του Δημήτρη Τσαϊλά, Υποναυάρχου ε.α.

Τα χρόνια στη θάλασσα διδάσκουν ένα απλό μάθημα: η κυριαρχία δεν είναι κάτι αφηρημένο. Ασκείται ή διαβρώνεται.

Στο Αιγαίο Πέλαγος, η επανειλημμένη έκδοση προειδοποιητικών αγγελιών NAVTEX από την Τουρκία σε περιοχές ελληνικής θαλάσσιας ευθύνης αντιμετωπίζεται συχνά ως νομική ενόχληση ή διπλωματική ταλαιπωρία. Αυτή η διατύπωση αγνοεί την επιχειρησιακή πραγματικότητα. Αυτές οι ενέργειες δεν είναι γραφειοκρατικά λάθη, ούτε συμβολικές χειρονομίες. Είναι σκόπιμες, μεθοδικές έρευνες που έχουν σχεδιαστεί για να ελέγξουν τον τρόπο με τον οποίο ασκείται η κυριαρχία στην πράξη.

Οι ειδοποιήσεις NAVTEX μπορεί να φαίνονται διοικητικές, αλλά από επιχειρησιακής άποψης σηματοδοτούν ισχύ. Σύμφωνα με διεθνώς αποδεκτές ναυτιλιακές ρυθμίσεις, η ευθύνη για την έκδοση τέτοιων ειδοποιήσεων ανήκει στο κράτος που έχει αναλάβει την εξασφάλιση της ασφάλειας της ναυσιπλοΐας σε μια δεδομένη περιοχή. Στο Αιγαίο, η ευθύνη αυτή είναι ελληνική. Όταν η Τουρκία εκδίδει μηνύματα NAVTEX, συχνά ανοιχτού τύπου και με στρατιωτικό περιεχόμενο, σε αυτές τις ζώνες, δεν βελτιώνει την ασφάλεια στη θάλασσα. Διεκδικεί έναν ανταγωνιστικό ρόλο.

Τα νομικά πλεονεκτήματα αυτής της συμπεριφοράς είναι ελάχιστα και η Άγκυρα το γνωρίζει αυτό πλήρως. Ο σκοπός, ωστόσο, δεν είναι η νομική δικαίωση. Είναι η επιχειρησιακή εξαρτημένη μεταχείριση. Η επανάληψη είναι η στρατηγική. Κάθε συμβουλή, λαμβανόμενη μόνη της, φαίνεται διαχειρίσιμη. Συνολικά, δημιουργούν ένα μοτίβο που μεταβάλλει σιγά σιγά τις προσδοκίες.

Αυτή είναι μια προσέγγιση γκρίζας ζώνης που αποτελεί τυπικό παράδειγμα, δηλαδή, βαθμονομημένες ενέργειες κάτω από το όριο της ένοπλης σύγκρουσης, σχεδιασμένες να συσσωρεύουν στρατηγικό αποτέλεσμα χωρίς να προκαλούν αποφασιστική αντίδραση. Από την οπτική γωνία ενός στρατιωτικού σχεδιαστή, οι συμβουλές NAVTEX αντιπροσωπεύουν το χαμηλότερο επίπεδο κλιμάκωσης, καθώς περιλαμβάνουν χαμηλό κόστος, χαμηλό κίνδυνο και υψηλή πληροφόρηση. Αποκαλύπτουν πόσο γρήγορα αντιδρά το αντίπαλο σύστημα, πόσο σταθερά επιβάλλει τη δικαιοδοσία του και πόσο προσεκτικοί παραμένουν οι σύμμαχοι.

Στις ναυτικές επιχειρήσεις, τα αναπάντητα σήματα έχουν σημασία. Όταν οι προκλήσεις αντιμετωπίζονται μόνο με διπλωματικά διαβήματα, το συμπέρασμα που εξάγεται δεν είναι ότι επικρατεί αυτοσυγκράτηση, αλλά ότι υπάρχει ανοχή. Με την πάροδο του χρόνου, η ανοχή καθίσταται δεδομένη.

Στόχος της Τουρκίας δεν είναι η κλιμάκωση. Είναι η ασάφεια. Ο πόλεμος θα σκληρύνει τα όρια και θα κινητοποιήσει εξωτερικούς παράγοντες. Η ασάφεια, αντίθετα, μετατοπίζει το βάρος της δράσης. Επιτρέπει στην Άγκυρα να παρουσιάσει το Αιγαίο όχι ως έναν χώρο που διέπεται από καθιερωμένη ευθύνη, αλλά ως έναν χώρο που χαρακτηρίζεται από «επικαλυπτόμενες αξιώσεις» και «αμφισβητούμενες πρακτικές». Μια γλώσσα που διαβρώνει τη σαφήνεια χωρίς να ρίξει ούτε μια σφαίρα.

Αυτή η δυναμική είναι οικεία σε όποιον έχει μελετήσει τον θαλάσσιο ανταγωνισμό. Ο έλεγχος της θάλασσας σπάνια χάνεται σε δραματικές στιγμές. Αραιώνεται μέσω της εξοικείωσης. Όταν οι επαναλαμβανόμενες προκλήσεις δεν αντιμετωπίζονται επιχειρησιακά, αρχίζουν να διαμορφώνουν τη συμπεριφορά, της εμπορικής ναυτιλίας, των τρίτων κρατών, ακόμη και των σχεδιαστών συμμαχιών που αρχίζουν να λαμβάνουν υπόψη την «αβεβαιότητα» στις αξιολογήσεις τους.

Σε αυτό το σημείο, η συζήτηση αλλάζει διακριτικά. Αντί να ρωτούν γιατί η Τουρκία ενεργεί εκτός της δικαιοδοσίας της, οι παρατηρητές ρωτούν πώς και οι δύο πλευρές θα μπορούσαν να «διαχειριστούν τις εντάσεις». Η μετατόπιση δεν είναι σημασιολογική· είναι στρατηγική.

Η αποτροπή, ιδίως στη θάλασσα, δεν είναι ένα δελτίο τύπου. Είναι η ορατή, συνήθης άσκηση εξουσίας. Αυτό δεν συνεπάγεται συνεχή κλιμάκωση ή στρατιωτικοποίηση κάθε περιστατικού. Υπονοεί, ωστόσο, ότι η δικαιοδοσία πρέπει να αποδεικνύεται, όχι απλώς να διεκδικείται. Σε ναυτικό επίπεδο, η παρουσία και η προβλεψιμότητα έχουν την ίδια σημασία με την ικανότητα.

Οι τακτικές της γκρίζας ζώνης επιτυγχάνουν όταν εκμεταλλεύονται ένα χάσμα μεταξύ της νομικής θέσης και της επιχειρησιακής συμπεριφοράς. Το διεθνές δίκαιο είναι απαραίτητο, αλλά δεν επιβάλλεται από μόνο του. Όταν η επιβολή του γίνεται αντιληπτή ως διστακτική ή ασυνεπής, η νομιμότητα από μόνη της δεν μπορεί να αποτρέψει τη διάβρωση.

Το Αιγαίο καταδεικνύει μια ευρύτερη τάση στον σύγχρονο ανταγωνισμό. Οι αναθεωρητικοί παράγοντες αποφεύγουν όλο και περισσότερο την άμεση αντιπαράθεση, επιλέγοντας αντ’ αυτού σταδιακές ενέργειες που δοκιμάζουν τα όρια και ομαλοποιούν τις εξαιρέσεις. Τα δημοκρατικά κράτη, επιφυλακτικά στην κλιμάκωση και ευαίσθητα στις οπτικές, συχνά αντιδρούν ασύμμετρα. Έντονα στη ρητορική, προσεκτικά στην εκτέλεση. Με την πάροδο του χρόνου, αυτή η ανισορροπία ευνοεί τον αμφισβητία.

Από στρατηγικής άποψης, η πιο ανησυχητική πτυχή της εκστρατείας NAVTEX της Τουρκίας δεν είναι οι ίδιες οι προειδοποιήσεις, αλλά τα τετελεσμένα που επιδιώκουν να δημιουργήσουν. Μόλις η έκδοση οδηγιών στην περιοχή ευθύνης ενός άλλου κράτους γίνει ρουτίνα, η αντιστροφή αυτής της πρακτικής γίνεται πολύ πιο δύσκολη, πολιτικά, επιχειρησιακά και διπλωματικά.

Η κυριαρχία, άλλωστε, δεν χάνεται όταν κάποιος υπερισχύει. Χάνεται όταν η άσκησή της γίνεται προαιρετική.

Για την Ελλάδα και τους εταίρους της, το καθήκον δεν είναι να δραματοποιούν κάθε περιστατικό, αλλά να επαναπροσδιορίζουν τις προσδοκίες. Οι σαφείς κανόνες πρέπει να συνοδεύονται από συνεπή, ορατή πρακτική. Οι αναλογικές αντιδράσεις, που εφαρμόζονται συστηματικά, είναι πολύ πιο σταθεροποιητικές από την επεισοδιακή σταθερότητα μετά από παρατεταμένη ανοχή.

Το Αιγαίο δεν οδεύει προς επικείμενη σύγκρουση. Οδεύει προς μια διαχειριζόμενη ασάφεια. Η ιστορία δείχνει ότι η ασάφεια, όταν εδραιωθεί, είναι πολύ πιο δύσκολο να διορθωθεί παρά να προληφθεί.

Από την οπτική γωνία κάποιου που έχει παρακολουθήσει τις θαλάσσιες ισορροπίες να μεταβάλλονται εδώ και δεκαετίες, το μάθημα είναι απλό: στη θάλασσα, ό,τι δεν ασκείται τελικά αμφισβητείται. Και ό,τι αμφισβητείται για αρκετό καιρό, αργά ή γρήγορα, χάνεται.

*Ο Δημήτριος Τσαϊλάς είναι απόστρατος Αξιωματικός του ΠΝ, δίδαξε επί σειρά ετών στις έδρες Επιχειρησιακής Σχεδιάσεως καθώς και της Στρατηγικής και Ασφάλειας, σε ανώτερους Αξιωματικούς στην Ανώτατη Διακλαδική Σχολή Πολέμου. Σήμερα είναι συνεργάτης και ερευνητής του Institute for National and International Security(INIS), του Strategy International (SI) και του Research Institute for European and American Studies (RIEAS).

Του Παντελή Σαββίδη  

Η δημόσια συζήτηση που προκλήθηκε για τη συνάντηση Μητσοτάκη–Ερντογάν αντιμετωπίστηκε, σε μεγάλο βαθμό, με όρους ηθικής αξιολόγησης: αν ήταν «σωστή» ή «λανθασμένη», αν «έπρεπε» ή «δεν έπρεπε» να γίνει. Όμως το πραγματικό ζήτημα δεν βρίσκεται στο πρόσωπο που διατύπωσε την επίμαχη δήλωση ούτε στην πρόθεσή του. Βρίσκεται αλλού: στη λεπτή και συχνά προβληματική σχέση ανάμεσα στη μυστική διπλωματία, την πολιτική διαχείριση και τη δημοκρατική λογοδοσία.

Η συζήτηση αυτή δεν είναι αφηρημένη. Ανοίγει σε μια συγκεκριμένη χρονική συγκυρία: τη στιγμή που η Τουρκία έχει εκδώσει NAVTEX με δέσμευση θαλάσσιων περιοχών στο Αιγαίο ανατολικά του 25ου μεσημβρινού για χρονικό διάστημα δύο ετών· τώρα έγινε αορίστου χρόνου η NAVTEX. τη στιγμή που οι ελληνοτουρκικές επαφές έχουν αποκτήσει πυκνότητα και βάθος, με αλλεπάλληλους γύρους πολιτικού διαλόγου και «θετικής ατζέντας»· και τη στιγμή που επίκειται νέα συνάντηση κορυφής σε ένα περιβάλλον αυξημένης γεωπολιτικής ρευστότητας.

Σε όλες τις φιλελεύθερες δημοκρατίες, η διπλωματία εμπεριέχει στοιχεία μυστικότητας. Διαπραγματεύσεις πίσω από κλειστές πόρτες, άτυπες επαφές και ανεπίσημοι δίαυλοι επικοινωνίας αποτελούν αναπόσπαστο μέρος της διεθνούς πρακτικής. Το ζήτημα, όμως, δεν είναι η ύπαρξη μυστικής διπλωματίας. Είναι η μετατροπή της μυστικότητας σε μόνιμο πολιτικό καθεστώς.

Η πολιτική, σε αντίθεση με τη διπλωματία, δεν μπορεί να είναι μυστική. Οφείλει να λογοδοτεί. Όταν μια κυβέρνηση διεξάγει διαρκείς συνομιλίες με μια χώρα που αμφισβητεί ευθέως την κυριαρχία της, η ενημέρωση των θεσμών και της κοινωνίας —έστω σε γενικές γραμμές— δεν είναι επικοινωνιακή επιλογή, αλλά προϋπόθεση δημοκρατικής νομιμοποίησης.

Η σχετική διεθνής βιβλιογραφία έχει αναδείξει αυτήν ακριβώς την ένταση. Ο David Stasavage, σε κλασική μελέτη του, έχει δείξει ότι οι ανοικτές διαδικασίες ενισχύουν τη λογοδοσία αλλά συχνά δυσχεραίνουν τον συμβιβασμό, ενώ οι κλειστές διευκολύνουν τη διαπραγμάτευση αλλά αποδυναμώνουν τον δημοκρατικό έλεγχο. Το συμπέρασμα δεν είναι ότι πρέπει να επιλέξουμε μονοσήμαντα το ένα ή το άλλο, αλλά ότι απαιτούνται θεσμικά αντίβαρα: σαφές πολιτικό πλαίσιο, καθορισμένες κόκκινες γραμμές και λογοδοσία εκ των υστέρων.

Η ελληνική πολιτική εμπειρία των τελευταίων δεκαετιών καθιστά το ζήτημα ιδιαίτερα ευαίσθητο.

Στη Μαδρίτη, το περιεχόμενο του κοινού ανακοινωθέντος —και ειδικά η αναφορά σε «ζωτικά συμφέροντα» της Τουρκίας στο Αιγαίο— δεν ήταν γνωστό μέχρι τη στιγμή της δημοσιοποίησής του.

Στο Ελσίνκι, η στρατηγική επιλογή στήριξης της ευρωπαϊκής πορείας της Τουρκίας συνοδεύτηκε από ασαφή και αμφιλεγόμενα ανταλλάγματα.

Στα Ίμια, η διαχείριση της κρίσης οδήγησε σε μια γκρίζα πραγματικότητα που αναγνωρίστηκε εκ των υστέρων ακόμη και από κυβερνητικά στελέχη.

Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις, το πρόβλημα δεν ήταν η ύπαρξη διαπραγματεύσεων, αλλά η απουσία πολιτικής ενημέρωσης και ελέγχου. Το κενό αυτό επέτρεψε τη δημιουργία τετελεσμένων, την εκ των υστέρων νομιμοποίησή τους και, τελικά, τη διάβρωση της εμπιστοσύνης ανάμεσα στην εξουσία και την κοινωνία.

Η πρόσφατη τουρκική NAVTEX, ανεξαρτήτως της νομικής της ακυρότητας, έχει σαφή πολιτική στόχευση. Η δέσμευση θαλάσσιων περιοχών για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα υπερβαίνει τα συνήθη όρια και επιχειρεί να παγιώσει μια εικόνα «κανονικότητας» της τουρκικής παρουσίας και δικαιοδοσίας σε περιοχές παράνομης τουρκικής αμφισβήτησης. Πρόκειται για πρακτική δημιουργίας τετελεσμένων, όχι για τεχνική ναυσιπλοϊκή ρύθμιση.

Η ελληνική απάντηση μέσω αντι-NAVTEX και η επανάληψη των πάγιων νομικών θέσεων της χώρας είναι αναγκαίες, αλλά δεν αρκούν από μόνες τους για να αντιμετωπίσουν το πολιτικό μήνυμα της Άγκυρας. Όταν μια τέτοια κίνηση συμπίπτει χρονικά με συνάντηση κορυφής και με εντατικό διάλογο, το ερώτημα για το περιεχόμενο των συνομιλιών καθίσταται αναπόφευκτο.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η δήλωση δεν δημιούργησε το πρόβλημα — το ανέδειξε. Το αίτημα για ενημέρωση του ελληνικού λαού, έστω σε γενικές γραμμές, δεν συνιστά παρέμβαση στην άσκηση εξωτερικής πολιτικής. Συνιστά υπενθύμιση μιας θεμελιώδους αρχής: ότι η πολιτική διαχείριση της διπλωματίας δεν μπορεί να είναι ανεξέλεγκτη.

Το αν το αίτημα αυτό διατυπώθηκε από πολιτικό κόμμα ή από δημόσιο πρόσωπο είναι δευτερεύον. Αντιθέτως, αναδεικνύει μια αδυναμία του πολιτικού συστήματος: όταν οι θεσμικοί μηχανισμοί ενημέρωσης υπολειτουργούν, το κενό καλύπτεται από την κοινωνία των πολιτών.

Οι συναντήσεις Μητσοτάκη–Ερντογάν είναι αναγκαίες. Δεν είναι, όμως, αυτονομιμοποιούμενες. Σε ένα περιβάλλον διαρκούς τουρκικής αμφισβήτησης, η σιωπή δεν λειτουργεί ως σταθεροποιητικός παράγοντας, αλλά ως πηγή καχυποψίας. Χωρίς σαφές πολιτικό πλαίσιο, χωρίς ενημέρωση της Βουλής, χωρίς καθορισμένες κόκκινες γραμμές γνωστές στο εσωτερικό, η «σιωπηλή διπλωματία» ενέχει κινδύνους.

Το ερώτημα, επομένως, δεν είναι αν πρέπει να διεξάγεται διάλογος με την Τουρκία. Είναι πώς διεξάγεται, με ποιο περιεχόμενο και με ποια δημοκρατική νομιμοποίηση. Σε αυτό το ερώτημα, η κυβέρνηση οφείλει να απαντήσει όχι με γενικές διαβεβαιώσεις, αλλά με θεσμική σοβαρότητα.

Πέρα από το καλό και το κακό μιας μεμονωμένης δήλωσης, αυτό που αναδύεται είναι το κόστος της σιωπής. Και το κόστος αυτό, σε μια φιλελεύθερη δημοκρατία, δεν μπορεί να αγνοείται.

Δυστυχώς, η αντιπολίτευση είναι απούσα από αυτήν την προβληματική. Η κ. Καρυστιανού σήμανε το τέλος της σιωπής.

Αφορμή για το σύντομο αυτό άρθρο υπήρξε το άρθρο του Τούρκου καθηγητή Διεθνούς Δικαίου Γιουσέλ Ασέρ, στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου της Άγκυρας, Yildirim Beyazit, με τίτλο: «Η διαφωνία σχετικά με την κυριαρχία των νησίδων του Αιγαίου» που δημοσιεύθηκε https://www.tanea.gr/print/2026/01/17/opinions/i-diafonia-sxetika-me-tin-kyriarxia-epi-ton-nisidon-tou-aigaiou/ – στην εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ  στις 17.01.2026 Εκεί, αναφέρονται και οι βραχονησίδες των Ιμίων (Καρντάκ κατά την Τουρκία) ως νησίδες των οποίων αμφισβητείται η ελληνική κυριαρχία.

Δεν θέλω να πιστέψω ότι το συγκεκριμένο άρθρο, το οποίο προπαγανδίζει με διπλωματικό τρόπο, τις αναθεωρητικές θέσεις της Τουρκίας, προλειαίνοντας το έδαφος όχι απλά για διεκδίκηση κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας μας από την Τουρκία αλλά και για διεκδίκηση εθνικής μας κυριαρχίας, αξιολογήθηκε από το επιτελείο των ΝΕΩΝ πριν από τη δημοσίευσή του. Σε κάθε περίπτωση, έχω την άποψη ότι η δημοσίευση ενός τέτοιου άρθρου, χωρίς ουσιαστική αξιολόγηση και σχολιασμό του αποτελεί σοβαρό ατόπημα.

Άραγε διέλαθε της προσοχής των ΝΕΩΝ,  υποτιμήθηκε  η σημασία του, ή μήπως λόγω αποδοχής γκρίζων σημείων στο Αιγαίο τελικά το συγκεκριμένο άρθρο ενώ είναι υψίστης εθνικής βαρύτητας για τη χώρα μας, η εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ απερίσκεπτα και αγνοώντας το χρέος ενημέρωσης σχετικά με την τήρηση των διεθνών συμφωνιών και του Διεθνούς Δικαίου, δημοσιεύοντάς το ανοίγει Κερκόπορτες για μη νόμιμες διεκδικήσεις της γείτονος;

Διερωτήθηκε άραγε ο αρχισυντάκτης της εφημερίδας εάν υπήρχε περίπτωση οποιαδήποτε Τουρκική εφημερίδα να δημοσιεύσει για παράδειγμα άρθρο οποιουδήποτε σοβαρού Έλληνα σχολιαστή για την ανάδειξη του αναθεωρητισμού της Τουρκίας ενάντια στο Διεθνές Δίκαιο; Κάτι τέτοιο είναι βέβαιο ότι θα οδηγούσε αυτομάτως το επιτελείο της εφημερίδας στα κάτεργα. Ωστόσο, στη χώρα μας είμαστε και ανεκτικοί  και ελεήμονες προς του γείτονες. Για παράδειγμα, παραχωρήσαμε κατ’ επιταγήν των γερμανών και των αμερικανών «συμμάχων» μας  Μακεδονική  γλώσσα και Μακεδονική Εθνότητα στους Σλάβους των Σκοπίων για να εισπράξουμε κλιμακούμενο αλυτρωτισμό. Παράλληλα, δεν πρέπει να μας διαφεύγει η τοποθέτηση της κυρίας Μπακογιάννη στις 8 Νοεμβρίου του 2024 στον Σκάι, όταν είπε ότι το Αιγαίο δεν είναι ελληνική λίμνη, όπως αβάσιμα επιχειρεί να παρουσιάσει η τουρκική πλευρά, ταυτιζόμενη ουσιαστικά με την θέση την οποία υποστηρίζει η Τουρκία, παραλείποντας συγχρόνως να κάνει αναφορά στο νόμιμο δικαίωμα της χώρας μας  να επεκτείνει την Α.Ο.Ζ. της στα δώδεκα μίλια. Είναι μάλιστα αξιοσημείωτο ότι για τη συγκεκριμένη  τοποθέτηση  δεν υπήρξε αντίδραση από τον πρωθυπουργό!

Για όλα τα παραπάνω θα ήταν χρήσιμο ο κύριος Γιουσέλ Ασέρ,  το επιτελείο των ΝΕΩΝ, η κυρία Μπακογιάννη και ο κύριος πρωθυπουργός να λάβουν γνώση της μελέτης «Υπόμνημα περί των νησίδων ‘’Λιμνιά – Ίμια’’» (https://helios-eie.ekt.gr/EIE/bitstream/10442/7743/1/LK_1996_01_TEXT.pdf), Στη μελέτη αυτή, η οποία εκπονήθηκε από τον ερευνητή κύριο Λεωνίδα Καλλιβρετάκη του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών (Ε.Ι.Ε.) και εκδόθηκε από το Ε.Ι.Ε. αρχικά τον Φεβρουάριο του 1996 και σε 2^η συμπληρωμένη έκδοση τον Νοέμβριο του 1996, παρουσιάζονται αδιάσειστα τεκμήρια, τα οποία εμφανίζουν τις νησίδες «Λιμνιά – Ίμια» εντός της ελληνικής επικράτειας.

Είναι αξιοσημείωτο ότι στα τεκμήρια αυτά περιλαμβάνονται και επίσημοι τουρκικοί στρατιωτικοί και πολιτικοί χάρτες, όπως στρατιωτικός χάρτης του έτους 1969, στον οποίο οι δύο βραχονησίδες εμφανίζονται με την ελληνική τους ονομασία, ’’Immia adalari’’ και σημειώνονται σαφώς εντός των ελληνικών χωρικών υδάτων!

Παρομοίως, σε επίσημο πολιτικό τουρκικό χάρτη του έτους 1971 οι επίμαχες βραχονησίδες εμφανίζονται καταφανώς εντός των ελληνικών χωρικών υδάτων.

Το ίδιο παρατηρείται σε επίσημο χάρτη του 1994, που σχεδιάσθηκε από το τουρκικό Υπουργείο Άμυνας σε συνεργασία με τον γερμανικό χαρτογραφικό οίκο Reinhart Ryborsch της Φρανκφούρτης. Οι δύο βραχονησίδες σημειώνονται με την Ελληνική τους ονομασία (N. Limnia) και ορίζονται επισήμως ως ελληνικές, δεδομένου ότι αναφέρονται με τον ελληνικό προσδιορισμό (Νήσοι) και όχι με τον αντίστοιχο τουρκικό (Adalari) ο οποίος χαρακτηρίζει τις βραχονησίδες εντός των Τουρκικών χωρικών υδάτων!

Σε επίσημο χάρτη της αμερικανικής Πολεμικής Αεροπορίας του έτους 1964, σημειώνονται οι δύο βραχονησίδες ανωνύμως, αλλά εντός των ελληνικών χωρικών υδάτων!

Σε επίσημο χάρτη του του σοβιετικού Πολεμικού Ναυτικού του έτους 1989, σημειώνονται οι δύο βραχονησίδες με την ελληνική τους ονομασία!

Σε επίσημο Βρετανικό υδρογραφικό χάρτη του 1991 σημειώνονται επίσης οι δύο βραχονησίδες με την ελληνική τους ονομασία N. Imia, αναφερόμενες με τον ελληνικό προσδιορισμό Νήσοι και όχι με τον αντίστοιχο τουρκικό Adalari, που χαρακτηρίζει τα νησιά εντός των τουρκικών χωρικών υδάτων!

Σε επίσημο χάρτη του αμερικανικού Πολεμικού Ναυτικού του έτους 1990 σημειώνονται εκ νέου οι δύο βραχονησίδες με την ελληνική τους ονομασία (Nisoi Limnia και με την επισήμανση εντός παρενθέσεως, ότι ανήκουν στην Ελλάδα (GREECE)!

Μολονότι τα συγκεκριμένα ντοκουμέντα είναι γνωστά στο υπουργείο Εξωτερικών της χώρας μας από αμέσως μετά την τουρκική πρόκληση στα Ίμια, ουδέποτε χρησιμοποιήθηκαν από τις ελληνικές κυβερνήσεις και ούτε και τώρα από τον «φιλέλληνα» υπουργό εξωτερικών, ούτε φυσικά και από τους «φιλέλληνες» του ΕΛΙΑΜΕΠ και από την υφυπουργό Εξωτερικών κυρία Αλεξάνδρα Παπαδοπούλου! Επίσης, δεν υπέπεσε στην αντίληψή μου να προβάλλονται τα συγκεκριμένα τεκμήρια από τους κατά κόρον δημοσιολογούντες σχολιαστές, των εθνικών θεμάτων, υπό την ιδιότητα των πολιτικών ή γεωστρατηγικών αναλυτών.

Τέλος είναι αξιοσημείωτο ότι η συγκεκριμένη μελέτη δεν επανεκδόθηκε από το Ε.Ι.Ε., παρά το γεγονός ότι έχει εξαντληθεί προ τριετίας και το κόστος επανεκδόσεως ενός κειμένου μόλις 27 σελίδων είναι αμελητέο.

Εδώ εγείρονται εύλογες απορίες για τόσο πολλές «συμπτώσεις» ή «παραλείψεις» που δύσκολα, ακόμα και ο πιο καλοπροαίρετος παρατηρητής θα μπορούσε να θεωρήσει τυχαίες:

Γιατί, άραγε, η συγκεκριμένη μελέτη δεν έχει αποσταλεί στους εταίρους μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, στον ΟΗΕ και στα κράτη-μέλη του καθώς και στις βιβλιοθήκες πανεπιστημίων με σχετικές σχολές;

Γιατί τα συγκεκριμένα τεκμήρια δεν αξιοποιήθηκαν και δεν αξιοποιούνται από τον πρωθυπουργό και από τον οσφυοκάμπτη «φιλλέλληνα» υπουργό εξωτερικών Γεραπετρίτη τόσο προς τον πρόεδρο Ερντογάν, όσο και προς τους Ευρωπαίους αλλά και τους αμερικανούς συμμάχους μας;

Γιατί η ως άνω μελέτη δεν επανεκδίδεται παρά την τεράστια σημασία της για τα εθνικά μας συμφέροντα;

Σκοπεύουν ο Έλληνας πρωθυπουργός και ο υπουργός εξωτερικών, έστω και τώρα, κατά την επικείμενη συνάντησή τους με την τουρκική ηγεσία να αρθούν στο ύψος των περιστάσεων και να κάνουν χρήση αυτών των τεκμηρίων;

Πόσα από τα ελληνικά ΜΜΕ θα αναδείξουν τα στοιχεία της συγκεκριμένης μελέτης, εν όψει και της επικίνδυνης για τα εθνικά μας συμφέροντα επικείμενης συνάντησης του πρωθυπουργού της Ελλάδας με τον πρόεδρο της Τουρκίας;

Κατά πόσο σκοπεύει η καθεύδουσα υπό Μανδραγόραν αντιπολίτευση να αναδείξει τα αδιάσειστα στοιχεία αυτής της μελέτης;

Όσο για το ευαγές ΕΛΙΑΜΕΠ, μάλλον ρητορικό θα ήταν το ίδιο ερώτημα. Όπως και ο «φιλέλληνας» υπουργός εξωτερικών, έχει και αυτό απεμπολήσει το νόμιμο κατά το διεθνές δίκαιο δικαίωμα της χώρας μας για επέκταση της Α.Ο.Ζ. στα 12 μίλια. Ας μην ξεχνάμε τη δήλωση Γεραπετρίτη ότι η κόκκινη γραμμή της χώρας μας είναι τα έξι μίλια, εγγράφοντας ισχυρή παρακαταθήκη υπέρ των εξ ανατολών γειτόνων μας!

Για τόσο σοβαρά ζητήματα   θα περίμενε κανείς κάποια παρέμβαση από την Ακαδημία Αθηνών, δηλαδή από το ανώτατο πνευματικό ίδρυμα της χώρας. Αντ’ αυτού γινόμαστε μάρτυρες  της απόλυτης ανυπαρξίας της, που παραπέμπει σε ασθενή ευρισκόμενο σε κατάσταση βυθιότητας!

*********************

Μισό περίπου αιώνα από τη δολοφονία του Ιωάννη Καποδίστρια, ο Ιωάννης Παπαρρηγόπουλος έγραφε: «Από του θανάτου του Κυβερνήτου το ελληνικόν έθνος ή  εική  και ως έτυχεν ή ουδόλως εκυβερνήθη»

Το 1944 ο σπουδαίος νομπελίστας ποιητής Γιώργος Σεφέρης διατύπωνε στο «Πολιτικό ημερολόγιο» το ακόλουθο συμπέρασμα για την κατάσταση της ηγετικής τάξης στην Ελλάδα: « Η βλακεία, η εγωπάθεια, η μωρία και η γενική αναπηρία της ηγετικής τάξης στη σημερινή Ελλάδα σε  φέρνει στην ανάγκη να ξεράσεις».

Υποθέτω ότι θα τρίζουν τα κόκαλα αμφοτέρων με όσα διαδραματίζονται στη χώρα μας τα τελευταία χρόνια.

Επανερχόμενος στο δημοσίευμα των ΝΕΩΝ, θα θεωρούσα ικανοποιητική μια απάντηση της εφημερίδας επί του άρθρου μου, κατ’ ελάχιστον για να προσπαθήσει να δικαιολογήσει τη δημοσίευση του άρθρου του Γιουσέλ Ασέρ, έστω σαν αβλεψία. Φυσικά, μόνον η αναδημοσίευση του άρθρου μου  στην εφημερίδα θα διέλυε ασφαλώς κάθε υποψία για σκόπιμα μονόπλευρη παρουσίαση του κρίσιμου αυτού θέματος  από την εφημερίδα

Τέλος, ας μη μας διαφεύγει ότι στην ιστορία της χώρας μας περισσεύουν οι Εφιάλτες και δικαστές ζηλωτές του Βούλγαρη, του Σούτσου και του Φραγκούλη, που καταδίκασαν τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη.

Θα επιθυμούσα να κλείσω το άρθρο με το αισιόδοξο δίστιχο του Μάνου Ελευθερίου:

«Θάρθει καιρός που θα φανούν οι κήρυκες    κι όχι μονάχα  ψεύτες και ρουφιάνοι».

Ωστόσο, η σκληρή πραγματικότητα με παραπέμπει στο πικρό δίστιχο του ίδιου ποιητή:

«Σε τούτη την πατρίδα τι γυρεύω με μισθοφόρους και πραιτωριανούς».

Γ.Ι.Μπούτος