The Atlantic
Ο πρόεδρος Τραμπ θέλει να επιστρέψει στη διεθνή τάξη του 19ου αιώνα. Θα αφήσει την Αμερική λιγότερο ευημερούσα — και ολόκληρο τον κόσμο λιγότερο ασφαλή.
Του Ρόμπερτ Κέιγκαν
Εικονογράφηση: Ben Hickey
18 Ιανουαρίου 2026
Η Εθνική Στρατηγική Ασφάλειας της κυβέρνησης Τραμπ το κατέστησε επίσημο: η φιλελεύθερη παγκόσμια τάξη, υπό αμερικανική κυριαρχία, έχει τελειώσει. Όχι επειδή οι Ηνωμένες Πολιτείες αποδείχθηκαν υλικά ανίκανες να τη διατηρήσουν. Αντίθετα, η αμερικανική τάξη τελειώνει επειδή οι ίδιες οι Ηνωμένες Πολιτείες αποφάσισαν ότι δεν επιθυμούν πλέον να διαδραματίζουν τον ιστορικά άνευ προηγουμένου ρόλο της παροχής παγκόσμιας ασφάλειας. Η αμερικανική ισχύς που στήριξε την παγκόσμια τάξη των τελευταίων 80 ετών θα χρησιμοποιηθεί πλέον για να την αποδομήσει.
Οι Αμερικανοί εισέρχονται στον πιο επικίνδυνο κόσμο που έχουν γνωρίσει από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, έναν κόσμο που θα κάνει τον Ψυχρό Πόλεμο να μοιάζει με παιδικό παιχνίδι και τη μεταψυχροπολεμική εποχή με παράδεισο. Στην πραγματικότητα, αυτός ο νέος κόσμος θα μοιάζει πολύ με τον κόσμο πριν από το 1945, με πολλαπλές μεγάλες δυνάμεις και με έναν ανταγωνισμό και συγκρούσεις που θα πολλαπλασιάζονται ανεξέλεγκτα. Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν θα έχουν αξιόπιστους φίλους ή συμμάχους και θα αναγκαστούν να βασιστούν αποκλειστικά στη δική τους ισχύ για να επιβιώσουν και να ευημερήσουν. Αυτό θα απαιτήσει περισσότερες στρατιωτικές δαπάνες — όχι λιγότερες — διότι η ελεύθερη πρόσβαση σε υπερπόντιους πόρους, αγορές και στρατηγικές βάσεις, την οποία απολάμβαναν οι Αμερικανοί χάρη στις συμμαχίες τους, δεν θα παρέχεται πλέον ως δεδομένο. Αντίθετα, θα πρέπει να διεκδικείται και να προστατεύεται απέναντι σε άλλες μεγάλες δυνάμεις.
Οι Αμερικανοί δεν είναι ούτε υλικά ούτε ψυχολογικά έτοιμοι για αυτό το μέλλον. Επί οκτώ δεκαετίες ζούσαν μέσα σε μια φιλελεύθερη διεθνή τάξη διαμορφωμένη από την κυρίαρχη αμερικανική ισχύ. Έχουν συνηθίσει ο κόσμος να λειτουργεί με έναν συγκεκριμένο τρόπο: σε μεγάλο βαθμό πρόθυμοι και στρατιωτικά παθητικοί Ευρωπαίοι και Ασιάτες σύμμαχοι συνεργάζονται με τις Ηνωμένες Πολιτείες σε οικονομικά και ζητήματα ασφάλειας. Οι αμφισβητίες της τάξης, όπως η Ρωσία και η Κίνα, περιορίζονται από τον συνδυασμένο πλούτο και τη δύναμη των ΗΠΑ και των συμμάχων τους. Το παγκόσμιο εμπόριο είναι γενικά ελεύθερο και ανεμπόδιστο από γεωπολιτικούς ανταγωνισμούς, οι θάλασσες είναι ασφαλείς για τη ναυσιπλοΐα και τα πυρηνικά όπλα περιορίζονται από συμφωνίες σχετικά με την παραγωγή και τη χρήση τους.
Οι Αμερικανοί είναι τόσο εξοικειωμένοι με αυτόν τον κατά βάση ειρηνικό, ευημερούντα και ανοιχτό κόσμο, ώστε τείνουν να τον θεωρούν τη φυσιολογική κατάσταση των διεθνών σχέσεων, προορισμένη να συνεχιστεί επ’ αόριστον. Δεν μπορούν να φανταστούν την αποσύνθεσή του — πόσο μάλλον τι θα σημαίνει αυτή η αποσύνθεση για τους ίδιους.
Και ποιος μπορεί να τους κατηγορήσει; Σύμφωνα με τον Φράνσις Φουκουγιάμα, η Ιστορία «τελείωσε» το 1989 με τον θρίαμβο του φιλελευθερισμού — ακόμη και το πρωταρχικό ανθρώπινο ένστικτο προς τη βία είχε «θεμελιωδώς μετασχηματιστεί». Ποιος χρειαζόταν μια ισχυρή Αμερική για να υπερασπιστεί κάτι που έτσι κι αλλιώς ήταν προορισμένο να επικρατήσει; Από το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, επιδραστικοί επικριτές υποστηρίζουν ότι η αμερικανική κυριαρχία είναι στην καλύτερη περίπτωση περιττή και δαπανηρή, και στη χειρότερη καταστροφική και επικίνδυνη.
Ορισμένοι αναλυτές που υποδέχονται θετικά έναν μετα-αμερικανικό κόσμο και την επιστροφή της πολυπολικότητας υποστηρίζουν ότι τα περισσότερα από τα οφέλη της αμερικανικής τάξης για τις ΗΠΑ μπορούν να διατηρηθούν. Η Αμερική, λένε, απλώς πρέπει να μάθει να αυτοσυγκρατείται, να εγκαταλείψει τις ουτοπικές προσπάθειες διαμόρφωσης του κόσμου και να αποδεχθεί «την πραγματικότητα» ότι άλλα κράτη «επιδιώκουν να εγκαθιδρύσουν τις δικές τους διεθνείς τάξεις, που θα διέπονται από τους δικούς τους κανόνες», όπως το έθεσε ο Γκράχαμ Άλισον του Χάρβαρντ. Πράγματι, υποστηρίζουν ο Άλισον και άλλοι, η εμμονή των Αμερικανών στην πρωτοκαθεδρία προκάλεσε τις περισσότερες συγκρούσεις με τη Ρωσία και την Κίνα. Οι Αμερικανοί, λένε, θα έπρεπε να αγκαλιάσουν την πολυπολικότητα ως πιο ειρηνική και λιγότερο επιβαρυντική. Πρόσφατα, υποστηρικτές του Τραμπ στους κύκλους της ελίτ της εξωτερικής πολιτικής άρχισαν μάλιστα να επικαλούνται το Κονσέρτο της Ευρώπης των αρχών του 19ου αιώνα ως πρότυπο για το μέλλον, υποστηρίζοντας ότι η επιδέξια διπλωματία μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων μπορεί να διατηρήσει την ειρήνη αποτελεσματικότερα από ό,τι το αμερικανοκεντρικό σύστημα της μονοπολικής εποχής.
Από καθαρά ιστορική άποψη, αυτή η αντίληψη είναι αυταπάτη. Ακόμη και οι καλύτερα διαχειριζόμενες πολυπολικές τάξεις ήταν σημαντικά πιο βίαιες και επιρρεπείς στον πόλεμο από τον κόσμο που γνώρισαν οι Αμερικανοί τα τελευταία 80 χρόνια. Για να αναφέρουμε μόνο ένα παράδειγμα, κατά τη διάρκεια αυτού που κάποιοι αποκαλούν «μακρά ειρήνη» στην Ευρώπη, από το 1815 έως το 1914, οι μεγάλες δυνάμεις (συμπεριλαμβανομένης της Ρωσίας και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας) πολέμησαν δεκάδες πολέμους μεταξύ τους και με μικρότερα κράτη, προκειμένου να υπερασπιστούν ή να αποκτήσουν στρατηγικά πλεονεκτήματα, πόρους και σφαίρες επιρροής. Δεν επρόκειτο για αψιμαχίες, αλλά για πλήρους κλίμακας συγκρούσεις, που συνήθως κόστιζαν δεκάδες — και συχνά εκατοντάδες — χιλιάδες ζωές. Περίπου μισό εκατομμύριο άνθρωποι σκοτώθηκαν στον Κριμαϊκό Πόλεμο (1853–56), ενώ ο Γαλλοπρωσικός Πόλεμος (1870–71) είχε ως αποτέλεσμα περίπου 180.000 στρατιωτικούς και έως 250.000 άμαχους νεκρούς μέσα σε λιγότερο από έναν χρόνο πολέμου. Σχεδόν κάθε δεκαετία από το 1815 έως το 1914 περιλάμβανε τουλάχιστον έναν πόλεμο που αφορούσε δύο ή περισσότερες μεγάλες δυνάμεις.
Το σημερινό ισοδύναμο της πολυπολικότητας του 19ου αιώνα θα ήταν ένας κόσμος στον οποίο η Κίνα, η Ρωσία, οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Γερμανία, η Ιαπωνία και άλλα μεγάλα κράτη θα εμπλέκονταν σε έναν μεγάλο πόλεμο, σε κάποιον συνδυασμό, τουλάχιστον μία φορά ανά δεκαετία — αναχαράσσοντας εθνικά σύνορα, εκτοπίζοντας πληθυσμούς, διαταράσσοντας το διεθνές εμπόριο και θέτοντας σε κίνδυνο μια παγκόσμια σύγκρουση καταστροφικής κλίμακας. Αυτός ήταν ο κόσμος όπως υπήρξε επί αιώνες πριν από το 1945. Το να πιστεύει κανείς ότι ένας τέτοιος κόσμος δεν μπορεί ποτέ να επιστρέψει θα έμοιαζε με την απόλυτη μορφή ουτοπισμού.
Ακριβώς για να ξεφύγουν από αυτόν τον κύκλο συγκρούσεων, οι γενιές των Αμερικανών που έζησαν δύο παγκόσμιους πολέμους έθεσαν τα θεμέλια της φιλελεύθερης παγκόσμιας τάξης υπό αμερικανική ηγεσία. Αυτοί ήταν οι πραγματικοί ρεαλιστές, διότι δεν είχαν αυταπάτες για την πολυπολικότητα. Είχαν ζήσει ολόκληρη τη ζωή τους με τις φρικτές της συνέπειες.
Μετά το 1945, αντί να επανιδρύσουν ένα πολυπολικό σύστημα, μετέτρεψαν τις Ηνωμένες Πολιτείες σε παγκόσμια δύναμη, με ευθύνη όχι μόνο για τη διατήρηση της δικής τους ασφάλειας, αλλά και της ασφάλειας ολόκληρου του κόσμου. Αυτό σήμαινε τον περιορισμό της ανόδου περιφερειακών ηγεμονιών, ιδίως στην Ευρώπη και την Ανατολική Ασία. Το έπραξαν όχι επειδή ήθελαν να αναδημιουργήσουν τον κόσμο κατ’ εικόνα και ομοίωση της Αμερικής, αλλά επειδή είχαν μάθει ότι ο σύγχρονος κόσμος ήταν διασυνδεδεμένος με τρόπους που, αργά ή γρήγορα, θα έσυραν τις Ηνωμένες Πολιτείες στις συγκρούσεις μεγάλων δυνάμεων της Ευρασίας.
Καμία χώρα δεν είχε αναλάβει ποτέ στο παρελθόν τον ρόλο που ανέλαβαν οι παραδοσιακά αποστασιοποιημένες Ηνωμένες Πολιτείες μετά το 1945. Αυτό οφείλεται εν μέρει στο ότι καμία άλλη δύναμη δεν διέθετε τις μοναδικές συνθήκες της Αμερικής — σε μεγάλο βαθμό απρόσβλητη από ξένη εισβολή, λόγω της ισχύος της και της γεωγραφικής της απόστασης από τις άλλες μεγάλες δυνάμεις, και συνεπώς ικανή να προβάλει στρατιωτική ισχύ χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά χωρίς να εκθέτει τον εαυτό της σε κίνδυνο. Αυτός ο συνδυασμός γεωγραφίας και εμβέλειας επέτρεψε στις Ηνωμένες Πολιτείες, μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, να φέρουν ειρήνη και ασφάλεια στην Ευρώπη και την Ανατολική Ασία. Κράτη βαθιά τραυματισμένα από τον πόλεμο διοχέτευσαν τις δυνάμεις τους στη μετατροπή τους σε οικονομικές υπερδυνάμεις. Έτσι κατέστη δυνατή η παγκόσμια ευημερία και η διεθνής συνεργασία.
Ίσως ακόμη πιο αξιοσημείωτη από την ικανότητα και τη βούληση της Αμερικής να διαδραματίσει τον κυρίαρχο ρόλο ήταν η ετοιμότητα των περισσότερων άλλων μεγάλων δυνάμεων να αποδεχθούν και να νομιμοποιήσουν αυτή την κυριαρχία — ακόμη και εις βάρος της δικής τους ισχύος. Στις δεκαετίες μετά το 1945, σχεδόν όλες οι χώρες που είχαν πολεμήσει στους παγκόσμιους πολέμους εγκατέλειψαν τις εδαφικές τους φιλοδοξίες, τις σφαίρες επιρροής τους και, σε κάποιον βαθμό, ακόμη και την ίδια την ισχύ τους. Η Βρετανία, η Γαλλία, η Γερμανία και η Ιαπωνία όχι μόνο απαρνήθηκαν αιώνες λογικής και πρακτικής μεγάλων δυνάμεων, αλλά παρέδωσαν την ασφάλειά τους και την ευημερία των λαών τους στα χέρια μιας μακρινής αμερικανικής υπερδύναμης.
Αυτή ήταν πράγματι μια παρεκκλίνουσα συμπεριφορά, που διέψευδε όλες τις θεωρίες των διεθνών σχέσεων καθώς και κάθε ιστορικό προηγούμενο. Η συνήθης αντίδραση στην άνοδο μιας νέας κυρίαρχης δύναμης ήταν οι άλλοι να συνασπίζονται για να την εξισορροπήσουν. Συνασπισμοί είχαν συγκροτηθεί για να αναχαιτίσουν τον Λουδοβίκο ΙΔ΄, τον Ναπολέοντα, τη Γερμανία τόσο της αυτοκρατορικής όσο και της ναζιστικής περιόδου, καθώς και την αυτοκρατορική Ιαπωνία. Κι όμως, αντί να αντιμετωπίζουν τις Ηνωμένες Πολιτείες ως κίνδυνο που έπρεπε να περιοριστεί, οι περισσότερες παγκόσμιες δυνάμεις τις είδαν ως εταίρο που έπρεπε να επιστρατευθεί.
Οι σύμμαχοι της Αμερικής έκαναν δύο αξιοσημείωτα στοιχήματα: ότι τις Ηνωμένες Πολιτείες μπορούσαν να εμπιστευθούν για την υπεράσπισή τους όποτε χρειαζόταν και ότι δεν θα εκμεταλλεύονταν τη δυσανάλογη ισχύ τους για να πλουτίσουν ή να ενισχυθούν εις βάρος τους. Αντιθέτως, θα προωθούσαν και θα ωφελούνταν από την οικονομική ευημερία των συμμάχων τους.
Αυτή ήταν η «μεγάλη συμφωνία» της αμερικανικής τάξης μετά το 1945. Και ήταν εκείνη που επέτρεψε την εξαιρετική ειρήνη και σταθερότητα των επόμενων δεκαετιών, ακόμη και κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου. Η αμερικανική τάξη εγκαθίδρυσε αρμονία μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων που εντάσσονταν σε αυτήν και άφησε εκείνες που βρίσκονταν εκτός —τη Ρωσία και την Κίνα— σχετικά απομονωμένες και ανασφαλείς: δυσαρεστημένες με τη διεθνή διευθέτηση, αλλά περιορισμένες ως προς την ικανότητά τους να την αλλάξουν.
Όλα αυτά πλέον τελειώνουν. Ο Τραμπ έχει πανηγυρίσει ανοιχτά για το τέλος της μεγάλης συμφωνίας. Η κυβέρνησή του έχει πει στους Ευρωπαίους να είναι έτοιμοι να αναλάβουν οι ίδιοι την άμυνά τους έως το 2027 και έχει υπονοήσει ότι σύμμαχοι και στρατηγικοί εταίροι, συμπεριλαμβανομένων της Ιαπωνίας, της Ταϊβάν και της Νότιας Κορέας, θα πρέπει να πληρώνουν τις Ηνωμένες Πολιτείες για την προστασία τους. Ο Τραμπ έχει εξαπολύσει επιθετικούς εμπορικούς πολέμους μέσω δασμών εναντίον σχεδόν όλων των συμμάχων της Αμερικής. Έχει διεξαγάγει ιδεολογικό και πολιτικό πόλεμο κατά ευρωπαϊκών κυβερνήσεων και έχει απειλήσει ρητά με εδαφική επιθετικότητα δύο συμμάχους του ΝΑΤΟ, τον Καναδά και τη Δανία.
Παράλληλα, η Εθνική Στρατηγική Ασφάλειας της κυβέρνησης αντιμετωπίζει τη Ρωσία και την Κίνα όχι ως αντιπάλους ή έστω ανταγωνιστές, αλλά ως εταίρους στη μοιρασιά του κόσμου.
Με τη σημαντική έμφαση που δίνει στην αποκατάσταση της «αμερικανικής πρωτοκαθεδρίας» στο Δυτικό Ημισφαίριο, η στρατηγική του Τραμπ υιοθετεί έναν πολυπολικό κόσμο, στον οποίο η Ρωσία, η Κίνα και οι Ηνωμένες Πολιτείες ασκούν απόλυτη κυριαρχία στις αντίστοιχες σφαίρες επιρροής τους.
Ο Τραμπ και οι υποστηρικτές του φαίνεται να πιστεύουν ότι ο υπόλοιπος κόσμος θα προσαρμοστεί απλώς σε αυτή τη νέα αμερικανική προσέγγιση και ότι οι σύμμαχοι, ιδίως, θα συνεχίσουν να ακολουθούν πειθήνια μια Αμερική που τους εγκαταλείπει στρατηγικά, τους επιβάλλει βαρείς οικονομικούς φόρους υποτέλειας και επιδιώκει να συγκροτήσει ένα «κονσέρτο» με τις δυνάμεις που τους απειλούν άμεσα. Όμως αυτή η ριζική μεταστροφή της αμερικανικής στρατηγικής είναι αναγκαστικό να προκαλέσει εξίσου ριζικές μετατοπίσεις και στους μέχρι πρότινος φίλους και συμμάχους.
Τι θα κάνει, για παράδειγμα, η Ευρώπη, τώρα που αντιμετωπίζει εχθρικές και επιθετικές μεγάλες δυνάμεις τόσο στα ανατολικά όσο και στα δυτικά της σύνορα; Όχι μόνο η Ρωσία, αλλά πλέον και οι Ηνωμένες Πολιτείες απειλούν την ασφάλεια και την εδαφική ακεραιότητα ευρωπαϊκών κρατών και εργάζονται για την υπονόμευση των φιλελεύθερων κυβερνήσεών τους.
Μια παθητική Ευρώπη θα μπορούσε να μετατραπεί σε ένα σύνολο φέουδων — κάποια υπό ρωσική επιρροή, κάποια υπό αμερικανική, ίσως και κάποια υπό κινεζική — με την κυριαρχία των κρατών της περιορισμένη και τις οικονομίες τους λεηλατημένες από μία ή περισσότερες από τις τρεις αυτοκρατορίες. Θα παραδοθούν άραγε τα άλλοτε μεγάλα ευρωπαϊκά έθνη σε αυτή τη μοίρα;
Αν η Ιστορία αποτελεί οδηγό, τότε οι Ευρωπαίοι θα επιλέξουν την επανεξοπλισμό. Το εγχείρημα θα είναι μνημειώδες. Για να συγκροτηθεί μια αξιόπιστη άμυνα απέναντι σε περαιτέρω ρωσική εδαφική επιθετικότητα, ενώ ταυτόχρονα να αποτραπεί και η αμερικανική πίεση ή επιθετικότητα, δεν θα αρκούν οριακές αυξήσεις στις αμυντικές δαπάνες. Θα απαιτηθεί ένας συνολικός στρατηγικός και οικονομικός αναπροσανατολισμός προς την αυτάρκεια — μια βαθιά αναδιάρθρωση των ευρωπαϊκών βιομηχανιών, οικονομιών και κοινωνιών. Αν όμως η Γερμανία, η Βρετανία, η Γαλλία και η Πολωνία εξοπλιστούν στο μέγιστο των δυνατοτήτων τους, ακόμη και με πυρηνικά όπλα, και αποφασίσουν να υπερασπιστούν δυναμικά την οικονομική τους ανεξαρτησία, θα διαθέτουν συλλογικά επαρκή ισχύ ώστε να αποτρέψουν τη Ρωσία και ταυτόχρονα να κάνουν έναν Αμερικανό πρόεδρο να το σκεφτεί δύο φορές πριν επιχειρήσει να τις εκφοβίσει.
Αν η εναλλακτική είναι η υποταγή, οι Ευρωπαίοι ενδέχεται πράγματι να ανταποκριθούν σε μια τέτοια πρόκληση.
Παρόμοιο δίλημμα θα αντιμετωπίσουν και οι ασιατικοί εταίροι των Ηνωμένων Πολιτειών. Οι Ιάπωνες ηγέτες αμφισβητούν εδώ και καιρό την αξιοπιστία της Αμερικής, όμως η στάση του Τραμπ καθιστά πλέον το ζήτημα αναπόφευκτο. Έχει επιβάλει δασμούς στους ασιατικούς συμμάχους των ΗΠΑ και έχει επανειλημμένα υποστηρίξει ότι θα πρέπει να πληρώνουν για την προστασία τους («όχι διαφορετικά από μια ασφαλιστική εταιρεία»). Η Εθνική Στρατηγική Ασφάλειας του Τραμπ επικεντρώνεται έντονα στο Δυτικό Ημισφαίριο, εις βάρος της Ασίας, ενώ η κυβέρνησή του επιδιώκει με ζήλο μια εμπορική συμφωνία και στρατηγικό συντονισμό με το Πεκίνο. Η Ιαπωνία ίσως χρειαστεί να επιλέξει ανάμεσα στην αποδοχή μιας σχέσης υποτέλειας προς την Κίνα ή στην οικοδόμηση της στρατιωτικής ισχύος που απαιτείται για μια ανεξάρτητη αποτροπή.
Η πρόσφατη εκλογή της δεξιάς εθνικίστριας πρωθυπουργού Σαναέ Τακαΐτσι υποδηλώνει ποια πορεία φαίνεται να προκρίνουν οι Ιάπωνες. Ο Τραμπ και οι σύμβουλοί του μπορεί να φαντάζονται ότι βλέπουν ομοϊδεάτες που επιδιώκουν να «Κάνουν την Ιαπωνία Μεγάλη Ξανά», όμως η άνοδος του ιαπωνικού εθνικισμού αποτελεί άμεση αντίδραση στον βάσιμο φόβο ότι η Ιαπωνία δεν μπορεί πλέον να βασίζεται στις Ηνωμένες Πολιτείες για την άμυνά της. Και η Νότια Κορέα, όπως και η Αυστραλία, επανεξετάζουν τις αμυντικές και οικονομικές τους πολιτικές, καθώς συνειδητοποιούν τις προκλήσεις που προέρχονται τόσο από την Ανατολή όσο και από τη Δύση.
Η συνέπεια μιας νέας, αναξιόπιστης —και ενδεχομένως εχθρικής— Αμερικής θα είναι, κατά πάσα πιθανότητα, εκτεταμένοι στρατιωτικοί εξοπλισμοί από πρώην συμμάχους της. Αυτό δεν θα σημαίνει επιμερισμό του βάρους της συλλογικής ασφάλειας, διότι τα επανεξοπλισμένα αυτά κράτη δεν θα είναι πλέον σύμμαχοι των ΗΠΑ. Θα είναι ανεξάρτητες μεγάλες δυνάμεις που θα επιδιώκουν τα δικά τους στρατηγικά συμφέροντα σε έναν πολυπολικό κόσμο. Δεν θα οφείλουν τίποτα στις Ηνωμένες Πολιτείες· αντιθέτως, θα τις αντιμετωπίζουν με την ίδια καχυποψία και τον ίδιο φόβο που τρέφουν προς τη Ρωσία και την Κίνα. Μάλιστα, έχοντας εγκαταλειφθεί στρατηγικά από τις ΗΠΑ, ενώ ταυτόχρονα υφίστανται αμερικανική οικονομική εκμετάλλευση και ενδεχομένως εδαφικές απειλές, είναι πιθανό να εξελιχθούν σε εστίες έντονου αντιαμερικανισμού. Στην καλύτερη περίπτωση, δεν θα είναι πια οι ίδιες χώρες που γνωρίζουν σήμερα οι Αμερικανοί.
Ας εξετάσουμε τη Γερμανία. Η σημερινή δημοκρατική και φιλειρηνική Γερμανία διαμορφώθηκε μέσα στη φιλελεύθερη διεθνή τάξη υπό αμερικανική ηγεσία. Αυτή η τάξη κατέστησε δυνατή την εξαγωγική οικονομική «έκρηξη» της Δυτικής Γερμανίας τη δεκαετία του 1950, η οποία με τη σειρά της μετέτρεψε τη χώρα σε κινητήρα της παγκόσμιας οικονομικής ανάπτυξης και σε πυλώνα ευημερίας και δημοκρατικής σταθερότητας στην Ευρώπη. Οι πειρασμοί για την άσκηση μιας «κανονικής», ανεξάρτητης πολιτικής μεγάλης δύναμης περιορίζονταν τόσο από τα οικονομικά συμφέροντα όσο και από το σχετικά καλοήθες διεθνές περιβάλλον μέσα στο οποίο ζούσαν οι Γερμανοί — τόσο διαφορετικό από εκείνο που είχαν γνωρίσει στο παρελθόν. Το ερώτημα πόσο καιρό η Γερμανία θα παρέμενε πρόθυμη να είναι μια «μη κανονική» χώρα —απαρνούμενη γεωπολιτικές φιλοδοξίες, ιδιοτελή συμφέροντα και εθνικιστική υπερηφάνεια— υπήρχε ήδη πριν αρχίσει να αποσυντίθεται η σημερινή φιλελεύθερη παγκόσμια τάξη. Τώρα, χάρη στη στρατηγική στροφή των Ηνωμένων Πολιτειών, η Γερμανία δεν έχει άλλη επιλογή από το να γίνει ξανά «κανονική» — και μάλιστα γρήγορα.
Και όπως ακριβώς η αμερικανική στρατηγική ωθεί τους Γερμανούς στον επανεξοπλισμό, έτσι διασφαλίζει ότι αυτός θα πραγματοποιηθεί μέσα σε μια ολοένα πιο εθνικιστική και διχασμένη Ευρώπη. Οι θεμελιωτές της αμερικανικής τάξης εργάστηκαν στα μεταπολεμικά χρόνια για να αμβλύνουν τον ευρωπαϊκό εθνικισμό, εν μέρει μέσω της στήριξης πανευρωπαϊκών θεσμών. Ο Αμερικανός διπλωμάτης της εποχής του Ψυχρού Πολέμου Τζορτζ Κένναν πίστευε ότι η ευρωπαϊκή ενοποίηση ήταν η «μόνη νοητή λύση» στο γερμανικό ζήτημα. Σήμερα, όμως, αυτοί οι θεσμοί βρίσκονται υπό πίεση και, αν η κυβέρνηση Τραμπ πετύχει τον σκοπό της, ενδέχεται να εξαφανιστούν πλήρως. Την ίδια στιγμή, η κυβέρνηση επιχειρεί να υποδαυλίσει τον ευρωπαϊκό εθνικισμό, ιδίως στη Γερμανία, όπου δεν αποκλείεται να το πετύχει. Το ακροδεξιό, εθνικιστικό κόμμα Εναλλακτική για τη Γερμανία (AfD) είναι σήμερα το δεύτερο μεγαλύτερο κόμμα στο γερμανικό κοινοβούλιο, όπως ακριβώς ήταν το Ναζιστικό Κόμμα το 1930.
Είτε υποκύψει είτε όχι στην άκρα δεξιά, μια επανεξοπλισμένη Γερμανία χωρίς αμερικανική εγγύηση ασφάλειας θα υιοθετήσει αναγκαστικά μια πιο εθνικιστική θεώρηση των συμφερόντων της. Το ίδιο θα κάνουν και όλοι οι γείτονές της. Η Πολωνία, στριμωγμένη ανάμεσα σε μια ισχυρή Γερμανία στα δυτικά και μια ισχυρή Ρωσία στα ανατολικά, έχει επί αιώνες υποστεί επανειλημμένες διαμελίσεις, κατοχές και, κατά περιόδους, ακόμη και την εξαφάνισή της ως κυρίαρχου κράτους. Χωρίς μια μακρινή υπερδύναμη να την προστατεύει, είναι πιθανό οι Πολωνοί να αποφασίσουν να ενισχύσουν δραστικά τη δική τους στρατιωτική ισχύ, συμπεριλαμβανομένων και πυρηνικών όπλων. Την ίδια ώρα, η Γαλλία απέχει μόλις μία εκλογική αναμέτρηση από μια εθνικιστική νίκη που θα πλήξει την Ευρώπη σαν σεισμός. Γάλλοι ηγέτες έχουν ήδη καλέσει τη χώρα να προετοιμαστεί για πόλεμο με τη Ρωσία.
Φανταστείτε, όμως, μια επανεξοπλισμένη και εθνικιστική Γαλλία απέναντι σε μια επανεξοπλισμένη και εθνικιστική Γερμανία. Τα δύο κράτη ενδέχεται να βρουν κοινό έδαφος απέναντι στις αυξανόμενες απειλές από τις Ηνωμένες Πολιτείες και τη Ρωσία, έχουν όμως και μια σύνθετη ιστορική σχέση, καθώς πολέμησαν μεταξύ τους σε τρεις μεγάλους πολέμους μέσα στα 70 χρόνια που προηγήθηκαν της αμερικανικής συμβολής στη δημιουργία μιας διαρκούς ειρήνης ανάμεσά τους.
Ο επανεξοπλισμός της Ιαπωνίας θα έχει παρόμοιες συνέπειες. Θα εντείνει την ανησυχία των γειτονικών της χωρών, συμπεριλαμβανομένης της Νότιας Κορέας — ενός ακόμη συμμάχου που πλέον αμφιβάλλει για τη δέσμευση της Ουάσιγκτον στην άμυνά του. Πόσος χρόνος θα περάσει μέχρι οι Κορεάτες να αποφασίσουν ότι και αυτοί χρειάζονται επανεξοπλισμό, ακόμη και με πυρηνικά όπλα, καθώς αντιμετωπίζουν μια εχθρική και πυρηνικά εξοπλισμένη Βόρεια Κορέα και μια επανεξοπλισμένη, ενδεχομένως πυρηνική Ιαπωνία, η οποία έχει εισβάλει και καταλάβει την Κορέα τρεις φορές στο παρελθόν;
Σε έναν πολυπολικό κόσμο, τα πάντα τίθενται υπό διαπραγμάτευση και τα σημεία ανάφλεξης για ενδεχόμενες συγκρούσεις πολλαπλασιάζονται. Η αμερικανική τάξη επί οκτώ δεκαετίες παρείχε όχι μόνο δεσμεύσεις ασφάλειας προς συμμάχους και εταίρους, αλλά και κοινή πρόσβαση σε ζωτικής σημασίας πόρους, στρατιωτικές βάσεις, θαλάσσιες οδούς και εναέριο χώρο — όσα οι θεωρητικοί αποκαλούν «δημόσια αγαθά». Ελλείψει του ρόλου αυτού από τις Ηνωμένες Πολιτείες, όλα αυτά μετατρέπονται εκ νέου σε αντικείμενα μιας πολυμερούς ανταγωνιστικής διεκδίκησης.
Ο ανταγωνισμός αυτός δεν θα περιοριστεί στην Ευρώπη και την Ανατολική Ασία. Μέχρι σήμερα, για παράδειγμα, η Γερμανία και η Ιαπωνία αρκούνταν στο να βασίζονται στις Ηνωμένες Πολιτείες για τη διασφάλιση της ναυτικής πρόσβασης στο πετρέλαιο του Περσικού Κόλπου. Πλέον, αυτές —και άλλες επανεξοπλιζόμενες δυνάμεις, όπως η Ινδία, η Βρετανία και η Γαλλία— θα χρειαστεί να βρουν νέους τρόπους για να φροντίσουν μόνες τους την ασφάλειά τους.
Η Κίνα έχει ήδη δείξει πώς μπορεί να γίνει αυτό. Πριν από δύο δεκαετίες δεν διέθετε ουσιαστικό ναυτικό ούτε βάσεις στον Περσικό Κόλπο. Σήμερα διαθέτει το μεγαλύτερο ναυτικό στον κόσμο, βάση στο Τζιμπουτί και συνεργατικές συμφωνίες με τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και το Ομάν για την κατασκευή εγκαταστάσεων προς χρήση της Κίνας.
Σε έναν πολυπολικό κόσμο, οι σφαίρες επιρροής αποκτούν εκ νέου κεντρική σημασία. Επί αιώνες, η ικανότητα διατήρησης και προστασίας μιας σφαίρας επιρροής αποτελούσε βασικό γνώρισμα της ιδιότητας της μεγάλης δύναμης. Ταυτόχρονα, υπήρξε μία από τις συχνότερες αιτίες πολέμου, καθώς οι σφαίρες επιρροής συχνά αλληλοεπικαλύπτονταν.
Ο φαινομενικά ατελείωτος τριμερής ανταγωνισμός Ρωσίας, Αυστρίας και Οθωμανικής Αυτοκρατορίας για τον έλεγχο των Βαλκανίων υπήρξε πηγή πολυάριθμων συγκρούσεων, συμπεριλαμβανομένου του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Η επιθυμία ανάκτησης ή δημιουργίας σφαιρών επιρροής αποτέλεσε βασικό κίνητρο για τις τρεις «δυνάμεις χωρίς μερίδιο» που συνέβαλαν στην έκρηξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου: τη Γερμανία, την Ιαπωνία και την Ιταλία.
Η λήξη εκείνου του πολέμου οδήγησε σε μια παγκόσμια εγκατάλειψη της λογικής των σφαιρών επιρροής. Μέρος αυτού που καθιστούσε τη φιλελεύθερη παγκόσμια τάξη πράγματι φιλελεύθερη ήταν η αρχή της αυτοδιάθεσης, όπως κατοχυρώθηκε στον Ατλαντικό Χάρτη και στον Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών. Η αρχή αυτή παραβιάστηκε κατά καιρούς, ακόμη και από τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Όμως στις προηγούμενες πολυπολικές τάξεις οι μεγάλες δυνάμεις δεν χρειάστηκε ποτέ καν να λάβουν υπόψη τα δικαιώματα των μικρών κρατών — και δεν το έκαναν. Αντιθέτως, ο φιλελευθερισμός της αμερικανικής τάξης άσκησε πίεση στις ισχυρές χώρες να παραχωρήσουν κυριαρχία και ανεξαρτησία στα μικρότερα κράτη που βρίσκονταν στις τροχιές τους.
Οι Βρετανοί αποδόμησαν σταδιακά την αυτοκρατορία τους, όπως και οι Γάλλοι. Η Γερμανία υποχρεώθηκε να εγκαταλείψει τα όνειρά της περί Mitteleuropa, όπως ακριβώς η Ιαπωνία αποδέχθηκε το τέλος της σφαίρας επιρροής της στην ασιατική ήπειρο, για την οποία είχε πολεμήσει σε πολυάριθμους πολέμους από το 1895 έως το 1945. Υπό την αμερικανοκεντρική τάξη, καμία από αυτές τις δυνάμεις δεν επιχείρησε να ανακτήσει τις σφαίρες επιρροής της. Η Κίνα, μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ήταν τόσο απογυμνωμένη από σφαίρα επιρροής ώστε δεν μπορούσε καν να διεκδικήσει την Ταϊβάν, ένα γειτονικό νησί με πληθυσμό που στο παρελθόν ήταν πολίτες της. Η μόνη εναπομείνασα σφαίρα, πέραν της αμερικανικής, ήταν εκείνη που εξασφάλισε η Σοβιετική Ένωση στη Γιάλτα στην Ανατολική και Κεντρική Ευρώπη. Όμως και αυτή βρέθηκε υπό πίεση από την αρχή, και η προσπάθεια διατήρησής της ξεπέρασε τελικά τις δυνατότητες της Σοβιετικής Ένωσης, οδηγώντας στην κατάρρευσή της.
Η απλή ύπαρξη των Ηνωμένων Πολιτειών και της φιλελεύθερης τάξης που υποστήριζαν προσέφερε σε μικρές και μεσαίες δυνάμεις μια ευκαιρία που τους είχε στερηθεί επί αιώνες πολυπολικότητας.
Τα δορυφορικά κράτη της Μόσχας στην Ανατολική και Κεντρική Ευρώπη δεν θα ήταν τόσο αποφασισμένα να αποδράσουν αν δεν υπήρχε κάτι προς το οποίο να αποδράσουν. Η αμερικανική τάξη υποσχόταν υψηλότερο βιοτικό επίπεδο, εθνική κυριαρχία και νομική και θεσμική ισότητα. Αυτό προσέφερε στα έθνη που ζούσαν υπό τη σκιά της Σοβιετικής Ένωσης μια εναλλακτική λύση πέρα από την προσαρμογή — και όταν τους δόθηκε η ευκαιρία να αποδεσμευθούν από τον έλεγχο της Μόσχας, την άρπαξαν.
Διάφοροι αυτοαποκαλούμενοι ρεαλιστές τα τελευταία χρόνια έχουν καλέσει τις Ηνωμένες Πολιτείες να αποδεχθούν την επιστροφή των σφαιρών επιρροής ως εναλλακτική της μονοπολικότητας. Όμως στις περισσότερες περιπτώσεις αναγνωρίζουν μόνο τις ρωσικές και κινεζικές σφαίρες. Και αυτές είναι ήδη αρκετά προβληματικές.
Γνωρίζουμε άραγε μέχρι πού εκτείνεται η κινεζική αντίληψη περί «δικαιωματικής» σφαίρας επιρροής; Περιλαμβάνει το Βιετνάμ; Ολόκληρη τη Νοτιοανατολική Ασία; Την Κορέα; Τι γίνεται με αυτό που η Κίνα αποκαλεί Πρώτη Αλυσίδα Νήσων, στην οποία περιλαμβάνεται και η Ιαπωνία;
Η παραδοσιακή ρωσική σφαίρα επιρροής, από την εποχή του Μεγάλου Πέτρου, περιλάμβανε πάντοτε τα κράτη της Βαλτικής και τουλάχιστον τμήμα της Πολωνίας. Ο Βλαντίμιρ Πούτιν μιμείται ανοιχτά τον Πέτρο και είναι απολύτως ειλικρινής ως προς την επιθυμία του να αποκαταστήσει τη σοβιετική αυτοκρατορία όπως υπήρχε κατά τον Ψυχρό Πόλεμο.
Η αναγνώριση των ρωσικών και κινεζικών σφαιρών επιρροής θα σήμαινε την αποδοχή της ηγεμονίας τους πάνω σε μια ζώνη κρατών που σήμερα απολαμβάνουν κυρίαρχη ανεξαρτησία. Και στον αναδυόμενο αυτόν νέο κόσμο, η Ρωσία και η Κίνα δεν θα είναι οι μόνες που θα επιδιώξουν την επέκταση των σφαιρών τους.
Αν η Γερμανία και η Ιαπωνία χρειαστεί να ξαναγίνουν μεγάλες δυνάμεις, θα αποκτήσουν και αυτές σφαίρες επιρροής, οι οποίες αναπόφευκτα θα επικαλύπτονται με εκείνες της Κίνας και της Ρωσίας, οδηγώντας σε πολυάριθμες συγκρούσεις στο πολυπολικό μέλλον — όπως ακριβώς συνέβη και στο πολυπολικό παρελθόν.
Κάτι που μας φέρνει στην πολυδιαφημισμένη ιδέα μιας νέας συμφωνίας μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών, της Κίνας και της Ρωσίας, αντίστοιχης με το Κονσέρτο της Ευρώπης του 19ου αιώνα. Μια επιτυχής ρύθμιση θα έπρεπε να καθορίσει τα όρια των αντίστοιχων σφαιρών επιρροής τους. Είναι όμως εφικτή μια τέτοια συμφωνία;
Η απάντηση είναι αρνητική, διότι ο νέος πολυπολικός κόσμος δεν θα διαθέτει τα ίδια χαρακτηριστικά με εκείνον που επικρατούσε πριν από δύο αιώνες. Η Αυστρία του Μέττερνιχ ήταν μια δύναμη του status quo, που ενδιαφερόταν αποκλειστικά για τη διαφύλαξη μιας συντηρητικής τάξης απέναντι στους φιλελεύθερους αμφισβητίες της.
Ο Μπίσμαρκ θεωρούσε τη ενωμένη Γερμανία των ύστερων δεκαετιών του 19ου αιώνα «κορεσμένη». Και οι δύο επιδίωκαν μια ισορροπία για να διατηρήσουν όσα ήδη είχαν, όχι για να αποκτήσουν περισσότερα.
Η Κίνα και η Ρωσία, όμως, δεν είναι καθόλου κορεσμένες δυνάμεις του status quo. Είναι ανικανοποίητες, «στερημένες» δυνάμεις. Από το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, παραμένουν μόνιμα δυσαρεστημένες με την αμερικανική παγκόσμια κυριαρχία και επιδιώκουν να αποκαταστήσουν αυτό που θεωρούν φυσική και παραδοσιακή περιφερειακή τους ηγεμονία. Ακόμη και σήμερα, η Κίνα ασκεί μόνο μερικό έλεγχο στη Νοτιοανατολική Ασία και δεν ελέγχει την Ταϊβάν, πόσο μάλλον να απολαμβάνει αυτό που θα θεωρούσε την «πρέπουσα» υποταγή της Ιαπωνίας και της Νότιας Κορέας. Και η Ρωσία βρίσκεται μόλις στα αρχικά στάδια της ανασυγκρότησης της παραδοσιακής της σφαίρας στην Ανατολική και Κεντρική Ευρώπη. Η Ουκρανία δεν αποτελεί το τέλος, αλλά την αρχή της τάξης που οραματίζεται ο Πούτιν.
Τι είδους συμφωνία με τις Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσε να ικανοποιήσει αυτές τις φιλοδοξίες; Σίγουρα όχι μια συμφωνία που απλώς θα παγίωνε το status quo, όπως επιχείρησε το Κονσέρτο της Ευρώπης. Θα έπρεπε να αποδεχθεί έναν ριζικό γεωπολιτικό μετασχηματισμό της Ευρώπης και της Ασίας, τον οποίο τόσο η Ρωσία όσο και η Κίνα θεωρούν αναγκαίο — και για τον οποίο η Ρωσία, τουλάχιστον, έχει αποδειχθεί πρόθυμη να πολεμήσει.
Ένας τέτοιος μετασχηματισμός δεν θα είναι μια ευχάριστη διαδικασία για τις μικρές και μεσαίες δυνάμεις που θα εξαναγκαστούν να εγκαταλείψουν την ανεξαρτησία τους και να αποδεχθούν την κυριαρχία του Πεκίνου, της Μόσχας ή της Ουάσιγκτον — και ίσως στο μέλλον του Βερολίνου, του Τόκιο ή κάποιου άλλου.
Αν οι πρώτες τέσσερις δεκαετίες του 20ού αιώνα μας δίδαξαν κάτι, είναι ότι η επίτευξη μιας σταθερής ειρήνης με «στερημένες» δυνάμεις είναι εξαιρετικά δύσκολη. Κάθε έθνος ή έδαφος που τους παραχωρείται τις ενισχύει και τις αποθρασύνει για την επόμενη απαίτηση.
Στην πραγματικότητα, το Πεκίνο και η Μόσχα δεν έχουν ούτε την επιθυμία ούτε την ανάγκη για μια περιοριστική συμφωνία με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Αντιθέτως, έχουν κάθε λόγο να πιστεύουν ότι αυτή είναι η στιγμή να πιέσουν προς τα εμπρός. Ο Σι Τζινπίνγκ έχει μιλήσει για «μεγάλες αλλαγές που δεν έχουν παρατηρηθεί εδώ και έναν αιώνα», οι οποίες προσφέρουν στην Κίνα μια «περίοδο στρατηγικής ευκαιρίας». Για τον Πούτιν, η διάλυση της διατλαντικής συμμαχίας από τον Τραμπ συνιστά μια τέτοια «μεγάλη αλλαγή». Γιατί να μη την εκμεταλλευτεί; Δεν μπορεί να γνωρίζει πόσο θα διαρκέσει η φάση Τραμπ στις Ηνωμένες Πολιτείες, και αν οι Ευρωπαίοι επανεξοπλιστούν, το παράθυρο ευκαιρίας για το Κρεμλίνο ενδέχεται να κλείσει. Μέχρι σήμερα, ο Πούτιν κινούνταν αργά: περίμενε έξι χρόνια ανάμεσα στην εισβολή στη Γεωργία και την προσάρτηση της Κριμαίας, και άλλα οκτώ χρόνια πριν από τη γενικευμένη εισβολή στην Ουκρανία, η οποία παρεμποδίστηκε σοβαρά από τις Ηνωμένες Πολιτείες και τους συμμάχους τους. Πλέον, οι Αμερικανοί έχουν διαλύσει αυτή τη συνοχή και ο Πούτιν μπορεί κάλλιστα να θεωρεί ότι αυτή είναι η στιγμή να επισπεύσει τα σχέδια κατάκτησης.
Αυτό σημαίνει ότι τα πρώτα χρόνια της νέας πολυπολικής εποχής δεν θα χαρακτηρίζονται από επιδέξια, αμοιβαία προσαρμοστική διπλωματία, αλλά από έντονο ανταγωνισμό και αντιπαράθεση. Ο κόσμος θα μοιάζει περισσότερο με τη σκληρή πολυπολική εποχή των αρχών του 20ού αιώνα παρά με τον πιο τακτοποιημένο —αν και πάντοτε βίαιο— κόσμο του 19ου.
Αυτός είναι ο νέος κόσμος στον οποίο εισέρχεται η Αμερική, έχοντας εθελοντικά απογυμνωθεί από τα σημαντικότερα πλεονεκτήματά της. Ο επιδραστικός Κινέζος στρατηγικός στοχαστής Γιαν Σουετόνγκ είχε κάποτε παρατηρήσει ότι το σημαντικότερο χάσμα ανάμεσα στις Ηνωμένες Πολιτείες και την Κίνα δεν αφορούσε ούτε τη στρατιωτική ούτε την οικονομική ισχύ — και τις δύο η Κίνα μπορούσε να τις συσσωρεύσει. Αφορούσε το παγκόσμιο σύστημα συμμαχιών και εταιρικών σχέσεων της Αμερικής.
Όταν η Ρωσία ή η Κίνα πήγαν σε πόλεμο, το έκαναν μόνες τους. Όταν οι Ηνωμένες Πολιτείες πήγαν σε πόλεμο, ακόμη και σε μια αντιδημοφιλή σύγκρουση όπως το Ιράκ, είχαν τη στήριξη δεκάδων συμμάχων. Η προβολή της αμερικανικής στρατιωτικής ισχύος βασίστηκε σε βάσεις σε ολόκληρο τον κόσμο, τις οποίες παρείχαν κράτη που εμπιστεύονταν τις Ηνωμένες Πολιτείες ως εταίρο και ήταν διατεθειμένα να ανεχθούν τις δυσκολίες που συνεπάγεται η φιλοξενία Αμερικανών στρατιωτών. Όμως αυτό ενδέχεται να αλλάξει, αν οι ΗΠΑ πάψουν να εγγυώνται την ασφάλεια αυτών των χωρών και, αντί γι’ αυτό, διεξάγουν οικονομικό πόλεμο εναντίον τους και τους επιβάλλουν πολιτικές και ιδεολογικές απαιτήσεις που οι ίδιες θεωρούν προσβλητικές. Στελέχη της κυβέρνησης Τραμπ φαίνεται να αναμένουν ότι οι ευρωπαϊκές και ασιατικές χώρες θα συστρατεύονται με τις Ηνωμένες Πολιτείες όποτε η Ουάσιγκτον το χρειάζεται ή το επιθυμεί — για παράδειγμα, για να ασκηθεί πίεση στην Κίνα — ακόμη κι αν οι ΗΠΑ δεν τους προσφέρουν τίποτα σε αντάλλαγμα. Μπορείς, όμως, να εγκαταλείπεις τους συμμάχους σου και ταυτόχρονα να απαιτείς να τους έχεις;
Θα ήταν ένα πράγμα αν οι Ηνωμένες Πολιτείες πράγματι υποχωρούσαν εντός του ημισφαιρίου τους, επιστρέφοντας στον απομονωτισμό και την αδιαφορία για τα παγκόσμια ζητήματα του 19ου αιώνα. Όμως ένα από τα πιο αξιοσημείωτα στοιχεία της εξωτερικής πολιτικής αυτής της κυβέρνησης είναι ότι, παρά τη ρητορική περί «Πρώτα η Αμερική», ο Τραμπ επιδεικνύει φαινομενικά απεριόριστη παγκόσμια φιλοδοξία. Απολαμβάνει να ασκεί την αμερικανική ισχύ, ακόμη κι ενώ τη φθείρει. Στον πρώτο χρόνο της επιστροφής του στην εξουσία, εξαπέλυσε πλήγματα κατά του Ιράν και της Συρίας· απείλησε να καταλάβει τον Καναδά και τη Γροιλανδία· αποκεφάλισε την κυβέρνηση της Βενεζουέλας και υποσχέθηκε να «διοικήσει» τη χώρα· παρενέβη αναποτελεσματικά σε πολέμους στη Νοτιοανατολική Ασία, την Κεντρική Αφρική και τη Μέση Ανατολή· και πρότεινε ακόμη και κατασκευαστικά έργα στη Λωρίδα της Γάζας, τα οποία θα έπρεπε να προστατεύονται από αμερικανικές δυνάμεις.
Είναι αυτό το πρόσωπο της «αυτοσυγκράτησης»; Οι πνευματικοί του υποστηρικτές τον εγκωμιάζουν επειδή εγκαταλείπει τους «παράλογους ουτοπικούς στόχους» των «ανίκανων ελίτ», αλλά στην επόμενη πρόταση τον επαινούν επειδή επιδιώκει τίποτε λιγότερο από το να «αναδιαμορφώσει» ολόκληρο τον κόσμο. Να τον αναδιαμορφώσει με ποιον σκοπό; Για να γεμίσει τις τσέπες του Τραμπ και να του προσφέρει δόξα;
Η μεγαλομανία του Τραμπ μετατρέπει τις Ηνωμένες Πολιτείες από διεθνή ηγέτη σε διεθνή παρία, και ο αμερικανικός λαός θα πληρώνει τις συνέπειες για πολλά χρόνια. Ο καγκελάριος της Γερμανίας το 1916, Τέομπαλντ φον Μπέτμαν-Χόλβεγκ, ανησυχούσε ότι η συμπεριφορά της χώρας του κινδύνευε να την καταστήσει «τον λυσσασμένο σκύλο μεταξύ των εθνών» και να προκαλέσει «την καταδίκη ολόκληρου του πολιτισμένου κόσμου». Είχε δίκιο. Οι Γερμανοί ηγέτες ήταν υπερήφανοι για τον αμείλικτο «ρεαλισμό» τους και πίστευαν ότι η ωμή και ειλικρινής επιδίωξη του ιδίου συμφέροντος ήταν απλώς αυτό που κάνουν τα κράτη. Όμως, όπως σημείωσε ο ιστορικός Πολ Κένεντι, η διαρκής επίκληση της Γερμανίας στον «κώδικα της γυμνής Machtpolitik» (πολιτική της ισχύος) συνέβαλε στο να ενωθούν οι μεγάλες δυνάμεις του κόσμου για να επιφέρουν την ήττα της.
Η κυβέρνηση Τραμπ απολαμβάνει την επιδίωξη του ιδίου συμφέροντος και την άσκηση ισχύος για την ίδια την ισχύ, με μια σχεδόν εύθυμη περιφρόνηση για τα συμφέροντα των άλλων. Όπως έγραψε ο σύμβουλος εθνικής ασφάλειας της πρώτης θητείας του Τραμπ, Χ.Ρ. ΜακΜάστερ, σε άρθρο που συνυπέγραψε με τον οικονομολόγο Γκάρι Κον, ο κόσμος δεν είναι μια «παγκόσμια κοινότητα», αλλά «μια αρένα όπου κράτη, μη κυβερνητικοί δρώντες και επιχειρήσεις εμπλέκονται και ανταγωνίζονται για πλεονέκτημα» — και σε αυτόν τον κόσμο της Machtpolitik, οι Ηνωμένες Πολιτείες διαθέτουν «αξεπέραστη» ισχύ. Για πόσο, όμως; Η διατύπωση του ΜακΜάστερ, όπως και η εξύμνηση της ιδιοτέλειας από τον Τραμπ, εδράζονται σε μια βαθιά άγνοια των πραγματικών πηγών της αμερικανικής ισχύος. Μεγάλο μέρος της αμερικανικής επιρροής στον κόσμο προήλθε από τη μεταχείριση των άλλων ως μελών μιας κοινότητας δημοκρατικών εθνών ή ως στρατηγικών εταίρων.
Άλλοι το αντιλαμβάνονται αυτό, ακόμη κι αν πολλοί Αμερικανοί δεν το κάνουν. Ο Γιαν, ο Κινέζος στοχαστής, έχει παρατηρήσει ότι ένα από τα στοιχεία που συγκρατούσαν την αμερικανική τάξη ήταν η φήμη των Ηνωμένων Πολιτειών ως δύναμης με ηθική υπόσταση και σεβασμό στους διεθνείς κανόνες. Ο Θίοντορ Ρούζβελτ, που συχνά θεωρείται ο κατεξοχήν Αμερικανός ρεαλιστής και κάθε άλλο παρά απρόθυμος στη χρήση ισχύος, πίστευε ότι τα μεγάλα έθνη οφείλουν τελικά να καθοδηγούνται από μια «διεθνή κοινωνική συνείδηση», η οποία να λαμβάνει υπόψη όχι μόνο τα δικά τους συμφέροντα, αλλά και «τα συμφέροντα των άλλων». Μια επιτυχημένη μεγάλη δύναμη, παρατηρούσε, δεν μπορούσε να ενεργεί «χωρίς σεβασμό στα θεμελιώδη στοιχεία της γνήσιας ηθικής».
Για δεκαετίες, μεγάλο μέρος του κόσμου στήριξε τις Ηνωμένες Πολιτείες ακριβώς επειδή ενεργούσαν με βάση αυτές τις αρχές και αποδέχθηκε την αμερικανική ισχύ, παρά τις αδυναμίες και τα λάθη της, ακριβώς επειδή δεν λειτουργούσε αποκλειστικά με γνώμονα το στενό ιδιοτελές συμφέρον — και πολύ περισσότερο όχι το στενό, εγωιστικό συμφέρον ενός και μόνο ηγέτη.
Αυτή η εποχή έχει πλέον τελειώσει. Ο Τραμπ κατάφερε μέσα σε μόλις έναν χρόνο να καταστρέψει την αμερικανική τάξη όπως τη γνωρίζαμε και να αποδυναμώσει την ικανότητα των Ηνωμένων Πολιτειών να προστατεύσουν τα συμφέροντά τους στον κόσμο που έρχεται. Αν οι Αμερικανοί πίστευαν ότι η υπεράσπιση της φιλελεύθερης παγκόσμιας τάξης ήταν υπερβολικά δαπανηρή, ας περιμένουν να δουν πόσο θα τους κοστίσει αυτό που ακολουθεί.
Το άρθρο αυτό δημοσιεύεται στην έντυπη έκδοση του Μαρτίου 2026 με τον τίτλο
«Κάθε έθνος για τον εαυτό του».
Σχετικά με τον συγγραφέα
Ρόμπερτ Κέιγκαν
Ο Ρόμπερτ Κέιγκαν είναι συνεργαζόμενος αρθρογράφος του The Atlantic, ανώτερος ερευνητής στο Brookings Institution και συγγραφέας, πιο πρόσφατα, του βιβλίου Rebellion: How Antiliberalism Is Tearing America Apart—Again.
The Atlantic
