Αρχική Blog Σελίδα 437

«Πρώτα η Αμερική»: Η Ουάσινγκτον ανακαλεί  τουλάχιστον 29 πρεσβευτές από όλο τον  κόσμο

0

Η προεδρική κυβέρνηση των ΗΠΑ ανακαλεί τουλάχιστον 29 πρεσβευτές, αναφέρει το Associated Press, επικαλούμενο δύο αξιωματούχους του Υπουργείου Εξωτερικών των ΗΠΑ.

Oι επικεφαλής των διπλωματικών αποστολών ενημερώθηκαν την περασμένη εβδομάδα ότι η θητεία τους θα λήξει τον Ιανουάριο του 2026.

Το πρακτορείο διευκρινίζει ότι όλοι οι απερχόμενοι πρέσβεις ανέλαβαν θέσεις υπό τον πρώην πρόεδρο Τζο Μπάιντεν.

Η νέα διπλωματική στρατηγική των ΗΠΑ προβλέπει την πρόσληψη προσωπικού που υποστηρίζει πλήρως τις προτεραιότητες του Ντόναλντ Τραμπ «Πρώτα η Αμερική».

Διευκρινίζει ότι οι πρέσβεις δεν θα χάσουν τις διπλωματικές τους θέσεις, αλλά θα επιστρέψουν στην Ουάσιγκτον «για να αναλάβουν άλλες αποστολές, εάν το επιλέξουν».

Το Υπουργείο Εξωτερικών δήλωσε ότι ο πρέσβης είναι «ο προσωπικός εκπρόσωπος του προέδρου, ο οποίος έχει την εξουσία να διασφαλίζει την παρουσία σε αυτές τις χώρες ατόμων που προωθούν την ατζέντα «Πρώτα η Αμερική».

Το Υπουργείο Εξωτερικών αρνήθηκε να παράσχει συγκεκριμένο αριθμό πρεσβευτών, αλλά υπερασπίστηκε τις αλλαγές, αποκαλώντας τες «τυπική διαδικασία σε οποιαδήποτε κυβέρνηση».

Σύμφωνα με το πρακτορείο, ο μεγαλύτερος αριθμός πρεσβευτών ανακλήθηκε από την Αφρική: πρεσβευτές ανακλήθηκαν από 13 χώρες: Μπουρούντι, Καμερούν, Πράσινο Ακρωτήριο, Γκαμπόν, Ακτή Ελεφαντοστού, Μαδαγασκάρη, Μαυρίκιο, Νίγηρα, Νιγηρία, Ρουάντα, Σενεγάλη, Σομαλία και Ουγκάντα.

Η Ασία έρχεται δεύτερη, με τους πρεσβευτές να αλλάζουν σε έξι χώρες: Φίτζι, Λάος, Νήσους Μάρσαλ, Παπούα Νέα Γουινέα, Φιλιππίνες και Βιετνάμ.

Οι αλλαγές επηρέασαν επίσης τέσσερις χώρες στην Ευρώπη – την Αρμενία, τα Σκόπια, το Μαυροβούνιο και τη Σλοβακία, δύο χώρες στη Μέση Ανατολή – την Αλγερία και την Αίγυπτο, τη Νότια και Κεντρική Ασία – το Νεπάλ και τη Σρι Λάνκα, και στο Δυτικό Ημισφαίριο – τη Γουατεμάλα και το Σουρινάμ.

Στα τέλη Φεβρουαρίου, το Politico, επικαλούμενο πηγές, ανέφερε τα σχέδια της προεδρικής κυβέρνησης των ΗΠΑ για ριζική μεταρρύθμιση του Υπουργείου Εξωτερικών, μειώνοντας το διπλωματικό σώμα, τις πρεσβείες και τις εξουσίες του οργανισμού.

Στις αρχές του 2025, το υπουργείο ενημέρωσε το Κογκρέσο ότι οι περικοπές θα επηρέαζαν περίπου 1.800 άτομα, εκτός από σχεδόν χίλια άλλα που είχαν αποφασίσει να αποχωρήσουν οικειοθελώς, ανέφερε η FT.

—

ΒΑΛΚΑΝΙΚΟ ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ  – Echedoros.blog

Δυσαρέσκεια Λιβύων με την απόφαση του τουρκικού κοινοβουλίου για τον τουρκικό στρατό

0
Η Άγκυρα εδραιώνει τη στρατιωτική της παρουσία στη Λιβύη με νέα κοινοβουλευτική εντολή εν μέσω έντονης κριτικής, γράφει η Akhbar Libya 24.Με κοινοβουλευτική απόφαση, η Τουρκία επεκτείνει την αποστολή των δυνάμεών της στο λιβυκό έδαφος, καθιστώντας την, την πιο μόνιμη ξένη δύναμη, σε μια κίνηση που έχει προκαλέσει τη δυσαρέσκεια των λιβυκών και διεθνών δυνάμεων που απαιτούν η χώρα να απαλλαγεί από ξένα ένοπλα στοιχεία.

Το τουρκικό κοινοβούλιο ενέκρινε τη Δευτέρα με συντριπτική πλειοψηφία το αίτημα του Προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν να παρατείνει την ανάπτυξη τουρκικών στρατευμάτων στη Λιβύη για άλλους 24 μήνες.

Η απόφαση αυτή εντείνει τη συνεχιζόμενη συζήτηση γύρω από τη νομιμότητα και τον στρατηγικό αντίκτυπο της τουρκικής στρατιωτικής παρουσίας στη Λιβύη, η οποία συνεχίζεται από τα τέλη του 2019.

Σύμφωνα με το επίσημο κείμενο του προεδρικού υπομνήματος που υποβλήθηκε στο κοινοβούλιο, ο δηλωμένος στόχος της παράτασης είναι η «συνεχής υποστήριξη της Κυβέρνησης Εθνικής Συμφωνίας με επικεφαλής τον Αμπντούλ Χαμίντ Ντμπεϊμπά» και η «προστασία των ζωτικών συμφερόντων της Τουρκίας στην Ανατολική Μεσόγειο και τη Βόρεια Αφρική», τονίζοντας παράλληλα ότι αυτά τα καθήκοντα εκτελούνται «εντός του πλαισίου του διεθνούς δικαίου».

Ωστόσο, αυτή η επίσημη ρητορική συγκρούεται με μια σύνθετη πολιτική και στρατιωτική πραγματικότητα, καθώς η κυβέρνηση του Ντμπεϊμπά δεν απολαμβάνει πλέον πλήρη νομιμότητα στα μάτια πολλών Λιβύων παραγόντων και η τουρκική παρουσία θεωρείται από τους αντιπάλους της ως διχαστικός παρά ως ενωτικός παράγοντας.

Στρατηγικές διαστάσεις και πολιτικό κόστος

Η νέα τουρκική απόφαση αντικατοπτρίζει την αποφασιστικότητα της Άγκυρας να διατηρήσει μια βαθιά και άμεση επιρροή στη Λιβύη, η οποία έχει γίνει ένα από τα πιο σημαντικά πεδία περιφερειακού και διεθνούς ανταγωνισμού.

Οι στρατιωτικές βάσεις που ελέγχει η Τουρκία στη δυτική Λιβύη της έχουν επιτρέψει να ενισχύσει την παρουσία της στον τομέα της ασφάλειας, να επεκτείνει τη γεωπολιτική της επιρροή και να προστατεύσει τα οικονομικά της συμφέροντα που σχετίζονται με αμφιλεγόμενες συμφωνίες για τα θαλάσσια σύνορα.

Το κοινοβουλευτικό ψήφισμα έρχεται σε μια εποχή που η διεθνής διπλωματία, συμπεριλαμβανομένων των πρωτοβουλιών του ΟΗΕ, γίνεται μάρτυρας ανανεωμένων εκκλήσεων για την αποχώρηση όλων των ξένων μαχητών και των στρατιωτικών δυνάμεων από τη Λιβύη ως προϋπόθεση για τη διεξαγωγή εκλογών και την αποκατάσταση της κυριαρχίας.

Η καθηγήτρια πανεπιστημίου της Λιβύης, Φάρχα αλ-Σαριντί, χαρακτήρισε το ψήφισμα ως «καθαγίαση της ξένης επέμβασης και κατάφωρη παραβίαση της κυριαρχίας», εκφράζοντας την έκπληξή της για τη συνεχιζόμενη παρουσία αυτών των δυνάμεων, η οποία «μετατρέπει τη Λιβύη σε αρένα περιφερειακής επιρροής».

Ο διαχωρισμός της Λιβύης και τουρκικές ενεργειακές αναζητήσεις

Η παράταση της στρατιωτικής εντολής της Τουρκίας στη Λιβύη στέλνει ένα σαφές μήνυμα ότι η Άγκυρα δεν είναι διατεθειμένη να παραιτηθεί από τα στρατηγικά οφέλη που έχει επιτύχει τα τελευταία χρόνια και είναι πρόθυμη να υποστεί τις συνέπειες της διεθνούς και εγχώριας κριτικής.

Ωστόσο, αυτή η απόφαση θέτει την Τουρκία ενώπιον μιας σημαντικής πρόκλησης όσον αφορά τη συμφιλίωση της δέσμευσής της για στρατιωτική παρουσία με την ενεργό συμμετοχή της στην πολιτική διαδικασία, η οποία απαιτεί την αποχώρηση όλων των ξένων δυνάμεων από τη Λιβύη.

Περιπλέκει επίσης περαιτέρω το λιβυκό τοπίο, επιδεινώνοντας τις διαιρέσεις και υπενθυμίζοντας ότι ο δρόμος εξόδου από την κρίση παραμένει ανεξίτηλος, καθώς οι περιφερειακές διαμάχες για την εξουσία συνεχίζονται στο λιβυκό έδαφος.

—

ΒΑΛΚΑΝΙΚΟ ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ  – Echedoros.blog

 

Άλυτο το πρόβλημα των ξένων δυνάμεων και μισθοφόρων στη Λιβύη (Ανάλυση)

Τούρκοι αξιωματικοί που επιβλέπουν την εκπαίδευση των λιβυκών δυνάμεων στα περίχωρα της Τρίπολης (Al-Wahda)

Ιανουάριος 3, 2024. Ελλάδα.

Λιβυκό στρατιωτικό προσωπικό και αναλυτές επιβεβαίωσαν ότι το ζήτημα των ξένων δυνάμεων και μισθοφόρων στη χώρα είναι ακόμη άλυτο, τονίζοντας ότι αυτό αποτελεί κίνδυνο για τις πολιτικές, ασφαλείς και οικονομικές συνθήκες της χώρας, εν μέσω ερωτημάτων για το ποιος εμποδίζει την απομάκρυνσή τους, γράφει η αραβική «Μέση Ανατολή».

Ο πρώην υπουργός Άμυνας της Λιβύης, Μουχάμαντ αλ Μπαργκάτι, θεώρησε την αποτυχία ορισμένων χωρών να μειώσουν τις δυνάμεις τους και τους μισθοφόρους που είναι παρόντες στη χώρα «μια ξεκάθαρη ένδειξη της επιθυμίας τους να παραμείνουν».

Για να χρησιμοποιήσουν αυτή την παρουσία ως κάρτα διαπραγμάτευσης στις σχέσεις της με άλλες ανταγωνιστικές χώρες της περιοχής ή ως μηχανισμό για την ενίσχυση των οικονομικών και γεωπολιτικών συμφερόντων τους στη Λιβύη.

Τούρκοι αξιωματικοί εκπαιδεύουν τις δυνάμεις της Λιβύης στα περίχωρα της Τρίπολης (Al-Wahda)

Ο αλ Μπαργκάτι, έδωσε μεγάλο μέρος της ευθύνης για τη συνέχιση αυτής της ξένης παρουσίας στις λιβυκές δυνάμεις, παρά τη διακοπή του πολέμου στη χώρα και την επανάληψη των δεσμεύσεων των περισσότερων λιβυκών ηγετών και των μηνυμάτων καθησυχασμού να μην επιστρέψει η χώρα σε αυτήν την κατάσταση.

Είπε ότι η κυβέρνηση «Εθνικής Ενότητας», με επικεφαλής τον Αμπντούλ Χαμίντ αλ Ντμπεϊμπά, δεν αντιτίθεται στην παρουσία τουρκικών δυνάμεων και Σύριων μισθοφόρων πιστών στην Τουρκία, ούτε οι πρόσφατες στατιστικές δείχνουν μείωση του αριθμού των ρωσικών μελών «Βάγκνερ» που είναι παρόντες στην ανατολική Λιβύη, ακόμη και μετά τον θάνατο του ιδρυτή αυτής της ομάδας, Γεβγκένι Πριγκόζιν, τον περασμένο Αύγουστο.

Ο αλ Μπαργκάτι συμφωνεί με αυτό που υποστηρίζουν πολλοί στρατιωτικοί αναλυτές:

«Οι συγκρούσεις και τα πραξικοπήματα που ξέσπασαν σε ορισμένες χώρες της αφρικανικής ηπείρου κατά τη διάρκεια του περασμένου έτους εμπόδισαν εντελώς την υλοποίηση των σχεδίων της Μικτής Λιβυκής Στρατιωτικής Επιτροπής (5 + 5 ), σε συντονισμό με την αποστολή του ΟΗΕ, για την απομάκρυνση Αφρικανών μισθοφόρων, ειδικά από τις χώρες του Νίγηρα, του Τσαντ και του Σουδάν από το λιβυκό έδαφος».

Ο αλ Μπαργκάτι συνόψισε το όραμά του για τη λύση «γρήγορη εκλογή προέδρου για τη χώρα και ενοποίηση του στρατιωτικού θεσμού», προειδοποιώντας για τις συνέπειες της καθυστέρησης στην επίτευξη αυτού του στόχου.

Ρωσικές κινήσεις

Ορισμένοι παρατηρητές επισημαίνουν ότι η Ρωσία επιδιώκει να καθιερώσει το στρατιωτικό της σχέδιο, την Αφρικανική Λεγεώνα, που συμπίπτει με τον θάνατο του ιδρυτή του Ομίλου Βάγκνερ, ως αντικατάσταση αυτής της τελευταίας ομάδας, δίνοντάς της ταυτόχρονα επίσημο καθεστώς δίνοντας την καθήκον της επίβλεψής του στον Ρώσο Υφυπουργό Άμυνας, Γιουνούς Μπεκ Γεβκίροφ, ο οποίος έχει επισκεφθεί πολλές χώρες, από τις χώρες της αφρικανικής ηπείρου, με επικεφαλής τη Λιβύη, τον Νίγηρα και την Μπουρκίνα Φάσο, τους τελευταίους μήνες του περασμένου έτους.

Λιβύοι και Τούρκοι αξιωματούχοι συμμετείχαν στους ελιγμούς AVIS 2022 στην τουρκική πόλη Σμύρνη (κυβέρνηση)

Ο Τζαλάλ Χαρτσάουι, ερευνητής στο Ίδρυμα Global Initiatives, είπε ότι ο αριθμός των ξένων δυνάμεων και των μισθοφόρων δεν έχει αλλάξει καθόλου, ειδικά τους τελευταίους μήνες. Τόνισε σε δήλωσή του ότι υπάρχουν περίπου 800 ανεπίσημα στοιχεία που συνδέονται με τη Μόσχα, επιπλέον των περίπου 200 στρατιωτών και αξιωματικών που συνδέονται με τον ρωσικό στρατό στη Λιβύη.

Ο ερευνητής που ειδικεύεται στα θέματα της Λιβύης εντόπισε τις τοποθεσίες της ρωσικής παρουσίας στη Λιβύη, οι οποίες είναι η βάση αλ Τζούφρα και το Μπρακ αλ Σάτι στα νότια της χώρας, η αεροπορική βάση αλ Καρντάμπίγια κοντά στη Σύρτη, η βάση αλ Χαντίμ κοντά στην πόλη Βεγγάζη, και την πόλη Μαρτούμπα κοντά στην πόλη Ντέρνα στην ανατολική Λιβύη. Σύμφωνα με την εκτίμησή του, υπάρχουν αρκετές εκατοντάδες τουρκικές δυνάμεις στη Λιβύη, μαζί με δύο χιλιάδες Σύρους μισθοφόρους τους.

Ο Λίβυος πολιτικός ερευνητής, Μουχάμαντ αλ Ασμάρ, μοιράστηκε τις προηγούμενες απόψεις σχετικά με τη διατήρηση των θέσεων των δυνάμεών τους στη Λιβύη από τη Ρωσία και την Τουρκία, τονίζοντας την επιθυμία τους «να απόσχουν από τη δημοσίευση στατιστικών στοιχείων σχετικά με τον αριθμό αυτών των δυνάμεων επί του παρόντος ή την ανακοίνωση των λεπτομερειών και της φύσης τα καθήκοντα που αναλαμβάνουν».

Ο αλ Ασμάρ επεσήμανε ότι «το τουρκικό κοινοβούλιο ανακοίνωσε πρόσφατα την έγκρισή του να παρατείνει την παραμονή αυτών των δυνάμεων για τα επόμενα δύο χρόνια, χωρίς να αποκαλύψει τον αριθμό τους στη δυτική Λιβύη».

Επισημαίνεται ότι αυτή «είναι η προσέγγιση που ακολουθήθηκε από τότε που η προηγούμενη Κυβέρνηση Εθνικής Συμφωνίας έφερε αυτές τις δυνάμεις στα τέλη του 2019, με την πρόθεση να τις υποστηρίξει στον πόλεμο της πρωτεύουσας από τον Απρίλιο του 2019 έως τα μέσα του 2020».

Μειώθηκαν οι μισθοφόροι των Τούρκων

Ο αλ Ασμάρ δεν απέκλεισε την εγκυρότητα των «εκτιμήσεων για μείωση του αριθμού των τουρκικών δυνάμεων και των Σύριων μισθοφόρων στη Λιβύη, οι οποίοι εκτιμήθηκαν σε οκτώ χιλιάδες το 2021 σε περίπου 3.500 το 2022 και το 2023».

Όσον αφορά την παρουσία της ομάδας «Βάγκνερ», και παρά όλα τα προβλήματα που αντιμετώπισε αυτή η ομάδα μετά τον θάνατο του ιδρυτή της, ο πολιτικός αναλυτής επιβεβαίωσε ότι ο αριθμός τους είχε μειωθεί σημαντικά από όσα αναφέρθηκαν σε αμερικανικά και ευρωπαϊκά μέσα ενημέρωσης και το απέδωσε σε υποχρεώσεις «γιατί αυτές οι δυνάμεις αναλαμβάνουν πολλά καθήκοντα σε γειτονικές χώρες» της Αφρικής, ιδιαίτερα στην περιοχή Σαχέλ και Σαχάρα.

Ο Τούρκος Πρόεδρος σε προηγούμενη συνάντηση με τον Ακίλα Σάλεχ, παρουσία του Προέδρου της τουρκικής Βουλής, Νουμάν Κουρτουλμούς, στο Προεδρικό Μέγαρο (Τουρκική Προεδρία)

Σύμφωνα με την «African Defense Platform» που εκδόθηκε από τη στρατιωτική διοίκηση των ΗΠΑ για την αφρικανική ήπειρο (AFRICOM), σχεδόν δύο χιλιάδες μισθοφόροι της Βάγκνερ έχουν εγκατασταθεί στο κεντρικό τμήμα της χώρας από την απόφαση κατάπαυσης του πυρός που εκδόθηκε το 2020.

Σε αυτό το πλαίσιο, ο αλ Ασμάρ βλέπει  ότι οι συνθήκες των Τούρκων και των Ρώσων για ταυτόχρονη αποχώρηση δεν είναι λιγότερο δύσκολες από την απομάκρυνση των Αφρικανών μισθοφόρων, οι οποίοι είναι οι μεγαλύτεροι σε αριθμό.

Επισήμανε ότι «υπάρχουν έξι φατρίες της αντιπολίτευσης του Τσαντ, που υπολογίζονται σε 25.000 μαχητές, που ασκούν παρουσία στη νότια Λιβύη και μπορεί να βγουν και να επιστρέψουν ξανά πέρα ​​από τα νότια σύνορα και να συμμαχήσουν με τις κύριες δυνάμεις στα ανατολικά και δυτικά της χώρας, με κίνητρο την απόκτηση χρημάτων».

Ο Al-Asmar σημείωσε επίσης την παρουσία περίπου 8.000 μαχητών από τον Νίγηρα και το Σουδάν που χρησιμοποιούν τη νότια έρημο της Λιβύης ως χώρο για τις κινήσεις τους και είπε ότι «η απομάκρυνση όλων δεν θα γίνει χωρίς συναίνεση με τους ηγέτες και τις κυβερνήσεις αυτών χώρες, οι οποίες αντιμετωπίζουν αναταραχές και συγκρούσεις αυτή τη στιγμή».

—

The Hellenic Information Team

Στην Αττάλεια: Υπεγράφη Στρατιωτικό Μνημόνιο Συνεννόησης μεταξύ Τουρκίας και Λιβύης

Μάρτιος 3, 2024. Ελλάδα.

Ο επικεφαλής της κυβέρνησης Εθνικής Ενότητας της Λιβύης, Αμπντούλ Χαμίντ Ντμπάιμπα, υπέγραψε στρατιωτικό μνημόνιο κατανόησης με τον Τούρκο υπουργό Άμυνας Γιασάρ Γκιουλέρ, κατά την επίσκεψή του στην πόλη της Αττάλειας στη νότια Τουρκία για να συμμετάσχει στις συναντήσεις της τρίτης συνόδου του Διπλωματικού Φόρουμ της Αττάλειας μετά από πρόσκληση του Τούρκου Προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.

Η Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας είπε ότι η υπογραφή αυτού του μνημονίου εμπίπτει σε αυτό που περιέγραψε ως «η συνέχεια της στρατιωτικής συνεργασίας μεταξύ Λιβύης και Τουρκίας», η οποία ξεκίνησε με την υπογραφή δύο συμφωνιών ασφάλειας και ναυτιλίας με την πρώην Λιβυκή Κυβέρνηση Εθνικής Συμφωνίας στα τέλη Νοεμβρίου 2019.

Σύμφωνα με την υπογραφή του μνημονίου συνεννόησης για την ασφάλεια εκείνη την εποχή, η Τουρκία επενέβη στρατιωτικά στη Λιβύη κατά των δυνάμεων του απόστρατου στρατηγού Χαλίφα Χάφταρ, οι οποίοι επιτέθηκαν στην πρωτεύουσα Τρίπολη και έλεγχαν αρκετές πόλεις και περιοχές στα δυτικά της χώρας, όπως σημειώνει η αραβική ιστοσελίδα Al Jazeera Net.

Η κυβέρνηση Ντμπέιμπα  δήλωσε ότι αυτό το μνημόνιο περιλαμβάνει συνεννοήσεις σε στρατιωτικά πεδία μέσω αυτών που περιέγραψε ως ειδικά εκπαιδευτικά προγράμματα για την υποστήριξη του λιβυκού στρατού και των διαφόρων μονάδων του με εμπειρογνώμονες στρατιωτικής εκπαίδευσης και την αύξηση της αποτελεσματικότητας των ειδικών όπλων του, ιδιαίτερα της αεροπορίας του.

Η επίσημη πλατφόρμα της κυβέρνησης «Η Κυβέρνηση μας» επικαλείται τον Αλ Ντμπέιμπα: «Η ανάπτυξη της συνεργασίας μεταξύ του Αρχηγού του Επιτελείου του Λιβυκού Στρατού και του τουρκικού Υπουργείου Άμυνας αποτελεί προτεραιότητα και μεγάλη σημασία για εμάς, καθώς και η εφαρμογή προηγμένης εκπαίδευσης προγράμματα για την αύξηση της αποτελεσματικότητας του προσωπικού του στρατού».

Ο Τούρκος Υπουργός Άμυνας είπε ότι η στρατιωτική και ασφάλεια συνεργασία μεταξύ της χώρας του και της κυβέρνησης Ντμπέιμπα σημειώνει πρόοδο και οργάνωση σε όλες τις πτυχές, τονίζοντας τη συνέχιση αυτού του συντονισμού και της συνεργασίας μεταξύ των δύο πλευρών.

Από το 2020, οι δυνάμεις του τουρκικού στρατού έχουν αναπτυχθεί σε αεροπορικές και ναυτικές βάσεις στη δυτική Λιβύη μετά την επιτυχία τους να εκδιώξουν τις δυνάμεις του Χάφταρ από τη νότια Τρίπολη και όλες τις πόλεις δυτικά της πρωτεύουσας.

Σύμφωνα με πηγές που μίλησαν στο Al Jazeera Net, οι εκπαιδευτικές ομάδες του τουρκικού στρατού εκπαιδεύουν μαχητές και στρατιωτικές ομάδες και ομάδες ασφαλείας από τον λιβυκό στρατό σε στρατόπεδα στα δυτικά της χώρας για περισσότερα από 3 χρόνια για να πολεμούν, να χρησιμοποιούν διάφορα είδη όπλων, να πολεμούν μέσα σε δρόμους, να επιτίθενται σε πόλεις, να απελευθερώνουν ομήρους και να προστατεύουν αξιωματούχους.

Οι τουρκικές δυνάμεις και οι Λίβυοι ομόλογοί τους πραγματοποίησαν αρκετούς κοινούς ναυτικούς στρατιωτικούς ελιγμούς στα ανοικτά των ακτών της δυτικής Λιβύης, ενώ το τουρκικό κοινοβούλιο παρέτεινε την αποστολή των τουρκικών δυνάμεων στη Λιβύη μετά από αίτημα του Προέδρου Ερντογάν.

Ο Ερντογάν κάλεσε το τουρκικό κοινοβούλιο σε μνημόνιο στα τέλη του περασμένου Νοεμβρίου να παρατείνει τις αποστολές των τουρκικών δυνάμεων στη Λιβύη για επιπλέον δύο χρόνια, τονίζοντας ότι στόχος είναι η «προστασία των τουρκικών συμφερόντων στο πλαίσιο του διεθνούς δικαίου και η λήψη των απαραίτητων προφυλάξεων ενάντια σε αυτό που περιέγραψε ως «παράνομες ένοπλες ομάδες στη Λιβύη».

Πηγές είπαν στο Al Jazeera Net στην πρωτεύουσα Τρίπολη, ότι η λιβυκή Πολεμική Αεροπορία στα δυτικά της χώρας έχει ενισχύσει τις αεροπορικές της ικανότητες την τελευταία περίοδο με ένα προηγμένο τουρκικό drone τύπου «Baykar Akanci», το οποίο αναπτύσσεται από την εταιρεία« Baykar Defense» και το οποίο πετά για περισσότερες από 24 ώρες σε μεγάλα υψόμετρα έως και 12.192 μέτρα μεταφέροντας πλήθος βλημάτων.

Αμερικανική στρατιωτική υποστήριξη

Σε σχετικό πλαίσιο, η Πρεσβεία των ΗΠΑ στη Λιβύη ανακοίνωσε -την Παρασκευή 1η Μαρτίου- ότι ο στρατιωτικός ακόλουθος στην Πρεσβεία των ΗΠΑ στη Λιβύη συναντήθηκε -την περασμένη εβδομάδα- με τον Αρχηγό του Επιτελείου Στρατού στη δυτική Λιβύη, Αντιστράτηγο Μουχάμαντ αλ Χαντάντ, με τους διοικητές των ταξιαρχιών 444th Fighting και 111th Majhfal και τον διοικητή της Στρατιωτικής περιοχής της Δυτικής Ακτής της Τρίπολης και συζήτησαν μαζί τους για την οργάνωση εκπαιδευτικών μαθημάτων για αξιωματικούς και στρατιώτες του Λιβυκού Στρατού στη δυτική Λιβύη για να ανεβάσουν το επίπεδο των στρατιωτικών και μαχητικών τους  ικανοτήτων.

Η αμερικανική πρεσβεία πρόσθεσε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες θα συνεχίσουν αυτό που περιέγραψαν ως «αλληλεπίδραση με τα μέρη σε όλες τις περιοχές της Λιβύης για να στηρίξουν τις προσπάθειες που στοχεύουν στην προώθηση της βιώσιμης ειρήνης και ασφάλειας, την ενοποίηση και τη βελτίωση της αποτελεσματικότητας του λιβυκού στρατού και την προστασία της κυριαρχίας της Λιβύης».

Η Ταξιαρχία «444 Fighting» του Αρχηγού του Επιτελείου Στρατού στην Τρίπολη – η οποία θεωρείται στρατιωτική δύναμη στη δυτική Λιβύη – ανακοίνωσε ότι ο στρατιωτικός ακόλουθος της Πρεσβείας των ΗΠΑ στη Λιβύη επισκέφθηκε το στρατόπεδό της για να συντονίσει την εκπαίδευση και να αυξήσει τη μάχη και τη στρατιωτική επίπεδο των μελών της ταξιαρχίας.

Πριν από αυτό, η Πρεσβεία των ΗΠΑ στη Λιβύη ανακοίνωσε ότι ο Επιτετραμμένος Τζέρεμι Μπρεντ και ένας αξιωματικός από τον Στρατιωτικό Ακόλουθο πήγαν και συζήτησαν στο αρχηγείο των δυνάμεων του απόστρατου στρατηγού Χαλίφα Χάφταρ στη Βεγγάζη, όπως περιέγραψε είχαν «μια γόνιμη συζήτηση με ανώτερους αξιωματούχους στον Εθνικό Στρατό της Λιβύης στη Βεγγάζη».

Η αμερικανική αντιπροσωπεία συναντήθηκε στη Βεγγάζη με στρατιωτικό προσωπικό που συνδέεται με τις δυνάμεις του Χάφταρ, με επικεφαλής τον γιο του, Χάλεντ, ο οποίος, μαζί με τον αδελφό του Σαντάμ και τον κουνιάδο τους Αγιούμπ Αλ-Φερτζάνι, ηγείται μεγάλων στρατιωτικών ταξιαρχιών που συνδέονται με τον Χάφταρ, εξοπλισμένες με διάφορα τύπους εξοπλισμού.

Η ηγεσία των δυνάμεων του Χάφταρ είπε ότι στη συνάντηση με την αμερικανική αντιπροσωπεία συζητήθηκε η ενίσχυση της στρατιωτικής συνεργασίας και της ασφάλειας για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας και της παράτυπης μετανάστευσης και την ενίσχυση της ασφάλειας και της σταθερότητας στη Λιβύη.

—

The Hellenic Information Team

 

«Για την Τουρκία οι Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις είναι προέκταση του PKK»

0
Ο Ομέρ Τσελίκ, εκπρόσωπος του κυβερνώντος Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (AKP), παρείχε λεπτομερή εξήγηση της θέσης της Άγκυρας σχετικά με τις Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις (SDF), των οποίων ο πυρήνας είναι οι YPG (Κουρδικές Μονάδες Προστασίας του Λαού), σύμφωνα με τα τουρκικά μέσα ενημέρωσης.

Δήλωσε ότι στην Τουρκία δεν υπάρχουν διαφωνίες μεταξύ του προέδρου, του υπουργικού συμβουλίου, των υπουργείων ή του κόμματος σε θέματα εξωτερικής πολιτικής, σχετικά τις SDF.Όλοι ακολουθούν μια ενιαία γραμμή που έχει ορίσει ο αρχηγός του κράτους. Απαντώντας έτσι στις εικασίες ότι οι δηλώσεις του υπουργού Εξωτερικών Χακάν Φιντάν σχετικά με τις απειλές κατά των SDF/YPG δεν είναι συντονισμένες.

Ο Τσελίκ επανέλαβε ότι για την Τουρκία, οι SDF αποτελούν τη συριακή προέκταση της τρομοκρατικής οργάνωσης του Κουρδικού Εργατικού Κόμματος (PKK) και άμεση απειλή για την εθνική ασφάλεια.

Το βασικό σημείο για την Άγκυρα είναι η συμφωνία της 10ης Μαρτίου μεταξύ Δαμασκού και Κούρδων. Εάν οι SDF την εφαρμόσουν πλήρως, παραδώσουν τα όπλα τους και ενσωματωθούν στον συριακό στρατό μεμονωμένα (χωρίς να παραμείνουν ξεχωριστό μπλοκ), θα πάψουν να αποτελούν απειλή για τη Συρία και την Τουρκία.

Ο Τσελίκ απορρίπτει την ιδέα ενός «στρατού εν στρατώ».

«Δεν μπορούν να υπάρχουν δύο στρατοί σε μία χώρα – αυτός είναι ο δρόμος προς την εσωτερική σύγκρουση, όπου όλοι θα χάσουν: Άραβες, Τουρκομάνοι, Κούρδοι, Αλεβίτες και άλλοι», δήλωσε ο πολιτικός.

Στο τέλος, πρόσθεσε: Η Τουρκία είναι έτοιμη να λάβει οποιαδήποτε μέτρα για την προστασία της ασφάλειας, αλλά προτιμά μια ειρηνική λύση χωρίς επιχειρήσεις.

ΒΑΛΚΑΝΙΚΟ ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ  – Echedoros.blog

Οι Ρώσοι εκκενώνουν τις οικογένειες των διπλωματικών αποστολών στην Βενεζουέλα

0

Φοβούνται χτύπημα από τους Αμερικανούς;

O Ρώσος πρόεδρος Β.Πούτιν έδωσε εντολή για να εκκενωθούν οι οικογένειες του διπλωματικού προσωπικού της πρεσβείας και των προξενείων, στην Βενεζουέλα.

Αυτό σημαίνει πως η Μόσχα όντως φοβάται μία αμερικανική επίθεση ωστόσο πρέπει να σημειώσουμε πως κάτι τέτοιο θα είναι ιδιαίτερα δύσκολο.

Οι περισσότερες χώρες της Νότιας Αμερικής έχουν πολύ άσχημες αναμνήσεις από τους Αμερικανούς και τα πραξικοπήματα που διοργάνωναν στο παρελθόν, όπως και δεν ξεχνούν την εισβολή στην Γρανάδα.

Αν δουν μία ακόμα στρατιωτική επέμβαση από την Ουάσινγκτον θα διακόψουν κάθε σχέση μαζί της και αυτό ο Ν.Τραμπ δεν το θέλει.

https://www.pronews.gr/uncategorized/oi-rosoi-ekkenonoun-tis-oikogeneies-ton-diplomatikon-apostolon-stin-venezouela/

Ουρά 9χλμ στην Αθηνών-Λαμίας – Οι αγρότες ανοίγουν τον δρόμο και η ΕΛ.ΑΣ τον… κλείνει

0

Οι αστυνομικές αρχές περιορίζουν την κίνηση

Το αδιαχώρητο επικρατεί από νωρίς το πρωί της Τρίτης (23/12) στην Αθηνών – Λαμίας, καθώς λίγο πριν τον κόμβο της Ριτσώνας έχει δημιουργηθεί ουρά 9 χλμ. καθώς ενώ οι αγρότες θα σταθμεύουν στην άκρη τα τρακτέρ τους, η Τροχαία επιμένει πως ο δρόμος παραμένει επικίνδυνος και περιορίζει την κίνηση.

Η τροχαία έχει περιορίσει την κυκλοφορία των οχημάτων σε μία λωρίδα και κατευθύνει τους οδηγούς προς τον κόμβο της Ριτσώνας.

Φυσικά η αστυνομία δεν φέρει καμία ευθύνη αλλά εκτιμάται ότι έχει τέτοιες εντολές ώστε να δημιουργείται δυσφορία στην κοινή γνώμη για να στραφεί εναντίον των αγροτών.

Γιατί σίγουρα οι οδηγοί μπορούν κι από μόνοι τους να διασχίσουν το αγροτικό μπλόκο χωρίς να πέσουν πάνω στα σταθμευμένα τρακτέρ.

Στη συνέχεια όσοι θέλουν να φτάσουν Λαμία θα πρέπει να περάσουν μέσα από τη Λιβαδειά.

Πάτρα

Στο κόμβο της Εγλυκάδας οι αγρότες παραμένουν στην Ολυμπία Οδό, έχοντας ανοίξει τη μία λωρίδα κυκλοφορίας.

Ωστόσο, η αστυνομία δεν έδωσε στην κυκλοφορία τον δρόμο και έτσι η κίνηση προς Πύργο γίνεται από παρακαμπτήριους.

Μάλγαρα

Στην κυκλοφορία δόθηκε το ρεύμα της Εθνικής Οδού προς Αθήνα που παρέμενε κλειστό από την πρώτη ημέρα των αγροτικών κινητοποιήσεων.

Από νωρίς οι αγρότες παραμέρισαν τα τρακτέρ τους αφήνοντας ελευθερίες δύο λωρίδες, ανοίγοντας το μπλόκο για τους εκδρομείς των Χριστουγέννων.

Στο σημείο βρέθηκαν ο γενικός αστυνομικός διευθυντής της Τροχαίας Γιώργος Τζήμας και η διευθύντρια της Τροχαίας Θεσσαλονίκης Παρασκευή Παπαγεωργόπουλου, που συνομίλησαν με εκπροσώπους του μπλόκου και αποφάσισαν να ανοίξει ο δρόμος και από την Τροχαία.

https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/esoteriki-asfaleia/mploka-agroton-oura-9xlm-stin-athinon-lamias-simeioton-ta-aytokinita-sto-ypsos-tis-ritsonas/

22 Δεκεμβρίου 1940, ο Ελληνικός Στρατός απελευθερώνει την Χιμάρα

0

Μετά την απελευθέρωση των Αγίων Σαράντα στις 6 Δεκεμβρίου 1940, κατά τον Ελληνοϊταλικό πόλεμο, του Λουκόβου στις 7 και του Πικέρασι (Πικέρνι) στις 8 του ίδιου μήνα, η 3η Μεραρχία του Ελληνικού Στρατού κινήθηκε βόρεια και στις 13 Δεκεμβρίου είχε φθάσει δυτικά και βορειοδυτικά του Μπόρσι, στην άριστα οχυρωμένη γραμμή, ύψωμα 613 – Μάλι ε Κηπαρόιτ – Μάλι ε Τζόρετ – αυχένας Κούτσι – Μάλι Ιτέρας που υπεράσπιζε η ιταλική μεραρχία Σιένα.

Το απόσπασμα Τσακαλώτου προώθησε το Ι/42 τάγμα στην περιοχή Φτέρα – Τζόρα για να αντικαταστήσει την Α΄ Ομάδα Αναγνωρίσεως, το δε ΙΙ/40 στον ορεινό όγκο Μάλι Ιτέρας για να εκβιάσει δι’ υπερκεράσεως τον αυχένα Κούτσι, με κατάληψη του όγκου της Παπαθιάς.

Στις 15 Δεκεμβρίου οι πρώτες επιθέσεις του 12ου Συντάγματος Πεζικού (Σ.Π.) κατά των υψωμάτων του Κηπαρού απέτυχαν.

Το ύψωμα 613 καταλήφθηκε τελικά, μέσα σε χιονοθύελλα και πολύνεκρο αγώνα εκ του συστάδην, στις 17 Δεκεμβρίου, με αποτέλεσμα ο εχθρός να εγκαταλείψει και το Μάλι Βάριτ βορειότερα. Στις 19 Δεκεμβρίου κατελήφθησαν, με βαριές απώλειες, από το 6ο Σ.Π. το στρατηγικής σημασίας ύψωμα Γκιάμι (βόρεια του Πανόρμου) και το ύψωμα Τσίπι (βόρεια του Πύλιουρι). Ανατολικότερα καταλαμβάνεται από το απόσπασμα Τσακαλώτου το ισχυρά οργανωμένο ύψωμα Μάλι ε Τζόρετ και ο αυχένας Κούτσι μετά από τριήμερο σκληρό αγώνα που απέφερε στη σημαία του 4ου Σ.Π. χρυσό αριστείο ανδρείας.

Το 6ο Σύνταγμα που ήλεγχε τις ανατολικές προσβάσεις του ορεινού όγκου του Κηπαρού (Μάλι Κηπαρόιτ) πριν προχωρήσει προς Χιμάρα, έταξε ένα τάγμα στο ύψωμα Τσίπι για να ελέγχει την οδό προς Πύλιουρι ενώ το δεύτερο τάγμα του βάδισε προς απελευθέρωση του χωριού.

Με τη διάνοιξη της κοιλάδας Σουσίτσα και του υψώματος Τσίπι (βορειοδυτικά της Χιμάρας) στις 21 Δεκεμβρίου, οι Ιταλοί αναγκάστηκαν να εκκενώσουν την πόλη της Χιμάρας το ίδιο βράδυ ενώ λίγο μακρύτερα απελευθερώνονταν το Πύλιουρι. Πλήθος αιχμαλώτων (ανάμεσα τους δύο αντισυνταγματάρχες) και άφθονο υλικό περιέρχονταν στα ελληνικά χέρια αν και οι Ιταλοί είχαν δηώσει και καταστρέψει φεύγοντας ότι μπορούσαν.

Τη νύχτα του Σαββάτου 22 Δεκεμβρίου 1940, ελληνικά τμήματα εισέρχονταν στο κάστρο του Ελληνισμού της Ηπείρου, στην αδούλωτη Χιμάρα και προχωρούσαν προς το Σκουταρά όπου οι Ιταλοί θα προβάλουν σθεναρή αντίσταση.

Ο Ελληνικός Στρατός εισήλθε στη Χιμάρα με οδηγούς πολλούς ντόπιους Έλληνες: Θανάσης Κούστας, Αντώνης Κοκκαβέσης, Σάββας Πρίφτης, Πολυμέρης Κολιάκης, Π. Μπολάνος, Ν. Μπελέρης, Γ. Δημογιάννης, Σ. Λυκόκας, Γ. Μπρίγκος, Γ. Δήμας, Δ. Ζώτος, Ν. Ντούκος, Γρ. Πρίφτης, Π. Γκόρος κ.α.

Παράλληλα Χιμαριώτες πήραν τα όπλα και ενίσχυσαν δυναμικά τον Ελληνικό Στρατό στις επιχειρήσεις.

Την Κυριακή το πρωί, μετά την πρώτη δοξολογία στην παλιά μονή του Αγίου Κοσμά, λαός και στρατός έψαλαν το «Χριστός Ανέστη» στους Άγιους Πάντες και ας ήταν παραμονές Χριστουγέννων. Ένας μεγάλος χορός αγκάλιασε ντόπιους και ελευθερωτές.

Απόσπασμα απ’ το βιβλίο του Κωστή Χατζηαντωνίου, Η ΧΙΜΑΡΑ

eleftherios venizelos igesia stratou

Σαν σήμερα το 1913 η διχοτόμηση της Ηπείρου με το Πρωτόκολλο της Φλωρεντίας

Σαν σήμερα στις 17 Δεκεμβρίου του 1913, η Διεθνής Επιτροπή των Μεγάλων Δυνάμεων (Αγγλία, Γαλλία, Ρωσία, Αυστρία, Γερμανία, Ιταλία) για την χάραξη των συνόρων, η οποία είχε αναλάβει τον διακανονισμό των ορίων του νεοσύστατου αλβανικού κράτους, προχωρά στην σύνταξη του Πρωτοκόλλου της Φλωρεντίας με το οποίο και τελικά γίνεται η διχοτόμηση της ενιαίας Ηπείρου.

Βάσει του εν λόγω πρωτοκόλλου, ολόκληρη η Βόρεια Ήπειρος, συμπεριλαμβανομένων των ιστορικών περιοχών της όπως η Χιμάρα, το Δέλβινο, το Αργυρόκαστρο, η Πρεμετή, το Λεσκοβίκι και η Κορυτσά θα υπάγονταν πλέον στο αλβανικό κράτος.

Από εκείνη τη στιγμή αρχίζει να διαγράφεται η συνεχόμενη αγωνιστική πορεία του Βορειοηπειρωτικού Ελληνισμού για δικαίωση, η οποία όμως ποτέ δεν ήλθε.

Με αυτό το πρωτόκολλο οι βορειοηπειρώτικες κοιτίδες στερούνται μια για πάντα την Μητέρα Πατρίδα, αν και ακολούθησαν αγώνες και απελευθερώσεις, που συνεχώς ακυρώνονταν από τις Μεγάλες Δυνάμεις και τα συμφέροντά τους στην περιοχή.

Λόγω των πολιτικών σκοπιμοτήτων και των αισχρότατων παρεμβάσεων της Ιταλίας και της Αυστροουγγαρίας η Βόρειος Ήπειρος παρέμεινε στην Αλβανία και οι κάτοικοι της είτε αναγκάστηκαν είτε να εγκαταλείψουν μαζικά τον τόπο τους, είτε μερικές δεκαετίες αργότερα να περιοριστούν σε αυθαίρετες μειονοτικές ζώνες, οι οποίες στην πορεία άλλαξαν ακόμη και την αποδοχή των Βορειοηπειρωτών μεταξύ τους.

Ακολούθησαν μεγάλοι αγώνες και πολλές διαμαρτυρίες που κορυφώθηκαν με την βραχύβια Αυτονομία της Βορείου Ήπειρου.

Ωστόσο μετά το τέλος του Βορειοηπειρωτικού Αγώνα, ξεκινά η διαδικασία της συστηματικής αλβανοποίησης των Ελλήνων, η οποία κατάφερε να προκαλέσει ζημιά κυρίως σε πληθυσμούς που κατά την διάρκεια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας είχαν υιοθετήσει την αλβανική γλώσσα ως βασική τους ή ήταν δίγλωσσοι. Επίσης το ίδιο έγινε και στους βλαχόφωνους Έλληνες.

Οι παραπάνω ενέργειες κορυφώθηκαν επί καθεστώτος Χότζα, όπου και τραυμάτισαν βάναυσα την συνείδηση των ανθρώπων.

Ακολουθεί απόσπασμα από το Πρωτόκολλον Φλωρενδίας, τη 17η Δεκεμβρίου 1913:

«Περιγραφή: Η οροθετική γραμμή αναχωρεί εκ του σημείου (επί του Αυστριακού Χάρτου υψόμετρον 1738 Β.Α της Μάνδρας Νικολιτσάς), ένθα η μεσημβρινή μεθόριος του Καζά Κορυτσάς ενούται με την οφρύν του Γράμμου μέχρι Μαύρης Πέτρας. Κατόπιν διέρχεται δια των υψομέτρων 2.538 και 2.019 και φθάνει εις Γόλο. Εκείθεν αφού ακολουθήσει την διανομήν των υδάτων μέχρι του υψομέτρου 1.740, διέρχεται μεταξύ των χωρίων Ραδάτα και Κουρσάκα, διευθύνεται εις λόφον τον ευρισκόμενον ΒΑ του Κούκεσι, όθεν καταβαίνει όπως φθάσει εις Σαρανταπόρον. Ακολουθεί την κοίτην του ποταμού τούτου μέχρι της εκβολής του εις τον Αώον, όθεν φθάνει εις την κορυφήν του όρους Τούμπα, διερχομένη μεταξύ των χωρίων Δεπαλίτσα και Μεσσαρία και δια των υψομέτρων 1956 και 2.000.

Από της κορυφής του όρους Τούμπα η γραμμή διευθύνεται προς ανατολάς επί του υψομέτρου 1621, διερχομένη βορείως των Δρυμάδων.

Κατόπιν ακολουθεί την διανομήν των υδάτων μέχρι του υψώματος του ευρισκομένου ΒΑ του χωρίου Επισκοπή. Εκείθεν διευθύνεται προς ανατολάς, ακολουθούσα την οφρύν μεταξύ Ραδάτης όπερ μένει εις την Αλβανίαν και Γεδοχάρ, όπερ μένει εις την Ελλάδα, καταβαίνει εις την Κοιλάδα του Δρίνου και, διαπερώσα του ποταμού, αναβαίνει επί του λόφου Κακαβιά, χωρίου, όπερ μένει εις την Αλβανίαν. Ακολουθεί αύθις την διανομήν των υδάτων, αφίνουσα την Βάλτιστα (σημ. Χαραυγή) και Καστάνιανην εις την Ελλάδα, την δε Κοσσοβίτσαν εις την Αλβανίαν και φθάνει εις Μουργκάναν, υψόμετρου 2.124. Εκείθεν φθάνει εις το όρος Στουγάρα και δια Βερτόη και του υψομέτρου 750 αφήνουσα την Γιανναρήν και Βέρβαν εις την Αλβανίαν, διέρχεται δια την υψομέτρων 1014, 675, 839 μ. διευθύνεται ΒΔ, αφήνουσα δε την Κονίσπολην εις την Αλβανίαν, ακολουθεί την οφρύν των λόφων Στύλου και Όρμπα, πριν ή δε φθάσει εις το υψόμετρον 254 μ. στρέφεται νοτίως και φθάνει εις τον όρμον της Πτελέας (Φτελιάς)».

korytsa-kathedrikos-1917

Σαν σήμερα το 1916 η ίδρυση της Γαλλικής Δημοκρατίας της Κορυτσάς

Κατά την 7η Δεκεμβρίου του 1912 ο ελληνικός στρατός εισήλθε στην Κορυτσά αφού πρωτίστως έδωσε σκληρές μάχες με τα στρατεύματα των Οθωμανών, ενώ κατά την Φεβρουάριο του 1913 οι Μεγάλες Δυνάμεις αποφάσισαν να επιδικάσουν την Κορυτσά στο νεοσύστατο αλβανικό κράτος.

Ωστόσο οι χριστιανοί και μουσουλμάνοι κάτοικοι της περιοχής ήταν αντίθετη σε μια τέτοια απόφαση.

Έτσι στις 13 Απριλίου 1913, μια επιτροπή από Κορυτσαίους, Μοσχοπολίτες και Κολωνιάτες, μεταξύ τους και μουσουλμάνοι και εκπρόσωποι της μουφτείας της Κορυτσάς, παρουσιάστηκαν στη Θεσσαλονίκη, όπου διαμαρτυρήθηκαν ενώπιον των προξένων των Μεγάλων Δυνάμεων για την προσάρτηση της Κορυτσάς στην Αλβανία και ταυτόχρονα ζητούσαν ένωση με την Ελλάδα και προχώρησαν δυναμικά στο γνωστό Βορειοηπειρωτικό Αγώνα, ο οποίος δυστυχώς δεν έφερε το επιθυμητό αποτέλεσμα.

Δύο χρόνια μετά, κατά την 15η Νοεμβρίου του 1916, ο Συνταγματάρχης Ντεκουάν, πρώην Αρχηγός του Επιτελείου της εκστρατείας των Δαρδανελλίων, απεστάλη στην περιοχή για να τη διοικήσει στο όνομα της Γαλλίας, εγκαθιστώντας ως Έλληνα εκπρόσωπο τον βενιζελικό Περικλή Αργυρόπουλο και σαν σήμερα στις 10 Δεκεμβρίου του 1916, η περιοχή της Κορυτσάς, ευρισκόμενη σε απομόνωση από το υπόλοιπο νεοσύστατο αλβανικό κράτος λόγω του πολέμου, ανακηρύχθηκε ανεξάρτητη.

Τότε υπεγράφη ένα πρωτόκολλο ανάμεσα στις γαλλικές στρατιωτικές αρχές, υπό του χριστιανού λήσταρχου Θεμιστοκλή Γκερμένι και τους προύχοντες της περιοχής, με στόχο την οργάνωση της συνεργασίας μεταξύ των τοπικών αρχών και των στρατευμάτων κατοχής. Η περιοχή ανακηρύχθηκε Αυτόνομη Δημοκρατία, ηγούνταν από Γάλλο εκπρόσωπο και από επιτροπή 14 Κορυτσαίων (7 χριστιανοί και 7 μουσουλμάνοι), επίσημη γλώσσα ήταν η αλβανική και παράλληλα διδάσκονταν η αλβανική, ενώ η ελληνική απαγορεύτηκε.

Σαν σήμερα το 1916 η ίδρυση της Γαλλικής Δημοκρατίας της Κορυτσάς

Πρεσβεία ΗΠΑ στην Αλβανία: Ποινικό αδίκημα οι εικονικοί γάμοι για μετανάστευση

0

Η αμερικανική πρεσβεία στα Τίρανα επανέρχεται με σαφή προειδοποίηση προς τους Αλβανούς πολίτες, ξεκαθαρίζοντας ότι οι εικονικοί γάμοι με σκοπό τη μετανάστευση στις Ηνωμένες Πολιτείες δεν αντιμετωπίζονται ως «παρατυπία», αλλά ως βαρύ ποινικό αδίκημα.

Σε δημόσια τοποθέτησή της, η διπλωματική αποστολή υπογραμμίζει ότι κάθε προσπάθεια εισόδου ή παραμονής στις ΗΠΑ πρέπει να γίνεται αποκλειστικά μέσω νόμιμων διαδικασιών και με πλήρη, αληθή δικαιολογητικά. Όπως τονίζεται, η καταστρατήγηση της μεταναστευτικής νομοθεσίας μπορεί να επιφέρει σοβαρές ποινές, που φτάνουν μέχρι και τη μόνιμη απαγόρευση εισόδου στη χώρα.

Η πρεσβεία επισημαίνει ότι οι αμερικανικές αρχές αντιμετωπίζουν με ιδιαίτερη αυστηρότητα τις περιπτώσεις γάμων που συνάπτονται αποκλειστικά για την απόκτηση δικαιώματος παραμονής, καθώς πρόκειται για ομοσπονδιακό έγκλημα με ποινικές συνέπειες. Παράλληλα, καλεί τους ενδιαφερόμενους να ενημερώνονται υπεύθυνα και να αποφεύγουν πρακτικές που μπορεί να υπονομεύσουν το μέλλον τους.

Σύμφωνα με την ανακοίνωση, ακόμη και μία παράβαση της μεταναστευτικής νομοθεσίας μπορεί να έχει μακροχρόνιες επιπτώσεις, όχι μόνο σε αιτήσεις βίζας ή πράσινης κάρτας, αλλά και σε κάθε μελλοντικό ταξίδι ή αίτημα διαμονής στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το μήνυμα της πρεσβείας είναι σαφές: η νόμιμη οδός είναι η μόνη ασφαλής επιλογή.

Πρεσβεία ΗΠΑ στην Αλβανία: Ποινικό αδίκημα οι εικονικοί γάμοι για μετανάστευση

Εφημερίδα “δημοκρατία”: Ναζιστική φωλιά στην… αυλή του Μαξίμου

0

Η σκοτεινή δράση ομάδας τρολ του διαδικτύου που προωθεί φιλοχιτλερικές απόψεις εκθειάζοντας τις σφαγές που διέπραξαν οι δυνάμεις Κατοχής στην Κρήτη, στα Καλάβρυτα, στο Δίστομο και αλλού, ενώ παράλληλα εγκωμιάζει με δουλοπρέπεια τον Κυριάκο Μητσοτάκη και την κυβέρνησή του

Τον τελευταίο καιρό έχει εμφανιστεί ένα καινοφανές στοιχείο στα τρολ του διαδικτύου που στηρίζουν το Μέγαρο Μαξίμου. Και το στοιχείο αυτό είναι μια ξεκάθαρη προώθηση ναζιστικών θέσεων και απόψεων, όχι μόνο ιδεολογικά αλλά και ως προς την ελληνική ιστορία του B΄ Παγκοσμίου Πολέμου, με το εγκώμιο των σφαγών που διέπραξαν τα ναζιστικά στρατεύματα στο Δίστομο, στα Καλάβρυτα, στην Κρήτη κ.λπ.

Οι εξόχως εξοργιστικές αυτές απόψεις συνδυάζονται με τη θεοποίηση και τη δουλοπρεπή αποθέωση του Κυριάκου Μητσοτάκη και του άμεσου περιβάλλοντός του, εν παραλλήλω με χυδαία υβριστικές επιθέσεις εναντίον όλων των πολιτικών του αντιπάλων, συμπεριλαμβανομένων των πρώην πρωθυπουργών Κώστα Καραμανλή και Αντώνη Σαμαρά, ενώ ιδιαίτερα δηλητηριώδεις επιθέσεις δέχεται η κυρία Καρυστιανού. Των ύβρεων, των απειλών και των χυδαίων επιθέσεων δεν ξεφεύγει ούτε ο υπουργός Αμυνας Νίκος Δένδιας.

Αιχμή του δόρατος των επιθέσεων κατά του υπουργού Aμυνας είναι ένας από τους πιο διάσημους λογαριασμούς στο Χ στα θέματα Αμυνας, κάποιος Cynaegeirus (@cynaegeirus), ο οποίος, εκτός των ύβρεων και των απειλών κατά του κ. Δένδια, δηλώνει παντρεμένος με Τουρκάλα, καλεί για αφοπλισμό των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων, διά της παραχώρησης των φρεγατών Belharra, των μαχητικών Mirage 2000-5 και των Rafale στην Ουκρανία ή σε όποιον θέλει να «μας απαλλάξει από αυτά τα βάρη», όπως δηλώνει, εκφράζει μισογυνικές απόψεις για τις Ελληνίδες γενικώς και για τις Ελληνίδες που υπηρετούν στις Ενοπλες Δυνάμεις ειδικά, θέλει εκτέλεση των κομμουνιστών στην Ελλάδα, χαρακτηρίζει τον χριστιανισμό εβραϊκή σέχτα και μια σειρά από άλλα.

Θα μπορούσε να υποστηρίξει κανείς ότι τα ναζιστικά αυτά τρολ αποτελούν «μεμονωμένες» περιπτώσεις και πως, εν πάση περιπτώσει, δεν είναι ευθύνη του Μαξίμου το ποιοι έχουν θετική άποψη για το πολιτικό έργο και τις θέσεις του πρωθυπουργού και τι πιστεύουν σε άλλα θέματα. Ομως, δεν είναι έτσι. Είναι ξεκάθαρο ότι οι λογαριασμοί αυτοί συνεργάζονται στενότατα και εμφανέστατα, συντονίζοντας τις επιθέσεις τους με όλο το υπόλοιπο πλέγμα των πιο εμβληματικών λογαριασμών ιδιαίτερα στο X (πρώην twitter), αλλά και στο facebook, του (παρα)επικοινωνιακού μηχανισμού του Μαξίμου, που έχουν συνδεθεί με την περιβόητη «Ομάδα Αλήθειας», όπως είναι οι Makis (@MakisHellas1), LuellaDevill, Lexotanill, Κυρά Ζαχάροβα, Georghi Zukhov κ.λπ.

Μεταξύ των άλλων κινήτρων και υπόγειων διασυνδέσεων, αυτό το φλερτ ενδέχεται να προέκυψε ως αναπόφευκτη συνέπεια της πολιτικής Μητσοτάκη να ταυτιστεί ολοκληρωτικά και απόλυτα με το καθεστώς Ζελένσκι, εν παραλλήλω με την πολιτική των «ήρεμων νερών» με την Τουρκία. Ετσι, έπρεπε να «ανακαλυφθεί» η Ρωσία ως ο απόλυτος εχθρός της Ελλάδας, ώστε, αφενός μεν, να δικαιολογηθεί η απροσχημάτιστη ταύτιση με το καθεστώς του Κιέβου, αφετέρου δε, να μετακινηθεί η εχθρότητα του ελληνικού λαού προς τη Ρωσία και να απομειωθεί προς την Τουρκία, ώστε να εμφανιστεί ως «αναγκαία» συνέπεια και «λογική» επιλογή όποιος «συμβιβασμός» επιδιώκεται στο Αιγαίο.

Συνακόλουθα, έπρεπε να αποδομηθούν ως όργανα της Μόσχας, χαρακτηριζόμενοι ως «Πουτινάκια» στην αρχή και «Ρωσοπούτανα» στη συνέχεια, όλοι όσοι εξέφραζαν στοιχειωδώς αντίθετη άποψη, δυσφορούσαν για τις επιθετικές ενέργειες της Τουρκίας στο Αιγαίο ή ακόμη και όσοι απλά ήταν πολιτικοί αντίπαλοι του Μαξίμου, τόσο εξωκομματικοί όσο και εσωκομματικοί. Ολο το πλέγμα των λογαριασμών στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης προσπαθεί να μας πείσει ότι κάθε κριτική προς το καθεστώς Μητσοτάκη διαμορφώνεται από τη Μόσχα, κάθε άλλη πολιτική δύναμη (και εκτός Νέας Δημοκρατίας, αλλά και εντός αυτής) ελέγχεται από τη Μόσχα και όσοι μιλάνε για επιθετικές ενέργειες της Τουρκίας στο Αιγαίο, όπως ήταν το επεισόδιο στην Κάσο, είναι πράκτορες των Ρώσων.

«Γρανάζια»

Δεν είναι τυχαίο ότι οι πιο επιθετικοί ουκρανικοί λογαριασμοί στα ελληνικά μέσα κοινωνικής δικτύωσης, όπως είναι η Ουκρανίδα Olga Shapolayeva (η οποία ήταν και η μεταφράστρια του προέδρου Ζελένσκι κατά τη διάρκεια της πρόσφατης επίσκεψής του στην Ελλάδα), ο δημοσιογράφος Κώστας Ονισένκο και κάποιος Kostas Nton, ο οποίος συμμετέχει ενόπλως στις μάχες εναντίον των Ρώσων, αποτελούν μέρος αυτού του μηχανισμού, χαρακτηρίζοντας κάθε πολιτική ενέργεια, άποψη και θέση κατά του καθεστώτος Μητσοτάκη ως καθοδηγούμενη από τη Μόσχα.

Ιδιαίτερα πυρά δέχονται από τους ουκρανικούς «ελληνικούς» λογαριασμούς στα social media, όπως αυτοί που αναφέρθηκαν, οι πρώην πρωθυπουργοί Αντώνης Σαμαράς και Κώστας Καραμανλής αλλά και η κυρία Καρυστιανού, ενώ δεν έχουν διστάσει να προβούν σε δολοφονία χαρακτήρων, ακόμη και σε ξεκάθαρες απειλές κατά πολιτικών, δημοσιογράφων και διανοουμένων, οι οποίοι έχουν οποιαδήποτε άλλη άποψη από τη δική τους, που είναι ο ολοκληρωτικός πόλεμος εναντίον μιας δαιμονοποιημένης Ρωσίας, η οποία, με τη σειρά της, χαρακτηρίζεται «έθνος υπανθρώπων».

Φυσικά, επιθέσεις με χυδαίους χαρακτηρισμούς δέχεται και ο πρόεδρος Τραμπ, όπως και ο αντιπρόεδρος Βανς, αλλά και οι οπαδοί τους, που χαρακτηρίζονται κομμουνιστές και πράκτορες των «υπάνθρωπων Ρώσων». Από τα πυρά τους δεν έχει ξεφύγει ούτε ο σκηνοθέτης Γιάννης Σμαραγδής, ο οποίος κατηγορείται ότι είναι άνθρωπος των Ρώσων και με την τελευταία του ταινία για τον Καποδίστρια κάνει προπαγάνδα υπέρ της Ρωσίας…

Αυτός ο ακραίος, απόλυτος, μισαλλόδοξος και ρατσιστικός αντιρωσισμός έχει λοιπόν μετατραπεί σε κομβικό στοιχείο της εξωτερικής πολιτικής Μητσοτάκη, και με τη σειρά του, λειτουργεί παράγοντας «τεκμηρίωσης» της «ηπιότητας» έναντι της Τουρκίας. Συνακόλουθα, είναι φυσικό και επόμενο να χρησιμοποιεί ως βασικό του επικοινωνιακό βραχίονα αυτούς που μισούν περισσότερο τους Ρώσους. Και αυτοί είναι οι ναζιστές. Είναι αυτοί που τους θεωρούν υπάνθρωπους Σλάβους και τους Γερμανούς ναζί ως υπερασπιστές της λευκής φυλής και του ευρωπαϊκού πολιτισμού ενάντια στους «Μογγόλους της στέπας». Αρα, η σύζευξη του «φιλελεύθερου» Μητσοτάκη με τον ναζιστικό βούρκο στον σκοτεινό κόσμο των μέσων κοινωνικής δικτύωσης προέκυψε περίπου αναπόφευκτα.

Οι πιο ακραίοι και επιθετικοί λογαριασμοί είναι κάποιος Ακήρατος (@Akiratos_) στο Χ και κάποιος Théo Papadopoulos στο facebook, οι οποίοι συντονίζουν απόλυτα τις δημοσιεύσεις τους και λειτουργούν, κατά τα φαινόμενα, κατόπιν συνεννοήσεως. Ο Ακήρατος, με αφορμή την ένοπλη συμπλοκή στα Βορίζια, επιτέθηκε με χυδαίους και ρατσιστικούς χαρακτηρισμούς κατά των Κρητικών γενικώς και ιδιαίτερα των Κρητικών κατά τη μάχη της Κρήτης, ταυτιζόμενος απόλυτα με τους Γερμανούς και αρνούμενος τη συμβολή των Κρητικών στην αντίσταση κατά των Γερμανών αλεξιπτωτιστών. Είναι τόσο ακραίος, που με λύσσα υποστηρίζει ότι οι Γερμανοί απλά σάρωσαν τις αντιστάσεις των συμμαχικών δυνάμεων, ως ανώτερη φυλή που είναι, και καμιά σοβαρή απώλεια δεν υπήρξε εκεί.

Ο ίδιος επιχαίρει για τις σφαγές των Γερμανών στην Κρήτη, χαρακτηρίζει τον Καζαντζάκη κομμουνιστή, όπως και τον ηγέτη του ΕΔΕΣ Ναπολέοντα Ζέρβα, οικτίρει τον Μεταξά γιατί είπε το ΟΧΙ και δεν συνεργάστηκε με τον Αξονα, και εκφράζει την άποψη ότι οι Κρητικοί είναι βιολογικοί υπάνθρωποι και η Κρήτη πρέπει να εκδιωχθεί από την Ελλάδα. Εγκωμιάζει επίσης τις σφαγές του Διστόμου και των Καλαβρύτων, τα οποία χαρακτηρίζει «κομμουνιστοχώρια» που καλώς έπαθαν ό,τι έπαθαν, ενώ ειρωνεύεται και εξυβρίζει τους νεκρούς κατοίκους τους και τους απογόνους τους.

Εχει δε εκφράσει ξεκάθαρα τον απόλυτο θαυμασμό του για τον Αδόλφο Χίτλερ και το ναζιστικό καθεστώς, και την περιφρόνησή του για τους Ελληνες, τους οποίους θεωρεί κατώτερη φυλή. Ο ίδιος λογαριασμός προωθεί την άποψη ότι οι Αλβανοί, ως καθαρότερη άρια φυλή, θα ενισχύσουν το άριο αίμα στους Ελληνες, γι’ αυτό πρέπει να εισαχθούν σε μεγαλύτερους αριθμούς στην ελληνική κοινωνία.

Δολοφονία χαρακτήρων

Ομως, οι απόψεις αυτές δεν έχουν επηρεάσει καθόλου τις σχέσεις του με το υπόλοιπο πλέγμα των λογαριασμών του Μαξίμου, οι οποίοι μαζικά αναπαράγουν τις θέσεις και τις απόψεις του, ιδιαίτερα όταν αυτές αποσκοπούν στη δολοφονία χαρακτήρων πολιτικών, δημοσιογράφων, στρατιωτικών, διπλωματών, καθηγητών και διανοουμένων που αποτελούν «κόκκινο πανί» για το Μαξίμου, μόνο και μόνο γιατί υποστηρίζουν ότι «οι Τούρκοι (δεν) είναι φίλοι μας».

Μετά δε τις αγροτικές κινητοποιήσεις, το πλέγμα αυτό των λογαριασμών του Μαξίμου έχει εξαπολύσει ποταμό χυδαίων αναρτήσεων κατά των αγροτών γενικώς και ειδικά κατά των Κρητικών γεωργών. Αλλά δεν περιορίζεται στη χυδαιότητα – βρίζει τους αγρότες γενικώς και τους Κρητικούς ειδικώς με ρατσιστικούς χαρακτηρισμούς, ενώ καλεί σε μποϊκοτάζ των ελληνικών αγροτικών προϊόντων και σε εκδίωξη της Κρήτης από την υπόλοιπη Ελλάδα. Εδώ, δηλαδή, ξεφεύγουμε πλέον από τις πολιτικές διαστάσεις του φαινομένου και πάμε στις γεωπολιτικές.

Εν κατακλείδι, ο ευρύτερος και βαθύτερος, αλλά απολύτως ξεκάθαρος, στόχος, που προωθούν όλοι αυτοί οι λογαριασμοί μέσα στην αγκαλιά ενός υπόγειου φιλοκυβερνητικού επικοινωνιακού μηχανισμού, είναι ένας νέος εθνικός διχασμός, η διάλυση της Ελλάδας. Ο διαχωρισμός του ελληνικού λαού σε ακραία εχθρικά μεταξύ τους κομμάτια, που θα μισούνται και θα αλληλοϋποβλέπονται, και εν τέλει η διάλυση της χώρας. Και γεννάται το ερώτημα: τι κάνουν το Μαξίμου, αλλά και ο κρατικός μηχανισμός, με προεξάρχουσα τη Δικαιοσύνη για αυτό το θέμα; Θα συνεχίσει να ανέχεται -και, πολύ περισσότερο, να εμφανίζεται-, να καλύπτει αυτό το ναζιστικό παρακράτος, το οποίο είναι πολύ πιθανόν να λειτουργεί κατόπιν εντολών ξένων ανθελληνικών κέντρων;

Γιατί αυτό ακριβώς συμβαίνει – περίθαλψη ή έστω ανοχή. Λογαριασμοί όπως ο Ακήρατος έχουν επανειλημμένως και επιδεικτικά κομπάσει ότι είναι στο νομικό απυρόβλητο, παρά τις μηνύσεις και αγωγές που έχουν ασκηθεί εναντίον τους, και παρά τη ρατσιστική ρητορική μίσους, η οποία αυτεπάγγελτα θα έπρεπε να έχει διωχθεί, όπως συνέβη στην περίπτωση της Χρυσής Αυγής (που, σημειωτέον, ουδέποτε είχε εκφράσει δημόσια τόσο ακραίες φιλοναζιστικές και αντεθνικές απόψεις).

Διερωτάται επίσης κανείς, εφόσον τέτοιες αναρτήσεις δεν συγκινούν τους αρμόδιους εισαγγελείς, για ποιον ακριβώς λόγο έχει φτιαχτεί ο περιβόητος «αντιρατσιστικός νόμος» με τις δρακόντειες διατάξεις περί «καλλιέργειας φυλετικού μίσους και εχθροπάθειας»; Εξαιρούνται, άραγε, από αυτόν όσοι νεοναζί πλέκουν ταυτόχρονα και το εγκώμιο του κυρίου Μητσοτάκη;

Μένει λοιπόν να δούμε αν, και μετά το σημερινό αποκαλυπτικό δημοσίευμα της «δημοκρατίας», ο κ. Χρυσοχοΐδης, οι αρμόδιες Αρχές και κυρίως το Μέγαρο Μαξίμου θα κάνουν το καθήκον τους, θα ξεσκεπάσουν αυτούς τους λογαριασμούς και θα διαλύσουν τις υποψίες ότι τους ανέχονται, τους υποθάλπουν ή και τους ελέγχουν, ή αντίθετα θα μετατρέψουν τις υποψίες σε σοβαρές αποχρώσες ενδείξεις συνενοχής…

 

Ουκρανία: Το 2026 θα φέρει τη λύση

0

Άρθρο του διεθνολόγου Θρασύβουλου Ευτυχίδη στο Nonpapers.gr

Κλείνοντας τον τέταρτο χρόνο ενός πολέμου που θα μπορούσε πραγματικά να μην έχει ξεκινήσει, η ελπίδα για ειρήνη αναγεννάται. Μια ειρήνη βέβαια που έχει ακόμη ένα μακρύ δρόμο να διανύσει και σε καμία περίπτωση δε θα είναι δίκαιη για την Ουκρανία.

Το ιστορικό της κρίσης

Τον Νοέμβριο του 2013 η ξαφνική απόφαση του διεφθαρμένου μεν, εκλεγμένου δε Προέδρου Βίκτορα Γιανουκόβιτς να μην υπογράψει μια κακή (για όσους την έχουν διαβάσει), Συμφωνία Σύνδεσης Ουκρανίας – Ε.Ε., οδήγησε σε μικρής έκτασης αρχικά διαμαρτυρίες φοιτητών στο Κίεβο. Η βία των δυνάμεων καταστολής αλλά και η οργανωμένη συμμετοχή ομάδων της αντιπολίτευσης, σαφώς καθοδηγούμενων και χρηματοδοτούμενων από ξένες δυνάμεις οδήγησε στο Εβρωμαϊντάν και σε εκτεταμένες συγκρούσεις μεταφερόμενων και συχνά έμμισθων διαδηλωτών και αντιδιαδηλωτών στο Κίεβο.

Οι διαδηλώσεις απέκτησαν μια απρόσμενη έκταση με περίεργες διακυμάνσεις και αστυνομικούς και πολίτες νεκρούς και τραυματίες στους δρόμους του Κιέβου. Στις 21 Φεβρουαρίου του 2014 ο τότε Πρόεδρος Γιανουκόβιτς έρχεται σε συμφωνία με την αντιπολίτευση με την εγγύηση και παρουσία των Υπουργών Εξωτερικών της Γερμανίας Σταϊνμάγιερ (μετέπειτα προέδρου), της Πολωνίας Σικόρσκι, του υψηλόβαθμου Γάλλου Διπλωμάτη Φουρνιέ και εκπροσώπου της Ρωσίας για τη λήξη των ταραχών και τη διενέργεια πρόωρων εκλογών. Η συμφωνία δεν διαρκεί ούτε 24 ώρες και έτσι την επομένη 22 Φεβρουαρίου ο Γιανουκόβιτς εγκαταλείπει το Κίεβο κατευθυνόμενος αρχικά προς το Χάρκοβο για να αλλάξει πορεία προς την Κριμαία και να βρεθεί με παρέμβαση Πούτιν με ρωσικό ελικόπτερο στο Ροστόφ της Ρωσίας.

Μια κυβέρνηση υπό τον Αλεξάντερ Τουρτσίνοφ σχηματίζεται στο Κίεβο (προφανώς παράνομη), ενώ την ίδια στιγμή «αυτονομιστές» καταλαμβάνουν πόλεις και χωριά στις περιφέρειες του Λουχάνσκ και του Ντονιέτσκ, ενώ ταραχές ξεσπούν σε όλες τις μεγάλες πόλεις της Ανατολικής και Νότιας Ουκρανίας. Ξεκινάει η «αντιτρομοκρατική επιχείρηση» του Κιέβου και ουσιαστικά ανοίγει ο κύκλος της ένοπλης βίας. Ως αποτέλεσμα και μετά από αμφισβητούμενα «δημοψηφίσματα» δημιουργούνται οι «Λαϊκές Δημοκρατίες» του Ντονιέτσκ και του Λουχάνσκ ενώ η Κριμαία μετά από δημοψήφισμα υπέρ της απόσχισης από την Ουκρανία, καταλαμβάνεται από τους Ρώσους χωρίς αντίσταση. Οδηγούμαστε στις συμφωνίες του Μινσκ Ι και Μινσκ ΙΙ.

Ακολουθούν 8 χρόνια έντασης και αντιπαράθεσης με εκατέρωθεν ανταλλαγές βολών πυροβολικού και άλλες συγκρούσεις που οδηγούν σε 14,5 χιλιάδες θύματα (κυρίως άμαχους) και από τις δύο πλευρές της γραμμής αντιπαράθεσης.

Τον Δεκέμβριο του 2021 η Ρωσία απέστειλε στις ΗΠΑ και σε όλες τις χώρες του ΝΑΤΟ μια επιστολή, ζητώντας εγγυήσεις ασφαλείας για την ίδια αλλά ταυτόχρονα προτείνοντας τους όρους μιας ειρήνης που με τους σημερινούς όρους θα αποτελούσε ιδανική συμφωνία. Οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ τότε επέλεξαν να αγνοήσουν τη σαφή προειδοποίηση και δύο μήνες αργότερα η Ρωσία επιτέθηκε στην Ουκρανία. Πολλές από τις τότε προβαλλόμενες αιτίες του πολέμου στο διάγγελμα του Προέδρου Πούτιν ανατράπηκαν εκ των συνθηκών του πολέμου.

Το ερώτημα που συχνά αντιμετωπίζω μιλώντας με φίλους και από τις δύο πλευρές, Ουκρανούς και Ρώσους, είναι αν πιστεύω ότι σε περίπτωση αποδοχής των όρων της Ρωσίας ο πόλεμος δεν θα συνέβαινε… Η απάντηση είναι όχι. Ο πόλεμος με τις συνθήκες που είχαν διαμορφώσει οι δύο πλευρές ΗΠΑ, συλλογική Δύση και Ουκρανία από τη μία πλευρά και Ρωσία από την άλλη, ήταν αναπόφευκτος. Απλά ήταν η Ρωσία που επέλεξε τον προσφορότερο γι’ αυτήν χρόνο επιτιθέμενη στην Ουκρανία πριν αντιμετωπίσει αυτή την απειλή μιας Ουκρανίας μέλους του ΝΑΤΟ.

Πόλεμος για την ασφάλεια και ο καταλύτης Τραμπ

Ακολουθούν 4 χρόνια με τεράστιες απώλειες σε ανθρώπους και υποδομές, σε οικονομικά μεγέθη, αλλά κύρια και αυτό είναι επίσης σημαντικό με αμφισβήτηση αρχών και αξιών ενός συστήματος Διεθνούς Δικαίου και Διεθνών Σχέσεων που διαμορφώθηκε με τη λήξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και την ήττα του φασισμού. Είναι ένας πόλεμος που η προσπάθεια αποδυνάμωσης της Ρωσίας ως πρωταρχικός στόχος της Δύσης και οι ανησυχίες ασφαλείας (και όχι μόνο) της Ρωσίας από την άλλη έχουν οδηγήσει στην αλλαγή της ζωής μιας ολόκληρης ηπείρου, προκαλώντας συνέπειες που αναδιαμορφώνουν όχι μόνο την Ευρώπη, αλλά ολόκληρο τον κόσμο. Φαίνεται δυστυχώς, ότι κανένας δεν διδάσκεται από τα μαθήματα του ιστορικού παρελθόντος.

Με την εκλογή Τραμπ η στάση των ΗΠΑ φαίνεται ν’ αλλάζει. Ο Τραμπ αντιλαμβάνεται ότι αυτός ο πόλεμος ουσιαστικά δεν οδηγεί πουθενά. Αντιλαμβάνεται με ένα νέο συναλλακτικό τρόπο το παγκόσμιο σύστημα Διεθνών Σχέσεων που το διαχωρίζει σε πελάτες και ανταγωνιστές ή για να το πούμε πιο απλά, ότι αυτός ειδικά ο πόλεμος του στερεί πελάτες αλλά και πλουτοπαραγωγικές πηγές προς εκμετάλλευση. Εκεί που θα έπρεπε να αποκομίζει τεράστια οφέλη έχει μια διαρκή απώλεια πόρων αλλά και μηδενικά οφέλη. Αντιλαμβάνεται ότι η κλιμάκωση μπορεί να οδηγήσει σε ακόμη μεγαλύτερες απώλειες με το ενδεχόμενο ενός παγκόσμιου πολέμου για τον οποίο ακόμη και οι ΗΠΑ δεν είναι έτοιμες.

Βλέπει τον κυρίαρχο αντίπαλο – Κίνα να ενδυναμώνεται μέσα από στρατηγικές εταιρικές σχέσεις με τη Ρωσία αλλά και την Ινδία. Βλέπει σχηματισμούς όπως των BRICS και του SCO να αποκτούν μέσα από τις σχέσεις μεταξύ τους πρωτόγνωρη δύναμη που διευκολύνει να αμυνθούν ή και να αγνοήσουν τις δασμολογικές πολιτικές εναντίον τους. Κατανοεί ότι αυτό πρέπει ν αλλάξει.

Η νέα Στρατηγική Ασφαλείας των ΗΠΑ του Τραμπ επιβάλλει τομές και πλήρη αμφισβήτηση της τάξης που οι προκάτοχοι του είχαν εγκαταστήσει. Αλλάζει τα πάντα και φέρνει την Ευρώπη μπροστά στις ευθύνες της. Η Ευρώπη που μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο είχε πλήρως επαναπαυθεί αμυντικά στις ΗΠΑ και αργότερα ενεργειακά στη Ρωσία, βρίσκεται ξαφνικά στην ανάγκη να αναδιαμορφώσει τις ενεργειακές της πολιτικές με την έναρξη του πολέμου και σήμερα να αποκτήσει άμυνα. Οι ΗΠΑ αποχωρούν από την Ευρώπη και το τονίζουν εμφαντικά ώστε επιτέλους να αντιληφθούν τι συμβαίνει και οι Ευρωπαίοι.

Οι ΗΠΑ επαναφέρουν πιεστικά προς όλους το ζήτημα της ειρήνης και της ασφάλειας. Πιέζουν με κάθε μέσο για τη λήξη του πολέμου. Δεν είναι τυχαίο ότι η λέξη ασφάλεια είναι αυτή που κυριαρχεί στις συνομιλίες των τελευταίων ημερών. Αλλά είναι πλέον ανάγκη να αντιληφθούν όλοι ότι η λέξη ασφάλεια έχει συλλογική έννοια.

Η αδυναμία της Ευρώπης θα φέρει τη λύση

Οι Ευρωπαϊκές ελίτ φαίνονται δυστυχώς ανίκανες να αντιληφθούν τις αλλαγές που συντελούνται σε παγκόσμιο επίπεδο. Λειτουργούν στη βάση εμμονών που καλλιεργήθηκαν από την περίοδο του ψυχρού πολέμου, όχι απαραίτητα άδικα. Στην πράξη η αδυναμία της Ευρώπης να εκφράσει κοινή γλώσσα σε θεμελιώδη ζητήματα θα εμφανιστεί στη σύνοδο κορυφής.

Η Ουκρανία για να συνεχίσει να λειτουργεί ως κράτος και να μάχεται χρειάζεται χρήματα. Η Ε.Ε. δια στόματος Αντόνιο Κόστα, έχει ήδη δεσμευτεί από την προηγούμενη σύνοδο για ένα δάνειο 185 δις περίπου που θα προέλθει κατά κύριο λόγο από την παράνομη αξιοποίηση παγωμένων ρωσικών περιουσιακών στοιχείων μέσα από ένα θολό σχέδιο αποζημιώσεων. Ένα σχέδιο που θα αφήνει εκτεθειμένο το Βέλγιο που φιλοξενεί αυτά τα στοιχεία, θα θέτει σε αμφισβήτηση ολόκληρο το χρηματοπιστωτικό σύστημα της Ευρώπης, θα θέτει σε κίνδυνο το κοινό νόμισμα, ενώ θα παραβιάζει το Διεθνές Δίκαιο και τη Συνθήκη του ΟΗΕ για τις κρατικές ασυλίες. Είναι σαφές ότι δε θα υπάρξει πολιτική απόφαση ή και αν υπάρξει θα απαιτηθεί χρόνος για την υλοποίησή της.

Η Ευρώπη οφείλει την επόμενη ημέρα του πολέμου να απογαλακτιστεί αμυντικά και πλέον και ενεργειακά από τις ΗΠΑ. Να δημιουργήσει μια στρατηγική άμυνας με αντικειμενικό στόχο την διασφάλιση της ειρήνης και όχι την κυριαρχία. Οι εξοπλισμοί που στοχεύουν σε πόλεμο δεν εξυπηρετούν το αύριο.

Με δεδομένο ότι οι ΗΠΑ πλέον δεν πληρώνουν και οι χρηματικές ροές των υπολοίπων προς την Ουκρανία έχουν μειωθεί στο 50% περίπου, όλα δείχνουν ότι η Ουκρανία όχι απλά θα πιεστεί, αλλά θα εξαναγκασθεί να οδηγηθεί στην ειρήνη. Θα είναι δίκαιη η ειρήνη; Προφανώς όχι. Η Ουκρανία θα κληθεί να πληρώσει το τίμημα λάθος επιλογών της ηγεσίας της, αλλά και της εμπιστοσύνης σε μια συλλογική Δύση που την εγκαταλείπει διακριτικά. Δε θα είναι δίκαιη ειρήνη δυστυχώς.

Πιστεύω ότι στα τέλη του καλοκαιριού του 2026, η πολυπόθητη πλέον για Ουκρανούς και Ρώσους ειρήνη θα έρθει πλέον ως αναγκαιότητα και όχι απαραίτητα ως επιλογή.

Η Ρωσία και το αύριο της ασφάλειας στην Ευρώπη

Ένα από τα ζητούμενα της λήξης του πολέμου είναι οι εγγυήσεις ασφαλείας που πρέπει να παράσχουν οι πλευρές. Εγγυήσεις ασφαλείας που θα είναι συλλογικές και θα τους συμπεριλαμβάνουν όλους Ρωσία – Ουκρανία – Ευρώπη. Θα πρέπει να κατανοήσουν όλοι ότι Ευρωπαϊκή ασφάλεια χωρίς τη Ρωσία δε μπορεί να υπάρξει. Αντίστοιχα θα πρέπει να κατανοήσει και η Ρωσία τις ανησυχίες των άλλων.

Λανθάνοντες πατριωτισμοί, εθνικισμοί, κηρύγματα δύναμης και απειλές ισχύος δεν έχουν θέση στην Ευρώπη του αύριο. Η εποχή των αυτοκρατοριών έχει παρέλθει.

Το κυρίαρχο ζητούμενο θα είναι η εμπιστοσύνη. Ποτέ δεν υπήρξε μετά τη λήξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και θα χρειασθούν χρόνια σταθερών δεσμεύσεων και σοβαρών ηγεσιών για να υπάρξει.

nonpapers.gr

Ενα μήνυμα για τη Μαρία Καρυστιανού

2
 της Μαρίας Δεναξά
Η δημόσια παρουσία της Μαρίας Καρυστιανού έχει ήδη υπερβεί τα όρια της ηθικής διαμαρτυρίας και αγγίζει πλέον τον πυρήνα της πολιτικής δράσης, καθώς έχει αναδειχθεί σε σύμβολο αγώνα για δικαιοσύνη και διαφάνεια.
 Η πολιτικοποίηση του αγώνα για τα Τέμπη απειλεί βαθιά το υπάρχον σύστημα διαφθοράς και συγκάλυψης, που έχει χτιστεί εδώ και δεκαετίες. Αυτό ακριβώς είναι που καθιστά απολύτως κρίσιμη και μ’ αυτή τη συγκυρία, τη σωστή επιλογή των ανθρώπων που θα τη στελεχώσουν και θα σταθούν δίπλα της από εδώ και στο εξής. Ένα επιτελείο πειθαρχημένο, ακέραιο, αφοσιωμένο, αδιάφθορο και με αντοχές.
 Οι επιθέσεις που θα δεχτεί και ήδη ξεκίνησαν θα είναι αδίστακτες και πρωτοφανείς, καθώς για πρώτη φορά μετά από δεκαετίες, ίσως περισσότερο ακόμη και από το 2015 με τον Τσίπρα, αναδύεται μια μορφή, για τα ελληνικά δεδομένα, που απειλεί ευθέως το οικοδόμημα της διαπλοκής, της συνενοχής και της θεσμικής παρακμής που έχουν παγιωθεί στη χώρα μας.
Όσο η φωνή της Μαρίας Καρυστιανού θα παραμένει καθαρή και δεν ενσωματώνεται, τόσο θα αντιμετωπίζεται ως υπαρξιακή απειλή για ένα σύστημα που επιβιώνει μέσω της φθοράς και της καταστροφής της χώρας και των πολιτών της.
Η Μαρία Καρυστιανού οφείλει να αποκτήσει πλήρη συνείδηση ότι αυτές οι επιθέσεις θα προέλθουν από έναν αντίπαλο που αποτελείται από ένα σύμπλεγμα ξένων συμφερόντων και εγχώριων ολιγαρχών που ελέγχουν την κοινωνία μέσω των ΜΜΕ και φυσικά από διεφθαρμένους πολιτικούς σε αγαστή συνεργασία με μηχανισμούς εξουσίας, μυστικές υπηρεσίες και παρακρατικά δίκτυα. Κύκλους στους οποίους έχει συνειδητά γυρίσει την πλάτη, αρνούμενη κάθε μορφή συνεργασίας μαζί τους.
Οι επιθέσεις θα προέλθουν επίσης από τα υπάρχοντα κομματίδια που συμπεριφέρονται αποκλειστικά και μόνο ως παράσιτα πάνω στο σώμα του ελληνικού λαού και τα οποία έχουν αποδείξει πως δεν αποτελούν αξιόπιστη εναλλακτική και πρέπει να ξεπεραστούν.
 Την ίδια στιγμή, απαιτείται νηφαλιότητα και στρατηγική σκέψη. Η άκριτη εμπιστοσύνη στην Ευρωπαϊκή Ένωση, σε έναν κόσμο που αλλάζει ραγδαία και όπου οι γεωπολιτικές ισορροπίες ανατρέπονται, μοιάζει να στηρίζεται σε παρωχημένες βεβαιότητες και ιδεοληψίες περί ευρωπαϊκής υπεροχής και πως η Ευρώπη εγγυάται αυτομάτως προστασία, δικαιοσύνη και πρόοδο.
 Η ελληνική εμπειρία δείχνει πως οι αιτίες της παρακμής είναι βαθύτερες. Η φτωχοποίηση, η απώλεια παραγωγικής βάσης, η εξάρτηση και η αποδόμηση της εθνικής κυριαρχίας μέσω των μνημονίων που επιβλήθηκαν από την ΕΕ και τους εταίρους της δημιούργησαν ένα ελληνικό κράτος ανίκανο να προστατεύσει τους πολίτες του και τα παιδιά του. Το δυστύχημα των Τεμπών δεν οφείλεται μόνο σε εγχώριες παραλείψεις, αλλά και σε βαθύτερες δομές εξάρτησης που επιβάλλουν υποβάθμιση υποδομών και ατιμωρησία.
 Είναι πλέον αποδεδειγμένο πως επί χρόνια η χώρα μας κυβερνάται από υποτελείς σε ένα πλέγμα ευρωπαϊκών μηχανισμών, ξένων πρεσβειών και οικονομικών συμφερόντων που ελέγχουν τη δημόσια σφαίρα, επιβάλλουν αφηγήματα και απονομιμοποιούν όποιον ξεφεύγει από τα όρια που έχουν θέσει. Αυτό, λοιπόν, το σύστημα θα κινηθεί συντεταγμένα κατά της Μαρίας Καρυστιανού, μαζί με μηχανισμούς που έχουν χάσει κάθε κοινωνική νομιμοποίηση, για να αποτρέψουν κάθε σοβαρή προσπάθεια ανατροπής.
 Ωστόσο η μεγαλύτερη πρόκληση δεν είναι μόνο οι αντίπαλοι της ή η ανεπάρκεια συνεργατών. Χωρίς σαφές πρόγραμμα, χωρίς χρονοδιάγραμμα, χωρίς πειθαρχημένο επιτελείο και χωρίς πραγματικό λαϊκό κίνημα, καμία προσπάθεια δεν αντέχει στον χρόνο. Οι πρόχειροι, οι γραφικοί, οι ερασιτέχνες, οι τυχοδιώκτες και τα μικρά παρασιτικά μορφώματα της πολιτικής που ενδεχομένως επιχειρούν να προσκοληθούν πάνω της δεν προσφέρουν προστασία, την ακυρώνουν.
Αν υπάρχει ασπίδα, αυτή δεν είναι ούτε οι καλές προθέσεις ούτε η ηθική υπεροχή. Είναι η οργάνωση, η σοβαρότητα και η συνείδηση του μεγέθους της σύγκρουσης. Μόνο έτσι μια φωνή δικαιοσύνης σαν αυτή της Μαρίας Καρυστιανού μπορεί να μετατραπεί σε δύναμη αλλαγής και να αντέξει.
 Εν ολίγοις, το εγχείρημα της Μαρίας μπορεί να γίνει καταλύτης αλλαγής, αλλά μόνο αν βασιστεί σε στέρεες βάσεις: αξιόπιστους συνεργάτες, ρεαλιστική ανάλυση των κινδύνων σαφή στρατηγική δράσης και αποφυγή ιδεοληψιών. Ο αγώνας για δικαιοσύνη στα Τέμπη μπορεί να εμπνεύσει ευρύτερη ανατροπή, εφόσον παραμείνει γειωμένος στην ελληνική πραγματικότητα κι όχι σε ψευδαισθήσεις εξωτερικής σωτηρίας.
Απο την σελίδα της κ. Μαρίας Δεναξά στο fb

Βασ. Μούτσογλου: η συνεργασία με Αίγυπτο και Ισραήλ

0

του Βασίλη Μούτσογλου, Πρέσβη ε.τ.

Το περιεκτικό και εμπεριστατωμένο άρθρο του Πρέσβη Γ. Πουκαμισά για την Ελλάδα στην Εγγύς Ανατολή αποτελεί «Τροφή για Σκέψη» αφού δεν μπορεί κανείς να προβάλει αντεπιχειρήματα. ΕΔΩ

Ορθή σε κάθε περίπτωση η συνεργασία με την Αίγυπτο και το Ισραήλ, την οποία επιβοηθεί και η γεωγραφική εγγύτητα της Κύπρου. Οι δυο τριμερείς συμφωνίες στην ανατολική Μεσόγειο αποτελούν γεωπολιτική και στρατηγική επιτυχία και για τις τέσσερις χώρες της περιοχής. Η συνεργασία τους θα πρέπει να επεκταθεί ακόμη περισσότερο στον οικονομικό, πολιτισμικό και περιβαλλοντικό τομέα κατά τα πρότυπα του επιτυχούς σχήματος 5+5 της συνεργασίας στη δυτική Μεσόγειο. Η Ελλάδα είχε αποκλεισθεί αρχικά από το σχήμα αυτό (παρόλο που συμμετείχε η Λιβύη) και όταν κατέστη δυνατόν αργότερα ,  με μια μικρή επιπλέον προσπάθεια  να συμμετάσχει μαζί με την Αίγυπτο, δεν έδειξε ενδιαφέρον.

Καθόσον αφορά τους λοιπούς τομείς, πλην αυτού της άμυνας, η συνεργασία θα πρέπει να επεκταθεί και στο Λίβανο και τη Συρία.

Ιδιαίτερα στον πολιτισμικό τομέα, ίσως υστερούμε, παρόλο το μεγάλο επιστημονικό και τεχνικό δυναμικό που διαθέτουμε. Οι Άραβες εκτιμούν την τεχνογνωσία των Ελλήνων στην αρχαιολογία και τη μουσειολογία, τομείς στους οποίους θα μπορούσαμε να βοηθήσουμε, ιδιαίτερα αν επιδεικνύαμε μεγαλύτερη ευλυγισία (Δεν μπορούμε να χρηματοδοτήσουμε μακροχρόνιες αποστολές και δεν δεχόμαστε να πληρωθούμε για αυτές).   Ενδεικτικά, φαίνεται ότι πλέον δεν συμμετέχουμε ενεργά στην Αλεξανδρινή Βιβλιοθήκη, παρόλο που ακόμη και η ονομασία της παραπέμπει στον ελληνικό πολιτισμό  – δεν ονομάζεται στην αγγλική Library of Alexandria αλλά Biblioteca Alexandrina.

Καθόσον αφορά τον πολιτικό και αμυντικό τομέα, η Κύπρος δεν φαίνεται να συνειδητοποιεί την επισφάλεια της γεωγραφικής και γεωπολιτικής της θέσης καθώς και την εγγενή στρατηγική της αδυναμία.

Η διπλωματία εν καιρώ ειρήνης διαφέρει θεμελιακά από τη διπλωματία εν καιρώ πολέμου. Το πυκνό πλέγμα συμφωνιών στην περιοχή της Βαλκανικής στο οποίο οδήγησε η πακτομανία της εποχής του μεσοπολέμου, διαλύθηκε με τον πρώτο πυροβολισμό του Β΄Π.Π. Εξάλλου μετά τον πόλεμο αυτόν, τα γεωπολιτικά ζητήματα και οι επιλογές δεν είναι εύκολες, όπως ήταν έως τότε μεταξύ μαύρου και άσπρου, καθώς επισημαίνει ο πολύ καλός συγγραφέας Κίσινγκερ – ως πολιτικός ωστόσο ήταν «δάσκαλε που δίδασκες…» – αλλά κινούνται σε μια ομιχλώδη περιοχή.

Από την άλλη πλευρά υπάρχουν αμφιβολίες και για την κριτική επάρκεια του κριτή…

Ορθώς η κυβέρνηση ανακοίνωσε ότι η συνεργασία με το Ισραήλ στον αμυντικό τομέα δεν στρέφεται εναντίον ουδενός και κάλεσε και άλλες χώρες που σέβονται το διεθνές δίκαιο να συμμετέχουν. Το πρόβλημα με την Τουρκία είναι ότι το διεθνές δίκαιο το οποίο διακηρύττει ότι σέβεται, δεν είναι το διεθνές δίκαιο που γνωρίζουμε αλλά ένα ειδικό διεθνές δίκαιο που κατασκεύασε κατά τα μέτρα της. Η Ελλάδα αποφεύγει κάθε φόρα που γίνονται τέτοιες διακηρύξεις να προβαίνει σε αντίκρουση των ανακριβειών που αναφέρονται και αυτό είναι από τα σοβαρότερα λάθη της.

Γ. Παπανδρέου: σύμπτωμα ανησυχητικής παθογένειας η έφοδος της ΑΑΔΕ στον Σύλλογο Τεμπών

5
του Γεωργίου Παπανδρέου, πρώην Πρωθυπουργού
Η έφοδος της ΑΑΔΕ στα γραφεία του Συλλόγου Συγγενών Θυμάτων των Τεμπών δεν αποτελεί ένα μεμονωμένο ή τυχαίο περιστατικό. Είναι σύμπτωμα μιας βαθύτερης και ανησυχητικής παθογένειας: της σταδιακής υπονόμευσης της δημοκρατίας και του κράτους δικαίου.
Όταν οι θεσμοί που οφείλουν να υπηρετούν το δημόσιο συμφέρον χρησιμοποιούνται επιλεκτικά – με αυστηρότητα απέναντι στους αδύναμους και επιείκεια απέναντι στους ισχυρούς – τότε η ισονομία καταρρέει. Και μαζί της καταρρέει η εμπιστοσύνη των πολιτών στη δημοκρατία.
Δεν μιλάμε στο κενό: Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και το Συμβούλιο της Ευρώπης έχουν προειδοποιήσει ρητά σε εκθέσεις τους – και τώρα και στο παρελθόν – για την αντίληψη αυτή και την πρακτική της ΝΔ: υποκλοπές, πιέσεις στους θεσμούς και χειραγώγηση ανεξάρτητων αρχών στην Ελλάδα, συνιστούν ευθεία απειλή για τη δημοκρατία και το κράτος δικαίου στην χώρα μας.
Η εργαλειοποίηση των ελεγκτικών μηχανισμών, ο εκφοβισμός της κοινωνίας των πολιτών, η στοχοποίηση όσων διεκδικούν αλήθεια και δικαιοσύνη, δεν είναι απλώς διοικητικές αστοχίες. Είναι πολιτικές επιλογές που διαβρώνουν τους θεσμούς και μετατρέπουν το κράτος από εγγυητή δικαιωμάτων σε αυταρχικό μηχανισμό επιβολής κομματικών προτεραιοτήτων.
Η δημοκρατία δεν απειλείται μόνο όταν καταργούνται τυπικά δικαιώματα.
Απειλείται όταν αλλοιώνεται στην πράξη.
Όταν η δικαιοσύνη γίνεται επιλεκτική.
Όταν ο φόβος επιχειρεί να αντικαταστήσει τη λογοδοσία.
Η μνήμη των θυμάτων απαιτεί σεβασμό.
Η κοινωνία απαιτεί διαφάνεια.
Η αλήθεια και η δικαιοσύνη δεν είναι προνόμιο της εξουσίας.
Είναι θεμέλια της δημοκρατίας.
Και τα θεμέλια μιας δημοκρατίας δεν τα χρησιμοποιείς για να εκφοβίζεις τους πολίτες.
Τα προστατεύεις, για να μπορούν οι πολίτες να στέκονται όρθιοι και ελεύθεροι.
Ανάρτηση του Γ. Παπανδρέου στην σελίδα του στο fb