του Παντελή Σαββίδη

Τα τελευταία χρόνια πληθαίνουν τα κείμενα, οι παρεμβάσεις και οι πολιτικές τοποθετήσεις που υποστηρίζουν ότι οι παραδοσιακοί διαχωρισμοί «δεξιά – αριστερά» δεν επαρκούν πλέον για να περιγράψουν το πραγματικό πολιτικό τοπίο. Το άρθρο του Jonah Goldberg που αποτέλεσε την αφορμή αυτής της συζήτησης –μια αναλυτική παρέμβαση από τον αμερικανικό δημόσιο διάλογο– δεν υποστηρίζει ότι οι ιδεολογίες εξαφανίστηκαν, αλλά ότι ανασυντίθενται. Οι παλιές ετικέτες παραμένουν, όμως συχνά κολλούν πάνω σε πολιτικές που έχουν αλλάξει περιεχόμενο.

Ο Jonah Goldberg είναι Αμερικανός πολιτικός σχολιαστής, αρθρογράφος και συγγραφέας — από τις πιο γνωστές αλλά και αμφιλεγόμενες φωνές του σύγχρονου αμερικανικού συντηρητισμού.

Η βασική θέση του κειμένου του είναι: σήμερα παρατηρούμε ένα φαινόμενο όπου πολιτικοί και ρεύματα που αυτοτοποθετούνται ως «δεξιά» υιοθετούν οικονομικές θέσεις που παλαιότερα θεωρούνταν κατεξοχήν «αριστερές» – κρατική παρέμβαση, προστατευτισμό, βιομηχανική πολιτική, ακόμη και αναδιανεμητική ρητορική. Παράλληλα, η πολιτισμική και ταυτοτική ατζέντα αυτών των ίδιων ρευμάτων παραμένει σαφώς συντηρητική ή και επιθετικά αντιφιλελεύθερη.

Η οικονομική ετεροδοξία αυτών των ρευμάτων συνοδεύεται από μια σαφή πολιτισμική και ταυτοτική ατζέντα. Πρόκειται για πολιτικές που προωθούν κρατική παρέμβαση σε ζητήματα φύλου, οικογένειας και εκπαίδευσης, αυστηρούς περιορισμούς στην άμβλωση, σκληρή γραμμή στη μετανάστευση και μια αντίληψη “νόμου και τάξης” που αντιμετωπίζει τις κοινωνικές συγκρούσεις πρωτίστως ως ζήτημα ηθικής και πολιτισμικής αποδόμησης. Σε αυτό το πλαίσιο, το κράτος δεν περιορίζεται στον ρόλο του ουδέτερου ρυθμιστή, αλλά αναλαμβάνει ρητά την υπεράσπιση συγκεκριμένων αξιών και ταυτοτήτων, επαναπροσδιορίζοντας τα όρια του φιλελεύθερου πλαισίου.

Το αποτέλεσμα είναι ένα υβρίδιο: αριστερός οικονομικός λαϊκισμός σε συνδυασμό με δεξιό πολιτισμικό λαϊκισμό. Αυτό δεν είναι απλώς ρητορικό τέχνασμα· είναι μια πραγματική μετατόπιση, που εξηγεί γιατί όλο και περισσότεροι πολίτες νιώθουν ότι οι παλιές κατηγορίες δεν τους βοηθούν να καταλάβουν τι πραγματικά προτείνεται.

Στις Ηνωμένες Πολιτείες αυτή η αναδιάταξη είναι ιδιαίτερα ορατή. Από τη μία πλευρά, υπάρχει μια σαφής επιστροφή της κρατικής βιομηχανικής πολιτικής: επιδοτήσεις, στρατηγικοί τομείς, έμφαση στην εγχώρια παραγωγή και στην «εθνική ανθεκτικότητα». Αυτό δεν αποτελεί αποκλειστικό προνόμιο της αριστεράς· υιοθετείται πλέον και από τη δεξιά, συχνά στο όνομα της εθνικής ασφάλειας ή του ανταγωνισμού με την Κίνα. Από την άλλη, αναπτύσσεται ένα σύνολο ρευμάτων –MAGA λαϊκισμός, εθνικοσυντηρητισμός, μεταφιλελεύθερες δεξιές σχολές σκέψης– που αμφισβητούν ανοιχτά τον κλασικό φιλελευθερισμό, όχι μόνο στην οικονομία αλλά και στους θεσμούς.

Παράλληλα, επιμένει και ένα διαφορετικό μπλοκ: ο θεσμικός, ρυθμιστικός προοδευτισμός, που βλέπει το κράτος ως εγγυητή της αγοράς και της κοινωνικής δικαιοσύνης μέσω κανόνων, αντιμονοπωλιακής πολιτικής και αναδιανομής. Αυτό το ρεύμα δεν είναι επαναστατικό, αλλά βαθιά θεσμικό. Τέλος, υπάρχει και εκείνο που συχνά αυτοχαρακτηρίζεται ως «πολιτικά άστεγο»: ο τεχνοκρατικός φιλελευθερισμός που υπερασπίζεται θεσμούς, ανεξαρτησίες, διεθνείς συμμαχίες και μια πιο παραδοσιακή οικονομική ορθοδοξία (το πλαίσιο μακροοικονομικής πειθαρχίας, ανεξάρτητης νομισματικής πολιτικής και πρωτοκαθεδρίας των αγορών, το οποίο αποτέλεσε τη βάση του τεχνοκρατικού φιλελευθερισμού τις τελευταίες δεκαετίες.) Είναι αυτό που συχνά πιέζεται ταυτόχρονα από δεξιά και από αριστερά.

Το κρίσιμο συμπέρασμα από την αμερικανική εμπειρία είναι ότι ο βασικός άξονας σύγκρουσης δεν είναι πλέον μόνο δεξιά–αριστερά. Συχνά μετατοπίζεται προς άλλες τομές: παγκοσμιοποίηση ή εθνική αναδίπλωση, θεσμική λογοδοσία ή αρχηγικός συγκεντρωτισμός, κράτος ικανό ή κράτος εργαλείο εξυπηρέτησης συμφερόντων.

Στην Ευρώπη το φαινόμενο εμφανίζεται με διαφορετική μορφή, αλλά παρόμοια λογική. Η ήπειρος ξεκινά από ένα διαφορετικό σημείο ισορροπίας: ισχυρότερο κοινωνικό κράτος, πολυκομματικά συστήματα και την Ευρωπαϊκή Ένωση ως υπερκείμενο θεσμικό πλαίσιο. Παρ’ όλα αυτά, βλέπουμε την άνοδο μιας ριζοσπαστικής δεξιάς που δεν απορρίπτει κατ’ ανάγκη το κοινωνικό κράτος, αλλά το επανανοηματοδοτεί με όρους «εθνικής προτίμησης». Ταυτόχρονα, η ίδια η ΕΕ στρέφεται προς μορφές στρατηγικού κρατισμού: βιομηχανική πολιτική, άμυνα, ενέργεια, στρατηγική αυτονομία. Και εδώ, λοιπόν, η αντίθεση δεν είναι καθαρά δεξιά–αριστερά, αλλά ποιο κράτος, για ποιον και με ποιους θεσμικούς ελέγχους.

Σε αυτό το διεθνές πλαίσιο, η ελληνική συζήτηση για το «τέλος της δεξιάς και της αριστεράς» αποκτά ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Στην Ελλάδα, τα ιδεολογικά ρεύματα σπάνια εμφανίζονται ως συνεκτικές θεωρίες. Συνήθως διαμορφώνονται γύρω από εμπειρίες: την κρίση, τη λιτότητα, την αίσθηση ατιμωρησίας, τη δυσπιστία απέναντι στους θεσμούς, αλλά και την αγωνία για ασφάλεια, οικονομική σταθερότητα και γεωπολιτική θέση της χώρας.

Έτσι, η φράση «ούτε δεξιά ούτε αριστερά» λειτουργεί συχνά ως άρνηση του υπάρχοντος κομματικού συστήματος, όχι απαραίτητα ως πλήρης ιδεολογία.

Το ερώτημα, όμως, είναι αν μπορεί να αποκτήσει ιδεολογικό περιεχόμενο. Η απάντηση είναι: μπορεί, αλλά όχι αυτόματα. Για να σταθεί ως ιδεολογία, το «τέλος δεξιά–αριστερά» πρέπει να μεταφραστεί σε θετικές απαντήσεις για τρία κρίσιμα πεδία: θεσμούς, οικονομία και γεωπολιτική. Διαφορετικά, παραμένει ένα σύνθημα που ενώνει ετερόκλητες προσδοκίες μέχρι να συγκρουστούν μεταξύ τους.

Σε αυτό το σημείο εντάσσεται και η δημόσια παρουσία της Μαρίας Καρυστιανού. Μέχρι στιγμής, ο λόγος της δεν συγκροτεί ένα πλήρες πολιτικό πρόγραμμα, αλλά διαμορφώνει έναν σαφή ηθικο-θεσμικό πυρήνα. Η έμφαση στο κράτος δικαίου, στη λογοδοσία, στη διαφάνεια και στην προστασία της ανθρώπινης ζωής από την κρατική ανεπάρκεια λειτουργεί ως κεντρικός άξονας. Η απόρριψη των παραδοσιακών ταμπελών δεν συνοδεύεται από απόρριψη των θεσμών, αλλά από αξίωση να λειτουργήσουν πραγματικά.

Κοινωνικά, αυτός ο λόγος φαίνεται να απευθύνεται σε στρώματα που βιώνουν την κρατική αποτυχία ως προσωπικό και συλλογικό τραύμα: οικογένειες, μεσαία και λαϊκά στρώματα με έντονη δυσπιστία απέναντι στο πολιτικό σύστημα, αλλά και πολίτες πολιτικά «άστεγους» που δεν βρίσκουν εκπροσώπηση στα υπάρχοντα κόμματα. Δεν πρόκειται για μια κλασική ταξική συμμαχία, αλλά για μια συμμαχία εμπειρίας και αγανάκτησης γύρω από τη λειτουργία του κράτους.

Ιδεολογικά, αυτό που διαφαίνεται δεν είναι ούτε αριστερό ούτε δεξιό με την παραδοσιακή έννοια. Προσεγγίζει περισσότερο έναν θεσμικό δημοκρατισμό, έναν λόγο που τοποθετεί πάνω απ’ όλα τους κανόνες του παιχνιδιού: ανεξαρτησία δικαιοσύνης, έλεγχο της εξουσίας, ικανό κράτος, ασφάλεια υποδομών. Το αν αυτό θα εξελιχθεί σε πλήρη ιδεολογία εξαρτάται από το αν και πώς θα απαντήσει στα μεγάλα «σκληρά» ερωτήματα της πολιτικής οικονομίας και της εξωτερικής πολιτικής.

Συνολικά, η συζήτηση για το τέλος της δεξιάς και της αριστεράς δεν σηματοδοτεί το τέλος της ιδεολογίας. Σηματοδοτεί το τέλος της άνετης χρήσης παλιών σχημάτων σε έναν κόσμο όπου τα πολιτικά υλικά έχουν αλλάξει. Το ζητούμενο –στις ΗΠΑ, στην Ευρώπη και στην Ελλάδα– δεν είναι να εγκαταλειφθούν οι έννοιες, αλλά να αναγνωριστεί ότι οι νέες πολιτικές συγκρούσεις οργανώνονται γύρω από νέες συνθέσεις: κράτος και αγορά, θεσμοί και εξουσία, κοινωνική ασφάλεια και πολιτισμική ταυτότητα. Εκεί ακριβώς θα κριθεί αν τα νέα ρεύματα μπορούν να σταθούν ως ιδεολογίες ή αν θα μείνουν απλώς ως στιγμιαίες απαντήσεις σε μια βαθιά κρίση εμπιστοσύνης.

G-File

Jonah Goldberg / January 30, 2026

Ο Jonah Goldberg είναι Αμερικανός πολιτικός σχολιαστής, αρθρογράφος και συγγραφέας — από τις πιο γνωστές αλλά και αμφιλεγόμενες φωνές του σύγχρονου αμερικανικού συντηρητισμού.

Αγαπητέ αναγνώστη (ιδίως όσοι από εσάς σκέφτεστε μια αλλαγή καριέρας),

Έχω εδώ και πολύν καιρό μια σταθερή και συνεπή πίστη στην αξία των ετικετών. Το υποτιμημένο δεύτερο βιβλίο μου ήταν ουσιαστικά μια εκτενής συζήτηση για το πόσο σημαντικές είναι οι λέξεις (οι έννοιες, η γλώσσα, οι ετικέτες) για το έργο του πολιτισμού. Η κλασική μου ερώτηση προς όσους λένε ότι δεν πιστεύουν στις ετικέτες είναι κάποια παραλλαγή του: «Αφαιρείτε όλες τις ετικέτες από τα κονσερβοποιημένα τρόφιμα, τα συνταγογραφούμενα φάρμακα και τα καθαριστικά όταν τα φέρνετε στο σπίτι; Γιατί δεν το δοκιμάζετε;»

Πιο συγκεκριμένα, από την εμπειρία μου, οι άνθρωποι που αντιτίθενται πιο έντονα στις ετικέτες στην πολιτική τείνουν να είναι εκείνοι που απογοητεύονται από το γεγονός ότι οι ετικέτες στις οποίες αντιδρούν δυσκολεύουν την εφαρμογή των πολιτικών που επιθυμούν.

Δείτε πώς λειτουργεί συνήθως. Ας πούμε ότι θέλετε να προσφέρετε «δωρεάν» —δηλαδή χρηματοδοτούμενη από το κράτος (δηλαδή από τους φορολογούμενους)— στέγη σε όλους. Εγώ αποκαλώ αυτή την ιδέα «σοσιαλιστική». Εσείς απαντάτε: «Έλα τώρα. Δεν μπορούμε να ξεπεράσουμε αυτές τις κουρασμένες ετικέτες; Το ότι δεν σου αρέσει κάτι δεν σημαίνει ότι μπορείς να το δαιμονοποιείς με λέξεις όπως “σοσιαλιστικό”.»

Η απάντησή μου: «Εσείς, κύριε, τα έχετε ανάποδα. Το ότι κάτι που σας αρέσει είναι σοσιαλιστικό δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να το αποκαλώ σοσιαλιστικό, επειδή έτσι μειώνονται οι πιθανότητες να εφαρμοστεί, αφού ο σοσιαλισμός είναι αντιδημοφιλής. Και παρεμπιπτόντως, μπορείτε να το αποκαλέσετε “πραγματισμό” ή “κοινωνική δικαιοσύνη” ή “εθνικισμό” ή “Κλέοφους ο Επτάφθαλμος Σκύλος”. Αυτό δεν αλλάζει το γεγονός ότι αυτό που περιγράφετε είναι σοσιαλισμός. Η αλλαγή ονόματος δεν αλλάζει την πραγματικότητα. Αν δεν με πιστεύετε, πιείτε αυτό το ποτήρι “λεμονάδα” που μόλις έβγαλα από τη λεκάνη της τουαλέτας.»

Θέλω να είμαι απολύτως σαφής: δεν έχω αλλάξει γνώμη σε τίποτα από αυτά. Παρ’ όλα αυτά, έχω ένα ερώτημα: ποια είναι σήμερα η αξία του να αποκαλούμε τα πράγματα δεξιά ή αριστερά;

Έχω τις δικές μου απαντήσεις, αλλά ας εξηγήσω γιατί θέτω αυτό το ερώτημα.

Ψάχνοντας θέματα για να γράψω, διάβαζα το πάντα διασκεδαστικό ενημερωτικό δελτίο της Παρασκευής της Nellie Bowles και έπεσα πάνω σε μια δήλωση του Jeremy Boreing, συνιδρυτή του The Daily Wire. Ο Boreing είπε στους παρουσιαστές του podcast Triggernometry ότι ο Tucker Carlson είναι διαφορετικός από την Candace Owens, επειδή η Owens είναι στην ουσία ένα κενό δοχείο, ιδεολογικά και διανοητικά. Αυτά είναι δικά μου λόγια, αλλά αυτό είναι το νόημα. Η Owens είναι απλώς ένα avatar για την αιχμαλωσία του κοινού. Ο Carlson όμως είναι διαφορετικός, είπε ο Boreing:

Ο Tucker Carlson ανήκει σε μια μικρή ομάδα ανθρώπων· στην ομάδα αυτή περιλαμβάνονται η Marjorie Taylor Greene, ο Steve Bannon, ο Nick Fuentes — αν και δεν λέω ότι ο Nick Fuentes και ο Tucker Carlson πιστεύουν ακριβώς τα ίδια πράγματα. Πρόκειται όμως για ανθρώπους που συμμετέχουν σε ένα πραγματικό πολιτικό εγχείρημα. Είναι άνθρωποι που προσπαθούν να δημιουργήσουν μια νέα αμερικανική πλειοψηφία, βασισμένη σε έναν συνδυασμό αριστερού οικονομικού λαϊκισμού και δεξιού κοινωνικού λαϊκισμού. Μπορεί κανείς να πει ό,τι θέλει γι’ αυτό, αν είναι καλό ή κακό· μπορεί να το κρίνει όπως θέλει· όμως είναι ένα πολιτικό εγχείρημα. Πιστεύουν ότι μπορούν να δημιουργήσουν μια πλειοψηφία και ότι αυτή η πλειοψηφία μπορεί να κυβερνήσει τη χώρα, και πρόκειται για ένα νέο όραμα σχετικά με την άρχουσα τάξη στις Ηνωμένες Πολιτείες. Δεν είναι ότι ποτέ δεν υπήρξαν άνθρωποι που πρόβαλαν αυτό το όραμα, αλλά ποτέ δεν ήταν τόσο κοντά στο να καταλάβει πραγματική πολιτική εξουσία όσο είναι σήμερα στα χέρια αυτής της ομάδας.

Προσωπικά, θεωρώ αυτό το επιχείρημα ενδιαφέρον και πιστεύω ότι αξίζει να πάρουμε τον Boreing στα σοβαρά. Ταυτόχρονα, νομίζω ότι είναι λανθασμένο ή παραπλανητικό σε σημαντικά σημεία. Ωστόσο, το γεγονός και μόνο ότι εκείνος το θεωρεί αληθές είναι από μόνο του σημαντικό. Συνεπώς: ο Boreing έχει σε γενικές γραμμές δίκιο όταν λέει ότι ο Carlson, ο Fuentes, ο Bannon και η Marjorie Taylor Greene «συμμετέχουν σε ένα πραγματικό πολιτικό εγχείρημα».

Έχει αναφερθεί ότι ο Bannon θέλει να θέσει υποψηφιότητα για την προεδρία το 2028 προκειμένου να οικοδομήσει ένα κίνημα (και, όπως μου λένε κάποιοι που τον γνωρίζουν, για να πληρώνει και τους λογαριασμούς του). Ο Bannon είναι αριστερός στην οικονομία, τελεία και παύλα. Είναι δεξιός λαϊκιστής στα πολιτισμικά ζητήματα. Αυτό από μόνο του αποτελεί ένδειξη που στηρίζει τον ισχυρισμό του Boreing. Επομένως, είναι απολύτως πιθανό να ελπίζουν ότι θα «δημιουργήσουν μια νέα αμερικανική πλειοψηφία» βασισμένη στη σύντηξη αριστερού οικονομικού λαϊκισμού και δεξιού πολιτισμικού λαϊκισμού.

Εκεί που διαφωνώ με τον Boreing είναι όταν λέει ότι αυτό το όραμα δεν υπήρξε ποτέ τόσο κοντά στο να καταλάβει πραγματική εξουσία όσο είναι σήμερα. Καταρχάς, κάτι πολύ, πολύ κοντινό σε αυτό το όραμα κυριάρχησε σε αυτή τη χώρα επί Woodrow Wilson και Franklin D. Roosevelt (κάτι που, υποψιάζομαι, είναι ένας λόγος για τον οποίο ο R.R. Reno θέλει να «αποκαταστήσει» τον Wilson). Αλλά αυτό είναι μια ακαδημαϊκή συζήτηση για άλλη στιγμή.

Η πιθανότητα επιτυχίας ενός τέτοιου εγχειρήματος είναι η βασική μου ένσταση. Με δυο λόγια: καμία τύχη. Δεν πιστεύω ούτε στιγμή ότι η «Ταξιαρχία των Αταίριαστων Παιχνιδιών» έχει μέσα της αυτό που απαιτείται για να φέρει στον κόσμο μια νέα αμερικανική πλειοψηφία που να μπορεί να κερδίζει εκλογές και να παραμένει συνεκτική. Είναι απολύτως πιθανό αυτή η ομάδα να σημειώσει κάποια πρόοδο προς αυτή την κατεύθυνση. Αλλά σοβαρά τώρα — ο Carlson, η Greene, ο Bannon και ο Fuentes δεν αποτελούν ένα Όρος Ράσμορ πολιτικών στρατηγών και κρατικών ανδρών. Μπορώ να μπω στις λεπτομέρειες αν θέλετε, αλλά ως πολιτική επιστήμη θεωρώ όλο αυτό απλώς γελοίο. Το γεγονός ότι ο Boreing δεν το θεωρεί γελοίο είναι ενδιαφέρον και ανησυχητικό, αλλά εγώ εξακολουθώ να μην πείθομαι.

Αλλά ας έρθω στο βασικό μου σημείο. Αν φτάνουμε σε ένα στάδιο όπου πολλοί από τους πιο διάσημους δεξιούς στις Ηνωμένες Πολιτείες είναι πρόθυμοι να αγκαλιάσουν πλήρως την αριστερή οικονομική πολιτική, πόσο χρήσιμη είναι πλέον η φράση «δεξιός»;

Πριν από σχεδόν είκοσι χρόνια, υπήρξε μια διασκεδαστική συζήτηση στον δικό μου χώρο για τον «liberaltarianism», μια ιδέα που προωθήθηκε από τον εξαιρετικό και συνολικά αξιόλογο Brink Lindsey.  [σσ. Το liberaltarianism είναι υβριδικός όρος και σημαίνει: απόπειρα σύνθεσης φιλελευθερισμού τύπου “left” με ελευθεριακή οικονομία.νΤο liberaltarianism λέει, χονδρικά: Στα κοινωνικά → φιλελεύθερος / προοδευτικός
(δικαιώματα, ατομικές ελευθερίες, μειονότητες, lifestyle κ.λπ.) Στην οικονομία → ελευθεριακός (ελεύθερη αγορά, μικρό κράτος, χαμηλή ρύθμιση, λιγότερο welfare)]

Αν θυμάμαι καλά, το The New Republic του έκανε ζημιά κολλώντας την ετικέτα «liberaltarian» στο δοκίμιο που παρουσίαζε το επιχείρημά του. («Έλα, ας βρούμε μια λέξη λιγότερο εύηχη από το “libertarian”!»)

Βασικά, η ιδέα ήταν ότι οι ελευθεριακοί θα έπρεπε να ενταχθούν στις τάξεις των «φιλελεύθερων», δηλαδή των προοδευτικών, επειδή η αριστερά ήταν πιο διαφωτισμένη στα κοινωνικά ζητήματα και στην εξωτερική πολιτική, και ότι στο πλαίσιο αυτό η αριστερά θα έπρεπε να εγκαταλείψει τουλάχιστον μέρος της προσήλωσής της στον οικονομικό σχεδιασμό και στην κοινωνική μηχανική.

Το επιχείρημά μου τότε —και τώρα— είναι: καλή τύχη με αυτό. Αυτό που κάνει την αμερικανική αριστερά αμερικανική αριστερά είναι η δέσμευσή της να κατευθύνει την οικονομία και να αναδιοργανώσει την κοινωνία ώστε να ταιριάζει στο ηθικό ή αισθητικό της όραμα για το καλό. Το να της ζητάς να αγκαλιάσει την οικονομία του laissez-faire είναι σαν να ζητάς από τον Δαλάι Λάμα να ασχοληθεί με την επενδυτική τραπεζική.

Η οικονομία είναι, ξέρεις, ένα πραγματικά πολύ σημαντικό κομμάτι της πολιτικής. Είναι το σημείο όπου η κυβερνητική πολιτική και η καθημερινή ζωή τέμνονται — τουλάχιστον τις περισσότερες φορές. Ο κεντρικός άξονας του liberaltarianism ήταν να ζητήσει από ειλικρινείς αριστερούς ανθρώπους να πάψουν να είναι αριστεροί στα ζητήματα που οι ίδιοι θεωρούσαν πιο σημαντικά. Δεν λέω ότι μια liberaltarian κοσμοθεωρία είναι αδύνατη — ο Lindsey είναι liberaltarian (ή τουλάχιστον ήταν). Το ίδιο ισχύει, σε γενικές γραμμές, και για τον φίλο μου Cass Sunstein, ενώ πολλοί από τους λεγόμενους νεοφιλελεύθερους στην Ευρώπη πιθανότατα ταιριάζουν επίσης σε αυτή την περιγραφή. Δεν έχω καμία αμφιβολία ότι και πολλοί αναγνώστες του Dispatch πλησιάζουν σε τέτοιες απόψεις. Αυτό είναι μια χαρά. Δεν έχω καμία πρωτογενή ένσταση απέναντί του ως σύνολο ιδεολογικών προϋποθέσεων.

Ο μόνος λόγος που το αναφέρω είναι ότι, αν ένας αριστερός συμφωνεί να γίνει υπέρμαχος της ελεύθερης αγοράς και της περιορισμένης κυβέρνησης στην οικονομία, τότε μάλλον θα πρέπει να σταματήσουμε να τον αποκαλούμε αριστερό.

Αντίστοιχα, αν ένας δεξιός θέλει ένα νέο New Deal —όπως ο Bannon— ή αν ένας δεξιός υιοθετεί την οικονομική ατζέντα της Elizabeth Warren —όπως έχουν κάνει κατά καιρούς ο Trump, ο Vance, ο Carlson κ.ά.— τότε, στο αμερικανικό πλαίσιο, ίσως ο όρος «δεξιός» να μην λειτουργεί πλέον πολύ καλά ως ετικέτα. [σσ. Η Elizabeth Warren είναι από τις πιο καθαρές, συνεκτικές και ιδεολογικά φορτισμένες φιγούρες της αμερικανικής αριστεράς — και ειδικά της οικονομικής αριστεράς. Όχι τύπου συνθημάτων· τύπου θεσμών, νόμων και κανόνων.]

Και αυτό μας φέρνει στον δεξιό κοινωνικό λαϊκισμό, όπως τον αποκαλεί ο Boreing. Πιστεύω απολύτως ότι είναι δυνατό να δημιουργηθεί μια νέα αμερικανική πλειοψηφία που θα προσελκύσει νέες κοινωνικές ομάδες, συνδυάζοντας αριστερό οικονομικό λαϊκισμό με δεξιό πολιτισμικό λαϊκισμό. Ξέρεις γιατί; Επειδή αυτό ακριβώς έκανε ο Trump σε εκλογικό επίπεδο.

Η λευκή εργατική τάξη —και σε μικρότερο βαθμό οι μαύροι και ισπανόφωνοι άνδρες της εργατικής τάξης— μετακινείται προς τα δεξιά στα πολιτισμικά ζητήματα εδώ και καιρό. Τα συνδικάτα παραμένουν η ραχοκοκαλιά της αριστερής οικονομικής πολιτικής, αλλά η βάση των βαριών βιομηχανικών συνδικάτων εγκαταλείπει τους Δημοκρατικούς εδώ και πολύ καιρό. (Τα δημόσια συνδικάτα, ιδίως τα συνδικάτα των εκπαιδευτικών, παραμένουν πλήρως στο στρατόπεδο των Δημοκρατικών.) Αυτό που βοήθησε να προσελκυστούν ήταν η αριστερή στροφή του Trump στην οικονομία, ιδίως στο εμπόριο.

Υπάρχουν ιδέες που τροφοδοτούν τον δεξιό λαϊκισμό και τις οποίες θεωρώ όχι μόνο υπερασπίσιμες, αλλά και αντικειμενικά σωστές —τουλάχιστον ως κατεύθυνση. Περισσότερος χώρος για τη θρησκεία, παραδοσιακές αξίες, μεγαλύτερη στήριξη της οικογένειας, ανάδειξη της Αμερικής ως μιας καλής χώρας κ.λπ. — όλα αυτά είναι πράγματα που μπορώ να στηρίξω, ακόμη κι αν βρίσκω ορισμένες συγκεκριμένες πολιτικές και ρητορικές απωθητικές ή και χειρότερες.

Όμως ένα μεγάλο κομμάτι αυτού που παρουσιάζεται ως δεξιός λαϊκισμός είναι ρητά ταυτοτικό. Ένα από τα πράγματα που εξακολουθούν να εξοργίζουν τους επικριτές του πρώτου μου βιβλίου —ακόμη και ανάμεσα στη μειοψηφία όσων το διάβασαν— ήταν ο ισχυρισμός μου ότι ο ταυτοτισμός του ναζισμού ήταν αριστερός. Δεν θα το διατύπωνα έτσι σήμερα. Αλλά δεν είμαι διατεθειμένος να πετάξω το επιχείρημα από το παράθυρο εντελώς.

Πιστεύω ότι ο ταυτοτισμός έρχεται σε αντίθεση με το αμερικανικό δόγμα. Το να επιλέγεις νικητές και χαμένους με βάση τα τυχαία γεγονότα της γέννησης, το χρώμα του δέρματος, την εθνότητα, τη θρησκεία κ.λπ. είναι θεμελιωδώς αντιαμερικανικό.

Όταν έγραψα το Liberal Fascism το 2008, [σσ: Ο φασισμός δεν είναι ιστορικά και ιδεολογικά αποκλειστικό προϊόν της δεξιάς, αλλά έχει ρίζες στον προοδευτισμό, στον κρατισμό και στον εθνικισμό της αριστεράς του 20ού αιώνα], η αριστερά υπερασπιζόταν τον ταυτοτισμό χωρίς επιφυλάξεις. Υπήρχαν μάλιστα ακαδημαϊκοί που ουσιαστικά ήθελαν να επαναφέρουν τον «κανόνα της μίας σταγόνας» για σκοπούς προσλήψεων και άλλων παροχών. Θεωρώ ότι οι κρατικά επιβαλλόμενες διακρίσεις με βάση τη φυλή είναι λανθασμένες, ανεξαρτήτως της φυλής που ωφελείται. Μπορεί να είναι πιο λανθασμένες όταν στρέφονται κατά των λευκών παρά κατά των μαύρων, αλλά αυτό είναι ένα διαφορετικό επιχείρημα.

Καταλαβαίνω ότι αυτό είναι κάπως ένα μετα-επιχείρημα. Αλλά αν πιστεύεις —και μπορεί να μην πιστεύεις— ότι η κατεύθυνση πόρων και προνομίων σε ανθρώπους με βάση τη φυλή, το φύλο κ.λπ. είναι αριστερή ιδέα, τότε το να θέλεις να το κάνεις αυτό για λευκούς ανθρώπους, όπως έχουν κατά καιρούς υποστηρίξει ο Nick Fuentes και ο Pat Buchanan, είτε σημαίνει ότι η πεποίθησή σου είναι λανθασμένη, είτε ότι έχεις υιοθετήσει μια αριστερή ιδέα.

Σκέψου το ως εξής: μεγάλωσα πιστεύοντας ότι η αριστερά ήθελε να χρησιμοποιεί το κράτος για να οργανώνει και να κατευθύνει σε μεγάλο βαθμό την οικονομία. Θεωρώ ότι αυτή η ιδέα είναι λάθος. Τώρα μας λένε ότι το ίδιο θέλει να κάνει και η δεξιά. Το ότι θέλει να ευνοήσει διαφορετικά συμφέροντα και κλάδους δεν αλλάζει το γεγονός ότι έχει την ίδια αντίληψη για τον ρόλο του κράτους. Είτε αυτό σημαίνει ότι αυτοί οι δεξιοί έχουν προσχωρήσει στην αριστερά (άρα η αριστερά κέρδισε το επιχείρημα), είτε ότι αυτοί οι δεξιοί δεν είναι πλέον δεξιοί στην οικονομία. Τώρα εφάρμοσε την ίδια λογική και στον ταυτοτισμό.

Καταλαβαίνω ότι, σε αυτό το επίπεδο αφαίρεσης, μεγάλο μέρος της πρακτικής πολιτικής εξαφανίζεται. Υπάρχει πραγματική διαφορά —ηθική, φιλοσοφική και πολιτική— ανάμεσα στο να θέλει κανείς να χρησιμοποιήσει το κράτος για να βοηθήσει τους λευκούς και στο να το χρησιμοποιήσει για να βοηθήσει τους μαύρους. Υπάρχει επίσης μεγάλη διαφορά ανάμεσα στο να θέλει κανείς να στηρίξει «πράσινες βιομηχανίες» και στο να θέλει να στηρίξει τα ορυκτά καύσιμα ή κλάδους που συνέβαλαν στις προεκλογικές του εκστρατείες. (Αλλά ας μην κοροϊδευόμαστε — η περιβαλλοντική πολιτική των Δημοκρατικών επηρεάζεται εξίσου από δωρεές και πρακτικές rent-seeking [σσ: η επιδίωξη οικονομικού οφέλους μέσω πολιτικής επιρροής και κρατικών αποφάσεων, αντί μέσω παραγωγής, καινοτομίας ή ανταγωνισμού], των πράσινων εταιρειών και των συνδικάτων, όσο η περιβαλλοντική πολιτική των Ρεπουμπλικανών επηρεάζεται από δωρεές και rent-seeking της «παραδοσιακής» βιομηχανίας.)

Ωστόσο, στη δική μου πολιτικά άστεγη γωνιά του remnant, ( μικρή μειοψηφία) έχω την πολυτέλεια να στέκομαι έξω από τη γυάλα σε πολλά ζητήματα. Η «τυραννία των μικρών διαφορών» είναι ένα από τα αγαπημένα μου θέματα, αλλά δεν έχουμε χρόνο να μπούμε σε αυτό τώρα. Το αναφέρω απλώς για να φωτίσω ένα σημείο. Αν δεν είσαι μουσουλμάνος, οι θεολογικές διαφορές ανάμεσα στους σιίτες και τους σουνίτες είναι εξαιρετικά δύσκολο να γίνουν πραγματικά κατανοητές. Και μην με βάλεις καν να αρχίσω για τις διαφορές ανάμεσα στις Ανατολικές Ορθόδοξες Εκκλησίες και τις Ανατολικές Ορθόδοξες Εκκλησίες της Ανατολής, ή για το Λαϊκό Μέτωπο της Ιουδαίας και το Ιουδαϊκό Λαϊκό Μέτωπο.

Το ζητούμενο δεν είναι να πούμε ότι οι διαφορές δεν είναι σημαντικές για όσους εμπλέκονται ή σε κάποιο ευρύτερο επίπεδο. Όμως, όταν ακούω σήμερα πολλά πολιτικά επιχειρήματα που υποτίθεται ότι αφορούν μεγάλα ζητήματα αρχής και πραγματικά συγκρουόμενα οράματα, βλέπω πολλή βίαιη συμφωνία ανάμεσα σε αντιμαχόμενες πλευρές ως προς τα μέσα και πολλές χαμηλής αρχής διαφωνίες ως προς τους σκοπούς. Και όταν προσπαθείς να ξεδιαλύνεις τι πραγματικά συμβαίνει, το «δεξιά» και το «αριστερά» μοιάζουν απλώς με διαφορετικές ετικέτες για πολύ παρόμοια προϊόντα.

   του Ιωάννη Αλμπάνη

1.Επί τή 30κονταετία τών γεγονότων τών ΙΜΙΩΝ (1996),παρακολουθήσας διαφόρους τηλεκπομπάς ώς απλού σκεπτομένου Ελληνος μοί εδημιουργήθησαν δύο εύλογα ερωτήματα τά οποία επισήμως δέν έχουν απαντηθή εισέτι επί μίαν τριαντακονταετίαν.Ως έκ τούτου παραθέτων στοιχεία τών εις τάς ώς είρηται τηλεκπομπάς καταθεσάντων  αφ’ ενός κι’ αφ’ ετέρου αναμιμνησκόμενος ωρισμένα ιστορικά γεγονότα έκ τής μετά το 1952 εισόδου μας εις το ΝΑΤΟ αφορώντα εις τάς σχέσεις Ελλάδος-Τουρκίας μέ «υποτιθέμενον διαιτητήν» εκάστοτε τάς ΗΠΑ ευελπιστώ ότι ένας έκαστος τών αναγνωστών ίσως θα δυνηθή αφ’ εαυτού να εξάγη τάς απαντήσεις του.Εγώ απλώς παραθέτω πρός διευκόλυνσιν στοιχεία.

ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΣΙΣ ΤΗΣ ΦΡΟΥΡΑΣ ΤΩΝ ΔΥΤΙΚΩΝ ΙΜΙΩΝ

Ερώτημα 1^ον.

Από ποίον και διατί απεμακρύνθη τήν παραμονήν τής κρίσεως τών ΙΜΙΩΝ η βάσει σχεδίου προβλεπομένη φρουρά τών Δυτ.ΙΜΙΩΝ;

Ο κατά πάντα άριστος τών αρίστων Αξιωματικών Αντιστράτηγος ε.α και κατά τόν χρόνον τών γεγονότων τών ΙΜΙΩΝ Διοικητής τής 80 ΑΔΤΕΑ Ταξίαρχος Αθανάσιος Νικολοδήμος υπεύθυνος τής κατά ξηράν όλης περιοχής (Κώς,νησίδες) ανέφερεν εις τον Δημοσιογράφον Παπαχελάν επί λέξει τά κάτωθι:

«Τήν 29^ην Ιανουαρίου δηλ.παραμονήν τής κρίσεως έλαβον διαταγήν από τον Υπαρχηγόν ΓΕΕΘΑ Αντιστράτηγον Σταμπουλήν τού Κέντρου Επιχειρήσεων ΓΕΕΘΑ να μετακινήσω τήν επί τών Δυτ.ΙΜΙΩΝ ευρισκομένην βάσει υπάρχοντος σχεδίου επανδρώσεως ομάδα και να τήν εγκαταστήσω επί τής Καλολίμνου.Καίτοι εξεπλάγην εν τούτοις ητησάμην να μοί αποσταλή και μοί απεστάλη έγραφος Διαταγή πράγμα όπερ και συνέβη».

Επί πλέον ό ιδιος ο Αντιστράτηγος Νικολοδήμος εις το υπ’ αυτού συγγραφέν βιβλίον του «ΚΑΤΑΙΓΙΔΑ ΕΙΣ ΤΟ ΑΙΓΑΙΟΝ» Νοεμβρ.2022 σελ.69 διερωτάται:

«Ποίοι ήσαν οι παράγοντες πού επέβαλαν στο ΕΘνικό Κέντρο Επιχειρήσεων ΓΕΕΘΑ να μή εγκατασταθή στρατιωτικό τμήμα γιά να φύλαξη τα Δυτικά ΙΜΙΑ όπως αρχικά είχε σχεδιαστή αλλά να επανδρωθή η Καλόλιμνος;»

Αρα αρχήθεν το συνταχθέν υπ’ αυτού σχέδιον ώς καθ’ύλην αρμοδίου Στρατ.Διοικητού τής κατά ξηράν περιοχής προέβλεπεν κι’ ορθώς τήν επάνδρωσιν τών Δυτ.ΙΜΙΩΝ αλλά περιέργως τήν παραμονήν τής κρίσεως διετάχθη να μετακινήση τάς εκεί Δυνάμεις εις τήν Καλόλιμνον.

Διατί άραγε;Ιδετε τήν συνέχειαν.

Επίσης εις την σελίδα 70 τού ιδίου βιβλίου καταγράφει:

«Ειπώθηκε ότι εις το Εθνικον Κέντρον Επιχειρήσεων ΓΕΕΘΑ «έφθασαν πληροφορίαι» από «ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΕΣ ΠΗΓΕΣ» ΟΤΙ ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ ΘΑ ΕΠΗΓΑΙΝΑΝ ΣΤΗΝ ΚΑΛΟΛΙΜΝΟ ΓΙΑΥΤΟ ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΠΑΝΔΡΩΘΗΚΑΝ ΤΑ ΔΥΤΙΚΑ ΙΜΙΑ…….»

Αρα η εγκατάλειψις τών Δυτ.ΙΜΙΩΝ δικαιολογείται από το Εθνικόν Κέντρον Επιχειρήσεων τού ΓΕΕΘΑ εις τον εκεί Διοικητήν τότε Ταξίαρχον Αθ.Νικολοδήμον ότι γίγνεται ένεκεν πληροφορίας δοθείσης από κάποιαν αόρατον «Διπλωματικήν Πηγήν» η οποία ήθελεν τους Τουρκους ν’ αποβιβαζωνται εις τήν Καλόλιμνον χωρίς όμως ούτε τότε αλλά ούτε και μετέπειτα περιέργως δέν κατονομάζηται «η αόρατος Διπλωματική Πηγή».!!

Εν παρόδω διά τήν ιστορίαν υπενθυμίζω ότι πάλιν κάποιαι ανώνυμαι δήθεν «Διπλωματικαί Πηγαί» ήσαν αυταί αι οποίαι εξηπάτησαν και τον Ιωαννίδην το 1974 ότι δήθεν οι Τούρκοι δέν θα έκαμον απόβασιν εις την Κύπρον αλλ’ όμως έκαμον μ’ αποτέλεσμα ο Ιωαννίδης απευθυνόμενος εις τον τότε ΥΦΕΞ τών ΗΠΑ Τζόζεφ Σίσκο να τού είπη:«Μάς εξηπατήσατε» ενώ εις τά ΙΜΙΑ από τού βήματος τής Βουλής υπό τού πρωθυπουργού Σημίτη ελέχθη πρός τάς ΗΠΑ «Ευχαριστούμεν διά τήν βοήθειάν σας»!!.

Αλλ’ όμως περί ποίας βοηθείας τών ΗΠΑ εις τά ΙΜΙΑ;Μήπως ότι τή υποδείξει τών ΗΠΑ ήχθημεν άρον-άρον εις τήν επαίσχυντον και αντεθνικήν Διακήρυξιν τής Μαδρίτης ολίγους μήνας μετέπειτα ότι η Τουρκία «έχει ζωτικά συμφέροντα εις το Αιγαίον»;

Συνεπώς μήπως πάλιν εις τά ΙΜΙΑ είχομεν εξαπάτησιν από τήν «ιδίαν αόρατον Διπλωματικήν Πηγήν;».Ιδωμεν.Καταγράφω απλώς τά γεγονότα και σχολιάζω το κατά δύναμιν και επιτρεπτόν λογικώς.

Θεωρείται λογικόν και πασιφανές ότι ο εισαγαγών τήν παραπλανητικήν αυτήν πληροφορίαν εις το Εθνικόν Κέντρον Επιχειρήσεων ΓΕΕΘΑ το μέν θα είχεν ισχυρόν λόγον εις το Κέντρον Επιχειρήσεων ΓΕΕΘΑ ώστε να γίνη πιστευτός κι’ εγένετο το δέ ότι καταδήλως θα είχεν σχέσεις μετά Ξένων Μυστικών Υπηρεσιών ενδιαφερομένων να παραπλανήσουν το ΓΕΕΘΑ ώστε ν’ απομακρύνη κι’ απεμάκρυνεν τήν επί τών Δυτ.ΙΜΙΩΝ υπάρχουσαν Ελληνικήν δύναμιν προκειμένου δυνηθούν οι Τούρκοι ανενόχλητοι ν’ αποβιβασθούν και απεβιβάσθησαν!!!Τούτο όμως έκ τού αποτελέσματος μάς οδηγεί εις τό να εικάσωμεν ότι έκ των προτέρων θα έδει να υπήρχεν κοινός σχεδιασμός τής «αγνώστου Διπλωματικής Πηγής» και Τουρκίας.Αλλην εξήγησιν δέν δύναμαι ν’ ανεύρω.Ποία όμως η «άγνωστος Διπλωματική Πηγή»; Ιδωμεν.

ΠΤΩΣΙΣ ΤΟΥ ΕΛΙΚΟΠΤΕΡΟΥ.

Ερώτημα 2^ον.Από ποίαν αιτίαν κατέπεσεν το Ελικόπτερον;

Ο Αντιναύαρχος ε.α Ιωάν.Λιούλης Κυβερνήτης τής Φρεγάτας ΝΑΒΑΡΙΝΟ και Διοικητής τής όλης θαλασσίας περιοχής τών ΙΜΙΩΝ έκ τής οποίας επέμφθη και το καταπεσόν ελικόπτερον δι’ αναγνώρισιν επί τών Δυτ.ΙΜΙΩΝ εδήλωσεν εις τόν Παπαχελάν τά εξής πραγματικά αλλ’ αποκαλυπτικώτατα στοιχεία:

α.Το ελικόπτερον δέν εβλήθη υπό πυρών τών επί τών ΙΜΙΩΝ ευρισκομένων Τουρκικών Καταδρομέων διότι εάν εβάλετο ο Χειριστής Καραθανάσης πάραυτα θα το ανέφερεν αλλ’ όμως ουδέν και ποτέ ανέφερεν.

Επίσης ο Αντιναύαρχος ε.α Κονιδάρης ο οποίος ανέσυρεν τήν άτρακτον τού Ελικοπτέρου δέν ανεύρεν τρύπες πυροβόλου όπλου.

(*Εν παρόδω τούτο επιβεβαιούται και υπό τών Τούρκων Χακάν Γιουρκάν επικεφαλής τών Καταδρομέων SAT και τού Υποπλοιάρχου τών Βατραχανθρώπων Αλή Τουρκσέν αναφερόντων το μέν ότι το ελικόπτερον υπερέπτησεν τών Δυτ.ΙΜΙΩΝ το δε ότι οι ίδιοι δέν επυροβόλησαν κατ’ αυτού.)

.β.Ουδεμία βλάβη υπό τού Χειριστού Καραθανάση ανεφέρθη αφού έμπροσθεν τού Χειριστού υπάρχει πίναξ δεικνύων τό πού υπάρχει βλάβη και εάν υπήρχε θα τήν ανέφερεν επακριβώς.

.γ.Δέν κατέπεσεν εγγύς τών ΙΜΙΩΝ αλλά 1,5 ν.μ ΒΔ τής Καλολίμνου επιστρέφον εις τήν Φρεγάταν μέ τούς πλωτήρες του να επιπλέουν δείγμα προσκρούσεως επί τής επιφανείας τής θαλάσσης άρα καταδήλως επεχείρησεν ποιάν τινά αποτυχημένην προσθαλάσσωσιν και συνεπώς δεν είχεν απωλέσει τάς αισθήσεις του ώστε να δικαιολογήται το ΒΕΡΤΙΚΟ.

.δ.Αι καιρικαί συνθήκαι δέν ήσαν τόσον απαγορευτικαί όσον κάποιοι μετέπειτα επικαλούνται διά να ενισχύσουν άλλας εκδοχάς αφού το Ελικόπτερον επέταξεν υπεράνω τών ΙΜΙΩΝ τέσσαρας φοράς και παρά τήν ύπαρξιν χαμηλής νεφώσεως και βροχής τήν τετάρτην φοράν ανέφερεν τήν ύπαρξιν Τούρκων και Τουρκικής Σημαίας κι’ ότι επανήρχετο εις τήν Φρεγάταν.

.ε.Καί τέλος ο τότε Κυβερνήτης τής ΝΑΒΑΡΙΝΟ σήμερον Ναύαρχος ε.α Ιωάν.Λιούλης αφού παρέμενεν εν τινί χρόνω σκεπτικός εσυνέχισεν μέ τήν φράσιν.«Θέλω να είμαι πολύ ΠΡΟΣΕΚΤΙΚΟΣ»!!!.Παραμείνας καί πάλιν βαθέως σκεπτόμενος επί 4-5 δεύτερα εσυνέχισεν…..Δέν υπήρξαν τρύπες από πυρά, αι καιρικαί συνθήκαι δέν ήσαν απαγορευτικαί, δέν ανεφέρθη βλάβη κι’ αντ’ αυτού ο χειριστής Καραθανάσης ανέφερεν :

«Εχω ένδειξιν master caution=Γενική ηλεκτρονική βλάβη.Emergency=κίνδυνος»

Αρα έκ τών ανωτέρω μέ μεγάλην πιθανότητα άν όχι βεβαιότητα με τήν απλήν λογικήν δυνάμεθα να εικάσωμεν ότι το ελικόπτερον κατέπεσεν ένεκεν ηλεκτρονικών παρεμβολών εκπεμφθεισών υπό τινών Στρατιωτικών Μέσων πολύ προηγμένων και εγγύς ευρισκομένων αλλά αδιανοήτως υπό τών επί τών ΙΜΙΩΝ Τουρκικών Καταδρομέων.Ειρήσθω εν παρόδω ότι ο ΥΠΕΞ τότε Θεοδ.Πάγκαλος σχετικώς επ’ αυτού πάλιν εις τον Παπαχελάν πρίν τον θάνατόν του είχεν δηλώσει τά εξής ενισχυτικά τής εκδοχής αυτής.

(1).Ο διαμεσολαβητής τών ΙΜΙΩΝ ΥΦΕΞ τών ΗΠΑ Χόλμπρουκ τού είχεν αποκαλύψει ότι τήν νύκταν τών ΙΜΙΩΝ εις τήν περιοχήν παρέπλεον όλως «τυχαίως και συμπτωματικώς» δύο μικρά σκαφη τού 6^ου Αμερικανικού Στόλου.Ομως αυτά πασιφανώς ηδύνατο να εκπέμψουν τοιαύτας παρεμβολάς και ηλίου φαεινότερον να είχον ειδοποιήσει και τούς Τούρκους ότι τά Δυτ.ΙΜΙΑ ήσαν αφρούρητα.

(2).Ο ΥΠΕΞ τής Γιουγκοσλαβίας επί Μιλόσεβιτς Μιλουτίνοβις το 1999 τού απεκάλυψεν πολλά έτη έτη μετέπειτα ότι κατά τον βομβαρδισμόν υπό τού ΝΑΤΟ τής Σερβίας καίτοι οι Σέρβοι εξετόξευσαν 1700 αντιαεροπορικούς πυραύλους έν τούτοις δέν κατερρίφθησαν αεροπλάνα τού ΝΑΤΟ καθό λόγω ηλεκτρονικών αντιμέτρων εκπεμπομένων υπό τών ιδίων τών Αεροσκαφών οι Σερβικοί Πύραυλοι ήλλαζον κατεύθυνσιν μακράν τών Αεροσκαφών.

Οθεν κατά τρόπον μή επιδεχόμενον αμφισβήτησιν ο Πάγκαλος αφήνει να έννοηθή ότι τά παραπλέοντα σκάφη τού 6^ου Αμερ.Στόλου ηδύναντο:

(α).Να εκπέμψουν ηλεκτρομαγνητικάς παρεμβολάς με σκοπόν είτε

να εκτρέψουν βλήματα τού Ελληνικού στόλου εάν εξετοξεύοντο κατά τών Τούρκων είτε ν’ απενεργοποιήσουν τά όργανα παντός παραπλέοντος σκάφους και κατά μείζονα λόγον και τού Ελικοπτέρου.

(β).Νά πληροφορήσουν τούς Τούρκους ότι τά Δυτ.ΙΜΙΑ ήσαν αφύλακτα.Διευκρινίζω.Δέν λέγει ευθέως ότι αυτά εξέπεμψαν ηλεκτρομαγνητικάς παρεμβολάς αλλά μή υπαρχόντων άλλων εις τήν περιοχήν de facto τά υπονοή.

Όμως το μετέπειτα εκδοθέν Πόρισμα τού Π.Ν το οποίον υποτίθεται συνετάγη υπό ειδικών ομιλεί αορίστως και άνευ αποδείξεως τινός αλλά αποπροσανατολιστικώς περί «ΒΕΡΤΙΚΟ τού Χειριστού Καραθανάση και κακών καιρικών συνθηκών» κατ’ αντίθεσιν τών ώς είρηται πραγματικών αναφερθέντων επιχειρημάτων υπό τού καθ’ ύλην υπευθύνου τής θαλασσίας περιοχής τών ΙΜΙΩΝ Αντιναυάρχου ε.α Λιούλη παρόντος και υπευθύνου κατά θάλασσαν τής περιοχής τήν νύκταν τών ΙΜΙΩΝ.

Βεβαίως το ώς είρηται εκδοθέν Πόρισμα τής Επιτροπής τού Πολεμικού Ναυτικού δύναται να χαρακτηρισθή υπό πολλών και εις πολλά σημεία ώς προβληματικόν και χειραγωγημένον με κύριον σημείον τήν μή αναφοράν παρουσίας σκαφών τού 6^ου Αμερ.Στόλου και το αόριστον ΒΕΡΤΙΚΟ τού χειριστού.Καί πρός επίρρωσιν τούτου ενδεικτικώς καταγράφω ότι ο υιός τού αειμνήστου ήρωος Καραθανάση χειριστού τού Ελικοπτέρου εις συνέντευξίν του ευλόγως ανακράζει:ΑΠΟ ΤΙ ΚΑΙ ΠΩΣ ΕΘΑΝΕΝ Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΜΟΥ δεικνύων ευθέως ότι δεν αποδέχεται το ώς είρηται Πόρισμα τού Π.Ν.

Και το λέγει αυτό επειδή το Πόρισμα χωρίς αποδεικτικά στοιχεία αποδέχεται το ΒΕΡΤΙΚΟ αποδίδον αυτομάτως κι’ εμμέσως έλλειμμα ικανότητος εις τον αείμνηστον πατέρα του.Επί πλέον αναγιγνώσκων και ορών σήμερον ποίοι επωφελήθησαν από τήν κρίσιν τών ΙΜΙΩΝ ευλόγως υποψιάζεται ότι ο πατέρας του και οί έτεροι δύο Ανθυποπλοίαρχος Βλαχάκος και Αρχικελευστής Εκτωρ Γιαλοψός υπήρξαν εξιλαστήρια θύματα τών «επωφεληθέντων».Κι’ αυτό επεβεβαιώθη μετά απ’ ολίγους μήνας διά τής Επαισχύντου και Αντεθνικής Διακηρύξεως τής Μαδρίτης υπογραφείσης μεταξύ τών Σημίτη-Ντεμιρέλ τη εποπτεία των ΗΠΑ διά τής οποίας διά πρώτην φοράν υφ’ Ελληνος πρωθυπουργού ανεγνωρίζετο ότι η ΤΟΥΡΚΙΑ ΕΧΕΙ ΖΩΤΙΚΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ ΕΙΣ ΤΟ ΑΙΓΑΙΟΝ καίτοι υπό τής Συνθήκης τής Λωζάνης ρητώς καταγράφεται ότι η Τουρκία πέραν τών 3 ν.μ από τών ακτών της ουδέν κυριαρχικόν δικαίωμα κέκτηται επί νήσου ή νησίδος τινός. Επετείνεται δε η αμφισβήτησις και έκ τού γεγονότος ότι αι ΗΠΑ έχουσαι τά παραπλέοντα ώς είρηται σκάφη εις τήν περιοχήν διεδραμάτισαν έντονον παρασκηνιακόν ρόλον υπέρ τής Τουρκίας και άσκησιν πιέσεων πρός τήν Ελληνικήν πλευράν διά τήν υπογραφήν τής Διακηρύξεως τής Μαδρίτης εις τήν οποίαν παρίσταντο περιχαρείς και υπομειδιούσαι από ικανοποίησιν αι ΥΠΕΞ τών ΗΠΑ Μαντλίν Ολμπράϊτ και ΥΦΕΞ Κοντολίζα Ράϊς.

Συμπέρασμα: Πάντα ταύτα αυτονοήτως ηδύνατο να οδηγήσουν τον οιονδήποτε νουνεχή Ελληνα ότι τά ΙΜΙΑ ήσαν εξεπίτηδες και έκ τών προτέρων σχεδιασμένα και συντονισμένα μεταξύ τών ΗΠΑ και υπέρ τής Τουρκίας δι’ ίδικούς των λόγους.Προσέτι πρός επιτυχίαν τού ώς είρηται σχεδίου επέλεξαν επί τούτω και τον χρόνον τού συμβάντος να είναι 4-5 ημέρας από τής αναλήψεως τής πρωθυπουργίας υπό τού απείρου Σημίτη ώστε το μέν να είναι ευκολοτέρα δι’ αυτούς η πολιτικοδιπλωματική διαχείρισις,ώς και ήτο,το δε ότι μοιραίως θα διεπράττοντο πολικοστρατιωτικά λάθη τόσον υπό τής Κυβερνήσεως όσον και τού ΓΕΕΘΑ ώς κι’ εγένετο.Καί άγεται τις εις το ότι όντως υπήρξεν συνεργασία ΗΠΑ-Τουρκίας εις τά ΙΜΙΑ ενθυμούμενος ότι από τής εισόδου μας εις το ΝΑΤΟ το 1952 ομού μετά τής Τουρκίας αι ΗΠΑ οσάκις ανέκυπτον προβλήματα εις τάς σχέσεις μεταξύ τών δύο Χωρών το μέν ενετάσσοντο εξοργιστικώς πάντοτε υπέρ τής Τουρκίας και εις βάρος τής Ελλάδος το δε κατά διαβολικήν σύμπτωσιν αι κρίσεις ελάμβανον χώραν όταν εις τήν Ελλαδα υπήρχεν ασταθής πολιτική Ηγεσία.Ούτω πώς:

 (α).1955 μέ τά Σεπτεμβριανά τής Κωνσταντινουπόλεως όπου εξωντώθη η Ελληνική Κοινότης εξ 120.000 ομογενών τού πρωθυπουργού Αλ.Παπάγου ευρισκομένου εις το Νεκροκρέβατον αφού μετά 20 ημέρας έθανεν. Τότε ο ανεκδιήγητος ΥΠΕΞ τών ΗΠΑ Φόστερ Ντάλλες απέστελεν εις τούς δύο Αντιπροέδρους Κανελλόπουλον,Στεφανόπουλον ένα ιταμόν τελεσίγραφον μή τυχόν τολμήση η Ελλάς ν’ ανταποδώση εις τους Μουσουλμανους τής Δυτ.Θράκης.

 (β).1963.Ενώ η Κυβέρνησις Γ.Παπανδρέου δέν είχεν στιγμιαίως τήν πλειονοψηφίαν και το πολιτικόν κλίμα ήτο λίαν συγκεχυμένον και ασταθές αι ΗΠΑ επέτρεψαν να λάβουν χώραν τά αιματηρά γεγονότα τής Τηλλυρίας-Μανσούρας εις τήν Κύπρον ακόμη και βομβαρδισμοί με βόμβας ΝΑΠΑΛΜ.

 (γ).1974.Εισβολή εις τήν Κύπρον 6ημέρας μετά το Πραξικόπημα κατά τού Μακαρίου δηλ.όταν επεκράτει χάος.(Βλέπε σχετικόν εγγραφον ότι το ΝΑΤΟ θα εβοήθει τήν Τουρκίαν κατά τήν απόβασιν)

 9δ).(1996 Ιμια.Επτά (7) ημέρας από τής αναλήψεως τής πρωθυπουργίας υπό τού Σημίτη.

Δέν ημπορεί να γίνωνται όλα τυχαίως και έκ συμπτώσεως.Υπάρχει κάποιος κοινός σχεδιασμός και συντονισμός τών ΗΠΑ και Τουρκίας οσάκις θέλουν να επιβάλουν λύσεις υπέρ της Τουρκίας.

Ιδετε δύο απόρρητα έγγραφα τού ΝΑΤΟ πρός τάς ΗΠΑ μέ τά οποία γνωρίζεται ότι θα εβοηθείτο από το ΝΑΤΟ ο Τουρκικός Στρατός κατά τήν απόβασιν εις τήν Κύπρον το 1974 και το έτερον να προχωρήση η συνεκμετάλευσις τού Αιγαίου μετά της Τουρκίας και ίδρυσις Μακε-δονικού Κράτους.Ποίαν άλλην χρείαν ηθέλομεν έχειν εις το να ίδωμεν ότι διά τάς ΗΠΑ πάντοτε η Τουρκία έναντι της Ελλαδος έχει το προβάδισμα αδιαφόρως εάν οι εκάστοτε πρωθύπουργοί μας διατεί-νονται ότι ανήκομεν εις τήν Δύσιν.Ποίαν άραγε Δύσιν αυτήν πού απέστελεν τούς Τούρκους εις τήν Κύπρον και επί 50 έτη ανέχεται τήν Τουρκίαν εις τήν κατοχήν τού 40% αλλά και το casus belli κατά τής Ελλάδος;

3^ον Περίεργα και ύποπτα παρεπόμενα τών εμπλακέντων Τούρκων Καταδρομέων εις τά ΙΜΙΑ.

Η ακρίβεια τών κατωτέρω δύναται εις κάποια σημεία να ελεγχθή καθό αι πληροφορίαι προέρχονται από τον Τουρκικόν τύπον και ανωνύμους Τουρκικάς Πηγάς πληροφοριών.Πάντως κατά το μάλλον ή ηττον θεωρώ ότι πρέπει ν’ απηχούν τήν αλήθειαν.Επίσης όταν αναφέρηται ο Α ή Β Διοικητής δέν σημαίνει κατ’ ανάγκην ότι ο ίδιος συμμετέσχεν εις τήν απόβασιν επί των ΙΜΙΩΝ αλλά ότι συμμετέσχεν μέρος τής Μονάδος του.Ιδετε:

(1).Αλί Τουρκσέν Διοικητής τών Βατραχανθρώπων τον οποίον προανεφέραμεν αντεμετωπίσθη αρχικώς ώς ήρωας εις την Τουρκίαν.

Μετέπειτα κατηγορηθείς ώς συμμετασχών εις την υπόθεσιν Εργκενεκόν και Βαριοπούλα ηθωώθη παρά τού Τουρκικού Στρατοδικείου.Επίσης εκατηγορήθη διά βασανιστήρια συναδέλφων του κατά το Πραξικόπημα τού 2016 αλλά και πάλιν δέν κατεδικάσθη.

Αποστρατευθεις ήτο έκ τών ιδρυτών τού κόμματος τής Ακσενέρ και από το 2020 ανήκει εις το κόμμα τού Μουχαρέμ Ιντζέ.

(2).Ερτζάν Κιρίτζτεπε Διοικητής Καταδρομέων SAT πού ισχυρίζεται ότι δήθεν έβαλε από την τσέπην του τά χρήματα δια την βενζίνην τού φουσκωτού πού θα τους μετέφερεν εις τά ΙΜΙΑ εφυλακίσθη επί 5ετίαν διά την συμμέτοχήν του εις το κίνημα Φετουλάχ Γκιουλέν.

(3) ο Σαντετίν Ντογάν Έν άλλον μέλος τής ιδίας ομάδος εγκατέλειψε τον Στρατόν και ειργάζετο εις Εταιρείαν Ιδιωτικής Ασφαλείας.Ομως το 2014 ενώ ειργάζετο εις το Μογκαντίσου τής Σομαλίας μεταβαίνων εις την Τουρκικήν Πρεσβείαν εφονεύθη από πυροβολισμόν τής ομαδος Αλ-Μποάμ παρακλάδι τής Αλ-Κάϊντα.

(4).Ο Τζεσούρ Σέρτ δημοσιογράφος τής Χουριέτ εις την Σμύρνην με έναν συνάδελφόν του και έναν εικονολήπτην πού είχον ανέλθει επί των ΙΜΙΩΝ καί εφωτογραφήθησαν έχει εγκαταλείψει την Χουριέτ και ασχολείται ώς μάνατζμεντ Καλλιτεχνών.

(5).Η περίεργος-ύποπτος Μοίρα τών ένδεκα απλών Καταδρομέων-Βατραχανθρώπων.

.(α) Οι ΧΑΚΑΝ ΓΙΟΥΡΚΑΝ Διοικητής τών Καταδρομέων SAT και ο Διοικητής τών Βατραχανθρώπων Υποπλοίαρχος ΑΛΗ ΤΟΥΡΚΣΕΝ ολίγας ημέρας μετά τά ΙΜΙΑ εις τάς σύνεντεύξεις των αναφέρουν τήν πτώσιν ενός Τουρκικού ελικοπτέρου εγγύς τής ναυτικής Βάσεως τού ΑΚΣΑΖ κατά τήν οποίαν εφονεύθησαν οι πέντε (5) έκ τών ένδεκα (11) απλών Καταδρομέων πού απεβιβάσθησαν εις τά ΙΜΙΑ ήτοι οι Μπουλέντ Ουκστά,Αχμέτ Γιουκαμπαριστάν,,Αλί Ιχσάν Καρμάρ,Αχμέτ Σελτζούκ και Αικούτ Τετίκ..

.(β).Ο ZEKI SEN υπαρχηγός τής ομάδος τών ΙΜΙΩΝ Τούρκων Καταδρομέων ολίγον μετά τά ΙΜΙΑ ευρισκόμενος εν αδεία εδολοφονήθη ΔΗΘΕΝ ΥΠΟ ΚΑΠΟΙΩΝ ΖΗΤΙΑΝΩΝ εις κεντρικώτατον σημείον τής Κωνσταντινουπόλεως εις τήν περιοχήν ΤΑΞΙΜ!!!

*Η εφημερίς ΣΑΜΠΑΧ έγραψεν τότε «KARDAK komantosu SAT Yuzbasi ZEKI SEN olumu».

.(γ).Οι έτεροι (4) τέσσαρες Καταδρομείς Sescuk Esadoglou,Kadir Sener,Ahmet Sezgin,Tevfik Ozdemir εφονεύθησαν ολίγον μετά τά ΙΜΙΑ επιβαίνοντες άλλου ελικοπτέρου το οποίον συνετρίβη κι’ αυτό πλησίον τής βάσεως Καταδρομέων εγγύς τού Ναυστάθμου Ακσάζ.

Η εφημ.ΤΖΟΥΜΧΟΥΡΙΕΤ έγραψεν τότε.«Kurek timinin aci laberi».!!! «Ο θάνατος του λοχαγού Ζεκί Σεν, κομάντο των SAT, στα Καρντάκ (Ίμια)»

.δ.Καί ο τελευταίος (11^ος) τών ΙΜΙΩΝ βατραχάνθρωπος ENGIN ERKMAN απεβίωσεν ενώ εκοιμάτο μακαρίως εις τάς αγκάλας τού Μωάμεθ εις Ξενοδοχείον τής Κωνσταντινουπόλεως!!!

Αρα έκ τών ένδεκα (11) Τούρκων Καταδρομέων–Βατραχανθρώπων απλών όχι βαθμοφόρων πού απεβιβάσθησαν εις τά ΙΜΙΑ ΟΛΩΣ ΤΥΧΑΙΩΣ ΚΑΙ ΠΕΡΙΕΡΓΩΣ ΟΥΔΕΙΣ ΕΥΡΙΣΚΕΤΑΙ ΕΝ ΖΩΗ.ΔΙΑΤΙ ΑΡΑΓΕ;

Μήπως οι απλοί Καταδρομείς πού απεβιβάσθησαν εις τά ΙΜΙΑ εγνώριζον κάτι το οποίον δεν ήθελον να γνωστοποιηθή διό κι’ εφρόντισαν κάποιοι να τούς εξαφανίσουν από τήν ζωήν;