Ο Ντόναλντ Τραμπ εμφανίζεται όρθιος μπροστά από μια σειρά αμερικανικών σημαιών, με τα χέρια του ενωμένα.
Ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, αποχωρεί μετά από ομιλία του στο συνέδριο των Ρεπουμπλικανών μελών της Βουλής στο Kennedy Center, στην Ουάσιγκτον, στις 6 Ιανουαρίου. Mandel Ngan / AFP via Getty Images
Αν το 2025 σηματοδότησε μια χρονιά ρήξης με τα καθιερωμένα πρότυπα ως προς τη χρήση του αμερικανικού στρατού (όπως αναλύσαμε σε πολλά ενημερωτικά δελτία), τότε μόλις λίγες ημέρες μετά την είσοδο στο 2026 βρισκόμαστε ήδη μπροστά στο ενδεχόμενο πλήρους ισοπέδωσης αυτών των κανόνων.
Μέχρι στιγμής φέτος, ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ έχει χρησιμοποιήσει τον στρατό για να συλλάβει τον ηγέτη της Βενεζουέλας, Νικολάς Μαδούρο, έπειτα από μήνες επιθέσεων σε υποτιθέμενα σκάφη διακίνησης ναρκωτικών στα ανοικτά των ακτών της χώρας, ενώ στη συνέχεια άφησε να εννοηθεί ότι θα μπορούσε να προχωρήσει σε παρόμοιες ενέργειες εναντίον της Κούβας, της Κολομβίας, του Μεξικού, του Ιράν και της Γροιλανδίας.
Σε περίπτωση που σου διέφυγε, τον περασμένο μήνα ενέκρινε επίσης αεροπορική επιδρομή κατά μαχητών του Ισλαμικού Κράτους στη Νιγηρία, επικαλούμενος τους ισχυρισμούς ότι στόχευαν χριστιανούς στη χώρα. Ωστόσο, τόσο οι λεπτομέρειες των καταγγελιών όσο και εκείνες των ίδιων των πληγμάτων παραμένουν ασαφείς. Ειδικοί έχουν τονίσει ότι, παρότι πράγματι υπάρχει πρόβλημα θανατηφόρας τζιχαντιστικής βίας στη Νιγηρία, αυτή είναι συχνά αδιάκριτη και πλήττει ανθρώπους ανεξαρτήτως θρησκευτικής ταυτότητας.
Η επανειλημμένη προεκλογική υπόσχεση του Τραμπ το 2024 για «κανέναν νέο πόλεμο» έχει διαψευστεί κατ’ επανάληψη, ενώ ο Αμερικανός πρόεδρος πλέον ζητά έναν αισθητά μεγαλύτερο στρατιωτικό προϋπολογισμό.
«Έχω αποφασίσει ότι, για το Καλό της Χώρας μας, ιδίως σε αυτούς τους εξαιρετικά ταραγμένους και επικίνδυνους καιρούς, ο Στρατιωτικός μας Προϋπολογισμός για το έτος 2027 δεν θα πρέπει να είναι 1 τρισεκατομμύριο δολάρια, αλλά 1,5 τρισεκατομμύριο δολάρια», έγραψε ο Τραμπ σε ανάρτησή του στην πλατφόρμα Truth Social την Τετάρτη. «Αυτό θα μας επιτρέψει να χτίσουμε το “Στρατό των Ονείρων” που εδώ και καιρό δικαιούμαστε και, το σημαντικότερο, θα μας κρατήσει ΑΣΦΑΛΕΙΣ και ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΜΕΝΟΥΣ, ανεξαρτήτως αντιπάλου», πρόσθεσε.
Φανταστικές απειλές. Πολλές από τις δικαιολογίες του Τραμπ για τις στρατιωτικές ενέργειες που έχει αναλάβει βασίζονται σε σαθρά στοιχεία ή σε υπερβολικούς ισχυρισμούς — ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά τη Βενεζουέλα. Η κυβέρνηση Τραμπ έχει παρουσιάσει τη χώρα ως βασική πηγή θανατηφόρων ναρκωτικών που διακινούνται στις Ηνωμένες Πολιτείες, όμως κορυφαίοι ειδικοί αμφισβητούν έντονα αυτόν τον ισχυρισμό. Τα περισσότερα από τα ναρκωτικά που απασχολούν περισσότερο τις ΗΠΑ, όπως η κοκαΐνη και η φαιντανύλη, παράγονται σε άλλες χώρες και εισέρχονται κυρίως οδικώς στις Ηνωμένες Πολιτείες μέσω του Μεξικού.
Παρότι πολλοί συμφωνούν με τον ισχυρισμό της κυβέρνησης ότι ο Μαδούρο ήταν ένας παράνομος και διεφθαρμένος ηγέτης, η κυβέρνηση Τραμπ δεν έχει προσκομίσει αδιάσειστα στοιχεία που να στηρίζουν τον χαρακτηρισμό του ως «ναρκοτρομοκράτη». Ενδεικτικό είναι ότι, στη νομική υπόθεση κατά του Μαδούρο, η κυβέρνηση έχει ήδη εγκαταλείψει τον συχνά επαναλαμβανόμενο ισχυρισμό ότι ηγείται του «Cartel de los Soles» — ενός όρου που, όπως επισημαίνουν ειδικοί, αποτελεί αργκό για διεφθαρμένους αξιωματούχους στη Βενεζουέλα που έχουν λάβει χρήματα από ναρκωτικά, και όχι την ονομασία μιας πραγματικής οργάνωσης.
Ρεπουμπλικανικά χαλινάρια. Μέχρι στιγμής, το Κογκρέσο έχει σε μεγάλο βαθμό αποφύγει να ασκήσει ουσιαστικούς ελέγχους και αντίβαρα στη χρήση του στρατού από τον Τραμπ. Αυτό όμως άλλαξε ελαφρώς στη Γερουσία την Πέμπτη, η οποία ψήφισε υπέρ της προώθησης ψηφίσματος περί πολεμικών εξουσιών που κατέθεσε ο Δημοκρατικός γερουσιαστής Τιμ Κέιν, με στόχο να περιοριστεί ο Τραμπ από το να προχωρήσει σε περαιτέρω στρατιωτικές ενέργειες στη Βενεζουέλα χωρίς προηγούμενη έγκριση του Κογκρέσου.
Το ψήφισμα —το οποίο πέντε Ρεπουμπλικανοί γερουσιαστές στήριξαν μαζί με τους Δημοκρατικούς— πρέπει ακόμη να εγκριθεί από το σύνολο της Γερουσίας, αντιμετωπίζει αβέβαιη πορεία στη Βουλή των Αντιπροσώπων και θα μπορούσε τελικά να προσκρούσει σε προεδρικό βέτο από τον Τραμπ. Ωστόσο, λειτούργησε ως προειδοποιητική βολή προς τον Τραμπ από νομοθέτες του ίδιου του κόμματός του. Ο Τραμπ ανήρτησε στο Truth Social ότι «οι Ρεπουμπλικανοί θα έπρεπε να ντρέπονται» για τους πέντε γερουσιαστές που ψήφισαν υπέρ της προώθησης του ψηφίσματος, προσθέτοντας ότι «δεν θα έπρεπε να εκλεγούν ποτέ ξανά σε δημόσιο αξίωμα».
Ακόμη κι αν ολοένα και περισσότεροι Ρεπουμπλικανοί νομοθέτες αρχίζουν να κλονίζονται στη στήριξή τους στις στρατιωτικές φιλοδοξίες του Τραμπ, αυτή η σταδιακή κοινοβουλευτική διαφωνία και πίεση προς την κυβέρνηση είναι πιθανό να μετατραπεί σε κατακλυσμό, εάν οι Δημοκρατικοί κερδίσουν τον έλεγχο της Βουλής και της Γερουσίας στις ενδιάμεσες εκλογές του Νοεμβρίου. Πρόκειται για ενδεχόμενο που ο Τραμπ γνωρίζει καλά, καθώς την Τρίτη είπε σε Ρεπουμπλικανούς ότι θα «καθαιρεθεί» (impeached) αν χάσουν τις ενδιάμεσες εκλογές.
Οι εκλογές αυτές απέχουν ωστόσο σχεδόν έναν χρόνο, δίνοντας στον Τραμπ αρκετούς ακόμη μήνες για να κλιμακώσει ενδεχομένως την αμερικανική στρατιωτική εμπλοκή σε όλο τον κόσμο. Με βάση όσα έχουμε δει την πρώτη εβδομάδα του 2026, γίνεται πλέον απολύτως σαφές ότι καμία χώρα δεν μπορεί να αγνοήσει την απειλή χρήσης στρατιωτικής ισχύος από τον Τραμπ — όσο εξωφρενική κι αν ακούγεται.
Για χρόνια, ο Ντόναλντ Τραμπ κατακεραύνωνε την ιδέα ότι η Αμερική είναι ο «παγκόσμιος χωροφύλακας». Σήμερα, όμως, οι Ηνωμένες Πολιτείες αποστέλλουν στρατεύματα και στήνουν μηχανισμούς «προστασίας» που θυμίζουν καθεστώτα εκβιαστικής ασφάλειας.
ΑΝΟΜΗ ΤΑΞΗ
Μέχρι πρόσφατα, ο Ντόναλντ Τραμπ ήταν συνεπής σε αυτό: η εποχή κατά την οποία οι Ηνωμένες Πολιτείες αστυνόμευαν τον κόσμο, επιβάλλοντας νόμους και κανόνες, είχε τελειώσει. «Θα φροντίσουμε πρώτα αυτή τη χώρα πριν ανησυχήσουμε για όλους τους υπόλοιπους στον κόσμο», δήλωνε στους New York Times το 2016.
«Όλο και περισσότερο δεν θέλουμε να είμαστε οι χωροφύλακες του κόσμου», είπε σε κοινή συνέντευξη Τύπου με τον πρόεδρο της Νιγηρίας το 2018. «Ξοδεύουμε τεράστια ποσά επί δεκαετίες για να αστυνομεύουμε τον κόσμο, και αυτό δεν θα έπρεπε να αποτελεί προτεραιότητα». Κατά την προεκλογική εκστρατεία του 2020, συχνά περιλάμβανε στις ομιλίες του μια αναφορά στο ότι αμερικανικά στρατεύματα είχαν περάσει 19 χρόνια υπηρετώντας ως «χωροφύλακες» στο Αφγανιστάν και αλλού. Ο Τραμπ απέρριπτε επίσης την ιδέα ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες διαθέτουν οποιοδήποτε ηθικό κύρος για να επικρίνουν —πόσο μάλλον να ρυθμίζουν— τη συμπεριφορά άλλων κρατών. Όταν ο Μπιλ Ο’Ράιλι αντέδρασε στη θερμή στάση του Τραμπ απέναντι στον Βλαντίμιρ Πούτιν το 2017, ο τότε πρόεδρος ειρωνεύτηκε: «Υπάρχουν πολλοί δολοφόνοι. Νομίζετε ότι η χώρα μας είναι τόσο αθώα;».
Αν τότε κάποιοι έδιναν στις ΗΠΑ το ευεργέτημα της αμφιβολίας, ο Τραμπ το έχει πλέον εξαντλήσει. Στη δεύτερη θητεία του, επανέφερε τη χώρα στον ρόλο του παγκόσμιου χωροφύλακα — αυτή τη φορά, όμως, ως τον «βρώμικο μπάτσο» του κόσμου, που στήνει μηχανισμούς εκβιαστικής επιβολής και περιφρονεί το κράτος δικαίου, την ώρα που καταστέλλει την υποτιθέμενη εγκληματικότητα ηγετών άλλων χωρών. Ανήμερα των Χριστουγέννων εξαπέλυσε αεροπορικές επιδρομές στη Νιγηρία, τη χώρα την οποία ο ίδιος πριν από οκτώ χρόνια επικαλούνταν ως παράδειγμα όπου οι ΗΠΑ δεν θα έπρεπε να εμπλέκονται. Λίγες ημέρες αργότερα, αμερικανικά στρατεύματα άρπαξαν τον βενεζουελανό αυταρχικό ηγέτη Νικολάς Μαδούρο και τη σύζυγό του στο Καράκας. Ο Τραμπ δήλωσε χθες στους Times ότι οι ΗΠΑ θα μπορούσαν να περάσουν χρόνια ελέγχοντας τη Βενεζουέλα. Αυτή την εβδομάδα, ο συνεργάτης του Τραμπ, Στίβεν Μίλερ, ουσιαστικά προανήγγειλε σχέδια προσάρτησης της Γροιλανδίας.
Παρόλο που η ιδέα του «παγκόσμιου χωροφύλακα» ξεκίνησε ως μια μεταφορά, ο Λευκός Οίκος την έχει κάνει κυριολεκτική. Πάρτε για παράδειγμα τις επιθέσεις σε σκάφη στην Καραϊβική, όπου υπηρεσίες επιβολής του νόμου των ΗΠΑ όπως η Drug Enforcement Administration δραστηριοποιούνται εδώ και χρόνια. Ωστόσο, ενώ προηγούμενες διοικήσεις χρησιμοποιούσαν αυτές τις υπηρεσίες για να επιβλέπουν τη διακίνηση ναρκωτικών, η διοίκηση Τραμπ επέλεξε να βασιστεί στις Ένοπλες Δυνάμεις. Έχει δώσει εντολή να διεξάγονται θανατηφόρες, εξωδικαστικές και πιθανώς παράνομες επιθέσεις με drones, ακόμη και όταν η κυβέρνηση υποστηρίζει ότι δεν απαιτείται να ενημερώσει το Κογκρέσο για αυτές τις ενέργειες υπό τον War Powers Resolution, επειδή τα αμερικανικά στρατεύματα σύμφωνα με αυτή δεν διατρέχουν κίνδυνο. Όσο για τη επιχείρηση στη Βενεζουέλα, ο Υπουργός Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο έχει επίσης χαρακτηρίσει την σύλληψη του Μαντούρο ως «επιχείρηση επιβολής του νόμου», λέγοντας στον Τζορτζ Στεφανόπουλος: «Δεν καταλάβαμε μια χώρα. Αυτή ήταν μια επιχείρηση σύλληψης.»
Το να το αποδεχτεί κανείς αυτό απαιτεί αρκετές πνευματικές ακροβατικές κινήσεις. Αν και αξιωματούχοι λένε ότι το Justice Department συνέταξε σημείωμα που νομικά δικαιολογεί τη δράση, η διοίκηση δεν έχει δημοσιοποιήσει το σκεπτικό, και σχεδόν ομόφωνα οι ειδικοί του διεθνούς δικαίου έχουν συμφωνήσει ότι οι ΗΠΑ παραβίασαν το διεθνές δίκαιο για να συλλάβουν τον Μαντούρο με αυτόν τον τρόπο. Στην εγχώρια αστυνόμευση, ο Τραμπ εδώ και καιρό υποστήριζε αυτό που εγώ ονομάζω «άνομη τάξη», — την ιδέα ότι όσοι έχουν την εξουσία μπορούν να παραβιάσουν το νόμο για να υλοποιήσουν τη δική τους ιδέα για την κοινωνία — και τώρα ο πρόεδρος επεκτείνει αυτό το σκεπτικό και στον υπόλοιπο κόσμο.
Αυτή είναι μόνο μία από τις αντιφάσεις που χαρακτηρίζουν την προσέγγιση του Τραμπ στο δίκαιο και την τάξη. Ένα δικαστικό σύστημα βασίζεται στην ιδέα ότι οι νόμοι και η εφαρμογή τους είναι σχετικά συνεπείς και προβλέψιμοι, αλλά ο Τραμπ δεν προσφέρει τίποτα από αυτά. Από τη μία πλευρά, έχει συλλάβει τον Μαντούρο και τον έφερε στις ΗΠΑ, και σχεδιάζει να τον δικάσει για διακίνηση ναρκωτικών. Από την άλλη, τον προηγούμενο μήνα έδωσε χάρη στον Χουάν Ορλάντο Ερνάντες, τον πρώην πρόεδρο του Ονδούρας, ο οποίος είχε καταδικαστεί και φυλακιστεί στις ΗΠΑ για πολύ παρόμοιες κατηγορίες.
Έχει σωστά χαρακτηρίσει τον Μαντούρο ως «παράνομο δικτάτορα», αλλά έχει κάνει τον αυτοπροσδιοριζόμενο σαβουαλδαριανό (Ελ Σαλβαδόρ) δικτάτορα Ναΐμπ Μπουκέλε βασικό σύμμαχο και τον έχει υποδεχθεί στον Λευκό Οίκο. Ο Τραμπ ο ίδιος δεν αποτελεί το καλύτερο παράδειγμα νομικής ακεραιότητας: καταδικάστηκε για 34 κακουργήματα το 2024, και απέφυγε τη δίκη για αρκετά ακόμα σοβαρά μόνο με το να εκλεγεί πρόεδρος.
Αυτό που κάνει ο Τραμπ στη Βενεζουέλα και αλλού δεν είναι επιβολή κανόνων ούτε διασφάλιση της ασφάλειας. Είναι η αναζήτηση τρόπων για κέρδος. Αν άκουγε κανείς προσεκτικά τον Τραμπ όταν στο παρελθόν απέρριπτε τις επεμβάσεις, θα διέκρινε αυτή την πιθανότητα. Παρότι διαμαρτυρόταν για την αποστολή αμερικανικών στρατευμάτων σε όλο τον κόσμο, συχνά πρόσθετε ότι το πρόβλημα ήταν πως οι ΗΠΑ δεν λάμβαναν καμία άμεση, απτή χρηματική ανταμοιβή. (Ο πόλεμος στο Ιράκ ήταν λάθος, υποστήριζε, όχι επειδή απέτυχε να επιφέρει γεωπολιτική αλλαγή, αλλά επειδή οι ΗΠΑ δεν πήραν το πετρέλαιο του Ιράκ.)
Τώρα επιδιώκει να πάρει το μερίδιό του. Έχει αναγνωρίσει ανοιχτά ότι οι ΗΠΑ ενεπλάκησαν στη Βενεζουέλα λόγω του πετρελαίου, ενώ η διοίκηση έχει δηλώσει την πρόθεσή της να ελέγχει τη βιομηχανία υδρογονανθράκων της χώρας «επ’ αόριστον». Στον Αρκτικό Κύκλο, επιχειρεί να στήσει έναν μηχανισμό «προστασίας», υποστηρίζοντας ότι η Δανία δεν διαθέτει τα μέσα για να υπερασπιστεί τη Γροιλανδία. Ωραίο νησί έχετε. Κρίμα αν του συνέβαινε κάτι.
Στο παρελθόν, οι ΗΠΑ έχουν συμπράξει με δικτάτορες όταν αυτό εξυπηρετούσε σκοπιμότητες, έχουν ανατρέψει δημοκρατικά εκλεγμένους ηγέτες όταν αισθάνονταν ανασφάλεια και έχουν μείνει εκτός δίκαιων υποθέσεων όταν αμφέβαλλαν για τα οφέλη της εμπλοκής· πρόεδροι έχουν λάβει αποφάσεις για την ενίσχυση της αμερικανικής οικονομίας ή των προσωπικών τους πολιτικών προοπτικών. Ο ήρωας πολέμου Σμέντλι Μπάτλερ κατηγόρησε περίφημα την αμερικανική κυβέρνηση ότι λειτουργεί σαν εγκληματική οργάνωση που κάνει προστασία και εκβιασμούς το 1935. Όμως ακόμη και η επίκληση μιας ανώτερης αρχής λειτουργούσε ως περιορισμός και καθοδηγούσε τη μορφή της παγκόσμιας εμπλοκής. Ο Τραμπ έχει εγκαταλείψει και αυτό το πρόσχημα — και κανείς δεν τολμά να τον σταματήσει. Προς το παρόν, πετυχαίνει αυτό που θέλει, αλλά οι μακροπρόθεσμες συνέπειες μπορεί να αποδειχθούν επικίνδυνες: όταν ένας «βρώμικος μπάτσος» περιπολεί, ενθαρρύνει την κακή συμπεριφορά στην περιοχή του αντί να την καταστέλλει.
Oι κάτοικοι έλαβαν εντολή να εκκενώσουν τις οικίες τους
Συγκρούσεις ανάμεσα στους ισλαμιστές του Τζολάνι και σε μαχητές των υπό κουρδική ηγεσία Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων (ΣΔΔ) σημειώνονται στο Χαλέπι της Συρίας όταν οι ελεγχόμενες από την Δαμασκό δυνάμεις επιτέθηκαν με πυροβολικό και βαρέα όπλα.
Ο “συριακός” στρατός έδωσε στη δημοσιότητα περισσότερους από επτά χάρτες με περιοχές που όπως είπε θα τεθούν στο στόχαστρο πληγμάτων, καλώντας τους κατοίκους να φύγουν αμέσως για τη δική τους ασφάλεια.
Η επιχειρησιακή διοίκησή του ανακοίνωσε απαγόρευση κυκλοφορίας στις συνοικίες Σέιχ Μακσούντ και Ασράφιεχ από τις 3 μ.μ. (2 μ.μ. ώρα Ελλάδας).
Οι μάχες, που ξέσπασαν προχθές, Τρίτη, ανάγκασαν χιλιάδες αμάχους να φύγουν από τα σπίτια τους, ενώ σημειώθηκαν θάνατοι και αρκετοί τραυματισμοί, σύμφωνα με κρατικά ΜΜΕ.
Οι κουρδικές δυνάμεις δήλωσαν πως οι μαχητές τους ενεπλάκησαν σε σφοδρές μάχες με παρατάξεις που συνδέονται με τη Δαμασκό και βοηθητικούς κοντά στη συριακή συνοικία του Χαλεπίου, προσθέτοντας ότι προκάλεσαν βαριές απώλειες.
Ο πρωθυπουργός της Περιφερειακής Κυβέρνησης του Κουρδιστάν Μασρούρ Μπαρζανί δήλωσε ότι ανησυχεί πολύ από τις επιθέσεις στις κουρδικές συνοικίες στο Χαλέπι, προειδοποιώντας ότι η στοχοθέτηση αμάχων και οι προσπάθειες αλλαγής της δημογραφικής σύνθεσης της περιοχής ισοδυναμούν με εθνοκάθαρση.
Ο Μπαρζανί κάλεσε όλες τις πλευρές να δείξουν αυτοσυγκράτηση, να προστατεύσουν τους αμάχους και να επιδιώξουν διάλογο.
Οι ΣΔΔ κατηγόρησαν παρατάξεις που συνδέονται με τη Δαμασκό ότι απειλούν με επιθέσεις σε περιοχές αμάχων, λέγοντας πως οι δημόσιες προειδοποιήσεις για βομβαρδισμούς μπορεί να ισοδυναμούν με αναγκαστικό εκτοπισμό και εγκλήματα πολέμου, με βάση το διεθνές ανθρωπιστικό δίκαιο.
Η στρατηγική Τραμπ για να αφαιρέσει από την Κίνα τις πετρελαϊκές της πηγές
Εκκενώνουν οι Ρώσοι με συνεχείς πτήσεις το Ισραήλ καθώς βλέπουν ότι έρχεται νέος πόλεμος με το Ιράν.
Ένας πόλεμος στον οποίο μπορεί αυτή τη φορά να συμμετάσχουν και οι ΗΠΑ.
Συνολικά 5 ρωσικά στρατιωτικά αεροσκάφη έχουν φτάσει και αναχωρήσει από το Ισραήλ μέσα σε 24 ώρες. Η εκκένωση των Ρώσων πολιτών συνεχίζεται.
Είναι σαφές ότι ο Αμερικανός πρόεδρος Ν.Τραμπ ακολουθεί μία συγκεκριμένη στρατηγική για να αποδυναμώσει την Κίνα.
Προσπαθεί να δημιουργήσει ενεργειακό πρόβλημα στο Πεκίνο αφαιρώντας του μία-μία τις πετρελαϊκές του βάσεις.
Πρώτα έπληξε την Βενεζουέλα και τώρα έχει θέσει στο «στόχαστρο. το ίδιο το Ιράν.
Θεωρεί πως με τις συνεχείς διαδηλώσεις (που είναι πολύ πιθανό να είναι σε μεγάλο βαθμό υποκινούμενες) σε συνδυασμό με έναν καταστροφικό για την Τεχεράνη πόλεμο, ότι το καθεστώς θα πέσει και η νέα εξουσία θα είναι φιλοδυτική και κυρίως φιλοαμερικανική.
Πάντως το Ιράν δεν θα είναι εύκολος αντίπαλος καθώς και οι Κινέζοι και οι Ρώσοι το εξοπλίζουν διαρκώς.
Ειδικά οι Κινέζοι έχουν στήσει «αερογέφυρα» και μεταφέρουν συνεχώς προμήθειες καθώς αν χάσουν το Ιράν και το πετρέλαιό του τότε θα αντιμετωπίσουν σοβαρά οικονομικά προβλήματα.
Δεν αρκεί το ρωσικό πετρέλαιο για να διατηρηθεί η ανάπτυξη της Κίνας και ο οικονομικό της θαύμα.
Ταυτόχρονα ένας Ισραηλινός χρήστης στοιχημάτισε σε μία πρόβλεψη για πόλεμο με το Ιράν μέχρι το τέλος του Ιανουαρίου.
Ένας λογαριασμός με bets άνω των 40.000 δολαρίων στο Polymarket στοιχηματίζει ότι το Ισραήλ θα επιτεθεί ξανά στο Ιράν μέχρι τις 31 Ιανουαρίου.
Ο ίδιος λογαριασμός, που μάλλον πρόκειται για χρήστη του ισραηλινού Στρατού, προέβλεψε σωστά την ακριβή ημέρα μιας προηγούμενης ισραηλινής επίθεσης στο Ιράν και σημείωσε εξαψήφια κέρδη.
Πόνταρε επίσης σε μια ανακοίνωση κατάπαυσης του πυρός πριν αυτή συμβεί, κέρδισε πάνω από 200% και απέσυρε όλα τα κεφάλαια την ημέρα που ανακοινώθηκε η κατάπαυση του πυρός.
Σκέψεις από ΕΕ για αποστολή κοινής ευρωπαΐκής στρατιωτικής δύναμης στο νησί
Η δανική κυβέρνηση έδωσε εντολή στον Βασιλικό Στρατό να ανοίξει πυρ εάν οι ΗΠΑ εισβάλουν στη Γροιλανδία.
Η εφημερίδα Berlingske αναφέρει ότι η δανική στρατιωτική ηγεσία επιβεβαίωσε πως οι βασιλικές ένοπλες δυνάμεις θα αντισταθούν εάν οι Ηνωμένες Πολιτείες επιχειρήσουν να εισβάλουν στη Γροιλανδία, κάτι που θα μπορούσε να οδηγήσει σε άμεση σύγκρουση μεταξύ των δύο συμμάχων του ΝΑΤΟ.
Σύμφωνα με την εφημερίδα Berlingske, ο στρατός έχει πάγιες οδηγίες να αντισταθεί σε οποιαδήποτε ένοπλη απόπειρα κατάληψης της Γροιλανδίας -ακόμα και αν προέρχεται από τις Ηνωμένες Πολιτείες- βάσει βασιλικού διατάγματος του 1952, που εκδόθηκε κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου και εξακολουθεί να ισχύει.
Πάντως το πρόβλημα με την Γροιλανδία απασχολεί ολόκληρη την ΕΕ και πλέον υπάρχει σκέψη για αποστολή ακόμα και ευρωπαΐκής στρατιωτικής δύναμης στο νησί.
Από την πρώτη θητεία Τραμπ, «υπάρχει μεγάλη προσπάθεια να διασφαλιστεί η ευρωπαϊκή, η βόρεια και η αρκτική ασφάλεια χωρίς τη συμμετοχή των ΗΠΑ», είπε ο Thomas Crosbie, ειδικός του αμερικανικού Στρατού στη Βασιλική Δανική Σχολή Άμυνας.
«Αυτό είναι δύσκολο, αλλά δυνατό. Αλλά δεν ξέρω αν κανείς έχει εξετάσει σοβαρά το ενδεχόμενο να διασφαλίσει την ευρωπαϊκή ασφάλεια απέναντι στην Αμερική. Είναι απλώς τρελό», πρόσθεσε.
Η ΕΕ διαθέτει ένα ισχυρό πολιτικό εργαλείο: τον Μηχανισμό κατά του Εξαναγκασμού (Anti-Coercion Instrument), το «εμπορικό κανόνι» που δημιουργήθηκε μετά την πρώτη θητεία Τραμπ, επιτρέποντας αντίποινα σε κάποιες περιπτώσεις.
Η ΕΕ είχε απειλήσει να το χρησιμοποιήσει μετά τους δασμούς του Τραμπ, αλλά το ανέβαλε τον Ιούλιο μετά τη συμφωνία των δύο πλευρών.
«Έχουμε εξαγωγές προς τις ΗΠΑ πάνω από 600 δισ. ευρώ, και για περίπου το ένα τρίτο αυτών, έχουμε μερίδιο αγοράς άνω του 50% – αυτό είναι η δύναμή μας», είπε ο Μπερντ Λάνγκε, πρόεδρος της Επιτροπής Εμπορίου του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.
Αλλά ο Τραμπ πρέπει να πιστέψει ότι η ΕΕ είναι σοβαρή, δεδομένου ότι στο παρελθόν η «σκληρή» ρητορική δεν είχε συνέχεια.
Αν οι ΗΠΑ αποφασίσουν στρατιωτικά να καταλάβουν τη Γροιλανδία, οι Ευρωπαίοι λίγα μπορούν να κάνουν για να τον σταματήσουν.
«Δεν θα επιτεθούμε προληπτικά στους Αμερικανούς πριν διεκδικήσουν τη Γροιλανδία, γιατί αυτό θα ήταν πριν από μια πράξη πολέμου», είπε ο Crosbie. «Αλλά η αντίδραση στην πρώτη κίνηση εξαρτάται από το μέγεθος της δύναμης των Αμερικανών».
Αν η εισβολή είναι περιορισμένη, είναι πιθανό να γίνουν συλλήψεις.
Αν όμως οι ΗΠΑ κινηθούν μαζικά, η Δανία θα μπορούσε να αναγκαστεί να ανταποκριθεί στρατιωτικά, σύμφωνα με εντολή του 1952: οι δυνάμεις πρέπει «αμέσως να αναλάβουν τη μάχη χωρίς να περιμένουν διαταγές»σε περίπτωση επίθεσης σε δανικό έδαφος.
Οι ευρωπαϊκές χώρες θα μπορούσαν να στείλουν στρατεύματα στη Γροιλανδία – εάν ζητηθεί από τη Δανία – για να αυξήσουν το κόστος μιας αμερικανικής εισβολής, είπε διπλωμάτης της ΕΕ στο Politico.
Αν και είναι απίθανο να αντέξουν μια αμερικανική εισβολή, η παρουσία τους θα λειτουργούσε ως αποτρεπτικός παράγοντας καθώς κάτι τέτοιο θα προξενούσε αιματοχυσία μεταξύ συμμάχων.
Με εντολή της Ν.Ροντρίγκεζ ως υπεύθυνου για την αμερικανική επιχείρηση κατά του Ν.Μαδούρο08.01.2026 | 19:38
Η προσωρινή πρόεδρος της Βενεζουέλας Ντέλσι Ροντρίγκεζ απέλυσε και συνέλαβε τον στρατηγό Χαβιέρ Μαρκάνο Ταμπάτα, τον ανώτατο αξιωματούχο που είναι επικεφαλής της αντικατασκοπείας και της προεδρικής φρουράς (DGCIM).
Κατηγορείται ότι παρείχε τις συντεταγμένες του προέδρου Μαδούρο και απενεργοποίησε τα πρωτόκολλα αντιαεροπορικής άμυνας.
Υποστηρίζεται ότι ο Tabata ευθύνεται για το γεγονός ότι η αεράμυνα της Βενεζουέλας, αν και ιδιαίτερα ισχυρή και σύγχρονη, δεν έριξε ούτε έναν πυροβολισμό κατά των ελικοπτέρων των αμερικανικών ειδικών επιχειρήσεων που πετούσαν ελεύθερα πάνω από το Καράκας.
Αυτή η απόφαση είναι η πρώτη του είδους της που αναδιαμορφώνει τον εσωτερικό κύκλο της εξουσίας μετά την «επιχείρηση απαγωγής» του Μαδούρο από τις ΗΠΑ αλλά για πολλούς είναι μόνο η αρχή γιατί αναλυτές θεωρούν ότι και άλλα μεγαλοστελέχη ευθύνονται για την σύλληψη του πρώην προέδρου της Βενεζουέλας.
Βίντεο που διέρρευσε σήμερα από λογαριασμό στην πλατφόρμα Χ επαναφέρει αφήνει σκιές για τρόπο διαχείρισης χρημάτων ενόψει της προεκλογική εκστρατεία του 2028, αλλά και τους μηχανισμούς πρόσβασης στο Προεδρικό περιβάλλον σε σχέση με επενδυτικό ενδιαφέρον. Το υλικό δημοσιεύεται ως διαρροή και περιγράφεται από την πηγή ανάρτησης ως καταγραφή με κρυφή κάμερα, σε συνομιλίες ιδιωτικού χαρακτήρα, όπου οι συμμετέχοντες εμφανίζονται να μην γνωρίζουν ότι μαγνητοσκοπούνται.
Ποιοι εμφανίζονται στο υλικό
Στις καταγεγραμμένες συνομιλίες συμμετέχουν ο Επικεφαλής του Γραφείου του Προέδρου, Χαράλαμπος Χαραλάμπους, ο πρώην υπουργός και συνεργάτης του Προέδρου, Γιώργος Λακκοτρύπης, και ο επιχειρηματίας Γιώργος Χρυσοχόος, CEO της Cyfield. Σύμφωνα με τις πληροφορίες που συνοδεύουν τη δημοσίευση, τα πρόσωπα με τα οποία συνομιλούν στο βίντεο είχαν πρόσφατα παρουσιαστεί ως επενδυτές που εξέφρασαν ενδιαφέρον για επενδύσεις στην Κύπρο.
Can’t even describe what I just received!
🚨 BREAKING BOMBSHELL VIDEO EXPOSES CYPRUS PRESIDENT’S SHADOW CASH MACHINE!
President Nikos Christodoulides allegedly SMASHED the €1M campaıgn fınance cap vıa a sneaky family network!
Brother-in-law Charalambos Charalambous (Director of… pic.twitter.com/B9YDR1Y3T3
«Το χρήμα είναι σε μετρητά» – αναφορές στα όρια χρηματοδότησης
Κεντρικό μέρος των συνομιλιών περιστρέφεται γύρω από τη χρηματοδότηση προεκλογικών εκστρατειών και τα ανώτατα επιτρεπόμενα όρια. Σε χαρακτηριστικό απόσπασμα, ο Γιώργος Λακκοτρύπης ακούγεται να λέει, σε γενικό πλαίσιο αναφοράς στις προεδρικές εκλογές, ότι το όριο χρηματοδότησης βρίσκεται περίπου στο ένα εκατομμύριο ευρώ και ότι για να υπάρξει υπέρβαση, «κάποιες φορές πρέπει να βασιστούν σε μετρητά». Το σχόλιο, όπως καταγράφεται, δεν συνοδεύεται από συγκεκριμένη σύνδεση με πρόσωπα ή με αποδεδειγμένες ενέργειες, αλλά εντάσσεται σε μια συζήτηση θεωρητικού χαρακτήρα.
Πρόσβαση στο Προεδρικό και επενδυτικό ενδιαφέρον
Σε άλλο σημείο του βίντεο, ο κ. Χαραλάμπους φέρεται να περιγράφει γενικά τον τρόπο λειτουργίας της πρόσβασης στο Προεδρικό σε σχέση με επενδυτές, χρησιμοποιώντας διατυπώσεις που παραπέμπουν σε ανεπίσημο χαρακτήρα επικοινωνίας. «Εμείς είμαστε οι βασικές επαφές εδώ στο Παλάτι, δίπλα στον Πρόεδρο», ακούγεται να λέγεται. Ακολούθως προστίθεται ότι, εάν κάποιος ενδιαφέρεται, μπορεί να προσεγγίσει τον Πρόεδρο δηλώνοντας πρόθεση υλοποίησης δραστηριότητας και ύπαρξη χρημάτων, τα οποία θα μπορούσαν να παρουσιαστούν ως εισφορές για σκοπούς Εταιρικής Κοινωνικής Ευθύνης (CSR).
Αναφορές στη Cyfield και στην εγγύτητα με τον Πρόεδρο
Ο CEO της Cyfield κ. Χρυσοχόος, σε απομαγνητοφωνημένο απόσπασμα, ακούγεται να μιλά για τις στενές σχέσεις του με τον Πρόεδρο. «Αν τον καλέσω τώρα, θα απαντήσει», φέρεται να λέει, ενώ σε άλλο σημείο προσθέτει: «Είναι σαν την φιλενάδα μου». Ο ίδιος συνομιλητής ακούγεται να δηλώνει ότι: «Μπορώ να του μιλώ ελεύθερα. Τον βλέπω κάθε δυο βδομάδες». Συμπληρώνει επίσης ότι δεν τον βλέπει δημόσια για να μην δημιουργούνται εντυπώσεις πως «για αυτό τον βοηθά».
Άγνωστες συνθήκες καταγραφής
Σύμφωνα με πληροφορίες του SigmaLive, το περιεχόμενο του βίντεο είναι σε γνώση των προσώπων που εμφανίζονται σε αυτό, ενώ δεν αποκλείεται – κατά τις ίδιες δημοσιογραφικές αναφορές – να υπάρξουν ενέργειες ή καταγγελίες προς τις αρμόδιες αρχές. Το θέμα ανακύπτει σε μια ιδιαίτερη πολιτική συγκυρία, καθώς η διαρροή σημειώνεται λίγες μέρες μετά την ανάληψη της Κυπριακής Προεδρίας του Συμβουλίου της ΕΕ.
Μέχρι στιγμής δεν είναι γνωστό ποιοι κατέγραψαν το βίντεο, ούτε υπό ποιες ακριβώς συνθήκες έγινε η καταγραφή. Το ρεπορτάζ δημοσιεύεται στο πλαίσιο του δημοσίου συμφέροντος, με τη ρητή υπογράμμιση ότι το SigmaLive δεν υιοθετεί τους ισχυρισμούς που ακούγονται στο υλικό.
-#Syria-AANES (#Rojava) : Η ηρωικη αντίσταση δυνάμεων ασφαλείας των Ασαουΐς στις επιθέσεις συνεχίζεται..!!! Οι επιθέσεις στο Σεΐχ Μακσούντ και την Ασραφίγιε απωθήθηκαν: . Οι επιθέσεις από HTS τρομοκρατες έχουν μέχρι στιγμής αποτύχει στην Σεΐχ Μακσούντ και την Ασραφίγιε.
Οι δυνάμεις ασφαλείας των Ασαουΐς καταφέρνουν ένα θανάσιμο πλήγμα στους τρομοκράτες της ΗΤS και καταφέρνουν να τους απωθήσουν αποφασιστικά τις συνοικίες Σεΐχ Μακσούντ και Ασραφίγια στην πόλη του Χαλεπίου.
Οι Asayish (δυνάμεις ασφαλείας) στο Χαλέπι ελέγχουν τη Συριακή Συνοικία…
H κίτρινη γραμμή εξαπλώνεται…
Eπικεφαλης της Αμυνας στο Χαλεπι ειναι ο Διοικητης του #YPG Siban Hamo.
Η γειτονιά Jalaa βρίσκεται πλέον πλήρως υπό τον έλεγχο των δυνάμεων Asayish μετά τη φυγή Τούρκων SNA μισθοφόρων και HTS της κυβέρνησης της Δαμασκού από την περιοχή.
Μια ολόκληρη ομάδα HTS της κυβέρνησης της Δαμασκού στη συριακή γειτονιά παραδόθηκε στις δυνάμεις των Asayish .
Οι συγκρούσεις συνεχίζονται έντονα στο #Χαλέπι.Μέτωπο Sharqi Cebenat. Υπάρχουν πολλοί νεκροί και τραυματίες μεταξύ των δυνάμεων που είναι πιστές στην κυβέρνηση της Δαμασκού. Επίσης, εκρήξεις ακούστηκαν γύρω από το Πανεπιστήμιο του Χαλεπίου, νότια της οδού Nile.
Συνεχίζονται οι σφοδρές συγκρούσεις στο μέτωπο της Ανατολικής Τζιβανατίας εναντίον των μισθοφόρων της κυβέρνησης της Δαμασκού, εν μέσω προέλασης των Δυνάμεων Εσωτερικής Ασφάλειας (Asayish) ..!!
Στατιστικά: 34 #HTS-SNA-ISIS τρομοκράτες εξουδετερώθηκαν, 54 τραυματίστηκαν, 6 τρομοκράτες συνελήφθησαν, 4 στρατιωτικά οχήματα καταστράφηκαν,ο αριθμος μεγαλωνει ωρα με την ωρα..
Σφοδρές συγκρούσεις λαμβάνουν χώρα μεταξύ των (Asayish) και των τρομοκρατων της συριακής ψευδοκυβέρνησης στην περιοχή Nadi Jalal του Χαλεπίου.
Σφοδρές μάχες συνεχίζονται μέσα και γύρω από τη συνοικία al-Suryan του #Χαλεπίου.
Σήμερα στις 10:00 π.μ., το HTS/SNA, προελαύνοντας από τη διασταύρωση Şêxan, επιτέθηκε στο Sheikh Maqsoud και την Ashrafieh με ένα άρμα μάχης και 5 οχήματα φορτωμένα με βαριά πολυβόλα DShK. Έπεσαν σε ενέδρα. Ως αποτέλεσμα των συγκρούσεων, 1 όχημα φορτωμένο με DShK καταστράφηκε ολοσχερώς
Μαζική έξοδος τρομοκρατών HTS-SNA της τουρκικής κατοχής από τον κυκλικό κόμβο Σεϊχάν, μετά από δεκάδες θανάτους και βαριές απώλειες.
Οι Δυνάμεις Εσωτερικής Ασφάλειας (#Asayish) εξαπέλυσαν αντεπίθεση προς τη Συριακή Συνοικία και κατέλαβαν τον έλεγχο ορισμένων περιοχών. Η πληροφορία αυτή μεταδόθηκε από τη Συριακή Τηλεόραση.
Τα #drones που στοχεύουν περιοχές αμάχων καταρρίπτονται ένα προς ένα! Ένα drone που ανήκει στις δυνάμεις HTS της Δαμασκού και στις συνδεδεμένες με αυτές SNA πολιτοφυλακές καταρρίφθηκε ανατολικά των συνοικιών Sheikh Maqsoud και Ashrafiyeh. Περισσότερα από 8 drones καταρρίφθηκαν μεχρι τωρα.
Ένα στρατιωτικό όχημα που ανήκει σε τρομοκράτες του HTS έγινε στόχος στον άξονα του φράγματος #Tishreen με ένα drone καμικάζι.
Στην απελπισια τους οι HTS τρομοκρατες διαδιδουν ψευτικα βιντεο που δηθεν πετανε τουρκικα Ακιντσι πανω απο το Χαλεπι.
Οι τρομοκρατες HTS-SNA ( και #ISIS φαινονται τα σηματα στης στολες τους..) βομβαρδίζουν άμεσα αμάχους. Ο αριθμός των νεκρών αμάχων έχει αυξηθεί σε 10 και ο αριθμός των τραυματιών έχει ξεπεράσει τους 63. Τα επείγοντα νοσοκομεία στη γειτονιά Ασραφίγιε του Χαλεπίου χρειάζονται επειγόντως αιμοδοσία.
Το #HTS, που συνδέεται με την κυβέρνηση της Δαμασκού, και ο SNA, που συνδέεται με το τουρκικό κράτος, βομβάρδισαν το «Λαϊκό Νοσοκομείο Osman» στη συνοικία Ασραφιγιέ, όπου νοσηλεύονταν δεκάδες τραυματίες.
Οι δυνάμεις ασφαλείας των #Αsayish διεισδύουν σε θέσεις που ανήκουν σε τρομοκράτες της HTS στο Χαλέπι και ανατίναξαν το στρατιωτικό τους αρχηγείο.
Καταστροφή ενός τανκ HTS της κυβέρνησης της Δαμασκού στο μέτωπο του Σεΐχ Μακσούντ .
Η Asayish Aleppo αποκόπτει τους κύριους δρόμους που οδηγούν στο Lairamoun και το Al-Sheehan.
Οι Δυνάμεις Εσωτερικής Ασφάλειας (#Asayish) στοχευσαν τους HTS τρομοκρατες στην Καφρ Χαμρα.
Οι #SDF έχουν φέρει πυροβολικό και μεγάλο αριθμό στρατευμάτων στο Ντέιρ-Χαφέρ.
Βομβαρδισμός από Τούρκους SNA μισθοφόρους στοχεύει την Ντέιρ Χάφερ και την ύπαιθρο της, με αποτέλεσμα τον τραυματισμό 3 αμάχων.
Οι SDF καταρρίπτουν drone Οι δυνάμεις των SDF κατέρριψαν ένα drone αυτοκτονίας που ανήκε στην Hayat Tahrir al-Sham (HTS) και πετούσε πάνω από την πόλη al-Jarniyah στην ανατολική ύπαιθρο της #Ράκα σήμερα το απόγευμα.
#SDF : Οι δικαιολογίες για την πραγματοποίηση επιθέσεων στο Σεΐχ Μακσούντ και την Ασραφίγια δεν είναι αληθινές SDF: Οι συνεχιζόμενες επιθέσεις έχουν άσχημες συνέπειες SDF: Ολόκληρη η Συρία θα μετατραπεί σε εμπόλεμη ζώνη SDF: Οι γειτονικές χώρες και η συριακή κυβέρνηση πρέπει να αναλάβουν τις ευθύνες τους.
Φάουζα Γιουσέφ: Η επίθεση εναντίον του Σεΐχη Μακσούντ και της Ασραφίγια αποτελεί κήρυξη πολέμου. Πρόκειται για γενοκτονική επίθεση εναντίον του κουρδικού λαού. Σήμερα, το ISIS επιτίθεται στον Σεΐχη Μακσούντ και την Ασραφίγια με νέο χρώμα και μεταμφίεση.
Ο διοικητής των SDF, Mazloum Abdi, έκανε μια δήλωση: Απορρίπτουμε την πορεία και τη γλώσσα του μονομερούς πολέμου. Σφαγές έχουν σημειωθεί στο παρελθόν στις συριακές ακτές και τη Σουβέιντα. Στεκόμαστε στο πλευρό του λαού του Σεΐχ Μακσόντ και της Ασραφίγια.
-#Kurdistan: Roj Peshmerga μοναδες που ανηκουν στον Μασουντ Μπαρζανι κινουνται προς την συνοριακη πυλη Σεμαλκα της Συριας..
-#Kurdistan-PUK: Το κάλεσμα του Μπάφιλ Ταλαμπανί στη Ροζάβα: Είμαστε έτοιμοι, μπορούμε ευχαρίστως να αναπτύξουμε τις δυνάμεις μας. Επιβεβαιώνουμε ότι οι δυνάμεις μας είναι έτοιμες να προστατεύσουν και να υπερασπιστούν τον λαό μας.
-#Israel: Qideon Saar : Οι επιθέσεις των δυνάμεων του συριακού καθεστώτος εναντίον της κουρδικής μειονότητας στην πόλη του Χαλεπίου είναι σοβαρές και επικίνδυνες. Η διεθνής κοινότητα γενικότερα, και η Δύση ειδικότερα, οφείλει χρέος τιμής στους Κούρδους που πολέμησαν γενναία και με επιτυχία εναντίον του ISIS. Η συστηματική και δολοφονική καταστολή των διαφόρων μειονοτήτων της Συρίας αντιβαίνει στις υποσχέσεις για μια «νέα Συρία». Η σιωπή εκ μέρους της διεθνούς κοινότητας θα οδηγήσει σε κλιμάκωση της βίας από το συριακό καθεστώς.
Kαι η Ελλαδα οπως παντα απουσα… Μητσοτακης γαρ…αυτο ειναι το καταντημα της Ελλαδος ..ενας ανικανος τυπος που το μονο που τον νοιαζει πως θα καταστρεψει την Πρωτογενη παραγωγη των Αγροτων στην Ελλαδα κατι που φανηκε με της εμπρηστικες δηλωσεις οτι θα βαλει τους δικαστες εναντιων των Ελληνων Αγροτων…και με την επαισχυντη συμφωνια με την Μερκοσουρ αντι να βοηθησει τους ελληνες αγροτες.
Oσο για τα περισοτερα ελληνικα ΜΜΕ αυτα ειναι για κλαματα.ουτε εχουν ιδεα τι γινεται εκει,και λενε αλλα τ αλλων.
Όσοι θέλετε να κοινοποιείτε την σελίδα διότι η κρατική ΕΡΤ και τα λεγόμενα μεγάλα κανάλια δεν τα δείχνουν αυτά προς το παρόν. “Ουδέν νεότερον από το Ανατολικό Μέτωπο”
Μετά τα ιστορικά γεγονότα της αιματοβαμμένης επίθεσης στη Βενεζουέλα, η οποία σύμφωνα με τους New York Times κρεμόταν από μια κλωστή για να καταλήξει σε φιάσκο, πολλοί αντιλήφθηκαν ότι το νέο «Δόγμα Τραμπ» και το σχέδιο «Fortress America», δεν ήταν ένα απλό πυροτέχνημα, αλλά εντάσσονται αμφότερα στη «λογική FAFO» για την επίτευξη των στόχων του κινήματος «MAGA» στο Φαρ Ουέστ…
Όπως ήδη συνοψίσαμε σε προηγούμενο σημείωμα, η νέα αμερικανική παγκόσμια στρατηγική -η οποία δημοσιεύτηκε λίγες εβδομάδες πριν τα γεγονότα της Βενεζουέλας-, εκθέτει με αρκετή δόση κυνισμού, το πώς θα επιτευχθεί η «αποκατάσταση της αμερικανικής κυριαρχίας». Αποτελεί με άλλα λόγια το εγχειρίδιο του «America First». Στοχεύει μεταξύ άλλων στην δημιουργία ενός «Απόρθητου Φρουρίου» (Fortress America) στο Δυτικό Ημισφαίριο το οποίο θα εκτείνεται από τη Γροιλανδία έως τη γη του Πυρός, αποκόπτοντας τα όποια «σημεία πρόσβασης» της Ρωσία και της Κίνας.
Πέραν του ευρύτερου γεωστρατηγικού ενδιαφέροντος της νέας αμερικανικής Εθνικής Στρατηγικής Ασφαλείας, ένα σημείο το οποίο αφορά άμεσα τη χώρα μας, είναι ότι στη νέα περιφερειακή τάξη πραγμάτων, η Ευρώπη δεν θα αντιμετωπίζεται πλέον ως ισότιμος στρατηγικός εταίρος αλλά ως προβληματική -αν όχι παρακμιακή- ήπειρος, η οποία όμως -και εδώ είναι το ζουμί- θα επηρεάζεται/ελέγχεται άμεσα (sic) από φιλοαμερικανικά «πατριωτικά ευρωπαϊκά κόμματα». Και κάπου εδώ είναι που αναλαμβάνει δράση η πρώην αρραβωνιαστικιά του Ντ. Τραμπ τζούνιορ, η οποία εργάζεται παρασκηνιακά στην ανατροπή του υφιστάμενου ελληνικού πολιτικού σκηνικού. Φαίνεται ότι δεν αρκεί πλέον μια εξόφθαλμα φιλοδυτική πολιτική ελίτ να κυβερνά την χώρα. Νέος στόχος είναι η δημιουργία ενός «Τραμπικού κόμματος», πλήρως εναρμονισμένο με την «πολιτική φιλοσοφία» του προέδρου των ΗΠΑ.
Στιγμιότυπο από την ορκωμοσία Τραμπ με την νέα Πρέσβη Κίμπερλι Γκίλφοϊλ στη μέση
Λίγο μετά την ανάληψη των καθηκόντων του Ντ. Τραμπ γράφαμε (21/03/2025): «δεν θα προκαλούσε έκπληξη εάν εκτός του [Πάνου] Καμμένου, ξαφνικά νεκρανασταίνονταν κι άλλες «μπαγιάτικες» -για να το πούμε κομψά- πολιτικές προτάσεις» και τονίσαμε ότι «είναι πρόδηλο ότι ήδη γίνονται παρασκηνιακές ζυμώσεις για αλλαγή της πολιτικής σκηνής, γεγονός που προμηνύει πτώση της παραπαίουσας κυβέρνησης Μητσοτάκη. Οι όποιες εξελίξεις θα επιταχυνθούν με την καταλυτική έλευση της Κίμπερλι Γκίλφοϊλ στην Αθήνα.»
Επαφές Πάνου Καμμένου στις ΗΠΑ: Στη μέση ο Ρ. Στόουν και δεξιά ο Τζώρτζ Παπαδόπουλος (αμφότεροι στενοί σύμβουλοι του Ντ. Τραμπ). Γράφαμε επίσης στις 22/05/2025: «Το νέο ‘τραμπικό λουκ’ του κ. Καμμένου προφανώς και δεν μπορεί να μείνει ασχολίαστο…»
Στις 22/05/2025 αναφέραμε επίσης ότι ο «Ο Πάνος Καμμένος μας γνωστοποιεί ότι υπάρχει συγκεκριμένη «ΑΤΖΕΝΤΑ ΤΡΑΜΠ» για την Ελλάδα και ότι προαλείφεται ο ίδιος για να την εκτελέσει;» διαγκωνιζόμενος με τον Αντώνη Σαμαρά για το ποιός θα λάβει το χρίσμα (περισσότερα εδώ και εδώ)… Ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης όμως, με τεταμένα τα πολιτικά αντανακλαστικά, αντιλαμβανόμενος την παγίδα που του έχει στηθεί, φρόντισε να διεμβολίσει την όποια προσπάθεια δημιουργίας αντιπολίτευσης στα δεξιά της ΝΔ εν τη γενέσει της, με διαρροή ηχητικού συνομιλίας του Πάνου Καμμένου με τον εγκέφαλο της κρητικής μαφίας, τον Σεπτέμβριο του 2025, όπου ο τέως ΥΠΑΜ πιάστηκε από τον κοριό της ΕΥΠ να έχει τον εξής διάλογο απείρου κάλλους:
«-Πάνος Καμμένος: 10 του μηνός Οκτωβρίου έρχεται εδώ η Κίμπερλι όπου ελέγχουμε όλο το σύστημα, εγώ μαζί της είμαι τώρα, δίπλα μου είναι.
-Αρχηγός Σπείρας: Τι λες τώρα…
-Πάνος Καμμένος: Λοιπόν μην μιλάς πολύ. Εάν εξαρτάται από τους Αμερικανούς εγώ το καθαρίζω
-Αρχηγός Σπείρας: Όχι, εξαρτάται μόνο από τους Αμερικανούς γιατί είναι περιοχή δικιά τους.
-Πάνος Καμμένος: Το καθαρίζω!»
Εξ ου και η αναβολή ανακοίνωσης του νέου κόμματος έως ότου ξεχαστεί το ζήτημα από την κοντή μνήμη του λαού, που για άλλη μια φορά θα πειστεί από το σύστημα ότι «η θεία από το Σικάγο» θα λύσει τα προβλήματα της χώρας. Και πως θα γίνει αυτό; Η συνταγή κλασική και αναλλοίωτη. Κάθε νέο κόμμα χρειάζεται τον επικοινωνιακό μηχανισμό που θα το προωθήσει. Έτσι και εδώ η προεργασία βρίσκεται σε προχωρημένο στάδιο αφού με τις ευλογίες της Πρέσβεως έρχεται ο αμερικανικός σταθμός Newsmax (με παρουσία στα Βαλκάνια) οσονούπω και στη χώρα μας!
Αυτά λοιπόν για το «Τραμπικό κόμμα», και επειδή συγκεκριμένες υπηρεσίες άλλων κρατών δεν καθεύδουν, μην εκπλαγείτε εάν ακούσετε ότι εκτός από το φιλοαμερικανικό κόμμα, ανακοινωθεί παράλληλα και άλλο κόμμα, φίλα προσκείμενο σε χώρα αντίπαλου δέους, με ιστορικές σχέσεις με την Ελλάδα.
Τρίζουν τα κόκκαλα του Γέρου του Μοριά… Δύο αιώνες μετά, και οι ευκολόπιστοι Έλληνες αρνούνται να καταλάβουν γιατί δήλωνε «φιλόθεος»! Αιώνιοι ραγιάδες…
Η Τουρκία δηλώνει έτοιμη «να υποστηρίξει» τον συριακό στρατό στην «αντιτρομοκρατική επιχείρηση» κατά των «κούρδων μαχητών» στο Χαλέπι, την μεγαλύτερη πόλη της βόρειας Συρίας, ανακοίνωσε το υπουργείο Αμυνας της Τουρκίας.
«Αν η Συρία ζητήσει την βοήθειά μας, η Τουρκία θα προσφέρει την αναγκαία υποστήριξη», αναφέρεται στην ανακοίνωση του υπουργείου που υιοθετεί τον όρο «αντιτρομοκρατική επιχείρηση», μία ημέρα μετά τις φονικές συγκρούσεις ανάμεσα στις συριακές κυβερνητικές δυνάμεις και τους κούρδους μαχητές στο Χαλέπι.
«Η ασφάλεια της Συρίας είναι η δική μας ασφάλεια», τονίζεται στην ανακοίνωση στην οποία διευκρινίζεται ότι μέχρι σήμερα οι μάχες πραγματοποιούνται «αποκλειστικά από τον συριακό στρατό».
Νωρίτερα, ο πρόεδρος του τουρκικού κοινοβουλίου Νουμάν Κουρτουλμούς είχε δηλώσει ότι η Τουρκία παρακολουθεί τις εξελίξεις στο Χαλέπι ώρα με την ώρα και είναι έτοιμη να προσφέρει συνδρομή.
Οι σφοδρές συγκρούσεις στο Χαλέπι ανάμεσα στις συριακές κυβερνητικές δυνάμεις και τους κούρδους μαχητές οδήγησαν στην έξοδο χιλιάδων αμάχων από τις κουρδικές συνοικίες της μεγάλης πόλης της βόρειας Συρίας.
Η Ουάσιγκτον ανακοίνωσε ότι έχει αναλάβει «μεσολαβητικό» ρόλο για την «αποκλιμάκωση».
Σύμφωνα με την συριακή υπηρεσία Πολιτικής Προστασίας, 17 άνθρωποι, εκ των οποίων 16 άμαχοι, σκοτώθηκαν κατά τις συγκρούσεις που ξέσπασαν την Τρίτη ανάμεσα στις δυνάμεις της Δαμασκού και τους κούρδους μαχητές.
Το νέο κύμα βίας συνοδεύει την αποτυχία στην εφαρμογή της συμφωνίας του Μαρτίου ανάμεσα στην συριακή ηγεσία και τους κούρδους μαχητές η οποία προέβλεπε την ενσωμάτωση των θεσμών της αυτόνομη κουρδικής διοίκησης στους θεσμούς του νέου κράτους της Συρίας.
Οι συριακές αρχές προειδοποίησαν σήμερα ότι οι βομβαρδισμοί των περικυκλωμένων από το συριακό στρατό κουρδικών συνοικιών του Χαλεπίου θα επαναληφθούν.
Η Τουρκία, η οποία μοιράζεται σύνορα μήκους 900 χιλιομέτρων με την Συρία έχει διεξαγάγει κατά την περίοδο 2016-2019 σειρά στρατιωτικών επιχειρήσεων κατά των κούρδων μαχητών τους οποίους θεωρεί παρακλάδι του PKK.
Με πληροφορίες από Reuters AFP μέσω ΑΠΕ-ΜΠΕ Τουρκία Αγκυρα
The “Blue Homeland” (Mavi Vatan) doctrine espoused by Ankara is revisionist at its core. It seeks to overturn the Treaty of Lausanne and re-establish Turkish hegemony over the seas of the former Ottoman Empire
This week, the Turkish presidency quietly submitted a memorandum to its parliament, demanding the extension of its military mandate in Libya for another 24 months.
For too long, Western capitals have treated Turkey’s intervention in Libya with diplomatic ambiguity.
If approved, Turkish boots will remain on North African soil until January 2028. This is not a peacekeeping mission. It is the cementing of a Neo-Ottoman outpost designed to project power, empower Islamist proxies, and hold European energy security hostage.
For too long, Western capitals have treated Turkey’s intervention in Libya with diplomatic ambiguity. But the facts on the ground—and the law itself—are no longer ambiguous. Ankara is building a permanent sphere of influence in North Africa based on illegal treaties and military coercion, directly undermining the stability of the entire Mediterranean basin.
The “Zombie” Treaty
The cornerstone of this expansionist project is the controversial 2019 “Maritime Boundary Treaty” signed between Turkish President Recep Tayyip Erdogan and the former Islamist-backed government in Tripoli. This deal attempted to redraw the map of the Mediterranean, claiming vast swathes of international waters for Turkey and effectively erasing the maritime sovereignty of Greece.
However, as reaffirmed this week by Aguila Saleh, the Speaker of the Libyan House of Representatives, this deal is legally void. In a definitive interview, Saleh reminded the world of a basic constitutional fact: international agreements must be ratified by the nation’s parliament. The 2019 deal never was.
However, as reaffirmed this week by Aguila Saleh, the Speaker of the Libyan House of Representatives, this deal is legally void.
“What is built on falsehood remains false,” Saleh declared. By bypassing the only elected legislative body in Libya, Ankara and its clients in Tripoli created a zombie treaty—legally dead, yet kept alive by Turkish military force to justify drilling in contested waters and harassing neighbors.
The deal’s absurdity is geographic as well as legal. It draws a line between the Turkish coast and Libya that ignores the existence of Crete, a major island with its own continental shelf. It is a violation of the UN Convention on the Law of the Sea (UNCLOS) so egregious that it has united Egypt, Greece, and Cyprus in opposition. Yet, Ankara persists, using this illegal paper shield to disrupt the East Mediterranean’s emerging energy architecture.
An Incubator for Radicalism
Why is Ankara so desperate to lock in a military presence for another two years? The memorandum sent to the Turkish parliament claims the goal is to “ensure stability” and protect against “irregular armed groups.”
The reality is the exact opposite. The Turkish military presence in western Libya acts as a praetorian guard for specific Islamist factions aligned with the Muslim Brotherhood ideology. By flooding the zone with Bayraktar drones, military advisors, and Syrian mercenaries, Ankara prevents the unification of the Libyan military and blocks the formation of a secular, nationalist government that could actually secure the country’s borders.
The Turkish military presence in western Libya acts as a praetorian guard for specific Islamist factions aligned with the Muslim Brotherhood ideology.
Instead of a unified state, Turkey is engineering a dependency. As long as Tripoli relies on Turkish hard power to survive, it remains a vassal state, unable to make sovereign decisions regarding its economy or foreign policy. This keeps the Libyan coast open as a potential pressure valve for migration into Southern Europe—a lever Erdogan pulls whenever he seeks concessions from Brussels.
The Threat to the Western Alliance
This is not just a localized border dispute; it is a crisis for the NATO alliance from within. Turkey, a NATO member, is actively threatening the sovereignty of Greece, another NATO member, while occupying the territory of a third nation to flank the alliance from the south.
The “Blue Homeland” (Mavi Vatan) doctrine espoused by Ankara is revisionist at its core. It seeks to overturn the Treaty of Lausanne and re-establish Turkish hegemony over the seas of the former Ottoman Empire. This puts Ankara on a collision course not just with Athens and Cairo, but with the entire concept of the rule of law in the Mediterranean.
Restoring the Rule of Law
The path to stability does not run through Turkish military bases in Tripolitania. It runs through the support of legitimate Libyan institutions that reject foreign occupation.
Speaker Aguila Saleh’s recent comments offer a roadmap out of this crisis, one that respects sovereignty rather than force. He emphasized that Libya is open to negotiations with all Mediterranean neighbors—including Turkey—but only through a legitimate government and ratified treaties, not backroom deals signed by expired transitional authorities.
The path to stability does not run through Turkish military bases in Tripolitania. It runs through the support of legitimate Libyan institutions that reject foreign occupation.
The international community must stop accepting the Turkish presence as a fait accompli. The 2019 maritime deal must be universally recognized for what it is: null and void. The extension of Turkish troops until 2028 should be met with diplomatic condemnation and a renewed push for the withdrawal of all foreign forces.
En dépit des accords de cessez-le-feu conclus avec le Liban et à Gaza, et des discussions en cours avec la Syrie sur les contours d’un accord de sécurité, Israël poursuit une politique dite de « défense avancée » qui fait peu de cas de la souveraineté de ses voisins. Au nom de l’impératif de la sanctuarisation de son territoire, Tel-Aviv continue de redéfinir les frontières, d’étendre sa profondeur stratégique et d’asseoir son contrôle sur son voisinage. Cette politique se heurte toutefois de plus en plus aux intérêts de puissances régionales, comme la Turquie ou l’Arabie saoudite.
Depuis deux ans, l’accumulation de succès tactiques conduit Tel-Aviv à opter pour une politique impériale qui se poursuit en dépit des différents processus de négociations en cours. Au Liban, à Gaza, en Syrie, cette politique ne va pas sans susciter de tensions avec les grands acteurs de la région.
Détruire le Hezbollah… ou détruire le Liban ?
Au Liban, la guerre d’attrition visant à détruire les capacités militaires du Hezbollah – organisation libanaise alliée de l’Iran – et à décapiter sa chaîne de commandement a abouti à l’accord de cessez-le-feu du 27 novembre 2024.
Le dossier libanais est perçu par Israël comme le point de départ de la stratégie de restructuration du Moyen-Orient. Bien que le texte de l’accord ne prévoie que la cessation des hostilités et le retrait des forces militaires du Hezbollah et de ses armes du sud de la rivière Litani en échange d’un retrait israélien des cinq positions stratégiques qu’il occupe au Sud-Liban, la lettre complémentaire (side letter) adressée par Washington à Tel-Aviv donne un blanc-seing à la partie israélienne pour « répondre aux menaces » et « agir à tout moment contre les violations commises dans le sud du Liban ». En d’autres termes, les garanties offertes par les États-Unis permettent à Israël de mener des actions militaires préemptives sans être inquiété pour cela.
Entre novembre 2024 et novembre 2025, la Force intérimaire des Nations unies au Liban (FINUL) a recensé plus de dix mille violations du cessez-le-feu par Israël. La partie israélienne considère que l’engagement diplomatique avec l’État libanais demeure distinct de ses attaques militaires contre le Hezbollah, qu’elle qualifie de groupe terroriste. De surcroît, l’État libanais, qui n’a cessé d’appeler, sans succès, à l’action de la communauté internationale pour faire cesser les attaques quasi quotidiennes contre sa souveraineté et son intégrité territoriale, s’est vu imposer, sous la pression de Washington, un calendrier pour désarmer le Hezbollah, au risque de mettre en péril la stabilité interne, dans un contexte marqué par une grande fragilité de ses institutions.
Ainsi, l’armée libanaise est censée avoir achevé le démantèlement de toutes les infrastructures du Hezbollah et le désarmement total du groupe dans de zone située au sud du Litani, à environ 30 km de la frontière avec Israël ; mais la partie israélienne réclame désormais la mise en application de la phase deux, à savoir la restauration du monopole exclusif de l’État sur les armes. Toutefois, comme le rappellent les universitaires Joseph Daher, Sami Zoughaib et Sami Atallah dans une publication du 20 novembre dernier :
« […] La véritable souveraineté se transmet rarement par une simple signature. Elle repose sur trois fondements interdépendants : un monopole crédible de la force par l’État, des institutions fonctionnelles et solvables, et une légitimité suffisamment large pour lier les communautés à l’État. Le Liban manque de ces trois éléments. Au contraire, la coercition extérieure dicte la politique, transformant l’État d’acteur souverain en instrument. »
La Syrie dans le viseur
En Syrie, tout en poursuivant les négociations autour d’un accord de sécurité, Israël mène des actions qui fragilisent l’État syrien et favorisent la fragmentation du territoire.
Tout en adoptant une posture maximaliste dans les négociations, Israël cherche à exploiter les minorités druze et kurde comme vecteur de déstabilisation, renouant ainsi avec la stratégie de l’expert du ministère israélien des affaires étrangères Oded Yinon développée dans les années 1980. Yinon considérait le monde arabe comme un maillon faible de l’ordre international. Les États étaient « un château de cartes temporaire » construit par la France et le Royaume-Uni dans les années 1920, qui ont divisé arbitrairement la région en dix-neuf États, « tous composés de combinaisons de minorités et de groupes ethniques hostiles les uns aux autres ». Dès lors, selon lui, ces États étant artificiels, il convient de les démembrer et de recomposer des entités sur des bases confessionnelles.
Cette approche est prégnante chez certains membres du gouvernement Nétanyahou. L’actuel ministre des affaires étrangères Gideon Saar a co-écrit en octobre 2015 avec un colonel de l’armée israélienne un article intitulé « Farewell to Syria » dans lequel il affirmait :
« Toute stratégie élaborée dans le but de mettre fin à la guerre civile en Syrie et de façonner son avenir doit partir d’un postulat clair : la Syrie, effondrée et divisée, ne peut être reconstituée. Il est donc nécessaire de se concentrer sur l’identification d’alternatives pratiques à l’État syrien. […] Un règlement coordonné et ordonné visant à séparer les forces entre la majorité sunnite et les minorités vivant sur le sol syrien […] offre le meilleur potentiel de stabilité. […] Tout accord de paix en Syrie doit reposer sur la garantie de l’existence de ces communautés au sein d’entités étatiques qui leur sont propres. »
D’un autre côté, la partie israélienne a tenté de renforcer ses liens avec les Forces démocratiques syriennes (dominées par les Kurdes de la branche syrienne du PKK), engagées dans un processus d’unification pour placer les institutions civiles et militaires du nord-est de la Syrie (Rojava), sous le contrôle de l’État.
Bien que les FDS démentent ces accusations – également nourries par différentes déclarations de Mazloum Abdi (« Si Israël peut empêcher les attaques contre nous et mettre fin au massacre de notre peuple, nous nous en réjouissons et nous lui en sommes reconnaissants ») –, les révélations du Washington Post renforcent l’argument de la Turquie selon lequel les FDS seraient inféodées à Israël, ce qui implique que leur intégration dans l’État syrien doit nécessairement entraîner leur désarmement et la dissolution de leur commandement.
Le mécontentement de la Turquie…
Depuis plusieurs mois, les actions israéliennes en Syrie heurtent les intérêts de la Turquie et suscitent des tensions croissantes avec Ankara. En effet, la Turquie, qui est l’un des principaux parrains d’Ahmed al-Charaa et qui a largement œuvré à sa normalisation, souhaite stabiliser un pays sur lequel elle entend exercer une forte influence.
L’accumulation des tensions a conduit Ankara à déployer des radars turcs à l’intérieur du territoire syrien, ce qui entraverait la liberté d’action d’Israël. La Turquie envisagerait également d’installer une base militaire.
De son côté, Israël a renforcé son partenariat sécuritaire et énergétique avec la Grèce et avec Chypre, opposées à la Turquie sur la question du zonage maritime en Méditerranée orientale. Dans un contexte où Athènes et Nicosie voient en Tel-Aviv un contrepoids aux ambitions de la Turquie, une hypothétique convergence entre Ankara et Téhéran pourrait se dessiner dans les semaines à venir.
Enfin, un autre signe supplémentaire de l’exacerbation des contradictions entre Israël et la Turquie est perceptible dans le refus israélien d’une participation turque à une « force de stabilisation internationale » à Gaza prévue dans le cadre du plan Trump pour la paix publié le 29 septembre 2025.
Ce plan ne constituerait, pour reprendre les termes d’une analyse récente publiée par le média Orient XXI, qu’une étape supplémentaire dans la réalisation du projet hégémonique israélien au Moyen-Orient « en rendant notamment obsolètes les frontières traditionnelles et en garantissant à Israël une liberté de mouvement pour frapper qui il veut, quand il veut et où il veut […] ». Il comporte plusieurs objectifs comme « exploiter davantage les fonds du Golfe pour financer le Conseil de la paix qui serait présidé par Donald Trump et préparer le plan de développement économique de Trump pour Gaza ; […] l’élimination de toute forme de résistance dans les territoires occupés ; la liquidation de la cause palestinienne et le déplacement forcé de la population ; […] normaliser la présence d’Israël dans la région et ses relations avec tous les pays arabes, en particulier l’Arabie saoudite ».
En offrant les mêmes garanties à Israël que dans le cadre libanais, les Américains consacreraient sa liberté d’action sur le territoire gazaoui aux côtés de la force de stabilisation internationale et lui permettraient donc de continuer à contrôler Gaza en évitant le coût d’une occupation permanente.
Par ailleurs, les États-Unis – qui superviseraient le Conseil de la paix et seraient donc en charge de la surveillance du comité de gouvernance temporaire de Gaza et du développement de la bande en coopération avec les pays du Golfe pour financer les projets et maintenir l’illusion d’une légitimité politique – pourraient également tenter, par ce biais, de renforcer les relations entre Israël et l’Arabie saoudite tout en enterrant la question palestinienne.
… et de l’Arabie saoudite
Toutefois, ce dernier pari ne tient pas compte de la déconnexion croissante des intérêts entre Tel-Aviv et Riyad. L’Arabie saoudite ne souscrit pas à l’approche israélienne de la « défense avancée » sous-tendue par une stratégie de restructuration du Moyen-Orient. Elle voit dans l’usage de sa supériorité militaire une menace pour ses propres intérêts et sa politique souveraine. Durant la guerre des douze jours contre l’Iran, Riyad s’est distanciée des actions israéliennes et s’est vigoureusement opposée à l’utilisation de son territoire et de son espace aérien par l’aviation américaine et israélienne pour frapper l’Iran.
Par ailleurs, en Syrie, elle converge avec la Turquie dans sa volonté de stabiliser le pays et veut exorciser le risque d’un effondrement qui sèmerait le chaos dans la région. Sur ce point, l’administration Trump est sur la même ligne que la Turquie et l’Arabie saoudite, tout en cherchant à offrir les meilleures garanties de sécurité possible à Israël, qui demeure étroitement tributaire de l’assistance financière, militaire des États-Unis, ainsi que de leur soutien diplomatique.
Terminons par ce constat du journaliste et écrivain américain Roger Cohen dans un article du New York Times le 30 novembre dernier après un séjour en Israël et au Liban : « Je n’ai trouvé que peu de signes indiquant que la puissance israélienne, telle qu’elle est actuellement déployée, permettra d’assurer un avenir plus pacifique à long terme pour Israël et la région. »
David A. Graham
