Αρχική Blog Σελίδα 362

Κ. Κούσαντας: γιατί η Ελλάδα και η Κύπρος πρέπει να συμμετέχουν στο Συμβούλιο Ειρήνης

Από
anixneuseis
-
0
 του Κωνσταντίνου Κούσαντα, Αντιστρατήγου ε.α.
Η Ελλάδα προτίθεται να συμμετέχει στο Συμβούλιο Ειρήνης για την Γάζα, μάλιστα με  στρατιωτικό προσωπικό περίπου 100 – 150  από Μηχανικό – Υγειονομικό, με τροχοφόρα τεθωρακισμένα οχήματα Μ 1117 και εξοπλισμό κατά την έναρξη της Δεύτερης Φάσης του Ειρηνευτικού Σχεδίου
Οι λόγοι για τους οποίους πρέπει να Ελλάδα και η Κυπριακή Δημοκρατία να συμμετέχουν στο Συμβούλιο Ειρήνης είναι :
1.Το Συμβούλιο Ειρήνης για την Γάζα και όχι μόνο είναι ένα Σχέδιο Προσωπικής Πρωτοβουλίας του Τραμπ  και του στενού επιτελείου του, ο οποίος επιθυμεί μια νέα ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΉ ΑΣΦΑΛΕΊΑΣ στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής για την Δύση, όπου Ελλάδα και Κυπριακή Δημοκρατία συμπεριλαμβάνονται και συμμετέχουν ως δρώντες.
Όσο και εάν ο Τραμπ είναι ιδιόρρυθμος – αυθόρμητος ως χαρακτήρας, η ΡΕΑΛΙΣΤΙΚΉ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΌΤΗΤΑ μιας νέας τάξης πραγμάτων δεν αλλάζει
2. Με την συμμετοχή της Ελλάδας στο Συμβούλιο Ειρήνης θα  ΕΠΕΚΤΑΘΕΊ  Η ΣΥΝΕΡΓΑΣΊΑ 3 + 1 σε επόμενο επίπεδο μεταξύ Ελλάδας Κυπριακής Δημοκρατίας Ισραήλ +  ΗΠΑ.
Εάν πράγματι η χώρα μας θέλει να αναβαθμίσει την συνεργασία αυτή και σε επιχειρησιακό επίπεδο θωρακίζοντας – υποστηρίζοντας ενδιάμεσα γεωγραφικά και την Κυπριακή Δημοκρατία, η συμμετοχή Ελλάδας Κυπριακής Δημοκρατίας επιβάλλεται.
3. Το γεγονός ότι με αυτό τον τρόπο ΔΙΑΣΦΑΛΊΖΟΝΤΑΙ ΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΆ ΣΥΜΦΈΡΟΝΤΑ περισσότερο, σε αυτό το συγκεκριμένο timing είναι κάτι το αναμφισβήτητο.
Η Ελλάδα με το Κοινό Κέντρο Αεροπορικής Εκπαίδευσης Ελλάδας Ισραήλ στην Καλαμάτα, μαζί με τα εξοπλιστικά προγράμματα από το Ισραήλ ύψους περίπου 5 δις ευρώ που είναι σε εξέλιξη, θωρακίζεται σε όλα τα επίπεδα.
4. Η μεγάλη επιχειρησιακή ακτίνα 1.000 χιλιομέτρων μεταξύ Ισραήλ Κυπριακής Δημοκρατίας και Κρήτης, δύναται να διακατέχεται από την  μεγάλη ΑΕΡΟΠΟΡΙΚΉ ΥΠΕΡΟΧΉ Ελλάδας Ισραήλ, εν συνόλω 510 μαχητικών αεροσκαφών, που  αποτελούν απειλή – αποτροπή για την Τουρκία. Όσο περισσότερο η Τουρκία απειλείται από την κοινή αεροπορική ισχύ Ελλάδας Ισραήλ, τόσο θα διασφαλίζεται η μέγιστη δυνατή αποτροπή Ελλάδας Κύπρου
5. Εάν πράγματι ισχύει το ενδεχόμενο Κοινής Ταξιαρχίας Ταχείας Αντίδρασης Ελλάδας Κυπριακής Δημοκρατίας Ισραήλ, σύμφωνα με το ΚΟΙΝΌ ΣΧΈΔΙΟ ΔΡΆΣΗΣ που έχει υπογραφεί τελευταία, ο ζωτικός χώρος της Ανατολικής Μεσογείου, μια μεγάλη γεωγραφική περιοχή, θεωρείται απαραίτητη για την επιβίωση, αποτροπή , και τα στρατηγικά συμφέροντα Ελλάδας και Κυπριακής Δημοκρατίας
6. ΑΕΡΟΝΑΥΤΙΚΈΣ ΔΡΑΣΤΗΡΙΌΤΗΤΕΣ – ΑΣΚΉΣΕΙΣ σε κρίσιμες περιοχές, όπως η Κυπριακή Δημοκρατία, το σύμπλεγμα των νησιών του Καστελόριζου, η οριοθετημένη  περιοχή ΑΟΖ Ελλάδας Αιγύπτου, η ναυτική παρουσία σε λιμάνια, ενεργειακούς κόμβους, αποτελούν κρίσιμα σημεία για την Εθνική  Ασφάλεια του Ελληνισμού
7. Θα πρέπει να γίνει κατανοητό ότι η Ελλάδα και Κυπριακή Δημοκρατία ανήκουν στην Νότιο Ανατολική Μεσόγειο και γεωγραφικά – γεωστρατηγικά έχουν μια μεγάλη διαφορετικότητα συμφερόντων με τα υπόλοιπα κράτη της ΕΕ.
Τα Εθνικά Συμφέροντα της Ελλάδας Κύπρου είναι διαφορετικά από της  ΓΕΡΜΑΝΊΑΣ, ΓΑΛΛΊΑΣ,  ΙΣΠΑΝΊΑΣ που έχουν εντελώς ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΉ ΑΤΖΈΝΤΑ στο θέμα όχι μόνο με την Γάζα  αλλά ενδεχομένως ακόμα και μερική διαφωνία με τον Τραμπ
8.  Σημείο ιδιαίτερης σημασίας αποτελεί το γεγονός ότι η Ελλάδα και η Κυπριακή Δημοκρατία ΕΧΟΥΝ ΠΡΟΣΚΛΗΘΕΊ ΕΠΊΣΗΜΑ και από τον ίδιο τον Τραμπ και τον ίδιο τον Νετανιάχου, οι οποίοι είναι εκείνοι που υλοποιούν έμπρακτα την συμφωνία 3 + 1 που υπογράφηκε το 2018 επί προηγούμενης θητείας Τραμπ Πομπέο
9. Ο ΑΓΩΓΌΣ ΦΥΣΙΚΟΎ ΑΕΡΊΟΥ Ισραήλ Κυπριακής Δημοκρατίας  Ελλάδας σε 2 χρόνια από τώρα θα υλοποιηθεί. Εάν πράγματι η EXXON MOBIL πραγματοποιήσει εντός του 2026 2027 εξορύξεις Δυτικά της Κρήτης μαζί με το φυσικό αέριο της Κυπριακής Δημοκρατίας, ο East Med θα υλοποιηθεί γιατί το Ισραήλ επιθυμεί να στέλνει απευθείας φυσικό αέριο στην ΕΕ και όχι στην Αίγυπτο (Δαμιέτα και Ίντκου) για υγροποίηση
10. Η Ελλάδα και η Κυπριακή Δημοκρατία θα ανήκουν σε ένα επιπλέον Συμβούλιο Ειρήνης, που δίνει ΕΠΙΠΛΈΟΝ ΕΘΝΙΚΉ ΙΣΧΥ ασχέτως εάν θα είναι υπό τον Τραμπ.
Σημασία θα έχει ότι νέο Συμβούλιο Ειρήνης θα υλοποιεί τα συμφέροντα των κρατών που το απαρτίζουν, με ότι αυτό συνεπάγεται για τον Ελληνισμό
Η συνέργεια – σύμπραξη Ελλάδας Κυπριακής Δημοκρατίας με το Ισραήλ και τις ΗΠΑ απαιτεί  ΑΜΟΙΒΑΊΑ ΕΜΠΙΣΤΟΣΎΝΗ και ΈΜΠΡΑΚΤΗ ΥΠΟΣΤΉΡΙΞΗ.

Σάββας Πεταλάς: Αρβελέρ: Θεματοφύλακας της Ρωμιοσύνης — Η απαγορευμένη μνήμη της νεότερης Ελλάδας

Από
anixneuseis
-
6

 

Γράφει ο Σάββας Πεταλάς

Έφυγε από τη ζωή, τη Δευτέρα 16 Φεβρουαρίου 2026, σε ηλικία 99 ετών, η σπουδαία βυζαντινολόγος και ιστορικός Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ.

Αναμφίβολα υπήρξε μεγάλη μορφή της ελληνικής διανόησης. Και ανεξάρτητα από τις επιμέρους διαφωνίες, το ουσιώδες είναι ότι ανέδειξε μια ιστορική αλήθεια που σήμερα μοιάζει σχεδόν απαγορευμένη: πως έχουμε χάσει την επίγνωση της Ρωμιοσύνης.

Της κληρονομιάς της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας — αυτού που ονομάστηκε υποτιμητικά «Βυζάντιο» — η οποία συνέδεσε οργανικά τον αρχαίο ελληνικό κόσμο με τη νεότερη ελληνική ιστορία. Η Ρωμιοσύνη δεν ήταν “παρένθεση” ούτε “παρακμή”. Ήταν ο τρόπος με τον οποίο η ρωμαϊκή πολιτειακή ιδέα μετασχηματίστηκε, η ελληνική γλώσσα έγινε κοινή γλώσσα μιας αυτοκρατορίας, και το ελληνικό πνεύμα διασώθηκε, καλλιεργήθηκε, μεταδόθηκε.

Κι όμως, εδώ ακριβώς χτίστηκε μια συστηματική λήθη. Από τη βαβαροκρατία και την κοτσαμπασίδικη πολιτική τάξη, μέχρι τη νεότερη κρατική ιδεολογία που προώθησε μια μονοδιάστατη προγονολατρεία: αρχαιότητα “καθαρή”, Βυζάντιο “σκοτεινό”. Ένα σχήμα βολικό: εξιδανίκευση της Δύσης, δαιμονοποίηση της Ανατολής, και εξοβελισμός της αυτοκρατορικής μας μνήμης.

Έτσι απωλέσαμε κάτι πολύ μεγαλύτερο από έναν ιστορικό όρο: απωλέσαμε την οικουμενικότητα του Ελληνισμού. Γιατί ο Ελληνισμός δεν ήταν ποτέ έθνος-κράτος όπως η μικρή και έντιμος Ελλάς. Δεν ήταν μόνο ούτε πόλεις-κράτη , ούτε ο χρυσός αιώνας του Περικλή , ούτε η Αυτοκρατορία του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Εξελίχθηκε με ιστορική συνέχεια.   Υπήρξε  διοικητική και πολυπολιτισμική κοινότητα αυτοκρατορικού τύπου ως Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, όπου οι τοπικές κοινότητες με μεγάλο βαθμό αυτονομίας υπάγονταν στην Κωνσταντινούπολη ως Βασιλεύουσα.

Ένα πολυπολιτισμικό μωσαϊκό ορθόδοξων λαών με ρωμαϊκή συνείδηση, ελληνική ως κοινή γλώσσα, και αυτοπροσδιορισμό ως Ρωμιοί — κληρονόμοι του ελληνικού πνεύματος και της ρωμαϊκής αυτοκρατορικής παράδοσης.

Και γι’ αυτό το όραμα του Ρήγα δεν μπορούσε να επιτραπεί. Η ανασύσταση της Ρωμιοσύνης ως συνομοσπονδίας στα ύστερα αυτοκρατορικά όρια δεν συνέφερε τις μεγάλες δυνάμεις. Όπως δεν συνέφερε και η αρχική, λιγότερο εθνικιστική σύλληψη της Μεγάλης Ιδέας, πριν διαστρεβλωθεί από το στέμμα και τους προστάτες του.

Η ρίζα του σημερινού αδιεξόδου είναι ακριβώς αυτός ο εσωτερικός διχασμός: είμαστε φορείς μιας οικουμενικής παράδοσης, την οποία όμως το ίδιο το ελληνόφωνο κοτσαμπασίδικο κράτος υπό βρετανική κηδεμονία  αντιμετώπισε ως απειλή.

Κυρίως μέσα από επιλογές και κατευθύνσεις που εξυπηρετούσαν τη βρετανική στρατηγική, η οποία δεν θα ανεχόταν εύκολα, στην Ανατολική Μεσόγειο, ένα κράτος με ναυτική παράδοση, ιστορική αυτοσυνείδηση και δυνατότητα να ανακαλεί μια αυτοκρατορική συνέχεια. Και όταν ο θρόνος και μεγάλο μέρος της πολιτικής ελίτ λειτουργούσαν ως δίαυλοι εξάρτησης, μια τέτοια προοπτική έπρεπε να αποκλειστεί προτού καν αρθρωθεί ως ιστορικό αίτημα.

Έτσι, ως «ασφαλέστερη» λύση προκρίθηκε η συρρίκνωση: ένας παραποιημένος Ελληνισμός περιορισμένος, πιο διαχειρίσιμος, και μια συνεχής διαπραγμάτευση με τον τουρκικό επεκτατισμό — άλλοτε ως απειλή, άλλοτε ως εργαλείο ισορροπιών, πάντοτε όμως ως παράγοντας που διατηρεί την περιοχή σε ελεγχόμενη αστάθεια.

Η φράση της Αρβελέρ δε ότι: «είμαστε ο μοναδικός λαός των Βαλκανίων που δεν απελευθέρωσε την «κοιτίδα του έθνους» δηλαδή την Κωνσταντινούπολη αναδεικνύει το σύγχρονο δομικό πρόβλημα του Νεοελληνικού κρατικού μορφώματος.

Ενός Αθηνοκεντρικού συστήματος που για να διατηρηθεί ως παρασιτικό μοντέλο διοίκησης,  κατατρώει και  αντιμάχεται τον Ελληνικό λαό εντός συνόρων στην Επαρχία και εκτός συνόρων ως ομογένεια.

Σ’ αυτή τη μεθόδευση λήθης επιστρατεύθηκαν ετερόκλητοι μηχανισμοί. Από τη μία, η προγονολατρική, επιφανειακά «πατριωτική» ρητορική που έκοβε τη συνέχεια και μετέτρεπε την ιστορία σε βιτρίνα. Από την άλλη, ο εθνομηδενιστικός κυνισμός της αριστεράς που γελοιοποιούσε κάθε αναφορά στη διαχρονία ως «αναχρονισμό». Διαφορετικές όψεις, συχνά, του ίδιου αποτελέσματος: αποκοπή από τη Ρωμιοσύνη.

Σήμερα, ο στιγματισμός και η αποδόμηση της Ρωμιοσύνης εμφανίζονται συχνά με νέο ένδυμα: ως μεταμοντέρνα πολυκομματική «woke» «ορθότητα» που αντέχει κάθε πολυπολιτισμό, εκτός από εκείνον που ιστορικά συγκρότησε τη δική μας οικουμενικότητα. Ένα υβρίδιο επιλεκτικών ταυτοτήτων και άκριτου διεθνισμού, που συχνά καταλήγει να υπηρετεί την ίδια λογική λήθης με πιο σύγχρονη φρασεολογία.

Η Αρβελέρ όμως γι’ αυτό ήταν ενοχλητική: διότι θύμιζε ότι η Ρωμιοσύνη δεν είναι όχημα εθνικισμού. Είναι αγγελιοφόρος οικουμενικότητας ως ιστορικής αποστολής του Ελληνισμού— και η λήθη της είναι ο μηχανισμός της συρρίκνωσής μας.

Ο Σάββας Πεταλάς είναι πτυχιούχος περιβαλλοντολόγος και εργάζεται ως ελεύθερος επαγγελματίας-μελετητής. Έχει συνεργαστεί στο παρελθόν ως ειδικός επιστημονικός σύμβουλος με φορείς τοπικής αυτοδιοίκησης, ενώ έχει διατελέσει διοικητής και πρόεδρος των Προνοιακών Ιδρυμάτων της Περιφέρειας Νοτίου Αιγαίου.

Δ. Μακροδημόπουλος: γιατί πήγε στην Άγκυρα;

Από
anixneuseis
-
8

του Δημήτρη Μακροδημόπουλου

Έγραφε ο Μαρξ για τα σύνορα: «Αν πρόκειται τα στρατιωτικά συμφέροντα να θέσουν τα όρια, τότε οι διεκδικήσεις δεν θα έχουν τελειωμό, γιατί τα στρατιωτικά σύνορα είναι κατ’ ανάγκη λανθασμένα σύνορα και δεν βελτιώνονται παρά με προσάρτηση καινούργιων εδαφών και επί πλέον δεν είναι δυνατόν να χαραχτούν οριστικά και δίκαια, διότι τα επιβάλλει ο κατακτητής στον κατακτημένο και φέρουν, επομένως, μέσα τους το σπέρμα καινούργιων πολέμων». Τελευταίο παράδειγμα ατέρμονων πολεμικών αντιπαραθέσεων που επιβεβαιώνει όλα αυτά είναι η σύγκρουση Αζερμπαϊτζάν και Αρμενίας που ξεκίνησε το 1992 επαναλήφθηκε πρόσφατα και θα επανέλθει μόλις ο συσχετισμός δυνάμεων των δύο εμπόλεμων διαφοροποιηθεί. Γιαυτό ζει και αναπνέει σήμερα η Αρμενία απλά αξιοποιεί την παρέμβαση Τραμπ διότι της δίνει το χρονικό περιθώριο να προετοιμαστεί  Επομένως πολεμική σύγκρουση μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας δεν θα είναι το τέλος αλλά η αρχή μελλοντικών συγκρούσεων Η προσέγγιση Ελλάδας – Τουρκίας σήμερα είναι επιβεβλημένη διότι  μετά το 1989 το status quo της ευρύτερης περιοχής του Ανατολικού Ζητήματος έχει κυριολεκτικά ρευστοποιηθεί: Γιουγκοσλαβία, Ιράκ, Συρία, Λίβανος, Λιβύη, Αραβική Άνοιξη. Μέσα σε αυτό το ρευστό  περιβάλλον και τις αναδιατάξεις που σηματοδοτεί, ο μοναδικός τρόπος για να διασφαλίσουμε τα εθνικά μας συμφέροντα είναι να τα κατοχυρώσουμε στα πλαίσια του Διεθνούς Δικαίου. Αντίθετα όμως η χώρα μας ενεπλάκη με το κράτος – ταραξία της περιοχής, το Ισραήλ, με κίνδυνο να συμπαρασυρθεί σε πιθανή σύγκρουσή του με την Τουρκία.

Γιαυτό οι διμερείς επαφές στο υψηλότερο επίπεδο είναι αναγκαίες αρκεί να μην ακυρώνονται στην πράξη όπως συνέβη πριν λίγες ημέρες στην Άγκυρα αλλά και στο πρόσφατο παρελθόν. Διότι την παραμονή της σύγκλησης του Ανώτατου Συμβουλίου Συνεργασίας συνήλθε με πρωτοβουλία της Κνεσέτ στην Ουάσινγκτον η Διακοινοβουλευτική Σύσκεψη μεταξύ Ισραήλ, Ελλάδας, Κύπρου και ΗΠΑ με θέμα: “Το πλαίσιο 3+1: Ενίσχυση της συνεργασίας στην Ανατολική Μεσόγειο”. Στη συζήτηση κυριάρχησε η εκτίμηση ότι βασικός παράγων αστάθειας στην περιοχή είναι σήμερα η Τουρκία. Ενώ δηλαδή την επομένη επρόκειτο ο πρωθυπουργός της χώρας να μεταβεί στην Άγκυρα επιδιώκοντας τα “ήρεμα νερά’ ανάμεσα στις δύο χώρες, στην Ουάσινγκτον η χώρα μας συμμετείχε στη Διακοινοβουλευτική Σύσκεψη που στόχευε την Τουρκία. Τί νόημα λοιπόν είχε η επίσκεψη του πρωθυπουργού στην Άγκυρα; Ποιό είναι το οξύμωρο εν προκειμένω; Ότι κατήγοροι της Τουρκίας ήσαν δύο κράτη που αποτελούν τον ορισμό της απειλής της γεωπολιτικής σταθερότητας. Το Ισραήλ που τα δύο τελευταία χρόνια βομβαρδίζει κατά περίπτωση τον Λίβανο, τη Συρία, το Ιράκ, το Κατάρ, την Υεμένη, τη Γάζα. Όσον αφορά τις ΗΠΑ, μετά το τέλος του Ψυχρού πολέμου ισοπέδωσαν τα πάντα: Γιουγκοσλαβία, Ιράκ, Αφγανιστάν, Λιβύη, Ιράν, Συρία…

Δεν είναι η πρώτη φορά που ακυρώνεται η σημασία μιας συνάντησης κορυφής Ελλάδας – Τουρκίας. Παραδείγματα; Στις 13 Μαρτίου 2022 επισκέφθηκε ο κ. Μητσοτάκης την Κωνσταντινούπολη, μια συνάντηση που άφησε πολλές υποσχέσεις για νέα εποχή στις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Όμως μία εβδομάδα αργότερα στις 21 Μαρτίου εγκρίθηκε από το Συμβούλιο Εξωτερικών Σχέσεων της ΕΕ, το τελικό κείμενο της “Στρατηγικής Πυξίδας” της Ε.Ε.. Η ελληνική πλευρά σε συνεργασία με την κυπριακή πέτυχε να ενσωματωθούν αρκετές και σημαντικές αρνητικές αναφορές για την Τουρκία (Καθημερινή 22/3/2022) που προκάλεσαν τις έντονες αντιδράσεις του τουρκικού υπουργείου Εξωτερικών. Έτσι σε λίγες μόνον ημέρες τα αποτελέσματα της συνάντησης Μητσοτάκη – Ερντογάν ακυρώθηκαν και το κείμενο της Στρατηγικής Πυξίδας της Ε.Ε. αποτέλεσε αφορμή για νέες αντιπαραθέσεις, που σύντομα προσέλαβαν ακραίες διαστάσεις  με πρόσθετες αφορμές, όπως το ταξίδι του κ. Μητσοτάκη στις ΗΠΑ και οι αναφορές του στην Τουρκία κατά την ομιλία του στο Κογκρέσο.

Το ίδιο είχε συμβεί και πριν ένα χρόνο στις 14 Ιουνίου  2021 στις Βρυξέλλες όταν με αφορμή τη σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ συναντήθηκαν οι δύο πολιτικοί. Και τότε εκπέμφθηκε ένα θετικό μήνυμα για την πορεία των ελληνοτουρκικών σχέσεων. Όμως, αμέσως μετά και ενόψει της επικείμενης συνόδου κορυφής της Ε.Ε. στις 24 Ιουνίου, τέθηκε ως πρωταρχική επιδίωξη της ελληνικής κυβέρνησης στη σύνοδο το θέμα των κυρώσεων κατά της γείτονος. Το αποτέλεσμα ήταν το αρχικό προσχέδιο των συμπερασμάτων της συνόδου να αναθεωρηθεί επί το δυσμενέστερο για την Τουρκία. Η Die Welt έγραψε πως Μακρόν, Κουρτς και Μητσοτάκης αντέδρασαν στην πρόταση της Μέρκελ που ήθελε πιο φιλική διατύπωση στο κείμενο συμπερασμάτων για τον εκσυγχρονισμό της τελωνειακής ένωσης Ε.Ε. – Τουρκίας. Μετά από λίγες ημέρες, στις 5/7, ο κ. Δένδιας επισκέφθηκε το Κίεβο επιπλήττοντας την Ουκρανία για τις ιδιαίτερα φιλικές σχέσεις της με την Τουρκία, συσχετίζοντας μάλιστα την ευρωπαϊκή της πορεία με τις σχέσεις Κιέβου – Άγκυρας. Στις 9/7, στο διεθνές φόρουμ του Ντουμπρόβνικ, αναφερόμενος στην πορεία των Δυτικών Βαλκανίων προς την Ε.Ε., επισήμανε την ανάγκη αντιμετώπισης “κακόβουλων επιρροών τρίτων χωρών” και λίγες ημέρες μετά, στις 13/7, κατά την υπογραφή μνημονίου συνεργασίας στο Κάιρο ανάμεσα στην Ελλάδα και στον Αραβικό Σύνδεσμο, ο κ. Δένδιας επιτέθηκε για μια ακόμη φορά κατά της Τουρκίας αναφερόμενος “σε χώρες στην περιοχή μας, που δεν ανήκουν στον Αραβικό Σύνδεσμο, (και) μέσω των δράσεών τους αποτελούν μια πολύ σοβαρή απειλή για την περιφερειακή σταθερότητα…”. Δηλαδή, σε ένα μήνα μόνον από την ελπιδοφόρα συνάντηση Μητσοτάκη – Ερντογάν, κάθε ευοίωνη προοπτική είχε ακυρωθεί όπως και στην προαναφερθείσα περίπτωση. Στην τελευταία συνάντηση η διάψευση των προσδοκιών προηγήθηκε του Ανώτατου Συμβουλίου Συνεργασίας στην Άγκυρα.

Μακροδημόπουλος Δημήτρης

Αλεξ/πολη – κιν. 6947-771412

17/2/2026

 

 

Αθανάσιος Μπούνταλης: Θρήνος και ευθύνες δύο τραγωδιών

Από
anixneuseis
-
0

του Αθανάσιου Μπούνταλη, Χημικού- Ερευνητή

Το ναυάγιο στην Χίο πυροδότησε άλλη μια φορτισμένη συζήτηση γύρω από το πώς και το αν πρέπει γίνεται η φύλαξη των εθνικών συνόρων, αλλά και γύρω από την ευθύνη για την ναυτική τραγωδία. Μια γραμμή κριτικής ήταν ότι η προστασία της ανθρώπινης ζωής και η προστασία της εθνικής επικράτειας είναι δύο στόχοι αμοιβαίως αποκλειόμενοι και ότι όποιος υποστηρίζει την ακεραιότητα των συνόρων δεν μπορεί με ειλικρίνεια να θρηνεί και τον χαμό των νεκρών στην Χίο. Π.χ. η κα Καρυστιανού υπήρξε στόχος τέτοιων επιθέσεων μετά την ανακοίνωσή της.

Η κριτική ήταν: πώς μπορεί να μιλά για «εισβολή» και ταυτοχρόνως να ισχυρίζεται ότι νοιάζεται για τις ζωές επίδοξων εισβολέων;

Λίγο νωρίτερα, την Ελλάδα είχε συγκλονίσει το τροχαίο δυστύχημα των οπαδών του ΠΑΟΚ στην Ρουμανία, με την ύπαρξη βιντεοληπτικού υλικού να προσθέτει στην οδύνη για τον χαμό τους. Αφού η εικασία δυσλειτουργίας του συστήματος lane assist καραρρίφθηκε – το όχημα δεν ήταν εφοδιασμένο με τέτοιο σύστημα – η προσοχή εστράφη στον οδηγό, ιδίως κατόπιν ανακοίνωσης της εισαγγελίας του Λουγκόζ περί ιχνών ναρκωτικών και οινοπνεύματος στο αίμα του. Πολύ ορθώς, αυτό το ζήτημα δεν έγινε πρωτοσέλιδο τις αμέσως επόμενες ημέρες ως ελάχιστος σεβασμός στους νεκρούς και στις οικογένειές τους. Όμως, το ότι αυτά δεν έχουν διαψευσθεί μας αφήνει να συμπεράνουμε ότι υπαίτιος για το δυστύχημα ήταν πράγματι ο οδηγός.

Ένα τέτοιο συμπέρασμα δεν σημαίνει ότι επιχαίρουμε για αυτούς τους θανάτους, ούτε μειώνει την συμπόνια μας στους συγγενείς και φίλους των νεκρών. Μπορούμε να αναγνωρίζουμε την ευθύνη του οδηγού και την ανάγκη αυστηρότερης αστυνόμευσης, και ταυτοχρόνως να θρηνούμε τον χαμό τόσο του ιδίου όσο και των φίλων του. Αλλά όσο τα αισθήματα καταλαγιάζουν, η λογική επιβάλλει την αναζήτηση ευθυνών για την αποφυγή άλλων τέτοιων – ή χειρότερων – τραγωδιών.  Αντιστοίχως, μπορούμε να θρηνούμε τους νεκρούς του ναυτικού δυστυχήματος, αλλά και να κάνουμε ορθολογική απόδοση ευθυνών.

Αυτό πρέπει να ξεκινήσει από μια βασική παραδοχή: Νομιμοποιείται ένα κράτος να περιφρουρεί την επικράτειά του, ή όχι;

Αν συμφωνήσουμε ότι το κράτος νομιμοποιείται σε αυτή την αποστολή του, τότε αυτή η νομιμοποίηση δεν μπορεί προϋποθέτει και την σύμφωνη γνώμη των λαθροδιακινητών, συμφέρον των οποίων είναι να την αμφισβητήσουν στην πράξη. Η ύπαρξη δύο αντιδιαμετρικώς αντιθέτων κινήτρων νομοτελειακά θα οδηγήσει σε αντιπαραθέσεις, οι οποίες δυστυχώς μπορεί να έχουν και θύματα. Άρα μαζί με την αποστολή αποδεχόμαστε και το εγγενές της ρίσκο.

Από την άλλη, μπορεί να υποστηριχθεί ότι δεν το αποδεχόμαστε και ότι η πιθανότητα τέτοιων δυστυχημάτων πρέπει να μηδενισθεί. Αφενός, αυτό συνεπάγεται ότι η φύλαξη των συνόρων θα επιτελείται μόνον αν οι λαθροδιακινητές και το τουρκικό κράτος έχουν την ευγενή καλοσύνη να συναινέσουν σε έλεγχο, καταργώντας έτσι τα σύνορα στην πράξη. Αφετέρου, αν γενικεύσουμε την αρχή μηδενικού ρίσκου, θα πρέπει να την εφαρμόσουμε και πέραν της λαθρομετανάστευσης. Π.χ. δεν θα πρέπει να διενεργείται κανένας τροχαίος έλεγχος και καταδίωξη, αφού ένας μη συμμορφούμενος οδηγός μπορεί να προκαλέσει τροχαίο.

Δυστυχώς, η ετερογονία των σκοπών καθιστά και την απουσία κρατικής επιβολής αιματηρή, απλώς σε δεύτερο χρόνο, σε άλλο σημείο και με άλλα θύματα. Ένας αυστηρός τροχαίος ή συνοριακός έλεγχος μπορεί να είχε αποτρέψει τον θάνατο των οπαδών του ΠΑΟΚ, όπως και μια πιο επιτυχής φύλαξη συνόρων θα είχε αποτρέψει την κακοποίηση της Μυρτούς Παπαδομιχελάκη στην Πάρο από τον παρανόμως εισελθέντα Αχμέτ Βακάς, ή την διέλευση μέσω Λέρου των τρομοκρατών της επίθεσης του Bataclan (ICCT, 2025, σελ. 13).

Είναι αφελές, ίσως και λίγο μεσσιανικό εκ μέρους μας, να πιστεύουμε ότι μπορούμε να τους προστατεύσουμε όλους, ακόμα και από τις ίδιες τις αποφάσεις τους. Αναγνωρίζοντας την ανεπάρκειά μας αναγκαζόμαστε να αποφασίσουμε τίνος την ασφάλεια θέτουμε ως πρώτιστη ευθύνη: των Ελλήνων πολιτών και όσων νομίμως διαμένουν στην Ελλάδα, ή όσων αποφασίζουν μια επικίνδυνη διάβαση, εισερχόμενοι παρανόμως, με αδιευκρίνιστα κίνητρα και ανεξακρίβωτη ταυτότητα; Οι ακτιβιστές των ανοιχτών συνόρων έχουν δώσει απάντηση στο ερώτημα, και αυτή φαίνεται από την απουσία αγανάκτησης για την Μυρτώ και άλλες σαν εκείνη. Αυτό είναι δικαίωμά τους, και χαρακτηρίζει τους ιδίους. Αλλά ένα κράτος έχει θεσμική υποχρέωση να προστατεύει την ασφάλεια των πολιτών του και όσων βρίσκονται στην επικράτειά του.

Αυτό δεν σημαίνει ότι του εκχωρούμε την εξουσία σκοπίμως να θέτει ζωές σε κίνδυνο, αφού μια τέτοια υπερεξουσία θα γυρνούσε μελλοντικά εναντίον μας. Στην προκειμένη όμως περίπτωση, οι συγκεκριμένες ζωές ήταν ήδη σε κίνδυνο, από την αγαστή συνεργασία λαθροδιακινητών και τουρκικού κράτους, ενώ το δικό μας λιμενικό είχε να χειρισθεί μια ήδη περίπλοκη κατάσταση την οποία δεν δημιούργησε. Αντανακλαστικές κατηγορίες για «δολοφονία», απλώς προδίδουν μια εκ προοιμίου προκατάληψη κατά της αποστολής του λιμενικού. Αλλά, σαν τον Πέτρο και τον λύκο, τείνουν πλέον να καταστούν αναξιόπιστες – βλ. την «Μαρία του Έβρου» – πολλώ δε μάλλον όταν εκτοξεύονται από ΜΚΟ και ακτιβιστές που αντλούν οικονομικά οφέλη από την παράνομη μετανάστευση. Ίσως δε είναι και ύποπτες αφού ξεπλένουν τον πραγματικό εγκληματία: δολοφονεί το κράτος που φρουρεί την επικράτειά του, ή εκείνο που χρησιμοποιεί ανθρώπους ως πυρομαχικά σε μια μάχη θαλάσσιας κυριαρχίας; Κυρίως όμως, αποτελούν μια έκδοση του «κορώνα κερδίζω, γράμματα χάνεις»: το λιμενικό κατηγορείται για δολοφονία είτε παρέμβει (ναυάγιο Χίου) είτε δεν παρέμβει (ναυάγιο Πύλου, 2023), και ο μόνος θεμιτός ρόλος που θα του αναγνωριζόταν θα ήταν του διευκολυντή των λαθροδιακινητών.

Πέραν λιμενικού, λαθροδιακινητών και τουρκικού κράτους, πρέπει να εξετάσουμε και τους ίδιους τους παράνομους μετανάστες, και τις αυταπάτες μας για τα κίνητρά τους. Είτε από συμπόνια είτε από μεσσιανικό σύνδρομο, συχνά δεν τους αποδίδουμε τον σεβασμό που τους αξίζει και τείνουμε να τους βλέπουμε, ίσως κάπως υπεροπτικά, ως απελπισμένα θύματα, άβουλα έρμαια των συνθηκών που περιμένουν από εμάς την σωτηρία τους. Αρνούμαστε να τους δούμε ως  ορθολογικώς δρώντα υποκείμενα που επιδιώκουν το συμφέρον τους. Ακόμη κι αν για μερικούς η πρώτη φυγή από την χώρα τους ήταν προϊόν απόγνωσης, το μακρύ ταξίδι που τους έφερε στην πόρτα της Ευρώπης – όχι άλλων πλουσίων χωρών του Κόλπου, την Κίνα, ή την Ρωσία – ήταν προϊόν σχεδιασμού και υπολογισμού ρίσκου-οφέλους. Βάσει αυτού του υπολογισμού, οι εκτιμώμενες οικονομικές απολαβές σε μια Δυτική χώρα, μαζί με την πεποίθηση ανυπαρξίας ελέγχου κατά την είσοδο, δικαιολογούσαν την ανάληψη του ρίσκου μιας θαλάσσιας διάβασης, έστω και χωρίς σωσίβια, σε ένα υπερφορτωμένο σαπιοκάραβο.

Αν θέλουμε πραγματικά να εξαλείψουμε τέτοιες τραγωδίες δύο είναι οι επιλογές: είτε να οργανώσουμε με ίδια μέσα την ασφαλή μεταφορά όλων όσων θέλουν να μεταναστεύσουν στην χώρα μας – και να αποδεχθούμε τις αυτονόητες συνέπειες – ή να μετατοπίσουμε τον υπολογισμό ρίσκου-οφέλους σε τέτοιο σημείο που οι ορθολογικώς σκεπτόμενοι να μην επιθυμούν να κάνουν την διάβαση, όπως ένας οδηγός υπό την επήρεια ουσιών θα επέλεγε να μην καθίσει στο τιμόνι αν θεωρούσε βέβαιο τον τροχαίο έλεγχο. Υπ’ αυτό το πρίσμα, μεγαλύτερη ευθύνη για την τραγωδία έχουν όσοι δημιουργούν ψευδαισθήσεις ότι ο συνοριακός έλεγχος και η επιβολή του νόμου είναι απίθανα ενδεχόμενα, οδηγώντας αυτούς τους ανθρώπους στην ανάληψη ενός απαράδεκτου ρίσκου.

Συνεπώς, ναι… μπορούμε και να θρηνούμε τον χαμό κάποιου και να αναλύουμε ορθολογικά τις ευθύνες για τον χαμό του. Ακόμα καλύτερα, μπορούμε να παίρνουμε μέτρα που θα προστατεύουν και τον ίδιο και τους άλλους από τις επιλογές του.

Και ένα τέτοιο παραμένει η φύλαξη των συνόρων.

 

Η τουρκική αμυντική “καταιγίδα”: Αναθεώρηση της διεθνούς αμυντικής ιεραρχίας

Από
anixneuseis
-
1

του Θεόδωρου Ατματζίδη, Υποστράτηγου ε.α.

 

Για δεκαετίες, η παγκόσμια αμυντική αρχιτεκτονική στη Δύση, χαρακτηριζόταν από μια σχετικά σταθερή ιεραρχία, στην οποία οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Ρωσία και βασικές ευρωπαϊκές δυνάμεις, όπως η Γαλλία , η Γερμανία και το Ηνωμένο Βασίλειο (και ακλουθώντας Ισπανία και Ιταλία) , διατηρούσαν την πρωτοκαθεδρία στον σχεδιασμό και την παραγωγή προηγμένων οπλικών συστημάτων. Τα υπόλοιπα κράτη λειτουργούσαν κυρίως ως εισαγωγείς, εξαρτώμενα από τις τεχνολογικές και πολιτικές επιλογές των προμηθευτών τους.

Ωστόσο, η εν λόγω δομή, παρουσιάζει πλέον σημάδια αποδόμησης. Το πλέον χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της μεταβολής αποτελεί η Τουρκία, η οποία, εντός περίπου δεκαπενταετίας, μετασχηματίστηκε από έναν εξαρτημένο εισαγωγέα αμυντικού υλικού σε έναν δυναμικό παραγωγό συστημάτων, ιδίως στους τομείς των μη επανδρωμένων αεροχημάτων (UAV), των ναυτικών πλατφορμών και των τεχνολογιών ηλεκτρονικού πολέμου.

Απεξάρτηση από τη στρατηγική ευπάθεια

Κατά τις αρχές της δεκαετίας του 2000, η Τουρκία εισήγαγε περίπου το 80% του αμυντικού της εξοπλισμού. Η εξάρτηση αυτή συνιστούσε μια κρίσιμη στρατηγική ευπάθεια, καθώς οι προμηθευτές μπορούσαν να επιβάλλουν περιορισμούς ή εμπάργκο, ιδίως όταν η τουρκική εξωτερική πολιτική απέκλινε των συμφεροντων τους. Ιστορικά παραδείγματα, όπως οι κυρώσεις μετά το 1974 ή οι εντάσεις με ευρωπαϊκές χώρες, κατέδειξαν την έκταση του προβλήματος.

Η τουρκική πολιτικο-στρατιωτική ηγεσία κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η επιχειρησιακή της ικανότητα θα μπορούσε να υπονομευθεί μέσω εξωγενών πολιτικών αποφάσεων. Ως εκ τούτου, υιοθετήθηκε μια μακροπρόθεσμη στρατηγική εγχώριας αμυντικής ανάπτυξης, με στόχο την σταδιακή τεχνολογική και βιομηχανική αυτονόμηση.

Το παράδειγμα του Bayraktar TB2 και η στρατηγική της «έξυπνης ανάπτυξης»

Η πιο εμβληματική εκδήλωση αυτής της στρατηγικής είναι το μη επανδρωμένο αερόχημα Bayraktar TB2, το οποίο δεν αποτελεί απλώς ένα οπλικό σύστημα, αλλά μια πλατφόρμα πολλαπλών επιχειρησιακών χρήσεων. Η αποτελεσματικότητά του έχει αποδειχθεί σε διάφορα θέατρα επιχειρήσεων, όπως στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ, τη Λιβύη και την Ουκρανία.[1]

Κόστος και επιχειρησιακή αποδοτικότητα

Σε σύγκριση με το αμερικανικό MQ-9 Reaper, το οποίο κοστίζει περίπου 30 εκατομμύρια δολάρια, το TB2 εκτιμάται περί τα 5 εκατομμύρια δολάρια, προσφέροντας υψηλή σχέση κόστους-απόδοσης σε πραγματικές συνθήκες μάχης.[2]

Συστημική ολοκλήρωση (Μηχανική Συστημάτων – systems engineering)

Αντί της πλήρους αυτάρκειας από το μηδέν, η Τουρκία υιοθέτησε μια προσέγγιση σταδιακής ολοκλήρωσης. Αρχικά αξιοποίησε εισαγόμενα υποσυστήματα (όπως κινητήρες και αισθητήρες), διατηρώντας ωστόσο τον έλεγχο της αρχιτεκτονικής, του λογισμικού και της επιχειρησιακής ενσωμάτωσης. Η προσέγγιση αυτή επέτρεψε τη γρήγορη ανάπτυξη και την σταδιακή υποκατάσταση κρίσιμων τεχνολογιών.

Ανατροπή της ενδοσυμμαχικής ιεραρχίας του ΝΑΤΟ

Η τεχνολογική δομή του NATO βασιζόταν σε μια σαφή ιεραρχία: οι τεχνολογικά προηγμένες χώρες παρήγαν συστήματα, ενώ οι υπόλοιπες τα προμηθεύονταν, ενισχύοντας έτσι την πολιτική συνοχή της συμμαχίας.

Η τουρκική στρατηγική διαφοροποίησε αυτό το μοντέλο. Η ενίσχυση της εγχώριας παραγωγής μείωσε την εξάρτηση από εξωτερικούς προμηθευτές,[3] επιτρέποντας στην Άγκυρα μεγαλύτερη αυτονομία στην χάραξη και υλοποίηση της εξωτερικής και στρατιωτικής της πολιτικής. Κατ’ επέκτασιν, η δυνατότητα διεξαγωγής επιχειρήσεων, χωρίς τον φόβο διακοπής προμηθειών,  ενισχύει την επιχειρησιακή της ευελιξία.

Η Τουρκία ως αναδυόμενος πόλος αμυντικής τεχνολογίας

Πέραν των καθιερωμένων πόλων ισχύος (Δύση, Ρωσία, Κίνα), η Τουρκία αναδύεται ως ένας εναλλακτικός προμηθευτής αμυντικών συστημάτων. Προσφέρει ανταγωνιστικά προϊόντα σε χώρες που επιδιώκουν να αποφύγουν τους πολιτικούς όρους και περιορισμούς, που συνοδεύουν συχνά τις δυτικές εξαγωγές όπλων.

Η εξέλιξη αυτή ενισχύει την γεωπολιτική επιρροή της Άγκυρας, καθώς η εξαγωγή αμυντικού εξοπλισμού, λειτουργεί ως εργαλείο διπλωματίας και δημιουργίας εξαρτήσεων.[4]

Περιφερειακές επιπτώσεις και ελληνική στρατηγική πρόκληση

Η μεταβολή της ισορροπίας ισχύος είναι ήδη ορατή σε περιφερειακό επίπεδο. Στο Αιγαίο, η Ελλάδα βρίσκεται αντιμέτωπη με μια νέα πραγματικότητα, όπου η Τουρκία αναπτύσσει εγχώρια συστήματα, όπως το ελικοπτεροφόρο TCG Anadolu και το άρμα μάχης Altay, ενώ παράλληλα επενδύει σε προγράμματα επόμενης γενιάς, όπως το μαχητικό TF-X.[5]

Η εξέλιξη αυτή δεν αφορά μόνο στην ποσοτική ενίσχυση των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων, αλλά κυρίως στη δημιουργία ενός βιώσιμου βιομηχανικού οικοσυστήματος, που παράγει, εξελίσσει και εξάγει τεχνολογία.[6]

Συμπεράσματα

Η τουρκική περίπτωση καταδεικνύει μια ευρύτερη μετατόπιση στο διεθνές σύστημα: η στρατιωτική ισχύς δεν εξαρτάται πλέον αποκλειστικά από την προμήθεια προηγμένων οπλικών συστημάτων, αλλά από την ικανότητα εγχώριας παραγωγής και τεχνολογικής εξέλιξης.

Για την Ελλάδα, το συμπέρασμα είναι κρίσιμο. Ο υψηλός ρυθμός εξοπλιστικών προγραμμάτων, αν και απαραίτητος σε βραχυπρόθεσμο επίπεδο, δεν επαρκεί ως στρατηγική απάντηση. Αντιθέτως, η μακροπρόθεσμη ισορροπία ισχύος θα κριθεί από την ανάπτυξη εγχώριας αμυντικής βιομηχανίας, την επένδυση στην καινοτομία και τη δημιουργία τεχνολογικής αυτονομίας.

Εν κατακλείδι, η Τουρκία δεν λειτουργεί πλέον ως απλός αποδέκτης ισχύος εντός της συμμαχικής δομής, αλλά ως αυτόνομος δρων που επανακαθορίζει τους όρους του ανταγωνισμού. Η ελληνική στρατηγική οφείλει να προσαρμοστεί αναλόγως, μεταβαίνοντας από την κατανάλωση ασφάλειας στην παραγωγή της.

[1] Bayraktar TB2, Anka, Akinci και το υπό ανάπτυξη Kizilelma (μη επανδρωμένο μαχητικό) αλλάζουν τα δεδομένα στο πεδίο της μάχης (Λιβύη, Ναγκόρνο-Καραμπάχ, Ουκρανία).

[2] Το 2025, η Τουρκία συνέχισε να ενισχύει την ηγετική της θέση, με τα UAV να αποτελούν σημαντικό ποσοστό της αμυντικής της βιομηχανίας.

[3] Εταιρείες όπως η Aselsan (ηλεκτρονικά/ηλεκτρονικός πόλεμος) και η Roketsan (πύραυλοι) σημειώνουν έσοδα δισεκατομμυρίων, παρέχοντας συστήματα που ανταγωνίζονται δυτικά πρότυπα. Η Τουρκία πλέον εξάγει προηγμένα συστήματα ηλεκτρονικού πολέμου, όπως δείχνει η συμφωνία με την Πολωνία το 2025.

[4] Η Τουρκία κατασκευάζει αυτόνομα πλοία, με ναυαρχίδα το TCG Anadolu (το πρώτο drone-carrier παγκοσμίως), το οποίο ενισχύει τις αμφίβιες ικανότητες. Επενδύει σε εγχώρια ναυπήγηση φρεγατών (πρόγραμμα MILGEM, Barbaros class upgrades) και υποβρυχίων (Milden), στοχεύοντας στην πλήρη αυτονομία στον τομέα αυτό.

[5] Το δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας» συνοδεύεται πλέον από την ικανότητα παραγωγής των μέσων που απαιτούνται για την επιβολή του, αναδιαμορφώνοντας την αμυντική ιεραρχία στην Ανατολική Μεσόγειο και πέραν αυτής.

[6] Οι αμυντικές εξαγωγές της Τουρκίας παρουσιάζουν εκρηκτική άνοδο, ξεπερνώντας τα 10 δισεκατομμύρια δολάρια το 2025, σημειώνοντας άνοδο σχεδόν 48% σε σχέση με το 2024.

*Ο Υποστρατηγος ΕΑ Ατματζιδης Θεόδωρος υπηρέτησε για 5 χρόνια  στο ΝΑΤΟ ως Εκτελεστικός Διευθυντής (Executive Officer) στο Γραφείο Δημοσίων Σχέσεων του SACEUR (SHAPE NATO), καθώς και ως Διευθυντής Επιτελείου (ACOS) για θέματα Στρατιωτικής Συνεργασίας στο Ανώτατο Στρατηγείο Συμμαχικών Δυνάμεων Ευρώπης (SHAPE) στη Μονς του Βελγίου, έχοντας την ευθύνη του στρατιωτικού συντονισμού και των στρατηγικών σχέσεων/εκτιμήσεων σε θέματα συνεργασίας των  χώρων μελών με  χώρες εκτός του ΝΑΤΟ (πχ Ουκρανία) , καθώς και τις σχέσεις  με την ΕΕ και τον ΟΗΕ. Στην Ελλάδα, διετέλεσε Εκπαιδευτής και Καθηγητής στην Ανώτατη Διακλαδική Σχολή Πολέμου (ΑΔΙΣΠΟ), με ειδίκευση σε θέματα Ασφάλειας και Στρατηγικής. Επίσης υπηρέτησε σε σημαντικες θέσεις ευθύνης σε ΓΕΣ και ΓΕΕΘΑ ως τμηματαταρχης στην Διεύθυνση εξοπλιστικών προγραμμάτων του ΓΕΣ και ως Δντης στην  Διεύθυνση Πληροφοριών και  ως Δντης της Διεύθυνσης Αντιπληροφοριων του ΓΕΕΘΑ.

 

 

Μαρία Νεγρεπόντη Δελιβάνη: το εναντίον μου “σαφάρι μαγισσών” – Περί Καρυστιανού ο λόγος

Από
anixneuseis
-
0

16/02/2026

Τώρα που ο κουρνιαχτός φαίνεται να έχει κοπάσει, είναι καιρός να μιλήσω για το βόρβορο που υπέστην, επί εβδομάδα περίπου, στην πατρίδα μου, από ομάδα ανίδεων, αλλά προφανώς οργανωμένων ατόμων. Το οφείλω, πρώτα από όλα στον εαυτό μου, και στη συνέχεια στους συνεργάτες μου, τους παλιούς φοιτητές μου, τους ακριβούς φίλους μου, ιδιαίτερα και σε αυτούς που στάθηκαν δίπλα μου παρότι είχαμε να βρεθούμε χρόνια, αλλά και σε τμήμα της κοινωνίας, που ξεσηκώθηκε με άκρως συγκινητικούς τρόπους, προκειμένου να στηλιτεύσει τα τραγελαφικά και σκοτεινά διαμειβόμενα, εναντίον μου. Τους ευχαριστώ από τα βάθη της ψυχής μου.

Το χρωστώ ακόμη και κυρίως στην εκκλησία, στις κυβερνήσεις, στους διεθνείς οργανισμούς, τις ακαδημίες και τα πανεπιστήμια, που με τίμησαν, ζητώντας συγνώμη για την απαράδεκτη συμπεριφορά της πατρίδας μου απέναντι τους. Όμως, και πέρα από αγαπητούς φίλους, συνεργάτες, φοιτητές, ιδρύματα κλπ, είχα την εξαιρετική τύχη να βιώσω συγκινητικές καταστάσεις, με άγνωστους σε μένα πολίτες, που αρκετοί με πλησίαζαν αυθόρμητα στο δρόμο, τις ημέρες που κάποια ΜΜΕ έχυναν μίσος εναντίον μου, χωρίς να καταλαβαίνω γιατί. Μου έσφιγγαν το χέρι και μου έδιναν συγχαρητήρια, καθώς και με παρότρυναν να συνεχίσω και θα είναι πάντα δίπλα μου. Τους ευχαριστώ θερμά, και ειλικρινά λυπούμαι που δεν γνωρίζω τα ονόματά τους, όμως αυτό είναι λεπτομέρεια.

Αναπόφευκτο ήταν, με την ευρύτατη διάδοση του διαδικτύου, ότι αρκετοί διεθνείς συνάδελφοι, φίλοι και συνεργάτες, πληροφορήθηκαν αυτό το “σαφάρι μαγισσών”, που διενεργείται στη χώρα μας, και ζητούν εξηγήσεις για το τι ακριβώς μου συμβαίνει, αλλά και τι μπορούν να κάνουν για μένα. Τι να απαντήσω; Όπως κάθε άνθρωπος, θα μπορούσα σίγουρα να κατηγορηθώ για κάποια κακώς έχοντα, αλλά σίγουρα όχι για την όποιας μορφής προσπάθεια προβολής των επιτευγμάτων μου.

 

Είναι κάτι που, πραγματικά, απεχθάνομαι. Φοβούμαι, όμως, ότι εν προκειμένω είμαι υποχρεωμένη, σε κάποιο βαθμό να το πράξω, προκειμένου να προβληθεί ο “τρόπος”, με τον οποίον μεταχειρίζονται στην Ελλάδα του 2026, επιστήμονες των οποίων τα επιτεύγματα και η παρουσία τους στην υφήλιο τιμά την πατρίδα.

 

Έχουμε λοιπόν, και λέμε (μικρό δείγμα του συνόλου):

  • Είμαι η πρώτη Ελληνίδα πρύτανης, εκλεγμένη τρείς φορές, στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας.
  • Έχω προσκληθεί από το State Department για επίσημη επίσκεψη στις ΗΠΑ (1979) για διαλέξεις και συζητήσεις, σχετικά με την οικονομική πολιτική Reagan-Thatcher.
  • Από το 1999 είμαι πρόεδρος του Ιδρύματος Δελιβάνη, έχοντας χαρίσει ένα ακίνητο στο ΑΠΘ. Με πλήθος δραστηριοτήτων και βοήθεια για μεταπτυχιακές σπουδές σε φοιτητές της Β.Ε.
  • Μου απονεμήθηκαν πέντε (5) Επίτιμα Διδακτορικά (DHC) από τα Πανεπιστήμια Δημόκριτος (Θράκη), Valahia (Ρουμανία), Kainar (Almaty-Kazakhstan), Barnaoul–Altai στη ρωσική Σιβηρία και Annaba (Αλγερία).
  • Το1984, η μελέτη μου για την “περιφερειακή ανάπτυξη της Ελλάδας στα πλαίσια της ΕΟΚ” (με τη συνεργασία Βάσως Πορταρίτου-Κρεστενίτη) τιμήθηκε με το Α΄ βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών.
  • Το 1984, προσκλήθηκα για ένα χρόνο στο Πανεπιστημιακό Ινστιτούτο της Φλωρεντίας για έρευνα και διδασκαλία.
  • Tιμήθηκα με τέσσερα χρυσά μετάλλια της Ιεράς Μητρόπολης Θεσσαλονίκης, για την κοινωνική μου δράση (1985-88).
  • Στις 11.12.2006, σε πανηγυρική τελετή, το Πανεπιστήμιο Μακεδονίας μου επέδωσε δύο Τόμους επιστημονικών μελετών, που γράφτηκαν προς τιμήν μου, από επιστήμονες όλου του κόσμου, πολλοί από τους οποίους ήταν παρόντες.
  • Mε διάταγμα του προέδρου της Γαλλίας, Nicolas Sarkozy, της 17ης Ιουλίου 2008 μου απονεμήθηκε το μεγάλο γαλλικό παράσημο του Ιππότη της Λεγεώνας της Τιμής για την επιστημονική μου συνεργασία με τη Γαλλία.
  • Tο 2010 εκλέχτηκα επίτιμο μέλος της Ακαδημίας Επιστημών της Ρουμανίας και είμαι, από όσο γνωρίζω, η μοναδική εκπρόσωπος της χώρας μας, που έγινε δεκτή εκεί.
  • Το 2022 μου απονεμήθηκε το βραβείο ανθρωπισμού από το Σύνδεσμο Πολιτισμού Ελλάδας-Κύπρου.
  • Είμαι επίτιμη δημότης Κομοτηνής.
  • Έχω συγγράψει 65 συγγράμματα, που μεταφράστηκαν σε πολλές γλώσσες και έτυχαν εξαιρετικών κριτικών, καθώς και αναρίθμητα άρθρα.
  • Έχω προσκληθεί από πολυάριθμα Πανεπιστήμια και διεθνείς οργανισμούς για διδασκαλία και έρευνα.

Μετά από τα παραπάνω, στα οποία ειλικρινά λυπούμαι, διότι θεώρησα απαραίτητο να αναφερθώ (αν μη τι άλλο, απέναντι στο σύνολο όσων με τίμησαν, και έκπληκτοι παρακολουθούν τα τεκταινόμενα σχετικά στην Ελλάδα του 2026) θα συνεχίσω με τη “δραχμή”, τους “δραχμιστές”, αλλά βέβαια δεν θα αφήσω έξω και την “αιματηρή επανάσταση”, καθώς και τον κίνδυνο μετάδοσης όλων αυτών των υπέρτατων κινδύνων στην κυρία Μαρία Καρυστιανού (όταν θα είναι πρωθυπουργός).

Η έναρξη της συνομωσίας

Στις 21/1, και στις 10πμ. με επισκέφθηκε στο σπίτι μου η δημοσιογράφος του Αντέννα, κυρία Πωλίνα Κολοκοτρώνη, συστημένη από καλό μου φίλο και γνωστό δημοσιογράφο της Θεσσαλονίκης, που από τότε το “φυσάει και δεν κρυώνει” για το πως εξαπατήθηκε και ο ίδιος. Όπως αποδείχθηκε περίτρανα, εκ των υστέρων, η κυρία Κολοκοτρώνη δέχθηκε με την ιδιότητα του δημοσιογράφου να διαδραματίσει ρόλο Δούρειου Ίππου, ζητώντας πρόσβαση στην οικία μου.

Μου έκανε, φυσικά, εντύπωση το ότι επέμενε σε δικές μου απόψεις, παγκοίνως γνωστές στα ΜΜΕ από το 2012, που περιλαμβάνονται σε βιβλία και άρθρα μου, που μεταφράστηκαν και σε ξένες γλώσσες, που συζητήθηκαν ευρέως σε συνέδρια, όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και στο εξωτερικό και που αναφέρονται στην εμφανή ανάγκη εξέτασης εναλλακτικών λύσεων στο θανατηφόρο περιεχόμενο των Μνημονίων. Αυτό το περιεχόμενο, που όσοι το κατανοούσαν, και όσοι δεν το υπέγραψαν χωρίς να το διαβάσουν, όφειλαν τότε να γνωρίζουν ότι ήταν η καταστροφή της Ελλάδας, και συνεπώς εγκληματική η επιπολαιοτητα τους, της άρνησης εξέτασης εναλλακτικών σεναρίων.

Μετά την αναχώρηση της κυρίας Κολοκοτρώνη, από το σπίτι μου, άρχισε η απόλυτη γελοιότητα των γνωστών και μη εξαιρετέων “ΜΜΕ”. Με τη δραχμή και τη δραχμίστρια, με μάτια που έβγαιναν από τις κόγχες ανεγκέφαλων “δημοσιογράφων”, που παρουσίαζαν το θηρίο της δραχμής, με… τρόμο, για το εθνικό μας νόμισμα. Ευτυχώς, μέσα στον απόλυτο αυτό παραλογισμό, υπήρξαν και κάποια ΜΜΕ που διαφύλαξαν την αξιοπρέπεια και τη σοβαρότητά τους. Ο τραγέλαφος, λοιπόν, του επιπέδου της πατρίδας μας, ήταν πλήρως οργανωμένος, και απασχόλησε επί περίπου μια εβδομάδα τους θεατές….

Επί τίνος ακριβώς θέματος; Μα… ότι, εγώ, οικονομολόγος με πτυχία και διακρίσεις, που δεν γνωρίζω αν και κάποιοι άλλοι τα διαθέτουν στη χώρα μας, τόλμησα το 2012 να προτείνω να εξεταστεί και η μετάβαση στη δραχμή (που τώρα τα ρυπαρά αρχεία Επστάιν μου δίνουν δίκαιο), σε μια ύστατη προσπάθεια αποφυγής της εσαεί καταβολής δανείου που δεν ήταν δικό μας.

Στο στόχο των ΜΜΕ και η Καρυστιανού

Μα, φυσικά, εδώ βρίσκεται η ουσία και φυσικά αφορά στην κυρία Μαρία Καρυστιανού. Που τόλμησε να προχωρήσει σε πολιτικό κόμμα, προκειμένου να δικαιώσει τη Μάρθη. Και που έπεσε πανικός εξαιτίας των υψηλών ποσοστών αποδοχής του λαού που, όπως ήταν αναμενόμενο, συγκεντρώνει στο πρόσωπό της. Έτσι, λοιπόν, κάποιοι άρχισαν να ψάχνονται… τι να κάνουν… πως να προστατευτούν από το παγόβουνο που έρχεται κατά πάνω τους, τι να σοφιστούν για να μη χάσουν τις καρέκλες τους;

Έτσι, ΜΜΕ επιδόθηκαν σε ενδελεχείς έρευνες, σχετικά με το ποιοι πλησιάζουν τη Μαρία Καρυστιανού, πως μπορούν να τους μικρύνουν, τι να εμπνευστούν για να τους προβάλλουν ως επικίνδυνους για τη μελλοντική Ελλάδα της κας Καρυστιανιού; Και προφανώς, δεν βρήκαν κάτι άλλο, εκτός από το εθνικό μας νόμισμα (που είναι φυσικά ανεπίτρεπτη η όποια προσπάθεια γελοιοποίησής του), καθώς και την προετοιμασία αιματηρής επανάστασης!

Και ποια είναι η κατάληψη αυτής της “εκστρατείας”;

Αυτό που πρόβαλε μέσα από τις παραπάνω οργανωμένες γελοιότητες, είναι κάτι που σίγουρα οι όποιοι αρμόδιοι αντεύχονται την κυκλοφορία του. Είναι, όμως, αργά, γιατί ήδη έχει κυκλοφορήσει, προς τα έξω. Ότι, δηλαδή, στην Ελλάδα του 2026, που πασχίζει να εμφανίζεται δημοκρατική, άρχισε κυνήγι επιστημόνων, για τις ιδέες και τα πορίσματα των εκάστοτε ερευνών τους. Και, ακόμη, συγκεκριμένα, στην Ελλάδα του 2026, προκειμένου να οργανωθεί επίθεση εναντίον νέου πολιτικού κόμματος, που παρότι δεν έχει ακόμη εμφανιστεί, τρομοκρατεί ωστόσο ορισμένους, ακριβώς επειδή έχει το λαό με το μέρος του, επειδή θέλει δικαιοσύνη που είναι τώρα ελλιπέστατη, επειδή συγκεντρώνει γύρω του ικανό αριθμό σκεπτόμενων πολιτών και καταξιωμένων επιστημόνων.

Για όλους αυτούς τους λόγους και πλήθος άλλων, επιδίδονται με απελπισία στην αναζήτηση “ψύλλων στ’ άχυρα”. Και… καταλήγουν σε εμένα (προς το παρόν), που όπως είναι γνωστό δημοσιοποιώ ανελλιπώς τα πορίσματα των εκάστοτε ερευνών μου. Οι περί ου, ανήμποροι να κατανοήσουν περί τίνος πρόκειται, σπεύδουν να τα “αποκαλύψουν” ως εύρημα (!) μετά από 15 χρόνια, αφότου έτυχαν ευρείας συζήτησης και προβληματισμού! Εμφανώς, δεν υπάρχουν λόγια για να στοιχειοθετήσουν ένα συμπέρασμα σε αυτή την παράνοια. Καθώς, στην κατακαημένη Ελλάδα του 2026, εκτός από την κακοήθεια ορισμένων, οι ίδιοι αυτοί αγνοούν περί τίνος εκάστοτε ομιλούν.

slpress.gr

 

**Ο Πόλεμος κατά της Διαφθοράς: Γιατί η Διαφθορά Κερδίζει**

Από
anixneuseis
-
0

    Oliver Bullough
Contributing Editor
codastory.com

Η Transparency International δημοσίευσε τον ετήσιο Δείκτη Αντίληψης της Διαφθοράς (Corruption Perceptions Index – CPI) και, για πρώτη φορά εδώ και καιρό, θεωρώ ότι αυτή η μάλλον κουραστική έρευνα σχετικά με το πόσο πιθανό είναι δημόσιοι αξιωματούχοι διαφόρων χωρών να εμπλέκονται σε διεφθαρμένες πρακτικές έχει κάτι ουσιαστικό να μας πει. Σε γενικές γραμμές, ο CPI καταλήγει να μας υπενθυμίζει ότι οι φτωχές χώρες εμφανίζουν ασθενέστερη διακυβέρνηση σε σύγκριση με τις πλούσιες — μια διαπίστωση που δεν αποτελεί ιδιαίτερα χρήσιμη αποκάλυψη. Εκεί που αποτυγχάνει, ωστόσο, είναι στο να επισημάνει ότι σημαντικός λόγος για αυτή την πραγματικότητα είναι το γεγονός πως οι πλούσιες χώρες διευκολύνουν τους ηγέτες των φτωχότερων να αποσπούν πόρους από τους πολίτες τους, να αποκρύπτουν την υπεξαίρεση και να διοχετεύουν τα έσοδα σε ακίνητα στο Mayfair, στο Μαϊάμι ή στο Σεν Μόριτς.

Πώς να μη μετράς τη διαφθορά

Παρά ταύτα, θεωρώ σημαντικό ότι φέτος χώρες με επιρροή στη Δύση υποχωρούν στη σχετική κατάταξη: οι Ηνωμένες Πολιτείες κατέγραψαν τη χαμηλότερη επίδοσή τους μέχρι σήμερα, ενώ η περσινή καταστολή κατά ανεξάρτητων μέσων ενημέρωσης και δικαστών δεν έχει ακόμη αποτυπωθεί πλήρως στη βαθμολογία. «Βλέπουμε μια ανησυχητική εικόνα μακροπρόθεσμης υποχώρησης της ηγεσίας στην αντιμετώπιση της διαφθοράς», σημείωσε η Transparency International. «Ακόμη και εδραιωμένες δημοκρατίες, όπως οι ΗΠΑ, το Ηνωμένο Βασίλειο και η Νέα Ζηλανδία, παρουσιάζουν πτώση στην απόδοσή τους. Η απουσία τολμηρής ηγεσίας οδηγεί σε αποδυνάμωση των προτύπων και της εφαρμογής τους, μειώνοντας τη φιλοδοξία των προσπαθειών κατά της διαφθοράς παγκοσμίως.»

Ελπίζεται ότι ο δείκτης της Transparency International και τα σοβαρά του συμπεράσματα θα συμβάλουν στην κινητοποίηση αντιδράσεων απέναντι σε πολιτικές φιλοολιγαρχικού χαρακτήρα που εξαπλώνονται διεθνώς και θα βοηθήσουν στην αποτροπή μιας ολιγαρχικής επικράτησης σε χώρες που εξακολουθούν να διατηρούν ικανοποιητικά επίπεδα διακυβέρνησης. Υπό αυτή την έννοια, η συμβολή του δείκτη μπορεί να θεωρηθεί χρήσιμη.

Ωστόσο, δεν έχω αναθεωρήσει την άποψή μου ότι ο Δείκτης Αντίληψης της Διαφθοράς θα έπρεπε να καταργηθεί. Είναι παράδοξο το Χονγκ Κονγκ να κατατάσσεται ως η 12η «καθαρότερη» δικαιοδοσία στον κόσμο, ενώ η Κίνα — χώρα από την οποία, κατά τον αρθρογράφο, αντλεί πόρους — βρίσκεται στην 76η θέση. Εξίσου αμφιλεγόμενη είναι η κατάταξη των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων στην 21η θέση, λαμβανομένου υπόψη του αυξανόμενου ρόλου τους ως κομβικού πυλώνα της παγκόσμιας κλεπτοκρατίας, συμπεριλαμβανομένων κεφαλαίων προερχόμενων από τη Ρωσία (η οποία κατατάσσεται στην ιδιαίτερα χαμηλή 157η θέση).

Το Ηνωμένο Βασίλειο μπορεί να έχει υποχωρήσει στην 20ή θέση, όμως αυτή παραμένει υπερβολικά υψηλή για μια χώρα που, σύμφωνα με δικές της παραδοχές, «ξεπλένει» εκατό δισεκατομμύρια λίρες ετησίως. Το ποσό αυτό αντιστοιχεί περίπου στο σύνολο του ΑΕΠ της Κένυας, η οποία κατατάσσεται στην 130ή θέση του σχετικού πίνακα.

Δεν είναι δυνατόν να κατανοήσει κανείς τη διαφθορά σε καθαρά εθνική βάση, διότι η κλεπτοκρατία αποτελεί παγκοσμιοποιημένο φαινόμενο· και κάθε εργαλείο που υπονοεί το αντίθετο —ιδίως κάτι τόσο απλουστευτικό όσο μια κατάταξη τύπου «βαθμολογικού πίνακα»— είναι υπερβολικά παραπλανητικό για να θεωρηθεί πραγματικά χρήσιμο.

Πώς οι φορολογικές γνωστοποιήσεις αποκαλύπτουν το σύστημα

Μιλώντας για πολυδικαιοδοτικές «αλχημείες», αξίζει να δει κανείς την έκθεση του συνασπισμού FACT σχετικά με τον τρόπο με τον οποίο οι αμερικανικές εταιρείες οργανώνουν τις δραστηριότητές τους. Χάρη σε νέους λογιστικούς κανόνες, καθίσταται πλέον δυνατό να διαπιστωθεί πού και σε ποιο ύψος καταβάλλουν φόρους οι αμερικανικές πολυεθνικές. Ορισμένα από τα ευρήματα είναι ιδιαιτέρως εντυπωσιακά: η Boeing καταβάλλει περισσότερους φόρους στη Γερμανία απ’ ό,τι στις Ηνωμένες Πολιτείες· η Tesla κατέβαλε μόλις 28 εκατομμύρια δολάρια στο αμερικανικό Υπουργείο Οικονομικών, ποσό 27 (!) φορές μικρότερο από αυτό που καταβάλλει στην Κίνα.

Βεβαίως, σημαντικό μέρος των κερδών αυτών των εταιρειών φορολογείται ελάχιστα ή και καθόλου, καθώς διοχετεύεται σε χώρες που προσφέρουν ευνοϊκή μεταχείριση — με την Ιρλανδία, τις Κάτω Χώρες, τις Βερμούδες και τη Σιγκαπούρη να ξεχωρίζουν.

Το γεγονός ότι τα στοιχεία αυτά δημοσιοποιούνται είναι θετικό, καθώς επιτρέπει στους πολίτες να αντιληφθούν τον τρόπο με τον οποίο μεγάλες επιχειρήσεις απολαμβάνουν ειδικής μεταχείρισης, αυξάνοντας —θεωρητικά— την πίεση της κοινής γνώμης για δικαιότερη φορολόγηση. Δεν θα μου προκαλούσε, επομένως, καμία έκπληξη εάν επιδέξιοι και δραστήριοι λομπίστες εργάζονταν ήδη εντατικά ώστε οι σχετικές υποχρεώσεις δημοσιοποίησης να καταργηθούν το συντομότερο δυνατόν.

Φυσικά, δεν χρειάζεται να εγκαταλείψει κανείς τις Ηνωμένες Πολιτείες για να συναντήσει περίπλοκες εταιρικές δομές, όπως καταδεικνύει πρόσφατο δημοσίευμα του Bloomberg σχετικά με τον Ρώσο ολιγάρχη, κοσμικό και δισεκατομμυριούχο Σουλεϊμάν Κερίμοφ. Ο Κερίμοφ ίδρυσε καταπίστευμα με έδρα το Ντελαγουέρ για να «διαχειρίζεται» περιουσιακά στοιχεία που ανήκουν σε ίδρυμα με έδρα το Λιχτενστάιν, προερχόμενα από την επιχειρηματική του αυτοκρατορία στη Ρωσία, όπου εξακολουθεί να είναι μέλος της Άνω Βουλής του Κοινοβουλίου. Υπενθυμίζεται ότι ο Κερίμοφ τέθηκε υπό κυρώσεις το 2018 για αυτό που η πρώτη κυβέρνηση Τραμπ χαρακτήρισε «παγκόσμια κακόβουλη δραστηριότητα». Κατηγορήθηκε, μεταξύ άλλων, ότι μετέφερε εκατομμύρια ευρώ στη Γαλλία σε βαλίτσες, τα οποία χρησιμοποίησε για την αγορά επαύλεων, αποφεύγοντας την καταβολή των αναλογούντων φόρων (κατά την παλιά, δοκιμασμένη μέθοδο).

Παρά τις κυρώσεις, ο Κερίμοφ συνέχισε να ωφελείται από το καταπίστευμα, σύμφωνα με το Bloomberg. Ωστόσο, το αμερικανικό Υπουργείο Οικονομικών φαίνεται να εντείνει σταδιακά τους ελέγχους σε όλους τους εμπλεκόμενους: επιβλήθηκε πρόστιμο 216 εκατομμυρίων δολαρίων σε εταιρεία επιχειρηματικών κεφαλαίων τον Ιούνιο· διακανονισμός 11,5 εκατομμυρίων δολαρίων με εταιρεία ιδιωτικών επενδυτικών κεφαλαίων τον Δεκέμβριο· και πρόστιμο 1,1 εκατομμυρίου δολαρίων σε δικηγόρο περίπου την ίδια περίοδο.

Θα ήθελα να πω ότι αυτό θα λειτουργήσει ως υπενθύμιση της σημασίας των κυρώσεων και της ανάγκης αυστηρής συμμόρφωσης με αυτές. Υπάρχουν, πράγματι, ομάδες —όπως οι δραστήριοι ακτιβιστές του Collectif Sassoufit, που αγωνίζονται κατά της διαφθοράς στο Κονγκό— οι οποίες ζητούν από τις Ηνωμένες Πολιτείες να επιβάλουν κυρώσεις σε περισσότερα πρόσωπα, δεδομένου ότι η δικαιοσύνη δεν μπορεί να αποδοθεί στις χώρες τους. Ωστόσο, κατά τη γνώμη μου, έχει έρθει η στιγμή για μια σοβαρή επανεξέταση της υπερβολικής εξάρτησης της Δύσης από τις κυρώσεις, ιδίως υπό το πρίσμα του τρόπου με τον οποίο οι Ηνωμένες Πολιτείες τις χρησιμοποιούν σήμερα.

Πώς να καταχραστεί κανείς τις κυρώσεις

Εάν επιθυμεί κανείς ένα παράδειγμα, αρκεί να εξετάσει την περίπτωση της Kimberly Prost, διακεκριμένης Καναδής δικαστού στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο, στην οποία επιβλήθηκαν κυρώσεις επειδή ο Λευκός Οίκος διαφώνησε με την απόφασή της να εγκρίνει έρευνες για μέλη του αμερικανικού στρατού στο Αφγανιστάν (κυρώσεις επιβλήθηκαν επίσης και σε άλλα στελέχη του ΔΠΔ για τη διερεύνηση φερόμενων παραβάσεων από Αμερικανούς και Ισραηλινούς αξιωματούχους). Η ίδια έχει περιγράψει τις επαναλαμβανόμενες ταπεινώσεις που υφίσταται ως συνέπεια των μέτρων. «Έχω έναν ηλεκτρονικό αναγνώστη βιβλίων», ανέφερε. «Δεν είναι καν αμερικανικό προϊόν, αλλά για κάποιο λόγο —υποθέτω λόγω του συστήματος πληρωμών— αγόραζα βιβλία, άρχιζα να τα διαβάζω και μετά εξαφανίζονταν». Τελικά, όπως παραδέχθηκε, «καταλήγεις να χρησιμοποιείς μετρητά πολύ συχνά».

Τέτοιου είδους επιπόλαιες κυρώσεις ωθούν απλώς τα κράτη να αναζητούν τρόπους παράκαμψης των περιορισμών (αξιοσημείωτο είναι ότι τράπεζες στον Καναδά, στο Ηνωμένο Βασίλειο και στις Κάτω Χώρες συνεχίζουν να της παρέχουν υπηρεσίες — κάτι που δύσκολα θα συνέβαινε χωρίς τη συναίνεση των αντίστοιχων κυβερνήσεων). Και στο μέλλον, όταν πραγματικοί εγκληματίες θα μπορούν να συναλλάσσονται ανεμπόδιστα, οι επόμενες γενιές ίσως αναλογιστούν με απογοήτευση τον τρόπο με τον οποίο οι αμερικανικές κυβερνήσεις σπατάλησαν το ισχυρό όπλο της κυριαρχίας τους στο παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα.

Η ενότητα «Tether watch» είναι σύντομη αυτή την εβδομάδα: απλώς ένα απόσπασμα από στήλη του επενδυτή κρυπτονομισμάτων Chris Dixon της Andreessen Horowitz, όπου εξηγεί γιατί τα stablecoins είναι, κατά την άποψή του, ωφέλιμα. «Η SpaceX χρησιμοποιεί stablecoins για να μεταφέρει χρήματα εκτός χωρών όπως η Αργεντινή και η Νιγηρία, όπου τα τοπικά τραπεζικά συστήματα είναι εύθραυστα ή οι έλεγχοι κεφαλαίων αυστηροί». Χμμ… Αναρωτιέμαι αν συμβουλεύτηκε τους νομικούς της SpaceX πριν δημοσιεύσει τη δήλωση αυτή σε διεθνή εφημερίδα, διότι μια εταιρεία που συστηματικά παρακάμπτει τους κεφαλαιακούς ελέγχους κρατών ακούγεται, τουλάχιστον, αμφιλεγόμενη πρακτική.

 

Κ. Μαυριδης: η αναβαθμισμένη «κανονικότητα» Μητσοτάκη–τουρκικού επεκτατισμού

Από
anixneuseis
-
1
του Κώστα Μαυρίδη, Ευρωβουλευτή Κύπρου
Για χρόνια τεκμηριώνουμε την ανάγκη πανεθνικής στάσης Αθήνας-Λευκωσίας απέναντι στον τουρκικό επεκτατισμό με επίκεντρο το πλαίσιο τα ΕΕ και την κοινή πανεθνική άμυνα. Το τραγικό είναι που εν μέσω ευνοϊκών συνθηκών για τα εθνικά δίκαια, η εμμονική πολιτική Μητσοτάκη-Γεραπετρίτη να «κανονικοποιήσουν» τον τουρκικό επεκτατισμό, έχει καθιερωθεί ως επίτευγμα! Στην πρόσφατη συνάντηση Μητσοτάκη-Ερντογάν, η εκπρόσωπος του Ελληνικού Υπουργείου Εξωτερικών αναφέρθηκε σε «κανονικότητα προς το συμφέρον όλων».
 
Απέναντι στην αποφασιστικότητα κι ετοιμότητα των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων, που αποτρέπουν την τουρκική επέλαση, η Τουρκία επεδίωκε για δεκαετίες να μετατρέψει τις τουρκικές παρανομίες σε «διμερείς διαφορές». Όταν πριν μερικά χρόνια, προέκυψε το παράνομο «τουρκολιβυκό μνημόνιο» στην Ανατ. Μεσόγειο, το οποίο ακρωτηρίαζε τα κυριαρχικά δικαιώματα Ελλάδας-Κύπρου, υπήρξαν έντονες καταδίκες των τουρκικών παρανομιών από την ΕΕ με αναφορές για επιβολή κυρώσεων στην Τουρκία. Όλα ανατράπηκαν από την Αθήνα και εγχώριους «δορυφόρους» που προέβαλλαν ότι «η πολιτική των κυρώσεων είναι αδιέξοδη και αναποτελεσματική». Οι ίδιοι πρωτοστάτησαν στην επιβολή κυρώσεων στη Ρωσία για την εισβολή στην Ουκρανία αλλά όχι στην Τουρκία, ενώ η ΕΕ αποτελεί το μεγαλύτερο εισαγωγέα τουρκικών προϊόντων κι επιπλέον, η Τουρκία αρνείται εφαρμογή της Συμφωνίας Τελωνειακής Ένωσης ΕΕ-Τουρκίας, την οποία υπέγραψε, για υποχρεώσεις της προς την Κυπριακή Δημοκρατία. Δεν υπάρχει περίπτωση άλλης Κυβέρνησης στην ΕΕ, η οποία πρωτοστάτησε στην επιβολή κυρώσεων κατά της Ρωσίας, αλλά όχι κατά της Τουρκίας που κατέχει έδαφος της ΕΕ στην Κύπρο κι απαιτεί «δύο κράτη», που προβάλλει «casus beli»/αιτία πολέμου στο Αιγαίο, που επέβαλε το παράνομο «τουρκολιβυκό μνημόνιο» στην Ανατ. Μεσόγειο και τώρα με «NAFTEX αορίστου διαρκείας» χώρισε παράνομα το Αιγαίο στα δύο, πράγμα που αποσιωπάται γιατί προέχει άλλο: το «ξέπλυμα» των τουρκικών παρανομιών μέσα από την … «κανονικότητα» με τον τουρκικό επεκτατισμό. Έτσι, με πρωτοβουλία της Αθήνας οι τουρκικές παρανομίες, μεταφέρθηκαν από το πλαίσιο ΕΕ-Τουρκίας στο διμερές επίπεδο όπως επεδίωκε η Τουρκία και βολεύει τους εταίρους μας!
Δώσαμε μάχες στην ΕΕ για να καταδικάσουμε τις τουρκικές παρανομίες ζητώντας κυρώσεις και τελικά «προσαρμόζεται» η Αθήνα στις επιδιώξεις του καθεστώτος Ερντογάν σε μια «κανονικότητα» που πλήττει τα εθνικά συμφέροντα κι ανταμείβει τον τουρκικό επεκτατισμό. Φυσικά, θα προβληθούν διάφορα βαρύγδουπα περί «σταθερότητας και ειρήνης» κ.ά. Ο οικουμενικός Έλληνας Κ. Καβάφης στο ποίημα (1912) του «Αλεξανδρινοί Βασιλείς» αναφέρεται στον Αντώνιο και Κλεοπάτρα που έστησαν μια μεγαλοπρεπή φιέστα και μοίρασαν βασιλικούς τίτλους για το θεαθήναι:
«κι οι Αλεξανδρινοί έτρεχαν πια στην εορτή,
κι ενθουσιάζονταν, κι επευφημούσαν…
γοητευμένοι με τ’ ωραίο θέαμα –
μόλο που βέβαια ήξευραν τι άξιζαν αυτά,
τι κούφια λόγια ήσανε αυτές οι βασιλείες.»
Για όποιον νομίζει ότι ο Ελληνισμός παραχωρεί «λίγη αξιοπρέπεια» με ανταλλαγή «λίγη ειρήνη», το θέτουμε απλά. Η «κανονικότητα» είναι στάση ντροπής και όχι αξιοπρέπειας, που μας φέρνει πιο κοντά στην τουρκική επέλαση η οποία θα προκύψει αδίσταχτα στην πρώτη ευκαιρία γιατί δεν συζητάς με το θηρίο για τον τρόπο που θα σε κατασπαράξει. Σήμερα, όσο ποτέ άλλοτε, η Κύπρος χρειάζεται την Ελλάδα και η Ελλάδα την Κύπρο κι η σιωπή απέναντι στην αποδοχή του νεο-οθωμανισμού ως «κανονικότητας», αποτελεί συνενοχή.
Κώστας Μαυρίδης, Ευρωβουλευτής ΔΗΚΟ- S&D

” #OYΔΕΝ_ΝΕΟΤΕΡΟΝ_ΑΠΟ_ΤΟ_ΑΝΑΤΟΛΙΚΟ_ΜΕΤΩΠΟ…”

Από
anixneuseis
-
0
Γράφει ο Ευθύμιος
.
.#ΑΡΩΜΑ_ΒΑΣΙΛΕΥΟΥΣΑΣ..!!!

-#Constantinople:Μεσα απο  Τουρκικες πηγες για το τι πραγματικα συνεβη στο Ανατολικο ζητημα …

Οθωμανικά Χρέη “απόσπασμα” Οθωμανική Αυτοκρατορία ”
Παγίδα Χρέους” – Πώς οι Βρετανικές Τράπεζες Κατέστρεψαν την Οθωμανική Αυτοκρατορία: Το 1854, η Οθωμανική Αυτοκρατορία έλαβε το πρώτο της εξωτερικό δάνειο για να χρηματοδοτήσει τον Κριμαϊκό Πόλεμο. Μέσα σε 40 χρόνια, η Οθωμανική Αυτοκρατορία είχε εξαφανιστεί… Η Βρετανία κατέστρεψε μια αυτοκρατορία 600 ετών χωρίς να ρίξει ούτε μια σφαίρα. ΣΧΟΛΙΟ: – Σε αντίθεση με όσα λέγονται, το οθωμανικό χρέος αυξήθηκε κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Αμπντούλμετζιτ και του Αμπντούλαζίζ. Ο λόγος για αυτά τα χρέη είναι: ο Μεγάλος Βεζίρης, Μαχμούντ Νεντίμ, ο Κριμαϊκός Πόλεμος και ο Τέκτονας Μιτχάτ Πασάς, ο οποίος έσυρε τη χώρα στον Ρωσοτουρκικό Πόλεμο του 1877-1878. Όταν ο Σουλτάνος ​​Αμπντούλχαμίτ Β’ ανέβηκε στο θρόνο, υπήρχε χρέος 252 εκατομμυρίων χρυσού, ενώ τα ετήσια έσοδα ήταν περίπου 20 εκατομμύρια χρυσά. Με τη Διαχείριση Δημόσιου Χρέους του 1881, τα 2/3 αυτών των χρεών μειώθηκαν και το υπόλοιπο αναδιαρθρώθηκε. Παρά την κατασκευή των σιδηροδρόμων της Βαγδάτης και της Χετζάζης κατά τη διάρκεια του πραξικοπήματος των Νεότουρκων το 1908, τα οθωμανικά χρέη είχαν μειωθεί στα 30 εκατομμύρια χρυσά νομίσματα. Μέχρι το 1918, όταν οι Νεότουρκοι κατέστρεψαν το κράτος και τράπηκαν σε φυγή, το χρέος είχε αυξηθεί στα 300 εκατομμύρια. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Σουλτάνου Αμπντούλ Χαμίτ, δεν υπήρξε καταστροφική συσσώρευση χρέους. Αντίθετα, διατηρήθηκε η οικονομική πειθαρχία, διατηρώντας το κράτος και έναν μεγάλο στρατό ισχυρούς και σταθερούς. Αυτό συνέβαινε μέχρι το πραξικόπημα από προδότες όπως ο Ταλάτ και ο Ενβέρ, το οποίο ανέτρεψε τον Σουλτάνο και κατέλαβε τον έλεγχο του κράτους. Λεπτομέρειες: https://ekzrembugraekinci.com/article/?ID=978&%C5%9Fu-Θέματα-του-Οθωμανικού-Πολέμου
Η εικόνα δείχνει άρθρο της εφημερίδας Cumhuriyet (20 Φεβρουαρίου 1940) που αναφέρει τη δίκη ενός θρησκευτικού άρχοντα, του Ιμπραήμ Χακκί Κονυαλής, για ύβρη κατά του Ατατούρκ, αποκαλώντας τον “Εβραίο Μουσταφά Κεμάλ”.
Omer Farouk:Πράγματι, πρόκειται για μια σημαντική κινηματογραφική ηχογράφηση. Αξίζει να τονιστεί ότι ο Πρόεδρος Μουσταφά Κεμάλ, κυρίως υποκινούμενος από την επιθυμία να ικανοποιήσει την Αγγλία, συναντήθηκε με διοικητές του στρατού στο Στρατόπεδο της Σμύρνης για να συζητήσουν την κατάργηση του Χαλιφάτου και τους έπεισε με τη βοήθεια του πρωθυπουργού Φερίκ Ισμέτ (Ινονού). FO, 371/10217, E 1904/1752/44, εμπιστευτική αναφορά από τον Λίντσεϊ προς τον ΜακΝτόναλντ· Παρατίθεται στο: Ali Satan, The Abolition of the Caliphate in Turkish and English Documents, 2017, σ. 258. Δύο εβδομάδες αργότερα, το Χαλιφάτο καταργήθηκε.
H σπάνια κινηματογραφημένη εγγραφή από τις 15 Φεβρουαρίου 1924, όπου ο Μουσταφά Κεμάλ και οι στρατιωτικοί διοικητές συζητούν στο Ορντού-Εβί της Σμύρνης, συνδέοντάς το με την προετοιμασία για την κατάργηση του χαλαφάτου.Βάσει βρετανικού απορρήτου εγγράφου (FO 371/10217), η συνάντηση στόχευε στην πειθώ των στρατηγών για εξορία της χαλαφικής οικογένειας, ικανοποιώντας την Βρετανία και αποφεύγοντας παγκόσμια ισλαμική αντίδραση, όπως αναλύει το βιβλίο του Ali Satan (2017, σ. 258).Η κατάργηση του χαλαφάτου έλαβε χώρα δύο εβδομάδες αργότερα (3 Μαρτίου 1924), επιβεβαιώνοντας την ιστορική σημασία της συνάντησης ως κλειδί για τις κοσμικές μεταρρυθμίσεις της Τουρκίας.
Ο Έρολ Γκελαρντίν, ένας Εβραίος συγγραφέας από τη Σμύρνη, είπε ότι η Τουρκία ιδρύθηκε από Σαββαταίους, ότι όλοι οι Νεότουρκοι ήταν Σαββαταίοι και ότι ο Ατατούρκ ήταν επίσης Σαββαταίος. Παραδόξως, δεν ξεκίνησε καμία έρευνα εναντίον του και δεν δέχθηκε προσβολές!
-#Rojava:Στο πλαίσιο της συμφωνίας, δυνάμεις Asayish αναπτύσσονται στο Derik και τις γύρω αγροτικές περιοχές, αντικαθιστώντας τις δυνάμεις YPG/YPJκαι ανελαβαν την συνοριακή πύλη Αλ Γουαλίτ.
Οι δυνάμεις Roj Peshmerga, που συνδέονται με το Κουρδικό Εθνικό Συμβούλιο, αναμένεται να επιστρέψουν σύντομα στη Ροζάβα. Αναμένεται να ενταχθούν στις ταξιαρχίες που έχουν ήδη συσταθεί στα κουρδικά εδάφη.Ο αριθμός των μαχητών Roj Peshmerga είναι πάνω από 10.000, Ισως πανε σε Σερεκανιγιε και Αφριν αν δεχθει η Τουρκια.
Κάθε κουρδική ταξιαρχία στο Ροζάβα Κουρδιστάν θα έχει 10.000 μαχητές (40.000 συνολικά) και 15.000 κουρδικές δυνάμεις ασφαλείας (Rojava Asayîş + YAT, HAT, TOL). Σύνολο: 55.000 μαχητές και δυνάμεις ασφαλείας.
Οι Μαζλούμ Αμπντί, Ιλχάν Αχμέντ θα ταξιδέψουν στις Ηνωμένες Πολιτείες τον Μάρτιο κατόπιν πρόσκλησης του Υπουργού Εξωτερικών των #ΗΠΑ, Μάρκο Ρούμπιο.
Ο Στρατηγός Μαζλούμ Αμπντί απαντά στη χθεσινή δήλωση του Σύρου Υπουργού Εξωτερικών Άσαντ αλ-Σεϊμπάνι ότι η κουρδική αντιπροσωπεία δεν ζήτησε αυτοδιοίκηση στη #Ροζάβα. Η κυβέρνηση της Δαμασκού έχει πρόβλημα με ορισμένους όρους και τίτλους. Ναι, το αίτημά μας είναι σαφές : Κουρδική κυριαρχία στις περιοχές μας, με όποιο όνομα κι αν είναι.Ο Μαζλούμ Αμπντί δήλωσε ανοιχτά: «

Θέλουμε οι Κούρδοι να κυβερνούν τις δικές τους περιοχές.Όλοι λένε ότι οι κουρδικές περιοχές δεν πρέπει να δέχονται επιθέσεις. Όλοι οι Κούρδοι πρέπει να συμμετέχουν στις ταξιαρχίες που θα σχηματιστούν». Θέλουμε μια τοπική κουρδική διοίκηση. Όποιο και αν είναι το όνομά της. «Η στάση της Άγκυρας απέναντι στις SDF είναι θετική, αν και περιορισμένη. Οι SDF δεν έχουν διαλυθεί. Θα ενσωματωθούν στο Υπουργείο Άμυνας με τη μορφή 4 ταξιαρχιών. Το μοντέλο του Ιρακινού Κουρδιστάν είναι πολύ επιτυχημένο. Φυσικά, θα επωφεληθούμε από αυτό το μοντέλο όσον αφορά τις περιοχές της Συρίας». «Οι #YPJ θα συνεχίσουν να υπάρχουν. Θα συνεχίσουν να υπάρχουν με ένα τάγμα σε κάθε ταξιαρχία». .Το Συμβούλιο των Πρεσβυτέρων και το Συμβούλιο των Προεστών της Χασάκα πραγματοποιούν συνάντηση στην πόλη Χασάκα με τον Μαζλουμ Αμπντι με το σύνθημα «Μαζί για να προστατεύσουμε την κοινωνία μας, χέρι-χέρι για την ενότητα και τη σταθερότητα.
-#Syria:Οι συριακές κυβερνητικές δυνάμεις έκαναν επιδρομή και κατέστρεψαν τα αυτοσχέδια διυλιστήρια πετρελαίου στην περιοχή Ντεϊρεζόρ. Αυτά τα αυτοσχέδια *διυλιστήρια* χρησιμοποιούνταν από τις τοπικές φυλές, οι οποίες είναι τώρα πολύ εξαγριωμενες από αυτήν την απόφαση.  Ξέσπασαν διαμαρτυρίες στο Ντέιρ εζ Ζορ κατά της Συριακής Προσωρινής Κυβέρνησης λόγω της επιδείνωσης των συνθηκών διαβίωσης και της κατάσχεσης των διυλιστηρίων πετρελαίου, της μοναδικής πηγής εισοδήματος της περιοχής.
Συγκρούσεις μεταξύ της shawaya των Akidat και των ξαδέρφων τους, των Amn al-Aar στην πόλη Dhayban, στην επαρχία Deir ez-Zor. Υπάρχουν νεκροί και τραυματίες λόγω της καύσης παραγώγων πετρελαίου.
«Τέρμα ταπείνωση!» Διαδηλώσεις από τη φυλή Al-Shawayya Al-Qurbat στο Deir ez-Zor και την ύπαιθρό της κατά του Al-Jolani, αφού οι πολιτοφυλακές του Al-Jolani στόχευσαν διυλιστήρια πετρελαίου, το χαος στην Ντειρ εζζορ συνεχιζεται.
Η κυβέρνηση της Χαγιάτ Ταχρίρ αλ-Σαμ (#HTS) στη Δαμασκό απελευθερώνει κρατούμενους της τρομοκρατικής οργάνωσης Ισλαμικό Κράτος από τη φυλακή Αλ-Ακτάν στην πόλη Ράκα. Οι μαχητές του ISIS είναι ελεύθεροι στη Ράκα.

Ο Ράμι Αλ-#Νταχάς, το άτομο που έδειξε τα πλεγμένα μαλλιά μιας γυναίκας ως τρόπαιο, εθεάθη στη Ράκα…υποτιθεται οτι τον ειχαν φυλακισει οι τρομοκρατες του Τζολανι.
-#Iran: Χαμενεΐ προς Τραμπ: «Λένε συνέχεια ότι στείλαμε αεροπλανοφόρο προς το Ιράν. Λοιπόν, ένα αεροπλανοφόρο είναι σίγουρα ένα επικίνδυνο εργαλείο, αλλά πιο επικίνδυνο από το αεροπλανοφόρο είναι το όπλο που μπορεί να στείλει αυτό το πολεμικό πλοίο στον βυθό της θάλασσας»
Τα ακόλουθα κόμματα συμφώνησαν σε ένα σχέδιο συνεργασίας στο Ιράν: Δημοκρατικό Κόμμα του Ιρανικού Κουρδιστάν (PDKI), Κόμμα Ελεύθερης Ζωής του Κουρδιστάν (#PJAK), Κόμμα Ελευθερίας του Κουρδιστάν (PAK), Κόμμα Κομάλα του Κουρδιστάν (με επικεφαλής τον Ρεζά Καάμπι) Οργάνωση Χαμπάτ του Ιρανικού Κουρδιστάν.Αυτό που είναι σημαντικό είναι ότι το PJAK και το KDPI (που συνδέονται με το PKK και το KDP) θα δημιουργήσουν ένα πολύ ισχυρό μέτωπο.
Το «Μέτωπο Λαϊκής Αντίστασης» φέρεται να έστησε ενέδρα σε όχημα των ιρανικών δυνάμεων κοντά στο #Σαραβάν , το #Σιστάν και το #Μπαλουχιστάν . Η ενέδρα φέρεται να πραγματοποιήθηκε με αυτοσχέδιο εκρηκτικό μηχανισμό (IED) / νάρκη ξηράς. 
-#Turkey:Η  Τα μέλη της αντιπροσωπείας του Κόμματος DEM στο Ιμράλι, Περβίν Μπουλντάν, Μιθάτ Σανκάρ και Οζγκούρ Φάικ Ερόλ  πηγαν στο νησί Ιμράλι και συναντηθηκαν με τον Αμπντουλάχ Οτσαλάν.
Οτσαλάν: Η πρώτη φάση της ειρηνευτικής διαδικασίας ολοκληρώθηκε και τώρα έχει ξεκινήσει η δεύτερη φάση της δημοκρατικής ολοκλήρωσης.
#Uzay Bulut: Η Τουρκία κρατά κλειστή την κύρια ορθόδοξη χριστιανική θεολογική σχολή για 55 χρόνια. Η μόνη σχολή για την εκπαίδευση της ηγεσίας του Ορθόδοξου Χριστιανισμού, η Θεολογική Σχολή της Χάλκης, έκλεισε από την τουρκική κυβέρνηση το 1971. Έκτοτε, το Οικουμενικό Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης δεν μπόρεσε να εκπαιδεύσει κληρικούς και πιθανούς διαδόχους για τη θέση του Πατριάρχη. Η Ορθόδοξη Θεολογική Σχολή της Χάλκης έχει γίνει σύμβολο των συστηματικών διακρίσεων στις οποίες έχουν εκτεθεί οι Χριστιανοί στην Τουρκία. Για παράδειγμα, οι τουρκικές αρχές δεν επιτρέπουν τη χρήση του όρου ή του τίτλου «Οικουμενικός» για οποιαδήποτε θρησκευτική δραστηριότητα, παρά το γεγονός ότι χρησιμοποιείται από τον 6ο αιώνα μ.Χ. και αναγνωρίζεται σε όλο τον κόσμο. Το Οικουμενικό Πατριαρχείο δεν έχει νομική ταυτότητα ή καλόπιστη νομική προσωπικότητα στην Τουρκία. Η έλλειψη νομικής ταυτότητας αποτελεί σημαντική πηγή προβλημάτων για το Οικουμενικό Πατριαρχείο, συμπεριλαμβανομένης της μη αναγνώρισης των δικαιωμάτων ιδιοκτησίας του και της μη έκδοσης αδειών διαμονής και εργασίας για «ξένους» (δηλαδή μη Τούρκους) ιερείς που είναι απαραίτητοι για τη συνέχεια και τη λειτουργία του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Οι τουρκικές αρχές δεν επιτρέπουν στο Οικουμενικό Πατριαρχείο να κατέχει οποιαδήποτε περιουσία – ούτε καν τις εκκλησίες του. Το ίδιο το Πατριαρχικό μέγαρο δεν αναγνωρίζεται ως ιδιοκτησία του Πατριαρχείου και ακόμη και το Ίδρυμα Ορφανοτροφείου Κοριτσιών και Αγοριών στο νησί Πρίγκιπος, για το οποίο το Πατριαρχείο κατέχει τίτλο ιδιοκτησίας από το 1902, δεν αναγνωρίζεται νομικά από την τουρκική κυβέρνηση. Με διάφορες μεθόδους, οι τουρκικές αρχές έχουν κατασχέσει χιλιάδες περιουσιακά στοιχεία από το Οικουμενικό Πατριαρχείο και την ελληνορθόδοξη κοινότητα όλα αυτά τα χρόνια, συμπεριλαμβανομένων των μοναστηριών, των εκκλησιαστικών κτιρίων, ενός ορφανοτροφείου, ιδιωτικών κατοικιών, πολυκατοικιών, σχολείων και γης. Για περισσότερες πληροφορίες, διαβάστε αυτήν την έκθεση που έγραψα το 2018:https://gatestoneinstitute.org/13063/turkey-mosques-χριστιανισμός

Τούρκοι αναλυτές υποστηρίζουν ότι τώρα είναι η ώρα να προσκληθούν οι Mazloum Abdi και Elham Ahmad στην Τουρκία για την ενίσχυση των οικονομικών δεσμών. Μέσω Cumhuriyet.
 
-#Αlawite:Αλαουίτης άνδρας σκοτώθηκε στη Συρία μετά από υποκίνηση στο Facebook από Σύρο πρόσφυγα στην #Ευρώπη #Χομς : Τοπικές πηγές ανέφεραν ότι ο Waseem Al-Ashqar, ο οποίος σκοτώθηκε στις 12 Φεβρουαρίου, είχε λάβει απειλές λίγες ώρες πριν από τον θάνατό του μέσω μιας ανάρτησης στο Facebook που φέρεται να δημοσιεύτηκε από έναν άνδρα που αναγνωρίστηκε ως Talal Al-Jali .
–#Israel:H Ελλάδα θα συναινέσει στο αίτημα του Ισραήλ – παρά τις αρχικές επιφυλάξεις – και θα συνεισφέρει ένα τάγμα ως κυανόκρανους στη Γάζα.

-#Afrin: Eχουν ξεκινήσει οι προετοιμασίες για την οργάνωση πομπών για την επιστροφή των εκτοπισμένων κατοίκων του Afrin (Efrîn) στις πόλεις και τα χωριά τους στην περιοχή του Afrin εντός μιας εβδομάδας. O Κοινωνικός Σύλλογος Afrin και το Συμβούλιο Εκτοπισμένων του Afrin, σε συντονισμό με τη συριακή μεταβατική κυβέρνηση, προετοιμάζουν μια πομπή περίπου 400 εκτοπισμένων οικογενειών από την περιοχή, ενόψει της επιστροφής τους στα χωριά και τις πόλεις τους τις επόμενες ημέρες.
-#US: Οι αμερικανικές δυνάμεις εκκενώνουν τις βάσεις τους εκτός του ελέγχου των SDF. Οι βάσεις Shaddadi και Tanef έχουν εκκενωθεί πλήρως και 70 οχήματα έχουν περάσει στο Ιράκ. Μόνο η βάση Qasrik παραμένει στη Συρία.
Αρκετές στρατιωτικές μονάδες των ΗΠΑ που αναπτύχθηκαν στη Μέση Ανατολή και αναμενόταν να αποχωρήσουν εναλλάξ τις επόμενες εβδομάδες, έλαβαν παράταση των εντολών τους. (CNN)
Η λύση στη Συρία είναι ένα αμερικανικού τύπου πολιτειακό σύστημα.Αμερικανός βουλευτής Στούτζμαν: Οι Κούρδοι θα πρέπει να αυτοκυβερνώνται όπως οι πολιτείες στην Αμερική. Ακριβώς όπως η Ιντιάνα· εμείς αυτοκυβερνόμαστε σε πολιτειακό επίπεδο, αλλά στρέφουμε την προσοχή μας στην ομοσπονδιακή κυβέρνηση για την εθνική ασφάλεια και τα σύνορα.
-#Rum_Pontos: Ο ποταμός Κιζιλιρμάκ ανεβαίνει  • Ο Κιζιλιρμάκ, ο μακρύτερος ποταμός της Τουρκίας με μήκος 1.355 χλμ., ο οποίος πηγάζει από τους πρόποδες του Κιζιλντάγκ στη Σεβάστεια και εκβάλλει στη Μαύρη Θάλασσα από την περιοχή Μπάφρα της Σαμψούντας , ανεβαίνει μετά από χιονόπτωση 1 μέτρου ή περισσότερο σε αγροτικές και αστικές περιοχές της Σεβάστειας
Όσοι θέλετε να κοινοποιείτε την σελίδα διότι η κρατική ΕΡΤ και τα λεγόμενα μεγάλα κανάλια δεν τα δείχνουν αυτά προς το παρόν. “Ουδέν νεότερον από το Ανατολικό Μέτωπο”

Συγκλονιστικό αφιέρωμα του Freedom of Press στη σπουδαία ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟ Αριστέα Μπουγάτσου

Από
XAK
-
0

Το Freedom Of Press και ο Μπάμπης Πολυχρονιάδης παρουσιάζει ένα ξεχωριστό αφιέρωμα στη μνήμη της Αριστέας Μπουγάτσου, της ερευνητικής δημοσιογράφου που έφυγε από τη ζωή στις 9 Φεβρουαρίου 2013, αφήνοντας πίσω της μια βαριά σκιά για το τι σημαίνει «ρεπορτάζ» όταν δεν χωρά σε γραμμές, ισορροπίες και συμβιβασμούς.

Η Αριστέα δεν ξεχώρισε επειδή «έγραψε ωραία». Ξεχώρισε γιατί έσκαβε βαθιά και δούλευε με αποδείξεις. Αναζητούσε τη λεπτομέρεια που δεν φαίνεται, το έγγραφο που λείπει, τη διαδρομή που κάποιοι ήθελαν να μείνει θαμμένη. Αυτός ήταν ο λόγος που βρέθηκε στο επίκεντρο μεγάλων αποκαλύψεων που άγγιξαν τον πυρήνα της εξουσίας και των διαπλοκών.

Στο ντοκιμαντέρ αναδεικνύεται η συμβολή της σε έρευνες για τις σχέσεις του Σωκράτη Κόκκαλη με τη ΣΤΑΖΙ, για τις συμβάσεις του ΟΤΕ με την Ιντρακόμ και τη Siemens, για τα τεθωρακισμένα Leopard, αλλά και για τις μίζες της Siemens που – όπως καταγράφεται – άγγιξαν το πολιτικό σύστημα, καθώς και για το σκάνδαλο της Proton και άλλα μεγάλα μέτωπα της εποχής.

Ιδιαίτερο βάρος δίνεται και στο κομμάτι που σήμερα θα το λέγαμε «στοχοποίηση»: η Αριστέα οδηγήθηκε σε πολλά δικαστήρια σε μια περίοδο που ο όρος SLAPP δεν υπήρχε καν στη δημόσια συζήτηση. Κι όμως, η ουσία ήταν ίδια: να εξουθενωθεί ένας δημοσιογράφος οικονομικά και ψυχολογικά για να σταματήσει να ενοχλεί.

Στο αφιέρωμα φωτίζεται επίσης το κεφάλαιο της παραίτησής της από την “Καθημερινή” το 2007, μαζί με όσα κατήγγειλε τότε, σε μια περίοδο που οι πιέσεις, οι «κόκκινες γραμμές» και οι σιωπές στο μιντιακό σύστημα δεν λέγονταν πάντα φανερά – αλλά λειτουργούσαν κανονικά.

Η εκπομπή θέτει και το πιο δύσκολο, διαχρονικό ερώτημα: ποια είναι η «ρωγμή» που αναζητούν οι ερευνητές-ρεπόρτερ μέσα στο μιντιακό σύστημα για να περάσει η αλήθεια; Πού βρίσκει χώρο ένα ρεπορτάζ όταν απέναντί του δεν έχει μόνο έναν ισχυρό, αλλά μια αλυσίδα συμφερόντων που προστατεύει τον εαυτό της;

Με μαρτυρίες ανθρώπων που γνωρίζουν το πεδίο, μιλούν για την Αριστέα και το έργο της οι: Βαγγέλης Παναγόπουλος (πρώην διευθυντής της Ελευθεροτυπίας), Τάσος Τέλλογλου (Inside Story), Νικόλας Λεοντόπουλος (Reporters United) και Ελίζα Τριανταφύλλου (Inside Story). Παράλληλα, στο ρεπορτάζ παρουσιάζονται και τεκμήρια από σημαντικές έρευνές της, που εντοπίστηκαν στο Αρχείο Εφημερίδων της ΓΓΜΕ.

Τέλος, υπάρχει και μια σημείωση που δείχνει πολλά για τον χαρακτήρα της: η Αριστέα δεν ήθελε να δημοσιοποιούνται φωτογραφίες της. Ωστόσο, για τις ανάγκες της εκπομπής παραχωρήθηκε μία φωτογραφία από συγγενικό της πρόσωπο, με ρητή άδεια δημοσίευσης.

Το αφιέρωμα δεν επιχειρεί απλώς να τιμήσει μια σπουδαία δημοσιογράφο. Θυμίζει κάτι πιο ουσιαστικό: ότι η ερευνητική δημοσιογραφία δεν είναι «είδος». Είναι σύγκρουση. Και η Αριστέα Μπουγάτσου ήταν από εκείνους που δεν έκαναν πίσω.

Κοσμικότητα και υψηλή διπλωματία στην εποχή Τραμπ 2.0

Από
anixneuseis
-
1

Οι αποκαλύψεις για τους απεσταλμένους του αμερικανού προέδρου στην Ελλάδα και η Eurovision.

17.02.2026
05:30
ΒΗΜΑτοδότης
Φαίνεται πώς τα 250-300 εκατομμύρια που θα χαριστούν στον ιδιοκτήτη της ΠΑΕ Παναθηναϊκός δεν του αρκούν και επιδιώκει να σώσει και την άλλη επιχείρησή του, η οποία επίσης δεν τα πάει και πολύ καλά «αγωνιστικά». Μαθαίνω ότι από πλευράς του Γιάννη Αλαφούζου ασκούνται μεγάλες πιέσεις στην κυβέρνηση για θεσμικά θέματα των ιδιωτικών τηλεοπτικών σταθμών, ώστε να «διευθετηθούν» με τρόπο που να ευνοείται ο ΣΚΑΪ. Ιμάντας αυτών των πιέσεων είναι ο πρώην πρόεδρος της ΕΡΤ, πρώην διευθύνων σύμβουλος του καναλιού του Φαλήρου και νυν πρόεδρος του και εντεταλμένος σύμβουλος ενημέρωσης Κωνσταντίνος Ζούλας.

Ο παλιός συνεργάτης του Κυριάκου Μητσοτάκη, αφού δεν κατάφερε και πολλά πράγματα όταν μεταπήδησε από το κρατικό κανάλι στον ανταγωνιστικό στίβο των ιδιωτικών τηλεοπτικών σταθμών, επιδιώκει πλέον μέσω «θεσμικών» μεταρρυθμίσεων να βελτιώσει τη θέση του καναλιού και ακούω ότι συχνά πυκνά επικαλείται την άμεση πρόσβασή του στον πρωθυπουργό, τον «Κυριάκο» όπως τον αποκαλεί ακόμη και σε θεσμικές συναντήσεις, για να τις επιτύχει.

Είναι φανερό ότι ο κ. Αλαφούζος, ο σταθμός του οποίου είναι ο θερμότερος εκφραστής των κυβερνητικών θέσεων, επιζητεί να αντιμετωπιστεί με τη σειρά του κι αυτός με την ίδια θέρμη από την κυβέρνηση. Τα ζεστά εκατομμύρια του Ελαιώνα φαίνεται δεν ανέβασαν την θερμοκρασία τόσο ώστε να αισθάνεται θαλπωρή.

Γίνε μέλος του καθημερινού newsletter που αποκαλύπτει όσα συμβαίνουν στο πολιτικό παρασκήνιο και απόκτησε πρόσβαση σε αποκλειστικό περιεχόμενο.ΕΓΓΡΑΦΗ
Δυσαρεστήθηκε πολύ ο Διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας από την αντιμετώπιση που είχε η ιδέα του να δώσει συνέντευξη στην «Ομάδα Αλήθειας». Η αντίδρασή του αυτή είναι εσφαλμένη κατά την γνώμη μου. Αν είχα σχολιάσει μόνο εγώ, θα έλεγα ότι μπορεί και να έκανα λάθος και να παρασύρθηκα από την «συμπάθεια» που τρέφω προς το συγκεκριμένο κομματικό εργαλείο, το οποίο παριστάνει το Μέσο Μαζικής Ενημέρωσης. Αλλά δεν υπάρχει σοβαρός άνθρωπος που να μην ενοχλήθηκε και να μην απόρησε με την επιλογή αυτή του κ. Στουρνάρα, οπότε ίσως πρέπει να σκεφτεί μήπως είναι αυτός που έκανε το λάθος.

Στη συνέντευξή του εκφράζει τα – απολύτως δικαιολογημένα – παράπονά του από τον τρόπο που είχε αντιμετωπιστεί από τα παραθεσμικά κέντρα της τότε κυβέρνησης. Επιλέγοντας να εκφράσει αυτά τα παράπονά του μέσα από έναν μηχανισμό που μεταχειρίζεται με παρόμοιο τρόπο όποιον δεν συμφωνεί με τη σημερινή κυβέρνηση, συμπράττει με έναν προπαγανδιστικό μηχανισμό σαν κι αυτούς που κατήγγειλε.

Κι αν μου επιτρέπει, θα πω και κάτι ακόμη. Ο κ. Διοικητής αναμφίβολα είναι ένας άνθρωπος του καθήκοντος και είμαι βέβαιος ότι αν αύριο το καθήκον του και η θεσμική του ανεξαρτησία του επιβάλουν να διαφωνήσει με την κυβέρνηση, θα το κάνει χωρίς δισταγμό. Και τότε ίσως καταλάβει ότι δεν έκανε καλά που περιέβαλε με το κύρος του το συγκεκριμένο μέσο.

***
Οι αποκαλύψεις του Βήματος για τους απεσταλμένους Τραμπ
Πολύ αρέσει στον Ρίτσαρντ Γκρενέλ η Αθήνα. Για όσους δεν θυμάστε, πρόκειται για έναν εκ των ειδικών απεσταλμένων του Τραμπ, με ατζέντα τις διεθνείς σχέσεις, ο οποίος όπως αποκάλυψε το «Βήμα» της περασμένης Κυριακής κατά τη διάρκεια της περασμένης εβδομάδας βρέθηκε στην ελληνική πρωτεύουσα.

Μια επίσκεψη, την οποία επιβεβαίωσε ερωτώμενος σχετικά ο κυβερνητικός εκπρόσωπος. Σύμφωνα, λοιπόν, με τις πληροφορίες ο Γκρενέλ συναντήθηκε με υψηλόβαθμους αξιωματούχους και κατόπιν μετέβη στο Μόναχο για να παρακολουθήσει τη Διεθνή Διάσκεψη Ασφαλείας.

***

Ο απεσταλμένος και η Eurovision
Το ενδιαφέρον, όμως, είναι ότι ενώ με τη λήξη των εργασιών θα περίμενε κανείς ότι ο Γκρενέλ είτε θα επέστρεφε στις Ηνωμένες Πολιτείες είτε θα παρέμενε στο Μόναχο- άλλωστε είχε υπηρετήσει στη Γερμανία ως πρεσβευτής επί της πρώτης θητείας Τραμπ- αυτός γύρισε στην Αθήνα!

Και μάλιστα όπως μου λέει συνομιλητής μου, παρακολούθησε από κοντά τον «Εθνικό Τελικό» της Eurovision στην Πειραιώς 260. Παρούσα, φυσικά, ήταν και η πρεσβευτής Κίμπερλι Γκίλφοϊλ.

Εγώ απλώς να σας υπενθυμίσω ότι ο Γκρενέλ είχε καταγραφεί στο παρελθόν ως αυτός που «τρέχει» την περίφημη πρωτοβουλία των Αμερικανών για λύση στις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Τώρα πώς όλα αυτά μαζί, δηλαδή η τόση κοσμικότητα και η υψηλή διπλωματία, μπορούν να στέκουν, μην με ρωτάτε.

Στην εποχή «Τραμπ 2.0», όλοι πιστεύουν ότι όλα είναι πιθανά. Αν και απ’ ότι μου είπε συνεργάτης μου, ο οποίος διαβάζει κυριολεκτικά τα πάντα, ακόμα και αυτοί που πρώτοι προώθησαν το σενάριο της αμερικανικής πρωτοβουλίας, πλέον έχουν αρχίσει να «τα μαζεύουν».

 

***

Η μεσοβέζικη στάση της Αθήνας
Το πήγε από εδώ, το έφερε από εκεί και τελικά η κυβέρνηση κατάφερε για ακόμα μια φορά στα ελληνοαμερικανικά να τηρήσει μια μεσοβέζικη, άρα μάλλον αναποτελεσματική, στάση. Αρχικά, οι αρμόδιοι μας ενημέρωσαν ότι η πρόταση του Τραμπ για την εναρκτήρια συνεδρίαση του Συμβουλίου Ειρήνης (19/2 στην Ουάσινγκτον) είχε τεθεί… υπό διαβούλευση προκειμένου να ληφθεί η κατάλληλη απόφαση.

Η επίσημη απάντηση, δια στόματος κυβερνητικού εκπροσώπου την περασμένη Πέμπτη, ήταν αρνητική. Χθες, όμως, ανακοινώθηκε ότι τελικά η Ελλάδα θα παραστεί, αλλά ως χώρα- παρατηρητής, και θα εκπροσωπηθεί από τον υφυπουργό Εξωτερικών Χάρη Θεοχάρη. Τι μεσολάβησε, εκτός προφανώς από τον… φόβο του Τραμπ; Μεσολάβησε η αποδοχή της πρόσκλησης από την Κύπρο (όπως πρώτος σας ενημέρωσε ο «Βηματοδότης» το περασμένο Σάββατο) γεγονός που (κακώς) ξάφνιασε την Αθήνα.

Και λέω κακώς διότι οι Κύπριοι γενικώς δεν αφήνουν ευκαιρίες να περνούν ανεκμετάλλευτες, δεν πάει να αμφισβητείται ο ΟΗΕ και όλα τα… Δίκαια του κόσμου. Ακολούθησε αντίστοιχη αποδοχή από την Ιταλία. Άρα αφού πάνε… έστω κάποιοι από τους Ευρωπαίους, άντε να πάμε κι εμείς. Διότι έως πρότινος η γραμμή ήταν ότι συντασσόμαστε με την Ε.Ε. Έλα, όμως, που η γραμμή της Ευρώπης δεν είναι και τόσο στιβαρή. Και αυτό είναι κάτι που θα μας απασχολήσει και στο μέλλον.

***

Ο χαμένος χρόνος κατά Μανιάτη
Στη Χαριλάου Τρικούπη θεωρούν σημαντική την στιγμή της υπογραφής συβάσεων με την Chevron, νότια της Κρήτης και της Πελοποννήσου. Ωστόσο, δεν έχουν ξεχάσει και τις δηλώσεις του Πρωθυπουργού στον ΟΗΕ που έλεγε πως «το αέριο είναι αγαθό του περασμένου αιώνα, που χάνει την αξία του» και ελπίζουν πως δεν θα διώξουν από τη χώρα εγκατεστημένους ενεργειακούς κολοσσούς, όπως έγινε το 2021-2022, με τη γαλλική TOTAL και την ισπανική REPSOL.

Σε ανάρτηση του δε ο αντιπρόεδρος των ευρωπαίων σοσιαλιστών Γιάννης Μανιάτης επισημαίνει πως χάθηκαν 12 πολύτιμα χρόνια από τον μεγάλο διαγωνισμό του 2014, «πάνω στον οποίο βασίζεται και η σημερινή σύμβαση, όπως φαίνεται και από το χάρτη που δημοσιεύει η ίδια η κυβέρνηση».

***
Οι φωτογραφίες των 200 κομμουνιστών και οι γερμανικές αποζημιώσεις
Οι φωτογραφίες των 200 κομμουνιστών πριν την εκτέλεσή τους στην Καισαριανή την Πρωτομαγιά του 1944, έχουν προκαλέσει έντονο ιστορικο-πολιτικό ενδιαφέρον. Κυρίως, όμως, συγκλονίζουν καθώς αποτυπώνουν πρόσωπα που μόνο τρομοκρατημένα από τον επικείμενο θάνατό τους δεν δείχνουν.

Μια προσεκτική ματιά στις εκφράσεις των αγωνιστών πολιτικών κρατουμένων που αποτελούσαν μια μικρή μερίδα όσων είχαν παραδοθεί από το μεταξικό καθεστώς στους γερμανούς κατακτητές και πέρασαν την περίοδο της κατοχής στις φυλακές και τις εξορίες, δείχνει ανθρώπους υπερήφανους και αγέρωχους που δεν φοβούνται τον θάνατο.

Από την άλλη, υπάρχει η νομική διάσταση του θέματος και συγκεκριμένα κατά πόσον είναι εμπορεύσιμα τεκμήρια εγκλημάτων πολέμου, όπως η εκτέλεση των 200 της Καισαριανής, στην περίπτωση των φωτογραφιών που «βγήκαν» στο ebay από Βέλγο συλλέκτη που στην πορεία τις απέσυρε δηλώνοντας «ανοιχτός σε εποικοδομητικό διάλογο με τις αρμόδιες ελληνικές κυβερνητικές αρχές σχετικά με το μέλλον αυτού του υλικού».

Το στοιχείο που προέχει είναι ότι αποτελούν τεκμήριο του εγκλήματος που συντελέστηκε και σίγουρα θα αποτελέσει αντικείμενο έρευνας και από την πλευρά των οικογενειών των θυμάτων, καθώς εγείρονται ζητήματα διεκδίκησης αποζημιώσεων στο πλαίσιο της διεκδίκησης των γερμανικών οφειλών για τα εγκλήματα και τις θηριωδίες των ναζί στην χώρα μας, ένα αίτημα που παραμένει ανεκπλήρωτο.

***

Η πρόταση Βούτση για Μουσείο
Με αφορμή την αποκάλυψη των φωτογραφιών ο πρώην Πρόεδρος της Βουλής Νίκος Βούτσης σε ραδιοφωνική συνέντευξή του τόνισε πως ίσως η Αθήνα να αποτελεί τη μόνη ευρωπαϊκή πρωτεύουσα που στερείται ενός Μουσείου Εθνικής Αντίστασης, ένα ζήτημα για το οποίο ο Μανώλης Γλέζος και οι αντιστασιακές οργανώσεις έδωσαν πολυετείς αγώνες, καταθέτοντας συγκεκριμένες προτάσεις.

***

Κινητοποίηση από ΚΚΕ και ΚΝΕ για τις φωτογραφίες
Ανοιχτή πολιτική διάσταση στο θέμα των φωτογραφικών ντοκουμέντων για τους 200 εκτελεσθέντες στην Καισαριανή δίνει το ΚΚΕ και η ΚΝΕ. Ήδη τυπώνουν αφίσες, με τίτλο: “Οι ήρωες γεννιούνται από τον λαό & ανήκουν στον λαό! Τα φωτογραφικά ντοκουμέντα από την εκτέλεση των 200 κομμουνιστών στην Καισαριανή να γυρίσουν σπίτι τους!”.

Ενώ οι Οργανώσεις της ΚΝΕ σε Αθήνα και Πειραιά θα πραγματοποιήσουν συγκέντρωση-πορεία την Τετάρτη 18 Φεβρουαρίου, στις 18:00 από την πλατεία Καισαριανής “Παναγιώτη Μακρή” προς το Σκοπευτήριο.

***

Καταγγελίες για μπούλινγκ στο κόμμα Κωνσταντοπούλου
Οι καταγγελίες της πρώην εργαζομένης στην Πλεύση Ελευθερίας για ψυχολογικό μπούλινγκ, εξευτελιστικές συμπεριφορές και μη καταβολή μισθών από τον περασμένο Μάρτιο, δημιουργούν σοβαρά ερωτήματα σχετικά με την κατάσταση που επικρατεί στο μονοπρόσωπο κόμμα της Ζωής Κωνσταντοπούλου. Όταν μάλιστα οι καταγγελίες αυτές, οι οποίες έχουν υποβληθεί στην Επιθεώρηση Εργασίας, προέρχονται από την σύζυγο του αδελφού της βουλευτού Τζόρτζιας Κεφαλά, τότε τα ερωτήματα πληθαίνουν.

Και αυτό καθώς όσα περιγράφονται από την καταγγέλλουσα είναι σοκαριστικά και χρήζουν βεβαίως υπεύθυνων απαντήσεων και εξηγήσεων, διότι αν ευσταθούν, τότε υπάρχει πρόβλημα και μάλιστα πολύ σοβαρό. Η εργαζόμενη καταγγέλλει την σύμβαση εργασίας που είχε συνάψει με την κυρία Κωνσταντοπούλου καθώς δεν της έχουν καταβληθεί οι μισθοί σχεδόν ενός έτους και όπως δηλώνει «η κατάσταση έφτασε στο απροχώρητο».

Κάνει λόγο για «πλείστα περιστατικά απαξίωσής της» από την πρόεδρο του κόμματος, τα οποία «ξεπέρασαν τα όρια του bulling» και την οδήγησαν ακόμα και στην αναζήτηση βοήθειας από ψυχολόγο. Όπως υποστηρίζει, η κυρία Κωνσταντοπούλου τις έκανε παρατηρήσεις ακόμα και για τον χρόνο που βρισκόταν στην τουαλέτα, απαγόρευε να μιλάνε ακόμα και να χαιρετάνε στελέχη ή βουλευτές άλλων κομμάτων, της μιλούσε με απαξιωτικό τρόπο (επειδή μύριζε φαγητό στο γραφείο), ότι την υποχρέωσε να ανοίξει μια πλαστική τσάντα που είχε με προσωπικά αντικείμενα κ.ά.

Η Αίτηση Εργατικής Διαφοράς Βίας και Παρενόχλησης στην Εργασία κατατέθηκε στην Επιθεώρηση Εργασίας στις 13 Φεβρουαρίου 2026 και όπως αναφέρει η καταγγέλλουσα «θα μπορούσα να απαριθμήσω και άλλα περιστατικά».

***

Ο ανιψιός δεν θα πολιτευθεί το… 2027
Ακάθεκτος πληροφορούμαι ότι συνεχίζει τις ανά την ελληνική Επικράτεια παρουσίες του σε εκδηλώσεις για την κοπή πίτας ο πρώην γενικός γραμματέας του Πρωθυπουργού Γρηγόρης Δημητριάδης. Το ενδιαφέρον είναι ότι του δίνεται παντού ο λόγος και εκείνος, όπως έγραφε και η έντυπη στήλη της Κυριακής, εστιάζει σε δύο ζητήματα: αφενός στο ότι «η Νέα Δημοκρατία» και αφετέρου στην υπόμνηση παροτρύνσεων του παππού του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη.

Το επιπλέον ενδιαφέρον από τις δημόσιες παρεμβάσεις του Δημητριάδη, οι οποίες ανεβαίνουν στο Διαδίκτυο και προσελκύουν την επιδοκιμασία των νεοδημοκρατών, είναι ότι πλέον αποφεύγει να αναφέρεται στο θείο του Κυριάκο Μητσοτάκη. Ενώ προκάλεσε αίσθηση η αναγγελία που έκανε το περασμένο από την εκδήλωση την κοπή της πίτας της γαλάζιας οργάνωσης στην Ηλεία ότι δεν προτίθεται να πολιτευθεί στις εκλογές του 2027.

Εκείνο που αντελήφθησαν παριστάμενοι είναι ότι η αναφορά του πρωθυπουργικού ανιψιού και ήταν για να στείλει μήνυμα στο Μαξίμου με το οποίο φαίνεται ότι βρίσκεται σε… απόσταση. Εγώ κρατάω πάντως ότι δεσμεύτηκε μόνον για τις επόμενες εκλογές. Για τις μεθεπόμενες το άφησε ορθάνοιχτο…

***

Περιορισμένο ενδιαφέρον
Δυσανάλογα χαμηλού ενδιαφέροντος σε σχέση με τις βαρύγδουπες προαναγγελίες αποδείχθηκε η πρώτη συνεδρίαση της Επιτροπής Εθνικού Διαλόγου για την Παιδεία που έγινε το απόγευμα της Δευτέρας στο αμφιθέατρο της Ιατρικής Σχολής.

Από όσο έμαθα τη συνεδρίαση παρακολούθησαν περίπου 60 άτομα δια ζώσης και άλλοι 46 όλοι κι όλοι εξ αποστάσεως. Μίλησαν ο πρόεδρος της Επιτροπής καθηγητής Μιχάλης Σφακιανάκης, η υπουργός Παιδείας Σοφία Ζαχαράκη, καθώς και εκπρόσωποι του ΠαΣοΚ και της Ελληνικής Λύσης. Και η… σεμνή τελετή έλαβε τέλος. Πληροφορούμαι, πάντως, ότι μέσα στην εβδομάδα θα οριστούν οι συντονιστές των 5 πυλώνων του Διαλόγου.

ΤΟ ΒΗΜΑ

Στό φῶς ἡ παρέμβασις τῶν ΗΠΑ γιά τόν διαμοιρασμό τοῦ Αἰγαίου

Από
anixneuseis
-
0

 

Φωτογραφία: Ρίτσαρντ Γκρένελ
Φεβ 17, 2026 

Ὁ ρόλος τοῦ Ἀμερικανοῦ προεδρικοῦ ἀπεσταλμένου Ρίτσαρντ Γκρενέλλ πού ἐπεσκέφθη τήν Ἀθήνα καί ἡ διεθνής διαιτησία Οἱ μυστικές διαπραγματεύσεις Ἑλλάδος-Τουρκίας στήν ἕδρα τοῦ ΝΑΤΟ στίς Βρυξέλλες καί στήν Γενεύη

Στίς 17 Ἰουνίου 2025 γράφαμε ἀπό αὐτήν ἐδῶ τή θέση: «Ἐν ἐξελίξει εἶναι, ὅπως ἀποκαλύπτεται ἀπό δημοσιεύματα, ἀμερικανική πρωτοβουλία πού ἀποσκοπεῖ εἰς τό νά ἔλθουν (ἤ νά συρθοῦν) στό τραπέζι τοῦ διαλόγου ἡ Ἑλλάς καί ἡ Τουρκία. Τό ἀμερικανικό σχέδιο φέρεται νά ἔχει ἀναπτύξει σέ συνομιλητές του στήν Οὐάσιγκτων ὁ σύμβουλος τοῦ Ντόναλντ Τράμπ γιά εἰδικές ἀποστολές Ρίτσαρντ Γκρενέλλ, χωρίς, ὡστόσο, νά ἔχει ὑπεισέλθει σέ λεπτομέρειες ὡς πρός τήν ὑλοποίησή της.

Σύμφωνα μέ πληροφορίες, ὁ Γκρενέλλ φέρεται νά ἔχει ἤδη συζητήσει τό θέμα τόσο μέ τόν Ἀμερικανό πρέσβυ στήν Ἄγκυρα (πού εἶναι ἀρκετά δραστήριος καί στήν Συρία) Τόμ Μπαράκ ὅσο καί μέ τήν ἀναμενομένη στήν Ἀθήνα πρέσβυ Κίμπερλυ Γκίλφοϋλ, καθώς καί μέ τόν Τοῦρκο ὑπουργό Ἐξωτερικῶν Χακάν Φιντάν. Οἱ δύο πρέσβεις ἀναφέρεται ὅτι ἔχουν, ἐπί τῆς ἀρχῆς, ἀντιμετωπίσει θετικά τήν πρωτοβουλία, θεωρῶντας ὅτι ἡ τρέχουσα συγκυρία τῆς σχετικῆς ἀποκλιμακώσεως στίς διμερεῖς σχέσεις Ἑλλάδος – Τουρκίας ἐπιτρέπει τήν διερεύνηση τοῦ ἐνδεχόμενου ἑνός πιό δομημένου διαλόγου μεταξύ Ἀθηνῶν καί Ἀγκύρας. Ἄν καί τό ἀκριβές περιεχόμενο τῶν ἐνδεχόμενων συνομιλιῶν δέν ἔχει ἀκόμη προσδιορισθεῖ, οἱ πρῶτες σκέψεις φαίνεται πώς περιλαμβάνουν τήν ἔναρξη μιᾶς διαδικασίας πού θά μποροῦσε νά ὁδηγήσει στήν λύση τῆς διεθνοῦς διαιτησίας γιά τήν ὁριοθέτηση θαλάσσιων ζωνῶν.

Αὐτό σημαίνει ἀπομάκρυνση ἀπό τήν διαδικασία τοῦ διεθνοῦς δικαστηρίου τῆς Χάγης μέ ὅλα τά ἐνδεχόμενα “λύσεως” ἀνοικτά, χωρίς κἄν τήν θεωρητική δέσμευση τῆς εὐθυγραμμίσεως μέ τά θέσμια τοῦ Διεθνοῦς Δικαίου τῆς Θαλάσσης, τά ὁποῖα ἡ ἑλληνική πλευρά θεωρεῖ ὅτι πρέπει νά διέπουν ὁποιαδήποτε διευθέτηση τῆς ὁριοθετήσεως τῶν θαλασσίων ζωνῶν στό Αιγαίο.

»Ἡ προώθησις τῆς λύσεως τῆς διεθνοῦς διαιτησίας, στήν παροῦσα χρονική συγκυρία καί, ἰδιαιτέρως μετά τίς ἐπιθέσεις τοῦ Ἰσραήλ κατά τοῦ Ἰράν, ἀποτελεῖ μέρος τῶν “ἰδεῶν” πού ἀναπτύσσονται στήν ἀμερικανική πρωτεύουσα γιά μία συνολική διευθέτηση στήν Μέση Ἀνατολή, μέ τήν Τουρκία νά ἀναλαμβάνει τόν κεντρικό ρόλο, ὑποκαθιστῶντας καί τό Ἰράν, καθώς ἄλλως τε, ἤδη ἔχει ἐπεκτείνει τήν ἐπιρροή της στήν τελευταία σύμμαχο τῆς Τεχεράνης, Συρία».

Ἀπό τότε πού διατυπώσαμε αὐτές τίς σκέψεις μέχρι σήμερα μεσολάβησαν τά ἑξῆς γεγονότα:

Πρῶτον, ἡ δήλωσις τοῦ πρέσβεως Μπάρακ στήν Τουρκία γιά τήν συνεργασία Ἑλλάδος καί Τουρκίας στόν ἐνεργειακό τομέα καί γιά τήν μετατροπή τοῦ Αἰγαίου σέ κόμβο μεταφορᾶς φυσικοῦ ἀερίου ἀπό τήν Κασπία θάλασσα πρός τήν Μεσόγειο.

Δεύτερον, ἡ ἀποκάλυψις τῆς ἐφημερίδος μας πρίν ἀπό τήν συνάντηση Μητσοτάκη – Ἐρντογάν γιά μυστικές διαπραγματεύσεις Ἑλλάδος – Τουρκίας στό ΝΑΤΟ μέ ἀντικείμενο τό Αἰγαῖο, τά Στενά καί τόν ἐναέριο χῶρο. Ἀποκάλυψις πού προσετέθη σέ παλαιότερα ρεπορτάζ μας τοῦ Ὀκτωβρίου 2025 γιά τίς μυστικές συναντήσεις τῆς Γενεύης ὅπου συνεφωνήθη ὁ ἀόρατος μηχανισμός ἐπικοινωνίας μεταξύ τῶν δύο χωρῶν, προκειμένου νά ἐπιλύονται θέματα μέχρι νά παραπεμφθοῦν καί νά ἐπιλυθοῦν οἱ διαφορές ἀπό διεθνές δικαιοδοτικό ὄργανο. Πρόκειται γιά αὐτό πού ὀνομάσαμε «νομοθέτηση τῆς συγκυριαρχίας» καί ἐπ’ ἀόριστον πάγωμα τῆς ἀσκήσεως κυριαρχικῶν δικαιωμάτων μας στό Αἰγαῖο. Ἄνευ ἀδείας τῆς Ἀγκύρας, οὐδέν. Σημειωτέον: κορυφαῖος κυβερνητικός ἀξιωματοῦχος πού ἐπικοινώνησε μαζί μας πρίν ἀπό τήν συνάντηση Μητσοτάκη – Ἐρντογάν δέν διέψευσε τίς μυστικές συνομιλίες στό ΝΑΤΟ!

Τρίτον, ἡ μυστική ἐπίσκεψις πού πραγματοποίησε ὁ κύριος Γκρενέλ στήν Ἀθήνα πρίν ἀπό τήν ἐπίσκεψη τοῦ Πρωθυπουργοῦ Κυριάκου Μητσοτάκη στήν Ἄγκυρα καί ἡ συνάντησίς του μέ κυβερνητικούς ἀξιωματούχους ὑπό καθεστώς ἀπόλυτης μυστικότητος, πιθανῶς ἀκόμη καί μέ τόν ἴδιο τόν Πρωθυπουργό. Τήν ἀποκαλύπτει στό χθεσινό της φύλλο ἡ ἐφημερίς τό «Βῆμα» ἄνευ ἰδιαιτέρων διευκρινήσεων γιά τό περιεχόμενό της. Περιττό νά ἐπισημανθεῖ πώς ὅσα λένε οἱ δύο κυβερνήσεις ὅτι δέν ὑπάρχει ἀμερικανική μεσολάβησις στό παρασκήνιο εἶναι ὅλα ψέματα. Προφανῶς καί ὑπάρχει. Μόνον αὐτή ὑπάρχει.

Τέταρτον, οἱ δηλώσεις πού πραγματοποίησαν μετά ἀπό τήν συνάντησή τους ὁ Πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης καί ὁ Πρόεδρος Ἐρντογάν. Ὁ κύριος Μητσοτάκης μίλησε γιά παραπομπή τῶν διαφορῶν σέ ἕνα διεθνές δικαιοδοτικό ὄργανο χωρίς νά κατονομάζει τήν Χάγη ἐνῷ ὁ Πρόεδρος Ἐρντογάν μίλησε γιά πρόοδο στά θέματα τοῦ Αἰγαίου καί τῆς Μεσογείου καί στά ἀλληλένδετα θέματα τό ἔτος 2027. Γι’ αὐτό ἄλλως τε ἡ ἐφημερίδα μας ἑρμηνεύοντας πιστά τίς δηλώσεις τῶν δύο ἡγετῶν μίλησε γιά διεθνῆ διαιτησία γιά τό Αἰγαῖο καί τά ἀλληλένδετα θέματα ἀπό τήν πρώτη στιγμή μολονότι αὐτό ἀμφισβητήθηκε. Τώρα δέν ἀμφισβητεῖται.

Πέμπτον, στήν κοινή διακήρυξη τῶν δύο χωρῶν γιά τό ἀνώτατο συμβούλιο συνεργασίας ὑπάρχει σαφής ἀναφορά στήν συνεργασία τῶν δύο χωρῶν σέ θέματα ἐνεργειακῆς πολιτικῆς καί ἰδιαίτερα ἠλεκτρικῶν διασυνδέσεων. Πίσω ἀπό τήν λέξη «συνεργασία» μπορεῖ νά κρύβεται ἡ λέξις «συνεκμετάλλευσις».

Ἕκτον, ὄχι τυχαῖα, ὁ Πρωθυπουργός ἔκλεισε τήν δήλωσή του στήν Ἄγκυρα μέ παραπομπή στίς παρακαταθῆκες τοῦ Ἐλευθερίου Βενιζέλου καί τοῦ Κεμάλ Ἀτατούρκ. Φαίνεται ὅτι ὁ κύριος Μητσοτάκης ὡς ἀπόγονος τοῦ Ἐλευθερίου Βενιζέλου ὀνειρεύεται τόν ἑαυτό του ὡς …Λευτεράκη. Ἔτσι θά ἤθελε νά τόν γράψει ἡ ….ἱστορία. Καί ὡς «χρύσωμα τοῦ χαπιοῦ» γιά τήν γεωπολιτική ἀναβάθμιση τῆς Τουρκίας στήν θέση τοῦ Ἰράν ἡ Ἑλλάς θά ἔχει ὅπως ἐπίσης ἀποκαλύψαμε ἐγκαίρως θέση μέ στρατεύματα στήν Γάζα resort.

Κατόπιν αὐτῶν, ὅλα ἀρχίζουν νά βγάζουν νόημα. Μητσοτάκης καί Ἐρντογάν ἐπικαλούμενοι τήν Διακήρυξη τῶν Ἀθηνῶν συνεφώνησαν στήν Ἄγκυρα νά παγώσει ἡ Ἑλλάς ἐπ’ ἀόριστον τήν ἄσκηση τῶν κυριαρχικῶν της δικαιωμάτων στό Αἰγαῖο καί στήν Μεσόγειο μέ ἐξαίρεση τίς ἐξορύξεις τίς ὁποῖες ἐνδιαφέρονται Ἡνωμένες Πολιτεῖες μέχρις ὅτου ἀνακοινωθεῖ δημόσια ἡ παραπομπή τῶν θεμάτων στήν ἐπίλυση τῆς διεθνοῦς διαιτησίας πού προωθεῖ ὁ κύριος Γκρενέλ. Ὅλο αὐτό τό διάστημα μέχρι τίς ἀρχές τοῦ 2027 τά δύο κράτη θά συνεχίσουν νά διαπραγματεύονται μυστικά μακριά ἀπό τό φῶς τῆς δημοσιότητος τό περίγραμμα τῆς λύσεως τό ὁποῖο θά θελήσουν νά περιβάλλουν ὑπό τόν τύπο ἀντικειμενικῆς δικαστικῆς ἀποφάσεως μέ τό σχῆμα τῆς διαιτησίας.

Διόλου ἀπίθανο τέλος, ὅπως ἔχουμε γράψει, ὅτι τό ζήτημα τῆς τυχόν συμφωνίας μεταξύ τῶν δύο κρατῶν γιά τήν ὁποία πιέζουν οἱ φίλοι μας οἱ Ἀμερικανοί νά τεθεῖ ὑπό τύπον δημοψηφίσματος στίς προσεχεῖς ἐκλογές μέ διακύβευμα τήν εὐημερία ἀπό τούς ὑδρογονάνθρακες, ὅπως δήλωσε καί ὁ πρέσβυς Μπάρακ. Ἡ δομημένη αὐτή διαδικασία κρύβει τεράστιους κινδύνους γιά τό τί θά μοιραστεῖ καί πῶς, καθώς τό διεθνές δίκαιο πού θά ἐφαρμοστεῖ μπορεῖ νά μήν εἶναι ἀμιγῶς τό Δίκαιο τῆς Θαλάσσης ἀλλά ἡ σύμβασις πού ὑπέγραψε ἡ Τουρκία γιά τίς περιοχές ἐκτός δικαιοδοσίας πού καλύπτεται ἀπό τό Δίκαιο τῆς Θάλασσας. Καί αὐτό, γιά τό τί καί πῶς θά μοιραστεῖ, δέν εἶναι ἡ προσωπική μας ἄποψη. Κορυφαῖοι κυβερνητικοί ἀξιωματοῦχοι ἔχουν ἐκφράσει ἐγγράφως τήν διαφωνία τους πρός τίς ἁρμόδιες ἡγεσίες γιά τήν ἐξέλιξη αὐτή…

Μία τελευταία σκέψη πρός Μαξίμου: Μή νομίζετε ὅτι μπορεῖτε νά κοροϊδεύετε τούς πολῖτες ἐπ’ ἄπειρον πώς τάχα δέ συζητήσατε γιά τό μισό Αἰγαῖο στήν Ἄγκυρα. Τό συζητήσατε. Ἡ θέσις μας, ὅτι ἡ Διακήρυξις τῶν Ἀθηνῶν ἀποτελεῖ «Σύμφωνο Ἐγκαταλείψεως Ἐθνικῶν Θέσεων» ὅπως αὐτή κατεγράφη σέ σημείωμά μας στίς 13 Δεκεμβρίου τοῦ 2023, ἀρχίζει σιγά-σιγά νά δικαιώνεται. Στήν πράξη. Ἀπό τά γεγονότα.

Εστία

1...361362363...3,033Σελίδα 362 από 3,033