Αρχική Blog Σελίδα 431

Ο Τραμπ λέει ότι η συμφωνία για την Ουκρανία είναι πιο κοντά από ποτέ, αλλά χωρίς εμφανή πρόοδο μετά τις συνομιλίες

Από
anixneuseis
-
0

Ο Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ και ο Πρόεδρος της Ουκρανίας Βολοντίμιρ Ζελένσκι μετά από συνάντηση στο Mar-a-Lago. ALEX BRANDON / AP

Μία ημέρα αφότου η Ρωσία εξαπέλυσε νέες μεγάλες επιθέσεις σε κατοικημένες περιοχές του Κιέβου, ο Ουκρανός πρόεδρος Βολοντίμιρ Ζελένσκι επισκέφθηκε τον Αμερικανό πρόεδρο στο Μαρ-α-Λάγκο. Ο Ζελένσκι δήλωσε ότι το πλαίσιο ειρήνης που παρουσίασε ο Τραμπ έχει «συμφωνηθεί κατά 90%» και ότι ο ίδιος, μαζί με Ευρωπαίους ηγέτες, θα μπορούσαν να επιστρέψουν στην Ουάσιγκτον για συνομιλίες με τον Τραμπ τον Ιανουάριο.

Le Monde με AFP

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ δήλωσε την Κυριακή, 28 Δεκεμβρίου, ότι μια συμφωνία για τον τερματισμό της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία είναι πιο κοντά από ποτέ, χωρίς ωστόσο να αναφέρει κάποια εμφανή πρόοδο στο κρίσιμο ζήτημα της επικράτειας, μετά από νέες συνομιλίες με τους ηγέτες των εμπλεκόμενων πλευρών.

Ο Τραμπ, ο οποίος είχε υποσχεθεί ειρηνευτική συμφωνία από την πρώτη ημέρα της –σχεδόν ενός έτους– προεδρίας του, δήλωσε ότι μέσα σε λίγες εβδομάδες θα καταστεί σαφές αν είναι δυνατόν να τερματιστεί ο πόλεμος που έχει στοιχίσει τη ζωή σε δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους από τον Φεβρουάριο του 2022.

Στο πλαίσιο ενός διπλωματικού μαραθωνίου ενόψει της Πρωτοχρονιάς, ο Τραμπ κάλεσε τον Ουκρανό πρόεδρο Βολοντίμιρ Ζελένσκι στη Φλόριντα, όπου οι δύο συναντήθηκαν με κορυφαίους συνεργάτες τους σε γεύμα, μία ημέρα αφότου η Ρωσία εξαπέλυσε νέες μεγάλες επιθέσεις σε κατοικημένες περιοχές της πρωτεύουσας, Κιέβου.

Όπως και όταν ο Ζελένσκι συναντήθηκε τελευταία φορά με τον Τραμπ τον Οκτώβριο, ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν είχε επίσης μιλήσει λίγο νωρίτερα τηλεφωνικά με τον Αμερικανό ηγέτη, ο οποίος έσπευσε να επιμείνει ότι η Μόσχα είναι «σοβαρή» ως προς την ειρήνη, παρά την επίθεση.

«Πιστεύω πραγματικά ότι βρισκόμαστε, κύριε Πρόεδρε, πιθανότατα πιο κοντά —πολύ πιο κοντά— από ποτέ και με τις δύο πλευρές», δήλωσε ο Τραμπ έχοντας τον Ζελένσκι στο πλευρό του, στο σαλόνι τσαγιού της έπαυλής του στο Μαρ-α-Λάγκο. «Όλοι θέλουν να τελειώσει», πρόσθεσε.

Μετά τις συνομιλίες τους, ο Ζελένσκι και ο Τραμπ μίλησαν από κοινού τηλεφωνικά με βασικούς Ευρωπαίους ηγέτες, οι οποίοι έχουν εκφράσει ιδιαίτερη ανησυχία για οποιεσδήποτε αποφάσεις θα μπορούσαν να ενθαρρύνουν τη Ρωσία. Ο Ζελένσκι δήλωσε ότι ο ίδιος και οι Ευρωπαίοι ηγέτες θα μπορούσαν να επιστρέψουν από κοινού για συνομιλίες με τον Τραμπ στην Ουάσιγκτον τον Ιανουάριο.

Ο Ουκρανός πρόεδρος παρέμεινε επιμελώς ευγενικός καθ’ όλη τη διάρκεια της επίσκεψής του, έχοντας κατά νου τη καταστροφική συνάντησή του στον Λευκό Οίκο στις 28 Φεβρουαρίου, όταν ο Τραμπ και ο αντιπρόεδρος Τζ. Ντ. Βανς τον επέπληξαν δημόσια επειδή, κατά την άποψή τους, δεν είχε δείξει επαρκή ευγνωμοσύνη.

Διαβάστε περισσότερα (μόνο για συνδρομητές): Πόλεμος στην Ουκρανία: Ο Ζελένσκι ταξιδεύει στη Φλόριντα για να εξασφαλίσει τη στήριξη του Τραμπ.

Αδιέξοδο στο ζήτημα των εδαφών
Παρά τη δηλωμένη αισιοδοξία του, ο Τραμπ έδωσε ελάχιστες λεπτομέρειες για την πρόοδο που επικαλέστηκε, παρεκκλίνοντας αντ’ αυτού σε γνώριμα παράπονα για τον προκάτοχό του, Τζο Μπάιντεν, ο οποίος διέθεσε δισεκατομμύρια δολάρια για την άμυνα της Ουκρανίας, και μιλώντας για τη δική του φιλική σχέση με τον Πούτιν.

Ο Τραμπ αναγνώρισε ότι εξακολουθούν να υπάρχουν διαφωνίες μεταξύ Κιέβου και Μόσχας στο ζήτημα των εδαφών. Το ισχύον σχέδιο, το οποίο αναθεωρήθηκε έπειτα από εβδομάδες εντατικών αμερικανο-ουκρανικών διαπραγματεύσεων, προβλέπει τον τερματισμό του πολέμου στα σημερινά μέτωπα στην ανατολική περιοχή του Ντονμπάς και τη δημιουργία αποστρατιωτικοποιημένης ζώνης, ενώ η Ρωσία εδώ και καιρό απαιτεί εδαφικές παραχωρήσεις.

«Το ζήτημα δεν έχει επιλυθεί, αλλά πλησιάζουμε πολύ. Είναι ένα εξαιρετικά δύσκολο θέμα, όμως πιστεύω ότι θα επιλυθεί», δήλωσε ο Τραμπ.

Ο Τραμπ προσφέρθηκε να απευθυνθεί στο ουκρανικό κοινοβούλιο για να προωθήσει το σχέδιο —μια ιδέα, όσο απίθανη κι αν φαίνεται, την οποία ο Ζελένσκι έσπευσε να καλωσορίσει. Ο Ζελένσκι έχει εκφράσει ετοιμότητα να αποδεχθεί το αναθεωρημένο αμερικανικό σχέδιο, σηματοδοτώντας την πιο σαφή έως τώρα αναγνώριση από το Κίεβο της πιθανότητας εδαφικών παραχωρήσεων, αν και θα απαιτούνταν η έγκριση των Ουκρανών ψηφοφόρων μέσω δημοψηφίσματος.

Αντιθέτως, η Ρωσία δεν έχει δείξει σημάδια συμβιβασμού, καθώς διαβλέπει ελπίδα στις αργές αλλά σταθερές προόδους που έχει επιτύχει επί τέσσερα χρόνια απέναντι στις σκληρές ουκρανικές άμυνες. Το Κρεμλίνο, στην ανακοίνωσή του για τις συνομιλίες μεταξύ Πούτιν και Τραμπ, κάλεσε το Κίεβο να λάβει μια «γενναία απόφαση» και να αποσύρει άμεσα τα στρατεύματά του από το Ντονμπάς, παρουσιάζοντας τους Ευρωπαίους ηγέτες ως το εμπόδιο στην ειρήνη.

«Η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες συμμερίζονται την ίδια θέση, ότι δηλαδή η ουκρανική και ευρωπαϊκή πρόταση για προσωρινή κατάπαυση του πυρός (…) θα παρέτεινε απλώς τη σύγκρουση και θα οδηγούσε σε επανάληψη των εχθροπραξιών», δήλωσε στους δημοσιογράφους ο διπλωματικός σύμβουλος του Κρεμλίνου, Γιούρι Ουσάκοφ.

«90%» συμφωνημένο από την Ουκρανία

Σύμβουλοι του Τραμπ έχουν στο παρελθόν εισηγηθεί την ιδέα παροχής εγγυήσεων ασφαλείας τύπου ΝΑΤΟ στην Ουκρανία, πράγμα που θεωρητικά θα σήμαινε ότι τα μέλη της συμμαχίας θα απαντούσαν στρατιωτικά σε περίπτωση νέας ρωσικής επίθεσης.

Ο Ζελένσκι δήλωσε ότι το πλαίσιο ειρήνης που παρουσίασε ο Τραμπ έχει «συμφωνηθεί κατά 90%» και ότι «οι εγγυήσεις ασφάλειας ΗΠΑ–Ουκρανίας είναι 100% συμφωνημένες».

Διαβάστε περισσότερα (μόνο για συνδρομητές): Ο Ζελένσκι παρουσιάζει το νεότερο προσχέδιο ειρηνευτικού σχεδίου με τη στήριξη των ΗΠΑ, θέτοντας όρους για αποστρατιωτικοποιημένη ζώνη στο Ντονμπάς.

Ο Ζελένσκι ανέφερε ότι οι δύο πλευρές εξακολουθούν να οριστικοποιούν ένα «σχέδιο ευημερίας» για την Ουκρανία, καθώς και τη χρονική ακολουθία των επιμέρους ενεργειών. Η Ρωσία έχει απορρίψει κατηγορηματικά οποιαδήποτε ένταξη της πρώην σοβιετικής δημοκρατίας στο ΝΑΤΟ. Στην πιο πρόσφατη επίθεσή της με drones και πυραύλους, η Ρωσία διέκοψε την ηλεκτροδότηση και τη θέρμανση για εκατοντάδες χιλιάδες κατοίκους, εν μέσω πολικών θερμοκρασιών.

«Αν οι αρχές στο Κίεβο δεν θέλουν να επιλύσουν αυτό το ζήτημα ειρηνικά, θα λύσουμε όλα τα προβλήματα που έχουμε μπροστά μας με στρατιωτικά μέσα», δήλωσε ο Πούτιν το Σάββατο.

Le Monde με AFP

Joseph E. Stiglitz: ο Τραμπ και το τέλος της αμερικανικής ηγεμονίας

Από
anixneuseis
-
0

Ποια χώρα θα υποτασσόταν οικειοθελώς στις ιδιοτροπίες ενός τρελού βασιλιά; Ο νόμος της προσφοράς και της ζήτησης λειτουργεί εξίσου καλά και χωρίς τις ΗΠΑ και μαζί τους. Εκτός αυτού, οι ΗΠΑ δεν είναι τόσο σημαντικές όσο ήταν παλιά

Joseph E. Stiglitz Πρώτη Δημοσίευση 28/12/2025, 11:17

Εχει γίνει σχεδόν πια ρουτίνα να τελειώνει κάθε χρόνος με μια συζήτηση για την «πολυκρίση» και να αναγνωρίζεται η δυσκολία πρόβλεψης ενός μέλλοντος που φαίνεται να εγκυμονεί κινδύνους όπως νέους πολέμους, πανδημίες, οικονομικές κρίσεις και καταστροφές από την κλιματική αλλαγή. Ωστόσο, το 2025 πρόσθεσε ένα μοναδικά τοξικό συστατικό σε αυτό το μείγμα: την επιστροφή στον Λευκό Οίκο του Ντόναλντ Τραμπ, του οποίου οι ασταθείς, παράνομες πολιτικές έχουν ήδη ανατρέψει τη μεταπολεμική εποχή της παγκοσμιοποίησης. Αντιμέτωποι με τόσο χάος και αβεβαιότητα, μπορούμε να πούμε κάτι με σιγουριά για το πού οδεύουν οι οικονομίες των ΗΠΑ και της παγκόσμιας οικονομίας;

Μπορούμε να πούμε ότι η οικονομία των ΗΠΑ δεν τα πάει τόσο καλά όσο ο Τραμπ – ανέκαθεν απατεώνας – θα ήθελε να μας κάνει να πιστέψουμε. Η δημιουργία θέσεων εργασίας έχει σχεδόν σταματήσει, κάτι που δεν αποτελεί έκπληξη, δεδομένου ότι ο πρόεδρος σπέρνει αβεβαιότητα και αποδυναμώνει την οικονομία με πρωτοφανείς τρόπους.

Από την πλευρά της προσφοράς, η πιο ολέθρια πολιτική του ήταν η μετωπική επίθεση στους μετανάστες εργαζομένους. Οι μαζικές απελάσεις της κυβέρνησης – οι οποίες πραγματοποιούνται από μασκοφόρους πράκτορες της Υπηρεσίας Μετανάστευσης και Τελωνείων (ICE) που αρπάζουν ανθρώπους από τους δρόμους – έχουν εξοντώσει την πιο σημαντική πηγή πρόσθετης προσφοράς εργατικού δυναμικού σε μια εποχή που το εγχώριο εργατικό δυναμικό μειώνεται. Αυτό έχει σημασία για όλους, επειδή όχι μόνο οι Αμερικανοί εξαρτώνται από μετανάστες σε κλάδους που κυμαίνονται από τη γεωργία και τις κατασκευές έως τη φιλοξενία και την εργασία φροντίδας, αλλά και επειδή αυτοί οι μετανάστες αποτελούν επίσης πηγή ζήτησης.

Οι επιπτώσεις των αδιάκριτων περικοπών του Τραμπ στην κυβέρνηση έχουν εξαπλωθεί σε όλη την οικονομία. Οι δασμοί του – είτε επιβάλλονται είτε απειλούνται – θα πρέπει να αναγνωρίζονται για αυτό που είναι: ένα σημαντικό σοκ στην πλευρά της προσφοράς για την οικονομία. Εχουν προσθέσει άσκοπα αβεβαιότητα στο κόστος παραγωγής και στις τιμές που πληρώνουν οι καταναλωτές όταν ψωνίζουν, καθιστώντας αδύνατο για τις επιχειρήσεις να συμμετάσχουν σε οποιονδήποτε σοβαρό μακροπρόθεσμο σχεδιασμό.

Και αυτές είναι απλώς βραχυπρόθεσμες επιπτώσεις. Οι μακροπρόθεσμες προοπτικές της οικονομίας των ΗΠΑ φαίνονται ακόμη πιο ζοφερές χάρη στον Τραμπ. Αλλωστε, το συγκριτικό πλεονέκτημα της Αμερικής βασιζόταν πάντα στην τεχνολογία και την απεριόριστη τριτοβάθμια εκπαίδευση. Επιτιθέμενος στην έρευνα και προσπαθώντας να στερήσει τα πανεπιστήμια από ομοσπονδιακά κεφάλαια, εκτός αν υποκύψουν στις απαιτήσεις του, ο Τραμπ πυροβολεί την οικονομία της Αμερικής στο πόδι.

Οπως έχουν τονίσει πολλοί βραβευμένοι με Νομπέλ στα οικονομικά, ο «πλούτος των εθνών» έγκειται στους θεσμούς, και όχι μόνο στο κράτος δικαίου. Αλλά ο Τραμπ καταπατά το κράτος δικαίου και το αντικαθιστά με ένα εκβιαστικό καθεστώς σύναψης συμφωνιών (και αυτοσυναλλαγών), όπου οι κυβερνητικές εύνοιες (όπως άδειες εξαγωγής για τη Nvidia ή επιδοτήσεις για την Intel) χορηγούνται σε αντάλλαγμα για μερίδια στα μελλοντικά κέρδη της εταιρείας.

Το μέλλον μιας ψευδαίσθησης

Γιατί, λοιπόν, το ΑΕΠ εξακολουθεί να αυξάνεται (αν και όχι τόσο δυναμικά όσο επί προέδρου Μπάιντεν), με τη χρηματιστηριακή αγορά να φτάνει σε νέα υψηλά ρεκόρ και τον πληθωρισμό να παραμένει κάτω από τα επίπεδα για τα οποία είχαν προειδοποιήσει οι επικριτές; Οσον αφορά τη χρηματιστηριακή αγορά, η άνθηση είναι στην πραγματικότητα πολύ περιορισμένη, κυρίως σε μια χούφτα τεχνολογικών γιγάντων: Alphabet, Amazon, Apple, Meta, Microsoft, Nvidia και Tesla.

Και όμως, οι αποτιμήσεις αυτών των εταιρειών αντικατοπτρίζουν τις προσδοκίες για μακροπρόθεσμα μονοπωλιακά κέρδη που μπορεί να μην υλοποιηθούν ποτέ. Είμαι ανάμεσα στους πολλούς σχολιαστές που βλέπουν τις σημερινές αποτιμήσεις ως προϊόν μιας φούσκας που στηρίζει όχι μόνο το χρηματιστήριο αλλά ολόκληρη την οικονομία. Οι τεράστιες κεφαλαιουχικές δαπάνες για την Τεχνητή Νοημοσύνη αντισταθμίζουν την αδυναμία στην υπόλοιπη οικονομία. Αλλά, όπως όλες οι φούσκες, και αυτή τελικά θα σκάσει. Πότε ακριβώς είναι άγνωστο. Αλλά με τόσο μεγάλο μέρος της οικονομίας να βασίζεται σε έναν τομέα, η κατάρρευση αναπόφευκτα θα γίνει ευρέως αισθητή.

Το χειρότερο είναι ότι αν η Τεχνητή Νοημοσύνη πετύχει με τον τρόπο που προβλέπουν οι υποστηρικτές της, θα είναι προάγγελος άλλων σοβαρών προβλημάτων, επειδή τότε η τεχνολογία πιθανότατα θα εκτοπίσει πολλούς εργαζομένους και θα προκαλέσει ακόμη μεγαλύτερη ανισότητα. Οσο για τον πληθωρισμό, υπάρχει μια απλή εξήγηση για το γιατί δεν έχει αυξηθεί απότομα ακόμα. Κατ’ αρχάς, οι δασμοί του Τραμπ γενικά δεν ήταν τόσο υψηλοί όσο είχε αρχικά απειλήσει. Επιπλέον, οι επιπτώσεις των δασμών συχνά γίνονται αισθητές αρκετά αργότερα.

Αυτό με φέρνει στο κρίσιμο ερώτημα: ποια χώρα θα υποτασσόταν οικειοθελώς στις ιδιοτροπίες ενός τρελού βασιλιά; Ο νόμος της προσφοράς και της ζήτησης λειτουργεί εξίσου καλά και χωρίς τις ΗΠΑ και μαζί τους. Οπως μας δίδαξαν οι Ανταμ Σμιθ και Ντέιβιντ Ρικάρντο, η οικονομική ανάπτυξη αφορά την αξιοποίηση συγκριτικών πλεονεκτημάτων και οικονομιών κλίμακας. Αλλά, όπως μας δίδαξαν ο Τραμπ και ο ρώσος πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν, η εξάρτηση από αναξιόπιστους εμπορικούς εταίρους μπορεί να είναι εξαιρετικά μειονεκτική. Εκτός αυτού, οι ΗΠΑ δεν είναι τόσο σημαντικές όσο ήταν παλιά. Τώρα αντιπροσωπεύουν λιγότερο από το 10% των παγκόσμιων εξαγωγών.

Στη νέα παγκόσμια οικονομία που θα αναδυθεί μακροπρόθεσμα, η Αμερική θα έχει χάσει την ηγεμονία της. Εκεί οδεύουμε. Η μετάβαση έχει ήδη ξεκινήσει και, παρόλο που η παγκόσμια ανάπτυξη θα υποφέρει, ο πόνος μπορεί να είναι μικρότερος από ό,τι φοβούνται πολλοί. Στην Ευρώπη, για παράδειγμα, οι επενδύσεις στον επανεξοπλισμό – ένα άλλο υποπροϊόν των αυτοκαταστροφικών πολιτικών του Τραμπ – θα δώσουν μια σημαντική ώθηση.

Ισως η καθοριστική στιγμή να έρθει με τις ενδιάμεσες εκλογές των ΗΠΑ το 2026. Αν η αυξανόμενη δυσαρέσκεια με την οικονομική διαχείριση του Τραμπ και η ολίσθηση της χώρας προς τον αυταρχισμό οδηγήσουν τους Δημοκρατικούς στον επανέλεγχο τουλάχιστον ενός σώματος του Κογκρέσου, αυτό θα είναι ένα σημείο καμπής προς την αντίθετη κατεύθυνση. Σε κάθε περίπτωση, οι ΗΠΑ και ο κόσμος θα αντιμετωπίσουν τουλάχιστον άλλα δύο χρόνια οικονομικής ανικανότητας και αβεβαιότητας.

ΤΑ ΝΕΑ

Χρήστος Κωνσταντινίδης: δεν είναι λογοκρισία, είναι κρατική ευθύνη! Σήμερα νομιμοποιούμε την πρόκληση αύριο κανονικοποιούμε την αναθεωρητική πολιτική

Από
anixneuseis
-
2
geopolitico.gr

Λέμε ΝΑΙ στη διατήρηση της πολιτιστικής κληρονομίας και, ΟΧΙ όμως στην ενθάρρυνση και την επιβολή του αλυτρωτισμού.

Δημοσιεύτηκε στις 28 Δεκεμβρίου 2025 στις 13:45

Γράφει ο Χρήστος Κωνσταντινίδης

Σε νέα τροχιά πολιτικής αντιπαράθε

← Back

Thank you for your response. ✨

σης περνά το επεισόδιο που σημειώθηκε στη Φλώρινα, όταν ο δήμαρχος Βασίλης Γιαννάκης διέκοψε ζωντανή εμφάνιση των Banda Entopica τη στιγμή που ερμήνευαν τραγούδι στη σλαβική γλώσσα, προκαλώντας έντονες αντιδράσεις και δημόσιες παρεμβάσεις.

Σύμφωνα με την ανακοίνωση της μπάντας, το περιστατικό έγινε το βράδυ της Δευτέρας 22 Δεκεμβρίου σε νυχτερινό κατάστημα της πόλης, με τους μουσικούς να καταγγέλλουν φραστικές επιθέσεις, ένταση επί σκηνής και πιέσεις για διακοπή του προγράμματος. Η ίδια η μπάντα υποστήριξε ότι ακούστηκαν φράσεις όπως «εγώ πληρώνω» και «στην πόλη μου δεν θα τραγουδάτε τέτοια τραγούδια», ενώ έκανε λόγο και για παρενόχληση από άτομο του κοινού.

Το ρεπορτάζ της εφημερίδας «Πολίτης της Φλώρινας» παρουσιάζει μια διαφορετική εικόνα! Ο Πρόεδρος της διοργάνωσης, Θανάσης Άμπας, υποστήριξε, ότι η μπάντα παραβίασε μια ξεκάθαρη προφορική συμφωνία που υπήρχε με τους διοργανωτές.
Σύμφωνα με τον ίδιο, είχε συμφωνηθεί να μην παρουσιαστούν τραγούδια που θα μπορούσαν να προκαλέσουν το κοινό ή να δώσουν αφορμή για εντάσεις και πολιτική εκμετάλλευση. Όταν αυτό δεν τηρήθηκε, μέρος του κοινού αντέδρασε, δημιουργώντας κλίμα έντασης. Ο Δήμαρχος, που βρισκόταν στον χώρο, παρενέβη –όπως τονίζεται– με κόσμιο τρόπο για να διασφαλίσει την τάξη, χωρίς ύβρεις ή απειλές. Η μπάντα συνέχισε κανονικά το πρόγραμμά της και το περιστατικό έληξε χωρίς περαιτέρω προβλήματα.
Η διοργάνωση της Φωτιάς Χαμάμ τόνισε σε ανακοίνωσή του, ότι στόχος της δεν ήταν η λογοκρισία, αλλά η προστασία του χαρακτήρα της εκδήλωσης και η αποφυγή εντάσεων σε ένα ευαίσθητο κοινωνικό περιβάλλον.
Μάλιστα στη σελίδα της εφημερίδας στο Facebook αναρτήθηκε βίντεο με τη στιγμή που το συγκρότημα ερμήνευε το σλαβόφωνο τραγούδι, το οποίο όπως σας ενημέρωσε σε σχετική ανάρτηση το Geopolitico.gr δεν είναι τόσο αθώο. Ούτε η αντίδραση προέκυψε λόγω της γλώσσας του τραγουδιού, αλλά εξαιτίας του περιεχομένου του. Το τραγούδι  ανήκει στη κατηγορία των επαναστατικών δημοτικών ασμάτων για την εξέγερση του Προφήτη Ηλία-Iliden – τη βουλγαροκίνητη εξέγερση κατά οθωμανικών και ρωμέικων θρησκευτικών δομών και σήμερα αποτελεί το σκοπιανό «εθνικοαπελευθερωτικό 1821» – βέβαια πολύ διαφορετικό στις λεπτομέρειες του από τον ελληνικό εθνεγερτικό αγώνα. Η εξέγερση του Ίλιντεν το 1903 δεν είχε ως κύριο στόχο την απελευθέρωση όλων των χριστιανικών πληθυσμών της Μακεδονίας, αλλά την επιβολή ενός συγκεκριμένου βουλγαρικού εθνικού προγράμματος. Ο πυρήνας της οργάνωσης μιλούσε μεν για «αυτονομία», όμως αυτή η αυτονομία λειτουργούσε ως ενδιάμεσο στάδιο για την προσάρτηση της Μακεδονίας στη Βουλγαρία, κατά το πρότυπο της Ανατολικής Ρωμυλίας.

Η δήλωση Ράμμου και η απάντηση Δεβούρου

Στο θέμα παρενέβη δημόσια και ο επίτιμος αντιπρόεδρος του ΣτΕ, Χρήστος Ράμμος, καταδικάζοντας τη στάση του δημάρχου και θέτοντας το ζήτημα σε πλαίσιο ελευθερίας έκφρασης και κράτους δικαίου. Σε δήλωσή του τόνισε ότι «σε μια σύγχρονη δημοκρατία… θα τραγουδούμε ό,τι θέλουμε, σε όποια γλώσσα ή διάλεκτο θέλουμε», απορρίπτοντας τη λογική του «αυτόκλητου λογοκριτή» και προειδοποιώντας για ολίσθηση σε πρακτικές που «μας γυρίζουν πίσω».

Με κείμενο-παρέμβαση, ο πρόεδρος της ΕΑΑΣ Γιάννης Δεβούρος απαντά ευθέως στη συλλογιστική Ράμμου, υποστηρίζοντας ότι η επίκληση της «σύγχρονης δημοκρατίας» και του «κράτους δικαίου» είναι «εύηχη, αλλά επικίνδυνα απλουστευτική» όταν αποκόπτεται από το ιστορικό και γεωπολιτικό πλαίσιο.

Ο Δεβούρος θέτει ως κεντρικό ερώτημα το περιεχόμενο του τραγουδιού, ζητώντας να αξιολογηθεί όχι «αφηρημένα», αλλά στην πραγματική συγκυρία μιας ευαίσθητης περιοχής με «βαρύ ιστορικό φορτίο» και ενεργές αφηγήσεις αναθεωρητισμού. Στο ίδιο πνεύμα, κάνει διαχωρισμό ανάμεσα στην καλλιτεχνική έκφραση και στη δημόσια προβολή συμβόλων που –όπως σημειώνει– μπορούν να λειτουργούν ως εργαλεία “soft power” σε ανοιχτή γεωπολιτική αντιπαράθεση.

Στο πιο αιχμηρό του σημείο, απορρίπτει τον χαρακτηρισμό «όψιμες εθνικοφροσύνες» ως «βολικό ρητορικό τέχνασμα» και επιμένει ότι τα σύνορα δεν είναι μόνο γεωγραφικά αλλά και πολιτισμικά, η κυριαρχία ασκείται και με σύμβολα, η κρατική αδράνεια δεν είναι ουδετερότητα αλλά επιλογή.

Παράλληλα, αντιστρέφει το επιχείρημα του Ράμμου («σήμερα ένα τραγούδι, αύριο η ελευθερία του λόγου») με το δικό του αντίβαρο: «σήμερα νομιμοποιούμε την πρόκληση, αύριο αποδεχόμαστε τον αναθεωρητισμό ως κανονικότητα».

Η ουσία της σύγκρουσης

Το επεισόδιο της Φλώρινας έχει πλέον ξεφύγει από την ίδια τη βραδιά της συναυλίας και μετατρέπεται σε μετωπική σύγκρουση δύο αντιλήψεων. Η μία πλευρά το βλέπει ως καθαρή περίπτωση αυθαίρετης παρέμβασης δημόσιας εξουσίας στην ελευθερία έκφρασης.  Η άλλη πλευρά το αντιμετωπίζει ως ζήτημα συλλογικής μνήμης, συμβόλων και κρατικής ευθύνης σε περιβάλλον ενεργών γεωπολιτικών πιέσεων.

Σε κάθε περίπτωση, το γεγονός ότι η αντιπαράθεση «ανεβαίνει» θεσμικά και επικοινωνιακά δείχνει πως η υπόθεση δεν θα κλείσει μόνο με μια ανακοίνωση ή μια δήλωση. Έχει ήδη μετατραπεί σε τεστ ορίων ανάμεσα στην καλλιτεχνική έκφραση, τη δημόσια εξουσία και την πολιτική ανάγνωση της ιστορικής μνήμης σε μια περιοχή όπου τίποτα δεν θεωρείται ουδέτερο.

Το επεισόδιο στη Φλώρινα αποτελεί κλαδί του ίδιου δέντρου γύρω από το οποίο χορεύουν εθνομηδενιστικές και αποδομητικές τάσεις. Υπενθυμίζεται, ότι σχεδόν κάθε καλοκαίρι τα τελευταία χρόνια εγείρονται ζητήματα με σλαβόφωνα ανθελληνικά τραγούδια που παίζονται σε πανηγύρια στη Δυτική Μακεδονία, τη Φλώρινα, την Πέλλα και την Καστοριά, τα οποία προωθεί μια μικρή ομάδα ακτιβιστών που επιδιώκει να καλλιεργήσει μια ξεχωριστή “μακεδονική” ταυτότητα, σε επαφή με κύκλους από τη γειτονική χώρα. Όπως είχε αναφέρει σε σχετικό άρθρο στην εφημερίδα «Θεσσαλονίκη» ο δημοσιογράφος Παντελής Σαββίδης, «τα παραδοσιακά δικά τους τραγούδια, εξυμνούσαν την ομορφιά και μιλούσαν για τα ανθρώπινα αισθήματα, τον πόνο και την νοσταλγία». Τα τελευταία χρόνια όμως έχουν δημιουργηθεί τραγούδια με αλυτρωτικό περιεχόμενο.

Με αυτό το κείμενο, δεν θέλουμε με τίποτα να ενοχοποιήσουμε και να δαιμονοποιήσουμε ούτε το σλαβικό ιδίωμα που μιλούν οι συμπατριώτες μας, ούτε τα τραγούδια τους. Λέμε ΝΑΙ στη διατήρηση της πολιτιστικής κληρονομίας και, ΟΧΙ όμως στην ενθάρρυνση και την επιβολή του αλυτρωτισμού. Βέβαια το ζήτημα είναι βαθύτερο και με πολιτικές διαστάσεις που μας πάνε πολλά χρόνια πίσω και αγγίζουν εμφυλιακές καταστάσεις της νεώτερης ελληνικής ιστορίας που δεν θέλουμε να θίξουμε. Ποιά είναι αυτά τα τραγούδια που προκαλούν τέτοιες αντιδράσεις;

Τα 26 ένοχα τραγούδια

Η Πανελλήνια Ομοσπονδία Πολιτιστικών Συλλόγων Μακεδόνων  θέλοντας να συμβάλλει στη σωστή ενημέρωση σχετικά με τα τραγούδια που ακούγονται στα πανηγύρια, κυρίως της κεντροδυτικής Μακεδονίας, δημοσίευσε τις μεταφράσεις στα ελληνικά, 26 «προπαγανδιστικών» και «αλυτρωτικών» τραγουδιών που ακούγονται στη γλώσσα γειτονικών κρατών, «για να μπορέσει ο κόσμος να διαβάσει τι λένε, να κρίνει το περιεχόμενο και να βγάλει μόνος του τα συμπεράσματά του».

Zapejte site angeli (Χορός συρτός)

Η 12η Αυγούστου αφιερωμένη, γεννήθηκε το τρίτο Ίλιντεν,
στη μέση των Σκοπίων Μακεδονική εκκλησία του Αγίου Κλήμη της Οχρίδας (δις)

Τραγουδήστε όλοι οι άγγελοι, χτυπήστε παλιές καμπάνες,
μαζευτείτε Μακεδόνες, να είστε ευλογημένοι (δις)

Πέρασαν δύσκολοι καιροί, τις καρδιές μας σπαράξανε,
όταν πατούσαν την εκκλησία μας,
αστέρια έπεφταν από τον ουρανό (δις)

Τραγουδήστε όλοι οι άγγελοι, χτυπήστε παλιές καμπάνες,
μαζευτείτε Μακεδόνες, να είστε ευλογημένοι (δις).

Διευκρίνιση: Προφανώς εξυμνεί την σκοπιανή Εκκλησία της αυτόνομης «Αρχιεπισκοπής Αχρίδος του Αγίου Κλήμεντος» -που συστάθηκε το 1958- κατόπιν ισχυρών πιέσεων της κομμουνιστικής κυβέρνησης προς το Σερβικό Πατριαρχείο. Την 19 Ιουλίου 1967 αποφάσισαν την μονομερή ανακήρυξη της ανεξαρτησίας τους από τη Σερβική εκκλησία, υπό τον τίτλο «Μακεδονική Ορθόδοξη Εκκλησία». Ο Ναός του Αγίου Κλήμεντος στην Αχρίδα ιδρύθηκε το 1294, από τον βυζαντινό αξιωματούχο και γαμπρό του αυτοκράτορα Ανδρόνικου Β΄Παλαιολόγου, Πρόγονο Σγουρό.

Go fatile kleti Turci (σε ρυθμό ζάραμο)

Συνέλαβαν οι καταραμένοι Τούρκοι,
ένα κορίτσι το πιο όμορφο, το πιο όμορφο του χωριού
του δέσαν τα δυο χέρια του, τα δυο χέρια του ανάποδα. (δις)

Μίλα, μίλα μικρό κορίτσι, που κρύβεται ο Gotse Delchev
μίλα, μίλα μικρό κορίτσι πανέμορφο που κρύβεται ο Gotse Delchev

Και να πεθάνω καταραμένοι Τούρκοι, εγώ τον Gotse δεν προδίδω
και να πεθάνω καταραμένοι Τούρκοι, κι ακόμη κι αν χαθώ,
εγώ τον Gotse δεν προδίνω.

Διευκρίνιση: Αναφέρεται στον Βουλγαρικής καταγωγής Gotse Delchev, όπως πρόσφατα συμφώνησαν επίσημα Σκοπιανοί και Βούλγαροι.

Vardere Pirin Kaj ti e

Της μητέρας αγαπημένα παιδιά που έχετε χωριστεί
βαθιά πληγή στην καρδιά και τα στήθη.
Βαρδάρη που βρίσκεται το Πιρίν σου
Βαρδάρη που βρίσκεται η Μακεδονία του Αιγαίου. (δις)

Μητέρα Μακεδονία άϊντε μην κλαίς, θά ‘ρθει η μέρα
που θα αγκαλιάσεις τα βουνά του Πιρίν
μητέρα Μακεδονία άϊντε τραγούδησε, θά ‘ρθει η μέρα
που θα σε κουβαλήσουν τα νερά του Αιγαίου.

Βαρδάρη που βρίσκεται το Πιρίν σου
Βαρδάρη που βρίσκεται η Μακεδονία του Αιγαίου. (δις)

Δάκρυα της μάνας Μακεδονίας τρέχουν
βαριά όπως και οι αιώνες της.
Μητέρα Μακεδονία άϊντε μην κλαίς, θά ‘ρθει η μέρα
που θα αγκαλιάσεις τα βουνά του Πιρίν
μητέρα Μακεδονία άϊντε τραγούδησε, θά ‘ρθει η μέρα
που θα σε κουβαλήσουν τα νερά του Αιγαίου.

Βαρδάρη που βρίσκεται το Πιρίν σου
Βαρδάρη που βρίσκεται η Μακεδονία του Αιγαίου. (δις)

Ogan da go gori (σε ρυθμό συρτό)

Φωτιά να κάψει εκείνον που θα μου υποδείξει να σ’ εγκαταλείψω,
φωτιά να κάψει εκείνον που θα μου υποδείξει να ξεχάσω τη Μακεδονία.
Όπου και να βρίσκομαι ο ίδιος είμαι και δεν ξεπουλιέμαι σε κανέναν (δις).

Κι αν ακόμη με εξαναγκάσει να αλλάξω όνομα, ακόμη κι αν με βασανίσουν Μακεδονία,
ε ε ε ε ε ε ε Να ζήσεις Μακεδονία

Φωτιά να κάψει εκείνον που θα μου υποδείξει να σ’ εγκαταλείψω,
φωτιά να κάψει εκείνον που θα μου υποδείξει να ξεχάσω τη Μακεδονία.
Ποιος μπορεί ν’ αφήσει ή να λησμονήσει τον Γκότσε Ντέλτσεβ,
τον Ντάμε Γρούεφ, τον Πίτου Γκούλι, τον Σαντάνσκι, τη Μακεδονία.

ε ε ε ε ε ε ε Να ζήσεις Μακεδονία

Ακούστε Μακεδόνες, διαφυλάξτε το όνομά μας (δις),
το δικό μας μακεδονικό όνομα, δεν επιτρέπουμε να χαθεί Μακεδονία.
ε ε ε ε ε ε ε Να ζήσεις Μακεδονία.

Slusam kaj sumat Sumite – Bukite (ρυθμός γκάϊντας)

Ακούω πως θροϊζουν οι βελανιδιές και οι οξυές (δις)
κλαίνε για τον βοεβόδα (οπλαρχηγό), τον καπετάνιο (δις)

Σύντροφοί μου, πιστοί φίλοι Μακεδόνες (δις)
όταν απ’ το χωριό περνάτε με τα άλογα να μην θορυβείτε, να μην θορυβείτε (δις)

Με τα όπλα να μην ρίχνετε, να μην ρίχνετε, να μην σας ακούσει η γριά μητέρα μου,
θα σας ρωτήσει για μένα, αμάν για μένα, (δις)

Που είναι ο γιός μου ο Κοσταντίν, ο Κοσταντίν (δις) ,
ο Κοσταντίν ο βοεβόδας (οπλαρχηγός),
ο Καπετάνιος, ο γιός σου μητέρα παντρεύτηκε,
παντρεύτηκε με μια Μακεδόνισσα σκλαβωμένη (δις)

Aber mi dojde od Soluna gradaν (ρυθμός συρτός)

Μήνυμα ήρθε από την πόλη της Σαλονίκης
οι αρχές της πόλης κρεμάλα τοποθέτησαν
θα μου κρεμάσουν τον Γκότσε , τον Γκότσε Ντέλτσεβ τον βοεβόδα

Ο Γκότσε μεταμφιέστηκε σε μαύρο καρβουνιάρη
και τριγυρνούσε στον εμπορικό δρόμο του Σόλουν

Ω τι τύχη, συνάντησε Τούρκους στρατιώτες και τον Γκότσε μίλησαν
Α βρε γκιαούρη, μαύρε καρβουνιάρη (δις) μήπως είδες τον Γκότσε
τον Γκότσε Ντέλτσεβ τον βοεβόδα;

Α βρε στρατιώτες, εσείς βρε στρατιώτες (δις)
και να δω τον Γκότσε, εγώ τον Γκότσε δεν τον γνωρίζω.

Koga panda na pirina (ρυθμός συρτός)

Όταν έπεσε στο Πίριν πληγωμένος ο Γιάνε Σαντάνσκι ,
πέταξαν κοντά του τρία γεράκια και στον Γιάνε μιλούσαν.
Άιντε Γιάνε με μας έλα, εμείς γιατρικό θα βρούμε.
Η μάνα Μακεδονία για τέτοιο γενναίο θα βρει γιατρικό (δις)

Το πρώτο γεράκι θα σε πάει κάτω δίπλα στο Βαρδάρη,
το δεύτερο γεράκι θα σε πάει μέχρι την άσπρη θάλασσα,
το τρίτο γεράκι θα σε πάει πάνω στο βουνό Πίριν,
με την ελπίδα εσύ να αναρρώσεις, τη Μακεδονία να ελευθερώσεις (δις)

Πηγαίνετε σεις τρία γεράκια, στην καρδιά είμαι πολύ πληγωμένος,
αφήστε με εδώ να πεθάνω, εμένα γιατρικό δεν γιατρεύει.
Η Μακεδονία άλλους θα γεννήσει και θα την ελευθερώσουν.
Η μάνα Μακεδονία άλλους θα γεννήσει και θα την ελευθερώσουν (δις).

Vardare (Ρυθμός – Συρτός)

Της μητέρας αγαπημένα παιδιά που έχετε χωριστεί
Βαθιά πληγή στη καρδιά και στα στήθη

Βαρδάρη, πού είναι το Πιρίν σου;
Βαρδάρη, πού είναι το Αιγαίο (Μακεδονία του Αιγαίου)

Μητέρα Μακεδονία, άντε μην κλαις
Θα έρθει η μέρα που θα αγκαλιάσεις τα βουνά του Πιρίιν

Μητέρα Μακεδονία, άντε τραγούδησε,
Θα έρθει η μέρα που θα σε κουβαλήσουν τα νερά του Αιγαίου

Βαρδάρη, πού είναι το Πιρίν σου;
Βαρδάρη, πού είναι το Αιγαίο (Μακεδονία του Αιγαίου)

Δάκρυα της μάνας Μακεδονίας τρέχουν,
Βαριά, όπως και οι αιώνες της

Βαρδάρη, πού είναι το Πιρίν σου;
Βαρδάρη, πού είναι το Αιγαίο (Μακεδονία του Αιγαίου)

Μητέρα Μακεδονία, άντε μην κλαις
Θα έρθει η μέρα που θα αγκαλιάσεις τα βουνά του Πιρίν

Μητέρα Μακεδονία, άντε τραγούδησε,
Θα έρθει η μέρα που θα σε κουβαλήσουν τα νερά του Αιγαίου

Βαρδάρη, πού είναι το Πιρίν σου;
Βαρδάρη, πού είναι το Αιγαίο (Μακεδονία του Αιγαίου)

Vo srce to na Balkanot / Otfori srce podai mi raka (Ρυθμός – Συρτός)

Στην καρδιά των Βαλκανίων
υπάρχει μια μικρή χώρα
για ειρήνη, για αδελφοσύνη
όλα στη ζωή, μου τα έδωσε

Στην καρδιά των Βαλκανίων
υπάρχει μια μικρή χώρα
για ειρήνη, για αδελφοσύνη
όλα στη ζωή, μου τα έδωσε

Άνοιξε την καρδιά, δώσε μου το χέρι, Μακεδονία
άνοιξε την καρδιά, ο καθένας σε θέλει
εεε-εεε Μακεδονία

άνοιξε την καρδιά, δώσε μου το χέρι, Μακεδονία
άνοιξε την καρδιά, ο καθένας σε θέλει
εεε-εεε Μακεδονία

η δική μας μακεδονική σημαία, τραγουδιέται από όλο τον κόσμο
το δικό μας μερακλίδικο τραγούδι, μόνο για ειρήνη τραγουδάει
η δική μας μακεδονική σημαία, τραγουδιέται από όλο τον κόσμο
το δικό μας μερακλίδικο τραγούδι, μόνο για ειρήνη τραγουδάει
άνοιξε την καρδιά, δώσε μου το χέρι, Μακεδονία
άνοιξε την καρδιά, ο καθένας σε θέλει
εεε-εεε Μακεδονία

άνοιξε την καρδιά, δώσε μου το χέρι, Μακεδονία
άνοιξε την καρδιά, ο καθένας σε θέλει
εεε-εεε Μακεδονία

ει Μακεδονικέ λαέ, όπου και να είστε
την δική μας γη, την αγαπημένη, που γεννηθήκαμε, μην την ξεχνάτε
άνοιξε την καρδιά, δώσε μου το χέρι, Μακεδονία
άνοιξε την καρδιά, ο καθένας σε θέλει
εεε-εεε Μακεδονία.

Bolka za Neret (Ρυθμός- Συρτός)

Γέροι, είμαστε κόρη μου, εργαζόμενοι
πενήντα ατελείωτα δύσκολα χρόνια
έχουμε λεφτά κόρη μου, σπίτια και αυτοκίνητα
κοιτάμε τα εγγόνια μας, άλλο όμως μας πονάει
πόνο για το Νέρετ (Πολυπόταμο) κουβαλάω στην ψυχή μου
ολόκληρο αιώνα τον κουβαλάω στη μακρινή ξενιτιά
όλη τη ζωή οι έρημοι οι Έλληνες δεν μου επέτρεψαν
να δω το Νέρετ δεν με άφησαν

Πόνο για το Νέρετ (Πολυπόταμο) κουβαλάω στην ψυχή μου
ολόκληρο αιώνα τον κουβαλάω στη μακρινή ξενιτιά
όλη τη ζωή οι έρημοι οι Έλληνες δεν μου επέτρεψαν
να δω το Νέρετ δεν με άφησαν

Το λόγο της ακόμα δεν τελείωσε
έκλαψε ήρεμα η θεία Φάνια
μια φορά μόνο να πήγαινα, κόρη μου, το χωριό να δω
στους δικούς μου νεκρούς κερί να άναβα
πόνο για το Νέρετ (Πολυπόταμο) κουβαλάω στην ψυχή μου
ολόκληρο αιώνα τον κουβαλάω στη μακρινή ξενιτιά
όλη τη ζωή οι έρημοι οι Έλληνες δεν μου επέτρεψαν
να δω το Νέρετ δεν με άφησαν.

Izlegov gore na Osogovo / Od tam se gleda (Ρυθμός – Συρτός)

Ανέβηκα ψηλά στο Οσογκόβο
από εκει που φαίνεται το βουνό Πιρίν
το βουνό Πιρίν και ο κάμπος της Κρέσνα
και δυνατά φώναξα στο βουνό Πίριν

ει Πίριν Μακεδονικό είσαι
πες το να το γνωρίζει, ο εχθρός να φοβηθεί
ει Πίριν Μακεδονικό είσαι
πες το να το γνωρίζει, ο εχθρός να φοβηθεί

ανέβηκα στο βουνό Κόζουφ
από εκεί φαίνεται ο καμπός της Θεσσαλονίκης
ο κάμπος της Θεσσαλονίκης και η πόλη Θεσσαλονίκη
και δυνατά φώναξα στη πόλη Θεσσαλονίκη

ει Θεσσαλονίκη Μακεδονική είσαι
πες το να το γνωρίζει, ο εχθρός να φοβηθεί
ει Θεσσαλονίκη Μακεδονική είσαι
πες το να το γνωρίζει, ο εχθρός να φοβηθεί

μετά ανέβηκα στο βουνό Sar
από εκεί φαίνεται ο Βαρδάρης ο Μακεδονικός
ο Βαρδάρης ο Μακεδονικός και η Μακεδονία
και δυνατά φώναξα στην Μακεδονία
μην θρηνείς για το Πίριν και τη Θεσσαλονίκη
εκείνοι σε θυμούνται και λένε
εκείνοι σε θυμούνται και λένε
η δικιά μας αγαπημένη μητέρα είναι η Μακεδονία.

Koga padna na Pirina (Ρυθμός – Συρτός)

Όταν έπεσε στο Πίριν
πληγωμένος ο Γιάνε Σαντάνσκι
πέταξαν κοντά του τρία γεράκια
και στον Γιάνε μιλούσαν
Αντε Γιάνε μαζί μας έλα
εμείς γιατρικό θα βρούμε

Η μάνα Μακεδονία
για τέτοιο γενναίο, θα βρει γιατρικό
Η μάνα Μακεδονία
για τέτοιο γενναίο, θα βρει γιατρικό

Το πρώτο γεράκι θα σε πάει
κάτω δίπλα στο Βαρδάρη
το δεύτερο γεράκι θα σε πάει
μέχρι την άσπρη θάλασσα
το τρίτο γεράκι θα σε πάει
πάνω στο βουνό Πίριν

Με την ελπίδα εσύ να αναρρώσεις
την Μακεδονία να ελευθερώσεις
Πηγαίνετε εσείς τρία γεράκια
στην καρδιά είμαι πολύ πληγωμένος
αφήστε με εδώ να πεθάνω
εμένα γιατρικό δεν με γιατρεύει

Η Μακεδονία άλλους θα γεννήσει
και θα την ελευθερώσουν
Η μάνα Μακεδονία
άλλους θα γεννήσει και θα την ελευθερώσουν.

Lerinskite sela (Ρυθμός – Συρτός)

Περάσαν γριά μητέρα δύσκολα χρόνια,
όταν άφησα τα χωριά της Φλώρινας (Λέριν).
Η ψυχή κλαίει, κανείς δεν υπάρχει να με καταλάβει,
κανείς δεν υπάρχει ούτε χέρι να μου απλώσει

Μελίτη, Αμμοχώρι, Αρμενοχώρι
Κέλλη, Ατραπός, Λόφοι
Τριπόταμος, Σιταριά, Τριανταφυλλιά, Κορυφή
Οξυά, Πολυπόταμο, Πέρασμα, Ποιμενικό, Μεσονήσι.

Μακριά από την πατρίδα, από την πατρική εστία,
τη μητρική γλώσσα ακόμα θέλω να μιλάω.
Όπως και να έγραψαν την ιστορία,
ο Θεός ξέρει, εγώ είμαι παιδί της Μακεδονίας.

Μελίτη, Αμμοχώρι, Αρμενοχώρι
Κέλλη, Ατραπός, Λόφοι
Τριπόταμος, Σιταριά, Τριανταφυλλιά, Κορυφή
Οξυά, Πολυπόταμο, Πέρασμα, Ποιμενικό, Μεσονήσι.

Ogan da go gori (Ρυθμός – Συρτός)

Φωτιά να κάψει
εκείνον που θα μου υποδείξει
να σ’ εγκαταλείψω
Φωτιά να κάψει
εκείνον που θα μου υποδείξει
να ξεχάσω την Μακεδονία

Όπου και να βρίσκομαι ο ίδιος είμαι
και δεν ξεπουλιέμαι σε κανέναν
όπου και να βρίσκομαι ο ίδιος είμαι
και δεν ξεπουλιέμαι σε κανέναν
και αν ακόμη με εξαναγκάσει να αλλάξω όνομα
ακόμη και αν με βασανίσουν Μακεδονία
ειιι να ζήσεις Μακεδονία

Φωτιά να κάψει
εκείνον που θα μου υποδείξει
να σ’ εγκαταλείψω
Φωτιά να κάψει
εκείνον που θα μου υποδείξει
να ξεχάσω την Μακεδονία

Ποιος μπορεί να αφήσει
ή να λησμονήσει
ποιος μπορεί να αφήσει
ή να λησμονήσει
τον Γκότσε Ντέλτσεφ, τον Πίτου Γκούλι
τον Ντάμε Γκρούεφ, τον Σαντάνσκι, την Μακεδονία
ειιι να ζήσεις Μακεδονία

Ακούστε Μακεδόνες
διαφυλάξτε το όνομά μας
ακούστε Μακεδόνες
διαφυλάξτε το όνομά μας
το δικό μας Μακεδονικό όνομα
δεν επιτρέπουμε να χαθεί, Μακεδονία

Ακούστε Μακεδόνες
διαφυλάξτε το όνομά μας
το δικό μας Μακεδονικό όνομα
δεν επιτρέπουμε να χαθεί, Μακεδονία
ειιι να ζήσεις Μακεδονία

Εγώ είμαι καθαρό Μακεδονόπουλο (Jas sum chisto Makedonche)

Εγώ είμαι καθαρό μακεδονόπουλο
Από την περιοχή της Μπίτολα
Από τη θλιμμένη Μακεδονία
Από την περιοχή της Μπίτολα
Από τη θλιμμένη Μακεδονία

Ο Θεός να τιμωρήσει τους τύραννους

Σε τρεις μεριές μας χώρισαν (δις)
Και τέταρτη η Αυστραλία
Σε τρεις μεριές μας χώρισαν
Και τέταρτη η Αυστραλία

Άφησα αδερφούς στην περιοχή του Πιρίν
Άφησα αδερφές στην περιοχή της Φλώρινας
Άφησα αδερφές στην περιοχή της Φλώρινας
Μητέρα και πατέρα στην περιοχή της Οχρίδας
Άφησα αδερφές στην περιοχή της Φλώρινας
Μητέρα και πατέρα στην περιοχή της Οχρίδας.

Μακεδονικέ λαέ ( Народе Македонски)

Μακεδονικέ λαέ τι ιδέες έχεις εσύ;
Φτάνει πια ξύπνα συνειδητοποιήσου και μην κοιμάσαι (δις)

Δε γνωρίζεις ποιος είσαι, τι είσαι, οι άλλοι σε γνωρίζουν
Μεγάλη είναι η ντροπή σου, να μην ξέρεις για σένα (δις)

Έσφαξαν γυναίκες και παιδιά στο χωριό Ζαγκόρριτσανι
Ενώ μπροστά στον τουρκικό στρατό πέταξαν τα όπλα (δις)

Τσαρούχια μακριά φορούν, φούντες μεγάλες
Φορεσιές σαπισμένες, και άδεια φυσίγγια (δις)

Πού είναι ο Καραμαϊνόβ και η ομάδα του;
Μελάς, Καραβαγγέλης στην Μπίτολα αυτός είναι φυλακή (δις)

Μητρική γη Μακεδονία (na majkata zemja Makedonija)

Κι εμείς είμαστε παιδιά της μητρικής μας γης
Της μητρικής μας γης, της Μακεδονίας
Του δικού μας τόπου, της Μακεδονίας
Κι εμείς έχουμε δικαίωμα να ζούμε
Όπως ζουν κι άλλοι τη ζωή τους

Μα εμείς υποφέραμε, πεινασμένοι πεθαίναμε
Ελευθερίες δεν είχαμε, δικαίωμα κανένα
Όποτε τα ζητήσαμε στη φυλακή βρεθήκαμε
Σε φούρνους μας έβαζαν για να μας κάψουν
Το κόκκαλά μας έσπαγαν και το αίμα μας έπιναν
Κι εμείς ανέμελα χαμογελαστοί, περήφανα πεθαίναμε
Περήφανα πεθαίναμε, δεν παραδινόμασταν

Τη ζωή μας δε λυπηθήκαμε, τη νιότη μας δώσαμε
Για τα δικά μας δικαιώματα
Ανέμελα χαμογελαστοί πεθαίναμε
Για τα δικά μας δικαιώματα
Ανέμελα χαμογελαστοί πεθαίναμε

Σύνθημα είχαμε, ελευθερία ή θάνατος
Ελευθερία ή θάνατος για τη Μακεδονία
Για τη Μακεδονία, γη σκλαβωμένη.

Αιγαιάτισσες Μητέρες (ЕГЕЈКИ МАЈКИ) (Χορεύεται ως Λεβέντικος ή Πουστένο)

Η ψυχή για τίποτα δεν προδίδεται
Το αίμα με νερό δεν αλλάζει
Ο Θεός μας δώρισε μακριές ρίζες
Αναγνωρίστε πια είμαστε Μακεδόνες

Αιγαιάτισσες μητέρες μας γέννησαν
Αυτές με το εγκέι μας θήλαξαν
Μητρική υπόσχεση μας άφησαν
Υποχρέωση για τη Μακεδονία μας

Αυτές με μεγάλα βάσανα ξεκίνησαν
Τη μοίρα τους καταράστηκαν
Μόνο επειδή τραγουδούν τραγούδια δικά μας
Μόνο επειδή σκέφτονται στα μακεδονικά

Αιγαιάτισσες μητέρες μας γέννησαν
Αυτές με το εγκέι μας θήλαξαν
Μητρική υπόσχεση μας άφησαν
Υποχρέωση για τη Μακεδονία μας

Γιατί βρε Θεέ μισιόμαστε
Την ίδια πατούμε
Ενώπιόν Του γιατί να είμαστε εχθροί
Αναγνωρίστε πια είμαστε Μακεδόνες

Αιγαιάτισσες μητέρες μας γέννησαν
Αυτές με το εγκέι μας θήλαξαν
Μητρική υπόσχεση μας άφησαν
Υποχρέωση για τη Μακεδονία μας

Το μαργαριτάρι των Βαλκανίων (BISER BALKANSKI)

Δάκρυα τρέχουν από μόνα τους συγχώρα με
Βαριά όπως τα δικά σου βουνά
Κλαίει η καρδιά από τρεις μεριές
Εκατό ματωμένα, πολλά χρόνια

Εεεεεεε Μακεδονία εσύ είσαι το μαργαριτάρι των Βαλκανίων
Ένωσε Πιρίν, γαλάζιο Αιγαίο, με τα καθαρά νερά του Βαρδάρη
Μόνο μια αλήθεια υπάρχει, υπάρχει μια Μακεδονία
Μοιράστε την, χωρίστε την, πάλι θα είναι η πιο αγαπημένη μας (δις)

Εεεεεεε Μακεδονία εσύ είσαι το μαργαριτάρι των Βαλκανίων
Ένωσε Πιρίν, γαλάζιο Αιγαίο, με τα καθαρά νερά του Βαρδάρη
Μακεδόνες με δυνατή φωνή τραγουδείστε, μακεδονικό χορό χορέψτε
Την αγαπημένη θυμηθείτε, να ζήσει η Μακεδονία (δις)

Εεεεεεε Μακεδονία εσύ είσαι το μαργαριτάρι των Βαλκανίων
Ένωσε Πιρίν, γαλάζιο Αιγαίο, με τα καθαρά νερά του Βαρδάρη

Εεεεεεε Μακεδονία εσύ είσαι το μαργαριτάρι των Βαλκανίων
Ένωσε Πιρίν, γαλάζιο Αιγαίο, με τα καθαρά νερά του Βαρδάρη
Μαργαριτάρι των βαλκανίων.

Φύγετε Έλληνες (Begajte grci ne ve sakame)

Μέχρι πότε αγαπητοί αδελφοί Μακεδόνες
Μέχρι πότε αγαπητοί αδελφοί Μακεδόνες
μέχρι πότε οι Έλληνες θα βασανίζουν
με την ψεύτικη πνευματικότητα της πίστης
την αγαπημένη μας γενέτειρα

Γιατί εσείς γίνατε αιτία
πριν πεντακόσια χρόνια
την εθνική μας Εξαρχία
με ψέματα μας την πήρατε

Πού είναι οι δικοί μας συγγραφείς
πού είναι οι δικές μας εκδόσεις
όλα, όλα έγιναν σκόνη και στάχτη
από το ελληνικό Πατριαρχείο

Σηκωθείτε όλοι αδέρφια Μακεδόνες
από όλες τις Μακεδονικές πόλεις
και να φωνάξουμε όλοι με φωνή δυνατή
φύγετε Έλληνες, δε σας θέλουμε.
(ο αρχικός του τίτλος ήταν «Begajte Turci», δλδ «φύγετε Τούρκοι)

Αλέξανδρος, Μακεδόνας Βασιλιάς (Αlexandar, tsar Makedonski) (Χορεύεται ως συρτός)

Το 338 π.Χ. η χρονιά της μάχης στη Χαιρώνεια
Ο Φίλιππος ο Μακεδόνας βασιλιάς
Έναν στρατό οδήγησε, έναν στρατό Μακεδονικό
Απέναντι στην Ελλάδα

Οι Έλληνες κάνουν λάθος
Σε ξένο τάφο κλαίνε, με ξένο βασιλιά γιορτάζουν
Μητέρα Μακεδονία, σε ολόκληρο τον κόσμο θα αποδειχθεί
Ο Αλέξανδρος βασιλιάς Μακεδόνας

Χρόνια και αιώνες πέρασαν
Αλλά οι Μακεδόνες συνεχίζουν να υπάρχουν
Η αλήθεια θα λάμψει, ο κόσμος θα καταλάβει
ΦΥΓΕΤΕ ΕΛΛΗΝΕΣ, αρκετά με τα ψέματά σας.

Οι Έλληνες κάνουν λάθος
Σε ξένο τάφο κλαίνε, με ξένο βασιλιά γιορτάζουν
Μητέρα Μακεδονία, σε ολόκληρο τον κόσμο θα αποδειχθεί
Ο Αλέξανδρος βασιλιάς Μακεδόνας
Ο Αλέξανδρος βασιλιάς Μακεδόνας
Ο Αλέξανδρος βασιλιάς Μακεδόνας

Δάκρυα για τη Μακεδονία (солза за Македонија)

Δεν υπάρχει μέρα να μη συλλογιστώ πού βρίσκομαι και τι είμαι
Γιατί εγώ να είμαι καταραμένος και να παραμένω σκλάβος
Δεν υπάρχει μέρα που να μην κατηγορήσω την καταραμένη μου μοίρα
Γιατί να φύγω τόσο μακριά, μάτια είχα αλλά δεν έβλεπα

Σε καμιά χώρα δεν υπάρχει ξενιτεμένος εργαζόμενος
Που από την καρδιά του να μην έκλαψε
Δάκρυα για τη μάνα του, δάκρυα για το σπίτι του
Δάκρυα για τη Μακεδονία (δις)

Να σας φανερώσω τι την ψυχή μου βαραίνει
Τώρα ξέρω πως η πέτρα του πατρικού σπιτιού με βαραίνει
Κόρα ψωμιού με αλάτι, αλατίστε όπως ξέρετε όλοι
Όπου κι αν πάτε να επιστρέψετε και για το σπίτι σας να νοιάζεστε

Σε καμιά χώρα δεν υπάρχει ξενιτεμένος εργαζόμενος
Που από την καρδιά του να μην έκλαψε
Δάκρυα για τη μάνα του, δάκρυα για το σπίτι του
Δάκρυα για τη Μακεδονία (δις)

Σε καμιά χώρα δεν υπάρχει ξενιτεμένος εργαζόμενος
Που από την καρδιά του να μην έκλαψε
Δάκρυα για τη μάνα του, δάκρυα για το σπίτι του
Δάκρυα για τη Μακεδονία (δις)

Το μακεδονικό όνομα (ИМЕТО МАКЕДОНСКО)

Το μακρινό 1913 σύνορα χώρισαν την πατρίδα μας
Ονόματα άλλαξαν, τη γλώσσα απαγόρεψαν
Μας βασάνιζαν, μας ντρόπιαζαν μέχρι να μας διώξουν
Τώρα είμαστε στην ξενιτιά, στον ελεύθερο Καναδά

Δεν φοβόμαστε πλέον την μητρική μας γλώσσα να μιλάμε
Στη δική μας εκκλησία πιστεύουμε
Και περήφανα φέρουμε το μακεδονικό όνομα
Τώρα είμαστε στην ξενιτιά, στον ελεύθερο Καναδά
Δεν φοβόμαστε πλέον την μητρική μας γλώσσα να μιλάμε
Στη δική μας εκκλησία πιστεύουμε
Και περήφανα φέρουμε το μακεδονικό όνομα

Ήρθαμε σαν χωρικοί με βαλίτσα στα χέρια
Και χωρίς χρήματα βρήκαμε δουλειές, και σύντομα γίναμε πολίτες
Το Μπουφ, το Γκέρμαν και η Μπάνιτσα μας έμειναν στα όνειρα
Με όμορφες αναμνήσεις για καιρούς περασμένους

Τώρα είμαστε στην ξενιτιά, στον ελεύθερο Καναδά
Δεν φοβόμαστε πλέον την μητρική μας γλώσσα να μιλάμε
Στη δική μας εκκλησία πιστεύουμε
Και περήφανα φέρουμε το μακεδονικό όνομα
Τώρα είμαστε στην ξενιτιά, στον ελεύθερο Καναδά

Δεν φοβόμαστε πλέον την μητρική μας γλώσσα να μιλάμε
Στη δική μας εκκλησία πιστεύουμε
Και περήφανα φέρουμε το μακεδονικό όνομα

Μια σκέψη έχουμε (Една мисла имаме)

Όπου κι αν πας, όπου κι αν περπατήσεις
Μην ντρέπεστε, μην φοβάστε, μακεδόνες να είστε
Όπου κι αν πας, όπου κι αν περπατήσεις
Μην ντρέπεστε, μην φοβάστε, μακεδόνες να είστε

Μια σκέψη έχουμε, μια ζωή ζούμε
Η μακεδονία ολόκληρη να είναι ο καθένας να την ξέρει
Μια σκέψη έχουμε, μια ζωή ζούμε
Η μακεδονία ολόκληρη να είναι ο καθένας να την ξέρει

Αν κάποιος πει ότι η Μακεδονία είναι μικρή
Υπάρχουν δύο τρία κομμάτια για να γίνει ολόκληρη
Αν κάποιος πει ότι η Μακεδονία είναι μικρή
Υπάρχουν δύο τρία κομμάτια για να γίνει ολόκληρη

Μια σκέψη έχουμε, μια ζωή ζούμε
Η μακεδονία ολόκληρη να είναι ο καθένας να την ξέρει
Μια σκέψη έχουμε, μια ζωή ζούμε
Η μακεδονία ολόκληρη να είναι ο καθένας να την ξέρει

Εμείς δεν είμαστε έλληνες, βούλγαροι ή σέρβοι
Παιδιά είμαστε του Αλέξανδρου, περήφανα των μακεδόνων
Εμείς δεν είμαστε έλληνες, βούλγαροι ή σέρβοι
Παιδιά είμαστε του Αλέξανδρου, περήφανα των μακεδόνων

Μια σκέψη έχουμε, μια ζωή ζούμε
Η μακεδονία ολόκληρη να είναι ο καθένας να την ξέρει
Μια σκέψη έχουμε, μια ζωή ζούμε
Η μακεδονία ολόκληρη να είναι ο καθένας να την ξέρει.

Μίρκα Γκίνοβα (ΕΙΡΗΝΗ ΓΚΙΝΗ)

Ήσυχα η Μίρκα αποκοιμήθηκε
Στα βουνά του Πότσσεπ (δις)

Εκεί κάτω στα λιβάδια,
στα βουνά του Πότσσεπ
Εκεί κάτω στα λιβάδια

Στα μέσα της νύχτας κατάφθασε δεύτερος λόχος επιτροπών
Τη φωνή τους η Μίρκα άκουσε, αμέσως η Μίρκα ξύπνησε (δις)

Την αυγή κατέφθασαν καταραμμένοι χαφιέδες φασίστες
Το μέρος περικύκλωσαν, χωντανή τη Μίρκα έπιασαν (δις)

Στην πόλη Βόντεν την πήγαν,
σκληρά τη Μίρκα βασάνισαν, ζωντανή στον τάφο την έβαλαν (δις).

Έλληνες δολοφόνοι (Grci katili)

Αρκετά με τα ψέματα σας στον κόσμο,
Δεν σας πειράζει το όνομα, αλλά σας πειράζει το Αιγαίο
Ο χρόνος έχει περάσει,
η συμμαχία σας έχει καταρρεύσει όλος ο κόσμος ξέρει τι κάνατε,
έχετε αποσπάσει την αρχαία Μακεδονία

Η συμφωνία του Βουκουρεστίου θα ανοίξει σύντομα,
Το Μακεδονικό ζήτημα θα κλείσει
Το Αιγαίο μας, αυτό της Μακεδονίας, πρέπει να το επιστρέψετε,
Για ότι κακό έχετε κάνει θα μας το πληρώσετε

Ει, Έλληνες Δολοφόνοι,
πως δεν ντρεπόσαστε να αλλάξετε το όνομα Μακεδονία
Πάντα ήταν και θα παραμείνει, το όνομα Μακεδονία
Όλος ο κόσμος ξέρει τι κάνατε ότι έχετε αποσπάσει την αρχαία Μακεδονία

Η συμφωνία του Βουκουρεστίου θα ανοίξει σύντομα,
Το Μακεδονικό ζήτημα θα κλείσει,
Το Αιγαίο μας, αυτό της Μακεδονίας, πρέπει να το επιστρέψετε,

Για ότι κακό έχετε κάνει θα μας το πληρώσετε
Εάν δεν το επιστρέψετε, θα το πληρώσετε στον θεό,
Θα καείτε από φλόγες, Θα σας συγκλονίσουν οι θεοί
Στα επόμενα 300 χρόνια όλα τα νησιά σας θα καταποντιστούν

Δεν νιώθω λύπη που θα καείτε
Και ούτε θα λυπηθώ επειδή θα πνιγείτε
Αλλά λυπάμαι γιατί δεν θα περπατώ στο κέντρο της «Μακεδόνσκι Σολούν»
Κόκκινο κρασί δεν θα πιώ

Ένα Μακεδονικό τραγούδι μας να σας τραγουδώ.

Σχετικά θέματα
Profile Picture

Είναι ο άγνωστος Χ, αλλά φυσικό πρόσωπο που βοηθάει στην παραγωγή ειδήσεων στο Geopolitico.gr, αλλά και τη δημιουργία βίντεο στο κανάλι του Σάββα Καλεντερίδη. Πολλοί τον χαρακτηρίζουν ως ανθρώπινο αλγόριθμο λόγω του όγκου των δεδομένων και πληροφοριών που αφομοιώνει καθημερινώς. Είναι καταδρομέας με ειδικότητα Χειριστή Ασυρμάτων Μέσων.

geopolitico.gr

Προς μια Ελληνο-Ισραηλινή Στρατηγική “Σικελικής Άμυνας” στην Ανατολική Μεσόγειο

Από
anixneuseis
-
4

Σ αυτόν τον ρεαλιστικό αναδυόμενο κόσμο απαιτούνται εναλλασσόμενα προτάγματα Σκληρής Ήπιας και Έξυπνης Ισχύος στο πλαίσιο μιας Υψηλής Στρατηγικής.

Ο Πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης στην Τριμερή Σύνοδο Κορυφής Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ. Δευτέρα 22 Δεκεμβρίου 2025 (ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΑΠΑΜΗΤΣΟΣ/ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥ/EUROKINISSI)
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΛΑΜΠΡΟΠΟΥΛΟΣ

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΛΑΜΠΡΟΠΟΥΛΟΣ

28 Δεκεμβρίου 2025 • 08:32

Αναντίλεκτα,  η πρόσφατη Τριμερής Σύνοδος Κορυφής μεταξύ Ισραήλ Ελλάδας Κύπρου στην Ιερουσαλήμ, αποτελεί δυνητικά ένα σημείο καμπής στη περιφερειακή δυναμική της Ανατολικής Μεσογείου.

Τουτέστιν για πρώτη φορά, δημιουργούνται οι προϋποθέσεις μετεξέλιξης μιας στρατηγικής εταιρικής σχέσης των τριών κρατών μακροσκοπικά σε Αλυσιδωτή Συμμαχία (Chain-Alliance). 

Ως εκ τούτου, η Συμμαχία Ελλάδας Κύπρου Ισραήλ δύναται να εμβαθύνει στη στρατιωτική συνεργασία στο πλαίσιο μιας στρατηγικής “Σικελικής Άμυνας” ή “Ακανθώδους Σκαντζόχοιρου” (hedgehog) ενάντια σε πολυεπίπεδες παραδοσιακές, υβριδικές ή ασύμμετρες απειλές κατά των ζωτικών συμφερόντων των Τριών.

Αντιμετωπίζοντας τη διευρυμένη και εκτεταμένη τουρκική υβριδική επιθετικότητα και στρατιωτική απειλή αλλά και τους κινδύνους εθνικής ασφάλειας που απορρέουν από χειραγωγούμενους μη κρατικούς δρώντες στο πλαίσιο αποσταθεροποιητικών  ενεργειών τύπου Υπερχείλισης Δυνατοτήτων / Αδυναμία Αντίδρασης του αντίπαλου -στόχου , ήτοι του φαινομένου Capacity Swamping, η αναπτυσσόμενη ελληνοϊσραηλινή συνεργασία δύναται να αντιτάξει μια πολυδιάστατη “Σικελική Άμυνα” που συνίσταται στο εξής τρίπτυχο:

Δημιουργία ενός Συμμαχικού Στρατιωτικού Οικοσυστήματος βασισμένου στο Ποιοτικό Στρατιωτικό Πλεονέκτημα (QME) στο οποίο πρωτοστατεί το Ισραήλ αλλά η Ελλάδα και η Κύπρος έχουν τη δυνατότητα να προσφέρουν στρατηγικό αμυντικό βάθος  (Defence in Depth) και σημαντικά σημεία Εκτεταμένης Άρνησης των Στόχων του Αντιπάλου.(Extended Denial Capabilities).

Στο πλαίσιο της Στρατηγικής του Ακανθώδους Σκαντζόχοιρου (Hedhehog) ανάπτυξη στρατιωτικών  δυνατοτήτων  πρόκλησης συντριπτικού αιφνιδιαστικού πλήγματος από  στρατιωτικές “ακάνθους” λειτουργούσες τόσο αυτόνομα ,  όσο και καθ’ υπόδειξιν ενός συμμαχικού All Joint C2 στη λογική ενός πολυδιάστατου σχεδίου πλευροκόπησης επιτιθέμενων αντίπαλων δυνάμεων και καταστροφής τους καθ υπαγόρευση ενός Ασύμμετρου Στρατηγικού Πλήγματος.

Το all joint C2 προσφέρεται στη λογική ενός ενοποιημένου πεδίου επιχειρήσεων και μιας ενοποιημένης διαδικασίας εκμάθησης βέλτιστων πρακτικών on the spot (Το Ισραήλ διαθέτει κορυφαία τεχνογνωσία ως προς αυτό).Οπωσδήποτε απαιτούνται συμπληρωματικά μέτρα οικοδόμησης κοινής γραφειοκρατικής δομής στρατηγικού και στρατιωτικού σχεδιασμού.

Στο πλαίσιο Στρατηγικών Αντι-Υβριδικών Επιχειρήσεων και Επιχειρήσεων Επιρροής αξίζει να επιδιωχθεί η από κοινού δημιουργία και Εμπέδωση Προτύπων και Αφηγημάτων (Standards and Narratives) τόσο προς αντιμετώπιση της επιχειρούμενης υπονόμευσης των Ιστορικών και Πολιτισμικών Προτύπων της Ελλάδας και του Ισραήλ από τη Τουρκία και τις ισλαμικές παραφυάδες της όσο και προς ανάδειξη του αντι-αυτοκρατορικού πλαισίου των Τριών σε αντίθεση με το μετα-αυτοκρατορικό νεο- οθωμανικό πρόταγμα που επιδιώκει η Αγκυρα μέσω υβριδικών μεθόδων.

Αναφορικά με το Ποιοτικό Στρατιωτικό Πλεονέκτημα QME το οποίο απολαμβάνει το Ισραήλ μέσω της Στρατηγικής Συνεργασίας του με τις ΗΠΑ, η σύμπραξη των Τριών δύναται να λειτουργήσει ως Πολλαπλασιαστής Ισχύος σε γεωγραφικό εύρος αλλά και σε ποιοτικά παρακλάδια του όπως στο Τακτικό Δόγμα και στην Γνώση του Αντιπάλου..Η Ελλάδα διαθέτει ασύγκριτο πλεονέκτημα γνώσης των τουρκικών τακτικών μεθόδων τόσο στην Αεροπορία όσο και στο Ναυτικό λόγω του Σκιώδους Πολέμου που υφίσταται από το 1974 έως σήμερα.

Ο τρόπος ενσωμάτωσης της ασύγκριτης ισραηλινής στρατιωτικής τεχνογνωσίας και επιχειρησιακής σκέψης με την ασύγκριτη ελληνική τακτική αεροναυτική εμπειρία έναντι των Τούρκων δύναται να αποβεί game changer για την προάσπιση των ζωτικών συμφερόντων Ισραήλ Ελλάδας Κύπρου στην Ανατ.Μεσόγειο.

Για να επιτευχθεί ο στρατηγικός στόχος ανάπτυξης μιας Αλυσιδωτής Συμμαχίας με το Ισραήλ και η υιοθέτηση μιας “Σιδερένιας” Αποτροπής με στοιχεία Σικελικής Άμυνας και “Σκαντζόχοιρου” απαιτείται πρωτίστως στρατηγική κουλτούρα και συμπεριφορά Κανονικής Δυνάμεως (Normale Macht). 

Η ανάπτυξη ενός ισχυρού στρατιωτικού πυλώνα παραλληλα με στρατηγική κουλτούρα επιβίωσης και στρατιωτική κουλτούρα επικράτησης. Και χρήση της Ήπιας Ισχύος και της Πολιτισμικής Επιρροής όπου απαιτείται.

ὅπου γὰρ ἡ λεοντῆ μὴ ἐφικνεῖται, προσραπτέον ἐκεῖ τὴν ἀλωπεκῆν..

Τάδε έφη ο Λύσανδρος, ο μέγας Σπαρτιάτης Ναύαρχος νικητής του Πελοποννησιακού Πολέμου.

Η παραπλάνηση αποτελεί μια εκ των ων ουκ άνευ προϋποθέσεων επίτευξης ασύμμετρου αποτελέσματος.

Η Εμβάθυνση της Συμμαχίας με το Ισραήλ θα δώσει δυνητικά στον Ελληνισμό δυνατότητες στρατηγικού αιφνιδιασμού γεγονός που αποτελεί τον εφιάλτη της τουρκικής πλευράς η οποία δεν είναι προετοιμασμένη δομικά και διαχρονικά να αντιμετωπίσει απρόβλεπτο αντίπαλο.

Στοιχεία του παρόντος άρθρου εμπεριέχονται στο επικείμενο βιβλίο Belli Scientia του Συγγραφέα.

Κων/νος .Θ Λαμπρόπουλος, Ανώτερος Στρατηγικός Αναλυτής-Non Resident Fellow in Strategic and Military Studies Geneva Centre for Security Policy

Huffington Post

Stockman: Η πραγματική ιστορία πίσω από τον πόλεμο Ρωσίας–Ουκρανίας… και τι ακολουθεί

Από
anixneuseis
-
1

 

zerohedge.com

Φωτογραφία του Tyler Durden

του Tyler Durden

Σάββατο, 27 Δεκεμβρίου 2025 – 14:00

Άρθρο του David Stockman μέσω InternationalMan.com

Παρά την ιστορική ρευστότητα των συνόρων, δεν υπάρχει απολύτως καμία βάση για τον ισχυρισμό ότι η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία τον Φεβρουάριο του 2022 ήταν «απρόκλητη» και άσχετη με τις ίδιες τις διαφανείς προκλήσεις του ΝΑΤΟ στην περιοχή.

Οι λεπτομέρειες παρατίθενται παρακάτω, όμως προηγουμένως πρέπει να αντιμετωπιστεί το ευρύτερο ζήτημα.

Συγκεκριμένα: υπάρχει άραγε λόγος να πιστεύει κανείς ότι η Ρωσία είναι μια επεκτατική δύναμη που επιδιώκει να καταβροχθίσει γειτονικές χώρες οι οποίες δεν αποτέλεσαν αναπόσπαστο μέρος της ίδιας της ιστορικής της εξέλιξης, όπως συμβαίνει με την Ουκρανία;

Άλλωστε, αν —παρά την προδοσία του Ρούμπιο— ο πρόεδρος Τραμπ καταφέρει πράγματι να καταλήξει σε μια συμφωνία ειρήνης και διαμελισμού της Ουκρανίας με τον Πούτιν, μπορείτε να είστε βέβαιοι ότι οι νεοσυντηρητικοί θα σπεύσουν να επιστρατεύσουν μια ψευδή αναλογία τύπου Μονάχου περί κατευνασμού.

Η απάντηση, ωστόσο, είναι ένα κατηγορηματικό όχι.

Η σταθερή απόρριψη της παρωχημένης αναλογίας του Μονάχου, όπως αυτή εφαρμόζεται ψευδώς στον Πούτιν, βασίζεται σε αυτό που θα μπορούσε να ονομαστεί «κανόνας των διψήφιων ποσοστών». Δηλαδή: οι πραγματικοί επεκτατικοί ηγεμόνες της σύγχρονης ιστορίας αφιέρωναν τεράστια τμήματα του ΑΕΠ τους στην άμυνα, διότι αυτό απαιτείται για τη στήριξη των στρατιωτικών υποδομών και της υλικοτεχνικής υποστήριξης που είναι αναγκαίες για την εισβολή και κατοχή ξένων εδαφών.

Για παράδειγμα, ακολουθούν τα στοιχεία για τις στρατιωτικές δαπάνες της ναζιστικής Γερμανίας από το 1935 έως το 1944, εκφρασμένα ως ποσοστό του ΑΕΠ. Έτσι μοιάζει ένας επιθετικός ηγεμόνας στη φάση της προετοιμασίας για πόλεμο: οι γερμανικές στρατιωτικές δαπάνες είχαν ήδη φτάσει το 23% του ΑΕΠ, ακόμη και πριν από την εισβολή στην Πολωνία τον Σεπτέμβριο του 1939 και την επακόλουθη έναρξη των πραγματικών στρατιωτικών εκστρατειών εισβολής και κατοχής.

Όχι απροσδόκητα, το ίδιο είδος καταναγκαστικής διεκδίκησης πόρων παρατηρήθηκε όταν οι Ηνωμένες Πολιτείες ανέλαβαν να αντιμετωπίσουν την επιθετικότητα της Γερμανίας και της Ιαπωνίας σε παγκόσμιο επίπεδο. Μέχρι το 1944, οι αμυντικές δαπάνες ισοδυναμούσαν με το 40% του αμερικανικού ΑΕΠ και, σε σημερινές τιμές αγοραστικής δύναμης, θα ανέρχονταν σε περισσότερα από 2 τρισεκατομμύρια δολάρια ετησίως.

Στρατιωτικές δαπάνες ως ποσοστό του ΑΕΠ στη ναζιστική Γερμανία

  • 1935: 8%.
  • 1936: 13%.
  • 1937: 13%.
  • 1938: 17%.
  • 1939: 23%.
  • 1940: 38%.
  • 1941: 47%.
  • 1942: 55%.
  • 1943: 61%.
  • 1944: 75%
  • Αντιθέτως, κατά το τελευταίο έτος πριν η Ουάσιγκτον/το ΝΑΤΟ πυροδοτήσουν τον πόλεμο δι’ αντιπροσώπων στην Ουκρανία τον Φεβρουάριο του 2022, ο ρωσικός στρατιωτικός προϋπολογισμός ανερχόταν σε 65 δισ. δολάρια, ποσό που αντιστοιχούσε μόλις στο 3,5% του ΑΕΠ της χώρας.Επιπλέον, τα προηγούμενα χρόνια δεν καταγράφεται καμία στρατιωτική συσσώρευση του τύπου που πάντοτε συνόδευε ιστορικά τους επιθετικούς δρώντες. Για την περίοδο 1992–2022, για παράδειγμα, η μέση στρατιωτική δαπάνη της Ρωσίας ήταν 3,8% του ΑΕΠ — με κατώτατο όριο το 2,7% το 1998 και ανώτατο το 5,4% το 2016.

    Προφανώς, δεν εισβάλλεις στις Βαλτικές χώρες ή στην Πολωνία —πόσο μάλλον στη Γερμανία, τη Γαλλία, τις χώρες της Μπενελούξ και με διάβαση της Μάγχης— με δαπάνες στο 3,5% του ΑΕΠ! Ούτε κατά διάνοια.

  • Από τότε που ξέσπασε ο πόλεμος πλήρους κλίμακας το 2022, οι ρωσικές στρατιωτικές δαπάνες αυξήθηκαν σημαντικά στο 6% του ΑΕΠ, όμως όλο αυτό το ποσοστό απορροφάται από το «ντέρμπι κατεδάφισης» στην Ουκρανία — σε απόσταση μόλις περίπου 160 χιλιομέτρων από τα ίδια της τα σύνορα.Δηλαδή, ακόμη και με δαπάνες στο 6% του ΑΕΠ, η Ρωσία δεν έχει κατορθώσει να υποτάξει τις ίδιες της τις ιστορικές μεθοριακές περιοχές. Αν, λοιπόν, είναι αυταπόδεικτο ότι η Ρωσία δεν διαθέτει την οικονομική και στρατιωτική ικανότητα να κατακτήσει τους μη ουκρανικούς γείτονές της στην ίδια της την περιφέρεια — πόσο μάλλον την ίδια την Ευρώπη— τότε περί τίνος πρόκειται πραγματικά αυτός ο πόλεμος;

    Με λίγα λόγια, οι ρίζες του βρίσκονται σε εδαφικές διαφορές και εμφύλιες συγκρούσεις σε περιοχές που υπήρξαν υποτελείς ή αναπόσπαστα τμήματα της ευρύτερης Ρωσίας επί αρκετούς αιώνες. Όπως αναφέρθηκε, η λέξη «Ουκρανία» σημαίνει στην ίδια τη ρωσική γλώσσα «μεθοριακές περιοχές», υποδηλώνοντας άνευ κρατικής υπόστασης εδάφη, τα οποία συναρμολογήθηκαν για πρώτη φορά σε ένα συνεκτικό πολιτικό μόρφωμα από τον Λένιν, τον Στάλιν και τον Χρουστσόφ, διά της ένοπλης βίας μετά το 1920.

    Στην πραγματικότητα, πριν από την κομμουνιστική κατάληψη της εξουσίας στη Ρωσία, δεν είχε υπάρξει ποτέ κράτος που να προσεγγίζει έστω και αμυδρά τα σημερινά σύνορα της Ουκρανίας. Επομένως, αυτό που συνιστά στην πράξη ο πόλεμος δι’ αντιπροσώπων του ΝΑΤΟ είναι μια παράλογη προσπάθεια επιβολής της «νεκρής χειρός» του σοβιετικού προεδρείου, όπως θα αναλύσουμε παρακάτω.

    Για να μην υπάρχει καμία αμφιβολία, ακολουθούν διαδοχικοί χάρτες που αφηγούνται την ιστορία και καταρρίπτουν πλήρως τη ρητορική της Ουάσιγκτον/του ΝΑΤΟ περί ιερότητας των συνόρων. Ο πρώτος είναι ένας χάρτης 220 ετών, από το 1800, όπου η κίτρινη περιοχή απεικονίζει κατά προσέγγιση την επικράτεια των πέντε περιοχών —Ντονέτσκ, Λουγκάνσκ, Χερσώνα και Ζαπορίζια, καθώς και την Κριμαία— οι οποίες θα αφεθούν να ακολουθήσουν τη δική τους πορεία, συμπεριλαμβανομένης της επιστροφής στη «Μητέρα Ρωσία», εφόσον αναβιώσουν τα βασικά στοιχεία του 28-σημείων ειρηνευτικού σχεδίου του Ντόναλντ Τραμπ.

    Όπως συνέβη, οι περιοχές αυτές ψήφισαν με συντριπτική πλειοψηφία, μέσω δημοψηφισμάτων το 2023 και το 2014 αντίστοιχα, υπέρ της απόσχισης από την Ουκρανία και της προσχώρησης στη Ρωσία.

    Συλλογικά, οι πέντε αυτές περιοχές ήταν ιστορικά γνωστές ως η προαναφερθείσα Νοβοροσίγια ή «Νέα Ρωσία» και είχαν αποκτηθεί από Ρώσους ηγεμόνες —μεταξύ των οποίων και η Αικατερίνη η Μεγάλη— κατά την περίοδο 1734–1791.

  • Οι κόκκινες ενδείξεις εντός των κίτρινων περιοχών του χάρτη υποδηλώνουν το έτος κατά το οποίο πραγματοποιήθηκε η ρωσική προσάρτηση. Συνεπώς, είναι αυταπόδεικτο ότι η Ρωσική Αυτοκρατορία είχε σταδιακά αποκτήσει τον έλεγχο αυτής της εκτεταμένης περιοχής βόρεια της Μαύρης Θάλασσας πριν από τα τέλη του 18ου αιώνα. Προς τον σκοπό αυτό, είχε υπογράψει συνθήκες ειρήνης με το Κοζακικό Χετμανάτο (1734), καθώς και με την Οθωμανική Αυτοκρατορία, με την ολοκλήρωση των διαφόρων Ρωσοτουρκικών Πολέμων της εποχής εκείνης.Στο πλαίσιο αυτής της επεκτατικής πορείας —η οποία περιλάμβανε μαζικές ρωσικές επενδύσεις και τη μετανάστευση μεγάλων ρωσικών πληθυσμών στην περιοχή— η Ρωσία ίδρυσε το «Κυβερνείο Νοβοροσίισκ» (Novorossiysk Governorate) το 1764. Αρχικά επρόκειτο να ονομαστεί προς τιμήν της αυτοκράτειρας Αικατερίνης, όμως η ίδια διέταξε να φέρει την ονομασία «Νέα Ρωσία».

    Οι ουκρανικές επαρχίες που προβλέπεται να διαμελιστούν βάσει του σχεδίου Τραμπ ήταν τμήμα της Ρωσίας πριν ακόμη γραφτεί το Σύνταγμα των Ηνωμένων Πολιτειών.

Map: © Роман Днепр, CC BY-SA 3.0

Ολοκληρώνοντας τη συγκρότηση της «Νέας Ρωσίας», η Αικατερίνη εξάλειψε διά της βίας το προαναφερθέν, επί έναν αιώνα, κοζακικό της σύμμαχο, γνωστό ως Ζαπορίζια Σιτς (σημερινή Ζαπορίζια), το 1775, και προσάρτησε τα εδάφη του στη Νοβοροσίγια, καταργώντας έτσι την ανεξάρτητη εξουσία των ουκρανών Κοζάκων. Αργότερα, το 1783, απέκτησε την Κριμαία από τους Τούρκους, η οποία επίσης ενσωματώθηκε στη Νοβοροσίγια, όπως απεικονίζεται με το κίτρινο χρώμα στον παραπάνω χάρτη.

Κατά τη διάρκεια αυτής της διαμορφωτικής περιόδου, ο διαβόητος σκιώδης κυβερνήτης επί Αικατερίνης, ο πρίγκιπας Γκριγκόρι Ποτέμκιν, καθοδήγησε τον εκτεταμένο εποικισμό και τον εκρωσισμό των περιοχών αυτών. Ουσιαστικά, από το 1774 και έπειτα, η Αικατερίνη του είχε παραχωρήσει εξουσίες απόλυτου άρχοντα σε ολόκληρη την περιοχή.

Το πνεύμα και η σημασία της «Νέας Ρωσίας» εκείνη την εποχή αποτυπώνονται εύστοχα από τον ιστορικό Willard Sunderland:

«Η παλαιά στέπα ήταν ασιατική και άνευ κρατικής υπόστασης· η νέα ήταν καθορισμένη από το κράτος και διεκδικημένη για τον ευρωπαϊκό-ρωσικό πολιτισμό. Το συγκριτικό πλαίσιο αναφοράς ήταν πλέον ακόμη πιο καθαρά εκείνο των δυτικών αυτοκρατοριών. Κατά συνέπεια, ήταν απολύτως σαφές ότι η ρωσική αυτοκρατορία άξιζε τη δική της “Νέα Ρωσία”, αντίστοιχη με τη Νέα Ισπανία, τη Νέα Γαλλία και τη Νέα Αγγλία των άλλων. Η υιοθέτηση της ονομασίας Νέα Ρωσία αποτέλεσε, στην πραγματικότητα, την ισχυρότερη δυνατή δήλωση της εθνικής ενηλικίωσης της Ρωσίας».

Στην πραγματικότητα, η πάροδος του χρόνου παγίωσε ακόμη περισσότερο τα σύνορα της Νοβοροσίγια. Έναν αιώνα αργότερα, η ανοιχτοκίτρινη περιοχή στον χάρτη του 1897 που παρατίθεται κατωτέρω έστελνε ένα αδιαμφισβήτητο μήνυμα: στα ύστερα χρόνια της Ρωσικής Αυτοκρατορίας δεν υπήρχε καμία αμφιβολία ως προς την «πατρότητα» των εδαφών που γειτνιάζουν με τη Θάλασσα του Αζόφ και τη Μαύρη Θάλασσα. Αποτελούσαν πλέον τμήμα της 125 ετών «Νέας Ρωσίας».

Πού είναι ο Γουόλι — δηλαδή η Ουκρανία — σε αυτόν τον χάρτη;

Μετά τη Ρωσική Επανάσταση, φυσικά, τα κομμάτια και τα μέρη αυτής της περιοχής της παλαιάς τσαρικής αυτοκρατορίας «πακεταρίστηκαν» σε μια βολική διοικητική οντότητα από τους νέους κόκκινους ηγεμόνες της Μόσχας, οι οποίοι τη βάφτισαν «Ουκρανική ΣΣΔ» (Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία). Με παρόμοιο τρόπο, δημιούργησαν αντίστοιχες διοικητικές οντότητες στη Λευκορωσία, τη Γεωργία, τη Μολδαβία, το Τουρκμενιστάν κ.ά., κατασκευάζοντας τελικά 15 τέτοιες ψευδο-«δημοκρατίες».

Κατά τη διάρκεια αυτής της κομμουνιστικής οικοδόμησης κράτους, ιδού πώς και πότε οι βάναυσοι αυτοί τύραννοι προσάρτησαν κάθε τμήμα του σημερινού ουκρανικού χάρτη στα εδάφη που είχαν αποκτηθεί ή καταληφθεί από τους Ρώσους τσάρους την περίοδο 1654–1917 (κίτρινη περιοχή):

Η παλαιά Νοβοροσίγια του Ντονμπάς και της παραλιακής ζώνης της Μαύρης Θάλασσας ενσωματώθηκε στην Ουκρανική ΣΣΔ από τον Λένιν το 1922.

Τα δυτικά εδάφη γύρω από το Λβιβ, γνωστά ως Μικρή Πολωνία και Γαλικία, καταλήφθηκαν από τον Στάλιν το 1939 και τα επόμενα χρόνια, όταν αυτός και ο Χίτλερ διαμέλισαν την Πολωνία.

Μετά τον θάνατο του αιματοβαμμένου Στάλιν, το 1954, ο Χρουστσόφ συνήψε συμφωνία με τους συμμάχους του στο Προεδρείο για τη μεταφορά της Κριμαίας από τη Ρωσική ΣΣΔ στην Ουκρανική ΣΣΔ, σε αντάλλαγμα για τη στήριξή τους στη μάχη της διαδοχής.

Με μία λέξη, η Ουκρανία είναι γέννημα νόθο του κομμουνιστικού αίματος και σιδήρου. Κι όμως, κατά την τελευταία δεκαετία, τα γεράκια πολέμου της Ουάσιγκτον και του ΝΑΤΟ έχουν δαπανήσει πάνω από 300 δισεκατομμύρια δολάρια για να διασφαλίσουν ότι το έργο των αυταρχικών τσάρων και κομισάριων θα παραμείνει άθικτο στον 21ο αιώνα και, πιθανότατα, και πέραν αυτού.

Είναι, επομένως, ειρωνικό το γεγονός ότι ο ιστορικά αναλφάβητος Ντόναλντ Τραμπ διαθέτει την κοινή λογική να εγκαταλείψει μία από τις πιο ανόητες σταυροφορίες που έχει μέχρι σήμερα επινοήσει το «Κόμμα του Πολέμου» στον Ποτόμακ. Πράττοντας έτσι, θα μπορούσε να επιτρέψει στο αποτυχημένο έργο των κομμουνιστών τυράννων να αποκατασταθεί από την ίδια την Ιστορία — μια εξέλιξη που μπορεί να συμβεί πλέον μόνο αν ο Ντόναλντ επαναφέρει την εκτροπή Ρούμπιο στη σωστή πορεία.

Σύγχρονη Ουκρανία: γεννημένη μέσα στο κομμουνιστικό αίμα και σίδερο

Image: © Sven Teschke et al., CC BY-SA 3.0.

Βεβαίως, αν η προαναφερθείσα κομμουνιστική τριάδα του 20ού αιώνα είχε υπάρξει ευγενής ευεργέτης της ανθρωπότητας, ίσως το μεταγενέστερο έργο της στη χάραξη χαρτών και στην επαναχάραξη της Νοβοροσίγιας υπέρ της Ουκρανίας θα μπορούσε να θεωρηθεί δικαιολογημένο. Σε αυτό το καλοπροαίρετο, υποθετικό σενάριο, θα είχαν —υποτίθεται— συνενώσει πληθυσμούς με κοινά εθνοτικά, γλωσσικά, θρησκευτικά και πολιτισμικοπολιτικά χαρακτηριστικά σε ένα συνεκτικό, φυσικό πολιτικό μόρφωμα και κράτος. Δηλαδή, σε ένα έθνος άξιο να διατηρηθεί, να υπερασπιστεί και, ενδεχομένως, ακόμη και να πεθάνει κανείς γι’ αυτό.

Δυστυχώς, ο λόγος για τον οποίο ο Τραμπ έχει δίκιο να επιχειρεί τον τερματισμό αυτής της αιματηρής καταστροφής μέσω διαμελισμού είναι ότι συνέβη ακριβώς το αντίθετο. Από το 1922 έως το 1991, η σύγχρονη Ουκρανία κρατήθηκε ενωμένη αποκλειστικά χάρη στο μονοπώλιο της βίας των βάναυσα ολοκληρωτικών της ηγετών. Και αυτό έγινε περισσότερο από εμφανές όταν το Κρεμλίνο έχασε προσωρινά τον έλεγχο της Ουκρανίας κατά τις στρατιωτικές συγκρούσεις του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Κατά τη διάρκεια εκείνης της ιδιαιτέρως αιματηρής παρένθεσης, η κομμουνιστική διοικητική οντότητα που ονομαζόταν Ουκρανία διαλύθηκε εκ των έσω.

Συγκεκριμένα, τοπικοί Ουκρανοί εθνικιστές προσχώρησαν στη Βέρμαχτ του Χίτλερ στις θηριωδίες της κατά Εβραίων, Πολωνών, Ρομά και Ρώσων, όταν αυτή σάρωσε τη χώρα από τα δυτικά καθ’ οδόν προς το Στάλινγκραντ· και στη συνέχεια, οι ρωσικοί πληθυσμοί του Ντονμπάς και του νότου συμπορεύθηκαν με τον Κόκκινο Στρατό στην εκδικητική του επιστροφή από τα ανατολικά, μετά τη νικηφόρα αλλά αιματηρή μάχη του Στάλινγκραντ το 1943, η οποία ανέτρεψε την πορεία του πολέμου.

Δεν προκαλεί έκπληξη, επομένως, ότι σχεδόν από τη στιγμή που απελευθερώθηκε από τον κομμουνιστικό ζυγό, όταν η Σοβιετική Ένωση κατέληξε στον σκουπιδοτενεκέ της Ιστορίας το 1991, η Ουκρανία βυθίστηκε σε πολιτικό και πραγματικό εμφύλιο πόλεμο. Οι εκλογές που διεξήχθησαν ήταν ουσιαστικά ισοπαλίες 50/50 σε εθνικό επίπεδο, αλλά αντανακλούσαν διχαστικά αποτελέσματα της τάξης του 80/20 σε περιφερειακό επίπεδο. Δηλαδή, οι ουκρανοί εθνικιστές υποψήφιοι συγκέντρωναν ποσοστά άνω του 80% στις δυτικές και κεντρικές περιοχές, ενώ οι υποψήφιοι με φιλορωσικό προσανατολισμό επικρατούσαν με αντίστοιχα ποσοστά στις κυρίως ρωσόφωνες ανατολικές και νότιες περιοχές.

Το μοτίβο αυτό προέκυψε επειδή, μόλις έπαψε το σιδερένιο χέρι της ολοκληρωτικής εξουσίας το 1991, η βαθιά και ιστορικά εδραιωμένη σύγκρουση ανάμεσα στον ουκρανικό εθνικισμό, τη γλώσσα και την πολιτική των κεντρικών και δυτικών περιοχών, και στη ρωσική γλώσσα και τις ιστορικές θρησκευτικές και πολιτικές συγγένειες του Ντονμπάς και του νότου, αναδύθηκε βίαια στην επιφάνεια.

Κατά συνέπεια, η λεγόμενη δημοκρατία μόλις που επιβίωσε αυτών των αναμετρήσεων έως τον Φεβρουάριο του 2014, όταν μία από τις «έγχρωμες επαναστάσεις» της Ουάσιγκτον τελικά «πέτυχε». Με άλλα λόγια, το εθνικιστικό πραξικόπημα που υποκινήθηκε και χρηματοδοτήθηκε από την Ουάσιγκτον διέλυσε την εύθραυστη μετακομμουνιστική ισορροπία.

Αυτό είναι το πραγματικό νόημα του πραξικοπήματος του Μαϊντάν. Έθεσε τέλος στη χαλαρή συνοχή που διατηρούσε τεχνητά ενωμένο το κράτος της Ουκρανίας για μόλις δύο δεκαετίες μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης.

Επομένως, αν δεν υπήρχε η καταστροφική παρέμβαση της Ουάσιγκτον, ο διαμελισμός ενός κομμουνιστικά κατασκευασμένου κράτους, που ουδέποτε είχε σχεδιαστεί για να διαρκέσει, θα είχε συντελεστεί από μόνος του —ίσως όπως στην Τσεχοσλοβακία— και πιθανότατα νωρίτερα παρά αργότερα.

Εν κατακλείδι, ο αναπόφευκτος επικείμενος διαμελισμός του προβληματικού κράτους της Ουκρανίας δεν συνιστά σε καμία περίπτωση παραβίαση νόμιμων κυρίαρχων συνόρων. Ούτε αποτελεί επίθεση στη υποκριτική έννοια μιας «διεθνούς τάξης βασισμένης σε κανόνες», η οποία στην πραγματικότητα δεν υπήρξε ποτέ και λειτούργησε εξαρχής ως προκάλυμμα της παγκόσμιας ηγεμονίας της Ουάσιγκτον.

Τα διδάγματα, ωστόσο, είναι βαθιά. Η Ιστορία συσσωρεύεται —και αργά ή γρήγορα οδηγεί σε καταστροφικά, αλλά απολύτως περιττά, αποτελέσματα.

Αυτό ακριβώς συμβαίνει σήμερα με την απολύτως ανόητη επιλογή της Ουάσιγκτον, κατά τη δεκαετία του 1990 και του 2000, να εντάξει στο ΝΑΤΟ πρώην χώρες του Συμφώνου της Βαρσοβίας —ακόμη και αποσχισθείσες σοβιετικές δημοκρατίες— σε μια συμμαχία της οποίας η αποστολή είχε ολοκληρωθεί οριστικά ήδη από το 1991.

Το ΝΑΤΟ θα έπρεπε τότε και εκεί να είχε διαλυθεί. Όταν το παλαιό σοβιετικό τέρας, με τα 50.000 άρματα μάχης και τις 7.000 πυρηνικές κεφαλές, εξαφανίστηκε στον σκουπιδοτενεκέ της Ιστορίας, δεν υπήρχε πλέον απειλή από ανατολάς. Δεν υπήρχε καμία «γραμμή μετώπου» προς υπεράσπιση.

Σε εκείνη τη συγκυρία, η Ουάσιγκτον όφειλε —και θα μπορούσε εύκολα— να ηγηθεί παγκοσμίως μιας πορείας προς τον αφοπλισμό και την αναβίωση μιας διαρκούς ειρήνης, η οποία είχε χαθεί με τα «Κανόνια του Αυγούστου» το 1914.

Αντί γι’ αυτό, η ρήτρα αμοιβαίας άμυνας του Άρθρου 5 του ΝΑΤΟ απέναντι σε 31 χώρες ισοδυναμεί σήμερα με μια ανόητη φιλανθρωπία, την οποία η σχεδόν χρεοκοπημένη ομοσπονδιακή κυβέρνηση των ΗΠΑ δεν έχει σε καμία περίπτωση την οικονομική δυνατότητα να συντηρεί.

Δεν προσφέρει απολύτως τίποτα στην ενίσχυση της ασφάλειας της αμερικανικής επικράτειας και, αντιθέτως, δημιουργεί τεράστια κίνητρα για τους πολιτικούς αυτών των χωρών να κραυγάζουν κατά της Ρωσίας αντί να επιδιώκουν μια ειρηνική συνεννόηση.

Να, λοιπόν, η ιστορική στιγμή που βρίσκεται μπροστά μας: ο Ντόναλντ πρέπει τώρα να πει στον Ρούμπιο, χωρίς περιστροφές, να πάρει τον δρόμο του και να επιστρέψει στην ουσία του σχεδίου των 28 σημείων, συμφωνώντας με τον Πούτιν σε έναν διαμελισμό της Ουκρανίας.

Με τον τρόπο αυτό, όχι μόνο θα έβαζε τέλος στην απόλυτη ανοησία του πολέμου δι’ αντιπροσώπων του ΝΑΤΟ εναντίον της Ρωσίας, αλλά ταυτόχρονα θα πετύχαινε κάτι κυριολεκτικά επικών διαστάσεων: δηλαδή, την εκπαραθύρωση των νεοσυντηρητικών, της επίσημης Ουάσιγκτον, του ΝΑΤΟ, της λεγόμενης «διεθνούς τάξης βασισμένης σε κανόνες» και όλης της λοιπής παγκοσμιοποιημένης ανοησίας που έχει φορτώσει την Αμερική με ένα Κράτος Πολέμου και μια Παγκόσμια Αυτοκρατορία κόστους 1,5 τρισ. δολαρίων ετησίως — κάτι που δεν μπορεί να αντέξει οικονομικά και δεν έχει καμία ανάγκη.

Αν κάτι καθίσταται σαφές από την ιστορική αφήγηση που προηγήθηκε, είναι ότι ο πραγματικός κίνδυνος για την Αμερική σπάνια προέρχεται από μακρινά και μεταβαλλόμενα σύνορα — αλλά από τις λανθασμένες φιλοδοξίες εκείνων που τζογάρουν το μέλλον της στο όνομα της «παγκόσμιας ηγεσίας». Καθώς η Ουάσιγκτον υπνοβατεί ολοένα και βαθύτερα σε συγκρούσεις που δεν έχουν καμία σχέση με τη γνήσια ασφάλεια των ΗΠΑ, το διακύβευμα για τους απλούς Αμερικανούς αυξάνεται μέρα με τη μέρα. Γι’ αυτό ακριβώς η παρούσα στιγμή είναι η ώρα της ενημέρωσης — όχι αφού ξεσπάσει η επόμενη κρίση. Ο θρυλικός επενδυτής Doug Casey έχει εκδώσει μια αυστηρή προειδοποίηση για αυτό που θεωρεί ότι μπορεί να αποδειχθεί το πιο επικίνδυνο γεγονός του 21ου αιώνα — ένα γεγονός που τίθεται σε κίνηση από τις ίδιες ακριβώς δυνάμεις που αναλύονται σε αυτό το άρθρο. Η ειδική του έκθεση εξηγεί τι έρχεται, γιατί έχει σημασία και πώς μπορείτε να προετοιμαστείτε προτού να είναι πολύ αργά. Αν θέλετε να κατανοήσετε τους πραγματικούς κινδύνους που βρίσκονται μπροστά —και τι μπορεί να σημαίνουν για την ελευθερία, τα οικονομικά και το μέλλον σας— μπορείτε να αποκτήσετε πρόσβαση στο επείγον βιντεο-ρεπορτάζ του Doug  ΕΔΩ

Ο David Stockman είναι γνωστός Αμερικανός οικονομολόγος και πολιτικός αναλυτής, πρώην διευθυντής του Γραφείου Προϋπολογισμού επί Ρίγκαν, σήμερα έντονος επικριτής του νεοσυντηρητισμού, των πολέμων των ΗΠΑ, της οικονομίας του χρέους και της στρατιωτικοποίησης της εξωτερικής πολιτικής.

zerohedge.com

ΣΗΜΕΙΩΣΗ “ΑΝΙΧΝΕΥΣΕΩΝ”: Οι “Ανιχνεύσεις” δημοσιεύουν κείμενα γραμμένα απο διαφορετικές οπτικές γωνίες για την πολύπλευρη ενημέρωση των αναγνωστών τους. Δεν συμφωνούν κατ ανάγκην με το περιεχόμενο των κειμένων που αναρτούν. 

 

Ο «Πρόεδρος της Ειρήνης» ρίχνει βόμβες τα Χριστούγεννα

Από
anixneuseis
-
0

 

– Kyle Anzalone

Ενώ πολλοί Αμερικανοί έψαλλαν στη λειτουργία, ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ έδινε εντολή στο Υπουργείο Πολέμου να εκτοξεύσει πάνω από δώδεκα πυραύλους στη Νιγηρία. Ο Τραμπ, που προσπαθεί να αυτοπαρουσιαστεί ως ειρηνοποιός, έσπευσε στο Truth Social για να ανακοινώσει τα πλήγματα.

Αργότερα εξήγησε ότι η επίθεση είχε προγραμματιστεί για την παραμονή των Χριστουγέννων, αλλά ανέβαλε τα χτυπήματα κατά μία ημέρα ώστε να στείλει μήνυμα ανήμερα των Χριστουγέννων.

Ο πρόεδρος ισχυρίζεται ότι η επίθεση αποσκοπεί στη διάσωση των ζωών των χριστιανών στη Νιγηρία.

Είναι αλήθεια ότι έχουν σημειωθεί θανατηφόρες επιθέσεις κατά χριστιανών στη Νιγηρία· ωστόσο, υπάρχουν ελάχιστα στοιχεία ότι οι χριστιανοί αποτελούν θύματα θρησκευτικού πολέμου. Η παρουσία ομάδων συνδεδεμένων με το ISIS στη Νιγηρία είναι εν μέρει αποτέλεσμα του πολέμου του Ομπάμα στη Λιβύη, ο οποίος τροφοδότησε τζιχαντιστικές οργανώσεις σε ολόκληρο το Σαχέλ.

Λίγοι αμερικανικοί πύραυλοι δεν θα λύσουν τη βία στη Νιγηρία, και η εκτόξευσή τους ανήμερα των Χριστουγέννων δεν θα εκφοβίσει τους τζιχαντιστές.

 

«Βράζει» η Συρία: Μάχες στην Ταρτούς – Καίνε τουρκικές σημαίες στην Λαττάκεια – Έτοιμοι για επέμβαση οι Ρώσοι!

Από
pcuser
-
0

Οι Αλαουίτες εξεγέρθηκαν πάλι

Έκρυθμη είναι πάλι η κατάσταση τις τελευταίες ημέρες στη Συρία, αφού μετά την πολύνεκρη επίθεση σε τέμενος όπου προσεύχονταν Αλαουίτες, σήμερα δύο διαδηλωτές που ήταν σε συγκέντρωση διαμαρτυρίας της ίδιας μουσουλμανικής μειονότητας, έχασαν την ζωή τους.

Όπως δήλωσε στο γαλλικό πρακτορείο ιατρική πηγή, νοσοκομείο στη Λαττάκεια παρέλαβε δύο πτώματα που ανήκουν σε διαδηλωτές που σκοτώθηκαν από τις κυβερνητικές δυνάμεις ασφαλείας.

Να σημειωθεί ότι η Ρωσία διατηρεί τις στρατιωτικές της βάσεις στη Χμέιμιμ (Hmeimim) και την Ταρτούς (Tartus) στη Συρία, παρά την πτώση του Άσαντ τον Δεκέμβριο του 2024 και είναι έτοιμοι να επέμβουν όπως έκαναν πριν από έξι μήνες που δημιούργησαν ζώνη ασφαλείας καταλαμβάνοντας μερικά χωριά εκτός των βάσεων.

Υπάρχουν αναφορές ότι η Ρωσία έχει ενισχύσει την άμυνα της Χμειμίμ, συμπεριλαμβανομένης της ανάπτυξης συστημάτων αεράμυνας, για να προστατεύσει την παρουσία της από πιθανές απειλές.

Η ναυτική βάση στην Ταρτούς, η οποία είναι η μόνη μεσογειακή βάση της Ρωσίας, επίσης παραμένει υπό ρωσικό έλεγχο. Η Ρωσία έχει επεκτείνει τη συμφωνία χρήσης της βάσης για 49 χρόνια, η οποία υπογράφηκε το 2017.

 

 

Από την πλευρά τους, οι αρχές δεν έχουν επιβεβαιώσει ότι άνοιξαν πυρ εναντίον διαδηλωτών, αλλά δήλωσαν ότι «έχουν θέσει την κατάσταση υπό έλεγχο» και κατηγόρησαν υποστηρικτές του πρώην προέδρου Μπασάρ αλ Άσαντ ότι επιτέθηκαν στις δυνάμεις ασφαλείας.

Τα βίαια επεισόδια ξέσπασαν σήμερα (28.12.2025) ανάμεσα σε υποστηρικτές της συριακής κυβέρνησης και Αλαουίτες με αποτέλεσμα να σημειωθούν και αρκετοί τραυματισμοί.

Στη Λαττάκεια, η οποία κατοικείται κυρίως από την θρησκευτική μειονότητα των Αλαουιτών, τουλάχιστον οκτώ αντικυβερνητικοί διαδηλωτές τραυματίστηκαν καθώς δέχτηκαν επίθεση από δυνάμεις πιστές στο καθεστώς σε συνεργασία με τις δυνάμεις ασφαλείας, σύμφωνα με το Συριακό Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.

 

Παρόμοιες διαδηλώσεις σημειώθηκαν στις συριακές επαρχίες Ταρτούς, Χομς και Χάμα.

Οι διαδηλώσεις διοργανώθηκαν έπειτα από έκκληση του προβεβλημένου ηγέτη των Αλαουιτών, Γκαζάλ Γκαζάλ, με στόχο τη διεκδίκηση της αυτοδιάθεσης, τόνισε η ίδια πηγή.

 

Ταρτούς: Πρώτες βοήθειες σε ένοπλους  οπαδούς του Τζολάνι

Μετά την απομάκρυνση του Άσαντ από την εξουσία τον περασμένο χρόνο η Συρία έχει γνωρίσει πολλά περιστατικά αιματηρής θρησκευτικής βίας παρά τις δεσμεύσεις του μεταβατικού προέδρου Αχμέντ αλ Σάρα πρώην Τζολάνι να προστατεύσει τις μειονότητες. Ο Αλ Σάρα ηγήθηκε των σουνιτών ανταρτών στην ανατροπή του αλ Άσαντ.

 

Τον Μάρτιο του 2025, αντικαθεστωτικές οργανώσεις έστησαν ενέδρα στις δυνάμεις ασφαλείας σε αρκετές συριακές επαρχίες, πυροδοτώντας μια μεγάλης κλίμακας στρατιωτική επιχείρηση από τη νέα κυβέρνηση στη Δαμασκό.

Η βία στη συνέχεια κλιμακώθηκε και σε μεγάλο βαθμό διασπάστηκε σε θρησκευτικές γραμμές. Πολλοί από τους νεκρούς ήταν μέλη της μειονότητας των Αλαουιτών, μιας σιιτικής μουσουλμανικής μειονότητας, στην οποία ανήκει ο Άσαντ.

https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/enoples-sygkroyseis/vrazei-i-syria-maxes-stin-tartous-kaine-tourkikes-simaies-stin-lattakeia-etoimoi-gia-epemvasi-oi-rosoi/

«Έφυγε» από τη ζωή σε ηλικία 91 ετών η Γαλλίδα ηθοποιός Μπριζίτ Μπαρντό

Από
pcuser
-
1

Έγινε παγκοσμίως γνωστή τα χρόνια του΄50 και του΄60 από ταινίες όπως «Και ο Θεός Έπλασε τη Γυναίκα»

Την τελευταία της πνοή σε ηλικία 91 ετών η Γαλλίδα ηθοποιός Μπριζίτ Μπαρντό, όπως ανακοίνωσε το ίδρυμα που φέρει το όνομά της (Fondation Brigitte Bardot).

Η Μπαρντό έγινε παγκοσμίως γνωστή τα χρόνια του΄50 και του΄60 από ταινίες όπως «Και ο Θεός Έπλασε τη Γυναίκα».

Η Μπριζίτ Αν-Μαρί Μπαρντό (Brigitte Anne-Marie Bardot) γεννήθηκε στις 28 Σεπτεμβρίου 1934. Ήταν Γαλλίδα ηθοποιός και τραγουδίστρια του κινηματογράφου, ενώ ξεχώρισε για τη μαχητική της δράση υπέρ της προστασίας των ζώων, ως ιδρύτρια και πρόεδρος του Ιδρύματος Μπριζίτ Μπαρντό.

Αναδείχθηκε σε παγκόσμιο σύμβολο του σεξ τις δεκαετίες του 1950 και του 1960 και εξελίχθηκε σε διεθνές είδωλο, αποτελώντας πηγή έμπνευσης και μούσα για κορυφαίους καλλιτέχνες της εποχής.

Ως εμβληματική φιγούρα της γυναικείας χειραφέτησης και της σεξουαλικής απελευθέρωσης, αμφισβήτησε τα κοινωνικά στερεότυπα της μεταπολεμικής και συντηρητικής Ευρώπης, προβάλλοντας μια εικόνα γυναίκας ανεξάρτητης, τολμηρής και απελευθερωμένης — από την αθώα «γυναίκα-παιδί» έως τη μοιραία femme fatale.

Κατά τη διάρκεια μιας καριέρας που διήρκεσε 21 χρόνια, συμμετείχε σε 48 κινηματογραφικές ταινίες και ηχογράφησε περισσότερα από 80 τραγούδια, ενώ έγινε ευρέως γνωστή και με τα αρχικά BB («Μπεμπέ»).

Τα πρώτα βήματα και η είσοδος στον κινηματογράφο

Η ενασχόλησή της με τον καλλιτεχνικό χώρο ξεκίνησε από πολύ νωρίς, αρχικά μέσω του μόντελινγκ. Σε ηλικία μόλις 15 ετών εμφανίστηκε στο εξώφυλλο του περιοδικού Elle, γεγονός που της άνοιξε τον δρόμο για τον κινηματογράφο.

Στις αρχές της δεκαετίας του 1950 έκανε τις πρώτες της εμφανίσεις στη μεγάλη οθόνη, τραβώντας αμέσως το ενδιαφέρον σκηνοθετών και παραγωγών.

Μπαρντό - Elle

Η ταινία που άλλαξε τα πάντα

Η καθοριστική στιγμή στην καριέρα της ήρθε το 1956 με την ταινία «Και ο Θεός… έπλασε τη γυναίκα» (Et Dieu… créa la femme), σε σκηνοθεσία Ροζέ Βαντίμ.

Ο ρόλος της προκάλεσε σάλο, καθώς η Μπαρντό ενσάρκωσε μια γυναίκα που αψηφούσε τους κοινωνικούς κανόνες της εποχής, καθιερώνοντάς την διεθνώς και μετατρέποντάς την σε σύμβολο της σεξουαλικής απελευθέρωσης.

Σταρ παγκόσμιας εμβέλειας

Τη δεκαετία του 1960, η Μπριζίτ Μπαρντό συγκαταλέχθηκε ανάμεσα στις μεγαλύτερες σταρ του παγκόσμιου κινηματογράφου.

Συνεργάστηκε με κορυφαίους δημιουργούς και ηθοποιούς, ενώ η εικόνα και το στυλ της επηρέασαν βαθιά τη μόδα, τη φωτογραφία και τη λαϊκή κουλτούρα. Το όνομά της έγινε συνώνυμο της γαλλικής φινέτσας, της τόλμης και της πρόκλησης.

Η προσωπική ζωή στο επίκεντρο

Η προσωπική της ζωή απασχόλησε έντονα τα μέσα ενημέρωσης. Παντρεύτηκε τέσσερις φορές και οι σχέσεις της συχνά μετατρέπονταν σε πρωτοσέλιδα.

Η ίδια ωστόσο, μίλησε ανοιχτά για τη σκοτεινή πλευρά της διασημότητας, την ψυχική πίεση και τη δυσκολία του να ζει κανείς διαρκώς υπό δημόσια παρακολούθηση.

Η πρόωρη αποχώρηση από την υποκριτική

Το 1973, σε ηλικία 39 ετών και ενώ βρισκόταν στο απόγειο της καριέρας της, ανακοίνωσε την απόφασή της να αποσυρθεί οριστικά από τον κινηματογράφο.

Η επιλογή αυτή αιφνιδίασε κοινό και βιομηχανία, όμως η ίδια είχε δηλώσει πως δεν επιθυμούσε πλέον τη ζωή της σταρ.

Η στροφή στην υπεράσπιση των ζώων

Μετά την αποχώρησή της από την υποκριτική, αφοσιώθηκε ολοκληρωτικά στην προστασία των ζώων.

Το 1986 ίδρυσε το Fondation Brigitte Bardot, μέσω του οποίου ανέπτυξε έντονη δράση σε διεθνές επίπεδο, καταγγέλλοντας την κακοποίηση, το παράνομο εμπόριο και τις απάνθρωπες πρακτικές εις βάρος των ζώων.

Αντιδράσεις και αμφιλεγόμενες τοποθετήσεις

Κατά τη διάρκεια των επόμενων δεκαετιών, δημόσιες δηλώσεις και πολιτικές τοποθετήσεις της προκάλεσαν έντονες αντιδράσεις και νομικές περιπέτειες στη Γαλλία.

Παρά τις αντιπαραθέσεις, παρέμεινε αμετακίνητη στις απόψεις της, διατηρώντας ισχυρή παρουσία στον δημόσιο διάλογο.

Το τέλος μιας εποχής

Η Μπριζίτ Μπαρντό υπήρξε μια από τις πιο αναγνωρίσιμες και επιδραστικές μορφές του 20ού αιώνα.

Η καλλιτεχνική της πορεία, η εικόνα της και η μετέπειτα ακτιβιστική της δράση διαμόρφωσαν μια μοναδική κληρονομιά που ξεπερνά τα όρια του κινηματογράφου.

https://www.pronews.gr/politismos/prosopa/efyge-apo-ti-zoi-se-ilikia-91-eton-i-gallida-ithopoios-mprizit-mparnto/

Γ. Τσουκαλάς: ΣΥΜΒΟΛΙΚΟΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ

Από
anixneuseis
-
0
του Γεωργίου Τσουκαλά, Δικηγόρου

Τι συμβολίζει ο Ιωάννης Καποδίστριας (1776-1831) στο συλλογικό νεοελληνικό φαντασιακό; Πως φαντάζει ο Πρώτος Κυβερνήτης της Ελλάδας, που δολοφονήθηκε από τους Μαυρομιχαλαίους στο Ναύπλιο, στις 27 Σεπτεμβρίου 1831;

Ο συμβολικός Καποδίστριας ενσαρκώνει κατ’ αρχήν τον πολιτικό Ήρωα, αντιπροσωπεύει τον Πρωτοπόρο Σύγχρονο Έλληνα, τον εξαιρετικά ικανό, τον ευφυή και αξιοζήλευτο άνθρωπο, που σε τίποτα δεν υπολείπεται των σύγχρονων Ευρωπαίων, που όμως ηττάται όχι μόνον πολιτικά αλλά και υπαρξιακά, φονεύεται στην ίδια του την χώρα, σαν συγκρούεται με τον κοτζαμπασισμό, αμφισβητεί τις παλιότερες φεουδαρχικές σχέσεις εξάρτησης και τις αναχρονιστικές εξουσιαστικές αντιλήψεις, που ανάγονται στην προνεωτερικότητα. Ως γνωστόν άλλωστε, «η Ελλάδα τρώει τα παιδιά της», κατά την λαϊκή ρήση, όπως και «οι παρέες γράφουν Ιστορία», καθώς συγκροτούνται κλίκες και κυκλώματα, που νέμονται την εξουσία στην βάση διαπροσωπικών σχέσεων, καταστρατηγώντας τους θεσμούς, ενίοτε βυσσοδομώντας εις βάρος της ίδιας της έννοιας της Πολιτείας.

«Περάσαμε Τουρκοκρατία!», μια συνήθης απολογία για την νεοελληνική καθυστέρηση έναντι των άλλων κοινωνιών της Ευρώπης. Πράγματι, για τους τουλάχιστον τέσσερις αιώνες της Οθωμανικής κατοχής, η Ελλάδα αφ’ ενός δεν γεύτηκε ποτέ την Αναγέννηση, αν και την πυροδότησε τον 15ο αιώνα στην Ιταλία, αφ’ ετέρου δεν συγκλονίστηκε συθέμελα από τον βαθύτερο Διαφωτισμό, αν και επιφανειακώς τον γνώρισε στα τέλη του 18ου αιώνα. Προσέτι, η Ελληνική Επανάσταση (1821) ξέσπασε ως ιδιόρρυθμη, διαφορετική από την Γαλλική Επανάσταση (1789), με αποτέλεσμα να μην προκαλέσει εν τέλει ριζοσπαστικές μεταβολές στην κοινωνική δομή, και κυρίως στις αντιλήψεις των επαναστατημένων Ελλήνων. Τοιουτοτρόπως, η μακραίωνη περίοδος της Τουρκοκρατίας κληρονόμησε στην Ελλάδα τις δομικές διαφορές αλλά και τις αιτίες της νεοελληνικής καθυστέρησης έναντι των άλλων ευρωπαϊκών χωρών. Το κατ’ εξοχήν ιδεολογικό κληροδότημα της Οθωμανικής περιόδου στην νεώτερη Ελλάδα στάθηκε ο περιώνυμος «κοτζαμπασισμός», όπως νοείται η επιβίωση ενός φεουδαρχικού συστήματος εξαρτήσεων και πελατειακών σχέσεων, που διαβρώνει την έννοια του συλλογικού συμφέροντος, της δημοκρατικής εξουσίας και του Κράτους, προτάσσοντας τα πλέον μικρόψυχα μικροσυμφέροντα έναντι της εφαρμογής των περισπούδαστων πολιτικών ιδεών.

Το «κοτζαμπάσικο πνεύμα» ακόμη πνέει στην Ελλάδα, δύο αιώνες μετά την δολοφονία του Ιωάννη Καποδίστρια. Μια μασκαρεμένη φεουδαρχία αναδύεται παντού, επιπολάζει σε όλους τους πολιτικούς χώρους, από τους πλέον παραδοσιακούς έως τους φερώνυμους προοδευτικούς και δήθεν ανατρεπτικούς.

Υποδόρια, πίσω από το προσωπείο των σύγχρονων, είτε συντηρητικών είτε εξελιγμένων και προοδευτικών, διαλανθάνουν κοτζαμπάσηδες, μοντέρνοι φεουδάρχες και υπερσύγχρονοι τοπάρχες, κρυπτόμενοι πίσω από μία πατίνα ποικίλων ιδεολογιών, που συμπλέκουν διάφορα συμφεροντολογικά και εξουσιαστικά δίκτυα, δίδοντας το χρίσμα «στους ημετέρους», μέσω ενός κυκλώματος εξαρτήσεων και πελατειακών σχέσεων, κινητοποιώντας μια κρίσιμη μάζα σύγχρονων κολλίγων, πρωτοπαλίκαρων και άφωνων εξαρτημένων, που προσδοκούν χάρες και δουλειές για να ζήσουν, αντί να σκέφτονται ως πολίτες.

Τούτη μοιάζει να είναι και η πεμπτουσία του πολιτικού προβλήματος, που προκαλεί την καθυστέρηση της νεοελληνικής κοινωνίας έναντι των άλλων ευρωπαϊκών. Συν τοις άλλοις, όσοι μάλιστα συμπαρατάσσονται με τον «κοτζαμπασισμό», θεωρούν πως μόνον κατ’ αυτόν τον τρόπο μπορούν να επιβιώσουν, διότι αν τον αντιστρατευθούν θα καταστραφούν, όπως ακριβώς έπαθε ο Ιωάννης Καποδίστριας.

Κοντολογίς, οι πρόμαχοι των επιβιώσεων του «κοτζαμπασισμού» φαίνεται να πιστεύουν ακράδαντα πως αν καταργηθεί η σύγχρονη μετεξέλιξη του «κοτζαμπάσικου» συστήματος των εξαρτήσεων και των πελατειακών σχέσεων, η ελληνική κοινωνία θα μείνει ακυβέρνητη, θα καταστεί ανεξέλεγκτη, πως οι Έλληνες δεν έχουν την ετοιμότητα και ωριμότητα να ενεργήσουν ως ανεξάρτητοι πολίτες, όπως φερ’ ειπείν συμβαίνει στην Ελβετία, στην οργάνωση της οποίας συνέβαλε κάποτε ο Ιωάννης Καποδίστριας.

Κατ’ αυτόν τον τρόπο, η νεώτερη και σύγχρονη Ελλάδα μοιάζει αενάως καταδικασμένη να απομένει ουραγός, καταδικασμένη να δομείται επί τη βάσει ενός προνεωτερικού εξουσιαστικού συστήματος. Μήπως όμως και οι ίδιοι οι Έλληνες δεν επιδεικνύουν κατά πλειοψηφία, την αναγκαία συλλογική βούληση, ώστε να αντικαταστήσουν τον «κοτζαμπασισμό» με μία αυθεντική φιλελεύθερη δημοκρατία, που θα συμπορεύεται με ένα οργανωμένο και αδιάβλητο Κράτος, υιοθετώντας επιτέλους στην εντέλειά της, μια πολιτική εξέλιξη που σε άλλες ευρωπαϊκές κοινωνίες έχει επισυμβεί εδώ και αιώνες;

Από την Νορβηγία στην Λευκωσία: Το “ψώνιο” και τα “ψώνια”

Από
anixneuseis
-
2

Του ΜΑΡΙΟΥ ΕΥΡΥΒΙΑΔΗ

Σας το υπογράφω. Το έχω ψάξει καλά. Ο Νορβηγός είναι ψώνιο …με τον εαυτό του. Για κάτι τύπους σαν αυτόν, οι Αμερικάνοι έχουν μια καταπληκτική φράση: “είναι” λένε, “θρύλος μέσα στο δικό του το μυαλό” (“he is a legend in his own mind”). Ο Έσπεν Μπαρθ Άιντα (ΕΜΑ) διακατέχεται από το σύνδρομο της μεγαλομανίας το οποίο προσπαθεί μεν να κρύψει αλλά το …”χούϊ” δεν κρύβεται και, όπως λέει ο λαός, φεύγει και τελευταίο.

Η μεγαλομανία του ΕΜΑ δεν περιορίζεται στην Κύπρο. Του είναι όμως η Κύπρος το απαραίτητο εργαλείο, η αναγκαία συνθήκη, για κάτι πολύ πιό μωροφιλόδοξο. Όπως κάθε Σκανδιναβός ηθικοπλάστης, φαντάζεται τον εαυτό του να τιμάται από την λεγόμενη “Διεθνή Κοινότητα”, την “Ιnternational Community” γνωστή και ως “ΙΝΤCOM” (ίδε, Noam Chomsky “The Crimes of ‘INTCOM’”, Foreign Policy, September/October, 2002) με την απόλυτη διάκριση για ηθικοπλάστες του είδους του: το Νόμπελ ειρήνης. Για ένα Νορβηγό, ειδικά, απονομή του Νόμπελ ειρήνης είναι ως η καταξίωση του “προφήτη” στη χώρα του . Ως γνωστό τα Νόμπελ τα καθιέρωσε Σουηδός και τα απονέμει η Σουηδική Ακαδημία. Όμως, για κάποιο λόγο, άφησε εντολή ο αποδέκτης του Νόμπελ ειρήνης να επιλέγεται από την Νορβηγία. Και γίνεται από το Κοινοβούλιο της χώρας.

Η μωροφιλοδοξία του Νορβηγού είναι να επιλύσει, μέσω “κλεισίματος” του κυπριακού, αυτό που ως βέρος ευρωατλαντιστής θεωρεί μείζον και που μέχρι τώρα ταλανίζει τους ευρωατλαντιστές. Αυτό είναι η κατοχύρωση των ευρωατλαντικών σχέσεων με το θεσμικό “πάντρεμα” του ΝΑΤΟ με την ΕΕ στο πολυσυζητημένο και ατέρμονο θέμα της λεγόμενης ευρωατλαντικής ασφάλειας. Έτσι θα κατοχυρωθεί και ο θεσμικός ρόλος της Άγκυρας ως πραγματικός “παραγωγός ασφάλειας” (“security producer”) για την ΕΕ και μαζί του να ανοίξει και ο δρόμος για την ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ . Με τα υφιστάμενα δεδομένα αυτό είναι ανέφικτο. Λευκωσία και ´Αγκυρα ασκούν αμοιβαία βέτο για θεσμική συνεργασία ανάμεσα στους δύο οργανισμούς με αποτέλεσμα ο κάθε Γ.Γ. του ΝΑΤΟ να σηκώνει τα χέρια πάνω. Συνυφασμένο με την ευρωατλαντική ασφάλεια είναι και το ζήτημα της ένταξης της Τουρκίας στην ΕΕ. Τα δυό πάνε πακέτο. Και αναγκαία συνθήκη για την ολοκλήρωση είναι το “κλείσιμο” του κυπριακού, τουτέστιν, η κατάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Αυτή είναι η ανομολόγητη ατζέντα του ΕΜΑ στην Κύπρο, που δεν είναι, αντιλαμβάνεστε, “δική του”. Ενεργούμενος είναι. Αλλά όπως όλοι της συνομοταξίας του, με το αζημείωτο πράττει. Και πιστεύει στην αποστολή του. Είναι ιδεοληπτικός. Η κατ´ εξοχήν ατζέντα των ευρωατλαντιστών και της αεί ιδεολογίας του «ευρωατλαντισμού» είναι μιά “αμερικανική Ευρώπη”. Αυτή είναι η διαχρονική ατζέντα της Ουάσινγκτον και όλων των σφογγοκωλάριων της στην Ευρώπη, αρχίζοντας από το Λονδίνο και πάει λέγοντας.

Σε “μη-κυβερνητικό” επίπεδο, είναι η ατζέντα του επίσης Νορβηγού Martti Athtisaari (το πήρε αυτός το Νόμπελ ειρήνης) και των ομοϊδεατων του, που θα τους βρείτε αν τους ψάξετε έναν, έναν (όπως π.χ., τον πάλαι ποτέ σοσιαλιστή, τώρα ιμπεριαλιστή, Ξαβιέ Σολάνα, ή τον άλλο συνοδοιπόρο του, Γιόσκα Φίσσερ) να πρωτοστατούν στους Νατοϊκούς πολέμους σε Ευρώπη και αλλού. Είναι αυτοί που ιδρύουν κρατικοδίαιτες ΜΚΟ -μαϊμού για να παραπλανούν την κοινή γνώμη, να “νομιμοποιούν”, α-λά Κόσοβο, Λιβύη, κλπ., τις παρανομίες ακόμη και τα εγκλήματά τους, εκλογικεύοντας τα ανομήματα αυτά ως “δημοκρατικές εξεγέρσεις” και “δράσεις”, τάχατες, της “κοινωνίας των πολιτών”.

Η τελευταία περίπτωση είναι με τους ναζο-φασίστες στήν Ουκρανία. Είναι η ατζέντα της περιβόητης “International Crisis Group” (ίδε, Tom Hazeldine, “The North Atlantic Counsel: Complicity of the International Crisis Group”, New Left Review, 63, May-June 2010) που ιδρύθηκε από τους ευρωατλανιστές το 1995, χρηματοδοτήθηκε από αυτούς και, με πρώτο Πρόεδρο τον… Αthrisaari (που τώρα προεδρεύει της νεόκοπης “Independent Commission on Turkey” με χρηματοδότες το British Council και τον Soros), είχε ως άμεσο στόχο την απόσχιση του Κοσόβου από την Γιουγκοσλαβία. Είναι η επίσης κρατικοδίαιτη German Marsahall Fund of the United States , GMFUS, εκεί όπου εκκολάπτεται από το 1972 και κατά γενεές, όλη η ιδεοληπτική σκέψη του “ευρωατλαντισμού” και του οποίου οι “μελέτες” βρίθουν από τουρκολαγνεία και ανθελληνισμό. Και για να μήν μακρηγορώ, είναι και η “δική” μας αλλά και του Άιντα τώρα, η Νορβηγική PRIO, που αυτή και αν είναι ο ορισμός της ΜΚΟ-μαϊμού αφού έχει μηδέν δικούς της πόρους. Χωρίς να λογοδοτεί σε κανένα έχει, εδώ και μια δεκαετία και βάλε, η PRIO εγκαταστήσει “κράτος εν κράτει” στην Κύπρο, μοιράζοντας λεφτά αβέρτα χωρίς, λέγεται, να έχει φορολογικό μητρώο. Και όλα για να διδάξουν στην καταπληκτική πλειοψηφία του λαού οι “φωταδιστές” αυτοί …το συμφέρον του, που προφανώς δεν το αντιλαμβάνεται. Για όλους αυτούς ο λαός είναι “απαίδευτος” στην επιστημολογία της ειρήνης, της ανοχής και της συνύπαρξης, όπως την διδάσκουν οι ευρωατλαντιστές και ο ´Αιντα με την δική τους πατέντα, ως είδος … πολιτικής αγαθοεργίας για τους ιθαγενείς (ίδε ειδικά Joan Roelofs, “Foundations and Public Policy: The Mask of Pluralism”, 2003).

Ο Έσπεν Μπαρθ Άιντα είναι πράγματι περίπτωση και δεν είναι καθόλου τυχαίο πως επιλέχθηκε και βρίσκεται τώρα στην Κύπρο ως εκπρόσωπος του Γ.Γ. του ΟΗΕ. Διαδέχθηκε, όπως είναι γνωστό το 2014, τον καουμπόυ των Νοτίων Θαλασσών, των
Αλεξάντερ Ντάουνερ, που είχε εξαντλήσει τον ρόλο και την αξιοπιστία του και που έπρεπε να παραμεριστεί για να ολοκληρωθεί το τελευταίο γιουρούσι κατά της υπόστασης της Κ.Δ.

Υπάρχει κάτι άμεσα σχετικό και επίκαιρο αναφορικά με την διαδοχή του Ντάουνερ από τον Άιντα. Οι Άγγλο- αμερικανοί, που έχουν καταντήσει εδώ και δεκαετίες (μετά την εποχή του αείμνηστου Ού Θάντ ως Γ.Γ.) τον εκάστοτε Γ.Γ. αλλά και την Γραμματεία του ΟΗΕ, ανδράποδά τους, στην κυριολεξία, υπερεκτίμησαν τις ικανότητες του κυπριακού ΥΠ. ΕΞ. να αντιληφθεί τις δολοπλοκίες τους και να τους αντιμετωπίσει αποτελεσματικά. ´Ετσι και αφού είχαν προεπιλέξει τον δικός τους και κατ´ επάγγελμα ευρωατλαντιστή ιδεολόγο Νορβηγό, ως διάδοχο του Ντάουνερ, σκαρφίστηκαν και το εξής για να εξασφαλίσουν την επιλογή του. Άρχισαν να διαρρέουν στην έδρα του ΟΗΕ πως διάδοχος του Ντάουνερ στην Λευκωσία θα ήταν ο Αμερικανός διπλωμάτης καριέρας Benjamin Lyn Pascoe. O τελευταίος είχε υπηρετήσει ως Αναπληρωτής Γραμματέας για Πολιτικές Υποθέσεις του ΟΗΕ απο το 2007 μέχρι 2012, όπου και αφυπηρέτησε.

Το πόστο αυτό είναι κρίσιμο διότι μέσω του χειραγωγείται ο Γ.Γ. Οργανισμού. Με μόνο ελάχιστες εξαιρέσεις, το πόστο ελέγχεται από Λονδίνο ή Ουάσινγκτον, με τη τελευταία πλέον να κυριαρχεί. Σήμερα υπηρετεί εκεί Αμερικανός αντίστοιχος του Πάσκο. ´Ομως πιο σημαντικό αλλά και σχετικό είναι πως την περίοδο του Σχεδίου Ανάν ο Πάσκο φορούσε το κανονικό του καπέλο, αυτό του αμερικανού διπλωμάτη. Υπήρξε Βοηθός Υπουργός για την Κεντρική Ασία, Ευρώπη και Ευρασία στο αμερικανικό ΥΠ.ΕΞ. Με την ιδιότητά του αυτή πρωταγωνιστούσε στην διαμόρφωση του κρατοκτόνου και ρατσιστικού Σχεδίου Ανάν και στην προσπάθεια επιβολής του στο Μπούντενμσπερκ της Ελβετίας. Πιθανότατα να ήταν αυτός που έδωσε και την περιβόητη εντολή στην εκεί αμερικανική αντιπροσωπεία, “shoot the south”. Αυτό όμως που είναι πέραν πάσης αμφιβολίας σίγουρο, διότι διέρρευσε, είναι πως απείλησε το Κύπριο πρέσβη στην Ουάσινγκτον πως αν ο λαός ψήφιζε “όχι” στο δημοψήφισμα του 2004, τότε μια “κεραμίδα” θα έπεφτε στο κεφάλι του!

Με την προοπτική λοιπόν να επιβληθεί ο Πάσκο ως διάδοχος του Ντάουνερ, στην Λευκωσία δημιουργήθηκε πανικός με μηνύματα προς τους Δυτικούς πως δεν ήταν αποδεκτός. Και οι Δυτικοί το “σεβάστηκαν” και τους σέρβιραν τον …´Αιντα! Γνώριζαν στο ΥΠ.ΕΞ. , εν μέρει, το ποιόν του Άιντα αλλά δεν μπορούσαν, είπαν, να πουν “όχι” για δεύτερη φορά! Με αυτή δυστυχώς την αντίληψη πορεύονται. Με τον καθωπρεπισμό! Στην ζυγαριά εξυπηρέτησης του εθνικού συμφέροντος, άντε να αντισταθείς μια φορά, δεύτερη δεν σε πάει. Έστω και αν οι άλλοι επιβουλεύονται την ύπαρξή σου. Στον κόσμο της γραβάτας και του σαλονιού , τι θα πεις προς την “International Community” και πως αυτή θα σε “κρίνει” είναι το πρόβλημα, όχι αν και πως θα επιβιώσεις.

Πίσω, λοιπόν στον Άιντα. Έψαξα ότι κυκλοφορεί στο Διαδίκτυο για το άτομο του στα Αγγλικά. Και είναι πολλά τα πολιτικα “μαργαριτάρια” για να μην ισχύει η κρίση που κατέθεσα αρχίζοντας. Ο Νορβηγός είναι όντως ψωνισμένος με τον εαυτό του. Αυτοπαραμυθιάζεται πως αποτελεί μέλος μιας “ευρωατλαντικής” πάντοτε ελίτ, που γνωρίζει περισσότερα από τους “πολλούς” (τους “hoi polloi”), τους πληβείους και που νομιμοποιείται έτσι να τους καθοδηγεί στο “ορθό δρόμο”. Η διαφάνεια, η λογοδοσία και ειδικά οι δημοκρατικές εκλογές, είναι για αυτούς το “όπιο του λαού”. Ως προς τις αρχές του ΟΗΕ, τα ψηφίσματά του και το διεθνές δίκαιο, αυτά είναι ψιλά γράμματα και για το θεαθήναι.

Όχι τυχαία ο ΕΜΑ είναι διευθυντικό στέλεχος του Παγκοσμίου Φόρουμ του Νταβός, μέλος της Λέσχης Μπίλντεμπεργκ και άλλων, όπως και του νεόκοπου Ελβετικού, Center for Humanitarian Dialogue. Μιλούμε κυριολεκτικά, για μια παγκόσμια βιομηχανία ανθρωπισμού και αγαθοεργιών. Σίγουρα κανείς τους δεν θα πάει στην κόλαση!

Είναι όμως πρωτίστως ετερόφωτος, ο Άιντα. Όπως όλοι του συναφιού του, έχει και αυτός προσβληθεί από την οντολογία του ατλαντισμού. Είναι ανήμπορος να προσεγγίσει τον κόσμο και τα πράγματα παρά μόνο υπό το πρίσμα, αν όχι το διανοητικό σύμπλεγμα, ενός αμερικανοκεντρικού τρόπου σκέψης με ένα κέντρο, την Ουάσιγκτον, και άλλες λιγότερο ή περισσότερο μακρινές περιφέρειες. Η εγγενής αυτή αδυναμία των Ευρωπαίων ατλαντιστών να παράξουν αυτόνομη σκέψη αγγίζει τα όρια της διανοητικής ημιπληγίας και παράγει συνεχώς στρατηγικά αδιέξοδα, όπως αυτά των ημερών μας σε Ουκρανία και Αραβική Μέση Ανατολή. Ακόμη και πυρηνικός πόλεμος μπορεί να προκύψει, με την Ευρώπη ως θέατρο. Όμως οι ευρωατλαντιστές… τον χαβά τους. Ο ΕΜΑ διαθέτει ένα φαινομενικά εντυπωσιακό βιογραφικό. Αν όμως αυτό μελετηθεί επισταμένα, δείχνει ένα κρατικοδίαιτο, μέχρι πρόσφατα, γραφειοκράτη του Νορβηγικού κράτους. Εκεί διαβάζουμε για την “ακαδημαϊκή” του δήθεν “καριέρα” ως πολιτικού επιστήμονα, από το 1993 μέχρι το 2000. Τα έτη αυτά διετέλεσε ερευνητής και αργότερα διευθυντής κρατικού φορέα (NUPI) για διεθνείς σχέσεις με …μηδέν τεκμηριωμένες επιστημονικές δημοσιεύσεις, εκτός από “εισηγήσεις πολιτικής” σε συνεργασία με πολλαπλούς συγγραφείς. Ως επιτυχημένος προφανώς γραφειοκράτης ανελίχθηκε στην θέση του Υπουργού Άμυνας (2011-12) και Υπουργού Εξωτερικών (12-13), οπότε υπάρχει πλέον και ο δημόσιός του λόγος για κρίση.

Επέλεξα δυό περιπτώσεις, μια με την ιδιότητά του ως ΥΠ. ΑΜ. και μια ως ΥΠ. ΕΞ. για την θέση που υποστηρίζω, ότι δηλαδή ο ΕΜΑ έχει έλλειψη στοιχειώδους αυτογνωσίας, νομίζει πως είναι πιο έξυπνος από τον κάθε διπλανό του και πως, ως Σκανδιναβός και ως ενεργό μέλος της INTCOM, “σκέφτεται πλανητικά αλλά δρά τοπικά”, και έτσι μαζί με το συνάφι του, βρίσκουν λύσεις που διαφεύγουν τους πολλούς και κυρίως τους τριτοκοσμικούς που, ναι, πρέπει να τους υποδειχθεί και να τους επιβληθεί …το συμφέρον τους.

Σε ομιλία του στις 8/12/12 στό Νorwegian Atlantic Committee (αδελφικού του Atlantic Committee της Ουάσιγκτον, εκεί που πριν ένα περίπου χρόνο εμφανίσθηκαν από το “πουθενά” κάποια καλόπαιδα του PRIO Κύπρου υπερθεματίζοντας για αγωγούς αερίου μέσω Τουρκίας) αυτοπροσδιορίστηκε ως “a born transatlanticist” δηλαδή από τα γενοφάσκια του “υπερατλαντιστής”. Και η όλη ομιλία του ήταν ένας φιλιππικός
για τις εγγενείς αρετές της ιδεολογίας του ευρωατλαντισμού. Και όχι μόνο. Προσκαλώ να διαβαστεί η ομιλία του και να κρίνει ο καθένας αν τον αδικώ χαρακτηρίζοντας τον …ψώνιο. Πήγα λέει στο ετήσιο συνέδριο του Μονάχου για την ασφάλεια και παραδίπλα καθόταν ποιός νομίζεται; ο Χένρι Κίσσινγκερ, ναι αυτός, ο “μάγος της διπλωματίας”, ο Νομπελίστας της ειρήνης, ο σούπερ “Κ”! Και μετά παρακάθησε, λέει, σε δείπνο του Atlantic Council προς τιμή του Στρατηγού Brent Scowcroft, ναι του Συμβούλου Εθνικής Ασφαλείας του Προέδρου Μπούς, που μαζί οι δυό -και η Αμερική -έσωσαν, το 1989 κλπ, την Ευρώπη και έτσι αναβίωσαν τον ευρωατλαντισμό και το ΝΑΤΟ. Και εκεί παρευρίσκονταν όλοι οι διανοητές του πολέμου και της στρατηγικής ( κατονομάζει αρκετούς). Και ναι πριν το Μόναχο μόλις είχε επιστρέψει απο το Νταβός αλλά πριν είχε βρεθεί στο αρχηγείο του ΝΑΤΟ στις Βρυξέλλες όπου συνομιλούσαν για το νέο στρατηγικό δόγμα του ΝΑΤΟ για το οποίο θα αποφάσιζαν σε επικείμενη συνάντηση στο Σικάγο. Και ναι, βεβαίως τα είχε ήδη πεί και με τον Υπουργό Άμυνας του Ομπάμα, τον Leon Panetta και συμφώνησαν σε όλα. Για τον Ομπάμα υπάρχει ακόμη χρόνος! Ο Έσπεν Μπαρθ Άιντα δεν παίζεται, σας λέω.

Πιο σημαντική αλλά και δηλωτική των προθέσεων του ΕΜΑ, ήταν η πρώτη συνάντησή του με τον Αμερικανό ομόλογό του Τζών Κέρι στην Ουάσινγκτον στις 12 Μαρτίου 2013. Εκεί είχαμε ένα ρεσιτάλ αμοιβαίου αλληλοθαυμασμού, με τον Κέρι να επαναλαμβάνει πως δεν υπάρχει κυριολεκτικά άλλη χώρα παρά αυτή του Άιντα που να βρίσκεται ακριβώς στο ίδιο μήκος ατλαντικού κύματος με την Ουάσινγκτον.
“Γίγαντα”, χαρακτήρισε την Νορβηγία ο αμερικανός, στα πεδία της διαμεσολάβησης και εμπέδωσης της διεθνούς ειρήνης . Και με ένα Άιντα δίπλα του να χαριεντίζεται.

Με τον Άιντα στην Κύπρο, το κυπριακό δεν πάει πίσω εκεί που το άφησε ο Ντάουνερ. Πάει πίσω στο 1964 στο Λονδίνο και στην πρώτη τότε οργανωμένη προσπάθεια κατάλυσης της Κυπριακής Δημοκρατίας, με το αποτυχημένο στρατήγημα επιβολής τριμερούς επικυριαρχίας (Τουρκία, Βρετανία, Ελλάδα), υπό τις ευλογίες της Ουάσινγκτον και την εργαλειακή στήριξη του ΝΑΤΟ.

Με αυτή την ατζέντα βρίσκεται ο Νορβηγός στην Κύπρο, την ευρωατλαντική. Σε αυτήν δεν υπάρχει ρόλος για αυτόνομο και συγκροτημένο κυπριακό κράτος που είναι ακριβώς
αυτό που επιδιώκει και η Άγκυρα . Η δε πρόσφατη δήλωση Άιντα περί ΑΟΖ, που καταδικάστηκε καθολικά, είναι ήσσονος σημασίας. Το μείζων είναι τα υπόλοιπα και ανυπόστατα που είπε αναφορικά με το κυπριακό κράτος και την ιστορία του. Αυτά συνεπάγονται την υιοθέτηση της τουρκικής αφήγησης και προπαγάνδας.

Ο Έσπεν Μπαρθ Άιντα μπορεί να είναι ένας ξιπασμένος Σκανδιναβός. Την ατλαντική του όμως πραμάτεια θα την πουλήσει στην Λευκωσία. Εκεί, που όπως απεδείχθει και με την οργανωμένη ληστεία των καταθέσεων, τα “ψώνια” περισσεύουν. Διότι όπως λέει και το γνωμικό, το πρόβλημα δεν το έχει αυτός που πουλά, αλλά αυτός που αγοράζει.

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΚΥΠΡΙΑΚΟ ΠΡΑΚΤΟΡΕΙΟ

Hellas Journal

Κ. Χολέβας: ΒΑΛΚΑΝΙΚΑ «ΚΑΛΑΝΤΑ» ΜΕ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟ ΣΚΟΠΙΩΝ ΚΑΙ ΕΥΡΩ ΒΟΥΛΓΑΡΙΑΣ

Από
anixneuseis
-
1

  • Kωνσταντίνος Χολέβας

Το 2025 απέρχεται. Μαζί του χάνεται και η τελευταία ελπίδα ότι οι βόρειοι γείτονες θα τηρήσουν τη Συμφωνία των Πρεσπών. Η Συμφωνία καταρρέει υπό το βάρος του εθνικισμού όλων των κομμάτων στα Σκόπια. Καλό είναι να το συνειδητοποιήσουμε και να πράξουμε αναλόγως.

Ο Πρωθυπουργός των Σκοπίων Χρίστιαν Μίτσκοσκι δύο φορές κατά τις τελευταίες ημέρες δήλωσε ότι απορρίπτει τον γεωγραφικό προσδιορισμό «Βόρεια». Χρησιμοποίησε σε ομιλίες του μόνο τον όρο Μακεδονία για το κράτος του. Η πρώτη δήλωσή του προκάλεσε την αντίδραση του Ελληνικού Υπουργείου Εξωτερικών, αλλά επανήλθε δριμύτερος. Μάλιστα ο ίδιος υπενθύμισε ότι και το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα της Αντιπολίτευσης χρησιμοποιεί πλέον το όνομα Μακεδονία χωρίς τον προσδιορισμό. Πρόκειται για το κόμμα του Ζόραν Ζάεφ  που υπέγραψε τη Συμφωνία.

Ανήκω στην πλειοψηφία των Ελλήνων που αναμέναμε κάτι τέτοιο από το σύνολο των ηγετών της σλαβικής κοινότητος στο γειτονικό κράτος.Ήταν προφανές ότι η Συμφωνία τα έδινε όλα από ελληνικής πλευράς (εθνότητα, γλώσσα, ταυτότητα κ.ά) χωρίς καμμία εγγύηση. Παρηγοριά για τους υποστηρικτές της Συμφωνίας ήταν ο γεωγραφικός προσδιορισμός. Δικαιωθήκαμε, αν και μας κατηγορούσαν ως ακραίους, όσοι φωνάζαμε ότι οι γεωγραφικοί προσδιορισμοί γρήγορα αχρηστεύονται. Δεν είναι τυχαίο ότι από την υπογραφή της Συμφωνίας, τον Ιούνιο 2018, μέχρι σήμερα ένα σταθερό ποσοστό 65%- 70% των Ελλήνων τάσσεται κατά της επιζήμιας Συμφωνίας.

Ούτε η Μεικτή Επιτροπή για τα εμπορικά σήματα λειτούργησε, ούτε η αντίστοιχη Επιτροπή για την Ιστορία και τα σχολικά βιβλία έφερε αποτελέσματα, ούτε η τουρκική οικονομική και στρατιωτική παρουσία μειώθηκε, όπως ήλπιζαν οι σχεδιαστές των Πρεσπών.

Δεν ωφελεί ο στρουθοκαμηλισμός όσων δεν θέλουν να δουν ότι η Συμφωνία κουρελιάζεται μονομερώς και συστηματικά, ούτε βεβαίως ωφελούν οι παλληκαρισμοί του τύπου «σχίζουμε τη Συμφωνία». Είναι η ώρα των ειδικών του Διεθνούς Δικαίου, διότι και η ίδια η Συμφωνία, αλλά και το Διεθνές Δίκαιο, προβλέπουν τι μπορεί και τι πρέπει να γίνει σε περίπτωση συνεχούς παραβίασης και αθέτησης από το ένα συμβαλλόμενο μέρος.

Μιλώντας για τα Βαλκάνια είναι δίκαιο να συγχαρούμε τους γείτονες και εταίρους στην Ευρωπαϊκή Ένωση Βουλγάρους, οι οποίοι εντάσσονται στο ΕΥΡΩ από 1.1.2026. Αξίζει να παρατηρήσουμε με ερευνητική ματιά τα τρία σύμβολα που επέλεξε ειδική επιτροπή στη Σόφια για τη βουλγαρική εκδοχή του ΕΥΡΩ. Σημειωτέον ότι οι Βούλγαροι χρησιμοποιούν το κυριλλικό (ελληνογενές) αλφάβητο άρα έχουμε: ΕΒΡΟ.

Είναι χαρακτηριστικό ότι στο βουλγαρικό ΕΥΡΩ θα απεικονισθούν δύο εκκλησιαστικές μορφές της Ορθοδοξίας που αναγνωρίζονται ως Άγιοι από τους γείτονές μας. Ο γνωστός μας Άγιος Ιωάννης της Ρίλας (προσκυνούμε στο μοναστήρι του καθ΄ οδόν από Προμαχώνα Σερρών προς Σόφια) και ο μοναχός Παΐσιος Χιλανδαρινός. Η συγκεκριμένη επιλογή έχει περισσότερο εθνικό και λιγότερο θρησκευτικό χαρακτήρα. Πρόκειται για λόγιο του 18ου αιώνος, ο οποίος έζησε στο Άγιον Όρος και ο οποίος  προσπάθησε να αφυπνίσει την υπνώττουσα εθνική συνείδηση των υπό Οθωμανικό ζυγό συμπατριωτών του. Μεταξύ άλλων δίδασκε ότι οι  Βούλγαροι δεν πρέπει να μαθαίνουν την ελληνική γλώσσα ούτε να εγγράφουν τα παιδιά τους στα ελληνικά σχολεία.

Η τρίτη παράσταση που θα χρησιμοποιηθεί στο  βουλγαρικό ΕΥΡΩ είναι ο Ιππέας της Μάνταρα του 8ου αιώνος, ο οποίος φονεύει το λιοντάρι (θυμίζει τον Άγιο Γεώργιο που σκοτώνει τον δράκοντα). Συνδέεται με ελληνικές επιγραφές, οι οποίες αναφέρονται στον Βυζαντινό Αυτοκράτορα Ιουστινιανό Β΄ τον Ρινότμητο.

Καλή Χρονιά με ειρήνη  σε όλο τον κόσμο!

Άρθρο στα ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ, 27.12.2025

Myriam Charabaty: πρέπει να ανακτήσουμε το πολιτικό νόημα της εορτής των Χριστουγέννων

Από
anixneuseis
-
0

της Myriam Charabaty

Η Myriam Charabaty είναι πολιτική αναλύτρια και Αραβίδα δημοσιογράφος που ενδιαφέρεται ιδιαίτερα για την αραβική απελευθέρωση, την πολιτική επιρροή και την αποικιοποίηση της χριστιανικής ταυτότητας στην περιοχή, με ειδική έμφαση στον ρόλο των Αράβων χριστιανών ως αναπόσπαστου μέρους του κοινωνικού και πολιτισμικού ιστού του αραβικού κόσμου.

Όταν τα Χριστούγεννα αποπολιτικοποιήθηκαν, το μήνυμά τους σε μεγάλο βαθμό εξουδετερώθηκε, αποκρύπτοντας μια σύγκρουση που η ίδια η Γέννηση καθιστά σαφή: την ανθρώπινη απληστία και τη δίψα για εξουσία απέναντι στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια.

Σε αυτές τις ημέρες, όπου ο κόσμος γιορτάζει τα Χριστούγεννα εν μέσω γενοκτονίας, εθνοκάθαρσης και υπαρξιακών απειλών, το μήνυμα της Γέννησης δεν πρέπει να παραμένει αφηρημένο, όπως συνέβαινε επί δεκαετίες, αν όχι επί αιώνες.

Το μήνυμα της Γέννησης σηματοδοτεί μια σύγκρουση ανάμεσα στην ανθρώπινη επιθυμία για απληστία και εξουσία και στην αδιαπραγμάτευτη υπεράσπιση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας· στην ουσία του, δεν μπορεί να είναι ούτε ουδέτερο ούτε αποπολιτικοποιημένο.

Αυτή η σύγκρουση αρχίζει με τη γέννηση του Βασιλέως των Βασιλέων σε μια ταπεινή φάτνη, σε μια εγκαταλελειμμένη αγροικία, από γονείς που είχαν ήδη θυσιάσει τα πάντα για να προστατεύσουν ένα παιδί-θαύμα, έχοντας πλήρη επίγνωση του βάρους που έφεραν στους ώμους τους.

Όταν ο Ηρώδης έμαθε ότι το παιδί αυτό θα ήταν ο Βασιλεύς των Βασιλέων, ο Υιός του Θεού, κατάλαβε ότι η αυτοκρατορία του αντιμετώπιζε μια πρόκληση που δεν θα μπορούσε να υπερβεί.

«Τότε ο Ηρώδης, βλέποντας ότι τον είχαν εξαπατήσει οι μάγοι, εξοργίστηκε και έστειλε να θανατώσουν όλα τα αγόρια ηλικίας δύο ετών και κάτω στη Βηθλεέμ και σε όλη την περιοχή.»

(Κατά Ματθαίον 2:16)

Ενώ ο Ηρώδης διέταζε τη σφαγή όλων των παιδιών στα οποία μπορούσε να φτάσει ο στρατός του, η Αγία μας Μητέρα Μαρία θα μπορούσε να είχε πει: «Δεν μπορώ να αντέξω στη συνείδησή μου τον θάνατο αυτών των παιδιών, γνωρίζοντας ότι ο Ηρώδης αναζητεί μόνο τον γιο μου». Δεν το έκανε όμως. Πίστευε ότι ο Χριστός θα λύτρωνε τον κόσμο, έχοντας πλήρη επίγνωση ότι η αυτοκρατορία του Ηρώδη ήταν μια αυτοκρατορία καταπίεσης, που τρεφόταν από τη δυστυχία των φτωχών και των λησμονημένων.

Ο Ηρώδης δεν έκανε καμία διάκριση. Σκότωσε όλα τα παιδιά χωρίς εξαίρεση. Κάποια φανερά, άλλα σιωπηλά. Κάποια ακαριαία, άλλα αργά. Η αυτοκρατορία του στηριζόταν στην επίγεια επιθυμία για πλούτο και εξουσία, με πλήρη περιφρόνηση προς την ανθρώπινη αξιοπρέπεια.

Δεν πρόκειται απλώς για ένα ιστορικό περιστατικό, ούτε για μια συμβολική στιγμή περιορισμένη στην ατομική πνευματικότητα. Αν πιστεύουμε αληθινά στον Λόγο του Θεού, στον Πατέρα, στον Υιό και στο Άγιο Πνεύμα, τότε είμαστε υποχρεωμένοι να τον τιμούμε μέσα από τη ζωή μας.

Η αυτοκρατορία του Ηρώδη επιβιώνει. Και οι μαθητές του Χριστού οφείλουν να είναι έτοιμοι για θυσία — όχι για να υπερασπιστούν τους θεσμούς που οικοδομήθηκαν γύρω από το όνομά Του, αλλά από πίστη σε αυτό που Εκείνος εκπροσώπησε.

Το να ακολουθείς τον Χριστό σημαίνει να πιστεύεις σε Αυτόν. Σημαίνει να κατανοείς την καρδιά του μηνύματός Του. Να βλέπεις τις επιλογές Του, τη ζωή Του και την πρόκλησή Του προς την αυτοκρατορία ως πρότυπο προς μίμηση. Είναι ένα μήνυμα θυσίας, σήμερα, κάθε ημέρα. Και είναι ένα πολιτικό μήνυμα.

Η αποπολιτικοποίηση της Γέννησης του Χριστού σημαίνει τον διαχωρισμό της από το τίμημα που αυτή συνεπαγόταν. Μετατρέπει μια στιγμή σημαδεμένη από φόβο, βία και επιλογή σε μια ακίνδυνη εορταστική τελετουργία. Έτσι, αφαιρεί κάθε ευθύνη από την Ιστορία και τη μεταθέτει εξ ολοκλήρου στο άτομο, ενώ η Γέννηση ουδέποτε υπήρξε ατομική υπόθεση.

Η απόφαση της Μαρίας δεν αφορούσε μόνο την ίδια. Γνώριζε ότι η βία του Ηρώδη δεν θα σταματούσε στο κατώφλι της. Γνώριζε ότι παιδιά θα πέθαιναν, είτε εκείνη διέφευγε είτε όχι. Κι όμως, επέλεξε να προστατεύσει το παιδί που πίστευε ότι θα λύτρωνε τον κόσμο. Αυτή η επιλογή δεν ήταν συμβολική. Βιώθηκε στην πράξη. Εκτυλίχθηκε μέσα σε μια αυτοκρατορία που κυβερνούσε μέσω του φόβου, της φτώχειας και της ωμής δύναμης.

Όταν απογυμνώνουμε αυτή την ιστορία από την πολιτική της πραγματικότητα, την απογυμνώνουμε από το νόημά της. Αποσυνδέουμε τον Χριστό από τις συνθήκες μέσα στις οποίες γεννήθηκε και τον Χριστιανισμό από τους ανθρώπους που κλήθηκε να υπερασπιστεί. Η πίστη γίνεται ιδιωτική, ουδέτερη και ασφαλής, ενώ οι δομές καταπίεσης παραμένουν ανέπαφες.

Δεν πρόκειται για άρνηση της ατομικής πορείας της πίστης. Όμως καμία πίστη δεν υπάρχει εκτός των συνθηκών της. Η Μαρία δεν ενήργησε μόνη. Ο Ιωσήφ δεν ενήργησε μόνος. Η απόφασή τους είχε συνέπειες για μια ολόκληρη κοινότητα που ζούσε υπό την εξουσία μιας αυτοκρατορίας.

Ο Χριστιανισμός εκτρέπεται όταν το ξεχνά αυτό. Όχι επειδή οι άνθρωποι χάνουν την πίστη τους, αλλά επειδή εγκαταλείπεται η συλλογική ευθύνη που βρίσκεται στον πυρήνα του μηνύματος. Η Γέννηση του Χριστού δεν ήταν ουδέτερη. Απαιτούσε θυσία. Και εξακολουθεί να το απαιτεί και σήμερα.

Είθε η δόξα της Γεννήσεως να δώσει στους λαούς του αραβικού κόσμου τη δύναμη να παραμείνουν πιστοί στην αλήθεια και, μέσα από αυτή την πίστη, να βαδίσουν προς την ειρήνη. Διότι η ειρήνη δεν γεννιέται από τη συνθηκολόγηση απέναντι στην καταπίεση, ούτε από τη σιωπή που επιλέγεται από φόβο για τον θάνατο ή για το τίμημα της αντίστασης. Η ειρήνη γεννιέται εκεί όπου η ανθρώπινη αξιοπρέπεια υπερασπίζεται.

Είθε η δόξα της Γεννήσεως να ενισχύσει τους λαούς της Αφρικής και της Λατινικής Αμερικής, καθώς και όλους τους καταπιεσμένους λαούς, ώστε να υπερασπιστούν την ίδια τους την ύπαρξη, παραμένοντας ταυτόχρονα ριζωμένοι στις αξίες του Χριστού Λυτρωτή, ο οποίος στάθηκε στο πλευρό των φτωχών, των αποστερημένων και των διωκόμενων.

Είθε ο Θεός να αναδείξει σε μάρτυρες εκείνους που κατανόησαν τη θυσία όχι ως απώλεια, αλλά ως πίστη βιωμένη μέχρι τέλους· εκείνους που δεν διέφυγαν από τις ευθύνες τους, αλλά τις ανέλαβαν για να υπερασπιστούν τους καταπιεσμένους, τους πεινασμένους, τους ξεχασμένους και τους περιθωριοποιημένους.

Και είθε όσοι έχουν απομακρυνθεί να επιστρέψουν μέσω της αλήθειας, απορρίπτοντας την ψευδή ουδετερότητα και διεκδικώντας την ανθρώπινη αξιοπρέπεια ως συλλογικό και αδιαίρετο δικαίωμα. Όχι ως προνόμιο που παραχωρείται από την εξουσία, αλλά ως απαίτηση θεμελιωμένη στη δικαιοσύνη, βιωμένη στην πράξη και υπερασπισμένη με δράση.

Είθε αυτή η Γέννηση να ανανεώσει μέσα μας το θάρρος να επιλέγουμε τη ζωή αντί για την αυτοκρατορία, την αλληλεγγύη αντί για τον φόβο και την πίστη αντί για την υποταγή.

substack.com

 

1...430431432...3,034Σελίδα 431 από 3,034