Υπάρχουν σειρές που σου λένε ξεκάθαρα τι σκέφτονται για την πολιτική, την εξουσία και το καλό με το κακό. Και υπάρχουν κι εκείνες που κάνουν κάτι πολύ πιο ανησυχητικό: δεν σου λένε τίποτα ευθέως, αλλά σε αφήνουν στο τέλος με την αίσθηση ότι κάτι μέσα σου έχει μετακινηθεί.
Σε αυτή τη δεύτερη κατηγορία ανήκουν τόσο η The Sirens όσο και το Designated Survivor.
Δύο εντελώς διαφορετικές σειρές. Άλλο ύφος, άλλη αφήγηση, άλλο κοινό. Κι όμως, αν τις δεις προσεκτικά καταλήγουν στο ίδιο σκοτεινό συμπέρασμα: η ηθική δεν καταρρέει με θόρυβο· διαβρώνεται αθόρυβα.
Από την ψυχολογία στην πολιτική (χωρίς να το καταλάβεις)
Και οι δύο σειρές σε τραβούν πρώτα αλλού.
Το The Sirens ξεκινά σχεδόν υπαρξιακά και ψυχολογικά. Οι χαρακτήρες κινούνται σε έναν χώρο χωρίς σαφή εξουσία, χωρίς κράτος, χωρίς «μεγάλο κακό». Το Designated Survivor, αντίθετα, ξεκινά σχεδόν αφελώς πολιτικά: ο «καλός άνθρωπος» γίνεται πρόεδρος μέσα από μια τραγωδία και καλείται να σώσει τη δημοκρατία.
Αυτό που τις ενώνει όμως δεν είναι η αρχή. Είναι η διαδρομή.
Και οι δύο σου λένε:
Δεν χρειάζεται να είσαι κακός για να υπηρετήσεις κάτι κακό.
Designated Survivor: η ηθική μέσα στο κράτος
Το Designated Survivor πατά πάνω σε ένα παλιό, καθησυχαστικό αφήγημα: αν ένας έντιμος άνθρωπος βρεθεί στην κορυφή, το σύστημα μπορεί να διορθωθεί.
Στην αρχή, ο πρόεδρος λειτουργεί ως ηθικό αντίβαρο:
λέει «όχι» εκεί που άλλοι θα έλεγαν «ναι»
διστάζει
κουβαλά ακόμη την ενοχή της απόφασης
Όμως, όσο προχωρά η σειρά, κάτι αλλάζει. Όχι απότομα. Όχι θεαματικά.
Αλλά μέσω:
εξαιρέσεων που «είναι προσωρινές»
αποφάσεων που «δεν υπάρχει άλλος τρόπος»
συμβιβασμών που βαφτίζονται αναγκαιότητα
Στο τέλος, δεν βλέπεις έναν διεφθαρμένο πρόεδρο.
Βλέπεις κάτι χειρότερο: έναν πρόεδρο που έχει μάθει να ζει χωρίς ηθικό δίλημμα.
Και αυτό είναι το πιο πολιτικό σχόλιο της σειράς:
Το κράτος δεν σε διαφθείρει — σε εκπαιδεύει.
The Sirens: η εξουσία χωρίς θεσμούς
Αν το Designated Survivor είναι πολιτική μέσα στους θεσμούς, το The Sirens είναι πολιτική μετά τους θεσμούς.
Εδώ δεν υπάρχει:
κυβέρνηση
νόμος
εκλογές
λογοδοσία
Υπάρχει μόνο ένα σύστημα σχέσεων, ρόλων και «ευκαιριών».
Και αυτό ακριβώς το κάνει πιο ανατριχιαστικό.
Οι χαρακτήρες:
δεν εξαναγκάζονται
δεν απειλούνται άμεσα
δεν χειραγωγούνται χονδροειδώς
Αντίθετα, ενσωματώνονται.
Το σύστημα δεν τους φιμώνει.
Τους κάνει να αισθάνονται:
σημαντικοί
χρήσιμοι
«μέσα»
Και κάπου εκεί, χωρίς να το καταλάβουν, η ευθύνη εξαφανίζεται.
Όχι επειδή δεν υπάρχει κακό.
Αλλά επειδή κανείς δεν νιώθει ότι του αναλογεί.
Το κοινό πολιτικό συμπέρασμα
Παρά τις διαφορές τους, οι δύο σειρές καταλήγουν στο ίδιο πολιτικό αδιέξοδο:
Στο Designated Survivor, η φράση-κλειδί είναι: «Δεν γίνεται αλλιώς»
Στο The Sirens, η φράση-κλειδί είναι: «Δεν φταίω εγώ»
Και οι δύο οδηγούν στο ίδιο αποτέλεσμα: καμία πράξη δεν βαραίνει πραγματικά κανέναν.
Αυτό δεν είναι απλώς αφήγηση.
Είναι περιγραφή του σύγχρονου κόσμου:
της εργασίας
των media
της πολιτικής διαχείρισης
ακόμη και του «καλού ακτιβισμού»
Γιατί αυτές οι σειρές είναι πιο πολιτικές απ’ όσο δείχνουν
Καμία από τις δύο δεν φωνάζει «είμαι πολιτική σειρά».
Και αυτό είναι το πιο ειλικρινές τους στοιχείο.
Γιατί σήμερα η πολιτική:
δεν μοιάζει με ιδεολογία
δεν μοιάζει με σύγκρουση
δεν μοιάζει με απόφαση
Μοιάζει με:
management
ψυχολογία
αφήγημα
«ρεαλισμό»
Και ακριβώς εκεί χάνεται η ηθική πυξίδα:
όχι επειδή κάποιος την πέταξε,
αλλά επειδή έπαψε να τη χρειάζεται.
Το πρόβλημα δεν είναι ότι το κακό κερδίζει.
Το πρόβλημα είναι ότι το καλό προσαρμόζεται.
Το Designated Survivor σου δείχνει πώς αυτό συμβαίνει μέσα στο κράτος.
Το The Sirens σου δείχνει πώς συμβαίνει χωρίς καν να υπάρχει κράτος.
Και μαζί, σχηματίζουν ένα ενιαίο, άβολο ερώτημα προς τον θεατή:
Σε ποιο σημείο θα είχες ήδη σταματήσει να αντιστέκεσαι — χωρίς να το καταλάβεις;
Απαντήσεις από Φιντάνθα ζητήσει η Ολγκίν – Άλλη μια καθοριστική συνάντηση του Τούρκου Υπουργού Εξωτερικών με την Προσωπική Απεσταλμένη – Θα ρίξει φως στις προθέσεις της Άγκυρας, τουλάχιστον για τη διαδικασία;
Ως ενδείξεις ότι η Τουρκίαδεν θα συνεργαστεί, μπορούν να εκληφθούν οι δηλώσεις Τούρκων αξιωματούχων τις τελευταίες μέρες. Η πολιτική για αναγνώριση των κατεχομένων και λύση δύο κρατών παραμένει «καραμέλα» στα στόματα των Ερντογάν και Φιντάν, ανεξάρτητα από την κατεύθυνση που έδωσαν την περασμένη εβδομάδα οι δύο ηγέτες. Δηλαδή, τη δέσμευση τους στο περιεχόμενο των ψηφισμάτων του Συμβουλίου Ασφαλείας, όπως καταγράφηκε στη δήλωση που εξέδωσαν τα Ηνωμένα Έθνη μετά τη συνάντηση που είχαν την Πέμπτη οι Χριστοδουλίδης, Έρχιουρμαν και Ολγκίν.
Παρά τις αντιφατικές τοποθετήσεις του πριν και μετά το ραντεβού, ο κατοχικός ηγέτης συμφώνησε ότι ο επιδιωκόμενος στόχος είναι η ομοσπονδιακή δομή με πολιτική ισότητα. Πρόκειται μόνο για την επικεφαλίδα ενός κειμένου που θα αρχίσει να γράφεται σταδιακά. Ωστόσο μετά από πέντε χρόνια οπισθοχώρησης, είναι το πρώτο ουσιαστικό βήμα που γίνεται προς την κατεύθυνση της επανέναρξης των συνομιλιών. Αυτό δεν αποτελεί προσέγγιση μόνο της ελληνοκυπριακής πλευράς, αλλά και των Ηνωμένων Εθνών τα οποία υποδέχθηκαν την εξέλιξη με συγκρατημένη ικανοποίηση.
Όπως διαμορφώνεται το τοπίο σήμερα, περί τα τέλη Ιανουαρίου θα γίνει μια ακόμη τριμερής συνάντηση στην Λευκωσία. Ως εκ τούτου η διευρυμένη θα μπορούσε να προγραμματιστεί μετά από αυτή τη συνάντηση, άρα το νωρίτερο εντός Φεβρουαρίου. Η ελληνοκυπριακή πλευρά είναι έτοιμη, το ίδιο και η Αθήνα. Ο κατοχικός ηγέτης θεωρεί επίσης ως εφικτό στόχο τη σύγκλιση της διευρυμένης πριν από το τέλος του χειμώνα. Λείπει μόνο ένα κομμάτι, αυτό της Τουρκίας.
Εκεί ακριβώς θα εστιάσει η Προσωπική Απεσταλμένη στη συζήτηση που έχει τελικά αύριο με τον Τούρκο Υπουργό Εξωτερικών. Άλλη μια συνάντηση κομβικής σημασίας, σύμφωνα με την ανάγνωση που κάνει η ελληνοκυπριακή πλευρά. Από τις απαντήσεις που θα δώσει ο Χακάν Φιντάν θα διαφανεί εάν η τουρκική πλευρά είναι σε θέση να παρακαθίσει στο τραπέζι της διευρυμένης τον Φεβρουάριο ή αν θα επιχειρήσει να προκαλέσει νέες καθυστερήσεις, όπως έπραξε στο παρελθόν.
Το δεύτερο σενάριο δεν είναι απίθανο να συμβεί αν υπολογίσουμε την προδιάθεση που έδειξε η Άγκυρα αμέσως μετά την «εκλογή» του Τουφάν Έρχιουρμαν. Ενώ τότε φαινόταν πως η διαδικασία θα εξελισσόταν με γοργούς ρυθμούς, η τουρκική πλευρά έκοψε τη φόρα του κατοχικού ηγέτη, κερδίζοντας αρκετές εβδομάδες. Χρόνος που αξιοποιήθηκε για να εξεταστούν όλα τα ενδεχόμενα αντίδρασης σε συνδυασμό με τα επόμενα βήματα.
Αν και είναι σχεδόν απίθανο, η ελληνοκυπριακή πλευρά διατηρεί προσδοκίες ότι από τη συζήτηση της Ολγκίν με τον Φιντάν θα υπάρξει μια σαφής τοποθέτηση σε σχέση με τις τουρκικές θέσεις για τη βάση λύσης. Έχει μεγάλο ενδιαφέρον η διαμόρφωση της τουρκικής προσέγγισης, στην οποία πλέον δεν μπορεί να συμπεριληφθεί το επιχείρημα ότι στηρίζει τη λύση δύο κρατών ως την επιλογή των Τουρκοκυπρίων. Συνεπώς είτε θα πρέπει να βρει άλλα επιχειρήματα, είτε -θεωρητικά- θα αρχίσει τη διαδικασία της σταδιακής επιστροφής στο συμφωνημένο πλαίσιο λύσης. Χωρίς να αποκλείεται να ζητήσει ανταλλάγματα.
Η επίθεση στην Καρυστιανού ως συμπτωματολογία μιας παρηκμασμένης πολιτικής κουλτούρας.
Ο Καμύ είχε εντοπίσει, με χειρουργική ακρίβεια, έναν από τους σκοτεινότερους μηχανισμούς του ανθρώπινου ψυχισμού και των κοινωνιών λέγοντας πως «Μια από τις χειρότερες αιτίες εχθρότητας είναι η λύσσα και η ποταπή επιθυμία να δεις να υποκύπτει, αυτός που τολμάει να αντιστέκεται σ’ αυτό που σε συνθλίβει».
Αυτή η φράση δεν περιγράφει μόνο μια υπαρξιακή μάχη. Περιγράφει την αντίδραση των υποταγμένων απέναντι σε όσους αρνούνται να ζήσουν γονατιστοί.
Και αυτή η δυναμική εξηγεί σχεδόν τέλεια το φαινόμενο της επιθετικότητας απέναντι στη Μαρία Καρυστιανού.
Η Μαρία Καρυστιανού προκαλεί τόση εχθρότητα γιατί κάνει κάτι που οι περισσότεροι δεν αντέχουν να δουν. Αντιστέκεται εκεί όπου οι άλλοι έχουν παραδώσει τα όπλα.
Η δύναμή της, η καθαρότητά της, η επιμονή της, η αδιαπραγμάτευτη αναζήτηση της αλήθειας, ξεσκεπάζουν όχι απλώς το πολιτικό σύστημα, αλλά την υποταγή πολλών σε αυτό.
Γι’ αυτό η επίθεση δεν είναι απλώς πολιτική. Είναι υπαρξιακή.
Η παρουσία της υπενθυμίζει στον καθένα τι δεν έκανε, τι δεν τόλμησε, πότε υποχώρησε, πού ντράπηκε, πού βολεύτηκε.
Η Καρυστιανού λειτουργεί σαν καθρέφτης της ατομικής και συλλογικής μας υποταγής και ανεπάρκειας.
Κι αυτό είναι αφόρητο για όσους έχουν χτίσει την ταυτότητά τους πάνω στη συμβατότητα, στην υποταγή, στην προσαρμογή.
Ο Καμύ θα έλεγε όποιος δεν τολμά να αντισταθεί, μισεί εκείνον που τολμά.
Γι’ αυτό και τα emoji γελάκια, ο κυνισμός των διαδικτυακών σχολίων, οι χυδαίες ύβρεις, η παρανοειδής δυσπιστία στις προθέσεις της ή οι σοβαροφανείς αναλύσεις που την εγκαλούν για το “πολιτικό της λίγο” και οι λοιδορίες για τους υποτιθέμενους συνεργάτες της. Ο συστημικός οχετός έχει ανοίξει διάπλατος και…σας εύχετε καλά και ευλογημένα Χριστούγεννα.
Και βέβαια οι συστημικοί πολιτικοί παράγοντες και παραγοντίσκοι που την στοχοποιούν ή την υπονομεύουν δεν το κάνουν επειδή διαφωνούν μαζί της. Το κάνουν επειδή εκθέτει τη θεσμική γύμνια τους.
Η κυρία Καρυστιανού μιλά για ευθύνη όταν οι ίδιοι την αποφεύγουν, μιλά για δικαιοσύνη όταν εκείνοι βρίσκουν πρόσχημα, μιλά για αλήθεια όταν εκείνοι ζουν από τη διαχείριση του ψεύδους, μιλά για αξιοπρέπεια όταν εκείνοι -χρόνια τώρα- υπογράφουν την υποταγή.
Καταλαβαίνουμε ότι για έναν πολιτικό παράγοντα που η καριέρα του στηρίζεται στο να μη θίγει κανέναν συστημικό “ογκόλιθο”,
μια γυναίκα που θίγει τα πάντα -δικαστές, θεσμούς, κυβερνήσεις, Ευρώπη- είναι πραγματικά εφιάλτης.
Γιατί δείχνει στον λαό ότι δεν είναι όλοι το ίδιο, ότι υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που δεν φοβούνται.
Και αυτό είναι πολιτικά καταστροφικό για όσους έχτισαν καριέρες που βασίζονται στον φόβο και την αδράνεια.
Κι ύστερα είναι όλη αυτή η μεγάλη τέχνη της μικρότητας που τόσο ανθεί στην έρμη πατρίδα μας. Η επίθεση των πάσης φύσεως σχολιαστών του διαδικτύου.
Δημοσιογράφοι, opinion makers, σχολιαστές στα social, όλοι αυτοί που βγάζουν χολή απέναντί της, στην πραγματικότητα αμύνονται απέναντι σε ένα απλό γεγονός: Η γυναίκα αυτή δεν εξαρτάται από το σύστημα. Εκείνοι εξαρτώνται.
Η κυρία Καρυστιανού τους θυμίζει ότι υπάρχουν άνθρωποι που
δεν δέχονται χορηγίες, δεν προσκυνούν κόμματα, δεν κολακεύουν εξουσίες, δεν ζουν από χαρτζιλίκια ισχυρών, δεν σιτίζονται στο πρυτανείο των ευρωπαϊκών προγραμμάτων, δεν ανησυχούν μην χάσουν την καβάντζα που βολεύτηκαν και δεν φοβούνται την κοινωνική σύγκρουση.
Η ύπαρξή της κάνει τη δική τους ύπαρξη να μοιάζει ανούσια,
ηθικά άδεια, δειλή και απονοηματοδοτημένη.
Γι’ αυτό αντιδρούν με λύσσα. Όχι επειδή δεν συμφωνούν μαζί της.
Αλλά επειδή τους ακυρώνει ως ηθικά υποκείμενα.
Ακόμη και το “ανώνυμο μίσος” στο διαδίκτυο δεν είναι “τυχαίο”.
Είναι το καθαρότερο παράδειγμα αυτού που περιέγραψε ο Καμύ:
η μικρότητα που μισεί εκείνον που σηκώνει ανάστημα.
Ο απλός άνθρωπος που είναι εγκλωβισμένος στην αίσθηση ότι “τίποτα δεν αλλάζει”, ότι “όλοι ίδιοι είναι”, ότι “δεν γίνεται τίποτα”, βλέπει ξαφνικά μπροστά του μια γυναίκα που κάνει το αδύνατο δυνατό. Τα βάζει με το πολιτικό σύστημα, τα βάζει με τη δικαιοσύνη, τα βάζει με την ΕΕ, τα βάζει με τη διαφθορά και δεν λυγίζει.
Αυτό γεννά φθόνο, όχι θαυμασμό. Ή μάλλον “έναν φθόνο ως κατακερματισμένο θαυμασμό” όπως έλεγε ο kierkegaard.
Διότι αποκαλύπτεται η προσωπική αδράνεια και υποταγή του καθενός.
Σύμφωνα με τον Καμύ ο καταπιεσμένος που δεν μπορεί να εξεγερθεί, στρέφεται εναντίον εκείνου που εξεγείρεται.
Εν τέλει η κυρία Καρυστιανού δέχεται επιθέσεις από όλες τις πλευρές γιατί απειλεί όλους τους κώδικες αυτής της χώρας. Δεν φοβάται την εξουσία και άρα απειλεί τους ισχυρούς. Δεν φοβάται την κοινωνία και άρα απειλεί τους υποταγμένους. Δεν δέχεται χρηματοδοτήσεις και άρα απειλεί τους εξαγορασμένους. Δεν παριστάνει τη δήθεν “ανεξάρτητη” και άρα απειλεί τη εξαρτημένη δημοσιογραφία. Δεν παίζει πολιτικά παιχνίδια και άρα απειλεί τα συστημικά κόμματα. Δεν σιωπά και άρα απειλεί τους βολεμένους. Δεν υποκύπτει και άρα απειλεί τους υποταγμένους.
Η Μαρία Καρυστιανού είναι επικίνδυνη όχι επειδή είναι ριζοσπαστική, αλλά επειδή είναι ανεπηρέαστη.
Και σε μια κοινωνία που έχει μάθει ότι όλα αγοράζονται και όλα ελέγχονται, το ανυπότακτο πολιτικό υποκείμενο είναι πάντα ανεξέλεγκτο μέγεθος.
Η τελική αλήθεια είναι πως η Καρυστιανού δεν μισείται επειδή υπερβάλλει. Μισείται επειδή θυμίζει σε όλους μας την αλήθεια που βίωσε στον πυρήνα της υπαρξης της.
Το πολιτικό σύστημα την μισεί γιατί εκθέτει τη φαυλότητά του.
Η διανόηση την φοβάται γιατί εκθέτει τη δειλία της.
Η ανωνυμία τη στοχοποιεί γιατί εκθέτει τη λύγισή της.
Η επίθεση λοιπόν δεν στρέφεται σε εκείνη Στρέφεται σε αυτό που αντιπροσωπεύει. το δικαίωμα ενός ανθρώπου να μην υποκύπτει.
Και αυτό, όπως διέγνωσε ο Καμύ, είναι αρκετό για να γεννήσει την πιο άγρια μορφή εχθρότητας σε όσους έχουν μάθει να ζουν γονατισμένοι.
*Το κείμενο δημοσιεύθηκε στην σελίδα του κ. Ανδρουλιδάκη στο fb
Καθώς οι Ευρωπαίοι ηγέτες ετοιμάζονται να συναντηθούν στις Βρυξέλλες την Πέμπτη για να συζητήσουν τη χρηματοδότηση της Ουκρανίας, το κάνουν υπό τεράστια και πρωτοφανή πίεση από τις ΗΠΑ.
Αξιωματούχοι της κυβέρνησης Τραμπ πιέζουν ευρωπαϊκές κυβερνήσεις —τουλάχιστον εκείνες που θεωρούν πιο φιλικές— να απορρίψουν το σχέδιο χρήσης 210 δισ. ευρώ από ρωσικά περιουσιακά στοιχεία για τη χρηματοδότηση της Ουκρανίας. | Jakub Porzyck/Getty Images
17 Δεκεμβρίου 2025, 4:00 π.μ. CET
Της Zoya Sheftalovich και του Victor Jack
ΒΡΥΞΕΛΛΕΣ — Μια σύνοδος κορυφής των ηγετών της ΕΕ την Πέμπτη θα δοκιμάσει αν το μπλοκ θα παραμείνει ενωμένο — ή αν ο Ντόναλντ Τραμπ μπορεί να το διχάσει.
Μια διαφωνία υψηλού ρίσκου μεταξύ ευρωπαϊκών κυβερνήσεων σχετικά με τη χρήση ρωσικών περιουσιακών στοιχείων που έχουν παγώσει από την εισβολή του Βλαντίμιρ Πούτιν στην Ουκρανία, για τη χρηματοδότηση της ανοικοδόμησης της χώρας, αποκαλύπτει μια βαθύτερη διαίρεση στην ήπειρο για το πώς πρέπει να αντιμετωπιστεί μια νέα παγκόσμια τάξη και η πρωτοφανής πίεση από τις ΗΠΑ.
«Θέλουν να μας αποδυναμώσουν», δήλωσε ανώτερος αξιωματούχος της ΕΕ με γνώση των διατλαντικών σχέσεων και των προετοιμασιών για τη σύνοδο.
Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο αυτή την εβδομάδα πρέπει να κάνει δύο πράγματα. Οι ηγέτες χρειάζονται απτά αποτελέσματα, ιδιαίτερα στο ζήτημα της χρηματοδότησης της Ουκρανίας. Αλλά οι κυβερνήσεις του κυρίαρχου πολιτικού ρεύματος λένε επίσης ότι πρέπει να υπερασπιστούν την ΕΕ τη στιγμή που ο Λευκός Οίκος επιχειρεί να επηρεάσει την πολιτική, ενώ περισσότεροι Ευρωπαίοι ηγέτες από ποτέ —από τον Βίκτορ Όρμπαν της Ουγγαρίας έως τον Αντρέι Μπάμπις της Τσεχίας— απορρίπτουν τη συμβατική σοφία των Βρυξελλών.
Η ΕΕ θα υποστεί «σοβαρή ζημιά για χρόνια» αν αποτύχει να καταλήξει σε συμφωνία για τη χρηματοδότηση της Ουκρανίας, δήλωσε ο Γερμανός καγκελάριος Φρίντριχ Μερτς σε συνέντευξη στη γερμανική τηλεόραση. «Και θα δείξουμε στον κόσμο ότι, σε μια τόσο κρίσιμη στιγμή της ιστορίας μας, είμαστε ανίκανοι να σταθούμε ενωμένοι και να δράσουμε για να υπερασπιστούμε τη δική μας πολιτική τάξη σε αυτή την ευρωπαϊκή ήπειρο».
Αξιωματούχοι της κυβέρνησης Τραμπ πιέζουν ευρωπαϊκές κυβερνήσεις —τουλάχιστον εκείνες που θεωρούν πιο φιλικές— να απορρίψουν το σχέδιο χρήσης 210 δισ. ευρώ από ρωσικά περιουσιακά στοιχεία για τη χρηματοδότηση της Ουκρανίας, δήλωσαν στο POLITICO τέσσερις αξιωματούχοι της ΕΕ που συμμετέχουν στις συζητήσεις.
Όταν οι ηγέτες της ΕΕ συναντήθηκαν στις Βρυξέλλες τον Οκτώβριο, απέτυχαν να καταλήξουν σε συμφωνία για τα ακινητοποιημένα κεφάλαια, επειδή το Βέλγιο αντιτάχθηκε. Δύο μήνες αργότερα, είναι σαφές ότι το πρόβλημα της ΕΕ δεν είναι πραγματικά το Βέλγιο, αλλά ο Τραμπ.
Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και οι ισχυρότερες πρωτεύουσες διαπραγματεύονται μεταξύ τους όλο αυτό το διάστημα, προσπαθώντας να φέρουν με το μέρος τους τον Βέλγο πρωθυπουργό Μπαρτ ντε Βέβερ —του οποίου η στήριξη είναι κρίσιμη, καθώς η χώρα του φιλοξενεί το μεγαλύτερο μέρος των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων που έχουν παγώσει στην Ευρώπη. Οι συζητήσεις έγιναν πιο έντονες την τελευταία εβδομάδα, καθώς η ΕΕ επιδίωξε να παράσχει στο Βέλγιο εγγυήσεις.
Όμως οι πιθανότητες επίτευξης συμφωνίας χειροτέρεψαν αντί να βελτιωθούν ακόμη και κατά τη διάρκεια της Τρίτης, δήλωσε ο ανώτερος αξιωματούχος, στον οποίο παραχωρήθηκε ανωνυμία για να μιλήσει ελεύθερα. «Ήθελα να κλάψω», είπε, περιγράφοντας το κλίμα σε μια συνάντηση υπουργών ευρωπαϊκών υποθέσεων στις Βρυξέλλες που προετοίμαζαν τη σύνοδο.
«Δεν είναι πλέον ηγέτης του ελεύθερου κόσμου»
Η Ουκρανία χρειάζεται απεγνωσμένα χρήματα, καθώς αντιμετωπίζει δημοσιονομικό έλλειμμα ύψους 71,7 δισ. ευρώ για το επόμενο έτος. Αν η χρηματοδότηση δεν αρχίσει να ρέει έως τον Απρίλιο, θα αναγκαστεί να περικόψει τις δημόσιες δαπάνες, κάτι που θα μπορούσε να πλήξει το ηθικό και την ικανότητά της να συνεχίσει να αμύνεται, σχεδόν τέσσερα χρόνια μετά την πλήρους κλίμακας εισβολή της Ρωσίας.
Η βελγική κυβέρνηση δηλώνει ότι η αντίθεσή της στη χρήση των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων για τη χρηματοδότηση του δανείου οφείλεται στην ανάγκη προστασίας των δικών της φορολογουμένων, σε περίπτωση που τα χρήματα χρειαστεί ποτέ να επιστραφούν.
Για άλλες ευρωπαϊκές χώρες, το ζήτημα αφορά ευρύτερες γεωπολιτικές ισορροπίες.
Η αμερικανική εκστρατεία επιρροής, στο πλαίσιο της οποίας αξιωματούχοι της κυβέρνησης Τραμπ παρακάμπτουν τις Βρυξέλλες και επικοινωνούν παρασκηνιακά με τις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, οδήγησε την Ιταλία, τη Βουλγαρία, τη Μάλτα και την Τσεχία να προστεθούν στο μπλοκ των διαφωνούντων χωρών.
Η ΕΕ θα «υπέστη σοβαρή ζημιά για χρόνια» εάν δεν καταφέρει να καταλήξει σε συμφωνία για τη χρηματοδότηση της Ουκρανίας, δήλωσε ο Γερμανός Καγκελάριος Φρίντριχ Μερτς σε συνέντευξη στη γερμανική τηλεόραση. | Sven Hoppe/Getty Images
Η αποτυχία θα αποτελούσε καταστροφή για τη διεθνή θέση της ΕΕ, δήλωσαν Ευρωπαίοι αξιωματούχοι, λόγω του μηνύματος που θα εξέπεμπε. Όχι μόνο προς την επιθετική κυβέρνηση Τραμπ —η οποία στη Στρατηγική Εθνικής Ασφάλειας που δημοσίευσε νωρίτερα αυτόν τον μήνα ανέφερε ότι θα στηρίξει ευρωσκεπτικιστικές δυνάμεις— αλλά και προς τον Ρώσο πρόεδρο Βλαντίμιρ Πούτιν, ο οποίος αμφισβητεί ανοιχτά την κυριαρχία πρώην σοβιετικών κρατών.
Ο Μάνφρεντ Βέμπερ, επικεφαλής του κεντροδεξιού Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος, της μεγαλύτερης πολιτικής οικογένειας της ΕΕ, έδωσε την Τρίτη μια ιδιαίτερα αιχμηρή αποτίμηση για την επιδείνωση των σχέσεων.
«Οι ΗΠΑ προφανώς δεν είναι πλέον ο ηγέτης του ελεύθερου κόσμου», δήλωσε σε δημοσιογράφους στο Στρασβούργο, όπου συνεδριάζει αυτή την εβδομάδα το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Η κυβέρνηση Τραμπ «απομακρύνεται από εμάς».
Μια οικονομικά εξαντλημένη Ουκρανία θα είχε ασθενέστερη διαπραγματευτική θέση στις ειρηνευτικές συνομιλίες, υπονομεύοντας τις πιθανότητές της να εξασφαλίσει τη διαρκή ειρήνη που χρειάζεται για να ανοικοδομηθεί μετά την καταστροφή τεσσάρων ετών ολοκληρωτικού πολέμου.
«Δεν έχω καν τη σωστή λέξη», δήλωσε στο POLITICO ο πρωθυπουργός της Εσθονίας Κρίστεν Μίχαλ, όταν ρωτήθηκε τι θα συμβεί αν η ΕΕ αποτύχει να καταλήξει σε συμφωνία για το δάνειο. Το Κίεβο χρειάζεται να γνωρίζει «ότι η Ευρώπη στηρίζει την Ουκρανία ό,τι κι αν γίνει. Ότι δεν χρειάζεται να αποδεχθεί μια κακή συμφωνία».
Σύμφωνα με προσχέδιο ειρηνευτικού σχεδίου που διέρρευσε και διαπραγματεύτηκαν ο Λευκός Οίκος και το Κρεμλίνο, η Ουάσιγκτον επιθυμεί να χρησιμοποιήσει μέρος των παγωμένων ρωσικών περιουσιακών στοιχείων για τη χρηματοδότηση προσπαθειών ανοικοδόμησης υπό αμερικανική ηγεσία. Η αποδέσμευση των παγωμένων κεφαλαίων προς την Ουκρανία στο πλαίσιο ενός δανείου αποζημιώσεων θα επέτρεπε στο Κίεβο να αποφασίσει πού θα κατευθύνει τα χρήματα, με τη Γαλλία να πιέζει για μια «πρώτα η Ευρώπη» προσέγγιση στις αμυντικές δαπάνες.
Ο Τραμπ ασκεί επίσης πίεση στον πρόεδρο της Ουκρανίας Βολοντίμιρ Ζελένσκι να παραχωρήσει στη Ρωσία εκτεταμένες, βαριά οχυρωμένες και στρατηγικά κρίσιμες περιοχές στο Ντονμπάς — εδάφη που το Κρεμλίνο δεν ελέγχει επί του παρόντος.
Ο Λευκός Οίκος απέρριψε τις κατηγορίες των Βρυξελλών περί ανάμειξης.
«Εικασίες από ανώνυμες πηγές που δεν ήταν παρούσες σε αυτές τις συζητήσεις δεν πρέπει να λαμβάνονται σοβαρά υπόψη», δήλωσε η αναπληρώτρια εκπρόσωπος Τύπου του Λευκού Οίκου, Άννα Κέλι. «Ο μοναδικός στόχος των Ηνωμένων Πολιτειών είναι να φέρουν ειρήνη σε αυτή τη σύγκρουση… Τόσο οι Ουκρανοί όσο και οι Ρώσοι έχουν διατυπώσει σαφείς θέσεις σχετικά με τα παγωμένα περιουσιακά στοιχεία, και η μόνη μας δουλειά είναι να διευκολύνουμε έναν διάλογο που μπορεί τελικά να οδηγήσει σε συμφωνία».
Οι διαπραγματεύσεις που βάλτωσαν την Τρίτη οδήγησαν αξιωματούχους και ηγέτες της ΕΕ να αρχίσουν όλο και πιο έντονα να συζητούν την «πυρηνική επιλογή»: την επιβολή του δανείου αποζημιώσεων μέσω ψηφοφορίας με ειδική πλειοψηφία — με άλλα λόγια, αγνοώντας τις αντιρρήσεις ορισμένων χωρών και προχωρώντας έτσι κι αλλιώς.
Ωστόσο, ορισμένοι αξιωματούχοι προειδοποίησαν ότι κάτι τέτοιο θα άνοιγε βαθιά ρήγματα σε ένα ήδη κατακερματισμένο μπλοκ και πιθανότατα θα το βύθιζε σε πραγματική κρίση.
Μια άλλη εναλλακτική είναι ορισμένες χώρες να προσφέρουν απλώς περιορισμένα διμερή δάνεια.
«Είναι σημαντικό να έχουμε το Βέλγιο μέσα» στη συμφωνία, «αλλά θα δούμε», δήλωσε την Τρίτη στο POLITICO η πρωθυπουργός της Λετονίας, Έβικα Σιλίνια. «Αν αυτή [η ψηφοφορία με ειδική πλειοψηφία] είναι η μόνη [επιλογή], γιατί όχι;»
«Είναι σημαντικό για την ΕΕ να δείξει τη δύναμή της, αλλά και την ικανότητά της να λαμβάνει ισχυρές αποφάσεις, γιατί εργαζόμαστε εδώ και αρκετό καιρό και έχουμε υποσχεθεί στην Ουκρανία ότι θα τη βοηθήσουμε με χρηματοδοτικούς πόρους — και τα παγωμένα περιουσιακά στοιχεία είναι πραγματικά μια πολύ καλή πηγή», πρόσθεσε.
Η Σιλίνια συμπλήρωσε με νόημα: «Για το Βέλγιο, νομίζω ότι δεν θα ήθελα να το δω να γίνεται δεύτερη Ουγγαρία». Το POLITICO ανέφερε την περασμένη εβδομάδα ότι διπλωμάτες είχαν προειδοποιήσει πως το Βέλγιο κινδυνεύει να απομονωθεί στη διαδικασία λήψης αποφάσεων της ΕΕ, λόγω της αδιάλλακτης στάσης του στο ζήτημα των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων.
«Δεν έχω καν την κατάλληλη λέξη», δήλωσε η πρωθυπουργός της Εσθονίας, Κρίστεν Μίχαλ, στο POLITICO όταν ρωτήθηκε τι θα συμβεί εάν η ΕΕ δεν καταφέρει να εξασφαλίσει μια συμφωνία δανείου. | Nicolas Economou/Getty Images
Για την Ουκρανία, το δάνειο αποζημιώσεων που θα χρηματοδοτηθεί από ρωσικά περιουσιακά στοιχεία θα αποτελούσε την καλύτερη λύση στο τεράστιο δημοσιονομικό της κενό — καθώς η στήριξη του ΔΝΤ προς τη χώρα εξαρτάται από αυτό το σχέδιο.
Ωστόσο, ο Ζελένσκι εμφανίστηκε πραγματιστής σε συνομιλία μέσω WhatsApp με δημοσιογράφους τη Δευτέρα. Δεν τον ενδιαφέρει πώς θα εξασφαλίσει η Ουκρανία τα χρήματα, αρκεί να τα εξασφαλίσει.
«Φυσικά, θα θέλαμε πραγματικά να χρησιμοποιήσουμε [τα ρωσικά περιουσιακά στοιχεία] για να ανοικοδομήσουμε το κράτος μας», καθώς «είναι δίκαιο οι Ρώσοι να πληρώσουν για την καταστροφή». Όμως, πρόσθεσε, «ένα δάνειο αποζημιώσεων ή οποιοδήποτε σχήμα βασίζεται στο ύψος των παγωμένων περιουσιακών στοιχείων της Ρωσίας —συνολικά μεταξύ 150 και 200–210 δισ. δολαρίων— αποτελεί πράγματι game changer».
Καθώς οι συνομιλίες μεταξύ Ευρωπαίων αξιωματούχων απέτυχαν να καταλήξουν σε συμφωνία, οι ηγέτες θα έχουν την ασυνήθιστη αποστολή στη σύνοδο κορυφής της Πέμπτης να βρουν οι ίδιοι, δια ζώσης, μια λύση.
Ρεπορτάζ του Victor Jack από το Ελσίνκι. Οι Gabriel Gavin και Nick Vinocur στις Βρυξέλλες, η Veronika Melkozerova στο Κίεβο, ο Max Griera στο Στρασβούργο και η Daniella Cheslow στην Ουάσιγκτον συνέβαλαν στο άρθρο.
1. Η αποκρυπτογράφηση της γεωπολιτικής στρατηγικής της Τουρκίας είναι ενδιαφέρουσα ιδίως στην τρέχουσα συγκυρία από πολλές πτυχές για την ευαίσθητη περιοχή μας (Μεσόγειος και Βαλκάνια) και ειδικά για την Ελλάδα.
Η Τουρκία καταρχήν διαθέτει στρατηγικό γεωπολιτικό όραμα στόχων μέσων, το οποίο είναι αυτό του ηγέτη της Ερντογάν. Σε αντίθεση δυστυχώς με την Ελλάδα, η οποία πλην δύο σημαντικών περιπτώσεων (την είσοδο της Κύπρου στην ΕΕ στην Κοπεγχάγη, Δεκέμβριος 2002, με σχεδιασμό Γ. Κρανιδιώτη και εκτέλεση κυβέρνησης Σημίτη και Γ. Παπανδρέου και της αλλαγής και στρατηγικής στενής συνεργασίας με το Ισραήλ το 2010 από την κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου και τη στήριξη των λοιπών κυβερνήσεων που ακολούθησαν) δεν διαθέτει μακρόπνοη στρατηγική στόχευση.
2. Η Τουρκία του Ερντογάν, σημαντικός ιστορικός ηγέτης, διάδοχος ιστορικά του Κεμάλ, καταρχήν διαθέτει στρατηγική η οποία έχει αλλάξει και επί των ημερών του (υπήρχε η ευρωπαϊκή φάση και η σημερινή κυρίαρχη μουσουλμανική μεγαλοϊδεατική) στηρίζεται στο όραμά του: (α) την παλινόρθωση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας που οδηγεί σε περιφερειακό νέο ηγεμονισμό με την αύξηση της ισχύος και της εδαφικής της επικράτειας, κυρίως της θαλάσσιας (η «γαλάζια πατρίδα») αλλά και της χερσαίας, όπου μπορεί κυρίως για τον έλεγχο της κουρδικής απειλής και (β) τον «αποκαταστατικό» αναθεωρητισμό, με σκοπό την εδαφική διόρθωση της ιστορικής «αδικίας» που υπέστη η Τουρκία επί Κεμάλ από την τότε κυρίαρχη Δύση (με την οποία η Τουρκία πάντα διατηρούσε αντιφατικές σχέσεις). Η Τουρκία τις ΗΠΑ τις σέβεται, το Ισραήλ το φοβάται και την Ευρώπη την εκμεταλλεύεται οικονομικά. Την Ελλάδα την εποφθαλμιά, χωρίς να δείχνει ότι την υπολογίζει. Η ελληνική ατζέντα της (Αιγαίο, Μεσόγειος και Κύπρος) έχει άλλο βαθμό σημαντικότητας και προτεραιότητας χρονικά (όμως δεν μπορεί να αποκλειστεί μελλοντικά επεισόδιο επί του πεδίου εάν η φινλανδοποίηση την οποία επιχειρεί δεν αποδώσει).
Γίνε μέλος του καθημερινού newsletter που αποκαλύπτει όσα συμβαίνουν στο πολιτικό παρασκήνιο και απόκτησε πρόσβαση σε αποκλειστικό περιεχόμενο.ΕΓΓΡΑΦΗ
Αυτός ο αναθεωρητισμός και ο τουρκικός μεγαλοϊδεατισμός αποτελούν την πρώτη εδαφική σταθερά στρατηγικής της σημερινής διεκδικητικής Τουρκίας που φιλοδοξεί όχι μόνο να είναι περιφερειακή δύναμη αλλά ακόμη ίσως και παγκόσμια. Το όραμά του αυτό έχει συνέχεια και υποστηρίζεται συστηματικά από αφηγήματα όπως η «γαλάζια πατρίδα» με στήριξη τεχνοκρατική ξένων νομικών γραφείων ως προς τα ερείσματα διεθνούς δικαίου και πλούσια οικονομικά και με την αξιοθαύμαστη δημιουργία πολεμικής βιομηχανίας και την τελική πρόθεσή του – πιστεύω – να γίνει πυρηνική δύναμη (που θα ανατρέψει πλήρως τις ισορροπίες δημιουργώντας μία μεγάλη απειλή, την οποία σήμερα μόνο το Ισραήλ φαίνεται ότι θέλει και μπορεί να αντιμετωπίσει). Και βέβαια η θαλάσσια επεκτατική πολιτική του έχει και οικονομική στόχευση, κυρίως ενεργειακή. Η Τουρκία δεν θέλει επ’ ουδενί να αποκλειστεί από το μεσογειακό ενεργειακό παιχνίδι.
Η δεύτερη στρατηγική σταθερά του γεωπολιτικού οράματος του Ερντογάν είναι πολιτισμική και ιδιαίτερα κρίσιμη γιατί τοποθετεί τη δυτική κοσμική Ελλάδα σε αντίπαλα στρατόπεδα. Η Τουρκία του Ερντογάν είναι θεοκρατική, μουσουλμανική, αυταρχική και εκπροσωπεί κυρίως την Ανατολία πολιτικά και πολιτισμικά. Ενώ ο Κεμάλ ήταν ο τούρκος ηγέτης της Δύσης, ο Ερντογάν είναι εκείνος της Ανατολής. Και αυτό τον ωθεί στη συμμετοχή στον υπό διαμόρφωση αντιδυτικό συνασπισμό στο πλευρό ετερόκλητων δυνάμεων όπως η Ρωσία (με την οποία διατηρεί επίσης αμφιλεγόμενη σχέση), την Κίνα, κυρίως το Πακιστάν, το Αζερμπαϊτζάν κ.λπ. Το θρησκευτικό του πιστεύω προσλαμβάνει πολιτικά χαρακτηριστικά.
Η τρίτη στρατηγική σταθερά είναι η ματαίωση κινδύνων για την Τουρκία, με μεγάλη προτεραιότητα το ακανθώδες Κουρδικό (μία μικρότερη Τουρκία θα είναι ασφαλώς μικρότερος κίνδυνος για την περιφερειακή ειρήνη και σταθερότητα). Η παρουσία της στη Μεσόγειο αποτελεί έναν άλλον στόχο για την αποτροπή αποκλεισμού της από το ενεργειακό γίγνεσθαι και όχι μόνο (η Μεσόγειος είναι στρατηγικά λίαν κρίσιμος χώρος).
Για να τα πετύχει αυτά χρησιμοποιεί τρία κυρίως όπλα. Την ισχύ. Δεν διστάζει να παρεμβαίνει στρατιωτικά. Τη διπλωματία. Εκμεταλλευόμενη τον «τρίτο» δρόμο μεταξύ Ανατολής και Δύσης, διαμεσολαβώντας, απειλώντας και αποσπώντας οφέλη από παντού, ενισχύοντας τη διεθνή θέση της και ισχύ. Και ευρισκόμενη παρούσα παντού.
3. Το γεωπολιτικό όραμα του Ερντογάν τον φέρνει και σε τροχιά σύγκρουσης με την Ελλάδα. Οχι μόνο στο Κυπριακό όπου ο χρόνος είναι σε βάρος της λύσης διεθνούς δικαίου (με το απαράδεκτο καθεστώς κατοχής για ευρωπαϊκή χώρα και με διεθνή λήθη για τους αγνοούμενους!) αλλά και στο Αιγαίο και κυρίως στη Μεσόγειο με τη θαλάσσια συρρίκνωση της Ελλάδας. Είμαστε δυστυχώς μακριά από το πλαίσιο του 2003 επί Σημίτη – Παπανδρέου. Η Μεσόγειος με θαλάσσιες ζώνες υπό έλεγχο είναι σταθερός, σημαντικός στόχος της Τουρκίας του Ερντογάν που μπορεί να αναιρεθεί, ειρηνικά, μόνο με πολυμερή μεσογειακή διάσκεψη και τελική επίλυση από το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης. Και να γίνει κατανοητός ο ήδη διαγραφόμενους κίνδυνος περικύκλωσης και κυρίως απομόνωσης της Ελλάδας στους θαλάσσιους χώρους (ενάντια στη ζωοφόρα εθνικά ναυτική μας παράδοση).
Η αύξηση της μονομερούς διεκδικητικής ατζέντας της Τουρκίας καθιστά την επίλυση σήμερα αδύνατη. Μόνο η επιστροφή στην ατζέντα του 2004 ρεαλιστικά επιτρέπει την επίλυση. Αλλά κάτι τέτοιο δεν διαφαίνεται και για άλλη μία φορά διαψεύδεται η εκτίμηση «τι τα θέλετε, έχουμε μάθει να ζούμε με τα προβλήματά μας» από το κάθε χθες και καλύτερα στις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Οι επικοινωνιακές συγκαλύψεις μιας δύσκολης πραγματικότητας δεν ευνοούν πάντα γιατί λειτουργούν κατευναστικά έναντί μας και κυρίως τρίτων κρύβοντας τα προβλήματα κάτω από το χαλί.
Να ληφθεί σοβαρά υπόψη ότι το διεθνές πλαίσιο έχει ριζικά αλλάξει. Υπάρχει σήμερα μία ανατροπή και αποδόμηση του παλαιού μοντέλου εξωτερικών σχέσεων λόγω του προσωπικού ύφους του Προέδρου Τραμπ που επιβάλλει την ειρήνη και τη διαπραγματεύεται με δικούς του όρους και ισχύ θέτοντας θεσμούς (όπως ο ΟΗΕ) και κανόνες (το διεθνές δίκαιο) σε δεύτερο πλάνο.
Σε αυτό το νέο πλαίσιο διαφαινόμενος κίνδυνος είναι ότι στη χωρική αναδιανομή στην περιοχή η οποία επιδιώκεται με πιθανή δημιουργία κουρδικού κράτους σταδιακά φυσικά η Ελλάδα κινδυνεύει να πληρώσει τα σπασμένα (σε μία αντισταθμιστική λογική) και ασφαλώς η νυν ηγεσία των ΗΠΑ θα επιδιώξει την προσέγγιση Ισραήλ και Τουρκίας.
Σε τροχιά σύγκρουσης βρισκόμαστε που αποφεύγεται πάντως με εθνική ομοψυχία και αξιοπρέπεια, σχέδιο, αποφασιστικότητα και όρια, προετοιμασία εργώδη, διπλωματία πολυμερή και πολυεπίπεδη διμερή, διεθνή ενεργητική συμμετοχή, αμυντική θωράκιση με βάθος και παραγωγή ιδίως σε τεχνολογία του μέλλοντος.
Με οδηγό το ωραιότερο και διδακτικότερο κείμενο που γράφτηκε ποτέ από τον Θουκυδίδη, τον διάλογο Μηλίων και Αθηναίων.
*Χάρης Παμπούκης, Ομότιμος Καθηγητής Νομικής Σχολής Πανεπιστημίου Αθηνών, Διευθυντής Ελληνικού Ινστιτούτου Διεθνούς και Αλλοδαπού Δικαίου, τέως Υπουργού Επικρατείας
Ελεύθερος αφέθη ο 16χρονος γιος του Μιχάλη Κατρίνη που συνελήφθη τη νύχτα για επικίνδυνη οδήγηση και απείθεια.
Ο ανήλικος στις 4 το πρωί οδηγούσε αυτοκίνητο, με πέντε ακόμη ανηλίκους, και δεν σταμάτησε σε σήμα αστυνομικών της ΟΠΚΕ. Ακολούθησε καταδίωξη και προσήχθησαν και οι έξι στο Αστυνομικό Τμήμα Χαλανδρίου.
Στο παρακάτω βίντεο καταγράφεται η στιγμή της προσαγωγής των έξι νεαρών.
Κατρίνης: Ο μικρός μου γιος οδηγούσε χωρίς δίπλωμα -Αισθάνομαι συντριβή και αναλαμβάνω την ευθύνη
ΕΛΛΑΔΑ 16/12/2025 16:01
Δίωξη για πλημμελήματα στον γιο του Μ. Κατρίνη και στον συνοδηγό του -Αφέθηκαν ελεύθεροι οι δύο ανήλικοι
«Σβήστο, σβήστο το όχημα» ακούγεται να λέει ο αστυνομικός, δίνοντας οδηγίες στον οδηγό να σβήσει τη μηχανή και να βάλει τα χέρια του στο ταμπλό: «Σβήσε το όχημα, ο οδηγός τα χέρια απ’ έξω. Σβήσε το όχημα, ο οδηγός τα χέρια απ’ έξω. Σβήσε το όχημα. Να κατέβει ο οδηγός. Κατέβα. Τα χέρια στο ταμπλό ο συνοδηγός. Ψηλά, ψηλά».
Και στη συνέχεια: «Κάτσε κάτω, κάτω μ….. Κάτω μωρή μ….».
Δίωξη για τρία πλημμελήματα
Ο γιος του βουλευτή αφέθηκε ελεύθερος, όπως και ο συνοδηγός του. Και οι δύο είναι αντιμέτωποι με τρία πλημμελήματα. Συγκεκριμένα για:
επικίνδυνη οδήγηση από την οποία θα μπορούσε να προκύψει κινδυνος για άνθρωπο
απείθεια
οπλοφορία
Κατρίνης: Αναλαμβάνω την ευθύνη που μου αναλογεί
Νωρίτερα, ο Μιχάλης Κατρίνης με δήλωσή του ήταν αυτός που αποκάλυψε πως το περιστατικό αφορούσε τον γιο του.
Στη δήλωσή του τόνισε, μεταξύ άλλων, πως «ο νόμος ισχύει για όλους» και ότι αναλαμβάνει «την ευθύνη» των πράξεων του γιου του.
«Ο μικρός μου γιος οδηγούσε χωρίς δίπλωμα.
Πράξη αδικαιολόγητη και παράνομη.
Ο νόμος ισχύει για όλους.
Ως πατέρας, αισθάνομαι συντριβή και αναλαμβάνω την ευθύνη που μου αναλογεί, χωρίς μισόλογα και υπεκφυγές.
Ως γονείς, είμαστε κοντά στο παιδί μας, με πειθώ, λογική και αγάπη.
Ο νόμος ισχύει για όλους.
Χωρίς εξαίρεση», έγραψε.
“https://www.iefimerida.gr/ellada/i-stigmi-tis-syllipsis-toy-gioy-katrini-halandri”>«Σβήσε το όχημα, τα χέρια στο ταμπλό»: Η στιγμή της σύλληψης του γιου Κατρίνη στο Χαλάνδρι [βίντεο] – iefimerida.gr</a></p>
Republican presidential nominee former President Donald Trump brings Susie Wiles to the podium at an election night watch party Wednesday, Nov. 6, 2024, in West Palm Beach, Fla. (AP Photo/Alex Brandon)
Η προσωπάρχης του Λευκού Οίκου χαρακτηρίζει «χρήστη κεταμίνης» τον Μασκ, «συνωμοσιολόγο» τον Βανς, «αλκοολική προσωπικότητα» τον Τραμπ.
Η προσωπάρχης του Λευκού Οίκο άναψε φωτιές μιλώντας για τα όσα συμβαίνουν πίσω από τις κλειστές πόρτες του Οβάλ Γραφείου επί Ντόναλντ Τραμπ και… μοιράζοντας χαρακτηρισμούς για τους στενότερους εκ των συνεργατών του Αμερικανού προέδρου.
Το newsletter του iEidiseis καθημερινά στο inbox σου. Κάνε εγγραφή εδώ.
Ο δισεκατομμυριούχος Έλον Μασκ, διευθύνων σύμβουλος της Tesla, ήταν «δηλωμένος» χρήστης κεταμίνης, δήλωσε η επικεφαλής του προσωπικού του Λευκού Οίκου, Σούζι Γουάιλς, στο Vanity Fair, μιλώντας για τον στενό κύκλο του Αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ σε συνέντευξη στο περιοδικό.
Ακόμα, χαρακτήρισε τον αντιπρόεδρο Τζ. Ντ. Βανς «θιασώτη θεωριών συνωμοσίας», τον επικεφαλής προϋπολογισμού Ρας Βόουτ «απόλυτο δεξιό φανατικό» και επέκρινε τον χειρισμό από την Γενική Εισαγγελέα Παμ Μπόντι των αρχείων που αφορούσαν τον Τζέφρι Έπσταϊν.
Η Γουάιλς, η οποία επικαλέστηκε την εμπειρία της παιδικής της ηλικίας με έναν αλκοολικό πατέρα, είπε ότι «οι αλκοολικοί με υψηλή λειτουργικότητα ή οι αλκοολικοί γενικά, οι προσωπικότητές τους είναι υπερβολικές όταν πίνουν» και ότι ο Τραμπ έχει «προσωπικότητα αλκοολικού».
Είπε ότι «λειτουργεί με την άποψη ότι δεν υπάρχει τίποτα που δεν μπορεί να κάνει. Τίποτα, μηδέν, τίποτα».
Αναλυτικά το θέμα του Vanity Fair με τη συνέντευξη «φωτιά»:
Το πρωί της 4ης Νοεμβρίου 2025, μια ημέρα τοπικών εκλογών, η επικεφαλής του προσωπικού του Λευκού Οίκου επί Τραμπ, Σούζι Γουάιλς, βρισκόταν στο Οβάλ Γραφείο σε συνάντηση με τον πρόεδρο και τους κορυφαίους συμβούλους του, άνδρες που εκείνη αποκαλεί την «βασική της ομάδα»: τον Αντιπρόεδρο Τζέι Ντι Βανς, τον Υπουργό Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο και τον Στίβεν Μίλερ, αναπληρωτή επικεφαλής του προσωπικού.
Η ατζέντα ήταν διπλή: η κατάργηση του κογκρεσιακού φραγμού (filibuster) και η ανατροπή του προέδρου της Βενεζουέλας, Νικολάς Μαδούρο. Όπως αφηγήθηκε αργότερα, ο Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ μιλούσε για τον φραγμό, όταν η Γουάιλς σηκώθηκε και κατευθύνθηκε προς την πόρτα. Ο Τραμπ την κοίταξε. «Είναι επείγον; Πρέπει να φύγεις;» ρώτησε. Δεν ήταν τίποτα τέτοιο—αλλά η Γουάιλς άφησε τον Τραμπ να μαντέψει. Απάντησε: «Είναι επείγον. Δεν σε αφορά». Με αυτά, σύμφωνα με τη Γουάιλς, αποχώρησε από το Οβάλ.
Η Γουάιλς, φορώντας σκούρο παντελόνι και απλό μαύρο δερμάτινο τοπ, με υποδέχθηκε στο γραφείο της με χαμόγελο και χειραψία. Καθώς τρώγαμε σάντουιτς από το κυλικείο του Λευκού Οίκου, μιλήσαμε για τις προκλήσεις που αντιμετωπίζει ο Τραμπ. Κατά τη διάρκεια του προηγούμενου έτους, η Γουάιλς και εγώ μιλήσαμε τακτικά για σχεδόν τα πάντα: το περιεχόμενο και τις συνέπειες των αρχείων Έπσταϊν, τις βίαιες μαζικές απελάσεις της ICE, τη δραματική περικοπή της USAID από τον Έλον Μασκ, την αμφιλεγόμενη ανάπτυξη της Εθνοφρουράς σε αμερικανικές πόλεις, την κατεδάφιση της Ανατολικής Πτέρυγας, τις θανατηφόρες επιθέσεις σε σκάφη που φέρεται ότι ελέγχονταν από διακινητές ναρκωτικών—ενέργειες που πολλοί έχουν χαρακτηρίσει εγκλήματα πολέμου—, την σωματική και ψυχική υγεία του Τραμπ, και το αν θα παραβεί την 22η Τροπολογία και θα προσπαθήσει να παραμείνει για τρίτη θητεία.
Οι περισσότεροι ανώτεροι αξιωματούχοι του Λευκού Οίκου ζυγίζουν τα λόγια τους και μιλούν μόνο υπό καθεστώς «πληροφοριών υπό όρο» (background). Αλλά σε πολλές συζητήσεις on-the-record, η Γουάιλς απάντησε σχεδόν σε κάθε ερώτηση που της ετέθη από το Vanity Fair.
AP Photo/Evan Vucci
Συχνά μιλούσαμε τις Κυριακές μετά την εκκλησία. Η Γουάιλς αυτοαποκαλείται «ελαφρώς Καθολική». Μία φορά μιλήσαμε ενώ έκανε πλυντήριο στο ενοικιαζόμενο διαμέρισμά της στην Ουάσιγκτον, DC. Ο Τραμπ, μου είπε, «έχει προσωπικότητα αλκοολικού.» Η μεταστροφή του Βανς από Never Trumper σε υποστηρικτή του MAGA, είπε, ήταν «κάπως πολιτική».
Ο αντιπρόεδρος, πρόσθεσε, «είναι συνωμοσιολόγος εδώ και μια δεκαετία». Ο Russell Vought, αρχιτέκτονας του διαβόητου Project 2025 και επικεφαλής του Office of Management and Budget, είναι «ακροδεξιός απόλυτος φανατικός.» Όταν τη ρώτησα για το αν συμφωνεί με το ότι ο Μασκ αναδημοσίευσε ένα tweet για εργαζόμενους του δημόσιου τομέα που φέρεται ότι σκότωσαν εκατομμύρια υπό τον Χίτλερ, τον Στάλιν και τον Μάο, απάντησε: «Νομίζω ότι τότε κάνει microdosing.» (Λέει ότι δεν έχει προσωπική γνώση.)
Η Γουάιλς είναι το πιο ισχυρό άτομο στον Λευκό Οίκο του Τραμπ μετά τον ίδιο τον Πρόεδρο· σε αντίθεση με οποιονδήποτε προηγούμενο αρχηγό προσωπικού, είναι γυναίκα.
«Τόσες πολλές αποφάσεις μεγάλης σημασίας λαμβάνονται σύμφωνα με τις ορέξεις του προέδρου. Και απ’ όσο μπορώ να καταλάβω, η μόνη δύναμη που μπορεί να κατευθύνει ή να ρυθμίσει αυτήν την ορέξη είναι η Σούζι», μου είπε ένας πρώην επικεφαλής των Ρεπουμπλικάνων. «Στους περισσότερους Λευκούς Οίκους, ο αρχηγός του προσωπικού είναι πρώτος ανάμεσα σε μια ομάδα ισότιμων. Εκείνη μπορεί να είναι πρώτη χωρίς ίσους».
«Δεν νομίζω ότι υπάρχει κανείς στον κόσμο αυτή τη στιγμή που θα μπορούσε να κάνει τη δουλειά που κάνει εκείνη», μου είπε ο Ρούμπιο. Την χαρακτήρισε «κεκτημένη εμπιστοσύνη» του Τραμπ. Ο Βανς περιέγραψε την προσέγγιση της Γουάιλς στο έργο της αρχηγού προσωπικού. «Υπάρχει αυτή η ιδέα που νομίζω ότι ήταν πολύ συνηθισμένη στην πρώτη διοίκηση», είπε, «ότι στόχος τους ήταν να ελέγξουν τον πρόεδρο ή να τον επηρεάσουν, ή ακόμη και να τον χειραγωγήσουν επειδή έπρεπε για να υπηρετήσουν το εθνικό συμφέρον. Η Σούζι παίρνει ακριβώς την αντίθετη θέση· θεωρεί ότι είναι για να διευκολύνει, ότι ο αμερικανικός λαός έχει εκλέξει τον Ντόναλντ Τραμπ. Και η δουλειά της είναι να διευκολύνει το όραμά του και να το φέρει στην πραγματικότητα.»
Ήταν μια γεμάτη χρονιά. Ο Τραμπ και η ομάδα του επεκτείνανε τα όρια της προεδρικής εξουσίας, κήρυξαν μονομερώς πόλεμο στους καρτέλ ναρκωτικών, επέβαλαν δασμούς κατά βούληση, έκλεισαν τα νότια σύνορα, πέτυχαν εκεχειρία και απελευθέρωση ομήρων στη Γάζα, και πίεσαν συμμάχους του NATO να αυξήσουν τις αμυντικές δαπάνες τους.
Ταυτόχρονα, ο Τραμπ διεξήγαγε πόλεμο στους πολιτικούς του εχθρούς· χάρισε τις ποινές στους διαδηλωτές της 6ης Ιανουαρίου, απολύοντας σχεδόν όλους όσους ερευνούσαν ή δίκαζαν την υπόθεση· μήνυσε μέσα ενημέρωσης για εκατομμυριούχες αποζημιώσεις· κατηγόρησε πολλούς κυβερνητικούς αξιωματούχους που θεωρούσε εχθρούς του· και πίεσε πανεπιστήμια να συμμορφωθούν με τη γραμμή του. Επανόρισε τον τρόπο συμπεριφοράς των προέδρων—καταχρηστικά λεκτικά απέναντι σε γυναίκες, μειονότητες και σχεδόν οποιονδήποτε τον προσέβαλε. Η δολοφονία του Τσάρλι Κερκ τον Σεπτέμβριο ενίσχυσε την εκστρατεία εκδίκησης του Τραμπ. Οι επικριτές σύγκριναν αυτήν την περίοδο με την πυρκαγιά του Ράιχσταγκ, μια σύγχρονη εκδοχή της εκμετάλλευσης της καύσης του κοινοβουλίου του Βερολίνου από τον Χίτλερ.
Ιστορικά, ο αρχηγός προσωπικού του Λευκού Οίκου είναι ο θυρωρός, ο εμπιστευτικός σύμβουλος και εκτελεστής της ατζέντας του προέδρου. Αυτό συχνά σημαίνει να λέει σκληρές αλήθειες στον πρόεδρο. Όταν ανέλαβε, ο Ρόναλντ Ρέιγκαν ήταν αποφασισμένος να μεταρρυθμίσει την Κοινωνική Ασφάλιση. Ο Τζέιμς Α. Μπέικερ III του εξήγησε ότι η περικοπή των παροχών κοινωνικής ασφάλισης ήταν «τρίτο ράφι» στην αμερικανική πολιτική. Ο Ρέιγκαν άλλαξε πορεία προς φοροαπαλλαγές και τελικά επανεξελέγη με συντριπτική πλειοψηφία. Ο Ντόναλντ Ράμσφελντ, αρχηγός προσωπικού του Τζέραλντ Φορντ, εξήγησε: «Ο αρχηγός προσωπικού του Λευκού Οίκου είναι το μοναδικό άτομο εκτός της συζύγου του… που μπορεί να τον κοιτάξει στα μάτια και να πει: “Αυτό δεν είναι σωστό. Απλά δεν μπορείς να πας σε αυτόν τον δρόμο”».
AP Photo/Evan Vucci
Πόσο μακριά θα ξεφύγει ο Τραμπ από τα όρια της δημοκρατίας;
Το ερώτημα για τη θητεία της Γουάιλς υπό τον Τραμπ ήταν αν θα κάνει κάτι για να τον περιορίσει. Ένα καλύτερο ερώτημα: Θέλει;
T-MINUS 9 ΗΜΕΡΕΣ – 11 Ιανουαρίου 2025
Η πρώτη μας συζήτηση έγινε λίγο περισσότερο από μια εβδομάδα πριν την ορκωμοσία. Η Γουάιλς κάλεσε από το δρόμο, καθ’ οδόν από το Μαρ-α-Λάγκο στο σπίτι της στο Ponte Vedra της Φλόριντα, με τη BMW 530 της. Ήταν σε ευθυμία, απολαμβάνοντας τη νίκη του Τραμπ. «Σε κανένα σημείο δεν πίστευα ότι δεν θα κερδίσουμε», είπε. «Ούτε στην καρδιά μου, ούτε στα όνειρά μου, ούτε στη λογική μου».
Όμως εκείνη την ημέρα του Ιανουαρίου, καθώς πλησίαζε η δεύτερη ορκωμοσία του Τραμπ, η Γουάιλς ήταν αποφασισμένη να δείξει στον κόσμο έναν νέο Τραμπ. «Είπα στον Hakeem Jeffries, “Θα δείτε έναν διαφορετικό Ντόναλντ Τραμπ όταν φτάσει εκεί”», ανέφερε. «Δεν τον έχω δει να πετάει τίποτα, δεν τον έχω δει να φωνάζει. Δεν είδα εκείνη την πραγματικά απαίσια συμπεριφορά για την οποία μιλάνε οι άνθρωποι και που είχα βιώσει παλιότερα».
Η παιδική ηλικία της Γουάιλς την προετοίμασε για δύσκολους άνδρες. Μεγάλωσε στο Stamford του Κονέκτικατ και στο Saddle River του Νιου Τζέρσεϊ, μοναχοκόρη και η μεγαλύτερη από τρία αδέλφια. Ο διάσημος πατέρας της, Pat Summerall, την έβαλε στο δρόμο για την κορυφή της πολιτικής εξουσίας. Ο Summerall είχε παίξει ποδόσφαιρο για τους New York Giants και στη συνέχεια μετέτρεψε τη γνώση και τη μελωδική φωνή του σε φήμη και πλούτο ως «φωνή του NFL».
AP Photo/Julia Demaree Nikhinson
Κάτω από την καθοδήγηση του πατέρα της, η Susie έγινε φανατική του ποδοσφαίρου, απαγγέλλοντας στατιστικά και αποτελέσματα όπως μια μικρογραφία του John Madden—ικανότητα που λέει ότι μοιράζεται με τον Τραμπ. «Ο πρόεδρος, όπως αποδεικνύεται, είναι φανατικός με αυτά και σαν στατιστικός σοφός», είπε. «Και θυμάμαι πολλά από αυτά.» Ως παιδί, η Susie επίσης απορρόφησε το πνεύμα της Νέας Υόρκης των 70s του πατέρα της. «Πολλά από όσα θυμάται ο Τραμπ για τη Νέα Υόρκη των ’70s τα έζησα με τον πατέρα μου», είπε. «Οπότε όταν μιλάει για τον Frank Sinatra’s bodyguard, ξέρω αυτό το όνομα.» Ο Στιβ Γουίτκοφ, φίλος του Τραμπ και πρώην ειδικός απεσταλμένος, λέει ότι η Wiles και ο Τραμπ είναι πλάσματα της ίδιας εποχής: «Όλος εκείνος ο κόσμος της Copacabana και του Sammy Davis Jr., αυτά είναι θέματα που θέλει να μιλήσει».
Το πιο πολύτιμο δώρο που πήρε η Susie από τον πατέρα της ήταν η εμπειρία της δυσκολίας. Ο Summerall ήταν απώντας πατέρας και αλκοολικός, και η Γουάιλς βοήθησε τη μητέρα της να τον βάλει σε θεραπεία. (Ο Summerall έμεινε νηφάλιος για 21 χρόνια πριν πεθάνει το 2013.) «Ο αλκοολισμός κάνει κακό στις σχέσεις, και έτσι ήταν και με τον πατέρα μου και εμένα», είπε η Γουάιλς.
«Κάποιος κλινικός ψυχολόγος που ξέρει ένα εκατομμύριο φορές περισσότερα από εμένα θα αμφισβητήσει αυτό που θα πω. Αλλά οι λειτουργικοί αλκοολικοί ή οι αλκοολικοί γενικά, η προσωπικότητά τους εξαρθρώνεται όταν πίνουν. Και γι’ αυτό είμαι λίγο ειδική στις μεγάλες προσωπικότητες». Η Γουάιλς είπε ότι ο Τραμπ έχει «προσωπικότητα αλκοολικού». Λειτουργεί με την πεποίθηση ότι «δεν υπάρχει τίποτα που να μην μπορεί να κάνει. Τίποτα, μηδέν, τίποτα».
Η Susie πήρε την πρώτη της γεύση από την πολιτική στα τέλη της δεκαετίας του ’70, κάνοντας πρακτική στο γραφείο του Jack Kemp στο Καπιτώλιο. Στα 23, πήρε δουλειά στον Λευκό Οίκο Ρέιγκαν ως υπεύθυνη προγραμματισμού, όπου παρακολούθησε τον Μπέικερ σε δράση. Παντρεύτηκε έναν υπεύθυνο εκστρατείας των Ρεπουμπλικάνων, Lanny Wiles, και το 1984 μετακόμισαν στο Ponte Vedra.
AP Photo/Evan Vucci
Το 2015, η Γουάιλς προσκλήθηκε στην Trump Tower να συναντήσει τον Τραμπ. Ο αστέρας του The Apprentice δεν μπορούσε να πιστέψει ότι μιλούσε στην κόρη του μεγάλου Pat Summerall. «Το έχει πει εκατομμύρια φορές», είπε η Wiles. «Κρίνω τους ανθρώπους από τα γονίδια τους.» Η Γουάιλς βρήκε τον Τραμπ ενδιαφέρον και έξυπνο. «Και με πήραν μια νύχτα και είπαν, “Τώρα παίρνουμε τη Φλόριντα σοβαρά. Θέλεις να συν-προεδρεύσεις στην ηγετική μας ομάδα;” Και είπα, “Ναι, θέλω.”»
Η σχέση της Γουάιλς με τον Τραμπ σχεδόν έληξε στο κλαμπ γκολφ του Μαιάμι το φθινόπωρο του 2016. Απογοητευμένος από μια δημοσκόπηση, ο Τραμπ την μάλωσε μπροστά σε πολλούς συνεργάτες. «Ήταν μια φρικτή ώρα μετά τα μεσάνυχτα», είπε η Γουάιλς. «Δεν ήξερα αν να αντιπαρατεθώ ή να μείνω σιωπηλή. Το μόνο που ήθελα ήταν να κλάψω».
Η Γουάιλς ατσαλώθηκε ψυχικά. «Τελικά είπα, “Ξέρεις κύριε Τραμπ, αν θέλεις κάποιον να τρελαθεί, δεν είμαι εγώ. Αλλά αν θέλεις να κερδίσεις αυτή την πολιτεία, εγώ είμαι. Η επιλογή είναι δική σου.”» Ο Τραμπ γύρισε απότομα. «Και να, με καλούσε κάθε μέρα.» Η Γουάιλς δεν κοίταξε πίσω. Ο Τραμπ κέρδισε τη Φλόριντα, το πρώτο μεγάλο έπαθλο στην εντυπωσιακή νίκη του 2016 επί της Χίλαρι Κλίντον.
Στη συνέχεια, το 2018, η Γουάιλς δούλεψε για τον Ρον ΝτεΣάντις, που νίκησε χάρη σε εκείνη. Αλλά μετά, ο ΝτεΣάντις στράφηκε εναντίον της, την κατηγορώντας δημόσια και υπονομεύοντάς την ιδιωτικά. Μέχρι σήμερα η Γουάιλς δεν ξέρει τι προκάλεσε την εκδίκηση του κυβερνήτη. «Νομίζω ότι θεώρησε πως πήρα πάρα πολλή προσοχή, κάτι ειρωνικό», είπε. «Δεν επιδιώκω ποτέ προσοχή».
Η Γουάιλς οργάνωσε τη Φλόριντα για την επανεκλογή του Τραμπ το 2020. Ο Τραμπ την είχε σώσει σε δύσκολη στιγμή της ζωής της. (Η Γουάιλς χώρισε το 2017.)
ΗΜΕΡΑ 1 – 20 Ιανουαρίου 2025
Την πρώτη μέρα του Τραμπ, υπέγραψε 26 εκτελεστικά διατάγματα, αποσύροντας τις ΗΠΑ από τον ΠΟΥ και τη συμφωνία του Παρισιού, καταργώντας την υπηκοότητα λόγω γέννησης, στέλνοντας στρατεύματα στα νότια σύνορα, παγώνοντας τη διεθνή βοήθεια και σταματώντας τις ομοσπονδιακές προσλήψεις. Χάρισε επίσης ποινές σε σχεδόν όλους τους καταδικασθέντες της 6ης Ιανουαρίου 2021, όπου έχασαν τη ζωή τους εννέα άτομα και τραυματίστηκαν 150.
Η Γουάιλς υποστήριξε την εκλογή με φειδώ, λέγοντας: «Συμφωνώ με εκείνους που δεν άσκησαν βία». Όμως ο Τραμπ επέμενε ότι ακόμα και οι βίαιοι κατηγορούμενοι είχαν αδικηθεί. «Σε κάθε περίπτωση, είχαν ήδη εκτίσει περισσότερο από ό,τι οι οδηγίες ποινών πρότειναν. Έτσι, συμφώνησα.»
Στο West Wing, η Γουάιλς περιβάλλεται από νέους άνδρες MAGA. «Είναι μια ‘πάει εκκλησία κάθε Κυριακή, σπάνια βρίζει’», είπε ο αναπληρωτής της. Δεν υψώνει τη φωνή, αλλά της αρέσει να είναι γύρω από δυνατούς χαρακτήρες.
Από την πρώτη μέρα, έπρεπε να αντιμετωπίσει και τον Έλον Μασκ. «Είναι πλήρως solo actor», είπε η Γουάιλς. Περιέγραψε τον Μασκ σαν κάτι μεταξύ υπερβολικού Nosferatu. Χρησιμοποιεί κεταμίνη, κοιμάται σε υπνόσακο στην ημέρα, και είναι περίεργος. Ο Μασκ προκάλεσε την πρώτη πραγματική κρίση της προεδρίας Τραμπ όταν καταστράφηκε η USAID. Η Γουάιλς ενημέρωσε: «Δεν γνώριζε ο πρόεδρος τις λεπτομέρειες αυτών των μικρών οργανισμών».
Η αποδυνάμωση της USAID κατέστρεψε το πρόγραμμα PEPFAR για το AIDS, που είχε σωθεί εκατομμύρια ζωές. Ο Μπιλ Γκέιτς χαρακτήρισε την εικόνα του πλουσιότερου άνδρα που καταστρέφει τα φτωχότερα παιδιά του κόσμου ως τρομακτική.
Ο Ρούμπιο, όταν τον ρώτησα για την πιθανή απώλεια ζωών από την αποδυνάμωση του PEPFAR, είπε: «Όχι. Δεν καταστρέφουμε το PEPFAR. Απλά αναδιαρθρώνεται για να γίνει πιο αποτελεσματικό».
Όταν το μετέφερα σε πρώην επικεφαλής προσωπικού Ρεπουμπλικάνων, σχολίασε: «Το βρίσκω ανήθικο».
AP Photo/Evan Vucci
ΗΜΕΡΑ 8
27 Ιανουαρίου 2025
«Η αποστολή μας είναι η φονική ισχύς, η επιχειρησιακή ετοιμότητα και η ικανότητα διεξαγωγής πολέμου». Ο Πιτ Χέγκσεθ, την πρώτη του ημέρα στο Πεντάγωνο, λίγες ημέρες αφότου ο Βανς έδωσε την καθοριστική ψήφο για την επικύρωση του διορισμού του από τη Γερουσία.
Για τον Τραμπ, η Γουάιλς βοήθησε στην επιλογή ενός Υπουργικού Συμβουλίου από σκληροπυρηνικούς της MAGA: Πιτ Χέγκσεθ, υπουργός πολέμου (πρώην Άμυνας), Κας Πατέλ, διευθυντής του FBI, Τζον Ράτκλιφ, διευθυντής της CIA, Παμ Μπόντι, γενική εισαγγελέας, Τούλσι Γκάμπαρντ, διευθύντρια των εθνικών πληροφοριών και Κρίτσι Νόεμ, επικεφαλής της Εσωτερικής Ασφάλειας.
Η Γουάιλς τους αποκαλεί «ένα Υπουργικό Συμβούλιο παγκόσμιας κλάσης, καλύτερο από οτιδήποτε θα μπορούσα να φανταστώ». Τα μέλη του Υπουργικού Συμβουλίου του Τραμπ είναι είτε μία από τις λιγότερο καταρτισμένες προεδρικές ομάδες στην ιστορία είτε, για να το ακούσουμε να το λέει η Γουάλς, οι μόνοι άνθρωποι που έχουν το θάρρος να αντιμετωπίσουν ένα εδραιωμένο βαθύ κράτος.
«Οι άνθρωποι μιλάνε για το βαθύ κράτος που υπάρχει στο Υπουργείο Εξωτερικών», είπε η Γουάιλς. «Δεν είναι. Είναι το στρατιωτικοβιομηχανικό σύμπλεγμα».
Ο Χέγκσεθ, κατά την άποψή της, είναι ακριβώς ο άνθρωπος που πρέπει να αντιμετωπίσει τις εξουσίες.
Αναφέρθηκε στον υπουργό Υγείας και Ανθρωπίνων Υπηρεσιών Ρόμπερτ Φ. Κένεντι Τζούνιορ, έναν άλλον ανατρεπτικό παράγοντα παγκόσμιας κλάσης, ως «τον Μπόμπι μου» και «ιδιόρρυθμο Μπόμπι».
Κατά την άποψη της Γουάιλς, η σοκαριστική αντιμετώπιση του HHS από τον RFK Τζούνιορ είναι δικαιολογημένη. «Πιέζει τα όρια – κάποιοι θα έλεγαν ότι το παρακάνει. Αλλά λέω ότι για να επιστρέψεις στη μέση, πρέπει να το παρακάνεις». (Τον Δεκέμβριο, η ομοσπονδιακή επιτροπή εμβολίων του Κένεντι ψήφισε να τερματίσει την δεκαετιών σύσταση για εμβολιασμούς νεογνών κατά της ηπατίτιδας Β, η οποία είναι εξαιρετικά μολυσματική και προκαλεί ηπατική ανεπάρκεια.)
ΗΜΕΡΑ 56 16 Μαρτίου 2025
«Οι ΗΠΑ απελαύνουν εκατοντάδες Βενεζουελάνους στο Ελ Σαλβαδόρ, παρά την δικαστική εντολή». —NPR
Στα μέσα Μαρτίου, αφού ο Τραμπ επικαλέστηκε τον Νόμο περί Εχθρικών Αλλοδαπών, οι πράκτορες Μετανάστευσης και Τελωνείων (ICE) αλυσόδεσαν και οδήγησαν 238 μετανάστες σε μεταγωγικά αεροπλάνα και τους μετέφεραν σε μια διαβόητα βάναυση φυλακή του Σαλβαδόρ.
Σύμφωνα με τον Τραμπ, οι άνδρες ήταν μέλη της Tren de Aragua, μιας βίαιης συμμορίας της Βενεζουέλας, αλλά τα στοιχεία ήταν ελλιπή (συχνά βασισμένα μόνο σε τατουάζ). Οι περισσότεροι δεν είχαν διαπράξει σοβαρά εγκλήματα. Ένας, ο Kilmar Abrego Garcia, απελάθηκε κατά λάθος, παραδέχτηκε η κυβέρνηση Τραμπ.
«Θα παραδεχτώ ότι πρέπει να εξετάσουμε πιο προσεκτικά τη διαδικασία απέλασης», μου είπε τότε η Γουάιλς.
Όταν μιλήσαμε ξανά τον Απρίλιο, σε πόλεις σε όλη τη χώρα, μασκοφόροι πράκτορες της ICE άρπαζαν ανθρώπους από τους δρόμους, τους πετούσαν σε βαν και τους έδεναν με φερμουάρ και τους οδηγούσαν σε αυτοσχέδια στρατόπεδα απέλασης. Πολλοί ήταν πολίτες των ΗΠΑ ή είχαν δικαίωμα να βρίσκονται εδώ. (Η ProPublica κατέγραψε 170 περιπτώσεις Αμερικανών πολιτών που παγιδεύτηκαν στο δίχτυ της ICE τους πρώτους εννέα μήνες του 2025.)
«Εάν κάποιος είναι γνωστό μέλος συμμορίας με εγκληματικό παρελθόν, και είστε σίγουροι, και μπορείτε να το αποδείξετε, είναι πιθανώς εντάξει να τον στείλετε στο Ελ Σαλβαδόρ ή οπουδήποτε αλλού», μου είπε η Γουάιλς.
«Αλλά αν υπάρχει κάποιο ερωτηματικό, νομίζω ότι η διαδικασία μας πρέπει να κλίνει προς έναν διπλό έλεγχο». Αλλά όπως σημειώνει ο ίδιος ο ιστότοπος usa.gov, «σε ορισμένες περιπτώσεις, ένας μη πολίτης υπόκειται σε ταχεία απέλαση χωρίς να μπορεί να παραστεί σε ακρόαση σε δικαστήριο μετανάστευσης».
Λίγο μετά το φιάσκο των απελάσεων στο Ελ Σαλβαδόρ, στη Λουιζιάνα, πράκτορες της ICE συνέλαβαν και απέλασαν δύο μητέρες, μαζί με τα παιδιά τους, ηλικίας επτά, τεσσάρων και δύο ετών, στην Ονδούρα. Τα παιδιά ήταν Αμερικανοί πολίτες και το τετράχρονο παιδί νοσηλευόταν για καρκίνο σταδίου 4. Η Γουάιλς δεν μπορούσε να το εξηγήσει. «Θα μπορούσε να είναι ένας υπερβολικά ενθουσιώδης πράκτορας της Συνοριακής Περιπολίας, δεν ξέρω», είπε για την υπόθεση, στην οποία και οι δύο μητέρες φέρεται να είχαν συλληφθεί αφού συμμετείχαν οικειοθελώς σε τακτικές συναντήσεις μετανάστευσης.
AP Photo/Jacquelyn Martin
«Δεν μπορώ να καταλάβω πώς κάνεις αυτό το λάθος, αλλά κάποιος το έκανε».
ΗΜΕΡΑ 74 3 Απριλίου 2025
«Οι δασμοί για τους οποίους απειλεί εδώ και καιρό ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ έχουν βυθίσει τη χώρα σε εμπορικούς πολέμους στο εξωτερικό…» —PBS News Ο πρόεδρος ανακήρυξε την 2α Απριλίου «Ημέρα Απελευθέρωσης», καυχώμενος για δισεκατομμύρια δολάρια που θα εισέρρεαν στα ταμεία των ΗΠΑ από τους δασμούς, αρνούμενος να αναγνωρίσει ότι οι εισφορές ήταν φόρος επί των καταναλωτών.
«Θα το ονόμαζα τόση πολλή σκέψη φωναχτά», είπε η Γουάιλς για την χαοτική εισαγωγή δασμών από τον Τραμπ. «Υπήρχε μια τεράστια διαφωνία για το αν [οι δασμοί ήταν] καλή ιδέα». Οι σύμβουλοι του Τραμπ ήταν έντονα διχασμένοι, ορισμένοι πίστευαν ότι οι δασμοί ήταν πανάκεια και άλλοι προέβλεπαν καταστροφή. Η Γουάιλς τους είπε να ακολουθήσουν το πρόγραμμα του Τραμπ. «Είπα, “Εδώ θα καταλήξουμε. Οπότε βρείτε πώς μπορείτε να επεξεργαστείτε αυτό που ήδη σκέφτεται”. Λοιπόν, δεν μπόρεσαν να φτάσουν εκεί».
Η Γουάιλς προσέλαβε τον Βανς για να βοηθήσει στο φρενάρισμα. «Είπαμε στον Ντόναλντ Τραμπ: “Ας μην μιλήσουμε για δασμούς σήμερα. Ας περιμένουμε μέχρι να έχουμε την ομάδα σε πλήρη ενότητα και μετά θα το κάνουμε”», είπε.
Αλλά ο Τραμπ προχώρησε, ανακοινώνοντας σαρωτικούς «αμοιβαίους» δασμούς, από 10 έως 100% κάτι που προκάλεσε πανικό στην αγορά ομολόγων και μαζική πώληση μετοχών. Ο Τραμπ σταμάτησε την πολιτική του για 90 ημέρες, αλλά μέχρι τότε οι άτονες εισφορές του προέδρου είχαν δώσει αφορμή για το σύνθημα TACO: «Ο Τραμπ πάντα διστάζει».
Η Γουάιλς πίστευε ότι μια μέση λύση για τους δασμούς θα πετύχαινε τελικά, είπε, «αλλά ήταν πιο επώδυνη από ό,τι περίμενα». Την εποχή που δημοσιεύτηκε αυτό το άρθρο, λίγο πριν τις διακοπές του Δεκεμβρίου, μια δημοσκόπηση του Χάρβαρντ έδειξε ότι το 56% των ψηφοφόρων πιστεύουν ότι οι δασμολογικές πολιτικές του Τραμπ έχουν βλάψει την οικονομία.
ΗΜΕΡΑ 207
14 Αυγούστου 2025
«Η Εθνοφρουρά κινητοποιεί 800 στρατιώτες στην Ουάσινγκτον για να υποστηρίξει την ομοσπονδιακή και τοπική αστυνομία – Ο Τραμπ κήρυξε κατάσταση έκτακτης ανάγκης για την εγκληματικότητα στην πρωτεύουσα του έθνους».
Υπουργείο Πολέμου των ΗΠΑ
Κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, ο Τραμπ διέταξε την Εθνοφρουρά να μπει σε τέσσερις πόλεις υπό την ηγεσία των Δημοκρατικών, ισχυριζόμενος ότι τα στρατεύματα ήταν απαραίτητα για την καταπολέμηση του εγκλήματος και την προστασία των ομοσπονδιακών εγκαταστάσεων μετανάστευσης.
Τον Ιούνιο, ο πρόεδρος ανέπτυξε περίπου 4.000 στρατιώτες της Εθνοφρουράς στο Λος Άντζελες.
Αργότερα τους έστειλε στην Ουάσινγκτον, περιγράφοντας το ποσοστό εγκληματικότητας της πόλης ως «εκτός ελέγχου».
«Αυτό ήταν σαν μια ώθηση από την ICE, την [Εθνική] Φρουρά, την αστυνομία της Υπηρεσίας Πάρκων, η οποία στην πραγματικότητα έχει περισσότερη εξουσία από την Αστυνομία της Ουάσινγκτον», είπε η Γουάιλς.
«Και η ιδέα ήταν να διορθώσουμε την κατάσταση και στη συνέχεια να υποχωρήσουμε αργά. Και αυτό κάνουμε».
Οι επικριτές κατήγγειλαν αυτές τις αναπτύξεις ως αντισυνταγματικές, αναποτελεσματικές, επιδεικτικές και πολλοί φοβόντουσαν ότι ο Τραμπ είχε ένα άλλο, πιο δυσοίωνο σχέδιο στο μανίκι του.
Θα χρησιμοποιήσει ο πρόεδρος τον στρατό για να καταστείλει ή ακόμα και να αποτρέψει την ψηφοφορία κατά τη διάρκεια των ενδιάμεσων εκλογών και μετά;
«Λέω ότι είναι κατηγορηματικά ψευδές, δεν θα συμβεί, είναι απλώς λανθασμένο», είπε απότομα.
«Καταλαβαίνετε από πού προέρχονται οι άνθρωποι που το πιστεύουν αυτό;» ρώτησα.
«Καταλαβαίνω λίγο, αλλά όχι πλήρως. Δηλαδή, νομίζω ότι μισούν τον πρόεδρο. Νομίζουν ότι είναι πολύ απορροφημένος σε ό,τι συνέβη το 2020».
Ο πρόεδρος και η ομάδα του πιέζανε σχεδόν κάθε νομικό και συνταγματικό όριο και αψήφησαν τα δικαστήρια για να τους σταματήσουν. Αλλά θα υπάκουε ο Τραμπ στο Ανώτατο Δικαστήριο;
«Πιστεύετε ότι θα τηρήσει ό,τι αποφασίσουν τα δικαστήρια στο τέλος;» ρώτησα την Γουάιλς. «Ναι», απάντησε.
Αλλά ο Γουάιλς έκανε μια πρόβλεψη: «Οι έξυπνοι δικηγόροι γύρω μας πιστεύουν ότι θα επιβραδύνουμε, όπως έχουμε ήδη συμβεί, αλλά τελικά θα νικήσουμε».
Ο ΕΚΚΟΜΕΔ αρνήθηκε την χρηματοδότηση του ντοκιμαντέργια τη 17 Νοέμβρη λόγω της συνέντευξης του Δημήτρη Κουφοντίνα.
Επιστολή με την οποία καταγράφει την έντονη διαμαρτυρία του προς τον διευθύνοντα σύμβουλο του ΕΚΚΟΜΕΔ Λεωνίδα Χριστόπουλο, απέστειλε ο ιδιοκτήτης του ΣΚΑΪ Γιάννης Αλαφούζος, για την χθεσινή απόφαση του φορέα, να ανακαλέσει την υπαγωγή στην μερική χρηματοδότηση του ντοκιμαντέρ που ετοιμάζει ο Αλέξης Παπαχελάςμε τίτλο «17 ΝΟΕΜΒΡΗ, ΑΝΟΔΟΣ ΚΑΙ ΠΤΩΣΗ», φέρνουν στη δημοσιότητα οι «Τυπολογίες».
Το newsletter του iEidiseis καθημερινά στο inbox σου. Κάνε εγγραφή εδώ.
Ο ΕΚΚΟΜΕΔ αρνήθηκε την χρηματοδότηση λόγω της συνέντευξης που έχει παραχωρήσει ο καταδικασμένος δολοφόνος της τρομοκρατικής οργάνωσης, Δημήτρης Κουφοντίνας.
Η απόφαση αυτή του Λ. Χριστόπουλου ελήφθη, αιφνιδιαστικά, ανακαλώντας την προηγούμενη του ΕΚΚΟΜΕΔ της 8ης Δεκεμβρίου 2025, χωρίς να υπάρχει καμία προγενέστερη ενημέρωση προς την ιδιοκτήτρια εταιρεία του ΣΚΑΪ.
Στην επιστολή του, προς τον διευθύνοντα σύμβουλο του ΕΚΚΟΜΕΔ ο Γιάννης Αλαφούζος καταγράφει την έκπληξή του καθώς από τις 2 Ιουνίου – μέσω του σχετικού αιτήματος του ΣΚΑΙ στο φορέα – υπήρχε πλήρης και αναλυτική ενημέρωση του Λ. Χριστόπουλου «για το γεγονός ότι ανάμεσα στα δεκάδες ντοκουμέντα και συνεντεύξεις που θα αναδειχθούν μέσα από τα έξι επεισόδια υπάρχει και μια συνέντευξη του δολοφόνου Δ. Κουφοντίνα» .
«Η έκπληξη», υπογραμμίζει, ο Γιάννης Αλαφούζος «γίνεται ακόμη μεγαλύτερη λόγω του γεγονότος ότι για πρώτη φορά το ΕΚΚΟΜΕΔ αποφασίζει να παρέμβει με εντελώς αυθαίρετο τρόπο στο περιεχόμενο μιας δημοσιογραφικής και ιστορικής καταγραφής επιχειρώντας κατ΄ουσίαν να επιβάλει προληπτική λογοκρισία».
«Προσβλητική απόφαση κατά του ΣΚΑΪ»
Και συμπληρώνει στον ίδιο αυστηρό τόνο:
«Η απόφασή σας αυτή εκτός από προσβλητική έναντι του ΣΚΑΙ που είναι το μόνο ιδιωτικό κανάλι το οποίο διαχρονικά επενδύει στην παραγωγή υψηλής ποιότητας ντοκιμαντέρ για την διατήρησή της συλλογικής ιστορικής μνήμης, είναι βαθιά προσβλητική και για τον Αλέξη Παπαχελά.
»Όχι μόνο γιατί τα ντοκιμαντέρ του προσεγγίζουν πάντα με αντικειμενικό τρόπο την ιστορική αλήθεια, αλλά και διότι ήταν ο πρώτος δημοσιογράφος που αφιέρωσε μια εκπομπή στους συγγενείς των θυμάτων της τρομοκρατίας, συμβάλλοντας ήδη από τότε με καθοριστικό τρόπο στην αποδόμηση των τάχα ιδεολογικών επιχειρημάτων των εκτελεστών».
«Η διεθνής πρακτική» συνεχίζει στην επιστολή του, ο διευθύνων σύμβουλος της Ειδήσεις Ντοτ Κομ ΑΕ, είναι να καταγράφονται οι «μαρτυρίες όλων ανεξαιρέτως των πρωταγωνιστών», «από αυτήν του τότε υπουργού Προστασίας του Πολίτη Μιχάλη Χρυσοχοΐδη και όλων των βασικών συντελεστών της εξάρθρωσης της τρομοκρατικής οργάνωσης, μέχρι αυτήν του καταδικασμένου δολοφόνου Δημ. Κουφοντίνα».
Με αυτά τα δεδομένα, ο ιδιοκτήτης του τηλεοπτικού σταθμού ενημερώνει τη διοίκηση του ΕΚΚΟΜΕΔ ότι «ο ΣΚΑΪ δεν επιθυμεί να έχει οποιαδήποτε σχέση με το ΕΚΚΟΜΕΔ και αποσύρει από τα αιτήματα υπαγωγής και το δεύτερο ντοκιμαντέρ που ετοιμάζει αυτήν την τηλεοπτική σαιζόν με τίτλο “Τελευταία Μπλόφα”, βασισμένο στο εξαιρετικό βιβλίο της Ελένης Βαρβιτσιώτη και της Βικτώριας Δενδρινού για τα γεγονότα που προηγήθηκαν του δημοψηφίσματος του 2015».
Η επιστολή προς το ΕΚΚΟΜΕΔ καταλήγει υπογραμμίζοντας πως «η προσβλητική απόφασή σας που επιβεβαιώνει ότι είστε έρμαια πάσης φύσεως έξωθεν πιέσεων, αντιβαίνει κάθε έννοια δεοντολογίας και ο ΣΚΑΙ δεν προτίθεται να νομιμοποιήσει μεθοδεύσεις που θυμίζουν άλλες, αλήστου μνήμης, περιόδους της ιστορίας μας».
Τη στιγμή που το «ακροδεξιό» άλλοθι του Κυριάκου Μητσοτάκη, διαπρύσιος «πολέμιος της λαθρομετανάστευσης», υπουργός Μετανάστευσης, Θάνος Πλεύρης, ετοιμάζεται να καταθέσει νέο νομοσχέδιο, με το οποίο ανοίγει ο δρόμος για ακόμα μεγαλύτερες «νόμιμες» μεταναστευτικές ροές προς τη χώρα μας, έρχονται στο φως αποκαλύψεις ότι πρόσωπα του σκανδάλου ΟΠΕΚΕΠΕ αποτελούν συγκοινωνούντα δοχεία με το εμπόριο «νόμιμων» και «παράνομων» εργατών γης.
Από τα στοιχεία των διαλόγων, βάσει των νομίμων υποκλοπών που έγιναν, προκύπτει ότι η ευρωπαϊκή Εισαγγελία έχει ενδείξεις για τα κυκλώματα εμπορίας μεταναστών. Σε αυτά, μάλιστα, σύμφωνα με υποκλαπείσα συνομιλία του «Φραπέ», φέρεται να εμπλέκεται και πρέσβης. Εάν επιβεβαιωθεί κάτι τέτοιο, και η ευρωπαϊκή Εισαγγελία βάλει βαθιά το νυστέρι, τότε είναι πάρα πολύ πιθανόν, η ελληνική κοινή γνώμη να βρεθεί να τρίβει τα μάτια της ενώπιον νέων συγκλονιστικών αποκαλύψεων.
Τι χρήμα «ξέπλεναν» με «τυχερά» δελτία;
Να σημειωθεί πως επανειλημμένως έχει γίνει λόγος για «ξέπλυμα» χρημάτων μέσω «τυχερών» δελτίων ΠΡΟΠΟ κ.λ.π. Ως γνωστόν, όμως, οι παχυλές επιδοτήσεις εκατομμυρίων από τον ΟΠΕΚΕΠΕ, όσο σκανδαλωδώς φουσκωμένες προς τους ημετέρους και να ήταν, δεν παύουν να είναι τυπικώς «νόμιμες». Βάσει επισήμων αποδείξεων. Αντίθετα, και στο τελευταίο αστυνομικό συντάκτη, είναι γνωστό ότι το «ξέπλυμα» βρώμικου ή μαύρου χρήματος μέσω «τυχερών» δελτίων, έχει να κάνει με άλλες παράνομες δραστηριότητες. Ποιες είναι αυτές, ουδείς έως τώρα έχει φροντίσει να ερευνήσει. Αν μια από αυτές είναι το εμπόριο μεταναστών, μένει να φανεί. Οπως επίσης και εάν το «ξέπλυμα» αφορά και άλλες παράνομες δραστηριότητες.
Ακρως ενδιαφέρον είναι ότι από τη στιγμή που η κυβέρνηση Μητσοτάκη έστησε τη φάμπρικα της μαζικής «νόμιμης» εισαγωγής φτηνών εργατικών χεριών, ικανοποιώντας εργοδότες, οι οποίοι ως γνωστόν «παραπονούνταν» στην κυβέρνηση ότι οι Ελληνες δεν πάνε να δουλέψουν στις βαριές δουλειές για κάποια ψίχουλα, σημειώθηκαν πολλά περίεργα περιστατικά. Μεταξύ των άλλων, σε ελληνικές πρεσβείες ως επί το πλείστον σε χώρες του αναπτυσσόμενου κόσμου, ειδικά στην Ασία, απ’ όπου γίνεται εισαγωγή εργατικών χεριών, ή και υπάρχει αυξημένο ενδιαφέρον για «χρυσές βίζες». Αίφνης, πρέσβεις καρατομούντο επειδή δεν έδιναν με συνοπτικές διαδικασίες βίζες, και τοποθετούντο άλλοι στις θέσεις τους. Γεγονότα που προκαλούσαν ερωτηματικά. Το υπουργείο Εξωτερικών, πάντως, διαχρονικά ποιούσε την νήσσαν, πλην κάποιων ΕΔΕ για τα μάτια του κόσμου.
Ως γνωστόν, διαχρονικά, ο πλέον συνηθισμένος τρόπος λειτουργίας των κυκλωμάτων, τόσο για την εισαγωγή φτηνών εργατικών χεριών, όσο και των κυριλέ των golden visas, ήταν η αλυσίδα παραμηχανισμών που εμπλέκονται στις εκδόσεις βιζών, διεφθαρμένων μελών και στελεχών διπλωματικών αντιπροσωπειών μας στο εξωτερικό σε συνεργασία με αλλοδαπά κυκλώματα, ανθρώπους ξένους πρεσβειών εν Ελλάδι, εγχώριων δικηγόρων, επιχειρηματιών στον τουρισμό, στον αγροτικό και σε άλλους τομείς, προσώπων που δραστηριοποιούνται στο real estate, κ.ο.κ.
Ειδικότερα, αναφέρεται ότι το σκάνδαλο «εξελίσσεται σε εγκληματική Λερναία Υδρα, καθώς αποκαλύπτεται ότι το κύκλωμα επεκτάθηκε σε εισαγωγή εργατών γης. Δυσωδία συνεχίζει να αναδύεται από τον ΟΠΕΚΕΠΕ. Όσο και να θέλει να αποστασιοποιηθεί ο Κυριάκος Μητσοτάκης από τον «Φραπέ», βρίσκεται φωτογραφημένος στο περίφημο τραπέζι του 2019 στην Κρήτη και με τον πρωταγωνιστή της νέας δικογραφίας, Μύρωνα Χιλετζάκη. Πρόσωπο που χαρακτηρίζεται ως «σωματοφύλακας του Αυγενάκη» και εμφανίζεται ως επικεφαλής κυκλώματος, το οποίο δεν περιοριζόταν μόνο στην είσπραξη παράνομων επιδοτήσεων, αλλά έπαιρνε μίζες για εισαγωγή εργατών γης».
Επιπλέον, αναφέρει το Documento, «ζευγάρι στενών συνεργατών του Χιλετζάκη, κουμπάροι του Νίκου Ανδρουλάκη, ερευνάται ακόμη και για εμπλοκή στην είσπραξη επιδοτήσεων του ΟΠΕΚΕΠΕ από ΑΦΜ προσώπων που είχαν πεθάνει, ενώ σε τρία εξ αυτών είχαν πλειστηριαστεί οι περιουσίες τους». Ακόμα σημειώνει ότι «σε ξεχωριστό σημείο της πρώτης ογκωδέστατης δικογραφίας για τον ΟΠΕΚΕΠΕ προκύπτει ότι ακόμη ένα ζεύγος, αυτήν τη φορά συνδεόμενο με κουμπαριά με τον Λευτ. Αυγενάκη, δραστηριοποιείται στην “εισαγωγή αλλοδαπών στην Ελληνική Επικράτεια”».
Κατά πληροφορίες, συνεχίζει το δημοσίευμα, «το ελληνικό γραφείο της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας διερευνά πρόσωπα σε ξένες πρεσβείες και υπαλλήλους σε δύο υπουργεία, το Αγροτικής Ανάπτυξης και το Μετανάστευσης και Ασύλου, που με μοίρασμα μιζών φέρονται να χρησιμοποιήθηκαν για να «νομιμοποιήσουν» αλλοδαπούς εργάτες γης. Μάλιστα έχει εντοπιστεί «λαλίστατος» διάλογος στη δικογραφία του ΟΠΕΚΕΠΕ, ανάμεσα στον «Φραπέ» και τον τότε αντιδήμαρχο Ηρακλείου, Μανώλη Χαιρέτη, που φέρει τον Μύρ. Χιλετζάκη να συμμετείχε σε κύκλωμα νομιμοποίησης μεταναστών με υπαλλήλους της Κρήτης (είχαν φτιάξει θυγατρική», λένε χαρακτηριστικά). Στη υπόθεση γίνεται αναφορά και στην ΕΘΕΑΣ (Εθνική Ένωση Αγροτικών Συνεταιρισμών). Ο Χιλετζάκης είναι πρόεδρος του τακτικού Εθνικού ΔΣ Μικρών Συνεταιρισμών της ΕΘΕΑΣ. Για την εκλογή του, άλλωστε, τον Φεβρουάριο του 2024 ο πρώην υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης, Λευτ. Αυγενάκης είχε γράψει ύμνους για το πρόσωπό του σε ανάρτηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης».
Ο πρέσβης
Η εφημερίδα δημοσίευσε τον εξής αποκαλυπτικό διάλογο του «Φραπέ» με τον τότε αντιδήμαρχο Ηρακλείου Μ. Χαιρέτη, στον οποίο αναφέρεται η δράση του στο κύκλωμα διακίνηση εργατών γης:
Ξυλούρης Γ.: Ο Μύρος με τον Γ. έχουν κάμει, με τον Γ. έχουνε κάμει την ιστορία με τον Πρέσβη. Ο Μύρος πρέπει να έχει πάρει τώρα πεντακοσάρι στην πάρτη του.
Χαιρέτης Εμμ.: Ποιον πρέσβη
Ξυλούρης Γ.: Απ’ τα ονόματα που δίνει των αλλοδαπών. Αυτοί φέρνουν αλλοδαπούς ρε με την ΕΘΕΑΣ… Γι ‘ αυτό μπήκε και χαμέ. Κατάλαβες;
Χαιρέτης Εμμ.: Είχανε κάμει και μια θυγατρική στο υπουργείο Γεωργίας μέσα για εργάτες γης.
Ξυλούρης Γ.: Ναι.
Χαιρέτης Εμμ.: Και παίζαν από κει απ’ το υπουργείο Γεωργίας και περνούσανε αλλά ξέρεις αυτοί δεν είναι, νόμιμα στην (ακατάληπτο περιεχόμενο) ενάμισι χιλιάρικο εδώ παίρνουνε τριάμισι.
Ξυλούρης Γ.: Τσι πούστηδες.
Χαιρέτης Εμμ.: Κατάλαβες; Και παίρνει ένα ο Γ. , ένα ο Μύρος.
Ξυλούρης Γ.: Ωραίοι.
Οπως αναφέρει το Documento, «σύμφωνα με τα μέχρι στιγμής στοιχεία, δεν έχει επιβεβαιωθεί ποιος πρέσβης εμπλέκεται στη συγκεκριμένη υπόθεση ούτε και όσα αναφέρονται για εμπλοκή της ΕΘΕΑΣ στον διάλογο. Να σημειωθεί ότι πράγματι η ΕΘΕΑΣ, που έχει πλέον διαγράψει τον Χιλετζάκη, όπως φαίνεται και σε ανακοινώσεις της, προχωρούσε σε συμφωνίες με τρίτα κράτη για εισαγωγή εργατών γης τα προηγούμενα χρόνια». Η ΕΘΕΑΣ, όπως φαίνεται και στο site της, ήταν ένθερμη υπέρ της εισαγωγής μεταναστ;vν.
Το νέο νομοσχέδιο Πλεύρη
Εάν αποδειχθεί διαφθορά και στο Μεταναστευτικό, καθώς και διαπλοκή στο τρίγωνο των υπουργείων Αγροτικής ανάπτυξης, Μετανάστευσης και Εξωτερικών, τότε θα φανεί ότι κυκλώματα ανθρώπων της έχουν αλώσει τον κρατικό μηχανισμό και λειτουργούν προς όφελος της τσέπης τους και … ποιος ξέρει ποιού άλλου ταμείου. Να σημειωθεί πως την πολιτική Μητσοτάκη της μαζικής εισαγωγής «νομίμων» μεταναστών έχει επανειλημμένως επικρίνει μερίδα ακόμη και της δεξιάς, προεξάρχοντος του Αντώνη Σαμαρά.
Την ίδια στιγμή που ο … βόθρος της διαφθοράς έχει ανοίξει για τα καλά, η εφημερίδα «Πρώτο Θέμα» προαναγγέλλει το νέο νομοσχέδιο του υπουργείου Μετανάστευσης και Ασύλου, που «αναμένεται να τεθεί σε δημόσια διαβούλευση την επόμενη εβδομάδα» και «φέρει τη σαφή πολιτική σφραγίδα του υπουργού Θάνου Πλεύρη».
Ουσιαστικά, με αυτό ανοίγει περαιτέρω ο δρόμος για μαζικές εισαγωγές φτηνών εργατικών χεριών. Σύμφωνα με την εφημερίδα, «η ρύθμιση συνδέεται άμεσα με την προσπάθεια μείωσης του διοικητικού backlog των περίπου 293.000 εκκρεμών αδειών διαμονής, που σήμερα λειτουργεί ως σοβαρό εμπόδιο για τη λειτουργία της αγοράς εργασίας».
Μεταξύ άλλων, «προβλέπει επιτάχυνση των διαδικασιών σε όλα τα στάδια: από την υποβολή του αιτήματος από τον εργοδότη μέχρι τη χορήγηση βίζας από τα ελληνικά προξενεία και την έκδοση άδειας διαμονής στο εσωτερικό της χώρας». Προβλέπει επίσης ότι «κάθε άδεια διαμονής που εκδίδεται στο πλαίσιο νόμιμης εισόδου και εργασίας θα έχει ελάχιστη διάρκεια ισχύος δύο ετών από την έκδοση, προσφέροντας σταθερότητα τόσο στους εργαζόμενους όσο και στους εργοδότες».
Εκατοντάδες χιλιάδες
Κατά το δημοσίευμα, «ιδιαίτερη έμφαση δίνεται σε τομείς με διαπιστωμένες ελλείψεις εργατικού δυναμικού, όπως ο τουρισμός, η αγροτική παραγωγή, οι κατασκευές και η βιομηχανία, αλλά και σε μεγάλα έργα και επενδύσεις στρατηγικής σημασίας. Ηδη βρίσκεται σε εξέλιξη η προετοιμασία συμφωνιών με χώρες όπως οι Φιλιππίνες, το Βιετνάμ, η Ινδία, η Γεωργία και η Αίγυπτος».
Ως γνωστόν, τα τελευταία χρόνια μετανάστες με διμερείς συμφωνίες εισάγονται από το Μπαγκλαντές, την Αίγυπτο, το Πακιστάν, την Ινδία (ο πρωθυπουργός είχε κάνει λόγο για εισαγωγή ανειδίκευτων και ειδικευμένων εργατών, στους τομείς της γεωργίας, των κατασκευών και του τουρισμού), τις Φιλιππίνες, το Βιετνάμ, τη Γεωργία, τη Μολδαβία (προωθείται με ταχείς ρυθμούς η απομάκρυνσή της από τη ρωσική επιρροή) και την Αρμενία.
Σύμφωνα με το υπουργείο Εργασίας για τα έτη 2023 και 2024, ο μέγιστος αριθμός θεωρήσεων διαμονής για υπηκόους τρίτων χωρών ήταν 167.925. Πέρα από τις θέσεις που προκηρύχθηκαν το 2023 και καλύφθηκαν μόνο εν μέρει, τον Απρίλιο του 2023 εκδόθηκε νέα υπουργική απόφαση με την οποία προστέθηκαν άλλες 32.517 θέσεις. Αν και πρόκειται για σημαντική αύξηση, ο αριθμός αυτός υπολειπόταν του επιθυμητού των 380.000 θέσεων.
Προφανώς και είναι χρήσιμο να προσπαθούμε να κατανοήσουμε τις στρατηγικές στοχεύσεις μιας Υπερδύναμης, η οποία επιχειρεί να τροποποιήσει τους κανόνες του παιγνιδιού και ιδιαίτερα αυτούς που διέπουν την κορυφαία συστημική σύγκρουση, προσβλέποντας σε συγκεκριμένα τακτικά ή και ευρύτερα στρατηγικά οφέλη…
του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ
Είναι όμως απαραίτητο να συνυπολογίζουμε ότι, το έδαφος επί του οποίου ξεδιπλώνεται η συγκεκριμένη στρατηγική, δεν είναι παρθένο. Υπάρχουν δυνάμεις στρατηγικά ανταγωνιστικές. Με τις δικές τους στοχεύσεις. Με το δικό τους πλαίσιο αξιολόγησης της στρατηγικής του αντιπάλου. Με ευρύτερες φιλοδοξίες για ρόλους που φαντασιώνονται ή και διεκδικούν να διαδραματίσουν, στο πλαίσιο του διεθνούς συστήματος…
Επομένως, οι στρατηγικές στοχεύσεις μιας υπερδύναμης, δεν είναι ένα μέγεθος στατικό, αμετάβλητο και ανεπηρέαστο, το οποίο αρκεί και μόνο να κατανοήσουμε, για να έχουμε την ψευδαίσθηση ότι έχουμε κάνει σωστά την δουλειά μας…
Κάθε στρατηγική επιδίωξη που στοχεύει να αλλάξει την διαφαινόμενη τάση στο διεθνές σύστημα, ενεργοποιεί δυνάμεις συνεργατικές, ανταγωνιστικές αλλά και μια πλειάδα παράπλευρων ρόλωνκαι φιλοδοξιών από μικρότερους δρώντες, που δεν μπορούν να αγνοηθούν και δεν βγαίνουν με επιπόλαιους ετσιθελισμούς από το παιγνίδι…
Να κατανοήσουμε λοιπόν τα νέα επίπεδα ισορροπίας στα οποία επιδιώκει να σύρει το διεθνές σύστημα η διοίκηση Τραμπ. Αλλά θα πρέπει να συμφωνήσουμε ότι τόσο οι παραδοσιακοί σύμμαχοι των ΗΠΑ, όσο και οι στρατηγικοί ανταγωνιστές τους, κατανοούν ότι αυτές οι επιδιώξεις, προσβλέπουν σε συγκεκριμένα στρατηγικά και άλλα οφέλη για λογαριασμό των ΗΠΑ. Και τα ερωτήματα είναι σαφή:
Γιατί να το επιτρέψουν;;;
Στο όνομα ποιών αντισταθμισμάτων να διευκολύνουν την υλοποίηση των συγκεκριμένων ανατροπών;;;
Οι χαμένοι, που είναι βέβαιο ότι θα υπάρξουν εξ αιτίας αυτής της διεργασίας, διαχέονται σε όλο το εύρος των διαμορφωθέντων συστημικών στρατοπέδων. Γιατί να το αποδεχτούν;;; Γιατί δεν θα αντιδράσουν;;;
Ένας πιθανός επιμερισμός συστημικών ωφελημάτων, θα πρέπει να θεωρείται κατά το μάλλον ή ήττον βέβαιος, προκειμένου να θεμελιώσει με την ύπαρξη του το επιδιωκώμενο νέο επίπεδο ισορροπίας… Αλλά από που προκύπτει ότι το νέο γεωπολιτικό και γεωοικονομικό ταμείο θα διαμορφώσει αυτάρκεις και ικανοποιημένους συστημικούς ανταγωνιστές;;;
Και εν πάση περιπτώσει…
Οι ΗΠΑ έχουν δικαίωμα να σχεδιάζουν και να προωθούν λύσεις επ’ ωφελεία τους. Οι ανταγωνιστές τους;;; Από που προκύπτει ότι έχουν παραιτηθεί από αυτό το δικαίωμα;;;
Οι ΗΠΑ επίσης, έχουν το δικαίωμα να ιεραρχούν συγκεκριμένα κριτήρια, κατά την επεξεργασία και διαμόρφωση της διεθνούς τους στρατηγικής… Οι ανταγωνιστές των ΗΠΑ, δεν διατηρούν άραγε το ίδιο δικαίωμα για τις δικές τους συστημικές επεξεργασίες;;;
Από που προκύπτει ότι όλοι αυτοί, μεγαλύτεροι και μικρότεροι δρώντες, θα παραιτηθούν από συγκεκριμένα γεωοικονομικά, πολιτισμικοκοινωνικά και άλλα κριτήρια, για να καταστήσουν ευκολότερο τον στρατηγικό σχεδιασμό των ΗΠΑ;;; Από που προκύπτει ότι όλοι αυτοί θα αποδεχτούν συνειδητά να κοιτάζουν με δέος το τυρί και να μην βλέπουν την φάκα στο περιβάλλον της διαρκούς γεωστρατηγικής αντιπαράθεσης;;;
Ας είμαστε λοιπόν ξεκάθαροι ως προς το εξής:
Το γεγονός ότι η νέα Αμερικανική διοίκηση ανασχεδιάζει εκ θεμελίων την συστημική της στρατηγική, αυτό σημαίνει ότι: Α) Υπάρχουν αδιέξοδα που συνειδητοποιούνται. Και ότι… Β) Υπάρχει αναγκαιότητα διαφυγής από τον φαύλο κύκλο που δυνητικά τα ανατροφοδοτεί αυτά τα αδιέξοδα και επιλέγεται ένας συγκεκριμένος δρόμος για την επίτευξή της.
Όλοι οι υπόλοιποι, προφανώς οφείλουν να πάρουν υπ’ όψιν τους τις διαφαινόμενες ανατροπές, αλλά θα πρέπει να θεωρείται βέβαιο ότι θα το πράξουν προσβλέποντας σε συγκεκριμένες στοχεύσεις όπως: Να επενδύσουν στον χρόνο… Να καρπωθούν οι ίδιοι οφέλη που τους «παραχωρούνται»… Να ανασχεδιάσουν τους δικούς τους προσεταιρισμούς στο νέο ανταγωνιστικό περιβάλλον… Να επαναπροσδιορίσουν στρατηγικές και τακτικές που θα τους δώσουν την δυνατότητα να διατηρήσουν ή να ανακτήσουν την πρωτοβουλία των κινήσεων… Να οργανώσουν την δική τους συστημική ανταπάντηση, αξιοποιώντας στο έπακρο τα ιδιαίτερα τακτικά και στρατηγικά πλεονεκτήματα που έχουν ή που μπορούν να έχουν στην διάθεσή τους.
Συμπέρασμα…
Η ανάγκη κατανόησης του στρατηγικού βηματισμού τον οποίο υιοθετεί η διοίκηση Τραμπ (και το οποίο προωθεί και ο ίδιος επιστρατεύοντας την προσωπική του ιδιορρυθμία), είναι απαραίτητη και σε καμία περίπτωση δεν μπορεί και δεν πρέπει να υποτιμηθεί. Εάν όμως συνεχίσουμε να την αντιμετωπίζουμε ως την μοναδική πρόκληση με την οποία έχουμε υποχρέωση να ασχοληθούμε κατ’ αποκλειστικότητα, τότε είναι βέβαιο ότι πάρα πολύ σύντομα θα βρεθούμε προ εκπλήξεων, διότι όσο οι ΗΠΑ ανασχεδιάζουν την στρατηγική τους, μικροί και μεγάλοι συστημικοί ανταγωνιστές, αλλά και άλλοι περιφερειακοί δρώντες, δεν έχουν παραιτηθεί από τον σχεδιασμό της δικής τους στρατηγικής προσέγγισης. Ούτε η Ρωσία… Ούτε η Κίνα… Ούτε η Ινδία… Ούτε το Ισραήλ… Ούτε ακόμη και αυτή η ΕΕ, είναι αφελείς…
Ορισμένοι αντιδρούν… Ορισμένοι σιωπούν… Κάποιοι χαμογελούν ικανοποιημένοι… Υπάρχουν και εκείνοι που συνεχίζουν να πελαγοδρομούν… Αλλά είναι βέβαιο ότι ΟΙ ΠΑΝΤΕΣ σχεδιάζουν…
Η Ρωσία για παράδειγμα, θα αξιοποιήσει στο έπακρο τις ευκαιρίες που της εξασφαλίζει η νέα Αμερικανική διοίκηση, προκειμένου να περιχαρακώσει ασφαλώς τον εγγύς της γεωπολιτικό περίγυρο, αλλά το στοίχημα της δυναμικής επανόδου στην πίτα της αγοράς με ένα ευρύτερο γεωπολιτικό καλάθι προϊόντων και φιλοδοξιών, αποτελεί κορυφαία προτεραιότητα στην στρατηγική της και για την επιτυχημένη προώθηση αυτής της επιδίωξης, όσο οι άλλοι θα προσπαθούν να «ξύσουν» τις πληγές των ιστορικών διαφορών, η ίδια θα επιμένει να επενδύει σε λογικές όπως αυτή της πολιτισμικής εγγύτητας, των ιστορικών δικαιωμάτων, της συμπληρωματικότητας της ισχύος κλπ…
Η Κίνα, θορυβημένη μεταξύ άλλων ΚΑΙ από τον μπαμπούλα της διαφαινόμενης παραγωγικής συρρίκνωσης, είναι βέβαιο πως θα διερευνήσει πολύ σοβαρά κάθε δυνατότητα για περιφερειακές γεωπολιτικές συμφύσεις, που θα μπορούσαν να προσδώσουν μονιμότητα και ισχύ σε συγκεκριμένα συγκριτικά πλεονεκτήματα. Έτσι, μια επιπρόσθετη δυναμική στην αμφίδρομα συμφέρουσα σχέση της και με το Ιράν και με την Ινδία, αλλά και με τα γεωπολιτικά της πατήματα στην Αφρικανική Ήπειρο, θα πρέπει να θεωρείται σχεδόν σίγουρο ότι αναβαθμίζει το ειδικό της βάρος στον σχεδιασμό των επιτελείων.
Το Ισραήλ, ευρισκόμενο αντιμέτωπο με κρίσιμες προκλήσεις στρατηγικής επιβίωσης, δεν έχει την πολυτέλεια να παίζει με τις αλαφροΐσκιωτες περιφερειακές πολιτικές Τραμπ, που επιμένουν να σπρώχνουν τα προβλήματα κάτω από το χαλί και είναι βέβαιο ότι θα αναζητήσει τρόπους διεξόδου, οι οποίοι με την σειρά τους, θα ενεργοποιήσουν αντιθέσεις στα κέντρα των αποφάσεων των ΗΠΑ.
Τέλος, ακόμη και οι πανηγυρτζήδες της ΕΕ, αργά ή γρήγορα θα βρουν περπατησιά ή θα παραχωρήσουν την θέση τους σε μια νέα κρίσιμη μάζα φωτισμένων ηγετών, που θα βρει τον τρόπο να ενσωματώσει κρίσιμες φυσιογνωμικές προτεραιότητες της νέας Αμερικανικής διοίκησης, στην δυναμική ενός πλήρως αναθεωρημένου ομοσπονδιακού μοντέλου, που θα επιλέξει συνειδητά και κυρίως στοχευμένα, να επενδύσει στην ισχύ.
Εάν όλα αυτά τα παραβλέψουμε σήμερα… Εάν σήμερα αρκεστούμε στο να ερμηνεύουμε περιφερειακές ανατροπές και συγκεκριμένες συμπεριφορές αποκλειστικά και μόνο από την σκοπιά της Αμερικανικής στρατηγικής, υποτιμώντας τις διεργασίες τις οποίες τροφοδοτεί η δυναμική τους και αδιαφορώντας για το που οδηγούν συγκεκριμένοι χειρισμοί ή αλληλουχία χειρισμών σε ένα εξαιρετικά πολύπλοκο και ανταγωνιστικό περιβάλλον, τότε θα πρέπει να θεωρείται παραπάνω από βέβαιο ότι σύντομα θα αναγκαστούμε να τρέχουμε και πάλι πίσω από τις εξελίξεις, ενδεχομένως και με κόστος για την πατρίδα μας.
Εκπρόσωποι από περισσότερες από 45 χώρες έχουν προσκληθεί να συμμετάσχουν σε αυτό που περιγράφεται ως «ενδιάμεση συνάντηση», κατά την οποία δεν προβλέπεται η λήψη τελικών αποφάσεων. Αραβική πηγή προσκείμενη στην τουρκική κυβέρνηση ανέφερε ότι η Ντόχα και η Άγκυρα ασκούν αυτή την περίοδο πιέσεις στην Ουάσιγκτον προκειμένου να προσκληθεί η Τουρκία στη διάσκεψη.
Η Τουρκία δεν προσκλήθηκε σε συνέδριο που διοργανώνει την Τρίτη στη Ντόχα η Κεντρική Διοίκηση των ΗΠΑ (CENTCOM), με αντικείμενο τη διεθνή δύναμη σταθεροποίησης που σχεδιάζεται να αναπτυχθεί στη Λωρίδα της Γάζας, σύμφωνα με κατάλογο που περιήλθε στην κατοχή της Haaretz από διπλωματική πηγή.
Περισσότερες από 45 χώρες έχουν προσκληθεί να συμμετάσχουν στη συνάντηση.
Το Ισραήλ αντιτίθεται σθεναρά στη συμμετοχή της Τουρκίας στη μεταπολεμική Γάζα και στη διεθνή δύναμη που προορίζεται να επιβλέπει την περιοχή. Δυτικός διπλωμάτης και αραβική πηγή προσκείμενη στην Άγκυρα επιβεβαίωσαν στη Haaretz ότι η Τουρκία δεν προσκλήθηκε στη διάσκεψη.
Άλλη δυτική πηγή δήλωσε ότι γνώριζε πως η Τουρκία δεν θα συμμετάσχει στη συνάντηση και εκτίμησε ότι δεν της απεστάλη πρόσκληση.
Πηγές ανέφεραν ότι ο αποκλεισμός της Τουρκίας συνδέεται με το ισραηλινό βέτο στη συμμετοχή της στη δύναμη σταθεροποίησης.
«Δεν υπάρχει άλλος λόγος», δήλωσε η αραβική πηγή στη Haaretz, επισημαίνοντας ότι η Τουρκία είχε προσκληθεί στη σύνοδο ειρήνης του Σαρμ ελ-Σέιχ τον Οκτώβριο. «Οι σχέσεις της με τις ΗΠΑ και το Κατάρ είναι άριστες».
Ο Τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, ο Αιγύπτιος πρόεδρος Αμπντέλ Φατάχ αλ-Σίσι, ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ και ο Εμίρης του Κατάρ Σεΐχης Ταμίμ μπεν Χαμάντ αλ-Θάνι στη σύνοδο κορυφής για τη Γάζα στο Σαρμ ελ-Σέιχ, τον Οκτώβριο. Πίστωση: Evan Vucci/AFP
«Η Τουρκία έχει υπογράψει τη Διακήρυξη του Σαρμ ελ-Σέιχ και είναι έτοιμη να συμμετάσχει στην πολυεθνική δύναμη», πρόσθεσε. «Ο μόνος που λέει όχι είναι το Ισραήλ».
Η πηγή ανέφερε ότι η Ντόχα και η Άγκυρα ασκούν αυτή την περίοδο πιέσεις στην Ουάσιγκτον, προκειμένου να προσκληθεί η Τουρκία στη διάσκεψη.
Ο πρωθυπουργός Μπενιαμίν Νετανιάχου συναντήθηκε σήμερα με τον πρέσβη των ΗΠΑ στην Τουρκία και ειδικό απεσταλμένο των ΗΠΑ για τη Συρία, Τομ Μπάρακ. Ισραηλινή πηγή χαρακτήρισε τη συνάντηση «καλή και παραγωγική».
Την ίδια ώρα, ο πρωθυπουργός του Κατάρ, Μοχάμεντ αλ-Θάνι, αναμένεται να φθάσει στην Ουάσιγκτον εντός της εβδομάδας. Πηγές του τουρκικού Υπουργείου Εξωτερικών ανέφεραν στη Haaretz ότι ο Τούρκος ΥΠΕΞ Χακάν Φιντάν είχε σήμερα τηλεφωνική επικοινωνία με τον αλ-Θάνι.
Σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, οι δύο άνδρες συζήτησαν «το σχέδιο του προέδρου Τραμπ για τη Λωρίδα της Γάζας». Πρόσθετες πηγές του υπουργείου επιβεβαίωσαν ότι η συνομιλία επικεντρώθηκε στις «πρόσφατες εξελίξεις γύρω από τη Γάζα» και στις «πολιτικές προεκτάσεις της αμερικανικής πρωτοβουλίας».
Ο πρωθυπουργός και υπουργός Εξωτερικών του Κατάρ, Σεΐχης Μοχάμεντ μπιν Αμπντουλραχμάν μπιν Τζάσιμ αλ-Θάνι, στη Ντόχα, νωρίτερα τον Δεκέμβριο. Πίστωση: Mahmud Hams/AFP
Σύμφωνα με κατάλογο που περιήλθε στην κατοχή της Haaretz, αρκετές χώρες που αναφέρονται συχνά ως πιθανοί συμμετέχοντες στη δύναμη σταθεροποίησης προσκλήθηκαν στη διάσκεψη. Μεταξύ αυτών περιλαμβάνονται η Αίγυπτος, η Ιορδανία, το Αζερμπαϊτζάν, το Πακιστάν, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και η Ιταλία.
Επιπλέον, προσκλήθηκαν και άλλες χώρες, όπως η Υεμένη, το Κουβέιτ, το Καζακστάν, το Ουζμπεκιστάν, το Βέλγιο, η Φινλανδία, η Εσθονία, η Πολωνία, η Ουγγαρία, η Βουλγαρία, η Ελλάδα, η Κύπρος, η Γεωργία, το Νεπάλ, η Αυστραλία, η Νέα Ζηλανδία, το Μπρουνέι, η Ιαπωνία, η Νότια Κορέα, η Σιγκαπούρη, ακόμη και το Κόσοβο, το οποίο δεν είναι μέλος του ΟΗΕ.
Σύμφωνα με άλλον δυτικό διπλωμάτη, η διάσκεψη της Ντόχα αποτελεί μια «ενδιάμεση συνάντηση», κατά την οποία δεν αναμένεται να ληφθούν τελικές αποφάσεις σχετικά με τη δύναμη σταθεροποίησης. Όπως ανέφερε, μια πρώτη συνάντηση αυτού του είδους πραγματοποιήθηκε στην Ουάσιγκτον πριν από περίπου δύο εβδομάδες, ενώ μια ακόμη συνάντηση —σε επίπεδο αρχηγών ενόπλων δυνάμεων— αναμένεται να διεξαχθεί τον Ιανουάριο.
Πρόσθεσε ότι η συνάντηση της Τρίτης αναμένεται να πραγματοποιηθεί σε επίπεδο ανώτατων αξιωματικών (στρατηγών). Κατά τη διάρκειά της, οι Ηνωμένες Πολιτείες αναμένεται να παρουσιάσουν περισσότερες λεπτομέρειες για τη δύναμη στα κράτη που ενδέχεται να συμβάλουν με τον έναν ή τον άλλον τρόπο και να διερευνήσουν τη διάθεσή τους για συμμετοχή. Ωστόσο, σύμφωνα με τον διπλωμάτη, σε αυτό το στάδιο δεν αναμένονται δεσμευτικές αποφάσεις.
Παλαιστίνιοι επιβαίνουν σε κάρο που το σέρνει όχημα και διασχίζουν έναν πλημμυρισμένο δρόμο μετά από θυελλώδη καιρό στην πόλη της Γάζας, την Τετάρτη. Πίστωση: Jehad Alshrafi/AP
Το Σάββατο, η Haaretz ανέφερε ότι η Ιταλία είναι μέχρι στιγμής η μόνη χώρα που έχει δεσμευτεί ξεκάθαρα να συμμετάσχει στη δύναμη σταθεροποίησης, έχοντας μάλιστα ενημερώσει τις Ηνωμένες Πολιτείες για τον αριθμό των στρατευμάτων που μπορεί να διαθέσει.
Αντιθέτως, στη διάσκεψη του Ιανουαρίου αναμένονται πιο ουσιαστικές συμφωνίες και δεσμεύσεις, σύμφωνα με τον δυτικό διπλωμάτη. Άλλη διπλωματική πηγή σημείωσε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες δείχνουν σαφή σημάδια ταχείας προόδου προς τη δεύτερη φάση του σχεδίου Τραμπ.
Ο Φιλ Βιτ, ανώτερος αξιωματούχος του Γραφείου Πολιτικο-Στρατιωτικών Υποθέσεων του αμερικανικού Υπουργείου Εξωτερικών, βρίσκεται αυτή την περίοδο στο Ισραήλ μαζί με αρκετά ακόμη επίσημα στελέχη του αμερικανικού μηχανισμού ασφαλείας.
Η ομάδα αναμένεται να μεταβεί από το Ισραήλ στην Αίγυπτο, όπου πρόκειται να συζητήσει, μεταξύ άλλων, το λεγόμενο «Συμβούλιο Ειρήνης» που θα διαχειρίζεται τη Γάζα, την παλαιστινιακή τεχνοκρατική επιτροπή που θα είναι υπεύθυνη για τη διαχείριση της Λωρίδας σε καθημερινή βάση, καθώς και τη δύναμη σταθεροποίησης που προβλέπεται να αναπτυχθεί στη Γάζα.
Μετά την πώληση στη Σαουδική Αραβία και τις συνομιλίες με την Τουρκία, και ενώ φέρονται να βρίσκονται σε εξέλιξη αμερικανοκαταριανές διαβουλεύσεις για τα F-35, η Ιερουσαλήμ ανησυχεί ότι θα χάσει το στρατιωτικό της πλεονέκτημα στην περιοχή.
Του Stav Levaton
και της συντακτικής ομάδας του ToI
15 Δεκεμβρίου 2025, 22:57
Το Ισραήλ εμφανίζεται ολοένα και πιο ανήσυχο για την επανέναρξη των συζητήσεων μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών και Κατάρ σχετικά με την πιθανή πώληση μαχητικών αεροσκαφών F-35, μετέδωσε τη Δευτέρα το Channel 12. Οι ανησυχίες αυτές έρχονται τη στιγμή που η Ουάσιγκτον εξετάζει μεγάλες συμφωνίες εξοπλισμών στη Μέση Ανατολή, οι οποίες θα μπορούσαν να επηρεάσουν το ποιοτικό στρατιωτικό πλεονέκτημα του Ισραήλ.
Σύμφωνα με την αναφορά, η Ντόχα έχει επαναφέρει αίτημα για την αγορά των stealth μαχητικών, έπειτα από την απόρριψη παρόμοιας πρότασης πριν από πέντε χρόνια. Αυτή τη φορά, ωστόσο, φέρεται να βρίσκονται ήδη σε εξέλιξη επαφές μεταξύ Καταριανών και Αμερικανών αξιωματούχων.
Ισραηλινοί αξιωματούχοι παρακολουθούν επίσης στενά παράλληλες εξελίξεις, όπως μια υπό διαμόρφωση αμυντική συμφωνία ΗΠΑ–Σαουδικής Αραβίας, το ενδεχόμενο επανέναρξης πωλήσεων προς τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, αλλά και πιθανές μελλοντικές πωλήσεις προς την Τουρκία.
Κατά την ίδια αναφορά, το Ισραήλ φοβάται ότι ένα κύμα προηγμένων αμερικανικών πωλήσεων όπλων στην περιοχή θα μπορούσε να διαβρώσει το ποιοτικό πλεονέκτημα της Ισραηλινής Πολεμικής Αεροπορίας. Ως απάντηση, το ισραηλινό αμυντικό κατεστημένο φέρεται να καταρτίζει ένα πακέτο αιτημάτων προς την αμερικανική κυβέρνηση, επιδιώκοντας να εξασφαλίσει αντισταθμιστικές δυνατότητες.
Τα αιτήματα αυτά φέρονται να περιλαμβάνουν δύο μοίρες προηγμένων μαχητικών – μία με F-35 και μία με αεροσκάφη F-15I, έκδοση προσαρμοσμένη στις επιχειρησιακές ανάγκες του Ισραήλ – καθώς και διευρυμένη πρόσβαση σε προηγμένα πυρομαχικά και συναφή συστήματα.
Η αναφορά σημειώνει ότι Ισραηλινοί αξιωματούχοι εκτιμούν πως υπάρχει ένα στενό χρονικό παράθυρο για δράση, πριν τα διαθέσιμα χρονοδιαγράμματα παραγωγής καλυφθούν από άλλους αγοραστές.
Ο Εμίρης του Κατάρ, Σεΐχης Ταμίμ μπιν Χαμάντ αλ-Θάνι, αριστερά, σφίγγει το χέρι του Προέδρου των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ κατά τη διάρκεια συνάντησης στο Air Force One στην αεροπορική βάση Αλ Ουντέιντ στη Ντόχα του Κατάρ, στις 25 Οκτωβρίου 2025. (AP Photo/Mark Schiefelbein)
Σύμφωνα με την αναφορά, το ζήτημα εξαρτάται πλέον από το κατά πόσο η πολιτική ηγεσία του Ισραήλ μπορεί να λάβει ταχείες αποφάσεις και να εμπλακεί σε εντατικές συνομιλίες με την Ουάσιγκτον, ώστε να διασφαλιστεί ότι οι μακροπρόθεσμες στρατιωτικές ανάγκες της χώρας θα καλυφθούν, υπό το πρίσμα των μεταβαλλόμενων αμερικανικών πωλήσεων οπλικών συστημάτων στην περιοχή.
Το F-35, κατασκευασμένο με τεχνολογία stealth που του επιτρέπει να αποφεύγει τον εντοπισμό από εχθρικά συστήματα, θεωρείται το πιο προηγμένο μαχητικό αεροσκάφος στον κόσμο.
Σήμερα, το Ισραήλ είναι η μόνη χώρα στη Μέση Ανατολή που διαθέτει F-35 στο οπλοστάσιό της, επιχειρώντας επί του παρόντος 45 αεροσκάφη, με ακόμη 30 να έχουν παραγγελθεί. Το Ισραήλ χρησιμοποιεί το συγκεκριμένο αεροσκάφος εδώ και σχεδόν μία δεκαετία.
Ωστόσο, ο Τραμπ ανακοίνωσε πρόσφατα την πώληση F-35 στη Σαουδική Αραβία, προκαλώντας ανησυχία στο εβραϊκό κράτος. Αμερικανοί αξιωματούχοι και ειδικοί στον τομέα της άμυνας δήλωσαν στο Reuters ότι τα μαχητικά που πρόκειται να πωληθούν στους Σαουδάραβες θα είναι λιγότερο προηγμένα από εκείνα που χρησιμοποιεί ο Ισραηλινός Στρατός Άμυνας (IDF).
Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ (δεξιά) και ο πρίγκιπας διάδοχος της Σαουδικής Αραβίας Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν παρακολουθούν F-35 και F-15 να πετούν από πάνω κατά τη διάρκεια τελετής υποδοχής στο Νότιο Χλοοτάπητα του Λευκού Οίκου, στις 18 Νοεμβρίου 2025, στην Ουάσινγκτον. (AP/Evan Vucci)
Το Κατάρ και η Τουρκία, οι δύο χώρες που συνδέονται πιο πρόσφατα με ενδεχόμενες πωλήσεις F-35, φιλοξενούν ηγετικά στελέχη και γραφεία της Χαμάς και έχουν ταχθεί ανοιχτά κατά του πολέμου του Ισραήλ στη Γάζα.
Το Ισραήλ έχει κατηγορήσει τις δύο χώρες για στήριξη της τρομοκρατίας και φέρεται μάλιστα να πραγματοποίησε αεροπορικά πλήγματα στο Κατάρ, επιχειρώντας ανεπιτυχώς να στοχεύσει κορυφαία στελέχη της Χαμάς στα γραφεία της οργάνωσης στη Ντόχα τον Σεπτέμβριο.
Η αποτυχημένη απόπειρα δολοφονίας προκάλεσε οργή στο κράτος του Κόλπου και οδήγησε τον Τραμπ στην έκδοση εκτελεστικού διατάγματος, με το οποίο κάθε ένοπλη επίθεση κατά του Κατάρ χαρακτηρίστηκε «απειλή για την ειρήνη και την ασφάλεια των Ηνωμένων Πολιτειών». Το διάταγμα υπογράμμιζε ότι οι ΗΠΑ θα απαντήσουν σκληρά σε οποιαδήποτε μελλοντική επίθεση κατά του Κατάρ.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες διατηρούν σημαντική αεροπορική βάση σε καταριανό έδαφος, η οποία δέχθηκε επίθεση από το Ιράν νωρίτερα φέτος, σε αντίποινα για τα αμερικανικά πλήγματα στο ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα. Παράλληλα, το Κατάρ έχει έρθει ακόμη πιο κοντά στις ΗΠΑ από τότε που ο Τραμπ ξεκίνησε τη δεύτερη θητεία του τον Ιανουάριο.
του Αντώνη Ανδρουλιδάκη
