεν, ο οποίος είπε στη Μεράλ Ακσενέρ «Εκεί που βρίσκεσαι τώρα είναι Κουρδιστάν», καταδικάστηκε σε 4 χρόνια και 2 μήνες φυλάκιση μετά από 9 χρόνια φυλάκισης.
-#Rum: Rafail-Mihail: Επέστρεψα χθες από το κοινοβούλιο της ΕΕ, όπου μίλησα για τις φρικαλεότητες που διαπράττονται στον λαό μου στην χριστιανική κοιλάδα. Μόνο και μόνο για να ξυπνήσω με την είδηση ότι οι νέοι μας στην Αλ Χαουάς δέχτηκαν επίθεση ενώ έφτιαχναν χριστουγεννιάτικες διακοσμήσεις.
-#Iraq-Sinjar: Ανακηρύχθηκε η Ένωση Κοινοτήτων των Λαϊκών Δήμων της Σενγκάλ. Το 2ο Συνέδριο των Λαϊκών Δήμων της #Σεναγκάλ ολοκληρώθηκε με μια τελική διακήρυξη. Η τελική διακήρυξη ανέφερε ότι οι λαϊκοί δήμοι θα οργανώνονταν ως κοινότητες.Η ιρακινή κυβέρνηση ακύρωσε τον χαρακτηρισμό της Χεζμπολάχ και των Χούθι ως τρομοκρατικών οργανώσεων, δηλώνοντας ότι επρόκειτο για λάθος και ζητώντας συγγνώμη.
-#Alawite: Αλαουίτισσα γυναίκα σκοτώθηκε στη Χομς
Χομς: Μια ένοπλη ομάδα που συνδέεται με τις τρομοκρατικές πολιτοφυλακές του καθεστώτος Τζολάνι εισέβαλε σε ένα παντοπωλείο που ανήκει στην Ράνα Αμπντούλ-Καρίμ Χαλίλ, 52 ετών, το βράδυ της 27ης Νοεμβρίου και άνοιξε πυρ εναντίον της με ένα πιστόλι εξοπλισμένο με σιγαστήρα. Πυροβολήθηκε κατευθείαν στο κεφάλι και σκοτώθηκε ακαριαία
Ένας Αλαουίτης σκοτώθηκε στο αγροτικό χωριό Αλ-Ντρουκιάτ της Λαττάκειας: Ο 57χρονος Γιουσέφ Χαλίμ Τζουνί πυροβολήθηκε και σκοτώθηκε από μια ένοπλη ομάδα που συνδέεται με τις πολιτοφυλακές του Τζολάνι, ενώ στεκόταν μπροστά στο μεσιτικό του γραφείο στο χωριό Αλ-Ντρουκιάτ στη βόρεια Λαττάκεια, στις 2 Δεκεμβρίου.
Ένας νεαρός Αλαουίτης, ο Γιαμέν Καντρ Χαμούντ, 20 ετών, βρέθηκε νεκρός αφού είχε εξαφανιστεί νωρίτερα σήμερα, 3 Δεκεμβρίου, ενώ εργαζόταν ως οδηγός διανομής για ένα εστιατόριο στη γειτονιά Αλ-Ζαχράα της Χομς. Σύμφωνα με το εστιατόριο, ο Γιαμέν πήγαινε να παραδώσει μια παραγγελία στην περιοχή Αλ-Χαμιντίγια, αλλά δεν έφτασε ποτέ. Η επικοινωνία μαζί του χάθηκε λίγο αργότερα. Το σώμα του ανακαλύφθηκε αργότερα με πολλαπλά τραύματα από πυροβολισμούς. Tον σκοτωσαν τρομοκρατες της HTS .
Ο Χασάν Βεχίμπ Σαλούμ, ένας νεαρός Αλαουίτης, σκοτώθηκε από ομάδες που συνδέονται με το HTS στην πόλη Τζαμπάλα της Συρίας. Οι συστηματικές επιθέσεις εναντίον Αλαουιτών συνεχίζονται.
-#Israel:Ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Μπενιαμίν Νετανιάχου δηλώνει ότι σκοπεύει να δημιουργήσει μια αποστρατιωτικοποιημένη ζώνη – μια ζώνη ασφαλείας – που θα εκτείνεται από τη Δαμασκό μέχρι το Όρος Ερμών (Τζέμπελ Σέιχ).Στο φυλάκιο των Ισραηλινών Αμυντικών Δυνάμεων στο συριακό τμήμα του Όρους Ερμών, έχουν ήδη διοργανώσει και μια Χανουκία.Οι ισραηλινές δυνάμεις πραγματοποίησαν βομβαρδισμούς πυροβολικού με στόχο τα περίχωρα του χωριού Κούγια και την περιοχή γύρω από το χωριό Αμπντίν στην δυτική ύπαιθρο της Νταράα.
-#Druze:Ο Διοικητής του Στρατιωτικού Συμβουλίου της Σουβέιντα προέβη σε δήλωση ανακοινώνοντας ότι ξεκίνησε έρευνα για τη διάδοση εικόνων βασανιστηρίων συλληφθέντων μελών τρομοκρατών του HTS/ISIS από μαχητές του Στρατιωτικού Συμβουλίου της Σουβέιντα και ότι οι μαχητές που εμπλέκονται στο περιστατικό έχουν συλληφθε
-#Τurkey-Syria: Ένα δεύτερο κύμα μαζικών επιθέσεων εναντίον των πληθυσμών των Αλεβιτών και των Δρούζων σχεδιάζεται μέσω του ISIS! Στις 18 Νοεμβρίου 2025, πραγματοποιήθηκε μια μυστική συνάντηση υψηλού επιπέδου στην ερημική πόλη Suxnê (Sukhne), που βρίσκεται 90 χλμ. ανατολικά της Παλμύρας (Tadmor). Η συνάντηση πραγματοποιήθηκε μεταξύ μιας αντιπροσωπείας των δυνάμεων Γενικής Ασφάλειας που είναι πιστές στην κυβέρνηση της Δαμασκού, ηγετών συμμοριών του ISIS και εκπροσώπων της λεγόμενης τοπικής φυλής Βεδουίνων (φυλή Bedû). Έχει πληροφορηθεί ότι η συνάντηση οργανώθηκε προσωπικά από τον Amid Jamil al-Salih, διοικητή της 74ης Μεραρχίας που συνδέεται με το HTS. Κατά τη διάρκεια της συνάντησης, αξιωματικοί Γενικής Ασφάλειας που συνδέονται με το HTS — ενεργώντας υπό άμεσες οδηγίες από τις τουρκικές μυστικές υπηρεσίες (MİT) — απαίτησαν από τους ηγέτες του ISIS να συνεχίσουν την παρουσία τους στη Συρία με αντάλλαγμα τον σχεδιασμό μιας σειράς βομβιστικών επιθέσεων σε όλη τη χώρα, ιδίως σε περιοχές που κατοικούνται από Αλεβίτες, Δρούζους και Κούρδους. Λεπτομέρειες για την είδηση βρίσκονται στον σύνδεσμο.
-#Yemen: Στρατιώτες που είναι συνασπισμένοι με το Νότιο Μεταβατικό Συμβούλιο (STC) κατέλαβαν την πόλη Seiyun (πληθυσμός 100.000) στην επαρχία Hadhramaut της Υεμένης από τον Συνασπισμό Φυλών Hadhramaut, ο οποίος συνδέεται με την Μουσουλμανική Αδελφότητα. Οι Επίλεκτες Δυνάμεις Hadrami του STC ξεκίνησαν μια μεγάλη επίθεση στην πλούσια σε πετρέλαιο περιοχή (με πορτοκαλί χρώμα στον παρακάτω χάρτη) στις 29 Νοεμβρίου, σηματοδοτώντας την πρώτη άμεση στρατιωτική αντιπαράθεση στην περιοχή μεταξύ των στρατευμάτων του STC και των τοπικών φυλετικών δυνάμεων. Η Μουκάλα, η πρωτεύουσα της επαρχίας, καταλήφθηκε την πρώτη ημέρα. Το STC περιέγραψε την επιχείρηση ως μια προσπάθεια «απελευθέρωσης» για την εξασφάλιση «όλου του εδάφους της πατρίδας μας, της Νότιας Αραβίας» και την εγκαθίδρυση ενός ομοσπονδιακού κράτους στο νότο. Η επιχείρηση ηγείται από τις επίλεκτες μονάδες του STC, συμπεριλαμβανομένων των Επίλεκτων Δυνάμεων Hadrami υπό τη διοίκηση του Abu Ali al-Hadrami. Αυτές είναι από τις πιο ικανές πολιτοφυλακές στη νότια Υεμένη, με εκτιμώμενη συνολική δύναμη του STC 90.000-150.000 μαχητών.
-#Rum_Pontos: Η κατασκευή φράγματος 46 μέτρων ολοκληρώθηκε στο φράγμα Alucra, το μεγαλύτερο στην περιοχή του Ανατολικου Ρουμ Ποντου. 12.000 στρέμματα γης θα έχουν πρόσβαση σε νερό!
Στον διαγωνισμό, ο οποίος διεξήχθη με τη συμμετοχή δυτών από το Ορντού, την Κερασούντα και τη Σαμψούντα, καταγράφηκαν με τα πιο ιδιαίτερα καρέ το μυστηριώδες γαλάζιο της Μαύρης Θάλασσας , τα μοναδικά υποβρύχια πλάσματα της περιοχής και οι φυσικοί σχηματισμοί.
Όσοι θέλετε να κοινοποιείτε την σελίδα διότι η κρατική ΕΡΤ και τα λεγόμενα μεγάλα κανάλια δεν τα δείχνουν αυτά προς το παρόν. “Ουδέν νεότερον από το Ανατολικό Μέτωπο”.
