Επετειακή εκδήλωση "Μνήμη και Φως", με αφορμή τα 70 χρόνια από την ίδρυση του Φεστιβάλ Αθηνών από τον Ελληνικό Οργανισμό Τουρισμού, στην Ρωμαϊκή Αγορά Αθηνών, Τρίτη, 16 Σεπτεμβρίου 2025. Η εκδήλωση ήταν αφιερωμένη στην Μαρία Κάλλας.
(ΜΙΧΑΛΗΣ ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ/EUROKINISSI)
Πολιτικοί και νομικοί κύκλοι απορούν γιατί ορισμένοι βιάστηκαν τόσο πολύ να περάσουν μια νυχτερινή τροπολογία σε άσχετο νομοσχέδιο με εμφανή στόχο να ευνοηθεί στις δικαστικές υποθέσεις της με τον πρώην σύζυγό της, η υπουργός Τουρισμός Όλγα Κεφαλογιάννη.
Το newsletter του iEidiseis καθημερινά στο inbox σου. Κάνε εγγραφή εδώ.
Διερωτώνται συγκεκριμένα, γιατί δεν περίμενε την εκδίκαση της υπόθεσης για την επιμέλεια των παιδιών στο Εφετείο όπου ήδη έχει προσφύγει αφού η δίκη είναι προγραμματισμένη να διεξαχθεί μέσα στους επόμενους 2-3 μήνες. Γιατί αυτή η πρεμούρα να αλλάξει νύχτα ο νόμος για την παιδική μέριμνα και να μπουν σε περιπέτειες ο πρωθυπουργός και η κυβέρνηση;
Μια πιθανή απάντηση μας την έδωσε έγκυρος νομικός. Με την αλλαγή της νομοθεσίας και την εκ νέου προσφυγή στην πρωτοβάθμια δικαιοσύνη ουσιαστικά «εξαφανίζεται» η προηγούμενη δικαστική απόφαση, η οποία – ως γνωστόν – απέρριψε την αίτηση της Όλγας Κεφαλογιάννη και αποφάσισε οι δύο γονείς να έχουν την επιμέλεια των παιδιών.
Γιατί, όμως, τόση αγωνία να «εξαφανιστεί» η πρώτη δικαστική απόφαση;
Ο έγκυρος νομικός φίλος μας, ο οποίος τυχαίνει να έχει διαβάσει τη σχετική απόφαση, εξεπλάγη από το βάθος της προσέγγισης και της ανάλυσης του δικαστή. Ο άνθρωπος μπήκε κυριολεκτικά στον σκληρό πυρήνα της υπόθεσης προχωρώντας σε μια εξαιρετική «ψυχαναλυτική» ερμηνεία του οικογενειακού δράματος του Μίνωα Μάτσα και της Όλγας Κεφαλογιάννη.
Τι αναφέρει η δικαστική απόφαση
Γράφει, λοιπόν, τα εξής στη δικαστική απόφαση:
«…Οι σχέσεις των συζύγων, στην πορεία του χρόνου δεν εξελίχθηκαν ομαλά, καθώς, λόγω της ασυμφωνίας των χαρακτήρων τους, προκαλούνταν μεταξύ τους, όλο και συχνότερα, έριδες και προστριβές. Η απόσταση αυτή διευρύνθηκε λόγω της δυσχέρειας της ενάγουσας στη διαχείριση του θυμού της, γεγονός που δημιουργούσε επαναλαμβανόμενες εντάσεις και προστριβές στην έγγαμη συμβίωση. Τα ανωτέρω επιβεβαιώνονται από το περιεχόμενο των μηνυμάτων κινητής τηλεφωνίας και του ηλεκτρονικού ταχυδρομείου που προσκομίζει ο εναγόμενος, προσπαθώντας να ερμηνεύσει την ψυχική απόσταση του από την ενάγουσα, στα οποία η τελευταία (ενάγουσα) αποδέχεται ότι δυσκολεύεται να διαχειριστεί τον θυμό της, καθώς και ότι ενίοτε οι αντιδράσεις της είναι υπερβολικές. Ομοίως, στο από 5.12.2020 μήνυμα του ηλεκτρονικού ταχυδρομείου με αποστολέα την ενάγουσα και παραλήπτη τον εναγόμενο, η πρώτη αποδέχεται ότι η αδυναμία διαχείρισης του θυμού της και οι δυσανάλογες αντιδράσεις της είναι το μεγαλύτερο ελάττωμα της. Από την επικοινωνία αυτή των διαδίκων, αποδεικνύεται ότι οι διάδικοι αντιμετώπιζαν εξαρχής προβλήματα στη σχέση τους, τα οποία ήλπιζαν ότι θα αντιμετωπίσουν, δεδομένων των αισθημάτων αγάπης που έτρεφαν μεταξύ τους…».
Εκρήξεις θυμού, βία, επεισόδια και αδυναμία διαχείρισης του θυμού. Όλα αυτά λοιπόν, τα άκρως περίεργα, φαίνεται ότι η ενάγουσα, δηλαδή η υπουργός Τουρισμού, θέλει να σβηστούν από την ιστορία.
Και γι’ αυτό όλη η κυβέρνηση τώρα τρέχει και προσπαθεί να διαφύγει από τον κυκεώνα στον οποίο έχει μπλέξει.
Derrière les annonces tonitruantes sur les « prix qui baissent énormément » et « les emplois et les usines » qui « vont revenir en force », la réalité de l’économie états-unienne un an après l’investiture de Donald Trump n’est pas si flamboyante.
Les investissements concentrés dans le domaine de l’intelligence artificielle (IA) et les bons résultats de Wall Street ne semblent pas bénéficier à l’emploi. L’augmentation chaotique des droits de douane s’est traduite par une forte incertitude qui provoque l’attentisme des entreprises et inquiète les consommateurs, alors même que la vie n’est pas moins chère qu’avant. Et plusieurs des secteurs d’activités mis en avant par Donald Trump au cours de sa campagne (manufacturier, pétro-gazier et agricole) sont à la peine.
La hausse des prix se poursuit sur un rythme semblable à 2024
Après un an de mandat, le président s’est attribué le mérite de quelques baisses ponctuelles, comme sur le prix des œufs ou de l’essence, sans que ces baisses ne puissent lui être clairement attribuées.
Plus généralement, non seulement les prix n’ont pas baissé fin 2025, mais l’inflation (2,7 %), toujours supérieure à l’objectif de 2 % de la Réserve fédérale (Fed), est comparable à celle de fin 2024 (2,9 %). Elle est même nettement plus élevée pour certains postes de dépenses énergétiques qui impactent fortement les plus modestes, comme l’électricité qui augmente de 6,7 % entre décembre 2024 et décembre 2025.
Une guerre commerciale aux effets ambigus
Le 2 avril 2025, jour proclamé « Liberation Day », Donald Trump annonce les droits de douane les plus élevés imposés par les États-Unis à leurs partenaires commerciaux depuis les années 1930
Il en retarde l’application quelques jours plus tard face à la chute de la Bourse et à la hausse des taux sur la dette fédérale. Initialement, ce report exclut la Chine qui s’est lancée dans un bras de fer avec les États-Unis, chaque pays répliquant aux hausses de droits de douane de l’autre par de nouvelles hausses. Cette surenchère avec Pékin et les déclarations chaotiques sur les négociations avec d’autres partenaires créent un climat très incertain et entraînent, plusieurs mois durant, un fort attentisme des entreprises américaines en matière d’investissements et de création de nouveaux emplois.
Alors que le président affirmait que le choc tarifaire serait absorbé par les pays étrangers, la plupart des économistes prévoyaient que son poids pèserait sur les entreprises et les consommateurs américains. Même si les faits semblent plutôt leur donner raison, le bilan des droits de douane sur 2025 n’est pas simple à dresser.
Tout d’abord, les importateurs américains se sont empressés de constituer des stocks avant l’application des droits de douane, ce qui a accru les importations en début d’année, puis les a réduits les mois suivants. Mais, d’autres facteurs ont pu contribuer à la baisse spectaculaire du déficit commercial observée fin 2025 : la baisse du dollar relativement à d’autres monnaies, dont l’euro, a amélioré la compétitivité des produits américains ; et la baisse des prix du transport maritime a diminué le coût des produits entrant aux États-Unis.
Ensuite, il est difficile de mesurer les droits de douane effectivement appliqués en 2025 en raison des reports, des négociations bilatérales, des exemptions notamment sur des produits relevant de l’accord de libre-échange entre États-Unis, Mexique et Canada (ACEUM), ou d’autres exemptions ponctuelles sur divers produits essentiels aux consommateurs ou aux entreprises. Un document de travail du National Bureau of Economic Research (NBER) publié par deux économistes américains montre que les droits de douane moyens effectivement appliqués étaient de 14,1 % fin septembre 2025, soit environ la moitié de ceux annoncés par l’administration (27,4 %).
Des secteurs traditionnels en difficulté
L’un des principaux arguments de Trump pour augmenter les droits de douane était de sauver le secteur manufacturier américain et les emplois qui y sont liés. Pourtant, ces mesures n’ont pas suffi à enrayer les baisses d’emplois qui s’opèrent dans ce secteur depuis 2023. En 2025, le secteur a perdu autour de 58 000 emplois.
Dans le secteur pétro-gazier cher au président, le taux de chômage a bondi de 1,9 % en novembre 2024 à 9 % un an plus tard. En réalité, l’emploi dans ce secteur est très dépendant de sa rentabilité, qui elle-même dépend des cours mondiaux du pétrole. Autour de 60 à 70 dollars (51 à 60 euros) le baril, la rentabilité de l’extraction des pétroles de schiste est à peine garantie. Or, en novembre 2025, le baril de West Texas Intermediate (WTI, le pétrole de référence sur le marché américain) s’établissait à 60 dollars, du fait de l’augmentation de la production aux États-Unis et plus encore au sein de l’Opep, ce qui a modéré les cours du pétrole. En la matière, les objectifs de Trump sont contradictoires : d’un côté, les prix bas du pétrole réduisent les prix à la pompe pour les consommateurs, mais, de l’autre, ils limitent la réalisation de nouveaux forages parmi les plus coûteux.
Le secteur agricole, important dans beaucoup d’États républicains, pâtit de la guerre commerciale – c’est en particulier le cas des producteurs de soja boycottés par la Chine. Dans le même temps, le secteur voit sa rentabilité affectée par l’augmentation du coût du travail et les difficultés de recrutement liées au durcissement de la politique migratoire alors que l’agriculture est particulièrement dépendante de travailleurs d’origine étrangère (70 %) dont beaucoup sont en situation irrégulière (environ 40 %). En réponse aux difficultés du secteur, Trump a annoncé 12 milliards de dollars (soit 10,3 milliards d’euros) d’aides directes aux agriculteurs, dont 11 milliards de dollars (soit 9,4 milliards d’euros) consacrés aux grandes cultures (soja, maïs, blé, coton, riz, etc.).
Des investissements massifs dans le secteur de l’IA, peu générateur d’emplois
Les droits de douane avaient non seulement pour but de sauver l’industrie américaine, mais ils devaient également conduire à l’implantation d’usines supplémentaires et à la création des emplois associés, en supposant que nombre d’entreprises feraient le choix de venir ou de revenir produire aux États-Unis pour y échapper. Il est trop tôt pour juger des résultats de cette politique.
Certes, le site web de la Maison Blanche communique sur un boom massif d’investissements qui s’établiraient à 9 600 milliards de dollars (8 200 milliards d’euros). Cependant, selon une étude Bloomberg, les véritables promesses d’investissements seraient moindres (7 000 milliards de dollars, soit 6 020 milliards d’euros), dont une partie correspond à des projets déjà existants, et d’autres à des engagements flous ou non contraignants. En fait, 2 900 milliards de dollars (2 494 milliards d’euros) de ces investissements se concentreraient sur le secteur de l’IA et la construction de data centers peu générateurs d’emplois.
Un marché du travail qui patine
Malgré les trois baisses du taux de la Fed opérées en 2025 pour soutenir l’activité économique, le marché du travail montre des signes préoccupants.
Tout d’abord, le taux de chômage a augmenté de 0,4 points de pourcentage, atteignant 4,4 % en fin d’année. La baisse de l’emploi fédéral (277 000 postes détruits, soit environ 10 % des effectifs fédéraux, agences indépendantes incluses) à la suite des coupes décidées par le « département » de l’efficacité gouvernementale (DOGE), piloté par Elon Musk, n’explique qu’une partie de la hausse du chômage.
Ensuite, les jeunes entrants sont particulièrement affectés, notamment par le développement de l’IA. Le taux de chômage des 16-19 ans s’est accru de plus de 3 points de pourcentage, atteignant les 15,7 %. Enfin, les temps partiels subis ont explosé (+ 980 000).
Une confiance en chute libre
La consommation des ménages s’est maintenue en 2025 à un niveau comparable à celui de 2024, ce qui a largement contribué à porter l’activité économique, et notamment la reprise des deuxième et troisième trimestres après la contraction du produit intérieur brut (PIB) au premier trimestre. Pourtant, l’indice de confiance des consommateurs établi par l’Université du Michigan a chuté de près de 28,5 % sur l’année, traduisant l’inquiétude croissante d’une partie des Américains face à la situation économique, une défiance qui s’est traduite par plusieurs revers électoraux emblématiques pour le camp républicain.
De nombreux citoyens, des plus modestes aux classes moyennes, dont beaucoup ont voté Trump en 2024, s’inquiètent désormais. Alors que l’inflation continue de grever leur pouvoir d’achat, les réductions d’impôt pérennisées par la loi de finance pour 2026, « The Big Beautiful Bill Act », bénéficient avant tout aux plus riches tout en durcissant les conditions d’accès au programme d’aide alimentaire (SNAP) et au programme de santé public Medicaid, qui couvre les frais médicaux des personnes à faibles revenus, soit un Américain sur cinq.
De même, la non-prolongation par le Congrès des subventions à l’assurance santé dite Obamacare fait exploser le prix de l’adhésion à un système de santé pour plus de 20 millions d’Américains début 2026.
Ο κόσμος βαδίζει αλληλέγγυος με τους Ιρανούς—εδώ, πάνω από 100.000 άνθρωποι τον Ιανουάριο συμμετείχαν σε διαμαρτυρία κατά του ισλαμικού καθεστώτος στο Τορόντο (Iran in Photos).
23 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2026 •
Από M. Nateqnuri
Ανάμεσα στα πλήθη των διαδηλωτών, ο συνεργάτης του TMR σημειώνει εκπαιδευμένα άτομα με κακόβουλες ατζέντες στους δρόμους.
Επέστρεψα από το Ιράν στις 14 Ιανουαρίου, μετά από τρεις εβδομάδες εκεί. Θεωρήστε αυτό μια ανάρτηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης που αρνούμαι να αναρτήσω στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης επειδή είναι τοξικό έδαφος, υπό βαριά επιτήρηση από τις δικές μας αυταρχικές εξουσίες, και ούτως ή άλλως όσα γράφω είναι πολύ μακροσκελή. Συνήθως αποφεύγω να είμαι κάποιο είδος αυτοδιορισμένου εκπροσώπου στην αγγλόσφαιρα για όσα συμβαίνουν στο Ιράν. Το ιδεολογικό πεδίο είναι ναρκοθετημένο και πολλοί στη διασπορά μιλούν από τόπους βαθύτατου τραύματος. Όμως όταν άνοιξα για πρώτη φορά το Facebook, απωθήθηκα από τις συζητήσεις σε μια γλώσσα απλουστευμένων δυϊσμών, αν και μεγάλο μέρος τους έχει καλή πρόθεση. Γράφω εδώ ως άνθρωπος με βαθιά αγάπη για τη χώρα και τον λαό, και μετά από δεκαετίες έρευνας για τον πολιτισμό και την ιστορία της. Ζητώ να κρατήσετε όλα τα κομμάτια παρακάτω μαζί, όχι σε αντίθεση μεταξύ τους, όπως κάνουν τόσες από τις αφηγήσεις που έχω διαβάσει.
Οι άνθρωποι στο Ιράν είναι εξαιρετικά θυμωμένοι με την κυβέρνηση για τη διαφθορά της, την οποία θεωρούν υπεύθυνη για τις οικονομικές συνθήκες που καθιστούν τη ζωή ολοένα και πιο αβίωτη για τόσους πολλούς.
Η οικονομική διαφθορά συνδέεται εν μέρει με δεκαετίες ολοένα και πιο ασφυκτικών κυρώσεων, οι οποίες κατά τη γνώμη μου αποτελούν παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Αυτό δεν αθωώνει την IRI, αλλά δεν είναι και τρομερά μοναδική. Οι κυρώσεις υπό την ηγεσία των ΗΠΑ και της Ευρώπης έχουν φτωχοποιήσει και κυριολεκτικά καταστρέψει τη μεσαία τάξη, ακριβώς τους ανθρώπους που ισχυρίζονται ότι θέλουν να σώσουν από την κυβέρνηση και των οποίων τις οργανωτικές δυνατότητες υπονομεύουν. Αυτό δεν αθωώνει την ελίτ του καθεστώτος από το να πιέζει τον πληθυσμό, αλλά, ξανά, δεν είναι και τρομερά μοναδική σε μια εποχή παγκόσμιας ολιγαρχίας.
Θυμωμένοι άνθρωποι βγήκαν μαζικά στους δρόμους διαδηλώνοντας. Ανάμεσά τους υπήρχαν επίσης πολλές άλλες ομάδες, ορισμένες από τις οποίες είχαν συγκεκριμένα είδη εκπαίδευσης που τις ξεχώριζαν από τους απλούς ανθρώπους που διαμαρτύρονταν. Άκουσα από ανθρώπους σε τουλάχιστον μισή ντουζίνα πόλεις διαφόρων μεγεθών. Πολλοί άνθρωποι με τους οποίους μίλησα τις ημέρες μετά τις 8 και 9 Ιανουαρίου μου είπαν ότι ένιωθαν πως αυτές οι διαμαρτυρίες ήταν διαφορετικές, ότι υπήρχαν εκπαιδευμένοι άνθρωποι με πολύ συγκεκριμένες ατζέντες στον δρόμο, που προσπαθούσαν να καταλάβουν και να χειραγωγήσουν τις διαμαρτυρίες (ένας φίλος απειλήθηκε επειδή δεν φώναζε «Javid Shah», ζήτω ο βασιλιάς — αναφορά στον Reza Pahlavi). Είδα κάποιον να σκαρφαλώνει επιδέξια και γρήγορα έναν τοίχο ύψους 20 ποδιών. Αυτός δεν ήταν ένας συνηθισμένος διαδηλωτής. Άκουσα πολλά άλλα παραδείγματα.
Διάφορες θεωρίες που θεωρώ αξιόπιστες σχετικά με το ποιοι είχαν αναμειχθεί με τους θυμωμένους διαδηλωτές: πράκτορες της ισραηλινής κυβέρνησης, φιλομοναρχικοί με στήριξη από το Ισραήλ, το MEK που υποστηρίζεται από την κυβέρνηση των ΗΠΑ (Mujaheddin-e Khalq, ευρέως θεωρούμενοι τρομοκράτες μέσα στο Ιράν), και αυτονομιστές οπλισμένοι από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ. Αυτοί οι άνθρωποι προσπαθούσαν να κατευθύνουν τις διαμαρτυρίες προς τους δικούς τους σκοπούς και μεγάλο μέρος της βίας από την πλευρά των διαδηλωτών προήλθε από αυτούς. Κάποιοι απλοί άνθρωποι, βλέποντας υπερβολικά πολύ Iran International (ένα δορυφορικό τηλεοπτικό κανάλι με έντονη φιλομοναρχική κλίση που συχνά παραποιεί πληροφορίες ή παραπληροφορεί ευθέως) έμοιαζαν να πιστεύουν ότι η ισραηλινή και αμερικανική παρέμβαση θα τους έσωζε. «Αυτό δεν είναι ζωή», μου έλεγαν. Έμοιαζαν να έχουν την εντύπωση ότι το Ισραήλ και οι ΗΠΑ ασχολούνται με το να κάνουν τα πράγματα καλύτερα για τους ανθρώπους σε όλο τον κόσμο και με το να σώζουν ζωές. Υπήρχε ελάχιστη σκέψη για το τι ακολουθεί. «Απλώς ξεφορτωθείτε αυτή την κυβέρνηση, οτιδήποτε είναι καλύτερο από αυτό, δεν μπορεί να γίνει χειρότερα». Ω, αλλά μπορεί, τους είπα. Αυτές οι κυβερνήσεις (και σημαντικά τμήματα των ψηφοφόρων τους) δεν νοιάζονται για τις ζωές μας, όπως δείχνουν οι πρόσφατες δραστηριότητές τους στην περιοχή. Κοιτάξτε τις προηγούμενες παρεμβάσεις των ΗΠΑ, οι οποίες έχουν προκαλέσει θάνατο, καταστροφή, αστάθεια και τεράστιους πληθυσμούς προσφύγων. Αλλά οι άνθρωποι είναι τόσο απελπισμένοι, χωρίς ελπίδα, και σπρωγμένοι πέρα από το όριο που δεν μπορούν να το ακούσουν αυτό.
Από την Πέμπτη, 8 Ιανουαρίου, όλα έγιναν πυρηνικά.
Αυτές οι διαμαρτυρίες ήταν βίαιες με έναν πρωτοφανή τρόπο. Το άκουσα αυτό από πολλούς ανθρώπους που διαδηλώνουν από το 2009. Σε πολλές πόλεις και κωμοπόλεις, κυβερνητικά γραφεία και τράπεζες κάηκαν, αλλά επίσης πολλά καταστήματα λεηλατήθηκαν, δημόσια λεωφορεία κάηκαν, στάσεις μετρό βανδαλίστηκαν. Δυνάμεις ασφαλείας ή ύποπτες δυνάμεις ασφαλείας (μερικοί από τους οποίους ήταν απλοί άνθρωποι) επιτέθηκαν βάναυσα σε ανθρώπους στον δρόμο — τους κατακρεούργησαν, τους έκαψαν, τους ξυλοκόπησαν άσχημα και μερικές φορές μέχρι θανάτου. Αυτή η βία ήταν σοκαριστική για πολλούς, παρά την αντίθεσή τους στο καθεστώς, και ήταν μέρος αυτού που έκανε όλο αυτό να μοιάζει διαφορετικό.
Κάποιες πόλεις και γειτονιές ήταν χειρότερες από άλλες. Σε ένα ξενοδοχείο σε μια νότια λιμενική πόλη, είδα και άκουσα δακρυγόνα, κρότου-λάμψης χειροβομβίδες, και ακόμη και γρήγορα πυρά από ημιαυτόματα όπλα. Την επόμενη μέρα είδα όλα τα καμένα μαγαζιά και τις τράπεζες, τα λεηλατημένα καταστήματα, και μάλιστα βρήκα κάλυκες από καραμπίνα στον δρόμο δίπλα σε «Javid Shah» γραμμένο στους τοίχους. Οι άνθρωποι εκεί είχαν σοκαριστεί από τη βία και ένας ιδιοκτήτης καταστήματος που είχε αντιμετωπίσει τους ανθρώπους που έβαζαν φωτιές (τους παρακάλεσε να μην βάλουν φωτιά στο κατάστημά του επειδή η οικογένειά του ζούσε από πάνω — αντί γι’ αυτό, απλώς έσπασαν τα παράθυρα και το λεηλάτησαν) είπε: «Αυτό είναι ένα μικρό μέρος και γνωρίζουμε τους πάντες. Δεν γνωρίζαμε αυτούς τους ανθρώπους». Ένας φίλος που ζει στο Ραστ μου είπε φρικτές ιστορίες για πυρπολημένα κτίρια, ανταλλαγές πυρών, και ανησυχητικά υψηλούς αριθμούς νεκρών. Φίλοι που εργάζονται σε νοσοκομεία της Τεχεράνης μού είπαν ότι άνθρωποι ανέφεραν διαδηλωτές και προσωπικό ασφαλείας με παράξενες προφορές, δίνοντας αξιοπιστία στην παρουσία ξένων στρατιωτικών αρβυλών στο έδαφος. Αν ακούγεται μπερδεμένο, είναι. Ένα πραγματικό χάος.
Υπάρχει στρώμα πάνω σε στρώμα. Οι διαμαρτυρίες που ξεκίνησαν στο παζάρι της Τεχεράνης τροφοδοτήθηκαν από οικονομική δυσαρέσκεια. Όμως η βία σύντομα επικράτησε, ειδικά σε μικρές πόλεις που κανείς στην Τεχεράνη δεν είχε ακούσει. Στην αρχή οι διαμαρτυρίες έμοιαζαν τοπικές και η κυβέρνηση φαινόταν να δείχνει αυτοσυγκράτηση. Κι όμως τα δυτικά μέσα ενημέρωσης έκαναν αυτό που πάντα κάνουν, φούσκωσαν τα πάντα σε μια επερχόμενη επανάσταση, χωρίς κανένα πλαίσιο. Για παράδειγμα, η κυβερνητική διαφθορά αναφέρεται πάντα, αλλά βολικά αποκόπτεται από το πλαίσιο δεκαετιών ολοένα και πιο παραλυτικών οικονομικών κυρώσεων, που έχουν καταστήσει έτσι ώστε το εμπόριο που παρέχει πολλά αγαθά της καθημερινής ζωής να ρέει μέσω μιας γιγαντιαίας μαύρης αγοράς. Καθώς οι κυρώσεις συνεχίζουν να σφίγγουν, οι ελίτ παλεύουν για το ολοένα και πιο δύσκολο να αποκτηθεί αμερικανικό δολάριο, τυπώνοντας όλο και περισσότερα εγχώρια χρήματα που γίνονται ολοένα και πιο άχρηστα, πιέζοντας τους απλούς ανθρώπους στη διαδικασία. Για να περιπλέξει τα πράγματα, δεν βρίσκονται όλες οι μαφίες που ελέγχουν τη ροή των αγαθών υπό κυβερνητικό έλεγχο. Αυτό δεν αθωώνει το καθεστώς από την ευθύνη που έχει για την ευημερία των πολιτών του, αλλά το πλαίσιο, όπως πάντα, παραμένει παραμορφωμένο ή ανύπαρκτο.
Από την Πέμπτη, 8 Ιανουαρίου, όλα έγιναν πυρηνικά. Ρώτησα παραπάνω από έναν άνθρωπο αν απλώς δεν πρόσεχα ή αν τα πράγματα είχαν όντως πάει εντελώς σε άλλο επίπεδο, και όλοι επιβεβαίωσαν το δεύτερο. Μετά το βράδυ της Πέμπτης, η κυβέρνηση αποφάσισε να καταστείλει σκληρά. Ο πόλεμος των 12 ημερών με το Ισραήλ φαινόταν να μην έχει τελειώσει, αλλά απλώς να έχει παγώσει και να συνεχίζεται με άλλα μέσα. Το καθεστώς είναι σαν ένα πληγωμένο ζώο που νιώθει στριμωγμένο από τα προφανή ξένα στοιχεία που διέτρεχαν αυτές τις διαμαρτυρίες, οι οποίες κλιμακώθηκαν στους δρόμους την Πέμπτη και αντιμετωπίστηκαν χωρίς «γάντια» την Παρασκευή. Σε κάποια μέρη ήταν σαν πόλεμος. Χιλιάδες πυροβολήθηκαν ή συνελήφθησαν — πολλοί νέοι άνθρωποι σε απόγνωση για το μέλλον, συνθλιμμένοι ανάμεσα στη γροθιά του αυταρχικού κράτους, τη δική τους οργή, και τις μηχανορραφίες διαφόρων εξωτερικών ομάδων. Μετά το βράδυ της Παρασκευής, που ήταν πραγματικά φρικτό σε κάθε επίπεδο, τα πράγματα ηρέμησαν. Μέχρι το Σάββατο, είχα επιστρέψει στην Τεχεράνη. Παρότι άκουσα από ανθρώπους ότι σχεδόν σε όλες τις γειτονιές υπήρχαν συνθήματα και τοπικές διαμαρτυρίες, οι περισσότεροι άνθρωποι έκλειναν τα μαγαζιά τους για να προλάβουν να γυρίσουν σπίτι πριν σκοτεινιάσει. Αυτό ήταν εν μέρει από φόβο και σοκ για τη βίαιη κλιμάκωση των τελευταίων ημερών. Την Κυριακή, υπήρχαν κάποια συνθήματα «Θάνατος στον Δικτάτορα» στη γειτονιά μου στο κέντρο της Τεχεράνης. Μετά από αυτό, τίποτα. Ως το βράδυ της Τρίτης, σε αντίθεση με τα διεθνή δημοσιεύματα για τεράστια παρουσία δυνάμεων ασφαλείας σε δημόσιους χώρους, δεν είδα περισσότερα από μερικές συστάδες αστυνομικών εδώ κι εκεί.
Τις ημέρες που ακολούθησαν, μέχρι που έφυγα από το Ιράν την Τετάρτη, η πόλη ήταν υποτονική. Οι άνθρωποι συνέχιζαν να προσπαθούν να ζήσουν τη ζωή τους και να ασχοληθούν με τις καθημερινές τους υποθέσεις. Τα βράδια ήταν πιο έρημα, αν και ο κόσμος άρχισε να επιστρέφει στους δρόμους. Βγήκα έξω τη Δευτέρα και την Τρίτη νωρίς το βράδυ. Η έλλειψη ίντερνετ έκανε τις δουλειές και την καθημερινή ζωή δύσκολες, καθώς όλοι πασχίζαμε να λειτουργήσουμε σαν να ήταν 1999. Ήταν επίσης παράξενα κατευναστικό, στο μέτρο που μας βοηθούσε να είμαστε παρόντες με τον εαυτό μας και μεταξύ μας. Το intranet αποκαταστάθηκε μέχρι το Σάββατο για πράγματα όπως τραπεζικές συναλλαγές και εξυπηρέτηση αυτοκινήτων. Μέχρι το βράδυ της Κυριακής η κυβέρνηση σταμάτησε να κόβει τις τηλεφωνικές γραμμές τη νύχτα. Δεν μπορούσαμε να στέλνουμε μηνύματα ο ένας στον άλλον, αλλά μπορούσαμε να τηλεφωνούμε. Και το κάναμε. Επικοινωνούσαμε, μιλούσαμε, ακούγαμε. Για μένα, αυτό ήταν καταπληκτικό και κάτι που μου λείπει στις ΗΠΑ, όπου όταν συμβαίνει κάτι δύσκολο δεν είναι εντάξει να μιλάς γι’ αυτό, ή το να το κάνεις στην πραγματικότητα κάνει τους ανθρώπους να νιώθουν άβολα. Ή απλώς δεν υπάρχει χρόνος/ενέργεια λόγω της ατελείωτης δουλειάς που είναι η ζωή εδώ.
Μέχρι τη Δευτέρα, είχα χτυπήσει σε έναν τοίχο πόνου, κυριολεκτικά.
Μέχρι την Τρίτη, κάποιοι άνθρωποι (και πάλι, εκείνοι που έβλεπαν Iran International), έμοιαζαν να πιστεύουν ότι ο Donald Trump ή ο Reza Pahlavi θα ερχόταν ορμητικά και θα τους έσωζε αναίμακτα από το καθεστώς. Όμως άλλοι, ακόμη και εκείνοι στο βόρειο τμήμα της Τεχεράνης που δεν θα περίμενε κανείς να το πουν αυτό, καταριούνταν τον πρώην διάδοχο. «Πώς τολμάει να καλεί σε διαμαρτυρίες και να σκοτώνονται όλα αυτά τα νέα παιδιά. Ποιο είναι το σχέδιό του; Δεν έχει κανένα σχέδιο». Νομίζω ότι όλη αυτή η μαγική σκέψη για τον Pahlavi και για ισραηλινή/αμερικανική παρέμβαση είναι σημάδι του πόσο αγανακτισμένα με το καθεστώς είναι ευρείες μάζες ανθρώπων, απελπισμένες για κάτι καλύτερο από τις τρέχουσες συνθήκες οικονομικής κατάρρευσης.
Άλλοι, οι πιο μορφωμένοι και/ή στοχαστικοί, φοβούνταν για το τι πρόκειται να συμβεί. Για εμφύλιο πόλεμο, για μια μαζική αποσταθεροποίηση που θα προμήνυε κακό για τη βασική ασφάλεια της κοινωνίας. Κυριολεκτικά κανείς με τον οποίο μίλησα δεν υπερασπίστηκε το καθεστώς. Αλλά φοβούνταν, στο τρέχον εγχώριο πλαίσιο έλλειψης βιώσιμης αντιπολίτευσης και στο διεθνές πλαίσιο ύπουλων ξένων δυνάμεων, ότι υπήρχε λίγη ελπίδα για μια ειρηνική μετάβαση σε μια καλύτερη κυβέρνηση. Μοιράζομαι αυτόν τον φόβο. Τα πράγματα θα μπορούσαν να γίνουν πολύ χειρότερα και πολλοί είναι απλώς υπερβολικά αντανακλαστικά ενάντια στο καθεστώς για να δουν τους πραγματικούς κινδύνους και τους περιορισμούς αυτής της στιγμής. Δεν φαίνεται να υπάρχει κανενός είδους βιώσιμο σχέδιο, ούτε από την πλευρά οποιασδήποτε αντιπολίτευσης ούτε από την πλευρά οποιασδήποτε κοντόφθαλμης κυβέρνησης.
Είναι δύσκολο να έχει κανείς ελπίδα για οτιδήποτε, αλλά η πραγματική ομορφιά της ιρανικής κοινωνίας όταν τα πράγματα πάνε στραβά είναι ο τρόπος με τον οποίο οι άνθρωποι έρχονται κοντά. Μέχρι τη Δευτέρα, είχα χτυπήσει σε έναν τοίχο πόνου, κυριολεκτικά. Οι μύες κατά μήκος της πλάτης και των πλευρών μου συνέχιζαν να παθαίνουν επώδυνες κράμπες. Είχε ήλιο, οπότε σκέφτηκα ότι θα βοηθούσε να κάνω έναν περίπατο σε ένα κοντινό πάρκο. Άρχισα να κλαίω στα μισά της διαδρομής. Κάποια στιγμή στο πάρκο, με έπιασε άλλη μια επώδυνη κράμπα και ήμουν σκυφτός πάνω από ένα παγκάκι προσπαθώντας να αναπνεύσω μέσα από αυτήν. Κάθισα και προσπάθησα να συνέλθω, αναπνέοντας αργά καθώς αρκετοί άνδρες περνούσαν δίπλα μου ρυθμικά περνώντας χάντρες κατά μήκος των κορδονιών του tasbih τους. Μόνο που τους παρακολουθούσα με γαλήνεψε αρκετά ώστε να τηλεφωνήσω σε έναν αγαπημένο φίλο.
Δεν προσπάθησα καν να προσποιηθώ, «Δεν είμαι και πολύ καλά». Με βοήθησε να το περάσω μιλώντας, κάναμε σχέδια να συναντηθούμε σε μερικές ώρες εκεί όπου δούλευε. Μαζευτήκαμε με τους συναδέλφους της, ήπιαμε τσάι, μιλήσαμε μαζί τους, πριν φύγουμε οι δυο μας για δείπνο και έναν περίπατο στο κέντρο της Τεχεράνης. Αυτές οι αλληλεπιδράσεις ήταν ni’mat, μια χάρη, μια ευλογία. Ήταν πραγματικά δύσκολο για μένα να αφήσω εκείνους που είναι τόσο αγαπητοί σε μένα πίσω από έναν τοίχο σιωπής. Δεν ξέρουμε τι πρόκειται να συμβεί. Αλλά έμαθα από το ότι ήμουν εκεί με φίλους και οικογένεια (και την καλή γυναίκα που με παρηγόρησε καθώς κατέρρεα στην πτήση φεύγοντας από το Ιράν) ότι απλώς πρέπει να συνεχίσουμε να προσπαθούμε να ζούμε όσο καλύτερα μπορούμε.
-#Syria-AANES: Αναλυση: Νεαροί άνδρες από το Ανατολικό και Νότιο Κουρδιστάν φτάνουν στη Χασάκα για να ενταχθούν στην αντίσταση της Ροζάβα !! Η ροη μαχητων συνεχιζεται !! ο Τζολανι κατορθωσε το ακατορθωτο,να ενωσει τους Κουρδους!!!
Η δε εκεχερεια δηθεν για 15 ημερες κατερευσε με το καλημερα..απο τους τρομοκρατες HTS/ISIS.
Oi τρομοκρατες HTS/ISIS προσπαθουν να καταλαβουν την περιοχη του Κομπανι με καθε κοστος.
Οι τρομοκρατες HTS/ISIS παραβίασαν την εκεχειρία, επιτιθέμενο σε τρία χωριά κοντά στο Κομπάνι. Οι δυνάμεις #YPG και YPJ κατάφεραν ένα βαρύ πλήγμα στις συμμορίες. Δύο τεθωρακισμένα οχήματα καταστράφηκαν στο Τσελεμπίγιε και πολλά μέλη των συμμοριών HTS/ISIS σκοτώθηκαν στο Σέκλερ. Οι συγκρούσεις συνεχίζονται στα χωριά Σέκλερ, Τσελεμπίγιε και Zιρακ.Βιντεο δειχνουν τρομοκρατες HTS/ISIS να υποχωρουν πανικοβλητοι απο τα χτυπηματα του YPG.
Η κουρδική φυλή «Μπαντίνα» στην πόλη #Αμούντε ανακοίνωσε, μέσω ανακοίνωσης, ότι συμμετέχει στη γενική επιστράτευση και επιβεβαίωσε την υποστήριξή της στις στρατιωτικές δυνάμεις και την προστασία της περιοχής από οποιαδήποτε απειλή για την ασφάλεια και τη σταθερότητά της.
-#Ιraq: Οι Γιαζίντι του Σιντζάρ συμμετέχουν στη γενική κινητοποίηση για την υπεράσπιση της Ροζάβα, επιβεβαιώνοντας το κοινό τους πεπρωμένο και τιμώντας το αίμα των μαρτύρων.Για οσους δεν θυμουνται το ΥPG ειχε στην κυριολεξια σωσει τους Γιαζιντι απ την Γενοκτονια!! αναμεσα στους YPG τοτε ηταν και ενας ηρωικος ελληνας ο Κωνσταντινος(Χεβαλ Κεμαλ)!! Βλεπεται η Ελλαδα δεν βγαζει μονο Μητσοτακιδες.. ,βγαζει και ηρωες..!!
Στρατιωτικά τάγματα σχηματίστηκαν στο Ντερίκ εντός των Μονάδων Προστασίας του Λαού (YPG)
Μια αυτοκινητοπομπή με βοήθεια του ΟΗΕ έφτασε στην πολιορκημένη πόλη #Κομπάνι η πολη πηρε ανασα!!
-#US: O Φιλελληνας εβραιος Νταιβιντ Χαρρις εγραψε : Εγκαταλείπουν οι ΗΠΑ τους #Κούρδους στη Συρία, όπως έχουμε κάνει και αλλού στην περιοχή; Πιστεύουμε πραγματικά ότι δεν χρειαζόμαστε πλέον τους Κούρδους ως αξιόπιστους, δοκιμασμένους σε μάχες συμμάχους; Συμμεριζόμαστε αυτό που προσευχόμαστε ότι είναι «μεταρρυθμισμένοι» τζιχαντιστές στη Συρία; Είμαι στο πλευρό των Κούρδων. Πάντα το έκανα. Πάντα θα το κάνω.
Ένα παιδί σκοτώθηκε και τρία άλλα παιδιά τραυματίστηκαν σε βομβαρδισμό του χωριού Κασιμιγια στην ύπαιθρο του #Κομπάνι από τρομοκράτες του HTS/ISIS.
Οι κάτοικοι του Τιρμπέσπιε, άνδρες, γυναίκες και νέοι, συμμετέχουν στη γενική κινητοποίηση για την προστασία της περιοχής περνοντας τα οπλα, από οποιαδήποτε επιθετικότητα.
-#Israel: Ο πρώην Υπουργός Άμυνας και Αρχηγός του Επιτελείου του Ισραήλ, Μοσέ «Μπόγκι» Γιααλόν, επέκρινε την κυβέρνηση Τραμπ και την κυβέρνηση Νετανιάχου για τη Ροζάβα και τους Κούρδους. Ο Γιααλόν δήλωσε ότι η τριάδα «Δύναμη, Χρήμα και Τιμή» που γίνεται βασική αξία τόσο στην Ιερουσαλήμ όσο και στην Ουάσινγκτον θέτει σε κίνδυνο τη στρατηγική θέση του Ισραήλ.
-#Kurdistan-Ιρακ: Μια νέα συνοδεία βοήθειας ξεκινά από την Ερμπίλ προς την Ροζάβα .
23 κόμματα στο Κιρκούκ, στο Νότιο Κουρδιστάν, υποστηρίζουν την αντίσταση στη Ροζάβα και τονίζουν την ανάγκη επέκτασης του λαϊκού αγώνα.
Οι τρομοκράτες της HTS πραγματοποίησαν μεγάλης κλίμακας συλλήψεις στα ανατολικά και δυτικά προάστια της Ντέιρ εζ-Ζορ (Γκράνιχ, Νταράντζ, Αλ-Σουχάιλ, Αμπού Χαμάμ και Ντιμπάν), συλλαμβάνοντας δεκάδες πολίτες.
Όσοι θέλετε να κοινοποιείτε την σελίδα διότι η κρατική ΕΡΤ και τα λεγόμενα μεγάλα κανάλια δεν τα δείχνουν αυτά προς το παρόν. “Ουδέν νεότερον από το Ανατολικό Μέτωπο”
Ένα άτομο κρατά μια αμερικανική σημαία στη λεωφόρο Nicollet μετά από μια θανατηφόρα πυροβολιστική επίθεση από ομοσπονδιακούς πράκτορες εκεί στις 24 Ιανουαρίου 2026, στη Μινεάπολη
(Stephen Maturen / Getty)
Την περασμένη εβδομάδα, καθώς κυκλοφορούσαν φήμες για μια επικείμενη επιδρομή της ICE που θα στόχευε τον σομαλικό πληθυσμό στο Μέιν, όπου ζω, τηλεφώνησα στο κουρείο μου για να κλείσω ένα ραντεβού της τελευταίας στιγμής. Δεν ήθελα κούρεμα, αλλά ανησυχούσα ότι χρειαζόμουν ένα. Είμαι ένας ανοιχτόχρωμος Μαύρος Αμερικανός: Τα μαλλιά και τα γένια μου είναι πυκνά και σγουρά. Την Πέμπτη, έκοψα και τα δύο έξτρα κοντά σε μια προσπάθεια να μοιάζω λιγότερο με κάποιον που η ICE θα έβρισκε ενδιαφέρον. Δηλαδή, για πρώτη φορά στη ζωή μου, προσπάθησα να δείχνω λίγο πιο λευκός.
Είχα δει βίντεο μετά από βίντεο με ομοσπονδιακούς πράκτορες να καταλαμβάνουν τη Μινεάπολη, να κάνουν απροκάλυπτα φυλετικό προφίλ σε αθώους ανθρώπους στον δρόμο—απαιτώντας από Αμερικανούς πολίτες, συμπεριλαμβανομένων αστυνομικών και Ιθαγενών Αμερικανών, να δείξουν τα χαρτιά τους, και ακόμη και να συλλαμβάνουν κάποιους—και έμοιαζε ότι το ίδιο χάος ερχόταν στο νότιο Μέιν.
Έκανα επίσης μια ακόμη αλλαγή ενόψει της άφιξης της ICE: σταμάτησα να κουβαλάω το συμπαγές πιστόλι 9 mm—ένα Glock 19 εξοπλισμένο με κόκκινη κουκκίδα Holosun—που κρατάω κάτω από το πουκάμισό μου τις περισσότερες μέρες, σε πλήρη συμμόρφωση με τους νόμους του Μέιν για την κρυφή οπλοφορία. Παρότι είναι απολύτως δικαίωμά μου να φέρω κρυφά όπλο στην πολιτεία μου (μια πρακτική που άρχισα λίγο πάνω από έναν χρόνο πριν, αφού είχα δεχτεί αρκετές απειλές θανάτου για τα πολιτικά μου κείμενα), τις τελευταίες εβδομάδες έχει καταστεί προφανές ότι η ICE και η Συνοριοφυλακή δεν δίνουν και μεγάλη σημασία στον νόμο ή στο Σύνταγμα.
Όταν άκουσα την είδηση ότι το Μέιν επρόκειτο να υποστεί τη μεταχείριση της Μινεάπολης, ένας φόβος με έτρωγε: Τι γίνεται αν με παρενοχλήσει ή με αρπάξει ένας πράκτορας της ICE επειδή περπατάω στον δρόμο χωρίς το διαβατήριό μου, και ένας πράκτορας νιώσει το πιστόλι κάτω από το φούτερ μου; Τι γίνεται, Θεός φυλάξοι, αν το Glock μου ξεκουμπώσει από τη θήκη appendix καθώς με κρατούν βίαια; Ανησυχούσα ότι, σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο, οι αξιωματικοί της ICE—ανεπαρκώς εκπαιδευμένοι, με το δάχτυλο στη σκανδάλη—μπορεί να πανικοβληθούν και να με πυροβολήσουν από φόβο, ακόμη κι αν δεν έκανα τίποτα παράνομο ή απειλητικό. Ανησυχούσα, επίσης, ότι μπορεί να μην μπουν καν στον κόπο να μάθουν τους νόμους περί όπλων του Μέιν πριν καταφθάσουν στην πολιτεία μου.
Σήμερα, η δολοφονία του Alex Jeffrey Pretti από τη Συνοριοφυλακή—ενός 37χρονου νοσηλευτή ΜΕΘ που το Αστυνομικό Τμήμα της Μινεάπολης πιστεύει ότι διέθετε άδεια νόμιμης οπλοφορίας, και ήταν οπλισμένος ενόψει του θανάτου του—κατέστησε σαφές ότι η παράνοιά μου ήταν δικαιολογημένη. Έκανε επίσης σαφές ότι δεν είναι μόνο οι μειονότητες που βλέπουν τα δικαιώματά τους που απορρέουν από την Πρώτη, την Τέταρτη, και τώρα τη Δεύτερη Τροπολογία να ποδοπατούνται από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση: ο Pretti, όπως και η Renee Nicole Good πριν από αυτόν, ήταν λευκός. Και παρότι θα μπορούσαν ασφαλώς να προκύψουν νέα στοιχεία που να περιπλέξουν όσα γνωρίζουμε μέχρι τώρα, τα υπάρχοντα βίντεο του περιστατικού φαίνεται να δείχνουν ότι δεν πήγε ποτέ να πιάσει το όπλο του στη μοιραία του συνάντηση με τους ομοσπονδιακούς. Φαίνεται ότι αφαιρέθηκε από πράκτορες πριν τον πυροβολήσουν μέχρι θανάτου, αφού πρώτα του ψέκασαν πιπέρι στο πρόσωπο καθώς προσπαθούσε να βοηθήσει μια γυναίκα που είχε πέσει στο έδαφος. Προφανώς, η ομοσπονδιακή μπότα είναι πλέον αχρωματοψική, ένα από τα πιο αξιοσημείωτα αντι-DEI επιτεύγματα της κυβέρνησης Τραμπ.
Παρότι η κυβέρνηση ισχυρίζεται ότι οι επιχειρήσεις επιβολής της μεταναστευτικής νομοθεσίας αποσκοπούν στο να προστατεύσουν τους Αμερικανούς από μια «εισβολή» συμμοριτών που έχουν γεννηθεί στο εξωτερικό, ομοσπονδιακοί αξιωματούχοι έχουν πλέον σκοτώσει δύο Αμερικανούς πολίτες—συγκεκριμένα, λευκούς Αμερικανούς πολίτες, το είδος των πολιτών για τους οποίους ο Donald Trump και ο Stephen Miller υπονοούν σιωπηρά ότι νοιάζονται περισσότερο—σε λιγότερο από έναν μήνα. Είναι προφανές ότι η Operation Metro Surge και η Operation Catch of the Day—ναι, έτσι ακριβώς αποκαλεί η ICE την επιχείρησή της στο Μέιν—δεν έχουν να κάνουν με την προστασία των καλών πολιτών της Μινεσότα και του Μέιν. Και σίγουρα δεν έχουν να κάνουν με την προστασία των δικαιωμάτων μας που εγγυάται το Σύνταγμα.
Έχω περάσει σχεδόν όλη μου τη ζωή μέσα στην αμερικανική κουλτούρα των όπλων: Ο πατέρας μου ήταν βετεράνος μάχης που έγινε αξιωματικός της πολιτειακής αστυνομίας· προέρχομαι από οικογένεια κυνηγών· η πρώτη μου δουλειά ήταν σε μια λέσχη όπλων· επενδύω τακτικά ώρες στο σκοπευτήριο, και ρίχνω 1.000 ή περισσότερα φυσίγγια πυρομαχικών πιστολιού και τυφεκίου κάθε μήνα. Παραδέχομαι ότι, με τα μέτρα ορισμένων αναγνωστών, αναμφίβολα χαρακτηρίζομαι ως «ψώνιο με τα όπλα». Και είχα αμέτρητους καβγάδες με φιλελεύθερους φίλους για τη Δεύτερη Τροπολογία. Οι απόψεις μου είναι αντιδημοφιλείς σε ορισμένους από τους κύκλους στους οποίους κινούμαι. Πιστεύω, και πάντα πίστευα, ότι παρά τα ελαττώματα της National Rifle Association, ο οργανισμός έχει δίκιο ως προς τον βασικό σκοπό της Δεύτερης Τροπολογίας: να αποτρέψει την κυβερνητική τυραννία. Και επειδή οι τυραννικές κυβερνήσεις μπορεί να είναι είτε φιλελεύθερες είτε συντηρητικές, το Σύνταγμα προστατεύει εξίσου την αριστερά και τη δεξιά.
Κάποιο διάστημα πριν πυροβοληθεί μέχρι θανάτου στη Γιούτα, ο Charlie Kirk είπε, πλέον διαβόητα, ότι άξιζε να δεχτούμε «μερικούς θανάτους από όπλα κάθε χρόνο ώστε να μπορούμε να έχουμε τη Δεύτερη Τροπολογία για να προστατεύουμε τα άλλα, δοσμένα από τον Θεό δικαιώματά μας». Πολλοί από τους επικριτές του επανέφεραν εκείνο το απόσπασμα μετά τη δολοφονία του, επισημαίνοντας την ειρωνεία και υπονοώντας ότι ο τρόπος του θανάτου του διέψευδε το επιχείρημά του. Συμφωνούσα με τον Kirk σε πολύ λίγα, αλλά σε αυτό είχε δίκιο: Η μάστιγα της ένοπλης βίας είναι μια τραγωδία μοναδικά αμερικανική. Όμως η Δεύτερη Τροπολογία είναι μια ελευθερία μοναδικά αμερικανική, και στην πραγματικότητα είναι το ίδιο το πράγμα που καθιστά δυνατές όλες τις άλλες.
Κάποιες φιλοοπλικές οργανώσεις ήδη παίρνουν θέση: «Κάθε ειρηνικός κάτοικος της Μινεσότα έχει το δικαίωμα να κατέχει και να φέρει όπλα—συμπεριλαμβανομένου και κατά την παρακολούθηση διαμαρτυριών, ενεργώντας ως παρατηρητές, ή ασκώντας τα δικαιώματά τους της Πρώτης Τροπολογίας», έγραψε το Gun Owners Caucus της Μινεσότα σε απάντηση στη σημερινή δολοφονία. «Αυτά τα δικαιώματα δεν εξαφανίζονται όταν κάποιος είναι νόμιμα οπλισμένος, και πρέπει να γίνονται σεβαστά και να προστατεύονται ανά πάσα στιγμή». Οι Gun Owners of America, εν τω μεταξύ, παρατήρησαν ότι η «Δεύτερη Τροπολογία προστατεύει το δικαίωμα των Αμερικανών να φέρουν όπλα ενώ διαδηλώνουν—ένα δικαίωμα στο οποίο η ομοσπονδιακή κυβέρνηση δεν πρέπει να προσβάλλει». Παρά το ότι διαφημίζει τον εαυτό της ως ακλόνητο υπερασπιστή των αμερικανικών δικαιωμάτων οπλοκατοχής, ωστόσο, η κυβέρνηση Τραμπ φαίνεται να υιοθετεί έναν αρκετά διαφορετικό τόνο. «Δόξα τω Θεώ για τους πατριώτες του @ICEgov», ανάρτησε στο X ο Υπουργός Άμυνας Pete Hegseth, χωρίς να δείχνει καμία ανησυχία ότι ένας ομοσπονδιακός πράκτορας άδειασε τον γεμιστήρα του στην πλάτη ενός προφανώς νομοταγούς, οπλοκατόχου Αμερικανού που φαινόταν να έχει αφοπλιστεί με ασφάλεια. «ΣΩΖΕΤΕ τη χώρα».
Είτε κλίνουν δεξιά είτε αριστερά, είτε είναι υπέρ της μετανάστευσης είτε έχουν πιο περιοριστικές απόψεις, οι συνάδελφοι οπλοκάτοχοι θα πρέπει να καταλάβουν το μήνυμα που στέλνει αυτή η κυβέρνηση: Αν ασκήσετε το συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμά σας να φέρετε όπλα, μασκοφόροι ομοσπονδιακοί πράκτορες μπορούν να σας δολοφονήσουν εν ψυχρώ, απλώς και μόνο επειδή ένας Αμερικανός πολίτης που ασκεί τα δικαιώματά του βάσει της Δεύτερης Τροπολογίας τους τρομάζει. Αυτό δεν έχει να κάνει με την πολιτική· έχει να κάνει με τα δικαιώματα που καθιστούν την πολιτική μας δυνατή εξαρχής.
Δεν είναι ακόμη σαφές ποιες ακριβώς ήταν οι απόψεις του ίδιου του Pretti, ή τι τον παρακίνησε να βρίσκεται σε εκείνον τον δρόμο της Μινεάπολης. Όμως ήξερε για ποιο πράγμα είναι η Δεύτερη Τροπολογία: για να επιβεβαιώνει ότι οι Αμερικανοί είναι ένας ελεύθερος λαός, και οι ελεύθεροι άνθρωποι δεν θα εκφοβιστούν από μασκοφόρους ομοσπονδιακούς πράκτορες. Όπως οι λάτρεις των όπλων σε αυτή τη χώρα γνωρίζουν εδώ και καιρό, η ελευθερία σημαίνει λίγα αν δεν διαθέτεις τα μέσα να τη διατηρήσεις. Χωρίς τη Δεύτερη Τροπολογία, το Σύνταγμα είναι ένα κομμάτι περγαμηνής. Με τη Δεύτερη Τροπολογία, το Σύνταγμα είναι μια απαίτηση. Αυτά τα δικαιώματα δεν θα παραβιαστούν.
Ομοσπονδιακός αξιωματικός πυροβόλησε και σκότωσε έναν 37χρονο άνδρα στη Μινεάπολη, εν μέσω της καταστολής της μετανάστευσης από την κυβέρνηση Τραμπ, σύμφωνα με ιατρικό έγγραφο νοσοκομείου που εξασφάλισε το Associated Press. Ο κυβερνήτης της Μινεσότα, Τιμ Γουόλζ, Δημοκρατικός, ανέφερε σε ανάρτησή του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ότι ήρθε σε επαφή με τον Λευκό Οίκο μετά το περιστατικό.
Του JACK BROOK, STEVE KARNOWSKI και REBECCA SANTANA Ενημερώθηκε: 25 Ιανουαρίου 2026, 5:18 π.μ. (GMT+2)
ΜΙΝΕΑΠΟΛΗ (AP) — Ομοσπονδιακός αξιωματικός μετανάστευσης πυροβόλησε και σκότωσε έναν άνδρα το Σάββατο στη Μινεάπολη, προκαλώντας την έξοδο εκατοντάδων διαδηλωτών στους παγωμένους δρόμους και κλιμακώνοντας τις εντάσεις σε μια πόλη που είχε ήδη συγκλονιστεί από έναν ακόμη θανατηφόρο πυροβολισμό λίγες εβδομάδες νωρίτερα.
Μέλη της οικογένειας αναγνώρισαν τον νεκρό ως τον Alex Pretti, 37 ετών, νοσηλευτή μονάδας εντατικής θεραπείας, ο οποίος είχε διαμαρτυρηθεί κατά της πολιτικής καταστολής της μετανάστευσης του προέδρου Ντόναλντ Τραμπ στην πόλη του. Μετά τον πυροβολισμό, εξαγριωμένο πλήθος συγκεντρώθηκε στο σημείο και διαδηλωτές συγκρούστηκαν με ομοσπονδιακούς αξιωματικούς μετανάστευσης, οι οποίοι χρησιμοποίησαν γκλομπ και χειροβομβίδες κρότου-λάμψης.
Η Εθνοφρουρά της Μινεσότα συνέδραμε την τοπική αστυνομία κατόπιν εντολής του κυβερνήτη Τιμ Γουόλζ, σύμφωνα με τις αρχές. Δυνάμεις της Φρουράς αναπτύχθηκαν τόσο στο σημείο του πυροβολισμού όσο και σε ομοσπονδιακό κτίριο, όπου αξιωματούχοι βρίσκονται καθημερινά αντιμέτωποι με διαδηλωτές.
Οι πληροφορίες σχετικά με το τι προηγήθηκε του πυροβολισμού ήταν περιορισμένες, δήλωσε ο αρχηγός της αστυνομίας της Μινεάπολης, Brian O’Hara.
Εκπρόσωπος του Υπουργείου Εσωτερικής Ασφάλειας, Tricia McLaughlin, ανέφερε σε ανακοίνωσή της ότι οι ομοσπονδιακοί αξιωματικοί πραγματοποιούσαν επιχείρηση και πυροβόλησαν «αμυντικά», αφού άνδρας με πιστόλι τους πλησίασε και «αντιστάθηκε βίαια» όταν προσπάθησαν να τον αφοπλίσουν.
Σε βίντεο αυτοπτών μαρτύρων που κυκλοφόρησαν λίγο μετά το περιστατικό, ο Pretti φαίνεται να κρατά κινητό τηλέφωνο στο χέρι του, χωρίς να διακρίνεται οπλισμός.
Ο O’Hara δήλωσε ότι η αστυνομία πιστεύει πως ο άνδρας ήταν «νόμιμος κάτοχος όπλου με άδεια οπλοφορίας».
Η υπουργός Εσωτερικής Ασφάλειας Kristi Noem δήλωσε σε συνέντευξη Τύπου ότι ο Pretti είχε εμφανιστεί για να «παρεμποδίσει επιχείρηση επιβολής του νόμου». Αναρωτήθηκε γιατί ήταν οπλισμένος, χωρίς όμως να διευκρινίσει αν τράβηξε ή επέδειξε το όπλο στους αξιωματικούς.
Ο αξιωματικός που πυροβόλησε τον άνδρα είναι βετεράνος της Συνοριοφυλακής με οκτώ χρόνια υπηρεσίας, σύμφωνα με ομοσπονδιακούς αξιωματούχους.
Ο Τραμπ παρενέβη μέσω κοινωνικών δικτύων, επιτιθέμενος στον κυβερνήτη Γουόλζ και στον δήμαρχο της Μινεάπολης.
Δημοσίευσε φωτογραφίες του όπλου που, σύμφωνα με τις αρχές μετανάστευσης, ανακτήθηκε, και έγραψε: «Τι σημαίνουν όλα αυτά; Πού ήταν η τοπική αστυνομία; Γιατί δεν τους επετράπη να προστατεύσουν τους αξιωματικούς της ICE;»
Ο Τραμπ, Ρεπουμπλικανός, δήλωσε ότι ο Δημοκρατικός κυβερνήτης και ο δήμαρχος «υποκινούν εξέγερση, με την πομπώδη, επικίνδυνη και αλαζονική ρητορική τους».
Ο Pretti πυροβολήθηκε λίγο περισσότερο από ενάμισι χιλιόμετρο από το σημείο όπου αξιωματικός της ICE είχε πυροβολήσει και σκοτώσει την 37χρονη Renee Good στις 7 Ιανουαρίου, γεγονός που προκάλεσε εκτεταμένες διαδηλώσεις.
Η οικογένεια του Pretti εξέδωσε ανακοίνωση το βράδυ του Σαββάτου, δηλώνοντας ότι είναι «συντετριμμένη αλλά και εξαιρετικά εξοργισμένη», χαρακτηρίζοντάς τον έναν καλοσυνάτο άνθρωπο που ήθελε να κάνει τον κόσμο καλύτερο μέσα από το έργο του ως νοσηλευτής.
«Τα αηδιαστικά ψέματα που διαδίδονται για τον γιο μας από την κυβέρνηση είναι απαράδεκτα και εξοργιστικά. Ο Alex προφανώς δεν κρατούσε όπλο όταν δέχθηκε επίθεση από τους δολοφονικούς και δειλούς μπράβους της ICE του Τραμπ. Κρατούσε το κινητό του στο δεξί του χέρι και το άδειο αριστερό του χέρι ήταν σηκωμένο πάνω από το κεφάλι του, προσπαθώντας να προστατεύσει τη γυναίκα που η ICE μόλις είχε ρίξει στο έδαφος, ενώ ταυτόχρονα δεχόταν σπρέι πιπεριού», ανέφερε η οικογένεια. «Παρακαλούμε να βγει η αλήθεια για τον γιο μας. Ήταν καλός άνθρωπος».
Βίντεο δείχνει τους αξιωματικούς και τον άνδρα που πυροβολήθηκε
Σε βίντεο αυτοπτών μαρτύρων του περιστατικού του Σαββάτου, που εξασφάλισε το Associated Press, ακούγονται διαδηλωτές να σφυρίζουν και να βρίζουν ομοσπονδιακούς αξιωματικούς στη λεωφόρο Nicollet.
Το βίντεο δείχνει έναν αξιωματικό να σπρώχνει ένα άτομο που φορά καφέ μπουφάν, φούστα και μαύρο καλσόν και κρατά ένα μπουκάλι νερό. Το άτομο απλώνει το χέρι προς έναν άνδρα και οι δύο αγκαλιάζονται. Ο άνδρας, φορώντας καφέ μπουφάν και μαύρο καπέλο, φαίνεται να σηκώνει το κινητό του προς τον αξιωματικό.
Ο ίδιος αξιωματικός σπρώχνει τον άνδρα στο στήθος και οι δύο, ακόμη αγκαλιασμένοι, πέφτουν προς τα πίσω.
Στη συνέχεια, το βίντεο μετακινείται σε άλλο σημείο του δρόμου και επιστρέφει δείχνοντας τους δύο να απομακρύνονται ο ένας από τον άλλο. Το πλάνο αλλάζει ξανά και δείχνει τρεις αξιωματικούς να περικυκλώνουν τον άνδρα.
Σύντομα, τουλάχιστον επτά αξιωματικοί τον περικυκλώνουν. Ένας βρίσκεται πάνω στην πλάτη του και ένας άλλος, που φαίνεται να κρατά δοχείο, τον χτυπά στο στήθος. Αρκετοί αξιωματικοί προσπαθούν να του περάσουν τα χέρια πίσω από την πλάτη, ενώ εκείνος φαίνεται να αντιστέκεται. Καθώς του τραβούν τα χέρια, το πρόσωπό του γίνεται στιγμιαία ορατό στην κάμερα. Ο αξιωματικός με το δοχείο τον χτυπά αρκετές φορές κοντά στο κεφάλι.
Ακούγεται ένας πυροβολισμός, αλλά με τους αξιωματικούς να έχουν περικυκλώσει τον άνδρα, δεν είναι σαφές από πού προήλθε η βολή. Μετά τον πυροβολισμό, πολλοί αξιωματικοί απομακρύνονται από τον άνδρα. Ακούγονται και άλλοι πυροβολισμοί. Οι αστυνομικοί υποχωρούν και ο άνδρας παραμένει ακίνητος στο οδόστρωμα.
Ο αρχηγός της αστυνομίας απηύθυνε έκκληση για ψυχραιμία, τόσο προς το κοινό όσο και προς τις ομοσπονδιακές δυνάμεις επιβολής του νόμου.
«Η σημερινή μας απαίτηση είναι οι ομοσπονδιακές υπηρεσίες που επιχειρούν στην πόλη μας να το πράττουν με την ίδια πειθαρχία, ανθρωπιά και ακεραιότητα που απαιτεί η αποτελεσματική αστυνόμευση σε αυτή τη χώρα», δήλωσε. «Καλούμε όλους να παραμείνουν ειρηνικοί».
Ο Gregory Bovino της Υπηρεσίας Συνοριοφυλακής των ΗΠΑ, ο οποίος έχει αναλάβει τη διοίκηση της εκστρατείας μαζικών επιχειρήσεων μετανάστευσης της κυβέρνησης Τραμπ στις μεγάλες πόλεις, ανέφερε ότι ο αξιωματικός που πυροβόλησε τον άνδρα διέθετε εκτεταμένη εκπαίδευση ως υπεύθυνος ασφάλειας σκοπευτηρίου και στη χρήση λιγότερο θανατηφόρων μέσων.
«Αυτό είναι απλώς η πιο πρόσφατη επίθεση κατά των δυνάμεων επιβολής του νόμου. Σε ολόκληρη τη χώρα, άνδρες και γυναίκες του DHS έχουν δεχθεί επιθέσεις και πυρά», δήλωσε.
Ο κυβερνήτης Tim Walz είπε ότι δεν έχει καμία εμπιστοσύνη στους ομοσπονδιακούς αξιωματούχους και ότι η πολιτεία θα αναλάβει τη διερεύνηση του τελευταίου θανατηφόρου πυροβολισμού.
Ωστόσο, ο Drew Evans, επικεφαλής του Γραφείου Ποινικών Ερευνών της Μινεσότα (Minnesota Bureau of Criminal Apprehension), δήλωσε σε συνέντευξη Τύπου ότι ομοσπονδιακοί αξιωματικοί εμπόδισαν την υπηρεσία του να προσεγγίσει τον τόπο του πυροβολισμού, ακόμη και αφού είχε εξασφαλιστεί υπογεγραμμένο δικαστικό ένταλμα.
Εν μέσω της αναταραχής, ο επικεφαλής της Δημοκρατικής πλειοψηφίας στη Γερουσία, Chuck Schumer, δήλωσε ότι οι Δημοκρατικοί δεν θα ψηφίσουν πακέτο χρηματοδότησης που περιλαμβάνει κονδύλια για το Υπουργείο Εσωτερικής Ασφάλειας (DHS). Η δήλωση αυτή αυξάνει το ενδεχόμενο μερικής αναστολής λειτουργίας της ομοσπονδιακής κυβέρνησης στις 30 Ιανουαρίου, όταν λήγει η υφιστάμενη χρηματοδότηση.
Οι διαδηλώσεις συνεχίζονται στη Μινεάπολη
Διαδηλωτές συγκεντρώθηκαν στο σημείο του πυροβολισμού, παρά τις επικίνδυνα χαμηλές θερμοκρασίες.
Το μεσημέρι του Σαββάτου, το χειρότερο κύμα ακραίου ψύχους είχε περάσει, όμως η θερμοκρασία παρέμενε στους -6 βαθμούς Κελσίου.
Μετά τον πυροβολισμό, εξαγριωμένο πλήθος συγκεντρώθηκε και φώναζε ύβρεις προς τους ομοσπονδιακούς αξιωματικούς, αποκαλώντας τους «δειλούς» και ζητώντας τους να φύγουν. Ένας αξιωματικός απάντησε ειρωνικά καθώς απομακρυνόταν, λέγοντας: «Μπου-χου». Σε άλλο σημείο, πράκτορες έσπρωξαν έναν διαδηλωτή που φώναζε μέσα σε αυτοκίνητο. Οι διαδηλωτές έσυραν κάδους απορριμμάτων από τα στενά για να κλείσουν τους δρόμους, ενώ φώναζαν συνθήματα όπως «ICE έξω τώρα» και «Η παρακολούθηση της ICE δεν είναι έγκλημα».
Καθώς έπεφτε το σκοτάδι, εκατοντάδες άνθρωποι συγκεντρώθηκαν σιωπηλά γύρω από ένα αυτοσχέδιο μνημείο που μεγάλωνε στο σημείο του πυροβολισμού. Ορισμένοι κρατούσαν πλακάτ με το σύνθημα «Δικαιοσύνη για τον Alex Pretti». Άλλοι φώναζαν τα ονόματα του Pretti και της Good. Ένα κοντινό ζαχαροπλαστείο και ένα κατάστημα ρούχων παρέμειναν ανοιχτά, προσφέροντας στους διαδηλωτές έναν ζεστό χώρο, καθώς και νερό, καφέ και σνακ.
Ο Caleb Spike δήλωσε ότι ήρθε από κοντινό προάστιο για να εκφράσει τη στήριξη αλλά και την αγανάκτησή του. «Νιώθω ότι κάθε μέρα συμβαίνει κάτι όλο και πιο παράλογο», είπε. «Αυτό που συμβαίνει στην κοινότητά μας είναι λάθος, είναι αρρωστημένο, είναι αποκρουστικό».
Η ηλικία του άνδρα που πυροβολήθηκε διορθώθηκε σε 37 έτη, σύμφωνα με πληροφορίες του αρχηγού της αστυνομίας. Το Associated Press είχε προηγουμένως αναφέρει ότι ήταν 51 ετών, βασιζόμενο σε νοσοκομειακό έγγραφο.
Η Santana μετέδωσε από την Ουάσινγκτον. Στη σύνταξη συνέβαλαν επίσης οι δημοσιογράφοι του Associated Press Giovanna Dell’Orto, Tim Sullivan και Sarah Raza από τη Μινεσότα, Jim Mustian από τη Νέα Υόρκη, Michael Catalini από το Νιου Τζέρσεϊ και Christopher Weber από το Λος Άντζελες.
JACK BROOK
Δημοσιογράφος με έδρα τη Νέα Ορλεάνη. Καλύπτει τη Λουιζιάνα με έμφαση στην πολιτειακή διακυβέρνηση, τα περιβαλλοντικά ζητήματα και τις υποδομές. Είναι μέλος του προγράμματος Report for America και μπορεί να επικοινωνήσει κανείς μαζί του μέσω της ασφαλούς εφαρμογής Signal στο jackbrook.88.
STEVE KARNOWSKI
Καλύπτει την πολιτική και τη δημόσια διοίκηση στη Μινεσότα για το Associated Press, καθώς και τις εξελίξεις που ακολούθησαν τη δολοφονία του George Floyd, τα δικαστήρια και περιβαλλοντικά θέματα.
REBECCA SANTANA
Καλύπτει το Υπουργείο Εσωτερικής Ασφάλειας για το Associated Press. Διαθέτει εκτενή εμπειρία ρεπορτάζ σε χώρες όπως η Ρωσία, το Ιράκ, το Αφγανιστάν και το Πακιστάν.
Οι άνθρωποι που ασκούν ή έχουν ασκήσει εξουσία, κατά κανόνα έχουν μια παραπλανητική εικόνα για το πώς βρέθηκαν εκεί. Άσχετα από τη στρατηγική που ακολούθησαν -ο λαός το λέει, πόσες κατουρημένες ποδιές χρειάστηκε να φιλήσουν- για χρόνια ή για τη μισή ζωή τους, πιστεύουν ότι βρίσκονται εκεί αποκλειστικά με την αξία τους. Φυσικό επακόλουθο, όσοι βρίσκονται κάτω από την εξουσία τους να είναι χαμηλότερης πνευματικής ικανότητας και κατάλληλοι μόνο για τη λάντζα. Αυτή η πεποίθηση έχει μια σειρά από πλεονεκτήματα για τους από κάτω, που τα αξιοποίησε στο έπακρο η αττική κωμωδία. Ο λαντζέρης βλέπει την αλήθεια ολοκάθαρα! Τώρα, και στους λαντζέρηδες υπάρχουν διαβαθμίσεις. Υπάρχουν οι συνειδητοί λαντζέρηδες, που προτιμούν την ελευθερία της χειρωνακτικής εργασίας, την απαλλαγμένη από φιλοδοξίες, ίντριγκες και παράπονα, με αντίτιμο την επαγγελματική εκτέλεση του έργου τους και έτερον ουδέν. Υπάρχουν οι λαντζέρηδες, που παρόλα αυτά, θέλουν να γίνουν πασάδες -επί οθωμανικής αυτοκρατορίας συνέβαινε συχνότατα- και συγκεντρώνουν πληροφορίες, κινούνται, μιλούν ή δεν μιλούν κατόπιν υπολογισμού και πλένουν με στόχο. Οι πιο αξιοπρόσεκτοι, μετά τους ήρεμους και στέρεους πρώτους ανήκουν στην τελευταία κατηγορία. Είναι οι αναχωρητές, που βγάζουν το ψωμί τους πλένοντας στα βρώμικα νερά για να έχουν το μυαλό τους καθαρό. Σπουδαίοι επιστήμονες και συγγραφείς έζησαν έτσι. Με απόφαση.
Η διαφθορά παρουσιάζει ένα ατελείωτο ενδιαφέρον για αυτούς τους λαντζέρηδες-φιλοσόφους. Ο διευθυντής κλέβει, κάνει εξωχώριες για να κλέβει καλύτερα και πιο άνετα, μαζεύει γύρω του κι άλλους που τον βοηθούν ως προκάλυμμα για να κλέβει, αλλά νομίζει ότι έχει απαράμιλλες ικανότητες. Μπορεί να ζήσει φερ’ ειπείν, μόνο στις γειτονιές των πλουσίων. Τις υπέροχες αυτές γειτονιές, όπου ακούγονται μόνο άγριοι σκύλοι για να φοβίζουν τους κλέφτες, άνθρωποι δεν κυκλοφορούν στους δρόμους, εκτός από παραδουλεύτρες με μεγάλες μαύρες τσάντες αγορασμένες από τα πανέρια για τα ρούχα της δουλειάς τους και κανείς δεν λέει σε κανέναν καλημέρα. Νομοτελειακά, όπως η άνοιξη που ακολουθεί τον χειμώνα και και το καλοκαίρι την άνοιξη, οι κατουρημένες ποδιές πέφτουν από την εξουσία και οι διευθυντές που έχουν ανοιχτεί πολύ και τους έχουν παρατήσει και τα προκαλύμματά τους, κατευθύνονται σε δυαράκια στην πόλη, ή σε ό,τι άφησαν οι γονείς. Με πολύ κόπο ξαναβρίσκουν κάτι, αλλά πια δεν μπορούν να δρέψουν τους καρπούς των ικανοτήτων τους, όπως παλιά. Τώρα τους αγοράζεις σε φιλικές τιμές. Ο λαντζέρης χαμογελά. Ο διευθυντής δίνει εντολή: κιτρινίστε το! Κι αφού κιτρινίσει καλά, σφάχτε το! Και να τα αίματα στον δημόσιο βίο, να οι επιθέσεις, οι παραλογισμοί και οι δήθεν επιστημονικές αναλύσεις.
Δεν πρέπει επ’ ουδενί να νικήσει ο ορθός λόγος στο μαγειρείο μας. Όσοι είναι ειλικρινείς παραδέχονται ότι για λίγο, για σύντομα διαστήματα έξαρσης, υπήρξε ελευθερία του λόγου στην Ελλάδα και μια κάποια δικαιοσύνη, μετά από τρομακτικές δοκιμασίες. Όταν τα ωραία και υψηλά ξεφούσκωσαν, άντε πάλι, ο παλιός ο τρόπος. Άντε πάλι το συμφέρον κι άντε πάλι οι ίδιοι και οι ίδιοι να εκμεταλλεύονται, γιατί έτσι το βρήκαν από τους πατεράδες τους, έτσι το βρήκαν από τους παππούδες τους.
Κακώς μας λιβάνιζαν με το πνεύμα του διαφωτισμού στα σχολεία. Κακώς, κάκιστα διαβάζουμε τον Όμηρο και τον Ευριπίδη και ακούμε από τα χείλη τους, τους νόμους της ζωής. Στους πασάδες πρέπει να τρέξουμε, με τα μπαϊράκια με τις τρεις αλογοουρές, που δεν θα αφήσουν κανέναν αγαθό να πολιτεύεται με γνώμονα αρχές. Θα τον κιτρινίσουν και θα τον ματώσουν. Για γνώση και συμμόρφωση των άλλων. Πλένε τα πιάτα σου. Μην παραπονιέσαι, μη ζητάς. Κάτω από τα λόγια και τις γνώμες, έχουν γεμίσει ανταλλάγματα πολλά χέρια.
Εντάσεις με το Ιράν: Τι περιλαμβάνει ο αμερικανικός στόλος που κατευθύνεται στη Μέση Ανατολή;
Η ανάπτυξη περισσότερων πολεμικών πλοίων στην περιοχή έρχεται εν μέσω κλιμακούμενων εντάσεων μεταξύ Ιράν και ΗΠΑ, λιγότερο από έναν χρόνο μετά τον 12ήμερο πόλεμο με το Ισραήλ
MENA The New Arab Staff 24 Ιανουαρίου 2026
Ένα αμερικανικό αεροπλανοφόρο, μαζί με τρία συνοδευτικά αντιτορπιλικά, κατευθύνεται προς τη Μέση Ανατολή, καθώς οι εντάσεις μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών και Ιράν κλιμακώνονται, φέρνοντας την περιοχή πιο κοντά στο ενδεχόμενο μιας ευρύτερης σύγκρουσης.
Ο πρόεδρος Donald Trump προειδοποίησε την Πέμπτη ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν μια «αρμάδα» πολεμικών πλοίων που κινείται προς το Ιράν, απειλώντας με στρατιωτική δράση μετά τη βίαιη καταστολή διαδηλώσεων από την ιρανική κυβέρνηση, η οποία, σύμφωνα με ακτιβιστές, έχει στοιχίσει τη ζωή σε περισσότερους από 5.000 ανθρώπους.
Η Ουάσινγκτον και ο σύμμαχός της, το Ισραήλ, εντείνουν επίσης την πίεση προς την Τεχεράνη για τα πυρηνικά και πυραυλικά της προγράμματα, τα οποία αποτέλεσαν στόχο κατά τον 12ήμερο πόλεμο του περασμένου Ιουνίου.
Το Ιράν επιμένει ότι το πυρηνικό του πρόγραμμα έχει αποκλειστικά ειρηνικούς σκοπούς.
Το αεροπλανοφόρο USS Abraham Lincoln θα ενταχθεί σε τρία πλοία παράκτιας μάχης (littoral combat ships) που έφτασαν σε λιμάνι του Μπαχρέιν την Παρασκευή, καθώς και σε δύο αντιτορπιλικά του Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ που ήδη επιχειρούν στον Περσικό Κόλπο.
Τα πολεμικά πλοία έλαβαν εντολή να αποσπαστούν από ασκήσεις στη Νότια Σινική Θάλασσα και να κατευθυνθούν προς τη Μέση Ανατολή.
Η άφιξη του αεροπλανοφόρου συνεπάγεται την ανάπτυξη περίπου 5.700 επιπλέον Αμερικανών στρατιωτών στην περιοχή, όπου ήδη βρίσκονται χιλιάδες στελέχη των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων σε μόνιμες βάσεις.
A U.S. Air Force F-15E Strike Eagle assigned to the 494th Expeditionary Fighter Squadron lands at a base in the Middle East, Jan. 18. The F-15’s presence enhances combat readiness and promotes regional security and stability. pic.twitter.com/QTXgOsOozV
«Ένα F-15E Strike Eagle της Πολεμικής Αεροπορίας των ΗΠΑ, που ανήκει στην 494η Εκστρατευτική Μοίρα Μαχητικών, προσγειώνεται σε βάση στη Μέση Ανατολή, 18 Ιανουαρίου», ανέφερε η Κεντρική Διοίκηση των ΗΠΑ (CENTCOM) σε ανάρτησή της στο X.
«Η παρουσία των F-15 ενισχύει την επιχειρησιακή ετοιμότητα και προάγει την περιφερειακή ασφάλεια και σταθερότητα», προσέθεσε.
Η Washington Post μετέδωσε ότι αναλυτές που παρακολουθούν δεδομένα πτήσεων έχουν εντοπίσει δεκάδες στρατιωτικά μεταγωγικά αεροσκάφη των ΗΠΑ να κατευθύνονται προς την περιοχή.
Η δραστηριότητα αυτή θυμίζει όσα συνέβησαν πέρυσι, όταν οι Ηνωμένες Πολιτείες μετέφεραν συστήματα αεράμυνας, όπως πυραύλους Patriot, εν αναμονή ιρανικής απάντησης μετά τα πλήγματα σε κρίσιμες ιρανικές πυρηνικές εγκαταστάσεις τον Ιούνιο.
Η Dana Stroul, διευθύντρια ερευνών στο Washington Institute for Near East Policy και πρώην αναπληρώτρια υφυπουργός Άμυνας των ΗΠΑ για θέματα Μέσης Ανατολής, δήλωσε στους New York Times ότι η «αυξανόμενη στρατιωτική συγκέντρωση δυνάμεων, ιδίως το αεροπλανοφόρο, προσφέρει διευρυμένες επιθετικές επιλογές».
Ο Ali Vaez, διευθυντής του προγράμματος Ιράν στο International Crisis Group, ανέφερε επίσης στους NYT ότι η αμερικανική στρατιωτική απειλή κατά του Ιράν είναι σοβαρή, ωστόσο ο τελικός στόχος της Ουάσινγκτον παραμένει ασαφής.
Το αεροπλανοφόρο USS Abraham Lincoln κατευθύνεται προς τη Μέση Ανατολή, ενώ επιπλέον συστήματα αεράμυνας μεταφέρονται επίσης στην περιοχή
Howard Altman Ενημερώθηκε: 23 Ιανουαρίου 2026, 8:16 π.μ. (EST)
Το αεροπλανοφόρο USS Abraham Lincoln βρίσκεται πλέον στον Ινδικό Ωκεανό. (U.S. Navy)
Οι Ηνωμένες Πολιτείες συνεχίζουν να ενισχύουν τη στρατιωτική τους παρουσία στη Μέση Ανατολή ενόψει ενός πιθανού πλήγματος κατά του Ιράν. Το αεροπλανοφόρο USS Abraham Lincoln και η Ομάδα Κρούσης του (Carrier Strike Group – CSG) βρίσκονται πλέον στον Ινδικό Ωκεανό, δήλωσε αξιωματούχος του Αμερικανικού Ναυτικού στο The War Zone την Πέμπτη. Η CSG βρισκόταν στη Νότια Σινική Θάλασσα έως ότου ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Donald Trump, διέταξε τη μετακίνησή της προς δυσμάς. Παράλληλα, περισσότερα μεταγωγικά αεροσκάφη και ιπτάμενα τάνκερ εναέριου ανεφοδιασμού έχουν αφιχθεί στην περιοχή. Ο Trump δήλωσε την Πέμπτη ότι μια μεγάλη ναυτική δύναμη κατευθύνεται προς τη Μέση Ανατολή.
Οι μετακινήσεις αυτές λαμβάνουν χώρα ενώ ο Trump έχει απειλήσει με επίθεση κατά του Ιράν λόγω της βίαιης μεταχείρισης των αντικυβερνητικών διαδηλωτών, η οποία έχει οδηγήσει σε χιλιάδες θανάτους.
«Έχουμε μια μεγάλη αρμάδα που κατευθύνεται προς τα εκεί και θα δούμε τι θα συμβεί», δήλωσε ο Trump στους δημοσιογράφους το απόγευμα της Πέμπτης. «Έχουμε μια μεγάλη δύναμη που κινείται προς το Ιράν. Θα προτιμούσα να μη συμβεί τίποτα, αλλά τους παρακολουθούμε πολύ στενά».
«Έχουμε μια αρμάδα», πρόσθεσε ο Trump, αφού ισχυρίστηκε ότι «σταμάτησα 837 απαγχονισμούς την Πέμπτη… Έχουμε έναν τεράστιο στόλο που κατευθύνεται προς τα εκεί και ίσως να μη χρειαστεί να τον χρησιμοποιήσουμε. Θα δούμε».
Πέρα από τις απειλές για πλήγμα κατά του Ιράν, στις 13 Ιανουαρίου ο Trump είχε επίσης υποσχεθεί σε όσους βγήκαν στους δρόμους ότι βοήθεια βρισκόταν καθ’ οδόν.
Ωστόσο, στη συνέχεια υπαναχώρησε, αφού ενημερώθηκε ότι οι δολοφονίες θα σταματούσαν, και φέρεται να ακύρωσε ένα πλήγμα κατά του Ιράν την περασμένη εβδομάδα. Σύμφωνα με ορισμένες εκτιμήσεις, ο Trump δεν επιθυμεί να εμπλακεί σε μια παρατεταμένη σύγκρουση με το Ιράν, ενώ εξακολουθεί να εξετάζει το ενδεχόμενο αλλαγής καθεστώτος. Παραμένουν ανησυχίες στην Ουάσινγκτον και την Ιερουσαλήμ ότι δεν υπάρχουν επαρκή μέσα στην περιοχή για την άμυνα απέναντι σε μια αναμενόμενη ιρανική απάντηση, γεγονός που, εν μέρει, οδήγησε το Ισραήλ να παροτρύνει τον Trump να αναβάλει οποιαδήποτε επίθεση. Αυτή ήταν και η δική μας ανάλυση εκείνη την περίοδο.
Underlying theme: the admin is seriously thinking about regime change in Iran.
Issue they’re running into is how to make it happen without a protracted campaign. https://t.co/oEqVUq0aUd
Η εισροή πρόσθετων στρατιωτικών μέσων στην περιοχή θα προσφέρει στον Trump ένα ευρύτερο φάσμα δυνητικών επιλογών δράσης, ενώ θα ενισχύσει και τη δυνατότητα άμυνας απέναντι σε μια ιρανική επίθεση, είτε αυτή προκύψει ως αντίδραση σε αμερικανικές στρατιωτικές ενέργειες είτε όχι.
«Αν η ιρανική ηγεσία αντιληφθεί ότι η κατάρρευση του καθεστώτος είναι επικείμενη, η εκτίμηση σε αυτό το πλαίσιο είναι ότι το Ιράν θα κλιμακώσει επιθετικά σε πολλαπλά μέτωπα», ανέφερε πρόσφατα η Times of Israel σε άρθρο γνώμης. «Αυτό θα περιλάμβανε επιθέσεις κατά αμερικανικών στόχων σε ολόκληρη την περιοχή, συντονισμένη πίεση εναντίον συμμάχων όπως το Ισραήλ, καθώς και ενέργειες που θα αποσκοπούσαν στη διατάραξη των παγκόσμιων ενεργειακών ροών. Ιδιαίτερα, τα Στενά του Ορμούζ αποτελούν ένα από τα πιο καθοριστικά σημεία άσκησης πίεσης για το Ιράν. Οι ενεργειακές υπηρεσίες εκτιμούν ότι περίπου 20 εκατομμύρια βαρέλια ημερησίως —σχεδόν το ένα πέμπτο της παγκόσμιας κατανάλωσης υγρών πετρελαϊκών καυσίμων— διέρχονται από τα στενά».
Όλα αυτά εξαρτώνται από την κατάσταση της ιρανικής διοίκησης και ελέγχου (command and control) τη στιγμή μιας τέτοιας επιχείρησης, καθώς και από πολλούς ακόμη παράγοντες. Παρότι το ενδεχόμενο σοβαρών αντιποίνων στα Στενά του Ορμούζ συζητείται εδώ και χρόνια, δεν υλοποιήθηκε κατά τη διάρκεια του πολέμου με το Ισραήλ τον Ιούνιο. Ωστόσο, επιχειρήσεις που θα επιδιώκουν αλλαγή καθεστώτος θα μπορούσαν να μεταβάλουν αυτόν τον υπολογισμό.
Όσον αφορά τη διάταξη των αμερικανικών δυνάμεων στην περιοχή, εξακολουθούν να υπάρχουν πολλές άγνωστες παράμετροι, συμπεριλαμβανομένης της ακριβούς σύνθεσης των αμερικανικών δυνάμεων που βρίσκονται ήδη εκεί, καθώς και του ρόλου —αν υπάρξει— που θα διαδραματίσουν το Ισραήλ και άλλοι σύμμαχοι των ΗΠΑ σε περίπτωση που ο Trump προχωρήσει σε επίθεση. Εκείνο που είναι γνωστό είναι ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες διέθεταν ήδη, πριν από τις διαδηλώσεις, περιορισμένο αριθμό μαχητικών αεροσκαφών σε αρκετές βάσεις σε ολόκληρη τη Μέση Ανατολή, καθώς και τρία αντιτορπιλικά κατευθυνόμενων πυραύλων κλάσης Arleigh Burke και πιθανώς ένα υποβρύχιο που επιχειρούσε στα ύδατα της περιοχής, μεταξύ άλλων δυνατοτήτων.
Το αντιτορπιλικό USS Roosevelt, κλάσης Arleigh Burke, με κατευθυνόμενους πυραύλους, είναι ένα από τα τρία πλοία αυτής της κλάσης στην περιοχή της Μέσης Ανατολής. (Φωτογραφία του Ναυτικού των ΗΠΑ από τον Ειδικό Μαζικής Επικοινωνίας 1ης Τάξης Indra Beaufort) Υπαξιωματικός 1ης Τάξης Indra Beaufort
Πολλά επιπλέον μέσα έχουν καταφθάσει έκτοτε στην περιοχή, ωστόσο παραμένει προς το παρόν ασαφές κατά πόσο η υφιστάμενη δύναμη μπορεί να υποστηρίξει μια παρατεταμένη σύγκρουση και τι ακριβώς θα προστεθεί τις επόμενες ημέρες ή ακόμη και εβδομάδες ενόψει μιας επιχείρησης. Ταυτόχρονα, μια επιχείρηση θα μπορούσε να ξεκινήσει ανά πάσα στιγμή, γεγονός που καθιστά την τρέχουσα εικόνα ιδιαίτερα θολή. Ακόμη και μια περιορισμένη επιχείρηση «αποκεφαλισμού» με στόχο το καθεστώς θα απαιτούσε έναν τεράστιο αριθμό εναλλακτικών σεναρίων και προβλέψεων.
Η Ομάδα Κρούσης του αεροπλανοφόρου Lincoln (Carrier Strike Group – CSG), η οποία φαίνεται να απέχει αρκετές ημέρες από την άφιξή της στη Θάλασσα της Αραβίας, θα ενίσχυε σημαντικά την αμερικανική επιθετική ισχύ στην περιοχή. Η πτέρυγα αεροπορίας του αεροπλανοφόρου, CVW-9, αποτελείται από οκτώ μοίρες που επιχειρούν με αεροσκάφη F-35C Lightning II, F/A-18E/F Super Hornet, EA-18G Growler, E-2D Hawkeye, CMV-22B Osprey και ελικόπτερα MH-60R/S Sea Hawk. Τα συνοδευτικά πλοία —το καταδρομικό κατευθυνόμενων πυραύλων κλάσης TiconderogaUSS Mobile Bay και τα αντιτορπιλικά κατευθυνόμενων πυραύλων κλάσης Arleigh Burke της Μοίρας Αντιτορπιλικών DESRON 21— διαθέτουν μεγάλο αριθμό εκτοξευτών πυραύλων, οι οποίοι θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για πλήγματα κατά του Ιράν. Τα ίδια αυτά πλοία θα μπορούσαν επίσης να διαδραματίσουν ρόλο στην άμυνα αμερικανικών στόχων και στόχων των συμμάχων των ΗΠΑ σε περίπτωση αντιποίνων.
Μέχρι στιγμής, δεν φαίνεται να έχει σημειωθεί μαζική ενίσχυση της αμερικανικής αεροπορικής ισχύος. Δορυφορικές εικόνες χαμηλής ανάλυσης που ανέλυσε το The War Zone δεν δείχνουν μεγάλες αναπτύξεις δυνάμεων στη βάση του Ντιέγκο Γκαρσία, στο νησί του Ινδικού Ωκεανού όπου στο παρελθόν είχαν σταθμεύσει αμερικανικά βομβαρδιστικά σε περιόδους αυξημένων εντάσεων με το Ιράν. Ωστόσο, διαδικτυακές πλατφόρμες παρακολούθησης πτήσεων αναφέρουν μετακινήσεις μεταγωγικών αεροσκαφών C-17 Globemaster III προς την περιοχή, τα οποία είναι απαραίτητα για τη μεταφορά υλικού και προσωπικού. Όπως είχε προβλεφθεί, οι Ηνωμένες Πολιτείες αποστέλλουν επίσης επιπλέον συστήματα Patriot και THAAD (Terminal High Altitude Area Defense) στη Μέση Ανατολή για ενισχυμένη προστασία απέναντι σε ενδεχόμενη ιρανική επίθεση, σύμφωνα με ρεπορτάζ της Wall Street Journal.
UPDATE: 20260122-1630Z
Due to people stealing the tables without credit, I’ve had to resort to watermarking. Once the 2 incoming tankers arrive at Al-Udeid, the fleet there will now be at least 20 KC-135s!!
RAF Typhoon jets have deployed to Qatar in a defensive capacity.
The UK and Qatar have been close defence partners for decades. This deployment builds on that relationship, supporting regional stability and keeping us secure at home and strong abroad. pic.twitter.com/83FkaBPJng
Όπως είχαμε αναφέρει προηγουμένως, διαδικτυακά συστήματα παρακολούθησης πτήσεων κατέγραψαν επίσης ότι μαχητικά F-15E Strike Eagle, συνοδευόμενα από αεροσκάφη εναέριου ανεφοδιασμού KC-135 Stratotanker, κινήθηκαν νωρίτερα αυτή την εβδομάδα ανατολικά, από τη βάση RAF Lakenheath στο Ηνωμένο Βασίλειο προς τη Μέση Ανατολή.
Η παρουσία των Strike Eagle στην περιοχή —ιδίως αυτών που προέρχονται από τη RAF Lakenheath— δεν αποτελεί από μόνη της κάτι νέο. Τα αεροσκάφη αυτά διατηρούν σταθερή παρουσία στη βάση Muwaffaq Salti στην Ιορδανία εδώ και σχεδόν μία δεκαετία, ενώ η πρόσφατη άφιξή τους στη Μέση Ανατολή θεωρούνταν σε μεγάλο βαθμό αναμενόμενη, δεδομένης της τρέχουσας αστάθειας και της κλιμακούμενης πολεμικής ρητορικής. Τα F-15E διαδραμάτισαν καθοριστικό ρόλο στην άμυνα απέναντι σε πολλαπλές επιθέσεις ιρανικών drones και πυραύλων cruise κατά του Ισραήλ και σήμερα είναι πιο ικανά από ποτέ για αυτή την αποστολή. Πέραν των επιθετικών τους δυνατοτήτων, σε περίπτωση που το Ιράν εξαπέλυε μια μεγάλης κλίμακας επίθεση κατά του Ισραήλ και/ή αμερικανικών στόχων στην περιοχή —είτε προληπτικά είτε ως αντίποινα— τα F-15E θα διαδραμάτιζαν κεντρικό ρόλο στην άμυνα απέναντι σε αυτές τις επιθέσεις.
Παρότι πρόκειται για σημαντικές ενισχύσεις της υφιστάμενης στρατιωτικής διάταξης στην περιοχή, για μια μεγάλης κλίμακας επιχείρηση κατά του Ιράν θα αναμενόταν η ανάπτυξη πολύ περισσότερων μαχητικών αεροσκαφών. Μέχρι στιγμής, δεν υπάρχουν ενδείξεις για τέτοιου είδους μετακινήσεις, αν και ορισμένες αναπτύξεις δεν είναι ορατές μέσω ανοικτών πηγών.
Πέρα από τα τακτικά μαχητικά αεροσκάφη που βρίσκονται ήδη στην περιοχή, οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν τη δυνατότητα να αποστείλουν βομβαρδιστικά απευθείας από την ηπειρωτική επικράτειά τους, όπως συνέβη όταν βομβαρδιστικά B-2 Spirit έπληξαν ιρανικές πυρηνικές εγκαταστάσεις κατά την Επιχείρηση Midnight Hammer τον περασμένο Ιούνιο.
Παράλληλα, και το Ηνωμένο Βασίλειο αποστέλλει τακτικά μαχητικά αεροσκάφη στην περιοχή.
«Η κοινή μοίρα Typhoon της Βασιλικής Πολεμικής Αεροπορίας με το Κατάρ, η 12η Μοίρα, έχει αναπτυχθεί στον Κόλπο για αμυντικούς σκοπούς, λαμβάνοντας υπόψη τις περιφερειακές εντάσεις στο πλαίσιο της Συμφωνίας Αμυντικής Διασφάλισης Ηνωμένου Βασιλείου–Κατάρ, αποδεικνύοντας τη στενή και διαχρονική αμυντική σχέση μεταξύ των δύο χωρών», ανακοίνωσε την Πέμπτη το βρετανικό Υπουργείο Άμυνας.
«Η 12η Μοίρα αναπτύσσεται τακτικά στο Κατάρ για τη διεξαγωγή κοινών ασκήσεων και την ανταλλαγή εμπειριών που ενισχύουν την εθνική και περιφερειακή ασφάλεια», πρόσθεσε το Υπουργείο. «Πρόσφατα, η RAF συμμετείχε σε ασκήσεις όπως οι EPIC SKIES και SOARING FALCON, ενισχύοντας περαιτέρω τη διαλειτουργικότητα και τις επιχειρησιακές δυνατότητες μεταξύ των δύο χωρών».
Το Ισραήλ παραμένει επίσης σε κατάσταση ύψιστης επιφυλακής απέναντι σε μια επίθεση είτε κατά του ίδιου είτε προερχόμενη από τον διαχρονικό του εχθρό.
«Κατά την εκτίμησή μου, ένα πλήγμα θα πραγματοποιηθεί», δήλωσε ανώτατος αξιωματικός των Ισραηλινών Αμυντικών Δυνάμεων (IDF) στο The War Zone. «Οι βασικές μεταβλητές —ο χρόνος, ο τρόπος εκτέλεσης και η ταυτότητα των δυνάμεων που θα συμμετάσχουν, είτε πρόκειται για αμερικανικά μέσα, τις IDF ή πρόσθετα στοιχεία ενός συνασπισμού, εφόσον εμπλακούν— θα υπόκεινται σε αυστηρό και επιθετικό κατακερματισμό της πληροφόρησης».
«Αντίστοιχα, η τελική απόφαση για την υλοποίηση της επιχείρησης ανήκει αποκλειστικά σε ένα και μόνο άτομο», πρόσθεσε ο αξιωματικός, αναφερόμενος στον Trump.
Καθώς οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι σύμμαχοί τους ενισχύουν τη στρατιωτική τους παρουσία στην περιοχή και το Ισραήλ βρίσκεται σε αυξημένη επιχειρησιακή ετοιμότητα, Ιρανοί αξιωματούχοι κλιμακώνουν τη ρητορική τους.
Την Πέμπτη, ο διοικητής των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης (IRGC), στρατηγός Mohammad Pakpour, προειδοποίησε το Ισραήλ και τις Ηνωμένες Πολιτείες «να αποφύγουν οποιονδήποτε λανθασμένο υπολογισμό, αντλώντας διδάγματα από τις ιστορικές εμπειρίες και από όσα έμαθαν στον 12ήμερο επιβεβλημένο πόλεμο, ώστε να μη βρεθούν αντιμέτωποι με μια ακόμη πιο οδυνηρή και μετανιωμένη μοίρα».
«Οι Φρουροί της Ισλαμικής Επανάστασης και το αγαπημένο Ιράν έχουν το δάχτυλο στη σκανδάλη, πιο έτοιμοι από ποτέ, έτοιμοι να εκτελέσουν τις εντολές και τα μέτρα του ανώτατου αρχιστράτηγου —ενός ηγέτη πιο πολύτιμου από την ίδια τους τη ζωή», πρόσθεσε, αναφερόμενος στον ανώτατο ηγέτη του Ιράν, Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ.
Παράλληλα, οι Φρουροί της Ισλαμικής Επανάστασης έδωσαν στη δημοσιότητα βίντεο στο οποίο παρουσιάζονται οι τοποθεσίες αμερικανικών βάσεων στην περιοχή.
Iranian Revolutionary Guard media released a video warning the United States, showing the locations of U.S. military bases across the Middle East that are within range of Iranian missiles
Η κυβέρνηση του Χαμενεΐ ισχυρίζεται επίσης ότι έχει καταστείλει την πανεθνική αναταραχή που ξεκίνησε στις 28 Δεκεμβρίου, με αφορμή τις αυξήσεις τιμών, την υποτίμηση του νομίσματος —που οδήγησε το ριάλ ουσιαστικά στην κατάρρευση—, μια καταστροφική ξηρασία και τη βίαιη καταστολή από το κράτος.
«Η στάση έχει πλέον τελειώσει», δήλωσε ο γενικός εισαγγελέας του Ιράν, Mohammad Movahedi, σύμφωνα με το πρακτορείο ειδήσεων Mizan της δικαστικής εξουσίας. «Και πρέπει, όπως πάντα, να είμαστε ευγνώμονες στον λαό που έσβησε αυτή τη στάση, βρισκόμενος έγκαιρα στο πεδίο».
Ωστόσο, η άντληση επαληθεύσιμων πληροφοριών από το Ιράν παραμένει εξαιρετικά δύσκολη, καθώς το καθεστώς έχει διακόψει την πρόσβαση στο διαδίκτυο και τις τηλεφωνικές επικοινωνίες, ενώ δεν μπορεί να αποκλειστεί το ενδεχόμενο ότι τουλάχιστον μέρος των διαδηλώσεων συνεχίζεται.
Παρότι δεν υπάρχουν ενδείξεις άμεσων εχθροπραξιών, οι περιφερειακοί δρώντες προετοιμάζονται ολοένα και περισσότερο για σύγκρουση. Η κατάσταση παραμένει ιδιαίτερα ασταθής και θα συνεχίσουμε να την παρακολουθούμε στενά.
Ενημέρωση: 8:01 π.μ. (Ανατολική Ώρα), 23 Ιανουαρίου
Την Παρασκευή, ο ανώτατος εισαγγελέας του Ιράν, Mohammad Movahedi, διέψευσε κατηγορηματικά τον ισχυρισμό του Trump ότι απέτρεψε τον απαγχονισμό περισσότερων από 800 διαδηλωτών.
«Ο ισχυρισμός αυτός είναι απολύτως ψευδής· δεν υπάρχει τέτοιος αριθμός, ούτε έχει ληφθεί οποιαδήποτε τέτοια απόφαση από τη δικαστική εξουσία», δήλωσε ο Movahedi, σύμφωνα με το Associated Press, επικαλούμενος ιρανικά μέσα ενημέρωσης.
Iran’s top prosecutor dismissed President Trump’s claim that his intervention stopped the execution of 800 protest detainees, calling it “completely false.” https://t.co/0S5kzlYg4Qpic.twitter.com/0kL7tJM4d0
Γιατί η Μέση Ανατολή φοβάται μια επίθεση ΗΠΑ–Ισραήλ στο Ιράν
Τα κράτη της περιοχής θεωρούν ότι μια αμερικανοϊσραηλινή στρατιωτική επέμβαση στο Ιράν αποτελεί ένα υψηλού ρίσκου στοίχημα που θα μπορούσε να αποσταθεροποιήσει τη Μέση Ανατολή για πολλά χρόνια
Ανάλυση Giorgio Cafiero 20 Ιανουαρίου 2026
Ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Donald Trump, έχει δεχθεί αυξανόμενη πίεση να απαντήσει στρατιωτικά στην καταστολή των διαδηλώσεων από το Ιράν σε ολόκληρη τη χώρα.
Παρότι ο Trump έχει προς το παρόν αποφύγει να εγκρίνει ένα πλήγμα, μια στρατιωτική επιχείρηση κατά του Ιράν παραμένει σαφές ενδεχόμενο. Αμερικανοί αξιωματούχοι υποδεικνύουν ότι ένα ακόμη κρίσιμο σημείο λήψης αποφάσεων ενδέχεται να προκύψει τις επόμενες εβδομάδες.
Η προοπτική αυτή προκαλεί ανησυχία σχεδόν σε όλα τα κράτη της Δυτικής Ασίας, με αξιοσημείωτη εξαίρεση το Ισραήλ. Οι περιφερειακοί αυτοί δρώντες θεωρούν ότι τα αμερικανικά πλήγματα κατά του Ιράν συνιστούν μια εξαιρετικά επικίνδυνη πορεία για την Ουάσινγκτον, η οποία θα εξέθετε τις γειτονικές χώρες σε σοβαρούς γεωπολιτικούς, οικονομικούς και ζητήματα ασφάλειας.
Σταθερότητα αντί αλλαγής καθεστώτος στο Ιράν
Πολλά κράτη της Δυτικής Ασίας ανησυχούν βαθιά για τις άμεσες αποσταθεροποιητικές συνέπειες μιας αμερικανοϊσραηλινής στρατιωτικής επέμβασης κατά του Ιράν.
Αντί να ανοίξει τον δρόμο για μια σταθερή μεταπολεμική τάξη, φοβούνται ότι μια επίθεση στο Ιράν θα απελευθέρωνε μια παρατεταμένη περίοδο αταξίας, ενδεχομένως ακόμη και εμφύλιο πόλεμο, προκαλώντας μαζικές προσφυγικές ροές που θα επιβάρυναν περαιτέρω τα ήδη εύθραυστα πολιτικά και οικονομικά συστήματα της περιοχής.
Μια τέτοια αναταραχή αναζωπυρώνει επίσης τον φόβο αποσχιστικών κινημάτων στις περιφερειακές περιοχές του Ιράν, όπου ζουν μειονοτικές ομάδες με ιστορικό αποσχιστικών διεκδικήσεων, όπως οι Άραβες, οι Βαλούχοι ή οι Κούρδοι.
Τέτοιες εξελίξεις θα συνιστούσαν οξείς κινδύνους ασφαλείας για χώρες όπως η Τουρκία και το Πακιστάν. Από αυτή την οπτική, ο κίνδυνος δεν περιορίζεται μόνο στην εσωτερική αποσύνθεση του Ιράν, αλλά επεκτείνεται στη γενικευμένη περιφερειακή μετάδοση της αστάθειας που θα μπορούσε να ακολουθήσει.
Για τους περισσότερους γείτονες του Ιράν, η διατήρηση της συνέχειας του καθεστώτος —όσο προβληματική κι αν είναι— θεωρείται προτιμότερη από την απρόβλεπτη κατάρρευση του ιρανικού εθνικού κράτους. Η αμερικανική επέμβαση εκλαμβάνεται ευρέως ως κίνδυνος που θα μπορούσε να πυροδοτήσει ιρανικά αντίποινα κατά ενεργειακών υποδομών, θαλάσσιων οδών και περιφερειακών στρατιωτικών εγκαταστάσεων, με άμεσες συνέπειες στο εμπόριο, τις επενδύσεις, τη ναυτιλιακή ασφάλεια και την εσωτερική σταθερότητα.
Οι κυβερνήσεις ανησυχούν λιγότερο για την επιβίωση της ιρανικής κυβέρνησης και περισσότερο για τις ανεξέλεγκτες δευτερογενείς επιπτώσεις: κυβερνοεπιθέσεις, κινητοποίηση πολιτοφυλακών, τρομοκρατία, αστάθεια στις αγορές και μια αλυσιδωτή κλιμάκωση της ανασφάλειας σε ολόκληρο το Ιράκ, τα κράτη του Συμβουλίου Συνεργασίας του Κόλπου (GCC), τον Λίβανο, τη Συρία και την Υεμένη.
Με απλά λόγια, οι περισσότεροι περιφερειακοί δρώντες προσεγγίζουν το ενδεχόμενο κλιμάκωσης μέσα από το πρίσμα της αποφυγής ρίσκου και όχι της ιδεολογικής ταύτισης. Η κυρίαρχη εκτίμηση μεταξύ των υπευθύνων χάραξης πολιτικής στις περισσότερες χώρες της περιοχής είναι ότι η κλιμάκωση είναι στρατηγικά παράλογη, ενώ η διατήρηση του status quo παραμένει η λιγότερο επικίνδυνη επιλογή.
«Μια ακόμη αποτυχημένη προσπάθεια αλλαγής καθεστώτος στην περιοχή θα έσπερνε φρικτό χάος σε ολόκληρη τη Μέση Ανατολή. Κανείς δεν θέλει περισσότερη αταξία, προσφυγιά και ανθρώπινο πόνο σε μια περιοχή που έχει γνωρίσει ελάχιστα άλλα πράγματα τις τελευταίες δεκαετίες», δήλωσε ο δρ Joshua Landis, διευθυντής του Κέντρου Μεσανατολικών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο της Οκλαχόμα, σε συνέντευξή του στο The New Arab.
Ίσως κυνικά, πολλές από αυτές τις χώρες προτιμούν ένα αποδυναμωμένο Ιράν υπό την Ισλαμική Δημοκρατία, βλέποντας στην ευαλωτότητά του ένα επίπεδο προβλεψιμότητας που υπερτερεί των αβεβαιοτήτων μιας ριζικής αλλαγής.
Η στρατιωτική επέμβαση ΗΠΑ-Ισραήλ θεωρείται ευρέως ότι διακινδυνεύει να θέσει σε κίνδυνο ιρανικά αντίποινα κατά των ενεργειακών υποδομών, των ναυτιλιακών οδών και των περιφερειακών στρατιωτικών εγκαταστάσεων. [Getty]Αυτός ο στρατηγικός υπολογισμός καταλήγει στο συμπέρασμα ότι ένα αποδυναμωμένο αλλά ακέραιο Ιράν μπορεί να επιδιώκει τα συμφέροντά του μέσα σε ένα πλαίσιο που είναι προβλέψιμο και διαχειρίσιμο. Αντίθετα, μια επαναστατική ανατροπή θα μπορούσε να παραγάγει αποτελέσματα που κανένα κράτος δεν θα είναι σε θέση να ελέγξει. Σε αυτά ενδέχεται να περιλαμβάνονται αιφνίδια κενά εξουσίας ή η άνοδος ένοπλων δρώντων ικανών να προκαλέσουν αναταραχή πολύ πέρα από τα σύνορα του Ιράν.
Οι ηγεσίες των περισσότερων χωρών της περιοχής, όπως σημείωσε ο δρ Karim Emile Bitar, διδάσκων Μεσανατολικών Σπουδών στο Sciences Po Paris, «βλέπουν σήμερα το Ιράν ως μια χώρα που τελεί υπό αυστηρές κυρώσεις, είναι περιορισμένη, δέχεται έντονες εσωτερικές πιέσεις, αλλά εξακολουθεί να κυβερνάται από ένα συγκεντρωτικό κράτος», όπως δήλωσε στο The New Arab.
Ο ίδιος επισήμανε ότι η σαουδαραβική ηγεσία ανησυχεί ιδιαιτέρως για το ενδεχόμενο χάους και κατακερματισμού στο Ιράν, είτε ως αποτέλεσμα μιας αιφνίδιας κατάρρευσης της Ισλαμικής Δημοκρατίας είτε λόγω αλλαγής καθεστώτος που θα προκληθεί από έναν πόλεμο υπό αμερικανική ηγεσία. Στο Ριάντ, οι αξιωματούχοι ανησυχούν ιδιαίτερα για την εσωτερική ασφάλεια, συμπεριλαμβανομένης της πιθανότητας αναταραχών στις σιιτικές κοινότητες της Ανατολικής Επαρχίας της Σαουδικής Αραβίας.
«Οποιαδήποτε κλιμάκωση θα μπορούσε να ενδυναμώσει ριζοσπαστικά στοιχεία, να ενθαρρύνει αντιπολιτευτικά κινήματα σε ολόκληρη την περιοχή και να οξύνει τον σεχταριστικό διχασμό», πρόσθεσε ο δρ Bitar.
Δεν διαφεύγει επίσης της προσοχής ότι ακόμη και κράτη στενά συμμαχικά με τις Ηνωμένες Πολιτείες και βαθιά καχύποπτα απέναντι στο Ιράν αντιμετωπίζουν με ανησυχία πολλές πτυχές της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής στη Μέση Ανατολή. Ο σκεπτικισμός αυτός είναι ιδιαίτερα έντονος στην εποχή Trump, όπου η απρόβλεπτη συμπεριφορά και τα σοβαρά του σφάλματα εγείρουν ουσιαστικές αμφιβολίες για το κατά πόσο υφίσταται κάποια συνεκτική στρατηγική πίσω από την προσέγγιση της κυβέρνησής του στην περιοχή.
«Η αποστροφή προς το ρίσκο είναι απολύτως κατανοητή μετά τα φιάσκα στο Ιράκ, το Αφγανιστάν και τη Λιβύη. Ολόκληρος ο ‘παγκόσμιος πόλεμος κατά της τρομοκρατίας’ αποδείχθηκε τόσο εξαιρετικά αντιπαραγωγικός, ώστε ακόμη και κράτη που ήταν —και παραμένουν— εξαρτημένα από την αμερικανική στήριξη εμφανίζονται ιδιαίτερα δύσπιστα απέναντι στη στρατηγική των ΗΠΑ, εφόσον βεβαίως υπάρχει στρατηγική», κατέληξε ο δρ Bitar.
Ισραήλ, Ιράν και μεταβαλλόμενες αντιλήψεις απειλής
Οι γεωπολιτικές δυναμικές εντείνουν περαιτέρω τις περιφερειακές ανησυχίες σχετικά με το ενδεχόμενο αμερικανικών πληγμάτων κατά του Ιράν. Στον απόηχο του Οκτωβρίου 2023, τα αραβικά κράτη τείνουν ολοένα και περισσότερο να θεωρούν το Ισραήλ —και όχι το Ιράν— ως την πρωταρχική απειλή για τη σταθερότητα της περιοχής.
Αυτό κατέστη ιδιαίτερα εμφανές κατά τη διάρκεια και μετά τον 12ήμερο πόλεμο του Ιουνίου 2025, όταν οι ισραηλινές επιθέσεις στο Ιράν εκτροχίασαν τις αμερικανοϊρανικές διαπραγματεύσεις για το πυρηνικό πρόγραμμα, οι οποίες διεξάγονταν υπό την αιγίδα του Ομάν, στο Μουσκάτ και τη Ρώμη.
«Από τη στιγμή που οι ΗΠΑ ουσιαστικά ήραν κάθε περιορισμό προς το Ισραήλ κατά την περίοδο της κυβέρνησης Biden, οι περιφερειακοί δρώντες άρχισαν να αντιλαμβάνονται την επιθετική εξωτερική πολιτική του Ισραήλ ως μια άμεση και μη διαχειρίσιμη απειλή. Το Ισραήλ έχει βομβαρδίσει επτά χώρες στην περιοχή από τις 7 Οκτωβρίου 2023», δήλωσε στο The New Arab ο δρ Trita Parsi, εκτελεστικός αντιπρόεδρος του Quincy Institute for Responsible Statecraft.
«Αν η συμμαχία με τις Ηνωμένες Πολιτείες δεν σε προστατεύει από αυτό που οι χώρες αυτές αντιλαμβάνονται ως ισραηλινά σχέδια περιφερειακής ηγεμονίας, τότε θα χρειαστείς έναν νέο συνασπισμό για να εξισορροπήσεις το Ισραήλ», πρόσθεσε.
«Η Σαουδική Αραβία, το Πακιστάν και η Τουρκία έχουν κινηθεί προς αυτή την κατεύθυνση. Παρότι το Ιράν δεν αποτελεί επίσημα μέρος αυτού του συνασπισμού, λειτουργεί ως ανάχωμα απέναντι στο Ισραήλ. Το χάος στο Ιράν —ή η εγκατάσταση ενός φιλοϊσραηλινού καθεστώτος-μαριονέτας στην Τεχεράνη— θεωρείται ένα εξαιρετικά επικίνδυνο πλήγμα στην προσπάθεια εξισορρόπησης της ολοένα και πιο επιθετικής περιφερειακής στάσης του Ισραήλ.»
Τα αραβικά κράτη θεωρούν όλο και περισσότερο το Ισραήλ, και όχι το Ιράν, ως την κύρια απειλή για την περιφερειακή σταθερότητα. [Getty]Διαμεσολαβητές του Κόλπου: Η διπλωματία ως βαλβίδα ασφαλείας
Αυτό που ξεχωρίζει είναι ότι, μεταξύ των περιφερειακών δρώντων που επιδίωξαν να αποτρέψουν ένα αμερικανικό πλήγμα κατά του Ιράν, ήταν τα κράτη του Συμβουλίου Συνεργασίας του Κόλπου (GCC) —ιδίως το Ομάν, το Κατάρ και η Σαουδική Αραβία— μαζί με την Τουρκία, που ανέλαβαν καθοριστικές διπλωματικές πρωτοβουλίες για να πείσουν την κυβέρνηση Trump να αναζητήσει μια διπλωματική «έξοδο διαφυγής» αντί της στρατιωτικής αντιπαράθεσης.
Στο παρασκήνιο, οι κυβερνήσεις αυτές διεξήγαγαν διαρκή διάλογο υψηλού επιπέδου με την Ουάσινγκτον, προειδοποιώντας ότι μια επίθεση θα μπορούσε να πυροδοτήσει εκτεταμένη αστάθεια σε ολόκληρη τη Μέση Ανατολή και παροτρύνοντας τον Λευκό Οίκο να επιδείξει αυτοσυγκράτηση.
Σημειώνοντας ότι το Μουσκάτ, η Ντόχα και το Ριάντ προσφέρουν στον Trump μια «οδό διάσωσης κύρους» που μοιάζει περισσότερο με άσκηση πίεσης παρά με υποχώρηση, αφήνοντας ταυτόχρονα περιθώριο για μια συναλλακτική συμφωνία, ο δρ Andreas Krieg, αναπληρωτής καθηγητής Σπουδών Ασφάλειας στο King’s College London, περιγράφει το Ομάν, το Κατάρ και τη Σαουδική Αραβία ως τους «επιχειρηματίες της αποκλιμάκωσης» του Κόλπου, λειτουργώντας ως ζωτικής σημασίας δίαυλοι μεταξύ Ουάσινγκτον και Τεχεράνης.
«Η επιρροή τους προέρχεται από τρία πλεονεκτήματα: την πρακτική μόχλευση που διαθέτουν σε θέματα βάσεων, εναέριου χώρου και εφοδιαστικής· την αξιοπιστία τους ως διαμεσολαβητών που μπορούν να μεταφέρουν μηνύματα και να δοκιμάσουν προτάσεις —ιδίως το Κατάρ και το Ομάν, τα οποία συμπληρώνουν τα ανοίγματά τους προς το Ιράν— και το κοινό τους συμφέρον να αποφευχθεί ένας περιφερειακός πόλεμος που θα έπληττε τις αγορές ενέργειας και την εσωτερική εμπιστοσύνη. Παράλληλα, διαμορφώνουν τον υπολογισμό ρίσκου του Trump, υποστηρίζοντας ότι περιορισμένα πλήγματα θα ήταν συμβολικά, ενώ τα αντίποινα και οι πολιτικές συνέπειες θα ήταν στρατηγικές», πρόσθεσε.
Αναγνωρίζοντας τον ρόλο αυτών των τριών κρατών του GCC στο να απομακρύνουν, τουλάχιστον προς το παρόν, τον Trump από τη στρατιωτική δράση κατά του Ιράν, ο δρ Parsi τόνισε ότι «απαιτούνται πολύ περισσότερα για να μετατραπεί αυτό σε μια διαρκή απομάκρυνση από τον πόλεμο».
Ο υπολογισμός της κλιμάκωσης έναντι της αυτοσυγκράτησης
Συνολικά, το ενδεχόμενο ενός αμερικανικού πλήγματος κατά του Ιράν αναδεικνύει το περίπλοκο πλέγμα περιφερειακών ανησυχιών που υπερβαίνουν κατά πολύ τους άμεσους υπολογισμούς της Ουάσινγκτον. Τα περισσότερα κράτη της Δυτικής Ασίας, παρά τους διαφορετικούς βαθμούς δυσπιστίας ή ανταγωνισμού με την Τεχεράνη, θεωρούν τη στρατιωτική κλιμάκωση ένα στοίχημα υψηλού ρίσκου που θα μπορούσε να αποσταθεροποιήσει την περιοχή για πολλά χρόνια.
Από πιθανές προσφυγικές κρίσεις και οικονομικές αναταράξεις έως την κινητοποίηση πολιτοφυλακών και την άνοδο ριζοσπαστικών δρώντων, οι δευτερογενείς συνέπειες μιας σύγκρουσης θεωρούνται ευρέως πολύ πιο επικίνδυνες από τις προκλήσεις που θέτει ένα περιορισμένο, αλλά ακέραιο, Ιράν υπό την Ισλαμική Δημοκρατία.
Ταυτόχρονα, ο ρόλος των διπλωματικών δρώντων στον αραβικό κόσμο, όπως το Ομάν, το Κατάρ και η Σαουδική Αραβία, υπογραμμίζει τη σημασία της διπλωματίας και της διαχείρισης ρίσκου σε μια περιοχή εξαιρετικά ευαίσθητη στην αστάθεια.
Η ικανότητά τους να προσφέρουν στην Ουάσινγκτον οδούς αποκλιμάκωσης αναδεικνύει ότι οι περιφερειακοί δρώντες δεν είναι απλοί παθητικοί θεατές, αλλά ενεργοί διαμορφωτές στρατηγικών εξελίξεων. Τα διδάγματα των αμερικανικών στρατιωτικών εκστρατειών σε διάφορα σημεία του ισλαμικού κόσμου —από το Αφγανιστάν και το Ιράκ έως τη Λιβύη— έχουν ενισχύσει αυτή την επιφυλακτικότητα, καλλιεργώντας έναν εκτεταμένο σκεπτικισμό απέναντι σε εξωτερικά επιβαλλόμενες στρατιωτικές λύσεις.
Τελικά, ο υπολογισμός μεταξύ κλιμάκωσης και αυτοσυγκράτησης αντανακλά μια πραγματιστική αναγνώριση ότι το χάος στο Ιράν θα μπορούσε να εξαπλωθεί σε ολόκληρη τη Δυτική Ασία, υπονομεύοντας τόσο την περιφερειακή σταθερότητα όσο και τα παγκόσμια συμφέροντα.
Υπό αυτό το πρίσμα, η διπλωματία, η μετρημένη εμπλοκή και η περιφερειακή διαβούλευση αναδεικνύονται όχι απλώς ως προτιμότερες επιλογές, αλλά ως απολύτως αναγκαία εργαλεία για τη διατήρηση μιας εύθραυστης ισορροπίας σε ένα ήδη ασταθές γεωπολιτικό τοπίο.
Ο Giorgio Cafiero είναι διευθύνων σύμβουλος της Gulf State Analytics. Ακολουθήστε τον στο X: @GiorgioCafiero Επιμέλεια: Charlie Hoyle
Μεγαλώνοντας στο Mandan της Βόρειας Ντακότα —μια μικρή πόλη που πήρε το όνομά της από τους ιθαγενείς Αμερικανούς οι οποίοι εκτοπίστηκαν βίαια για να δημιουργηθεί— η μετακόμισή μου στη Μινεάπολη για σπουδές υπήρξε το πιο συναρπαστικό γεγονός της ζωής μου.
Ερωτεύτηκα βαθιά αυτόν τον τόπο: τη ζωντανή τοπική σκηνή τέχνης και μουσικής· τις λίμνες που περιβάλλονται από πάρκα, κρατώντας σε απόσταση τις επαύλεις που αλλιώς θα τις ιδιωτικοποιούσαν· την «πριγκιπική» ιστορία της πόλης και την αλληλεγγύη που γεννιέται από το ότι αντέχουμε μαζί ακόμη έναν παγωμένο χειμώνα· τη μεσοδυτική κοινή λογική, το ταϊλανδέζικο φαγητό που δοκίμασα για πρώτη φορά, και το αίσθημα κοινότητας που επιμένει παρά το ευρύτερο καπιταλιστικό κοινωνικοοικονομικό σύστημα, σχεδιασμένο να το εξαφανίσει.
Νέα και αφελής, υπέθετα πως αυτό ήταν μόνο η αρχή. Αν έβρισκα τόση ομορφιά στην πρώτη πόλη όπου έζησα ποτέ, τότε μεγαλύτερες και «καλύτερες» πόλεις θα είχαν σίγουρα ακόμη περισσότερα να προσφέρουν. Έτσι, αποφοιτώντας με χρέη και ένα πτυχίο στο χέρι, μετακόμισα στη Νέα Υόρκη στις αρχές του 2011.
Εκείνο το φθινόπωρο άρχισαν να διαρρέουν ειδήσεις για μια κατάληψη ενός μικρού πάρκου στο Χρηματοοικονομικό Διαμέρισμα. Καθώς αναρωτιόμουν διαρκώς πώς θα ξεπλήρωνα τα φοιτητικά μου δάνεια, ανάμεσα σε μια απλήρωτη πρακτική άσκηση και μια δουλειά ως νταντά, ο λόγος του Occupy Wall Street γύρω από την ανισότητα εισοδήματος και πλούτου με γοήτευσε —το λιγότερο.
Ως χρόνια καταγραφέας, πήρα το μετρό για το Zuccotti Park για να δω τι συμβαίνει. Και αυτό που είδα ήταν ανθρώπους να σκέφτονται κριτικά και δημιουργικά για τα νεοφιλελεύθερα προβλήματα που μας αντιμετωπίζουν, ενώ ταυτόχρονα προχωρούσαν σε διαρκή και ανατρεπτική δράση για να ανακτήσουν τη δύναμή τους, με τη διαυγή συνείδηση ότι κανείς δεν πρόκειται να μας σώσει πέρα από εμάς τους ίδιους.
Διαρκής και ανατρεπτική δράση — ακριβώς αυτό που λείπει από την πανεθνική αντίδραση στην κρατικά υποκινούμενη φρίκη που η Μινεάπολη έχει υποστεί για ακόμη μία φορά, λίγα μόλις τετράγωνα από το σημείο όπου δολοφονήθηκε ο George Floyd· τη φρίκη που έχει καταστεί το status quo αυτής της χώρας.
Για να είμαστε σαφείς σε αυτόν τον μετα-αληθή, καθοδηγούμενο από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης κόσμο του ασπρόμαυρου, τίποτα δεν είναι απόλυτο. Δεν είναι ότι οι προγραμματισμένες συγκεντρώσεις, όπως εκείνες που πραγματοποιούνται στη Μινεάπολη και αλλού μετά τη δολοφονία του Good μέρα μεσημέρι, δεν έχουν οφέλη. Όταν η κοινότητά σου υφίσταται βαρβαρότητα, το να έρθεις κοντά με τους άλλους είναι ο μόνος δρόμος προς τα εμπρός.
Όμως το να συγκεντρωνόμαστε για λίγες ώρες ένα σαββατοκύριακο και μετά να επιστρέφουμε στο προγραμματισμένο πρόγραμμα της ζωής μας —τον αδιάκοπο κύκλο εργασίας και κατανάλωσης, στον οποίο ο καπιταλισμός μας έχει φυλακίσει, εμπορευματοποιώντας τα φυσικά μέσα συντήρησης που αποτελούν γενεσιουργό δικαίωμα της ζωής, ανθρώπινης και μη— δεν διαταράσσει σε τίποτα το πρόβλημα που λέγεται status quo.
Το να σταματήσουμε, όμως, το κάνει.
Η παύση ρίχνει ένα ανυπέρβλητο γρανάζι στα γρανάζια ενός συστήματος που λειτουργεί μέσω της αέναης κίνησης.
Θυμάστε τι συνέβη τις πρώτες εβδομάδες της πανδημίας; Εκείνες τις θλιβερές, τρομακτικές και συγκεχυμένες στιγμές που μας κράτησαν μέσα και μακριά από την καθημερινότητά μας και την αναπαραγωγή της καταπίεσής μας, την οποία η σύγχρονη ζωή εγγενώς επιτελεί; Το σύστημα —και όλα όσα θεωρούνταν «πολύ μεγάλα για να καταρρεύσουν»— γονάτισαν μέσα σε λίγες εβδομάδες. Ο φυσικός κόσμος άνθισε εν τη απουσία μας και η κυβέρνηση ξαφνικά είχε τη δυνατότητα να προσφέρει άμεσα στους ανθρώπους της πολλαπλές μορφές βοήθειας.
Και όλα αυτά επειδή απλώς σταματήσαμε.
Δεν λέω ότι η δημιουργία ενός καταυλισμού στη διασταύρωση των 34th και Portland θα λύσει άμεσα το πρόβλημα — γιατί δεν θα το κάνει. Αυτό που λέω, όμως, είναι ότι η διατάραξη είναι αναγκαία, ότι υπάρχει ποίηση στον τόπο, και ότι η γενική απεργία που έχει προγραμματιστεί για την Παρασκευή 23 έχει τεράστιες δυνατότητες να αποτελέσει την αρχή κάτι πραγματικά μετασχηματιστικού.
«Θα είναι ένας αστερίσκος στα βιβλία της ιστορίας, αν αναφερθεί καν», έγραφε ο τότε οικονομικός αρθρογράφος των New York Times, Andrew Ross Sorkin, για το κίνημα Occupy. Αυτό που ο Sorkin δεν κατανοεί είναι εκείνο που η Rebecca Solnit έχει περιγράψει τόσο εύγλωττα: ότι η ριζική αλλαγή είναι αργή και ελικοειδής, όχι άμεση και προφανής.
Το 2022, εν μέσω της διερεύνησης της ακύρωσης χρέους από τη διοίκηση Biden —πολύ αφότου, εμπνευσμένη σε μεγάλο βαθμό από όσα είδα στο Occupy, είχα φοιτήσει σε μεταπτυχιακό πρόγραμμα με έρευνα εστιασμένη στη συστημική κοινωνική αλλαγή— μου ανατέθηκε από το YES! Magazine να γράψω ένα άρθρο που διερευνούσε το κίνημα ακύρωσης χρέους και τις λύσεις που το τροφοδοτούν. Εκείνο που διαπίστωσα, μέσα από συνεντεύξεις και έρευνα, ήταν ότι το κίνημα ακύρωσης χρέους γεννήθηκε από το Occupy.
«Ο τελικός στόχος εδώ είναι να μεταφερθεί η δυνητική ισχύς —η εν δυνάμει συλλογική διαπραγματευτική δύναμη του χρέους— στα χέρια των οφειλετών, ώστε να αλλάξουν πραγματικά τα συστήματα που μας υπερχρέωσαν εξαρχής», μου είπε για το άρθρο η Hannah Appel —οικονομική ανθρωπολόγος στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας στο Λος Άντζελες, η οποία συμμετείχε στο Occupy και στη συνέχεια ίδρυσε ένα πανεθνικό κίνημα αντίστασης στο χρέος με την ονομασία Strike Debt.
Υποστηρίζω ότι ακριβώς αυτό το είδος συστημικής σκέψης —γύρω από την ισχύ, τη συλλογική πίεση και τα συστήματα που μας οδήγησαν και μας κρατούν εξαρχής σε αυτή τη θέση—, όταν εκτυλίσσεται στον τόπο όπου η Good έχασε τη ζωή της, αποτελεί έναν τρόπο, έναν κρίσιμο τρόπο, να αποδοθεί νόημα στην τραγωδία του θανάτου της. Διότι η Good —όπως ο Floyd και η Taylor και ο Garner και ο Peltier και τόσοι άλλοι που δεν χωρούν να αναφερθούν εδώ— θυσιάστηκε στο βωμό της ανεξέλεγκτης εξουσίας.
Όμως ποια εξουσία απομένει, αν εμείς, μαζικά, αρνηθούμε να συνεχίσουμε να συμμετέχουμε στο σύστημα μέσα στο οποίο αυτή διακινείται; Κι αν η 23η ήταν απλώς η αρχή;
Κατά τα χρόνια μου στο Πανεπιστήμιο της Μινεσότα, που σημαδεύτηκαν από αυξήσεις διδάκτρων οι οποίες συνεχίζονται μέχρι σήμερα, σκεφτόμουν συχνά τι θα συνέβαινε αν οι περισσότεροι από 50.000 φοιτητές των Twin Cities απλώς σταματούσαν να πληρώνουν δίδακτρα. Πώς θα πλήρωνε το πανεπιστήμιο τον παχυλό μισθό του προέδρου του και πώς θα κάλυπτε το κόστος των περιζήτητων ερευνητικών του ιδρυμάτων χωρίς το χρέος μας; Μεμονωμένα οι φοιτητές δεν διαθέτουν καμία ισχύ, συλλογικά όμως είχαμε —και οι φοιτητές του U of M εξακολουθούν να έχουν— τη δύναμη να γονατίσουν το ίδρυμα.
Σήμερα, σχεδόν δέκα χρόνια αφότου επέστρεψα στην πόλη που με είχε μαγέψει, συνειδητοποιώντας πλέον με τη σοφία του χρόνου ότι η ιδιαιτερότητα που νόμιζα πως θα έβρισκα παντού ήταν στην πραγματικότητα μοναδική σε αυτό το κομμάτι της γης των Dakota, αναρωτιέμαι τι θα συνέβαινε αν —και εδώ αναφέρομαι κυρίως σε όσους από εμάς έχουμε ωφεληθεί αρκετά από αυτό το σύστημα ώστε να μπορούμε να κάνουμε θυσίες και να αναλάβουμε ρίσκα— η 23η ήταν απλώς η αρχή.
Τι θα γινόταν αν δεν επιστρέφαμε στη δουλειά τη Δευτέρα; Αν σταματούσαμε να πληρώνουμε ενοίκια και στεγαστικά δάνεια; Αν παύαμε να καταναλώνουμε και μοιραζόμασταν μεταξύ μας όσα διαθέτουμε; Αν αρνιόμασταν να πληρώνουμε φόρους σε ένα κράτος που μας τρομοκρατεί; Αν ένας καταυλισμός στη διασταύρωση των 34th και Portland στεκόταν ως σύμβολο —και ως κέντρο— της απόλυτης άρνησής μας να συνεχίσουμε να συμμετέχουμε στα συστήματα που μας καταπιέζουν; Αν με αυτόν τον τρόπο τιμούσαμε την ποίηση της Good με ποίηση στον τόπο;
Κι αν έτσι ερχόμασταν κοντά; Κι αν κάναμε αυτή τη στιγμή τη στιγμή από την οποία δεν μπορούμε —δεν θα μπορέσουμε— να επιστρέψουμε στο status quo; Κι αν αυτή ήταν η φορά που επιτέλους αποφασίζαμε ότι αρκετά είναι αρκετά —ότι δεν θα επιτρέψουμε σε δολοφόνους να πνίγουν με χημικά τα παιδιά μας καθώς φεύγουν από το σχολείο; Ότι απλώς δεν θα συμμετέχουμε άλλο; Ότι η Παρασκευή μπορεί να είναι μόνο η αρχή, όχι το τέλος καθαυτό;
Υποστηρίζω ότι η Μινεάπολη, που εξακολουθεί να φιλοξενεί την πυκνή αίσθηση κοινότητας που με έκανε εξαρχής να την αγαπήσω, είναι φτιαγμένη για αυτή τη στιγμή.
Παρά το γεγονός ότι η βιομηχανία των μέσων ενημέρωσης και η χώρα συνολικά είχαν το θράσος να βαφτίσουν ό,τι βρίσκεται ανάμεσα στη Silicon Valley και τις αρχικές αποικίες ως «flyover country» —μια άτυχη, άγονη γη όπου δήθεν δεν συμβαίνει τίποτα σημαντικό— τίποτα δεν απέχει περισσότερο από την αλήθεια. Η Μινεάπολη και γενικότερα η Μεσοδυτική Αμερική βρίσκονται πάνω σε γη που κατοικείται εδώ και πολύ καιρό, γη που υπήρξε σπίτι μιας αντίστασης απέναντι στις αδικίες των Ηνωμένων Πολιτειών σχεδόν από τότε που το ίδιο το κράτος άρχισε να υπάρχει.
Οι Lakota και ο αγώνας τους για τη He Sapa (γνωστή αλλιώς ως οι λεγόμενοι Black Hills της Νότιας Ντακότα) ξεκίνησαν τον 19ο αιώνα και συνεχίζονται μέχρι σήμερα. Σε απόσταση περίπου 50 μιλίων από το μέρος όπου μεγάλωσα, οι διαμαρτυρίες που ξέσπασαν στον καταυλισμό του Standing Rock και οι κατασκηνώσεις που στήθηκαν εκεί ακούστηκαν σε ολόκληρο τον κόσμο. Η Μινεάπολη γέννησε το American Indian Movement, που ήδη από τη δεκαετία του ’70 αγωνίστηκε για την αυτοδιάθεση των ιθαγενών λαών και ενάντια στην αστυνομική βία, και παραμένει μέχρι σήμερα η πόλη του George Floyd Square. Η γη —και η κατάληψή της— ήταν και παραμένει κεντρικό στοιχείο της αντίστασης.
Για ένα άρθρο που δεν έχει ακόμη δημοσιευτεί, ο Nick Tilsen —μέλος του έθνους Oglala Lakota, Grist 50 Fixer, Ashoka Fellow, πολλαπλός Bush Fellow, Rockefeller Fellow, καθώς και ιδρυτής και διευθύνων σύμβουλος του NDN Collective, ο οποίος σήμερα αντιμετωπίζει ποινή έως και 26 χρόνια φυλάκισης λόγω κατασκευασμένων κατηγοριών, με δίκη προγραμματισμένη να ξεκινήσει την ίδια ημέρα που θα μπορούσε να είναι η ημέρα που θα αρνηθούμε να επιστρέψουμε σε ό,τι υπήρχε πριν— μου είπε τα εξής για τις διαμαρτυρίες στο Standing Rock, στις οποίες συμμετείχε το 2016: Παρότι το NoDAPL έγινε ευρέως αντιληπτό ως περιβαλλοντικό ζήτημα, «ο αγώνας στο Standing Rock αφορούσε την απελευθέρωση των ιθαγενών. Αφορούσε τα ανθρώπινα δικαιώματα. Αφορούσε πολλά περισσότερα, γιατί ο αγωγός Dakota Access ήταν απλώς ο πιο πρόσφατος αποικιοκράτης σε μια μακρά αλυσίδα αποικιοκρατών».
Η ICE είναι απλώς ο πιο πρόσφατος καταπιεστής σε μια μακρά σειρά καταπιεστών. Η Good είναι απλώς το πιο πρόσφατο θύμα σε μια μακρά σειρά θυμάτων που έχουμε υποστεί από το κράτος-παρία που είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες. Η αδικία της δολοφονίας της δεν αφορά την ICE ή τον Trump· αφορά το δικαίωμα σε μια πραγματικά ελεύθερη ζωή, που αποτελεί γενεσιουργό δικαίωμα κάθε μορφής ζωής. Αφορά την απελευθέρωσή μας από την καταπίεση που δεν είμαστε απλώς αναγκασμένοι να υπομένουμε, αλλά και να αναπαράγουμε, απλώς και μόνο ζώντας τη ζωή μας μέσα σε αυτό το σύστημα, μέρα με τη μέρα.
Αυτό είναι που πρέπει να σταματήσει.
Γι’ αυτό ήρθε η ώρα να καταλάβουμε τη Μινεάπολη.
Ήρθε η ώρα να αντιμετωπίσουμε τα συστημικά επίπεδα ισχύος και καταπίεσης που μας περιβάλλουν και να κατανοήσουμε ότι κανείς —κανένα άτομο, κανένας θεσμός, κανένας πολιτικός, καμία κυβέρνηση— δεν πρόκειται να έρθει να μας σώσει· και επομένως ότι εναπόκειται σε εμάς να σώσουμε τους εαυτούς μας. Όσο τρομακτικό κι αν ακούγεται αυτό, το πρώτο βήμα προς τη συλλογική μας απελευθέρωση είναι μικρό και απλό — είναι απλώς να σταματήσουμε. Διότι το ένα πράγμα που έχουμε εμείς και δεν έχουν εκείνοι, και δεν θα έχουν ποτέ, είναι οι αριθμοί.
Είμαστε το 99%.
Η Cinnamon Janzer είναι ανεξάρτητη δημοσιογράφος με έδρα τη Μινεάπολη και ασχολείται με την ανάδειξη λιγότερο προβεβλημένων ιστοριών από την καρδιά της Αμερικής.
Η Άγκυρα, μέσω επιστολής του Υπουργού Άμυνας, ξεκαθαρίζει ότι η στρατιωτική της παρουσία στην Αλβανία παραμένει αμετάβλητη παρά την αυξημένη ιταλική εμπλοκή
Η Τουρκία ξεκαθαρίζει ότι δεν έχει υπάρξει κανένα επίσημο αίτημα από την Αλβανία για αποχώρηση από τη ναυτική βάση Πασαλιμάνι και ότι δεν υφίσταται σχεδιασμός απομάκρυνσης των τουρκικών δυνάμεων.
Η Άγκυρα θεωρεί τη βάση στρατηγικό πυλώνα της νατοϊκής παρουσίας σε Ιόνιο και Αδριατική και υπογραμμίζει ότι οι τουρκικές δραστηριότητες εκσυγχρονισμού και εκπαίδευσης συνεχίζονται κανονικά.
Η αυξανόμενη ιταλική εμπλοκή στο Πασαλιμάνι και οι επενδύσεις στη ναυπηγική και τον τουρισμό δεν επηρεάζουν, σύμφωνα με την Τουρκία, τον ρόλο της, ο οποίος συνδέεται ευρύτερα με τις ισορροπίες ασφαλείας και τα ελληνοτουρκικά δεδομένα στην περιοχή.
Σαφές μήνυμα παραμονής στο ναύσταθμο του Πασαλιμανιού στην Αλβανία στέλνει η Άγκυρα, διαψεύδοντας κατηγορηματικά σενάρια που θέλουν τη στρατιωτική της παρουσία να τίθεται υπό αμφισβήτηση λόγω της αυξανόμενης ιταλικής εμπλοκής στην περιοχή.
Σε επίσημη επιστολή προς το τουρκικό κοινοβούλιο, ο υπουργός Άμυνας Yaşar Güler απορρίπτει ως αβάσιμες τις σχετικές φήμες, υπογραμμίζοντας ότι η τουρκική στρατιωτική αποστολή στο Πασαλιμάνι συνεχίζεται κανονικά και χωρίς καμία μεταβολή στον σχεδιασμό της.
Το Πασαλιμάνι αποτελεί μια εγκατάσταση με ιδιαίτερο γεωστρατηγικό βάρος. Από την εποχή του Ψυχρού Πολέμου έως σήμερα, έχει εξελιχθεί σε κομβικό σημείο ναυτικής παρουσίας στο Ιόνιο και την Αδριατική, με την Τουρκία να έχει αναλάβει πρωταγωνιστικό ρόλο στην ανακατασκευή και λειτουργική του αναβάθμιση.
Η τουρκική πλευρά επισημαίνει ότι από το 1998 βρίσκονται σε εξέλιξη προγράμματα εκσυγχρονισμού, ενώ στελέχη του τουρκικού ναυτικού παρέχουν εκπαίδευση και συμβουλευτική υποστήριξη στις αλβανικές ένοπλες δυνάμεις, στο πλαίσιο της νατοϊκής συνεργασίας.
Παράλληλα, η Άγκυρα επιχειρεί να υποβαθμίσει τη σημασία της πρόσφατης αμυντικής σύμπραξης Αλβανίας–Ιταλίας, τονίζοντας ότι πρόκειται για διμερείς πρωτοβουλίες που δεν επηρεάζουν τρίτους και απορρέουν από τη γεωγραφική εγγύτητα και τις κοινές υποχρεώσεις στο ΝΑΤΟ.
Στο επίκεντρο της ιταλικής παρουσίας βρίσκεται η συμφωνία με τη Fincantieri για τη μετατροπή του ναυπηγείου του Πασαλιμανιού σε σύγχρονο κέντρο ναυπήγησης και συντήρησης πολεμικών πλοίων, με έντονο οικονομικό και βιομηχανικό αποτύπωμα για την Αλβανία.
Ωστόσο, η επένδυση συνοδεύεται και από αντιδράσεις, καθώς περιλαμβάνει σχέδια τουριστικής αξιοποίησης σε εκτάσεις που επικαλύπτονται με ενεργές στρατιωτικές εγκαταστάσεις και προστατευόμενες ζώνες, προκαλώντας εσωτερικές πολιτικές εντάσεις.
Βάσει των υφιστάμενων συμφωνιών, το τουρκικό ναυτικό διατηρεί το δικαίωμα χρήσης της βάσης για επιχειρήσεις σε Ιόνιο και Αδριατική, ενώ η Άγκυρα συνεχίζει να παρέχει οικονομική και υλικοτεχνική στήριξη στην αναδιάρθρωση των αλβανικών ενόπλων δυνάμεων σύμφωνα με νατοϊκά πρότυπα.
Η εμβάθυνση των σχέσεων Τουρκίας–Αλβανίας μετά την ένταξη των Τιράνων στο ΝΑΤΟ το 2009 θεωρείται από την Άγκυρα στρατηγικής σημασίας, με αποκορύφωμα τη Στρατιωτική Συμφωνία-Πλαίσιο που υπεγράφη το 2024.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την Ελλάδα προκαλεί το γεγονός ότι η Τουρκία αντιμετωπίζει το Πασαλιμάνι ως μοχλό ενίσχυσης της επιρροής της στο δυτικό άκρο των Βαλκανίων και ως αντιστάθμισμα απέναντι στην ελληνική παρουσία στο Ιόνιο.
Τούρκοι αξιωματούχοι δεν κρύβουν ότι η λειτουργία της βάσης εντός του νατοϊκού πλαισίου προσφέρει στην Άγκυρα διαπραγματευτικό πλεονέκτημα σε μια περιοχή όπου τα ελληνοτουρκικά ζητήματα παραμένουν ανοιχτά.
Στο ίδιο πλαίσιο εντάσσεται και η πρόσφατη απόφαση της Τουρκίας να παραχωρήσει στην Αλβανία κυβερνητικό αεροσκάφος Airbus A319, κίνηση που ερμηνεύεται ως έμπρακτη ενίσχυση της στρατιωτικής συνεργασίας μεταξύ των δύο χωρών.
Η συμφωνία δωρεάς, υπογεγραμμένη το φθινόπωρο του 2025, παρουσιάζεται από την Άγκυρα ως συνέχεια των ιστορικών δεσμών φιλίας με τα Τίρανα, αλλά για την ευρύτερη περιοχή σηματοδοτεί την πρόθεση της Τουρκίας να διατηρήσει ενεργό ρόλο στα Δυτικά Βαλκάνια, παρά την αυξανόμενη ιταλική παρουσία και τις ελληνικές επιφυλάξεις.
Η Αλβανία εφάρμοζε αυθαίρετα για δεκατέσσερα συνεχή έτη χωρικά ύδατα εύρους δεκαπέντε ναυτικών μιλίων παραβιάζοντας τις διεθνείς συμβάσεις για το Δίκαιο της Θάλασσας.
Οι ΗΠΑ απέστειλαν το 1989 επίσημο σημείωμα διαμαρτυρίας μέσω της Γαλλίας καταγγέλλοντας τη χάραξη των αλβανικών θαλασσίων ζωνών και τον περιορισμό της ελεύθερης ναυσιπλοΐας για τα πολεμικά πλοία.
Η πίεση της Ουάσιγκτον ανάγκασε την κυβέρνηση των Τιράνων να υποχωρήσει το 1990 και να μειώσει την έκταση των χωρικών της υδάτων στο διεθνώς αναγνωρισμένο όριο των 12 ναυτικών μιλίων.
Τον Μάρτιο του 1990, η Αλβανία υπέβαλε στα Ηνωμένα Έθνη την απόφαση που καθόρισε τα χωρικά της ύδατα στα 12 ναυτικά μίλια, το μέγιστο δηλαδή όριο που προβλέπεται από το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας. Ωστόσο, η κίνηση αυτή ήταν το αποτέλεσμα μιας μακροχρόνιας διπλωματικής αντιπαράθεσης.
Μέχρι την απόφαση εκείνη και για 14 συνεχή έτη, η Αλβανία εφάρμοζε μια αυθαίρετη επέκταση των χωρικών της υδάτων στα 15 ναυτικά μίλια, ξεκινώντας από την ακτή και εφαρμόζοντας το σύστημα της ευθυγράμμισης (ευθείες γραμμές βάσης).
Η επέκταση των 15 μιλίων είχε εγκριθεί αρχικά με το διάταγμα αρ. 5384 στις 23 Φεβρουαρίου 1976. Παρά την υποβολή της στον ΟΗΕ, η απόφαση αυτή δεν έγινε ποτέ δεκτή από τις Ηνωμένες Πολιτείες, οι οποίες θεωρούσαν ότι παραβίαζε τις διεθνείς συμβάσεις.
Για τον λόγο αυτό, η Ουάσιγκτον απέστειλε τότε επίσημο σημείωμα διαμαρτυρίας στην αλβανική κυβέρνηση, δηλώνοντας κατηγορηματικά ότι η επέκταση των 15 μιλίων ήταν αντίθετη με τις διατάξεις του διεθνούς δικαίου και ότι η τροποποίηση του βασικού συστήματος χάραξης ήταν απαράδεκτη.
Έγγραφο των ΗΠΑ για την μείωση των χωρικών υδάτων της Αλβανίας στα 12 μίλια
«Η διαμαρτυρία των ΗΠΑ κατά της τροποποίησης του νόμου 4650 της Αλβανίας! Οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής αναφέρονται στον αλβανικό νόμο με αριθ. 5384 της 23ης Φεβρουαρίου 1976… που στοχεύει να τοποθετήσει τα χωρικά ύδατα στα 15 μίλια και ορίζει ότι ξένα πολεμικά πλοία μπορούν να εισέλθουν μόνο με ειδική άδεια», ανέφερε χαρακτηριστικά η επιστολή της Ουάσιγκτον εκείνη την εποχή.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες υπενθύμιζαν περαιτέρω ότι η επέκταση αυτή αποτελούσε ευθεία παραβίαση του άρθρου 3 της Σύμβασης των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας.
«Ο ισχυρισμός για χωρικά ύδατα στα 15 ναυτικά μίλια δεν βασιζόταν σε καμία διεθνή αρχή και πρακτική. Είναι διεθνώς αναγνωρισμένο ότι τα χωρικά ύδατα δεν πρέπει να υπερβαίνουν τα 12 ναυτικά μίλια», συνέχιζε το έγγραφο, τονίζοντας ότι η πρακτική της Αλβανίας ερχόταν σε σύγκρουση με την παγκόσμια κοινότητα.
Οι αντιρρήσεις των ΗΠΑ δεν περιορίζονταν μόνο στην υπέρβαση των 3 μιλίων, αλλά και στον παράνομο τρόπο μέτρησης από την ακτή. Σύμφωνα με την αμερικανική πλευρά, η αλβανική ακτογραμμή δεν διέθετε τις γεωγραφικές προϋποθέσεις (όπως έντονες παραμορφώσεις ή νησιωτικά συμπλέγματα) που θα δικαιολογούσαν τη χρήση ευθείας γραμμής βάσης.
«Το τμήμα της ευθείας γραμμής από το ακρωτήριο Ρόδον έως τις εκβολές του ποταμού Βιόσα και από το ακρωτήριο Γλώσσα Αυλώνος έως το ακρωτήριο των Αγίων Σαράντα θεωρήθηκαν παράνομα ως περιοχές εσωτερικών υδάτων», σημείωναν οι ΗΠΑ, ξεκαθαρίζοντας ότι οι περιοχές αυτές δεν αποτελούσαν νόμιμους κόλπους.
Το σημείωμα διαμαρτυρίας καλούσε την Αλβανία να συμμορφωθεί με το διεθνές δίκαιο και να διασφαλίσει την ελεύθερη διέλευση όλων των πλοίων, εμπορικών και πολεμικών, χωρίς την ανάγκη προηγούμενης άδειας.
Το έγγραφο, με ημερομηνία 22 Ιουνίου 1989, παραδόθηκε στην Αλβανία μέσω του γαλλικού Υπουργείου Εξωτερικών, καθώς εκείνη την περίοδο Τίρανα και Ουάσιγκτον δεν διατηρούσαν διπλωματικές σχέσεις.
Τελικά, υπό το βάρος των διεθνών πιέσεων και λίγο πριν την κατάρρευση του παλαιού καθεστώτος, η Αλβανία υποχώρησε. Λιγότερο από έναν χρόνο μετά τη διαμαρτυρία, άλλαξε τη νομοθεσία της και μείωσε την έκταση των χωρικών της υδάτων από τα 15 στα 12 ναυτικά μίλια, εναρμονιζόμενη με τα διεθνή πρότυπα.
New integration deal appears to be blow for Syria’s Kurds
Syrian forces seize oil-rich regions, key dams
SDF head confirmed the group agreed to withdraw from two Arab-majority provinces
Kurdish leader, Syrian president to meet on Monday
TABQA, Jan 18 (Reuters) – Syria and the main Kurdish fighting force struck a wide-ranging deal to bring Kurdish civilian and military authorities under central government control on Sunday, ending days of fighting in which Syrian troops captured territory including key oil fields.
U.S. envoy Tom Barrack hailed a “pivotal inflection point”, but noted that there was still challenging work to be done to finalise details of a comprehensive integration deal.
The terms of the deal appeared to be a major blow for the Kurdish-led Syrian Democratic Forces (SDF), which ran a semi-autonomous region in Syria’s northeast for more than a decade.
SDF head Mazloum Abdi confirmed in a later statement that the group agreed to withdraw from two Arab-majority provinces – Deir al-Zor, the country’s main oil- and wheat-producing area, and Raqqa, home to key hydroelectric dams along the Euphrates.
The SDF had resisted integration into the Islamist-led government that has ruled Syria since Bashar al-Assad was toppled in late 2024.
The 14-point deal published by Syria’s presidency featured the signatures of both Syrian President Ahmed al-Sharaa and Abdi, who appeared to have signed separately , state media reported.
Abdi said he is set to meet Sharaa in Damascus on Monday and would share the details of the agreement with the public after his return, Kurdish media reported.
The SDF head said they remained committed to protecting the “achievements” of the Kurdish region in the northeast. “This war was imposed on us. We wanted to prevent it, but unfortunately, because it was planned by many forces, it was imposed on us,” Kurdish media quoted him as saying.
NEW DEAL PRESENTS TOUGH TERMS
Syria’s government and the SDF engaged in months of talks last year to bring Kurdish-run military and civilian bodies under Syrian state institutions by the end of 2025.
But after the deadline passed with little progress, clashes broke out and grew into a government offensive on Kurdish-held areas. Sunday’s agreement said the clashes should end, although intermittent fighting was still reported in some areas.
The deal stipulates that all SDF forces will be merged into the central defence and interior ministries as “individuals” and not as whole Kurdish units. The latter had been a SDF demand.
It also says all border crossings, gas and oil fields and prisons and camps holding Islamic State fighters and affiliated civilians captured after the group’s defeat in 2017 would be handed over, another point the SDF had long resisted.
A Syrian government official said security at those locations remained “quite good” on Sunday evening and that Damascus was keen for a transition of control “that doesn’t impact the mission to defeat the Islamic State, and does not provide an opportunity for Islamic State elements or cells” to destabilise security in the area.
The government will formally take over Deir al-Zor and Raqqa. Syrian state media published photos of residents in Raqqa celebrating the expected handover.
The Syrian official said the handover should take place within the next 24 to 48 hours and was “the most important indication of the seriousness behind implementing this plan.”
The deal did appear to offer some concessions. It said the SDF could nominate military and civilian figures to assume key roles in the central government and that Hasakeh province, which has a sizeable Kurdish population and is the main stronghold of the SDF, would have a governor appointed by consensus.
It also commits the SDF to expelling all non-Syrian figures affiliated to the Kurdistan Workers’ Party (PKK), a Kurdish militant group which fought a decades-long insurgency in Turkey.
Sharaa had accused the PKK of hijacking SDF decision-making and preventing progress in integration, which the SDF denies.
US CORNERED BETWEEN TWO ALLIES
Turkey’s foreign ministry said it hoped the “agreement will contribute to the security and peace of the Syrian people, as well as the entire region, particularly Syria’s neighbours”.
“With the recognition of the realities on the ground, we hope that all groups and individuals in the country fully understand that Syria’s future lies not in terrorism and division, but in unity, integration and cohesion,” it added.
The fighting has cornered the U.S. between its longtime support for the SDF as a key partner in fighting Islamic State, and its new backing for Sharaa, who has pledged to unite Syria under one central government that protects all Syrians.
Barrack met with SDF head Abdi in the Kurdistan region of Iraq on Saturday and with Sharaa in Damascus on Sunday.
Syrian troops kept up their advance on Sunday even after the U.S. military had publicly urged them to stop. A senior Kurdish commander told Reuters before the deal was announced that the U.S. should intervene more forcefully to end the fighting.
Kurdish concerns about Sharaa’s government have been deepened by bouts of sectarian violence last year, when nearly 1,500 Alawites were killed by government-aligned forces in western Syria and hundreds of Druze died in southern Syria, some in execution-style killings.
Reporting by Damascus team, Jaidaa Taha and Ahmed Tolba in Cairo; Writing by Maya Gebeily, Suleiman al Khalidi and Jaidaa Taha; Editing by Jane Merriman, David Holmes, Alexander Smith and Diane Craft
