Η πρωτοβουλία του ΠΑ.ΣΟ.Κ. και του Προέδρου του να απευθύνει πρόσκληση στα κόμματα της αντιπολίτευσης για την έναρξη διαλόγου σε θέματα συνταγματικής αναθεώρησης είναι αξιέπαινη και σημαντική.
Πρώτα απ’ όλα σε θεσμικό επίπεδο. Η αναθεώρηση του Συντάγματος συνίσταται στην τροποποίηση των νομικών κανόνων ύψιστης τυπικής ισχύος, στο πλαίσιο, τουλάχιστον, της εθνικής έννομης τάξης. Η αξία της δεν μειώνεται από το γεγονός ότι τα τελευταία χρόνια το πραγματικό και εφαρμοζόμενο «Σύνταγμα» συνδιαμορφώνεται ως έναν βαθμό από τις επιδράσεις, κανονιστικές και ερμηνευτικές, που το τυπικό Σύνταγμα δέχεται και αφομοιώνει κατά τη φυσική του τριβή με τις υπερεθνικές δικαιοταξίες που το περιβάλλουν (δίκαιο της ΕΕ, Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου). Έχει λοιπόν ιδιαίτερη σημασία ένα κόμμα της αντιπολίτευσης να ανοίγει μια συζήτηση για την αναθεώρηση, παρότι δεν διαθέτει το ίδιο την κοινοβουλευτική δύναμη να την επιβάλει. Η κίνηση αποτελεί αφεαυτής πράξη πολιτικής και θεσμικής υπευθυνότητας.
Εξάλλου, η συγκεκριμένη πρόταση για αναθεώρηση του άρθρου 86 του Συντάγματος περί ευθύνης Υπουργών βρίσκεται στην καρδιά της πολιτικής πραγματικότητας. Μια σειρά υποθέσεων έντονου κοινωνικού ενδιαφέροντος, που πυροδοτούν την πολιτική αντιδικία, έχουν όμως και δικαστικές πτυχές (δυστύχημα Τεμπών, υποκλοπές, ΟΠΕΚΕΠΕ), άπτονται με τον ένα ή τον άλλο τρόπο των σχέσεων πολιτικής εξουσίας και δικαιοδοτικής λειτουργίας. Τα σχετικά ζητήματα, καθώς και άλλα συναφή, όπως για παράδειγμα αυτό του τρόπου εκλογής της ηγεσίας της δικαιοσύνης, έχουν αυτόδηλες συνταγματικές διαστάσεις και εμπίπτουν στην εμβέλεια ενός αναθεωρητικού εγχειρήματος. Από την άποψη αυτή, η πρωτοβουλία του ΠΑ.ΣΟ.Κ., παρότι εξ αντικειμένου θεσμικού χαρακτήρα, τέμνει την επικαιρότητα και επιχειρεί να απαντήσει σε θέματα που θέτει επιτακτικά η προκλητική όσο και δυσμενής συγκυρία. Συνιστά, ούτως ή άλλως, παρέμβαση σε έναν νευραλγικό και ευαίσθητο τομέα λειτουργίας του πολιτεύματος.
Αποδεικνύεται με τον τρόπο αυτό ότι η θεματολογία της αναθεώρησης δεν συγκροτείται κατ’ ανάγκη από πολυτελή ζητήματα, απομακρυσμένα από τον μέσο πολίτη και αδιάφορα για αυτόν. Και ότι τα κόμματα δεν αντιμετωπίζουν τους θεσμούς ως βαριά «μουσειακά» είδη, των οποίων απαγορεύεται το άγγιγμα, αλλά ως λειτουργικά εργαλεία του εποικοδομήματος της Πολιτείας, που, με τη δέουσα περίσκεψη, ασφαλώς, και μέσα από τις κείμενες διαδικασίες, μπορούν να αξιοποιηθούν για τη βελτίωση της ποιότητας της δημοκρατίας μας.
Η πρωτοβουλία όμως αυτή είναι ενδιαφέρουσα και από πολιτική άποψη. Τυπικά, η αναθεώρηση είναι μια κοινοβουλευτική διαδικασία, η οποία εκκινεί και, με την παρεμβολή βουλευτικών εκλογών, ολοκληρώνεται χωρίς τη συμμετοχή της κυβέρνησης ως τέτοιας σε οποιοδήποτε στάδιο. Βέβαια, μόνη η αντιπολίτευση δεν αρκεί για την πρόοδό της. Μπορεί να υποβάλει, με την υπογραφή πενήντα τουλάχιστον βουλευτών, πρόταση αναθεώρησης, αλλά δεν μπορεί από μόνη της ούτε να διαπιστώσει την ανάγκη αναθεώρησης, όπως απαιτείται για να προχωρήσει η διαδικασία, ούτε να αναθεωρήσει το Σύνταγμα στην επόμενη (αναθεωρητική) Βουλή. Χρειάζεται οπωσδήποτε να συναινεί η εκάστοτε κοινοβουλευτική πλειοψηφία.
Ωστόσο, η προοπτική της αναθεώρησης διαγράφει ένα πλαίσιο διαλόγου, εντός του οποίου μπορούν να αναδειχθούν οι απόψεις των κομμάτων γύρω από επίμαχα πολιτειακά ζητήματα. Ταυτόχρονα, διαμορφώνει ένα πεδίο συναινέσεων για μείζονες αλλαγές που έχει ανάγκη ο τόπος. Παρέχει, έτσι, την ευκαιρία μικρών ή μεγάλων συγκλίσεων μεταξύ των κομμάτων, ιδίως εκείνων που βρίσκονται στην ίδια πλευρά του ιδεολογικού φάσματος. Χωρίς πάντως αυτό να σημαίνει ότι οι συνταγματικοί σχεδιασμοί υποτάσσονται σε πολιτικές σκοπιμότητες, παρά μόνο ότι οι πολιτικές δυνάμεις μπορούν, όπως είναι αυτονόητο, να συζητούν και να συνεννοούνται πάνω σε μια θεσμική ατζέντα.
Σε τελευταία ανάλυση, η πρωτοβουλία αποσκοπεί στη θωράκιση της αξιοπιστίας των θεσμών, σε μια κρίσιμη στιγμή, κατά την οποία η εμπιστοσύνη σε αυτούς και στο πολιτικό σύστημα εν γένει δείχνει να κάμπτεται.
Σήμερα 15/12/2025 κατατέθηκε στη Διαρκή Επιτροπή Εθνικής Άμυνας και Εξωτερικών Υποθέσεων της Βουλής των Ελλήνων (ΒτΕ) το σχέδιο νόμου [1] του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας (ΥΠΕΘΑ), με ημερομηνία Συνεδρίασης της Επιτροπής τη 17/12/2025 και ώρα 16:00.
Η παρ. 1ε του άρθρου 285 «Θέματα εφεδρείας και εθνοφυλακής» προβλέπει οι Μονάδες Εθνοφυλακής να «στελεχώνονται από εφέδρους του Στρατού Ξηράς που δεν είναι ενταγμένοι στο σχέδιο επιστράτευσης και πρώην εφέδρους του Στρατού Ξηράς, ηλικίας από σαράντα πέντε (45) έως εξήντα επτά (67) ετών.», δηλαδή ουσιαστικά δεν καταργείται παρ. 1β του ν. 5018/2023, αλλά τη συγχωνεύουν με την παρ.1ε του προαναφερόμενου νόμου για την Εθνοφυλακή, την οποία αφήνουν ως έχει.
Για αυτό το γεγονός επιθυμώ να ευχαριστήσω θερμά δημόσια τον Υφυπουργό Εθνικής Άμυνας κ. Θανάση Δαβάκη, τον Σύμβουλο Εθνικής Ασφαλείας κ. Θάνο Ντούκο και τον Αρχηγό ΓΕΕΘΑ Στρατηγό Δημήτρη Χούπη, για την ουσιαστική συμβολή τους προκειμένου τα Τάγματα Εθνοφυλακής (ΤΕΘ) να μην στελεχώνονται από πρώην εφέδρους του Στρατού Ξηράς (ΣΞ), ηλικίας από 55 έως 67 ετών και από προσωπικό που είχε υπηρετήσει στο Πολεμικό Ναυτικό (ΠΝ) και την Πολεμική Αεροπορία (ΠΑ).
Στο σχέδιο νόμου καταργείται η παρ. 1γ του ν. 5018/2023, που προέβλεπε τα ΤΕΘ να στελεχώνονται και από «εθελοντές ηλικίας άνω των είκοσι (20) ετών, από την ενταγμένη σε σχέδιο επιστράτευσης εφεδρεία του Στρατού Ξηράς, κατόπιν αίτησης του ενδιαφερομένου στην αρμόδια επιστρατεύουσα αρχή και έγκρισης της αποδέσμευσής του από το Γενικό Επιτελείο Στρατού, εφόσον οι επιχειρησιακές ανάγκες το επιτρέπουν. Οι εθελοντές του προηγούμενου εδαφίου διαμένουν μόνιμα στην περιφερειακή ενότητα όπου εδρεύει η Μονάδα Εθνοφυλακής ή σε άλλη περιφερειακή ενότητα, εφόσον κρίνεται απαραίτητο για την πληρέστερη στελέχωση της Μονάδας, υπό την προϋπόθεση ότι ο τόπος διαμονής τους απέχει από την έδρα της Μονάδας Εθνοφυλακής μέχρι διακόσια (200) χιλιόμετρα, για τον ηπειρωτικό χώρο».
Παρακαλώ να μην καταργηθεί και η παραπάνω παράγραφος που δίνει τη δυνατότητα σε ενδιαφερόμενους να υπηρετήσουν στην Εθνοφυλακή αφού υποβάλουν αίτηση στην αρμόδια Επιστρατεύουσα Αρχή και αφού εγκριθεί η αποδέσμευσή τους από το Γενικό Επιτελείο Στρατού (ΓΕΣ), εφόσον οι επιχειρησιακές ανάγκες το επιτρέπουν.
Τέλος, ευχαριστώ από καρδιάς τον Υπουργό Εθνικής Άμυνας κ. Νίκο Δένδια, ο οποίος έλαβε υπόψη του τις εισηγήσεις μας και την επιθυμία των Εθνοφυλάκων σε όλη την Ελλάδα.
Κοινοποίηση:
_ ΥΕΘΑ κ. Νίκο Δένδια (Διευθυντής Πολιτικού Γραφείου ΥΕΘΑ κ. Δημήτρης Περδίκης Dimitrios Perdikis, προκειμένου να ενημερωθεί ο κ. ΥΕΘΑ)
O Αντιστράτηγος ε.α. Κίμων Κωστής γεννήθηκε στην Αθήνα. Εισήχθη το 1983 στη ΣΣΕ, από την οποία αποφοίτησε το 1987 με τον βαθμό του Ανθυπολοχαγού Πεζικού. Διετέλεσε Διευθυντής Εθνοφυλακής του ΓΕΣ, στον βαθμό του Ταξιάρχου, από 06/03/17 έως 08/03/19 και από 08/11/19 έως 11/03/22, συνολικά για 4 έτη και 4 μήνες. Είναι απόφοιτος της ΣΕΘΑ με βαθμό «Άριστα», 95,20, που αποφοίτησε 1ος από 87 και της ΑΔΙΣΠΟ με «Λίαν Καλώς», 93,6145, που αποφοίτησε 13ος από 198. Είναι κάτοχος με «Άριστα», 9,49, Μεταπτυχιακού Διπλώματος Ειδίκευσης από το Τμήμα Οικονομικής και Περιφερειακής Ανάπτυξης του Παντείου Πανεπιστημίου, που αποφοίτησε 1ος από 25 και Πτυχιούχος του ιδίου Τμήματος του Παντείου Πανεπιστημίου, με βαθμό «Λίαν Καλώς», 8,23, που αποφοίτησε 3ος από 140.
Το εντός του έτους ενδιαφέρον του προεδρου Τραμπ για την απόκτηση της Γροιλανδίας ακολουθεί το παλαιότερο ενδιαφέρον των ΗΠΑ για τις πολικές περιοχές. Όμως ο Τραμπ δεν δείχνει ενδιαφέρον μόνο για το βορρά αλλά και για την περιοχή νότια των ΗΠΑ δηλαδη τον Κόλπο του Μεξικού και τη διώρυγα του Παναμἀ. Οι ιθύνοντες κυκλοι των ΗΠΑ είχαν καταλάβει ότι η χώρα τους πρέπει να αποκτήσει την κυριαρχία σημαντικών γεωγραφικών περιοχών στη Β Αμερική αλλά και να στεγανοποιήσει το Δυτικό Ημισφαίριο από επίδοξους δρώντες εξ Ευρώπης.
ΓροιλανδίαΛουιζιάνα
Η πρώτη μεγάλη κίνηση έγινε με την αγορά της Λουιζιάνα-μιας τεράστιας περιοχής όπου έρρεε ο Μισισιπής, από τις εκβολές του στη Νέα Ορλεάνη μέχρι τις πηγές του κοντά στο Καναδά. Η αγορά έγινε από τη Γαλλία το 1803 από τους απεσταλμένους του προεδρου Τζεφερσον –ο οποἰος πάντα είχε στο μάτι τη περιοχή- μετέπειτα πρόεδρο Μονρό και τον Λιβινγκστον, οι οποίοι είχαν εξουσιοδότηση για την αγορά της Νέας Ορλεάνης μόνο. Όμως οι συνομιλίες οδήγησαν στην πρόταση αγοράς όλης της Λουιζιάνα χωρίς την εξουσιοδότηση του Κογκρεσου η οποία όμως εξασφαλίσθηκε εν τέλει από τον πρόεδρο Τζέφερσον ώστε να δωθεί το αντίτιμο (15 εκ δολάρια) στους Γάλλους.
Μισισιπής
Η σημασία αυτής της περιοχής ως μαλακό υπογάστριο των ΗΠΑ η οποία ελέγχει τον Κόλπο του Μεξικού αλλά και όλη την ενδοχώρα εξηγεί και γιατί δεν επρόκειτο εξήντα χρόνια μετά οι Βόρειες Πολιτείες να αφήσουν τις Νότιες να ανεξαρτητοποιηθούν. Απώλεια των περιοχών θα σήμαινε τεράστια απώλεια εύφορων εδαφών και εμπορικών διαύλων και περιορισμό στην ακτή του Ατλαντικού, δηλαδή γεωστρατηγική ηττα.
Κόλπος Μεξικού
Όταν λοιπόν το 1823 ο, πριν εικοσι χρόνια ¨αγοραστής¨της Λουιζιάνα Μονρό διακήρυσε ότι οι ΗΠΑ διατηρούν το δικαίωμα επεμβἀσεων στο Δυτικο Ημισφαίριο υπερ των απελευθερωτικών κινημάτων εναντίων των Ευρωπαίων επικυρίαρχωνήθελε τη στεγανοποίηση του χωρου αυτου διότι, ναι μεν οι φὀβοι για επεμβαση του Ναπολεοντος στη Λουιζιάνα ειχαν παρέλθει με την αγορα της περιοχης, όμως οι στάχτες από το κάψιμο του Λευκοὐ Οίκου από τους Βρετανούς το 1814 ήταν ακόμα ζεστές. ¨Ετσι λοιπόν ο Μονρό. ως άλλος Τρότσκι, όχι διεθνιστικά, αλλά ημισφαιρικά θα βοηθούσε τα επαναστατικά κινήματα στο Δ. Ημισφαιριο και θα αντιστεκόταν σε ἐξωθεν παρεμβάσεις εκεί και ως αντάλλαγμα δεν θα επενέβαινε στα ευρωπαϊκά πράγματα.
Το κτίριο ονομάσθηκε Λευκός Οίκος επειδή οι φθορές του απο το κάψιμό του απο τους βρετανούς το 1812-14 καλύφθηκαν με λευκό χρώμα.
Μετά το τέλος του Εμφυλίου και ενώ ακόμα οι κάνες των κανονιών δεν είχαν ακόμα κρυώσει, οι ΗΠΑ προέβησαν σε μία ακόμα αγορά, αυτή της Αλάσκα και ενώ καλά καλά δεν είχαν ελέγξει πλήρως την ενδοχώρα τους. Η αγορά αυτή ἐγινε διότι η Αλάσκα είχε σημαντικές πρώτες ύλες, εμπόριο, αλλά και έλεγχο του Β. Ειρηνικού, πράγματα που είχαν πέσει τότε στην προσοχή του διορατικού Αμερικανού Υπουργού Εξωτερικών Σούαρντ.
Αλάσκα
Οι Ρώσοι, όπως και οι Αμερικανοί, δεν ήθελαν αυτή η περιοχή να πέσει στον έλεγχο των Ἀγγλων οι οποίοι παραμόνευαν στο Καναδά. Αγορά της Αλάσκα σήμαινε κύκλωση του αγγλικού Καναδά, ἐξοδο στο Ειρηνικό και παρουσία των ΗΠΑ στις πολικές περιοχές χώρια τις πρώτες ύλες. Εν συνεχεία, οι ΗΠΑ φρόντισαν να ελέγξουν ακόμα περισσότερο τις νότιες θάλασσές τους με τη εκδίωξη μέσου πολέμου των Ισπανών από τη Κούβα και το Πόρτο Ρίκο το 1898. Το 1904 η ΗΠΑ ανέλαβαν την περάτωση της Διώρυγα του Παναμά όπου άνηκε σε ἐδαφος της Κολομβίας η οποία ὀμως έφερνε αντιρρήσεις. Το αποτέλεσμα ήταν η ανεξαρτητοποίηση της περιοχής και δημιουργία του κράτους του Παναμἀ και η Διώρυγα να παραμείνει σε πλήρη αμερικανικό έλεγχο μέχρι το 1977.
Μια λοιπόν αύξηση της παρουσίας ή ελέγχου των ΗΠΑ στην Γροιλανδία θα συμπληρώσει την παρουσία τους στην Αλάσκα με πλήρη περικύκλωση του Καναδά (και άρα φερνοντάς τον πιο κοντά σε μια βορειοαμερικανική “ἑνωση” αλλά και με μεγαλύτερο εύρος ανταγωνισμού με τη Ρωσία.
Πριν πἀμε όμως σε αυτό το θέμα ας μείνουμε στη Ρωσία. Θα δούμε ότι ό,τι είναι ο Κόλπος του Μεξικού και η Λουιζιάνα για τις ΗΠΑ είναι η Ουκρανία για τη Ρωσία. Εύφορη ποτάμια έκταση με μεγάλο οικονομικό ειδικο βάρος και, όπως οι ΗΠΑ είχαν το φόβο των Γάλλων, Μεξικάνων και, με τη κρίση των Πυραύλων το 1962, των Ρώσων μέσω Κούβας, έτσι και οι Ρώσοι έχουν δεχθεί από την Ουκρανία εισβολές και επεμβάσεις όπως την σουηδική και την μάχη στη Πολταβα το 1709 , τον Κριμαΐκο Πολεμο 1853, την Ουκρανική εκστρατεία 1919 αλλά και τις νότιες στρατιές του Χιτλερ για την κατάληψη της Ουκρανίας και μέσω αυτής τα πετρέλαια του Μπακού.
Ανεξάρτητη Ουκρανία ως υποχείριο άλλων είναι το ίδιο με ανεξάρτητες Νότιες Πολιτείες το 1861 και εντεὐθεν.
Η διαφορά είναι στο χρόνο αντίδρασης. Η Ομοσπονδία αμέσως αντέδρασε στην αποσχιστική κίνηση της Συνομοσπονδιας, ενώ η Ρωσική Ομοσπονδία, λόγο αδυναμίας, τριάντα χρόνια μετα.
Οι Ρώσοι έχουν μεγάλη και ισχυρά παρουσία στο Αρκτικό Ωκεανό. Σημαντικός λόγος γι αυτό είναι ότι τα ρωσικά λιμάνια στη Βαλτική, Εύξεινο Πόντο και Ειρηνικό είναι γεωγραφικώς απομονωμένα και ευάλωτα από έξωθεν παρεμβάσεις εν σχέσει με το Μούρμανσκ.
Επίσης κατά τον Ψυχρό Πόλεμο με τους διηπειρωτικούς πυραύλους να εκτοξεύονται περνώντας πάνω από το Β Πόλο για να πλήξουν τις ΗΠΑ έκανε την περιοχή σημαντικότερη από ό,τι θα φανταζόταν κάποιος. Το λιώσιμο των πάγων μετατρέπει τον Αρκτικό Ωκεανό σε μια άλλη Μεσόγειο με Βερίγγειο Πορθμό αντι Γιβραλτάρ και με Στενά της Δανίας και Γροιλανδία αντί για Αραβική και Σιναΐτικη χερσόνησο. Όπως παλαιότερα η πλεύση μέσω Μεσογείου κρίθηκε πιο συμφέρουσα του περίπλου της Αφρικής έτσι και η διαδρομή μέσω αρκτικού κύκλου θα κριθεί πιο συμφέρουσα της Μεσογείου.
Γίνεται κατανοητό, λοιπόν, ότι στον Αρκτικό οι δυο πυρηνικές υπερδυνάμεις έχουν παρουσία ως μέρος της γεωστρατηγικής τους. Η Ρωσία έχει τη μεγαλύτερη παρουσία λόγω ακτογραμμής αλλά και αρκτικής τεχνολογίας και μικρότερη οι ΗΠΑ οι οποίες όμως συνεπικουρούνται από τον Καναδά, την Ισλανδία ,την Νορβηγία και την Δανία, όλες χώρες μέλη του ΝΑΤΟ. Ἀρα παρατηρούμε ένα βορειοπολυπολικό σύστημα. Το σύστημα αυτό όμως χαρακτηρίζεται έτσι στο αριθμητή διότι στο παρανομαστή δυο είναι, εδώ και δεκαετιες, οι μέγαλοι δρωντες προς το παρόν μεχρι δηλαδή να αλλάξει και ο παρονομαστής κάτι διόλου απίθανο όπως θα δούμε.
Το ερώτημα που γεννάται είναι εάν η περαιτέρω μεγέθυνση της επιρροής των ΗΠΑ στη Γροιλανδία θα διαταράξει την ισορροπία αυτού του συστήματος όπως εν τέλει συνέβει με τη επέκταση του ΝΑΤΟ/ΗΠΑ στην Α. Ευρώπη και με την πρὀθεση να συμπεριλάβει και την Ουκρανία. Είναι βέβαιο ότι μια τέτοια κίνηση από τις ΗΠΑ δεν θα κάνει τη Ρωσία να αισθάνεται πιο ασφαλή ακόμα και εάν το αντάλλαγμα είναι μια ευνοΪκή για τη Ρωσία διευθέτηση του ουκρανικού. Όπως οι Βόρειοι έκαναν τέσσερα χρόνια να καταβάλουν τους Νότιους στον πρώτο βιομηχανικό πὀλεμο το 1861 έτσι και οι Ρώσοι θα κάνουν κάτι αντίστοιχο στον πρώτο μεταβιομηχανικό πόλεμο. Οι Ρώσοι έχουν υπομονή όπως ενδείκνυται σε κάθε μεγάλη δύναμη και γνωρίζουν ότι ο Τραμπ, ο όποιος ζει από τύχη, έχει το πολύ τέσσερα χρόνια ακόμα. Ο Πούτιν, έχει δει διάφορους Αμερικανούς προέδρους να μπαινοβγαίνουν στο Λευκό Οίκο και ο Τραμπ είναι ένας ακόμα.
Εδώ φτάνουμε στο σημείο, όμως, που πρέπει να επισημάνουμε ότι τα συστήματα σε συγκεκριμένα σύνολα (Αρκτική Περιοχή) είναι στην ουσία υποσυστήματα της παγκοσμίου κατανομής ισχύος ή, αλλιώς, το ένα υποσύστημα αλληλεεπιδρά με παραπλήσια υποσυστηματα και δεν συμπεριφέρονται εν κενώ. Με άλλα λόγια δεν μπορούμε να αγνοήσουμε την παρουσία του κινέζικου δράκου. Τώρα όντως έχουμε ένα πολυπολικό παρανομαστή. Η Κίνα δεν έχει ακτές στο Αρκτικό Ωκεανό αλλά όπως και η Ελλάδα δεν ἐχει ακτές στον Εύξεινο Πόντο, όμως λόγω άμεσων συμφερόντων της εκεί, είναι μέλος του ομώνυμου Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας, έτσι και η Κίνα θα θελήσει να γίνει μέλος στο Αρκτικό Συμβούλιο ενώ είναι ήδη παρατηρητής.
Πόσο λοιπόν θέλει ο Τραμπ τη Ρωσία ως σύμμαχο εναντίον της Κίνας; και επειδή ως επιχειρηματίας δεν αγοράζει μόνο αλλά και πουλάει θα πουλοὐσε την Αλάσκα πίσω στους Ρώσους εάν του το ζητήσουν οι τελευταίοι ως αντάλλαγμα για μία αντισινική συμμαχία; Ρητορικό το ερώτημα αλλά δεν φαίνεται η πρόθεση για «αγορα» της Γροιλανδίας τελείως θεωρητική ή ρητορική. Με άλλα λόγια, ενώ κατά τον Ψυχρό Πόλεμο ο ανταγωνισμός μεταξύ των υπερδυνάμεων γινόταν μέσω αντιπροσώπων, φαίνεται ότι ο σημερινός ανταγωνισμός τείνει να μετατοπιστεί και σε ψυχρές περιοχές και όχι πάντα μέσω αντιπροσώπων.
Οι παιδικές εκπομπές της NETFLIXπου εκφράζουν την προπαγάνδα των ΛΟΑΤΚΙ+ ανέρχονται στο 41% και αυξάνονται κατ’ έτος 4%!…
Σχεδόν το ήμισυ των προγραμμάτων για νέους του Netflix (41%) ασχολείται θετικά με θέματα ΛΟΑΤΚΙ+, σύμφωνα με έκθεση του συλλόγου Concerned Women for America (CWA).
Τα προγράμματα για νέους αποτελούν ένα ισχυρό εργαλείο για τον πολιτισμικό μετασχηματισμό, επειδή απευθύνονται απευθείας στα παιδιά.
Η ενσωμάτωση περιεχομένου ΛΟΑΤΚΙ+ στα προγράμματα για νέους ενθαρρύνεται από οργανισμούς όπως η Συμμαχία Ομοφυλόφιλων και Λεσβιών κατά της Δυσφήμισης (GLAAD), η οποία αναλύει την εκπροσώπηση των ΛΟΑΤΚΙ+ ατόμων στα μέσα ενημέρωσης και εργάζεται για μεγαλύτερη προβολή αυτών των ζητημάτων.
Καθώς το Netflix και η Warner Bros συγκρούονται για μια πιθανή συγχώνευση , ορισμένοι γονείς φοβούνται ότι το ΛΟΑΤΚΙ+ μήνυμα, που υπάρχει σχεδόν στα μισά από τα παιδικά προγράμματα του Netflix, θα μπορούσε να εξαπλωθεί και σε άλλα προγράμματα που θα ενσωματωθούν στον κατάλογό του.
Τα προγράμματα για νέους αποτελούν ένα ισχυρό εργαλείο για πολιτισμική αλλαγή, επειδή απευθύνονται απευθείας στα παιδιά.
Σύμφωνα με την Common Sense Media , το 58% των Αμερικανών παιδιών έχουν στην κατοχή τους ένα βιντεοτάμπλετ μέχρι την ηλικία των τεσσάρων ετών. Ωστόσο, δεν είναι συνετό να εμπιστευόμαστε την πνευματική ανάπτυξη των παιδιών σε προγράμματα που έχουν σχεδιαστεί ειδικά για αυτά.
Οι τηλεοπτικοί παραγωγοί χρησιμοποιούν τις πλατφόρμες ψυχαγωγίας τους για να περάσουν τις ΛΟΑΤΚΙ+ αξίες σε ένα ιδιαίτερα επηρεάσιμο κοινό και αυτό το φαινόμενο τείνει να γίνει ο κανόνας.
Σύμφωνα με μια πρόσφατη έκθεση που δημοσιεύθηκε από την οργάνωση CWA, περίπου το 41% των νεανικών προγραμμάτων στο Netflix προωθούν την ιδεολογία* των ΛΟΑΤΚΙ+.
Ο σύλλογος CWA ανέλυσε τις αξιολογήσεις του Netflix για παιδικά προγράμματα και διαπίστωσε ότι το 41% των σειρών με βαθμολογία G και τηλεοπτικών σειρών τύπου Y7 στο Netflix περιέχουν ΛΟΑΤΚΙ+ θέματα.
Η σειρά του Netflix ” Ada Twist, Scientist ” απευθύνεται σε παιδιά ηλικίας 7 ετών και άνω. Το σλόγκαν της σειράς υπόσχεται ότι η Ada και οι δύο καλύτερές της φίλες ” θέτουν μεγάλα ερωτήματα και συνεργάζονται για να ανακαλύψουν την αλήθεια για τα πάντα! “. Ωστόσο, τα παιδιά παρευρίσκονται και γιορτάζουν έναν γάμο μεταξύ δύο ανδρών, δεν κάνουν καμία ερώτηση. Ο μόνος τους στόχος είναι να εμπλουτίσουν την τελετή για να την κάνουν τέλεια. Το επεισόδιο περιλαμβάνει αρκετά φιλιά μεταξύ των δύο ανδρών.
Στις ΗΠΑ το 58% των παιδιών άνω των τεσσάρων ετών κατέχουν τάμπλετ!!!…
Δεν είναι τυχαίο ότι όλο και περισσότεροι ΛΟΑΤΚΙ+ χαρακτήρες εμφανίζονται στα μέσα ενημέρωσης. Αυτή η τάση ενθαρρύνεται από τον μη κερδοσκοπικό οργανισμό Gay & Lesbian Alliance Against Defamation (GLAAD). Κάθε χρόνο, το GLAAD δημοσιεύει την έκθεση ” Where We Are on TV ” , η οποία παρακολουθεί την εκπροσώπηση των ΛΟΑΤΚΙ+ ατόμων στην τηλεόραση.
« Μεταξύ 1ης Ιουνίου 2024 και 31ης Μαΐου 2025, η GLAAD κατέγραψε 489 ΛΟΑΤΚΙ+ χαρακτήρες, τακτικούς ή επαναλαμβανόμενους. Αυτό αντιπροσωπεύει αύξηση 4% και 21 επιπλέον χαρακτήρες σε σύγκριση με τους 468 που καταμετρήθηκαν στην προηγούμενη έκδοση », αναφέρει η έκθεση του 2025.
Αυτό που είναι σοκαριστικό είναι η έμφαση που δίνεται στην εκπροσώπηση των ΛΟΑΤΚΙ+ ατόμων στα παιδικά προγράμματα. Οι ΛΟΑΤΚΙ+ ακτιβιστές γνωρίζουν πολύ καλά ότι οι γονείς πιστεύουν ότι αυτό δεν είναι ένα θέμα που τα παιδιά τους πρέπει να συζητούν χωρίς την καθοδήγησή τους. Η κρυφή εισαγωγή αυτών των χαρακτήρων στα παιδικά προγράμματα αποτελεί μια κραυγαλέα προσπάθεια αλλαγής νοοτροπίας.
Η σημερινή Strawberry Shortcake απέχει πολύ από τον εμβληματικό χαρακτήρα της δεκαετίας του 1980. Μερικοί χαρακτήρες είναι τρανς. Όταν η Strawberry Shortcake και η φίλη της ενθουσιάζονται βλέποντας ένα κομψό φόρεμα στα χρώματα της τρανς σημαίας, η μη δυαδική φίλη τους τους λέει ότι η θετική τους αντίδραση είναι η «σωστή αντίδραση!» Και ένας εύσωμος άντρας με ένα εντυπωσιακό φόρεμα εξηγεί ότι λατρεύει να « ζει τον αληθινό του εαυτό », ενώ παράλληλα προσπαθεί να πείσει τους πάντες ότι είναι γυναίκα. Όλα είναι απολύτως φυσιολογικά, παιδιά.
«Έχετε ήδη ακυρώσει τη συνδρομή σας στο Netflix;»
Η έκθεση της CWA προειδοποιεί κατά της εισαγωγής ΛΟΑΤΚΙ+ χαρακτήρων σε ορισμένες σειρές που οι γονείς θεωρούσαν ακίνδυνες κατά την παιδική τους ηλικία. Αυτές οι σειρές περιλαμβάνουν τα Magic School Bus, Power Rangers, The Baby-Sitters Club, She-Ra και The Fairly OddParents.
« Το κοινό μπορεί να έχει συνηθίσει σε αυτό το είδος περιεχομένου σε κωμικές σειρές και δράματα ενηλίκων. Μπορεί εύλογα να υπέθεσε ότι τα παιδικά προγράμματα δεν θα είχαν ζητήματα ταυτότητας », αναφέρει η έκθεση. « Άλλωστε, τα παιδικά προγράμματα ανέκαθεν επικεντρώνονταν στην ανάπτυξη κοινωνικών δεξιοτήτων και στην προετοιμασία για το σχολείο. Γιατί να ασχολούμαστε με θέματα ενηλίκων, όπως ο σεξουαλικός προσανατολισμός και η ταυτότητα φύλου; »
Τον Οκτώβριο, η Penny Nance, Διευθύνουσα Σύμβουλος του CWA, έστειλε επιστολή στον Theodore Sarandos**, συν-Διευθύνοντα Σύμβουλο του Netflix, εξηγώντας ότι οι συζητήσεις για τη σεξουαλικότητα είναι ευαίσθητες, ειδικές για κάθε οικογένεια και θα πρέπει να λαμβάνουν χώρα όταν οι γονείς κρίνουν κατάλληλη στιγμή.
« Κανένας γονέας δεν θέλει να αναγκαστεί να κάνει μια συζήτηση σχετικά με τον σεξουαλικό προσανατολισμό ή την ταυτότητα φύλου με το παιδί του εξαιτίας ενός καρτούν », έγραψε η κα. Νανς.
Το Netflix ακύρωσε το ” Dead End Paranormal Park ” το 2023 μετά από δύο σεζόν. Η σειρά είχε τραβήξει την προσοχή λόγω του πρωταγωνιστή της, ενός νεαρού τρανς και ομοφυλόφιλου αγοριού. Ωστόσο, περιείχε επίσης πολλές σκοτεινές εικόνες, συμπεριλαμβανομένου ενός κακού χαρακτήρα, φαντασμάτων και βαθιών ντεκολτέ σε τουλάχιστον έναν χαρακτήρα.
Ο σύλλογος CWA έχει ζητήσει να συζητήσει τα προγράμματα για νέους του Netflix, αλλά δεν έχει ακόμη ξεκινήσει συζητήσεις, ανέφερε το συνδικάτο σε δελτίο τύπου.
*Μεταξύ των κινουμένων σχεδίων που προωθούν την προπαγάνδα των ΛΟΑΤΚΙ+ περιλαμβάνονα οι παιδικές εκπομπές Jurassic World: Camp Cretaceous, η Dead End Paranormal Parkκαι ηCoComelon Lane που δείχνει ένα μικρό αγόρι με φόρεμα να χορεύει για τους δύο ομοφυλόφιλους μπαμπάδες του…
** Είναι ελληνικής καταγωγής, Καθολικός. Ο Σαράντος ενίσχυσε την προεδρική εκστρατεία του Μπαράκ Ομπάμα με 700.000 δολάρια. Σε ανταπόδοση, το πρώην προεδρικό ζεύγος, με το κύρος του, ανέλαβαν εκτελεστικοί διευθυντές παραγωγής της εκπομπής Ada Twist, Scientist, μια εκπομπή για 7χρονα στο @Netflix, που παρουσιάζει μικρούς μαθητές να συγκεντρώνονται για να γιορτάσουν τον γάμο ομοφυλόφιλων δασκάλων τους!!!…
1.-Πολλοί από αυτούς που υποστηρίζουν την συνέχιση του πολέμου στην Ουκρανία και τον εξοπλισμό της Ευρώπης ανήκουν σε εκείνο το πολιτικοιδεολογικό ρεύμα που καταγγέλλει τους ελληνικούς εξοπλισμούς και την προβολή μιας αποφασιστικότερης στάσης προς την Τουρκία. Γιατί;
2.-Δεν διαφωνώ καθόλου με τον εξοπλισμό της Ευρώπης. Αντιθέτως πιέζω (στο μέτρο της εμβέλειάς μου) προς αυτήν την κατεύθυνση. Όχι μόνο για εξοπλισμό αλλά και για την αναζήτηση ενός γεωπολιτικού ρόλου της Ε.Ε. που δεν θα περιορίζεται ΜΟΝΟ απέναντι στην Ρωσία. Αν η Ρωσία δείξει επιθετικές τάσεις προς χώρες μέλη της Ένωσης βεβαίως και θα πρέπει η Ε.Ε. να προβάλλει την ισχύ της. Και την ήπια (διπλωματία) και την σκληρή (στρατός).
3.-Εκεί που διαφωνώ με την διαχείριση του θέματος από το πάλαι ποτέ διευθυντήριο (Γαλλία-Γερμανία) είναι ότι βάζουν την Βρετανία από την πίσω πόρτα στην Ε.Ε. (αν θέλει η Βρετανία ας ζητήσει να μπει κανονικά ως πλήρες μέλος) και μπορεί με τον ίδιο τρόπο, αύριο, να βάλουν και την Τουρκία.
4.-Δεν θεωρώ πως το ευρωπαϊκό διευθυντήριο πιστεύει σε μια ρωσική επίθεση κατά της Ευρώπης. Επικαλείται τον κίνδυνο για διάφορους άλλους λόγους ένας εκ των οποίων είναι να αποκτήσει την συναίνεση των ευρωπαϊκών λαών στον εξοπλισμό της Ένωσης. Με τον οποίο εξοπλισμό, όπως έγραψα και παραπάνω δεν διαφωνώ. Διαφωνώ όμως με την κλιμάκωση του υποθετικού κινδύνου από την Ρωσία διότι μπορεί από ένα ατύχημα να ξεφύγει ο έλεγχος. Από ένα σημείο και πέρα τα γεγονότα αυτής της μορφής αποκτούν αυτονομία. Δεν ελέγχονται. Και τότε;
5.-Η θέση μου απέναντι στην ρωσική εισβολή είναι καταδικαστική. Η Ρωσία εισέβαλε σε μια ανεξάρτητη χώρα και κατέκτησε μέρος της επικράτειας της. Ό,τι και να επικαλείται ως δικαιολογία από πλευράς διεθνούς δικαίου, διεθνών σχέσεων και πολιτικής ηθικής είναι καταδικαστέα. Από γεωπολιτικής πλευράς, όμως, η ανάγνωση είναι διαφορετική. Η γεωπολιτική λαμβάνει υπόψη, μόνο, το εθνικό συμφέρον. Λιγότερο ενδιαφέρεται για το διεθνές δίκιο. Όπως υποστηρίζουν διεθνούς κύρους επιστήμονες οποιαδήποτε χώρα στην θέση της Ρωσίας θα αντιδρούσε.
President Donald Trump, left, and Chinese President Xi Jinping shake hands before their meeting at Gimhae International Airport in Busan, South Korea, Thursday, Oct. 30, 2025. (AP Photo/Mark Schiefelbein)
Δημήτρης Α. Ιωάννου
Σύμφωνα με τον Economist όλο και περισσότερες αμερικανικές εταιρείες startup ικανοποιούν τις ανάγκες τους για Τεχνητή Νοημοσύνη (AI), επιλέγοντας να χρησιμοποιήσουν μοντέλα κινεζικών εταιρειών. Ο λόγος γι’ αυτό δεν είναι μόνο πως τα κινέζικα μοντέλα θεωρούνται εξ ίσου καλά, αν όχι και καλύτερα, από τα αντίστοιχα αμερικάνικα. Ο λόγος, πρωτίστως, είναι πως, σε αντίθεση με τα αμερικάνικα μοντέλα, τα περισσότερα των οποίων είναι “κλειστού κώδικα” ή “κλειστής πηγής” (closed source) και “περιχαρακωμένης ιδιοκτησίας” (proprietary) -που σημαίνει πως η χρήση τους απαιτεί πληρωμή-, τα κινεζικά είναι “ανοιχτού κώδικα” και η χρήση τους είναι δωρεάν.
Αυτό, όμως, είναι κάτι το οποίο στην δυναμική, του μπορεί να δημιουργήσει πολύ μεγάλα προβλήματα για την αμερικανική οικονομία. Οι τεράστιες τοποθετήσεις κεφαλαίων και οι υψηλότατες χρηματιστηριακές αποτιμήσεις των αμερικάνικων τεχνολογικών εταιρειών, (με τις Magnificent Seven εξ αυτών, να έχουν, όπως είναι γνωστό, κεφαλαιοποίηση σχεδόν 22 τρισεκατομμυρίων δολλαρίων που καλύπτει το ⅓ του αμερικανικού χρηματιστηρίου) δημιουργούν μία αδήριτη ανάγκη:
προκειμένου η αμερικανική οικονομία να διατηρηθεί σταθερή και να μην καταρρεύσει είναι αναγκαίο, στις επόμενες δεκαετίες, να υπάρχουν στον τεχνολογικό τομέα υψηλότατες κερδοφορίες και αποδόσεις (Return On Equity) που θα φθάνουν τουλάχιστον το 20% της κεφαλαιοποίησής τους-δηλαδή γύρω στα 4 με 5 τρισεκατομμύρια δολλάρια ετησίως.
Αυτό είναι ένα ασύλληπτο επίπεδο κερδοφορίας το οποίο οι περισσότεροι αναλυτές, ακόμη και όταν όλοι πίστευαν πως οι αμερικανικές εταιρείες είναι μόνες στον τομέα, χωρίς κανένα ξένο ανταγωνισμό, θεωρούσαν πολύ δύσκολο να επιτευχθεί. Ας σκεφθεί, κανείς. λοιπόν τι πρόκειται να συμβεί σε έναν κόσμο όπου ακόμη και οι περισσότερες αμερικανικές εταιρείες εκτός του τεχνολογικού κλάδου της ΑΙ θα προτιμούν να χρησιμοποιούν τις δωρεάν υπηρεσίες των κινεζικών μοντέλων τεχνητής νοημοσύνης. Τις οποίες, μάλιστα, μπορούν να “κατεβάζουν” και να ενσωματώσουν στα δικά τους συστήματα σε τιμές οι οποίες είναι περίπου το 1/20 αυτών που θα πλήρωναν για το αντίστοιχο αμερικανικό μοντέλο.
(Η αμερικανική κυβέρνηση, βεβαίως, θα μπορούσε σε κάποια χρονική στιγμή να απαγορεύσει, για λόγους “εθνικής ασφαλείας” την χρήση κινέζικης ΑΙ, στην αμερικανική επικράτεια. ¨Ομως αυτό μοιάζει πιό δύσκολο να γίνει από την απαγόρευση των συστημάτων 5G της Huawei, γιατί την φορά αυτή θα θίγονταν άμεσα τα εισοδήματα των Αμερικανών πολιτών, κάτι που δεν συνέβαινε στην περίπτωση του 5G. Άλλωστε, αυτή η απαγόρευση θα ήταν πολύ δύσκολο να επιβληθεί και σε άλλες δυτικές χώρες εκτός των Ηνωμένων Πολιτειών, και εντελώς αδύνατον να επιβληθεί στις χώρες του Παγκόσμιου Νότου).
Έτσι, υπό το πρίσμα των εξελίξεων του τελευταίου χρόνου, (από την εμφάνιση του Deep Seek και μετά), εμφανίζεται πολύ έντονο το ενδεχόμενο πως και εξ αιτίας της κινεζικής κυριαρχίας στην open source AI, οι ΗΠΑ θα βρεθούν αντιμέτωπες με το φάσμα της ήττας στον ανταγωνισμό τους με την Κίνα, χάνοντας συνακόλουθα, σε μεταγενέστερη φάση, και την παγκόσμια γεωπολιτκή πρωτοκαθεδρία που απολαμβάνουν ακόμη και σήμερα, στον πολυ-πολικό κόσμο που αναδύεται. Πράγμα που είναι πολύ πιθανόν να συμβεί ακόιμη και αν η Αμερική δεν ηττηθεί μεσο-μακροπρόθεσμα στον γενικότερο “αγώνα ταχύτητας” με την Κίνα για το ποιά χώρα θα έχει την τεχνολογική υπεροχή στις επόμενες δεκαετίες, (που μάλλον θα ηττηθεί), ή ακόμη και αν δεν συμβούν γεωπολιτικά επεισόδια που θα άνατρέψουν δραστικά τις ισορροπίες εις βάρος της στον ίδιο αυτό αγώνα ταχύτητας, -όπως η αλλαγή καθεστώτος στην Ταϊβάν-, (που είναι πολύ πιθανόν να συμβούν).
Η λανθασμένη “ανάγνωση” της πραγματικότητας από τις ΗΠΑ
Αυτό που δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητο, -κι όμως κανείς δεν συζητά γι’ αυτό-, είναι οι λανθασμένες πεποιθήσεις από την πλευρά των ΗΠΑ ως προς την Κίνα και τα διαδοχικά λάθη, εκ μέρους της αμερικανικής ελίτ στην “ανάγνωση” και την “ανάλυση” της κινεζικής πραγματικότητας, λάθη που οδηγούν και σε λανθασμένες πολιτικές επιλογές.
Στην συγκεκριμένη περίπτωση που αφορά την Τεχνητή Νοημοσύνη είναι εκπληκτικό το γεγονός πως μόλις μέχρι πριν από ένα χρόνο στην Αμερική υπήρχε η απόλυτη πεποίθηση ότι η Κίνα δεν θα μπορούσε ποτέ να αναπτύξει τεχνολογία “ανοικτού κώδικα” επειδή είναι μία κοινωνία κυριαρχούμενη εξ ολοκλήρου από ένα ολοκληρωτικό καθεστώς, όπου η πληροφορία ελέγχεται και δεν μπορεί να κυκλοφορεί ελεύθερα όπως στις δημοκρατικές κοινωνίες, αφού αυτό θα απειλούσε την κυριαρχία του Κομμουνιστικού Κόμματος.
Και πράγματι, είναι γεγονός πως την Κίνα εξουσιάζει ένα αυταρχικό καθεστώς το οποίο ελέγχει την κυκλοφορία της πληροφορίας κατά τρόπο ασφυκτικό: το πλέον ενδεικτικό στοιχείο επ’ αυτού είναι η ύπαρξη του Great Firewall δηλαδή του συστήματος πλήρους απαγόρευσης πρόσβασης των Κινέζων πολιτών στα ηλεκτρονικά μέσα ενημέρωσης του δυτικού κόσμου.Εν τούτοις είναι, επίσης, γεγονός πως αυτοί οι περιορισμοί στην ελευθερία της έκφρασης και της πληροφόρησης δεν εμπόδισαν την Κίνα όχι μόνο να αναπτύξει τεχνικές open source αλλά και να κυριαρχήσει διεθνώς στον τομέα αυτό. Πράγμα που προφανώς αποδεικνύει πως η “ανάλυση” επί της οποίας στηρίχθηκε η σχετική πεποίθηση του δυτικού κόσμου, μάλλον απέτυχε να συνυπολογίσει όλα τα στοιχεία που συνθέτουν την κινεζική πραγματικότητα, και -μάλλον- εξέλαβε τις επιθυμίες της για πραγματικότητα-κάτι που φαίνεται να συμβαίνει συχνά.
Το ίδιο ακριβώς ισχύει, άλλωστε , και με την λανθασμένη γενικότερη πεποίθηση που υπήρχε στη Δύση, και ειδικότερα στις ΗΠΑ, μέχρι πρόσφατα, σχετικά με την δυνατότητα της Κίνας να δημιουργεί επιστημονική και τεχνολογική καινοτομία. Δεν έχουν περάσει ούτε δύο χρόνια από τότε που ο πατριάρχης του αμερικανικού τεχνοκαπιταλισμού Εlon Μusk, εκφράζοντας αυτήν την ευρέως εμπεδωμένη στην αμερικανική ιθύνουσα τάξη πεποίθηση, δήλωνε πως επειδή η Κίνα είναι ένα ολοκληρωτικό καθεστώς και δεν επιτρέπει την ελεύθερη έκφραση και την ελεύθερη διακίνηση των ιδεών, δεν θα είναι ποτέ σε θέση να δημιουργεί επιστημονική και τεχνολογική καινοτομία και το μόνο που θα μπορεί να κάνει θαι είναι αντιγραφές και κλοπές αμερικάνικης τεχνολογίας καθώς και reverse engineering .
Το έλεγε, μάλιστα, αυτό σε μία στιγμή που ήδη η Κίνα είχει δώσει δείγματα για τις δυνατότητες της στην παραγωγή καινοτομίας, στην πλειοψηφία των τεχνολογικών τομέων, ξεκινώντας από το Tik Tok στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και φτάνοντας μέχρι τους αντιδραστήρες θορίου στην παραγωγή ενέργειας.(Όμως, τώρα πλέον, ο Elon Musk, προφανώς λαμβάνοντας υπ’ όψιν του την νέα πραγματικότητα, δεν λέει τα ίδια, αλλά είναι υπέρμαχος της επιστημονικής, τεχνολογικής και εμπορικής “συνεννόησης” και “συνύπαρξης” των ΗΠΑ με την Κίνα). Βεβαίως, σήμερα, δύο μόνο χρόνια μετά την συγκεκριμένη δήλωση του Ellon Musk, κανένας δεν μπορεί να ισχυριστεί στα σοβαρά ότι η Κίνα δεν έχει την δυνατότητα να παράγει επιστημονική και τεχνολογική καινοτομία.
Διότι, πλέον, η χώρα αυτή, φαίνεται να έχει ξεπεράσει τεχνολογικά την Δύση σε όλους σχεδόν του κρίσιμους τομείς, από την παραγωγή ενέργειας έως την φαρμακευτική, και από τα ηλεκτρικά αυτοκίνητα έως την συνθετική βιολογία.
( Μένουν μόνο τρεις τεχνολογικές περιοχές όπου, ακόμη, η Δύση προπορεύετα: πρόκειται για την αεροδιαστημική, για τους στροβιλοκινητήρες καθώς και για την δημιουργία microchips, δηλαδή ημιαγωγών και ολοκληρωμένων κυκλωμάτων).
Ταυτόχρονα, στην τελευταία πενταετία, και ενώ η Δύση προσπαθούσε, μάλλον αποτυχημένα, να αναδιατάξει τις εφοδιαστικές και παραγωγικές της αλυσίδες, με το derisking και το friendshoring, η Κίνα, ολοκλήρωνε το αντίστοιχο δικό της εγχείρημα τελείως σιωπηλά και αθόρυβα, “κινεζοποιώντας’ στον μέγιστο δυνατό βαθμό και “Bricsοποιώντας”, κατά το υπόλοιπο, (με χώρες με τις οποίες έχει αναπτύξει αμοιβαίες εξαρτήσεις), τις δικές της παραγωγικές αλυσίδες.
Ο ναρκισσισμός της ψευδο-φιλελεύθερης ιδεολογίας
Αν υπάρχει, όμως, κάτι το οποίο σηματοδοτεί πιο πολύ τον κίνδυνο που αντιμετωπίζουν οι ΗΠΑ να χάσουν την παγκόσμια ηγεμονία προς όφελος της Κίνας, είναι τα πολύ μεγάλα στρατηγικά τους σφάλματα που αφορούν, αφ’ ενός μεν, την κατασκευή των microchips, αφ’ ετέρου δε, την εξόρυξη και επεξεργασία των σπανίων γαιών.
Τα δύο αυτά προϊόντα βρίσκονται, πλέον, στην βάση της δημιουργίας κάθε προηγμένου τεχνολογικού αντικειμένου και, ουσιαστικά, σε μεγάλο βαθμό, είναι αυτά που θα κρίνουν την πορεία και το αποτέλεσμα του ανταγωνισμού μεταξύ της Κίνας και των ΗΠΑ για την παγκόσμια υπεροχή και ηγεμονία.
Είναι λοιπόν χαρακτηριστικό ότι και στις δύο αυτές ομάδες προϊόντων οι ΗΠΑ υπήρξαν και πρωτοπόρες αλλά και αυτάρκεις, από τα τέλη της δεκαετίας του 1950. (Απόλυτα αυτάρκεις όσον αφορά τα microchips και ικανοποιητικά αυτάρκεις όσον αφορά τις σπάνιες γαίες).
Αυτό όμως άρχισε να αλλάζει στην δεκαετία του 1980, από τις ίδιες τις επιλογές των αμερικανικών εταιρειών που παρήγαν τα συγκεκριμένα προϊόντα, καθώς και από τις κατευθύνσεις που έπαιρνε τότε η αμερικανική οικονομία, στην χαραυγή της 2ης παγκοσμιοποίησης. Και για περιβαλλοντικούς λόγους αλλά, κυρίως,ι για λόγους αυξημένου κόστους παραγωγής, οι αμερικανικές εταιρείες που σχεδίαζαν και κατασκεύαζαν ημιαγωγούς και ολοκληρωμένα κυκλώματα, άρχισαν να γίνονται fabless, δηλαδή να περιορίζονται στην σχεδίαση των προϊόντων αυτών αναθέτοντας παράλληλα την κατασκευή τους σε βιομηχανίες του εξωτερικού, αρχικά, κυρίως, στην Ιαπωνία και στην Νότιο Κορέα και στην συνέχεια στην Ταϊβάν.
Οι διαδικασίες παραγωγής μεταφέρθηκαν εκεί και οι αντίστοιχες δυνατότητες στις ΗΠΑ αφέθηκαν να εκφυλιστούν και σταδιακά να ατονήσουν. Είναι προφανές ότι τότε, σε συνθήκες απόλυτης κυριαρχίας του “φιλελευθερισμού” του Ronald Reagan, κανείς δεν θα σκεφτοταν πως κάτι τέτοιο αποτελεί ένα στρατηγικό σφάλμα που μπορεί να φέρει τις ΗΠΑ μακροπρόθεσμα σε εξάρτηση από άλλες χώρες τις οποίες ενδεχομένως δεν θα μπορούσε να ελέγξει.
Στο κλίμα της εποχής κυριαρχούσαν ολοκληρωτικά απόψεις σύμφωνα με τις οποίες “η αγορά κατανέμει πάντα τους πόρους με άριστο τρόπο” καθώς και ότι “το κράτος δεν μπορεί να επιλέγει “εθνικούς πρωταθλητές””. Κάθε φωνή που θα ζητούσε, σε αντίθεση με τις επιλογές των εταιρειών στις οποίες αυτές ανήκαν, συγκεκριμένες κρίσιμες παραγωγικές δραστηριότητες να παραμείνουν στο εσωτερικό των ΗΠΑ για στρατηγικούς λόγους, έστω και αν αυτό σήμαινε υψηλότερο κόστος παραγωγής και χαμηλότερα κέρδη, θα εθεωρείτο ασυγχώρητα παρωχημένη και κρατιστική ή και σοσιαλιστική-δηλαδή αντιαμερικανική. Και είναι παράδοξο το γεγονός πως εκείνο τον καιρό, που αντίπαλο οικονομικό δέος των ΗΠΑ εθεωρείτο η Ιαπωνία, και στρατιωτικό η Σοβιετική Ένωση, και οι ΗΠΑ ελάμβαναν μέτρα εναντίον και των δύο χωρών , “συναλλαγματικού”, μεν, χαρακτήρα για την Ιαπωνία, εμπορικού, δε, για την Σοβιετική Ένωση, (με τον έλεγχο των αγαθών “διπλής χρήσεως”), κανείς δεν σκέφτηκε να συνδέσει την διαδικασία της αποβιομηχάνισης και του offshoring για τους συγκεκριμένους κλάδους με τα θέματα εθνικής ασφαλείας των ΗΠΑ!
Η διαδικασία αυτή μεταφοράς των συγκεκριμένων δραστηριοτήτων στο εξωτερικό, και κυρίως στην Ασία, συνεχίσθηκε και στις επόμενες δεκαετίες με αποτέλεσμα ότι σήμερα, οι αμερικάνικες εταιρείες του κλάδου, με επικεφαλής την Nvidia των 4,3 τρισεκατομμυρίων δολλαρίων κεφαλαιοποίησης, είναι πρωτοπόρες, μεν, στον σχεδιασμό ημιαγωγών και ολοκληρωμένων κυκλωμάτων, πλην όμως δεν έχουν την παραμικρή δυνατότητα να περάσουν, οι ίδιες, από τον σχεδιασμό στην υλοποίηση των προϊόντων τους.
Περίπου των 90% των προηγμένων ολοκληρωμένων κυκλωμάτων, και ειδικά εκείνων των 2 και 3 nanometres που χρησιμοποιούνται στην Τεχνητή Νοημοσύνη, υλοποιούνται και κατασκευάζονται στην Ταϊβάν από την περίφημη Taiwan Semiconductor Manufacturing Company (TSMC).
Δηλαδή η Νvidia η ακριβότερη και πλουσιότερη εταιρεία στον κόσμο, θα είχε μηδενική κεφαλαιακή αξία εάν για κάποιον λόγο εξαφανιζόταν, ή έπαυε να συνεργάζεται μαζί της, η TSMC!
Το στρατηγικό πρόβλημα των ΗΠΑ βρίσκεται, λοιπόν, στο ενδεχόμενο η διακοπή αυτής της συνεργασίας να γίνει πραγματικότητα.
Σε μία περίπτωση, για παράδειγμα, πολεμικής σύρραξης της Κίνας με την Ταϊβάν, αλλά και με τις ΗΠΑ ,για το ζήτημα της ανεξαρτησίας της νήσου αυτής το μέλλον της TSMC θα ήταν ιδιαίτερα επισφαλές: η εταιρεία θα μπορούσε να περιέλθει υπό κινέζικο έλεγχο ή ακόμη και να έβλεπε τις εγκαταστάσεις της να καταστρέφονται στην διάρκεια εχροπραξιών. Τέτοια δυσμενής έκβαση, άλλωστε, για τα αμερικανικά συμφέροντα μπορεί να επέλθει και από ειρηνικές διαδικασίες σε περίπτωση πολιτικής προσέγγισης της Κίνας με την Ταϊβάν ώστε να υπάρξει ένα καθεστώς του τύπου “μία χώρα, δύο συστήματα”, όπως συμβαίνει με τον Χογκ Κογκ. Εάν συμβεί κάτι από τα παραπάνω, που δεν είναι απίθανο να συμβεί όσο πλησιάζει το 2027, αυτό θα σημάνει και το τέλος του εγχειρήματος των ΗΠΑ να ηγεμονεύσουν στον τομέα της Τεχνητής Νοημοσύνης.
Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και με τις σπάνιες γαίες, με την μικρή διαφορά πως εδώ η Κίνα βρίσκεται σε ακόμη πιό πλεονεκτική θέση διότι είναι η ίδια που παράγει το 90% των μετάλλων που προέρχονται από αυτές, και όχι κάποια άλλη χώρα όπως η Ταίβάν.
Η πρόσφατη προσπάθεια της αμερικάνικης κυβέρνησης να επιβάλει επιπλέον περιορισμούς στην εξαγωγή προηγμένων ολοκληρωμένων κυκλωμάτων σχεδιασμού της Nvidia στην Κίνα, και η αντίδραση του Πεκίνου με “ανταποδοτική” απαγόρευση της εισαγωγής και χρήσης των προϊόντων αυτών στην κινεζική επικράτειά, αλλά και απαγόρευση εξαγωγής των προϊόντων επεξεργασίας των σπανίων γαιών στην Δύση, καθώς και η εσπευσμένη υπαναχώρηση των ΗΠΑ στην συνάντηση των ηγετών των δύο χωρών στην Σεούλ τον περασμένο Νοέμβριο, είναι ιδιαίτερα αποκαλυπτική της δυναμικής των σχέσεων που διαμορφώνονται γύρω από τις σπάνιες γαίες και του γενικότερου ισοζυγίου ισχύος που αυτό προσδιορίζει. (Εξ ίσου αποκαλυπτική, βεβαίως, είναι και η εξέλιξη της υποθέσεως της εταιρείας Nexperia). H Κίνα, ελέγχοντας το 90% της παγκόσμιας προσφοράς βρίσκεται σε απολύτως κυρίαρχη θέση, πλέον, διότι χωρίς σπάνιες γαίες και χωρίς μαγνήτες δεν είναι δυνατόν να παραχθεί κανένα σχεδόν αντικείμενο “τεχνολογικής αιχμής”, συμπεραλαμβανομένων και των οπλικών συστημάτων!
Η διαχρονική αξία της στρατηγικής πρόβλεψης
Οι χώρες πρέπει να έχουν στρατηγική πρόβλεψη και σκέψη, στηριγμένη στην πρόνοια και στην σωφροσύνη αντί για την αλαζονική τύφλωση και τον ιδεολογικό ναρκισισμό.
Αυτό και μόνο μπορεί να συμπεράνει κάποιος από τα δεδομένα της πρόσφατης ιστορικής εμπειρίας και των σύγχρονων γεωπολιτικών εξελίξεων. Ιδιαίτερα όταν βλέπει, σήμερα, χώρες της αναπτυγμένης Δύσης, οι οποίες, σε αντίθεση με τις ιδέες που επικρατούσαν στην δεκαετία του 1980 στις ΗΠΑ του Ronald Reagan και στην Μεγάλη Βρετανία της Margaret Thatcher, προσπαθούν, (μάταια τις περισσότερες φορές) να δημιουργήσουν “εθνικούς πρωταθλητές”. Και οι οποίες χώρες, όταν αποτυγχάνουν σε αυτό, προσπαθούν, τουλάχιστον, να προσελκύσουν τους εθνικούς πρωταθλητές άλλων χωρών να επενδύσουν στο έδαφός τους, ακόμη και αν πρόκειται για επενδύσεις όχι της πλέον προηγμένης τεχνολογίας. Πιό χαρακτηριστική περίπτωση είναι φυσικά οι Ηνωμένες Πολιτειες, με τα CHIPS Act και το Inflation Reduction Act της κυβέρνησης Biden ή με την σημερινή, σπασμωδική, πολιτική δασμών της κυβέρνησης Trump, που αμφότερες προσπαθούν να δελεάσουν ή να εξαναγκάσουν αμερικανικές και ξένες εταιρείες να δημιουργήσουν παραγωγικές εγκαταστάσεις στο έδαφος των ΗΠΑ. Κάτι, που, όμως μοιάζει ιδιαίτερα δύσκολο διότι δεν είναι μόνο η Κίνα αλλά όλος ο Παγκόσμιος Νότος, πλέον, που έχει μετασχηματιστεί και έχει μετασχηματίσει το διεθνές οικονομικό τοπίο ανεπίστρεπτα.
Στις δεκαετίες του 1980 και του 1990 δεν ήταν δύσκολο να γίνει κατανοητό, ιδιαίτερα στις ΗΠΑ πως μία “εθνική οικονομική πολιτική” ή “βιομηχανική πολιτική”, μπορεί, πράγματι, να είναι αποτελεσματική και να επιλέγει “εθνικούς πρωταθλητές” -που στην περίπτωση των ΗΠΑ θα ήταν και “παγκόσμιοι πρωταθλητές”. Και τούτο διότι υπήρχαν τα ζωντανά παραδέιγματα των συμμάχων, -αν όχι και υποτελών-, χωρών των ΗΠΑ, που το είχαν πετύχει αυτό εντυπωσιακά, ή έδειχναν να το πετυχαίνουν: της Ιαπωνίας, της Νότιας Κορέας και της Ταιβάν.
Βεβαίως, επρόκειτο για χώρες σύμμαχους και οιονεί υποτελείς, για τις ΗΠΑ, η μία από τις οποίες, εν τούτοις, η Ιαπωνία, την εποχή εκείνη έμοιαζε με απειλή για την παγκόσμια οικονομική τους πρωτοκαθεδρία-και όφειλε την επιτυχία της όχι στην απόλυτη κυριαρχία του laissez-faire αλλά στην αξιοποίηση των δυνάμεων της αγοράς μέσα από την χαλιναγώγησή τους από την “βιομηχανική πολιτική”.
Το κυριότερο στοιχείο της ιδεολογικής τύφλωσης των ΗΠΑ, όμως, προφανώς προέκυπτε από το γεγονός πως η ύπαρξη μίας εθνικής στρατηγικής που θα συνέδεε την οικονομική ανάπτυξη με θέματα εθνικής ασφαλείας θα ήταν ανάθεμα για την επικρατούσα αντίληψη λατρείας του κεφαλαίου, και των φορέων του, εφ’ όσον θα συνεπαγόταν την εμπλοκή του κράτους στην διαδικασία κερδοφορίας των ιδιωτικών επιχειρήσεων. Κάτι που, τότε, εθεωρείτο αδιανόητο.
Ασχετα αν σήμερα, η εξ ίσου “φιλο-επιχειρηματική” αμερικανική κυβέρνηση του Donald Trump , ζώντας πλέον σε ένα άλλο ιδεολογικό σύμπαν, αγοράζει μερίδιο στην Intel, προκειμένου να την διασώσει από την παρακμή και την διαφαινόμενη χρεοκοπία.
Εάν, επιπλέον, υπάρχει ένα επι μέρους συμπέρασμα που μπορεί να εξάγει κανείς, όσον αφορά την οικονομική πολιτική, σχετικά με τον κρατικό παρεμβατισμό στην αναπτυξιακή διαδικασία και ειδικότερα όσον αφορά ό,τι σχηματοποιήθηκε στο ερώτημα “εάν το κράτος μπορεί να δημιουργεί εθνικούς πρωταθλητές ή όχι”, αυτό φαίνεται να είναι το εξής:
υπάρχουν κράτη που μπορούν να το κάνουν και το έκαναν με επιτυχία, (με πρώτη την Κίνα αλλά και την Ιαπωνία, την Νότιο Κορέα, την Ταϊβάν κλπ). Υπάρχουν και κράτη που δεν μπορούν να το κάνουν. Εκείνα τα κράτη που μπορούν και το επιτυγχάνουν, επωφελούνται σημαντικά στον παγκόσμιο ανταγωνισμό. Εκείνα τα κράτη, όμως, που εμφανώς δεν μπορούν να το επιτύχουν ίσως είναι καλύτερα να μην το επιχειρούν καθόλου. (Η Ελλάδα, εάν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς και πραγματιστές, ανήκει στις χώρες που ούτως ή άλλως δεν μπορεί να το επιτύχει, και γι’ αυτό δεν θα πρέπει να το επιχειρήσει ποτέ, γιατί μόνο διαφθορά και σπατάλη πόρων θα προέκυπτε από κάτι τέτοιο).
Βεβαίως, κάποιος θα μπορούσε να πει πως όλα αυτά σχετικά με τα στρατηγικά σφάλαματα και τον λανθασμένο προσανατολισμό της πολιτικής των ΗΠΑ δεν έχουν πολύ μεγάλη σημασία διότι η τελική επικράτηση της Κίνας στον αγώνα για την παγκόσμια κυριαρχία ήταν, ούτως ή άλλως, νομοτελειακά προκαθορισμένη.
Είναι η αφύπνιση ενός πανάρχαιου πολιτισμού και μίας κοινωνίας 1,4 δισεκατομμυρίου ψυχών, των οποίων,τίποτε δεν θα μπορούσε να ανακόψει την εκρηκτική ανάπτυξή τους και τον ηφαιστειακό μετασχηματισμό τους, από την στιγμή που υιοθέτησαν και ενσωμάτωσαν την δυναμική του κεφαλαιοκρατικού τρόπου οργάνωσης της οικονομίας. Μόνο που ή άποψη αυτή δεν είναι βέβαιο πως ευσταθεί απολύτως και τα πράγματα μπορεί να μην είναι ακριβώς έτσι. Η έκβαση μπορεί να μην ήταν προκαθορισμένη!
Οι ειδικοί της πληροφορικής συμφωνούν πως ο τελικός κυρίαρχος του πλανήτη για τις επόμενες εκατονταετίες θα είναι εκείνη η χώρα που θα φθάσει πρώτη στην Γενικευμένη Τεχνητή Νοημοσύνη. Και τώρα πλέον το πιθανότερο είναι πως η χώρα αυτή θα λέγεται Κίνα.
Κάτι που υπάρχουν πιθανότητες να μην συνέβαινε εάν οι ΗΠΑ και ο δυτικός κόσμος γενικότερα, δεν είχαν υποπέσει σε στρατηγικά σφάλαματα τυφλωμένοι από τον ιδεολογικό τους ναρκισισμό. Διότι ο αγώνας αυτός είναι ένας αγώνας ταχύτητας που ή έκβασή του θα μπορούσε να κριθεί και πάνω στο νήμα, μόνο που τώρα πλέον η Κίνα δείχνει να προηγείται κατά πολύ!
Έτσι οι επόμενες γενεές, πιθανότατα, θα ζήσουν υπό την κυριαρχία μίας Ασιατικής Δεσποτείας.
Η οποία μπορεί να μετασχηματιστεί και, στηριγμένη στην αυτοπεποίθηση και στην ασφάλεια που θα προκύπτει από την ισχύ της και την ευημερία της, να γίνει κάτι άλλο, πολύ πιό ελευθεριακό και δημοκρατικό. Μπορεί όμως και όχι. Αυτό κανείς δεν είναι σε θέση να το ξέρει.
Η αμερικανική παγκόσμια ηγεμονία, μετά τον Β’ παγκόσμιο πόλεμο υπήρξε κακή. Οι χώρες που δεν βρίσκονταν στον πυρήνα των “φυσικών συμμάχων” των ΗΠΑ υπέφεραν, και υποφέρουν, από πολέμους, καταπίεση και εκμετάλλευση.
Η παγκόσμια ηγεμονία της Κίνας υπάρχει πιθανόητα να είναι καλύτερη εάν η εσωτερική της κοινωνία μετεξελιχθεί σε δημοκρατία μετατρέποντάς την σε έναν “καλοπροαίρετοηγεμόνα” (Benevolent Hegemon) διεθνώς. Μπορεί, όμως, και να μην είναι αυτή η εξέλιξη αλλά, αντίθετα, η Ασιατική Δεσποτεία να παραμείνει και να επεκταθεί παγκοσμίως με αποτέλεσμα η κατάσταση της ανθρωπότητας να γίνει εφιαλτικά χειρότερη. Κανείς δεν γνωριζει τι από τα δύο θα συμβεί, και όποιος ισχυρίζεται πως το γνωρίζει είναι ανόητος. Το ζήτημα είναι πως η υπαρξιακή αυτή αβεβαιότητα για την ανθρωπότητα θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί εάν οι ΗΠΑ, είχαν επιδείξει λιγότερη αλαζονεία και ναρκισισμό, (μετά και την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης) και περισσότερο πραγματισμό και μετριοπάθεια σε όλα τα θέματα, συμπεριλαμβανόμενου και εκείνου της σχέσης της οικονομικής πολιτικής με την εθνική ασφάλεια. (Και επίσης εάν είχαν προσπαθήσει να γίνουν αυτές ο Benevolent Hegemon).
ΥΓ. Η εμπειρία και τα διδάγματα των οικονομικών, πολιτικών και γεωστρατηγικών σχέσων των τελευταίων 50 ετών δεν είναι αποκαλυπτικά και χρήσιμα μόνο για χώρες όπως οι ΗΠΑ ή η Κίνα που διεκδικούν την παγκόσμια κυριαρχία. Μπορεί να είναι χρήσιμα ακόμη και για μικρές χώρες και λαούς, όπως η Ελλάδα, που αγωνίζονται απλά και μόνο για την εθνική επιβίωσή τους. Το κεντρικό συμπερασμα, λοιπόν, είναι πως η μακροχρόνια πρόνοια, και όχι πρόσκαιρα ωφελήματα, πρέπει να είναι το βασικό στοιχείο που πρυτανεύει στην εκπόνηση εθνικής στρατηγικής. Και για να αναφέρουμε ένα μόνο μικρό παράδειγμα πολύ μακριά από την πλανητική σύγκρουση της Κίνας με τις ΗΠΑ, αλλά πολύ κοντά στην δική μας εθνική μικροπραγματικότητα: όπως μετανοούν οι λίγοι Αμερικανοί που έχουν στρατηγική σκέψη για την ακηδία των κυβερνήσεών τους στην περίοδο 1980-2020, μπορεί και εμείς να μετανοούμε πικρά μετά από κάποιες δεκαετίες για το γεγονός πως η παρούσα κυβέρνηση της χώρας εγκατέλειψε πλήρως την έννοια της “παραμεθόριας περιοχής” ως στοιχείου εθνικής πολιτικής και τους συνεπαγόμενους από αυτήν διοικητικούς και πολιτικούς περιορισμούς. Είναι, ανάμεσα σε πολλές άλλες, μία περίπτωση παντελούς έλλειψης στρατηγικής πρόνοιας, στον ελληνικό μικρόκοσμο, που μπορεί να γίνει οδυνηρά αισθητή στο μέλλον.
Αμερικανικά μέσα ενημέρωσης ανέφεραν, ότι τον περασμένο μήνα αμερικανικές ειδικές δυνάμεις αναχαίτισαν ένα φορτηγό πλοίο που κατευθυνόταν από την Κίνα προς το Ιράν στον Ινδικό Ωκεανό και κατάσχεσαν ένα φορτίο με «πιθανές στρατιωτικές εφαρμογές».
Οι αναφορές περιγράφουν αυτή την άνευ προηγουμένου επιχείρηση στη θάλασσα ως μέρος των προσπαθειών της Ουάσινγκτον να αποτρέψει την Τεχεράνη από την ανοικοδόμηση των οπλικών της δυνατοτήτων.
Συγκεκριμένα, η Wall Street Journal ανέφερε την Παρασκευή 11 Δεκεμβρίου, επικαλούμενη αμερικανική πηγή, ότι μια ομάδα ειδικών επιχειρήσεων των ΗΠΑ έκανε επιδρομή στο πλοίο αρκετές εκατοντάδες μίλια ανοιχτά των ακτών της Σρι Λάνκα.
Ένας Αμερικανός αξιωματούχος, ο οποίος ζήτησε να μην κατονομαστεί, δήλωσε στους New York Times το Σάββατο 12 Δεκεμβρίου ότι το κατασχεμένο φορτίο περιλάμβανε εξαρτήματα «διπλής χρήσης» που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν τόσο για πολιτικούς σκοπούς όσο και για την παραγωγή συμβατικών όπλων.
Πηγή της Wall Street Journal δήλωσε ότι τα αντικείμενα «καταστράφηκαν» μετά την κατάσχεσή τους και το πλοίο έλαβε άδεια να συνεχίσει το ταξίδι του μετά την ολοκλήρωση της επιχείρησης.
Οι αναφορές προσθέτουν ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες παρακολουθούν την κίνηση του φορτίου από τότε που απέπλευσε από λιμάνι της Κίνας.
Οι αξιωματούχοι, οι οποίοι μίλησαν υπό τον όρο της ανωνυμίας επειδή δεν είχαν εξουσιοδότηση να σχολιάσουν δημόσια, δεν παρείχαν περισσότερες λεπτομέρειες σχετικά με τον ακριβή τύπο των αντικειμένων.
Ένας εκπρόσωπος της αμερικανικής Διοίκησης Ινδο-Ειρηνικού αρνήθηκε επίσης να σχολιάσει.
Αυτή η ενέργεια έρχεται εν μέσω αυξανόμενων ανησυχιών για ανανεωμένη σύγκρουση μεταξύ Ιράν και Ισραήλ.
Μη επανδρωμένα αεροσκάφη μεγάλης εμβέλειας από το Κέντρο Ειδικών Επιχειρήσεων “Α” της Υπηρεσίας Ασφαλείας της Ουκρανίας (SBU) έπληξαν ξανά εγκαταστάσεις της Lukoil-Nizhnevolzhskneft στην Κασπία Θάλασσα – η τρίτη τέτοια επίθεση την περασμένη εβδομάδα, σύμφωνα με την εφημερίδα Ukrainian Pravda, επικαλούμενη πηγή εντός της SBU.
Οι πληροφορίες που κυκλοφόρησαν αναφέρουν ότι στις 15 Δεκεμβρίου, μια επιδρομή έπληξε μια πλατφόρμα στο κοίτασμα πετρελαίου και συμπυκνωμάτων φυσικού αερίου Κορτσάγκιν.
Η επίθεση με μη επανδρωμένο αεροσκάφος φέρεται να απενεργοποίησε βασικό εξοπλισμό, με αποτέλεσμα τη διακοπή των εργασιών της εγκατάστασης.
Υπενθυμίζεται ότι στις 11 και 12 Δεκεμβρίου, ουκρανικά μη επανδρωμένα αεροσκάφη επιτέθηκαν σε πλατφόρμες παραγωγής πετρελαίου στα πεδία Φιλανόφσκι και Κορτσάγκιν. Το κοίτασμα Φιλανόφσκι είναι ένα από τα μεγαλύτερα που έχουν εξερευνηθεί στη Ρωσία και στο ρωσικό τμήμα της Κασπίας Θάλασσας, με απολήψιμα αποθέματα που εκτιμώνται σε 129 εκατομμύρια τόνους πετρελαίου και 30 δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα φυσικού αερίου.
Είχε αναφερθεί προηγουμένως ότι το διυλιστήριο πετρελαίου Slavneft-Yaroslavnefteorgsintez (YANOS), το οποίο βρίσκεται 250 χλμ. από τη Μόσχα και χτυπήθηκε από drones στις 12 Δεκεμβρίου , είχε σταματήσει την παραγωγή καυσίμων. Αυτό το διυλιστήριο είναι ένα από τα πέντε μεγαλύτερα στη Ρωσία.
Επτά χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ) αντιτίθενται στην κατάσχεση παγωμένων ρωσικών περιουσιακών στοιχείων, σύμφωνα με την πύλη Euractiv με έδρα τις Βρυξέλλες.
Σημειώνεται ότι στο Βέλγιο, την Ουγγαρία και τη Σλοβακία, οι οποίες αρχικά αντιτάχθηκαν στο έργο, έχουν πλέον προσχωρήσει η Ιταλία, η Βουλγαρία, η Μάλτα και η Τσεχική Δημοκρατία.
Το Euractiv ισχυρίζεται ότι οι τέσσερις τελευταίες χώρες αντιτίθενται στο σχέδιο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής λόγω των στάσεων των κυβερνήσεών τους, οι οποίες υποστηρίζουν ενεργά την κυβέρνηση του προέδρου των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ.
Οι χώρες καλούν την ΕΕ να εξετάσει «εναλλακτικές επιλογές» για το δάνειο, συμπεριλαμβανομένης της έκδοσης ενός κοινού χρεωστικού τίτλου.
Σύμφωνα με την πύλη, ο Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Αντόνιο Κόστα θα πρέπει να αποφασίσει εάν θα εγκαταλείψει το σχέδιο ή θα συνεχίσει να το προωθεί την Πέμπτη στη σύνοδο κορυφής των ηγετών της ΕΕ στις Βρυξέλλες, σημειώνοντας ότι και οι δύο πορείες δράσης «θα προκαλούσαν σοβαρή πολιτική ζημιά στην ΕΕ και θα απειλούσαν να τη διχάσουν πολιτικά».
Νωρίτερα, η Ύπατη Εκπρόσωπος της ΕΕ για Θέματα Εξωτερικής Πολιτικής και Πολιτικής Ασφαλείας, Κάγια Κάλας, δήλωσε ότι οι χώρες της ΕΕ αντιμετώπισαν δυσκολίες στη συζήτηση για την κατάσχεση παγωμένων ρωσικών περιουσιακών στοιχείων στην Ευρώπη με σκοπό την παροχή δανείου στην Ουκρανία.
Η επικεφαλής της ευρωπαϊκής διπλωματίας τόνισε ότι ένα δάνειο επανορθώσεων είναι η προτιμώμενη επιλογή χρηματοδότησης για το Κίεβο.
«Στην Ελλάδα -και στην Κύπρο- είναι επικίνδυνο να είσαι Έλληνας και να υπερασπίζεσαι τις ελληνικές αξίες. Όταν το κάνεις, διώκεσαι ανηλεώς, βάλλεσαι. Ωστόσο έχουμε χρέος να το κάνουμε. Αλλιώς, πώς το σκοτάδι θα γίνει φως;»
Ο Γιάννης Σμαραγδής είναι ένας διεθνώς καταξιωμένος και δημοφιλής Έλληνας σκηνοθέτης, παραγωγός, σεναριογράφος και συγγραφέας. Γεννήθηκε στο Ηράκλειο της Κρήτης και σπούδασε σκηνοθεσία στην Ελλάδα και στη Γαλλία. Στο κινηματογραφικό στερέωμα εμφανίστηκε το 1972 με μια μικρού μήκους ταινία, με τίτλο: «Δυο τρία πράγματα». Η ταινία του, «Ελ Γκρέκο» (2007), τιμήθηκε με οκτώ βραβεία στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης και σημείωσε πρωτοφανή εμπορική επιτυχία. Έχει διδάξει στο Πάντειο Πανεπιστήμιο. Στις 21 Οκτωβρίου 2024 εκλέχτηκε τακτικό μέλος της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας Επιστημών και Τεχνών.
Στις 25 Δεκεμβρίου θα προβληθεί στους κινηματογράφους στην Ελλάδα, η πολυαναμενόμενη ταινία του, «Καποδίστριας», για τον πρώτο Κυβερνήτη της, Ιωάννη Καποδίστρια. Σε συνέντευξη που παραχώρησε στον ιστορικό, Γεώργιο Σύρο, για την ιστοσελίδα «Thenewspaper» (14/11/2025), ο Σμαραγδής είπε πολλά σημαντικά και πικρά πράγματα για τα φοβερά εμπόδια που συνάντησε για την υλοποίηση της ταινίας του, για τους Έλληνες και τον Ελληνισμό.
Κατήγγειλε ότι με σχέδιο εμποδίζεται η δημιουργία ταινιών για την ελληνική Ιστορία και τον Πολιτισμό, ενώ περίεργες Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις χρηματοδοτούνται από τον Σόρος για να προάγουν τηλεοπτικά και κινηματογραφικά σκουπίδια και την woke ατζέντα. Προσθέτει:
«Οι σοβαροί Ευρωπαίοι θεωρούν τον ελληνικό ως μήτρα του ευρωπαϊκού πολιτισμού. Δίχως τις ελληνικές αξίες, δεν υπάρχει Ευρώπη. Αυτές τις αξίες υπερασπίζομαι και αυτά τα κέντρα προσπαθούν ν’ αποδομήσουν έργα όπως τα δικά μου. Τα απαξιώνουν. Χτυπώντας, όμως, μια ταινία, όπως τον ‘‘Καποδίστρια’’ είναι σαν να προειδοποιούν τους νεότερους κινηματογραφιστές: ‘‘Μην επιχειρήσετε να κάνετε ταινίες με αυτό το περιεχόμενο, διότι θα βρείτε τις δυσκολίες που βρήκε ο Σμαραγδής. Κάντε τις ταινίες που θέλουμε εμείς’’. Δηλαδή woke ατζέντα, ‘‘προσφυγικά δράματα’’, μιζέρια και κυρίως ταινίες που προάγουν αντί της ομορφιάς, την ασχήμια και το σκοτάδι. Αντιθέτως, η Ελλάδα είναι η χώρα του φωτός».
Ο Σμαραγδής προέβη και σε μια σοβαρή καταγγελία. Απείλησαν να τον σκοτώσουν αν έκανε την ταινία για τον Καποδίστρια. Πρόκειται για μια ομάδα, είπε, «που χρηματοδοτείται από αμφιλεγόμενα κέντρα. Αυτή η ομάδα με απείλησε ότι θα με σκοτώσει. Παραιτήθηκα (από καθηγητής στο Πάντειο), αφού κατέθεσα την απειλή κατά της ζωής μου σε πέντε πρόσωπα, ένα εκ των οποίων είναι ο Καθηγητής και πρώην Πρύτανης, Γιώργης Κοντογιώργης. Αν με σκοτώσουν, ποιοι θα ήταν οι ηθικοί αυτουργοί; Εκεί κατάλαβα ότι τα ελληνικά Πανεπιστήμια δεν είναι ελληνικά.
»Σ’ αυτήν την Ελλάδα ζούμε. Σε μια Ελλάδα όπου είναι επικίνδυνο να είσαι Έλληνας. Όμως κατάγομαι απ’ τον Ψηλορείτη. Εκεί δεν πάτησε Τούρκος, θα πατήσουν τα δήθεν αυτά προοδευτικά ανθρωπάκια των ξένων ισοπεδωτικών κύκλων; Η Ελλάδα επέζησε λόγω μιας σειράς διαδοχικών θαυμάτων, ακριβώς γιατί έχει μεγάλο ιστορικό και πολιτιστικό βάθος».
Ο Ιωάννης Καποδίστριας είχε πει πως «Ελληνικόν Έθνος υπήρχε, υπάρχει και δεν κατέπεσεν ποτέ». Σ’ ερώτηση του Γ. Σύρου αν υφίσταται η ελληνική ιστορική διαχρονία, ο Σμαραγδής απάντησε: «Ο Ελληνισμός συνιστά μια διαιώνια αλυσίδα 5000 ετών. Στο αίμα μας κυλάει ο Όμηρος. Ο Ελληνισμός έχει μια μοναδική διαχρονικότητα». Μετά την προβολή αποσπάσματος της ταινίας για τον Καποδίστρια, υπήρξαν αντιδράσεις από διάφορους κύκλους. Ο Σμαραγδής επισήμανε:
«Κάνω μια ταινία για να δείξω το χρώμα της ψυχής του Καποδίστρια, που το έχει ανάγκη η ψυχή των ανθρώπων. Οι άνθρωποι της Τέχνης δεν αντιγράφουμε την πραγματικότητα. Την αναπλάθουμε και την εξυψώνουμε σε άλλες σφαίρες (…). Η Τέχνη εξυπηρετεί άλλο σκοπό. Συνομιλεί με την ψυχή, αρκεί η Τέχνη να είναι αγαθή. Οι καλλιτέχνες πρέπει να είναι οι εκφραστές της εθνικής ψυχής. Ο Πολιτισμός μας είναι το πυρηνικό όπλο των Ελλήνων».
Στην Ελλάδα, όπως και στην Κύπρο, δεν έχει πλήρως συνειδητοποιηθεί η σημασία και η τεράστια δύναμη της πολιτιστικής διπλωματίας. Ο Σμαραγδής υπογραμμίζει: «Ο Ελληνισμός πέτυχε ως έθνος και απέτυχε ως κράτος. Είμαστε λαός-οδηγός και στους καιρούς μας έχουμε καταλήξει να είμαστε λαός μιμητών». Τι ήταν, λοιπόν, ο Καποδίστριας;
«Αν μπορούσα να κάνω τον Καποδίστρια ό,τι εγώ θέλω, τότε τα πάντα θα προχωρούσαν σύντομα και ευνοϊκά… Όμως, για να ειπώ την αλήθεια, αυτός είναι ένας έντιμος και πολύ χρήσιμος άνθρωπος, ενώ εγώ; ‘‘…Ο μόνος αντίπαλος που δύσκολα ηττάται είναι ο απόλυτα έντιμος άνθρωπος, και τέτοιος είναι ο Καποδίστριας!’’ – ΜΕΤΕΡΝΙΧ».
«Μοναδικό και άσβεστο πάθος του Καποδίστρια ήταν η απελευθέρωση της Ελλάδος, χωρίς να υπολογίζει καθόλου τις συνέπειες για τον εαυτό του». – Χ. ΚΙΣΙΝΓΚΕΡ
«Ο ενάρετος ανήρ… όστις εθυσίασε το παν διά την πατρίδα του, απέθανε θύμα ιδιαιτέρας εκδικήσεως (…). Ο θάνατος του Κυβερνήτου είναι συμφορά διά την Ελλάδα. Είναι δυστύχημα ευρωπαϊκόν, δεν φοβούμαι να το είπω… Το λέγω με διπλήν θλίψιν, ο κακούργος όστις εδολοφόνησε τον Καποδίστριαν, εδολοφόνησε την πατρίδα του». – ΕΫΝΑΡΔΟΣ
«Ο Καποδίστριας ένιωθε άνετα και ελεύθερα στον διπλωματικό κόσμο των αρχών του 19ου αιώνα. Βρισκόταν στην πιο υψηλή εκτίμηση όλων εκείνων των πολιτικών, των οποίων η γνώμη βάρυνε ως η μόνη έγκυρη στην Ευρώπη. Και, ακόμη, πολλοί τον θεωρούσαν υπόδειγμα, πρότυπο της τελειότητος της διπλωματίας» (Duc de Broglie).
Γιάννης Σμαραγδής: «Ο Καποδίστριας εκπροσωπούσε το Φως. Ήταν μια ανώτερη οντότητα και ένα πρόσωπο – οδηγός. Έρχεται από το παρελθόν και βαδίζει προς το μέλλον. Αφού βρέθηκε ένα πρόσωπο σαν τον Καποδίστρια στο πρόσφατο παρελθόν, θα ξαναβρεθεί στο μέλλον. Δεν ξεκινάμε απ’ το μηδέν». Οκτώ χρόνια ο Σμαραγδής προσπαθούσε να κάνει την ταινία για τον Καποδίστρια. Ποιοι τον πολέμησαν; Λέγει:
«Οι κλίκες, οι φατρίες. Μία εξ αυτών είναι αυτή του Ελληνικού Κινηματογράφου που ελέγχεται μέσω χρηματοδότησης από ΜΚΟ και τον Σόρος. Μιλάμε για ανθρώπους του Κολωνακίου και των βορείων προαστίων. Σε τέτοιες περιπτώσεις αναφερόταν ο Καποδίστριας όταν μιλούσε για ‘‘φιλήκοους των ξένων’’. Δηλαδή προδότες. Έχουν ρόλο διαβρωτικό και εμποδίζουν ό,τι ενισχύει την εθνική συνείδηση». Καταλήγει στη συνέντευξή του:
«Στην Ελλάδα είναι επικίνδυνο να είσαι Έλληνας και να υπερασπίζεσαι τις ελληνικές αξίες. Όταν το κάνεις, διώκεσαι ανηλεώς, βάλλεσαι. Ωστόσο έχουμε χρέος να το κάνουμε. Αλλιώς, πώς το σκοτάδι θα γίνει φως;». Στην κατεχόμενη Κύπρο, η κατάσταση είναι απείρως χειρότερη. Να είσαι Έλληνας, να είσαι υπερήφανος γι’ αυτήν τη μοναδική καταγωγή, σε στιγματίζουν ως εθνικιστή, σοβινιστή, ρατσιστή, ακραίο και περιθωριακό. Όμως, «εμείς τζιαμαί, ελιές τζιαι τερατσιές πάνω στον ρότσον τους»!
Ο πρωθυπουργός της Ουγγαρίας, Βίκτορ Όρμπαν, σε αποκλειστική συνέντευξή του αμφισβήτησε τον Μαρκ Ρούτε ως επικεφαλής του ΝΑΤΟ
Ο πρωθυπουργός της Ουγγαρίας Βίκτορ Όρμπαν εξέφρασε αμφιβολίες για το αν ο Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ Μαρκ Ρούτε θα διατηρήσει τη θέση του μετά τις δηλώσεις του για πιθανή σύγκρουση με τη Ρωσία.
Ο Όρμπαν σημείωσε ότι υπάρχουν αυτή τη στιγμή ριζικά διαφορετικές απόψεις τόσο στην Ευρώπη όσο και στην Αμερική σχετικά με τη σύγκρουση στην Ουκρανία.
Ο Όρμπαν δήλωσε σε συνέντευξή του στο Mandiner: «Οι δηλώσεις του Μαρκ Ρούτε είναι πράγματι ανησυχητικές, διότι, εκτός από το ότι επικαλούνται τις φρικαλεότητες προηγούμενων πολέμων, έρχονται επίσης σε αντίθεση με όσα λένε οι Αμερικανοί για την ουκρανική διευθέτηση. Το ερώτημα είναι: τι θα πει ο πρόεδρος των ΗΠΑ για αυτό; Και μπορεί ο γενικός γραμματέας του ΝΑΤΟ να παραμείνει στη θέση του μετά από αυτό;»
«Βίκτορ Όρμπαν για την απειλή του Γενικού Γραμματέα του ΝΑΤΟ για παγκόσμιο πόλεμο: Η Αμερική θέλει ειρήνη, η Ευρώπη θέλει πόλεμο» (Mandiner.hu)
Σύμφωνα με τον Πρωθυπουργό, έχει δημιουργηθεί μια πρωτοφανής κατάσταση εντός του ΝΑΤΟ, όπου «η Αμερική θέλει ειρήνη, αλλά η Ευρώπη χτυπάει τα τύμπανα του πολέμου».
Σε κοινή συνέντευξη Τύπου με τον Γερμανό Καγκελάριο Φρίντριχ Μερτς την περασμένη Πέμπτη, ο Ρούτε κάλεσε τις ευρωπαϊκές χώρες να αυξήσουν τις αμυντικές δαπάνες ενόψει «μιας ρωσικής εισβολής».
Προέτρεψε επίσης τα κράτη μέλη να υιοθετήσουν μια μιλιταριστική νοοτροπία, ισχυριζόμενος ότι η συμμαχία είναι ο «επόμενος στόχος» της Ρωσίας.
Νωρίτερα, ο Ούγγρος υπουργός Εξωτερικών, Πέτερ Σιγιάρτο, δήλωσε ότι ο Ρούτε κλιμακώνει τις εντάσεις και υπονομεύει τις ειρηνευτικές συνομιλίες για την Ουκρανία. Η Ουγγαρία, ως μέλος του ΝΑΤΟ, απορρίπτει τα σχόλιά του σχετικά με την ανάγκη προετοιμασίας για πόλεμο με τη Ρωσία.
Η δήλωση του Ρούτε προκάλεσε κριτική όχι μόνο στην Ουγγαρία αλλά και σε αρκετές άλλες ευρωπαϊκές χώρες.
Τον Πόλεμο στην Ευρώπη τον έφερε το ΝΑΤΟ: στη Σερβία το 1999
Για παράδειγμα , η Γερμανίδα ειδικός σε θέματα εξωτερικής πολιτικής Σεβίμ Νταγκντελέν δήλωσε στην Deutsche Welle ότι τα σχόλια του Ρούτε ήταν επικίνδυνα και διαστρεβλώνουν την ιστορία.
H Ντάγκντελεν, ειδικός σε θέματα εξωτερικής πολιτικής του γερμανικού κόμματος Συμμαχία για τη Λογική και τη Δικαιοσύνη με επικεφαλής τη Σάρα Βάγκενκνεχτ, έγραψε στην πλατφόρμα κοινωνικής δικτύωσης X:
«Το ΝΑΤΟ αυταπατάται εμπλεκόμενο σε πόλεμο. Ο Ρούτε ισχυρίστηκε σε ομιλία του στο Βερολίνο ότι η Ρωσία έφερε πίσω τον πόλεμο στην Ευρώπη και ότι η τελευταία είναι ο επόμενος στόχος της Ρωσίας, αλλά ταυτόχρονα αγνοεί τον πόλεμο του ΝΑΤΟ το 1999 εναντίον της Γιουγκοσλαβίας/Σερβίας, ο οποίος ήταν παράνομος βάσει του διεθνούς δικαίου, παρόλο που παρουσιάστηκε στην ίδια την προπαγάνδα της συμμαχίας ως ανθρωπιστική παρέμβαση».
Ο Παναγιώτης Παπάζογλου, Έλληνας εστιάτορας στην παραλία του Bondi, περιγράφει στο iefimerida.gr τις εφιαλτικές στιγμές που έζησε, καθώς την ώρα του μακελειού στο Σίδνεϊ το εστιατόριό του ήταν ανοικτό και γεμάτο κόσμο.
Αναφέρει χαρακτηριστικά: «Εμείς εκείνη την ώρα εργαζόμασταν μέσα στο εστιατόριο. Βρίσκεται στην παραλία, περίπου διακόσια μέτρα από το σημείο όπου βρισκόταν ο δράστης. Ακούστηκαν οι πρώτοι πυροβολισμοί και προσπαθούσαμε να καταλάβουμε τι συμβαίνει. Σε ελάχιστα δευτερόλεπτα επικράτησε πανικός. Εκατοντάδες άνθρωποι έτρεχαν να σωθούν πανικόβλητοι, ούρλιαζαν. Προσπαθούσαν να σωθούν. Ακούγονταν πυροβολισμοί και κανείς δεν ήξερε τι έπρεπε να κάνει. Κάποιοι από αυτούς μπήκαν στο μαγαζί μας. Ήταν σε απόλυτο πανικό. Προσπαθούσαμε να προσφέρουμε τις πρώτες βοήθειες. Ένα ποτήρι νερό, μια αγκαλιά, ένα ασφαλές μέρος να κρυφτούν. Εκείνη τη στιγμή δεν σκέφτεσαι τον εαυτό σου. Σκέφτεσαι πώς μπορείς να βοηθήσεις τον συνάνθρωπο».
Παναγιώτης Παπάζογλου και Παναγιώτης Πλιόπλης από την ελληνική ταβέρνα Κazzi Beach Greek που βρίσκεται στα 200 μέτρα από το σημείο που έγινε η τρομοκρατική ενέργεια / Φωτογραφία: Nick Bourdaniotis
«Στο βλέμμα του είχε αποτυπωθεί ο τρόμος»
«Οι πυροβολισμοί συνεχίζονταν και κάποια στιγμή μπαίνει μέσα στο μαγαζί μας ένας πατέρας με τα δύο μικρά του κορίτσια. Ο άνθρωπος ήταν χτυπημένος. Τραυματίας. Δεν ξέρω εάν είχε δεχθεί πυρά ή τι είχε συμβεί ακριβώς. Το μπουφάν του ήταν γεμάτο αίματα και δίπλα του είχε τα δύο μικρά κορίτσια του. Μας κοιτούσε σε απόγνωση και δεν μπορούσε να μιλήσει. Τον βάλαμε να καθίσει σε μία καρέκλα, καλέσαμε το ασθενοφόρο και του δώσαμε να πιει λίγο νερό. Δεν μας είπε τίποτα. Στο βλέμμα του όμως είχε αποτυπωθεί ο τρόμος. Ήρθε το ασθενοφόρο και τους πήρε. Και εμείς συνεχίσαμε να βοηθάμε ανθρώπους. Είμαστε γνωστοί στην εβραϊκή κοινότητα και οι άνθρωποι αισθάνονταν ασφάλεια. Δεν σκεφτήκαμε ούτε στιγμή να φύγουμε από το σημείο. Έπρεπε να μείνουμε εκεί και να βοηθήσουμε. Όπως και ο μουσουλμάνος ο οποίος δεν δίστασε να αφοπλίσει τον έναν εκ των δύο δραστών, με κίνδυνο της ζωής του. Ο άνθρωπος αυτός σήμερα αντιμετωπίζεται ως ήρωας σε ολόκληρη τη χώρα. Έσωσε πολλές ζωές με την πράξη αυτοθυσίας του. Και μετά όλα τελείωσαν».
Ο κ. Παπάζογλου καταλήγει: «Περιπολικά είχαν αποκλείσει τους δρόμους. Ασθενοφόρα πήγαιναν και έρχονταν. Συγγενείς που έκλαιγαν. Άνθρωποι που τους μάζευαν από τη μέση του δρόμου νεκρούς. Η απόλυτη φρίκη. Σήμερα αυτή την ώρα πραγματοποιείται μια σιωπηλή τελετή στην παραλία από την εβραϊκή κοινότητα. Άνθρωποι έχουν συγκεντρωθεί για να αποτίσουν φόρο τιμής στους νεκρούς της εβραϊκής κοινότητας. Επικρατεί θλίψη και μια ανατριχιαστική ησυχία…».
Σίδνεϊ: Πατέρας και γιος οι δράστες του μακελειού με τους 15 νεκρούς
16 άνθρωποι σκοτώθηκαν, εκ των οποίων ο ένας δράστης, και τουλάχιστον 40 άλλοι τραυματίστηκαν στην ένοπλη επίθεση που συνέβη σήμερα κατά της εκδήλωσης της εβραϊκής εορτής Χανουκά στην παραλία Μποντάι του Σίδνεϊ της Αυστραλίας, ανακοίνωσε σε νεότερο απολογισμό η αστυνομία της πολιτείας της Νέας Ουαλίας.
«Η αστυνομία μπορεί να επιβεβαιώσει ότι 16 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους και 40 παραμένουν στο νοσοκομείο μετά τους χθεσινούς πυροβολισμούς στο Μποντάι», τόνισε η αστυνομία της Νέας Νότιας Ουαλίας στο X, πρώτες πρωινές ώρες Δευτέρας, τοπική ώρα.
Οι δύο ένοπλοι άνοιξαν πυρ κατά τη διάρκεια της γιορτής. «Αυτή η επίθεση είχε στόχο την εβραϊκή κοινότητα του Σίδνεϊ την πρώτη ημέρα του Χανουκά», δήλωσε ο πρωθυπουργός της πολιτείας της Νέας Νότιας Ουαλίας, Κρις Μινς, σε συνέντευξη Τύπου. Αυτή ήταν μια «τρομοκρατική ενέργεια», τόνισε ο αρχηγός της Αστυνομίας της Νέας Ουαλίας, Μαλ Λάνιον. «Ανακαλύψαμε έναν αυτοσχέδιο εκρηκτικό μηχανισμό σε ένα αυτοκίνητο που συνδέεται με τον δράστη που σκοτώθηκε», τόνισε, συμπληρώνοντας πως ομάδα πυροτεχνουργών επιχειρεί για να εντοπίσει πιθανούς άλλους αυτοσχέδιους εκρηκτικούς μηχανισμούς.
Ένας από τους ύποπτους δράστες της επίθεσης σκοτώθηκε, ένας δεύτερος νοσηλεύεται σε κρίσιμη κατάσταση και η αστυνομία ερευνά αν εμπλέκεται και τρίτος δράστης, ανέφερε ο Λάνιον. Δύο αστυνομικοί ήταν μεταξύ των 29 ατόμων που μεταφέρθηκαν στο νοσοκομείο με τραύματα, είπε.
Τις φωτογραφίες παραχώρησε στο iefimerida.gr το Greek City Times
του Γιώργου Πινακίδη, Δικηγόρου
του Κίμωνος Κωστή, Αντιστρατήγου ε.α.
του Jerry Seriatos 
του Σάββα Ιακωβίδη
