+
Θα χτυπήσουν οι ΗΠΑ το Ιράν;
Ἰδού ἡ συγκυριαρχία!
Ἡ Τουρκία θεωρεῖ παράνομη μονομερῆ ἐνέργεια τίς ἔρευνες τῆς Chevron νοτίως τῆς Κρήτης, ἄν καί ἀναγνωρίζει ὅτι δέν θίγουν τήν θαλάσσια δικαιοδοσία της – Διακηρύσσει ὅτι θά στηρίξει τήν Λιβύη νά στραφεῖ κατά τῆς Ἑλλάδος γιά παραβίαση τοῦ τουρκολιβυκοῦ μνημονίου
Δυστυχῶς, ἔρχεται ἡ πραγματικότης νά ἐπιβεβαιώσει τούς χειρότερους φόβους μας. Τά νερά στό Αἰγαῖο δέν εἶναι καί τόσο ἤρεμα ὅσο θέλει ἡ Κυβέρνησις τῶν Ἀθηνῶν νά τά παρουσιάζει. Ἐπί τῆς οὐσίας ἔχουμε συγκυριαρχία. Ἡ Ἄγκυρα θεωρεῖ παράνομες καί μονομερεῖς τίς ὑπογραφές μέ τήν Chevron. Τό χειρότερο εἶναι ὅτι οἱ τουρκικές (φραστικές μέχρι στιγμῆς) ἐπιθέσεις μένουν ἀναπάντητες. Μήπως γιά νά μήν διαταραχθεῖ ἡ ψευδαίσθησις πού καλλιεργεῖται περί ἐξομαλύνσεως τῶν σχέσεων μέ τήν Ἄγκυρα;
Ἀναπάντητη ἔμεινε ἡ χθεσινή ἀντίδρασις τοῦ τουρκικοῦ Ὑπουργείου Ἀμύνης στήν συμφωνία γιά τήν πραγματοποίηση ἐρευνῶν γιά ὑδρογονάνθρακες ἀπό τόν ἀμερικανική ἑταιρεία Chevron σέ θαλάσσια οἰκόπεδα δυτικῶς καί νοτίως Πελοποννήσου καί Κρήτης. Ἡ Ἄγκυρα ἐγκαλεῖ τήν Ἑλλάδα θεωρῶντας ὅτι ἡ ὑπογραφεῖσα σύμβασις παραβιάζει τό Διεθνές Δίκαιο. Οἱ κατηγορίες μάλιστα ἐκτοξεύονται, ὄχι ἀπό τό καθ’ ὕλην ἁρμόδιο Ὑπουργεῖο Ἐνεργείας, ἀλλά ἀπό τό Ὑπουργεῖο Ἀμύνης. Ἡ σημειολογία τῆς ἐπιλογῆς αὐτῆς εἶναι προφανής. Εἰδικώτερα, σέ ἐρώτηση δημοσιογράφου σχετικά μέ τήν συμφωνία μεταξύ Ἑλλάδας καί τῆς Chevron, ὁ ἐκπρόσωπος τοῦ τουρκικοῦ Ὑπουργείου Ἀμύνης, κατά τήν ἑβδομαδιαία ἐνημέρωση Τύπου στήν ὁποία προβαίνει, ἐδήλωσε τά ἑξῆς:
«Οἱ μονομερεῖς δραστηριότητες τῆς Ἑλλάδας μέ διεθνεῖς ἑταιρεῖες στά πεδία ὑδρογονάνθρακα νοτίως τῆς Κρήτης, ἄν καί δέν ἐπηρεάζουν ἄμεσα τίς θαλάσσιες περιοχές δικαιοδοσίας τῆς χώρας μας, συνιστοῦν παραβίαση τοῦ Διεθνοῦς Δικαίου καί τῶν σχέσεων καλῆς γειτονίας.
Εἴμαστε ἀντίθετοι σέ αὐτές τίς παράνομες δραστηριότητες πού ἐπιχειροῦνται κατά παράβαση τοῦ Μνημονίου Συνεννόησης τοῦ 2019 μεταξύ τῆς Λιβύης καί τῆς χώρας μας σχετικά μέ τίς θαλάσσιες ζῶνες ἁρμοδιότητας καί τῶν θαλάσσιων ζωνῶν ἁρμοδιότητας πού ἡ Λιβύη κοινοποίησε στόν Ὀργανισμό Ἡνωμένων Ἐθνῶν στίς 27 Μαΐου 2025.
Συνεχίζουμε νά παρέχουμε τήν ἀπαραίτητη ὑποστήριξη στίς Ἀρχές τῆς Λιβύης, ὥστε νά ἀναλάβουν πρωτοβουλίες κατά τῶν μονομερῶν καί παράνομων δραστηριοτήτων τῆς Ἑλλάδας».
Τό γεγονός ὅτι ἡ δήλωσις αὐτή ἐξεπέμφθη ἀπό τήν Ἄγκυρα λίγες μόνον ἡμέρες μετά τήν ἐπίσκεψη ἐκεῖ τοῦ Ἕλληνος Πρωθυπουργοῦ Κυριάκου Μητσοτάκη δεικνύει πόσο μικρή σημασία ἀποδίδει ἡ τουρκική κυβέρνησις στίς διακηρύξεις καί τά κοινά ἀνακοινωθέντα. Ἐμμένει στίς ἀναθεωρητικές της θέσεις, ἐξακολουθεῖ νά ἀμφισβητεῖ τά κυριαρχικά δικαιώματα τῆς Ἑλλάδος καί νά διαστρεβλώνει τήν ἔννοια καί τό πνεῦμα τοῦ Διεθνοῦς Δικαίου. Καί φυσικά ἐμμένει στήν ἐφαρμογή τοῦ τουρκολιβυκοῦ μνημονίου μέ τήν ἀξιοσημείωτη ἀναφορά ὅτι θά παράσχει ὑποστήριξη στήν Λιβύη νά ἀντιμετωπίσει τίς δραστηριότητες τῆς Ἑλλάδος, τίς ὁποῖες θεωρεῖ μονομερεῖς καί παράνομες.
Στήν δήλωση αὐτή, γιά λόγους ἀμοιβαιότητος, θά ἔπρεπε νά δοθεῖ ἀπάντησις ἀπό τό ἑλληνικό Ὑπουργεῖο Ἐθνικῆς Ἀμύνης. Ἡ Κυβέρνησίς μας ὅμως ἐπέλεξε νά μήν γίνει αὐτό. Προτίμησε τήν σιγή. Ὁ δέ ὑπουργός Ἐνεργείας, ὁ ὁποῖος ἦτο χθές προσκεκλημένος ραδιοφωνικοῦ σταθμοῦ, ἀντί νά δώσει ἀπαντήσεις, προτίμησε νά ἀοριστολογήσει ἀναφερόμενος σέ παλαιά εὐρωπαϊκά ψηφίσματα, τά ὁποῖα ἡ Τουρκία οὐδόλως ἔχει λάβει ὑπ’ ὄψιν της. Ἐπί πλέον, σέ ἐρώτηση σχετικῶς μέ τό ἐάν καί κατά πόσον ἡ ὑπογραφεῖσα συμφωνία σημαίνει ἀναγνώριση ἀπό τίς ΗΠΑ τῶν κυριαρχικῶν δικαιωμάτων τῆς Ἑλλάδος, ὁ κ. Παπασταύρου ἀπήντησε μέ ἀναφορές στήν Chevron, ἡ ὁποία εἶναι ἑταιρεία πού κινεῖται συμφώνως πρός τό Διεθνές Δίκαιον. Ὅμως ἡ Chevron οὔτε Σταίητ Ντηπάρτμεντ εἶναι οὔτε καθορίζει τήν πολιτική τῆς Οὐάσιγκτων.
Θά σημειώσουμε ἀκόμη ὅτι ὁ ὑπουργός Ἐνεργείας ἀνεφέρθη στήν ἀποτρεπτική ἱκανότητα τῆς Ἑλλάδος κάνοντας μνεία τῆς φρεγάτας Belhara καί τῶν νέων μαχητικῶν ἀεροσκαφῶν πού ἔχει ἀποκτήσει ἡ χώρα μας.
Ὅμως δέν ἀνεφέρθη ὁ κ. Παπασταύρου στό σημαντικώτερο στοιχεῖο ἀποτροπῆς, πού εἶναι ἡ πολιτική βούλησις.
Ὅπως ἀναφέρουν τά ἐγχειρίδια χειρισμοῦ κρίσεων, τά στοιχεῖα πού συνιστοῦν τήν ἀποτροπή (δυνάμεις, ὁπλικά συστήματα, ἐκπαίδευσις κ.λπ.) ἀθροίζονται γιά νά πολλαπλασιασθοῦν ἐπί τόν δείκτη πολιτικῆς βουλήσεως. Ἐάν ὁ δείκτης αὐτός εἶναι μηδενικός, ὅσα μαχητικά καί ὅσες Belhara καί ἄν ὑπάρχουν ἡ ἀποτρεπτική δυνατότης καθίσταται καί αὐτή μηδενική. Καί, δυστυχῶς, ἡ σιγή τῶν Ἀθηνῶν ἀφ’ ἑνός καί ἡ ἐπιμονή στά «ἤρεμα νερά», παρά τίς συνεχιζόμενες προκλήσεις τῆς Ἀγκύρας, ἀφ’ ἑτέρου, δέν δείχνουν πολιτική βούληση γιά ὑπεράσπιση τῶν ἐθνικῶν μας συμφερόντων.
estianews.gr
«Η μεγάλη ληστεία»: Αυτές είναι οι συνολικές αυξήσεις των τιμών σε προϊόντα και υπηρεσίες από το 2021 μέχρι σήμερα!
Η αγοραστική δύναμη των Ελλήνων «εξανεμίστηκε»
Πίνακας από την εγκύκλιο της Γενικής Γραμματείας Εμπορίου που δείχνει τις αυξήσεις στις τιμές των προϊόντων και των υπηρεσιών από το 2021 έως το 2025 προκαλεί πραγματικά σοκ.
Στα περισσότερα προϊόντα οι αυξήσεις ξεπέρασαν κατά πολύ το 100%, ενώ σε κάποια, όπως το μοσχάρι ξεπέρασαν ακόμα και το 200%

Τα περισσότερα είναι προϊόντα που κάποιος δεν μπορεί να τα αποφύγει, όπως η κατανάλωση του ηλεκτρικού ρεύματος, του οποίου η τιμή αυξήθηκε συνολικά περισσότερο από 52%.
Ακόμα και το πρόχειρο φαγητό, το οποίο είναι ανθυγιεινό αλλά αποτελούσε πάντα μία φθηνή επιλογή για να γεμίσει κάποιος το στομάχι του, παρουσιάζει συνολική αύξηση στην τιμή του της τάξης του 106%!
Σε όλα αυτά η κυβέρνηση έχει να αντιπαράθεση τις αυξήσεις στους κατώτατος μισθούς.
Πόσο είναι αυτές όμως συνολικά από το 2021;
Ο κατώτατος μεικτός μισθός στην Ελλάδα αυξήθηκε από τα
650€ (Δεκέμβριος 2021) στα 880€ από την 1η Απριλίου 2025, σημειώνοντας συνολική αύξηση 35,4% (ή 230€ μεικτά ανά μήνα).
Τι σημαίνει αυτό; Πώς το κόστος ζωής αυξήθηκε συνολικά τρεις φορές περισσότερο από ότι αυξήθηκαν οι μισθοί!
Συνεπώς η αγοραστική δύναμη των Ελλήνων έχει καταρρεύσει.
Σημασία δεν έχει πόσα χρήματα παίρνει κάποιος αλλά πόσα δίνει για να επιβιώσει.
4.000 ελβετικά φράγκα ως πρώτος μισθός στην Ελβετία, στην Ελλάδα ακούγεται ως κάτι το εξωπραγματικό, αλλά εκεί δεν φτάνουν για να βγει ο μήνας.
Το κόστος ζωής είναι ο πραγματικός δείκτης πλούτου και με βάση αυτό η Ελλάδα είναι η φτωχότερη χώρα στην ΕΕ.
Γιατί το ονομαστικό εισόδημα μπορεί να αυξήθηκε, αλλά το πραγματικό διαθέσιμο εισόδημα μειώθηκε.
Συνοπτικά, η Ελλάδα αντιμετωπίζει έντονο πρόβλημα ακρίβειας και χαμηλών εισοδημάτων, τοποθετώντας την στην τελευταία θέση της ΕΕ όσον αφορά την αγοραστική δύναμη των πολιτών.
Η πραγματική αγοραστική δύναμη είναι αυτή που ορίζει την ευημερία μίας χώρας.
https://www.pronews.gr/elliniki-politiki/i-megali-listeia-aytes-einai-oi-synolikes-ayksiseis-ton-timon-se-proionta-kai-ypiresies-apo-to-2021-mexri-simera/
Kομισιόν: «Σας παρακολουθούν μέσω του WiFi ακόμα και όταν είστε offline ή δεν έχετε κινητό τηλέφωνο μαζί σας»!
Πρωτοφανής προειδοποιηση από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή
Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, παραδέχτηκε επισήμως ότι μέσω WiFi μπορεί ένα άτομο να παρακολουθηθεί ακόμα και αν αυτό δεν είναι online!
Σύμφωνα με την ανάρτηση σχετικού λογαριασμού της Κομισιόν στο “Χ”:
«Τα δίκτυα WiFi μπορούν να σας αναγνωρίσουν – ακόμα κι αν δεν είστε συνδεδεμένοι.
Χρησιμοποιώντας μόνο κεραίες και αλγόριθμους τεχνητής νοημοσύνης, Γερμανοί ερευνητές προειδοποιούν ότι αυτή η τεχνολογία θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ως εργαλείο για την παρακολούθηση των ανθρώπων».
«Όλα αυτά τα καταστήματα με δωρεάν δίκτυα wifi που προσπερνάτε περπατώντας ή οδηγώντας πηγαίνοντας στη δουλειά ή αλλού θα μπορούσαν να είναι ακούσιες ζώνες επιτήρησης.
Έχουν τη δυνατότητα να σας αναγνωρίσουν, δημιουργώντας ένα πλήρες προφίλ των κινήσεών σας. Και όλα αυτά χωρίς τη γνώση ή τη συγκατάθεσή σας.
Τι γίνεται αν δεν είστε συνδεδεμένοι ή ακόμα καλύτερα, τι γίνεται αν δεν έχετε καν κινητή συσκευή»;
Δεν πειράζει, ισχυρίζεται μια ερευνητική ομάδα από το Τεχνολογικό Ινστιτούτο Καρλσρούης (KIT) της Γερμανίας στην εργασία της. Σε μια μελέτη που περιελάμβανε σχεδόν 200 εθελοντές, διαπίστωσαν ότι τα δίκτυα wifi μπορούν να αναγνωρίσουν άτομα με σχεδόν 100% ακρίβεια με βάση τις διακριτικές κινήσεις και τα φυσικά χαρακτηριστικά τους.
«Παρατηρώντας τη διάδοση των ραδιοκυμάτων, μπορούμε να δημιουργήσουμε μια εικόνα του περιβάλλοντος και των ατόμων που είναι παρόντα», εξήγησε σε δελτίο τύπου ο ειδικός στην κυβερνοασφάλεια Thorsten Strufe, καθηγητής ασφάλειας πληροφορικής στο KIT.
«Αυτό λειτουργεί παρόμοια με μια κανονική κάμερα, με τη διαφορά ότι στην περίπτωσή μας, χρησιμοποιούνται ραδιοκύματα αντί για φωτεινά κύματα για την αναγνώριση. Έτσι, δεν έχει σημασία αν έχετε μαζί σας μια συσκευή WiFi ή όχι».
Πρόσθεσε ότι μια απενεργοποιημένη συσκευή δεν αλλάζει τίποτα:
«Αρκεί οι άλλες συσκευές WiFi στο περιβάλλον σας να είναι ενεργές».
«Αυτή η τεχνολογία μετατρέπει κάθε δρομολογητή σε ένα πιθανό μέσο επιτήρησης», προειδοποίησε ο διδακτορικός φοιτητής Julian Todt, ο οποίος εργάστηκε στη μελέτη.
«Εάν περνάτε τακτικά από μια καφετέρια που λειτουργεί ένα δίκτυο WiFi, θα μπορούσατε να σας αναγνωρίσουν εκεί χωρίς να το προσέξετε και να σας αναγνωρίσουν αργότερα – για παράδειγμα από δημόσιες αρχές ή εταιρείες.
Η τεχνολογία μπορεί να παράγει εικόνες του περιβάλλοντος χώρου και να αναγνωρίσει κάποιον σε πραγματικό χρόνο αναλύοντας πώς το σώμα του διαταράσσει τα ραδιοκύματα. Οι συμβατικές κάμερες εξαρτώνται από το ορατό φως που αντανακλάται από τις επιφάνειες.
Ωστόσο, αυτή η τεχνολογία χρησιμοποιεί ραδιοκύματα, όπως αυτά από έναν τυπικό δρομολογητή που βρίσκεται σε σπίτια ή σήματα κινητής τηλεφωνίας, που έχουν πολύ μεγαλύτερα μήκη κύματος.
Αυτά τα ραδιοκύματα μπορούν να περάσουν μέσα από γυψοσανίδες, ξύλινες πόρτες και ρούχα. Όταν τα κύματα χτυπούν ένα ανθρώπινο σώμα, αναπηδούν πίσω ή διασκορπίζονται».
https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/diethnis-asfaleia/komision-sas-parakolouthoun-meso-tou-wifi-akoma-kai-otan-eiste-offline-i-den-exete-kinito-tilefono-mazi-sas/
Με ποια βαλλιστικά όπλα το Ιράν μπορεί να χτυπήσει την Σούδα & τι σημαίνει η δημοσιοποίηση για 1η φορά φωτογραφιών με αμερικανικά αεροσκάφη
Το Ιράν διαθέτει τέσσερις τύπους πυραύλων που μπορούν να υπερκαλύψουν την απόσταση και να πλήξουν την βάση στην Σούδα
Με ποια βαλλιστικά όπλα το Ιράν θα μπορούσε να χτυπήσει την βάση στην Σούδα και τι σημαίνει η δημοσιοποίηση για πρώτη φορά δορυφορικών φωτογραφιών με αμερικανικά αεροσκάφη;
Ουσιαστικά η Κίνα παρέχει συντεταγμένες στοχοποίησης στο Ιράν στην περίπτωση που θα ήθελε να εξαπολύσει ένα ανταποδοτικό πλήγμα και στη βάση της Σούδας.

Η αμερικανική βάση στη Σούδα φιλοξενεί το μεγαλύτερο μέρος των εναέριων τάνκερ, μεταγωγικών και αεροσκαφών ηλεκτρονικής επιτήρησης και συλλογής πληροφοριών, που διαθέτουν οι Αμερικανοί στην Μεσόγειο και στην Μέση Ανατολή.
Σημειώνεται ότι οι ελληνικοί S-300 είναι εκτός λειτουργίας λόγω της έλλειψης ανταλλακτικών, αποτέλεσμα των κακών σχέσεων με την Ρωσία.
Τα ραντάρ είναι σε άγνωστη κατάσταση, τα βλήματα είναι ληγμένα.
Μπορεί να επιχειρηθεί η πραγματοποίηση βολής αλλά κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει ποιο θα είναι το αποτέλεσμα.
Το ίδιο συμβαίνει και με τους Tor M-1 που υποτίθεται προστατεύουν τους S-300.
Ίσως θα έπρεπε να μεταφερθεί στην Κρήτη συστοιχία Patriot και μαζί της και 2-3 μονάδες CROTALE NG/GR (για την προστασία των Patriot) .
Η απόσταση μεταξύ Σούδας και Τεχεράνης σε ευθεία γραμμή είναι περίπου 2.370 – 2.400 χιλιόμετρα.
Όμως οι ιρανικοί πύραυλοι θα εκτοξευτούν από τοποθεσία κοντά στα σύνορα Iράκ-Iράν.
Από εκεί η απόσταση μέχρι την Σούδα είναι 1.750 χλμ.!
Οι Ιρανικοί πύραυλοι που θα μπορούσαν να πλήξουν την βάση είναι τέσσερις!
Είναι ο Sejjil, του οποίου το βεληνεκές κυμαίνεται μεταξύ 2.000 και 2.500 χλμ.
Ο βαλλιστικός πύραυλος Khorramshahr-4 ο οποίος αναφέρεται ότι έχει βεληνεκές 2.000 χλμ αλλά για πολλούς προσεγγίζει ακόμα και τις 3.000 χλμ. και είναι ικανός να μεταφέρει βαριά κεφαλή, επίσης μπορεί να πλήξει την βάση,

Επίσης, και οι πύραυλοι Qadr και Shahab-3 των οποίων τα βεληνεκή προσεγγίζουν τα 2.000 χλμ. αποτελούν σημαντική απειλή για την Σούδα.
Το Ιράν διαθέτει λοιπόν τουλάχιστον τέσσερις βαλλιστικούς πυραύλους ικανούς να πλήξουν την Σούδα.
Πύραυλοι που είναι πολύ δύσκολο να καταρριφθούν όπως αποδείχτηκε και στον «Πόλεμο των 12 ημερών» το καλοκαίρι.
Υπενθυμίζεται πως το Ιράν από αυτούς του 4 τύπους πυραύλων διαθέτει πάνω από χίλιους.
https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/geetha/me-poia-vallistika-opla-to-iran-mporei-na-xtypisei-tin-souda-ti-simainei-i-dimosiopoiisi-gia-1i-fora-fotografion-me-amerikanika-aeroskafi/
Ένταση on air μεταξύ Γεωργιάδη και συλληφθέντα γιατρού: «Είναι τραμπούκοι» – «Καταστολή που θυμίζει Χούντα»
Ένταση σημειώθηκε στον αέρα του Mega μεταξύ του Άδωνι Γεωργιάδη και του γιατρού του Γενικού Κρατικού Νίκαιας και μέλους ΓΣ ΟΕΝΓΕ, Δημήτρη Ζιαζιά. Πρόκειται για τον γιατρό που συνελήφθη και δεμένος πισθάγκωνα, οδηγήθηκε μπροστά στον υπουργό υγείας, ο οποίος του φώναζε πως θα πρέπει να ντρέπεται για τη συμπεριφορά του, όπως φαίνεται και στο αποκαλυπτικό βίντεο από το περιστατικό.
Για το θέμα αλλά και όσα συνέβησαν στο Κρατικό Νίκαιας μίλησε στο Mega και ο Πάνος Παπανικολάου, ΓΓ της ΟΕΝΓΕ.
Το βίντεο με τη σύλληψη του γιατρού
Γεωργιάδης: «Μου επιτέθηκαν οι τραμπούκοι του ΚΚΕ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ»
«Με έχετε βρίσει, με έχετε φτύσει και σας την έχω ‘χαρίσει’. Πάει πολύ», είπε απευθυνόμενος στον κ. Ζιαζιά. «Έπρεπε να του έχω κάνει Αυτόφωρο τελικά. Μην παίζουν με την καλοσύνη και την ευγένειά μου», πρόσθεσε και συνέχισε: «Μαζεύτηκαν οι τραμπούκοι του ΑΝΤΑΡΣΥΑ και του ΚΚΕ, έδειραν την Αστυνομία».
«Ο στόχος τους ήταν να μην μπει ο υπουργός Υγείας στο νοσοκομείο. Τις επόμενες ήμερες θα ξαναπάω στο νοσοκομείο της Νίκαιας», δήλωσε ο υπουργός.
«Έφερε δυνάμεις καταστολής σαν να είμαστε στη χούντα»
«Στοχοποιήθηκα, μπορεί να ήταν οποιοσδήποτε άλλος συνάδελφος. (…) Αυτό που ήθελε να κάνει ο κ. Γεωργιάδης και η κυβέρνηση ήταν να δώσει ένα σήμα ότι όποιος διαμαρτύρεται πάμε σε ένα νέο level» είπε νωρίτερα ο γιατρός και πρωταγωνιστής του επεισοδίου, Δημήτρης Ζιαζιάς, παθολόγος Γενικού Κρατικού νοσοκομείου Νίκαιας.
«Είναι δημοκρατικό δικαίωμα να κάνουμε διαδήλωση», ανέφερε και πρόσθεσε: «Δεν του αξίζει ούτε να τον φτύσεις. (…) Έχω μάθει τις διαφορές μου να τις εκφράζω με συλλογικό τρόπο, μέσω των συνδικαλιστικών οργάνων. Αυτές οι εικόνες είναι χούντα».
«Έφτιαξε ένα σκηνικό στο οποίο δήθεν απειλήθηκε η σωματική του ακεραιότητα και έφερε δυνάμεις καταστολής σαν να είμαστε στη χούντα», συνέχισε και πρόσθεσε: «Αυτό που τον ενόχλησε ήταν ότι δεν ήμασταν μειοψηφία».
Σημειώνεται πως κατά την έντονη αντιπαράθεση ο κ. Ζιαζιάς αποχώρησε από το στούντιο και η διαμάχη του υπουργού Υγείας συνεχίστηκε με τον κ. Παπανικολάου
Παπανικολάου: «Ο Χρυσοχοΐδης να πει αν ήταν δικιά του εντολή η αστυνομική αθλιότητα που ζήσαμε»
Γεωργιάδης: «Δε θα πάρω άδεια από τον Παπανικολάου για να μπω στο νοσοκομείο»
Η μεγάλη νίκη της Μέρκελ: Την αποθέωσαν ο Μερτς και τα μέλη του κόμματος στο Συνέδριο του CDU
Για σχεδόν ένα ολόκληρο λεπτό, οι σύνεδροι στο κομματικό συνέδριο της Χριστιανοδημοκρατικής Ένωσης (CDU) στη Στουτγκάρδη χειροκροτούσαν τον επίτιμο προσκεκλημένο που καθόταν στην πρώτη σειρά. Η Άνγκελα Μέρκελ αποθεώθηκε και δίπλα της στεκόταν αμήχανα ο Φρίντριχ Μερτς, ο καγκελάριος της Γερμανίας και ο πιο ένθερμος πολέμιός της στο εσωτερικό του κόμματος. «Στο πλευρό της…», ψέλλισε, αναγνωρίζοντας τη επικοινωνιακή της νίκη.
Η Άνγκελα Μέρκελ – καγκελάριος από το 2005 έως το 2021, πρώην πρόεδρος της CDU και επί χρόνια αντίπαλος του Μερτς – είχε σε μεγάλο βαθμό αποφύγει τις κομματικές εκδηλώσεις μετά την αποχώρησή της από την εξουσία. Στη Στουτγκάρδη, όμως, την Παρασκευή, η 71χρονη δεν έγινε δεκτή απλώς με τυπική ευγένεια αλλά θέρμη. Πολλοί σύνεδροι σηκώθηκαν όρθιοι για να την αποθεώσουν, αναφέρει το Politico και σχολιάζει:
«Τα κομματικά συνέδρια είναι προσεκτικά σκηνοθετημένες διοργανώσεις, μισό πολιτική συγκέντρωση και μισό συνάντηση παλιών γνωστών. Οι επιδείξεις ενότητας συχνά κρύβουν βαθύτερες εντάσεις. Κι όμως, η σιωπηλή και σύντομη παρουσία της Μέρκελ στη Στουτγκάρδη έλεγε πολλά: για την ίδια, για τον Μερτς και για το κόμμα που και οι δύο διαμόρφωσαν. Όποιες κι αν είναι οι εσωκομματικές συζητήσεις για την κληρονομιά της, μια επίσημη ρήξη με τον «μερκελισμό» δεν φαίνεται να είναι άμεση. Αντίθετα, ο Μερτς μοιάζει όλο και περισσότερο με τη γυναίκα απέναντι στην οποία κάποτε είχε ταχθεί».
Η στροφή του Μερτς
Η μετατόπιση αυτή συμπυκνώθηκε σε μία φράση από την ομιλία του: «Έχω λάβει την τελική απόφαση να αναζητήσω στήριξη για τις πολιτικές μας αποκλειστικά στο πολιτικό κέντρο». Η πρόταση αυτή σηματοδότησε μια αξιοσημείωτη στροφή. Και ήταν δύσκολο να μη φανταστεί κανείς τη Μέρκελ να την καταγράφει με σιωπηλή ικανοποίηση.
Έναν χρόνο νωρίτερα, λίγο πριν από την έναρξη της ομοσπονδιακής προεκλογικής εκστρατείας, η κοινοβουλευτική ομάδα CDU/CSU υπό τον Μερτς είχε καταθέσει μια μη δεσμευτική αλλά συμβολικά ισχυρή πρόταση υπέρ μιας αυστηρότερης μεταναστευτικής πολιτικής. Το ψήφισμα πέρασε μόνο επειδή το υπερψήφισε και το ακροδεξιό κόμμα Εναλλακτική για τη Γερμανία (AfD). Αυτή η κοινοβουλευτική συνεργασία έσπασε ένα ταμπού στη γερμανική πολιτική, όπου όλα τα καθιερωμένα κόμματα έχουν δεσμευτεί σε ένα «τείχος δημοκρατίας» απέναντι σε κάθε μορφή συνεργασίας με το AfD.
«Δεν κοιτάζω ούτε δεξιά ούτε αριστερά· σε αυτά τα ζητήματα κοιτάζω ευθεία μπροστά», είχε δηλώσει τότε ο Μερτς. Πολλοί ερμήνευσαν τη φράση ως διάθεση να «σπάσει» το «τείχος». Η πολιτική αριστερά αντέδρασε και ακολούθησαν μαζικές διαδηλώσεις. Η Μέρκελ, σπάζοντας τη σιωπή που τηρούσε μετά την καγκελαρία της, χαρακτήρισε την κίνηση του Μερτς λάθος. Τώρα μπορεί να νιώθει ικανοποίηση και δικαίωση με τη νέα του τοποθέτηση, καθώς ο Μερτς υπήρξε σφοδρός επικριτής της για τις πολιτικές της στο μεταναστευτικό.
Η πικρή διαπίστωση του Μερτς
Κάτι που γεννά το ερώτημα: γιατί η Μέρκελ έτυχε τόσο θερμής υποδοχής στη Στουτγκάρδη, παρότι μεγάλα τμήματα του κόμματος συμφωνούν ότι η θητεία της περιλάμβανε σοβαρά σφάλματα — από την πολιτική της απέναντι στη Ρωσία έως τον χειρισμό της μεταναστευτικής κρίσης του 2015;
Για χρόνια, ο Μερτς κρατούσε αποστάσεις, υποσχόμενος να κάνει την CDU «ξανά διακριτή» και το γερμανικό κράτος «πιο ικανό να επιβάλει την εξουσία του». Τώρα έλεγε: «Αγαπητή Άνγκελα, καλώς ήρθες στη Στουτγκάρδη».
Πρόκειται για ένδειξη ότι οι πεποιθήσεις του έχουν αμβλυνθεί; Ή μήπως ο Μερτς κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η πλειοψηφία στο κόμμα του προτιμά την αρμονία, αληθινή ή σκηνοθετημένη, από την ανοιχτή σύγκρουση – ιδίως όταν διακυβεύεται η εξουσία;
Όπου κι αν κινούνταν η Μέρκελ στο συνεδριακό κέντρο, τα βλέμματα και τα κινητά τηλέφωνα στρέφονταν προς το μέρος της. Την υποδέχονταν με θέρμη, την αγκάλιαζαν, της ζητούσαν σέλφι. Οι σύνεδροι περιέγραφαν επανειλημμένα το κόμμα ως «οικογένεια», ακόμη και κάποιοι που την είχαν επικρίνει στο παρελθόν.
Η Γιάνα Σίμκε, πρώην βουλευτής της CDU από το Βρανδεμβούργο και σήμερα επικεφαλής της γερμανικής ένωσης ξενοδόχων και εστιατόρων, ανήκει στη συντηρητική πτέρυγα που επί χρόνια ενοχλούνταν από τη μετριοπαθή πορεία της Μέρκελ. «Το βλέπω πολύ θετικά που η πρώην καγκελάριος είναι εδώ», είπε. Κατά την ίδια, η Μέρκελ ήθελε να δείξει στήριξη στον Μερτς.
Παρόμοιο τόνο υιοθέτησε και ο Γενς Σπαν, νυν επικεφαλής της κοινοβουλευτικής ομάδας CDU/CSU και πρώην υπουργός Υγείας της Μέρκελ. «Ένα κομματικό συνέδριο είναι μια στιγμή τοποθέτησης, αλλά είναι και μια οικογενειακή γιορτή», δήλωσε. «Και η Άνγκελα Μέρκελ είναι μέρος της οικογένειας».
Ο Φόλκερ Κάουντερ, επί χρόνια επικεφαλής της κοινοβουλευτικής ομάδας επί Μέρκελ, το έθεσε ωμά: «Το κόμμα θέλει ενότητα, όχι διαμάχη». Και ο πρωθυπουργός της Σαξονίας, Μίχαελ Κρέτσμερ, αντέδρασε εμφανώς στην ιδέα ρήξης με τη Μέρκελ: «Σε καμία περίπτωση!»
Μια «win-win» επίσκεψη
Πρώην ομοσπονδιακός υπουργός, που μίλησε στο Politico υπό καθεστώς ανωνυμίας, έδωσε μια πιο στρατηγική ερμηνεία: για τη Μέρκελ, η επίσκεψη ήταν «win-win». Έδειξε ότι εξακολουθεί να νοιάζεται για το κόμμα και για τον Μερτς, ανεξαρτήτως προσωπικών αντιπαθειών, δεν υπήρχε ουσιαστικά άλλη επιλογή από το να υιοθετήσει συμφιλιωτικό τόνο.
Ίσως να υπήρχε και εκλογικός υπολογισμός, πρόσθεσε ο πρώην υπουργός. Στη Βάδη-Βυρτεμβέργη, όπου ο επικεφαλής της CDU στο κρατίδιο, Μάνουελ Χάγκελ, επιδιώκει να νικήσει τον Τσεμ Οζντεμίρ των Πρασίνων στις περιφερειακές εκλογές της 8ης Μαρτίου, οι φωτογραφίες με τη Μέρκελ ενδέχεται να προσελκύσουν κεντροαριστερούς ψηφοφόρους πιο αποτελεσματικά από ό,τι εικόνες με τον Μερτς.
Στο τέλος της ημέρας, η CDU ενδιαφέρεται πρωτίστως για τη δυνατότητα διακυβέρνησης. Από πού θα αντλήσει ψηφοφόρους — και με ποια εικόνα, ποιο μήνυμα ή ποιες υποσχέσεις — έρχεται δεύτερο
«Merzel»…
Στο διαδίκτυο, επικριτές επινόησαν το λογοπαίγνιο «Merzel», χλευάζοντας τη σύγκλιση Μερτς και Μέρκελ. Στο εσωτερικό του κόμματος, ωστόσο, οι αντιδράσεις είναι ελάχιστες.
Περίπου το 91% των συνέδρων επανεξέλεξε τον Μερτς στην ηγεσία της CDU στη Στουτγκάρδη — ισχυρότερη επιβεβαίωση από εκείνη που έλαβε πρόσφατα ο Βαυαρός ομόλογός του, επικεφαλής της CSU Μάρκους Ζέντερ, ή ο αντικαγκελάριος των Σοσιαλδημοκρατών, Λαρς Κλίνγκμπαϊλ.
Ο Μερτς φεύγει από τη Στουτγκάρδη έχοντας επιβεβαιώσει την ηγετική του θέση στο CDU. Αλλά και για την Μέρκελ ήταν μια νίκη, μια – έστω και καθυστερημένη – δικαίωση.
https://www.ieidiseis.gr/kosmos/701821/i-megali-niki-tis-merkel-tin-apotheosan-o-merts-kai-ta-meli-toy-kommatos-sto-synedrio-toy-cdu/
Ιρανοί φοιτητές φωνάζουν αντικυβερνητικά συνθήματα και συγκρούονται με δυνάμεις ασφαλείας στην Τεχεράνη
Radio Free Europe
Του Radio Farda της RFE/RL
21 Φεβρουαρίου 2026, 15:06 CET
Ενημέρωση: 21 Φεβρουαρίου 2026, 15:52 CET
Βίντεο που κυκλοφορούσε στα ιρανικά μέσα κοινωνικής δικτύωσης φαινόταν να δείχνει φοιτητές πανεπιστημίου να βρίσκονται αντιμέτωποι με δυνάμεις ασφαλείας.
Ιρανοί φοιτητές που φώναζαν αντικυβερνητικά συνθήματα ήρθαν αντιμέτωποι με δυνάμεις ασφαλείας έξω από πανεπιστήμιο της Τεχεράνης, σύμφωνα με βίντεο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και άλλες αναφορές.
Η διαμαρτυρία ξέσπασε στις 21 Φεβρουαρίου έξω από το Πανεπιστήμιο Σαρίφ (Sharif University), καθώς οι φοιτητές συγκρούστηκαν με στρατιώτες των Basij, μιας εθελοντικής παραστρατιωτικής δύναμης που έχει διαδραματίσει εξέχοντα ρόλο στην καταστολή προηγούμενων πολιτικών διαμαρτυριών.
Σύμφωνα με βίντεο που δημοσιεύτηκε από το φοιτητικό πρακτορείο ειδήσεων Khabar-e Daneshjoo και αλλού, οι φοιτητές ακούγονταν να φωνάζουν «Ντροπή, ντροπή». Άλλοι διακρίνονταν να ανεμίζουν την ιρανική εθνική σημαία.
Αντίστοιχη συγκέντρωση αναφέρθηκε και στο Πανεπιστήμιο Τεχνολογίας Αμίρ Καμπίρ (Amir Kabir University of Technology).
Το Fars, ημιεπίσημο πρακτορείο ειδήσεων που βρίσκεται κοντά στους Φρουρούς της Ισλαμικής Επανάστασης (IRGC), ανέφερε ότι «παρόμοια συγκέντρωση πραγματοποιήθηκε και στο Πανεπιστήμιο της Τεχεράνης, με την παρουσία αριθμού φοιτητών».
Οι διαδηλώσεις συνέπεσαν με εκατοντάδες τελετές που πραγματοποιήθηκαν σε όλη τη χώρα αυτή την εβδομάδα, στη μνήμη θυμάτων που σκοτώθηκαν κατά τη διάρκεια μεγάλων συγκρούσεων με τις δυνάμεις ασφαλείας τον Ιανουάριο.
Σύμφωνα με οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, τουλάχιστον 7.000 άνθρωποι σκοτώθηκαν στις πανεθνικές διαμαρτυρίες που ξέσπασαν στα τέλη Δεκεμβρίου 2025, αν και εκτιμάται ότι ο πραγματικός αριθμός των νεκρών είναι σημαντικά υψηλότερος. Οι περισσότερες δολοφονίες/θάνατοι φέρονται να σημειώθηκαν από τις 8 έως τις 10 Ιανουαρίου, στο αποκορύφωμα της καταστολής.
Οι διαμαρτυρίες, που έκτοτε έχουν κοπάσει, ήταν από τις μεγαλύτερες στο Ιράν μετά την Ισλαμική Επανάσταση του 1979.
Ιστορικά, οι τελετές μνήμης συχνά αποκτούν πολιτική σημασία σε περιόδους αναταραχής στο Ιράν.
Οι διαμαρτυρίες έχουν προσελκύσει παγκόσμια προσοχή και έχουν προκαλέσει καταδίκη της βίαιης καταστολής από τις κυβερνητικές δυνάμεις.
Η Διεθνής Αμνηστία δήλωσε ότι τουλάχιστον 30 Ιρανοί αντιμετώπιζαν τη θανατική ποινή σε σχέση με τις διαδηλώσεις.
Ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, προειδοποίησε την Τεχεράνη να μην προχωρήσει σε περαιτέρω βία κατά των διαδηλωτών και απείλησε με στρατιωτικές ενέργειες κατά του καθεστώτος.
Ο Τραμπ έστειλε στην περιοχή δύο ομάδες κρούσης αεροπλανοφόρων, μαζί με δεκάδες μαχητικά αεροσκάφη και βομβαρδιστικά, ενώ έχουν εντοπιστεί και άλλα στρατιωτικά αεροσκάφη και υποστηρικτικές δυνάμεις να πετούν προς αεροπορικές βάσεις στη Μέση Ανατολή.
Η κυβέρνηση Τραμπ ασκεί επίσης πιέσεις στο Ιράν να συμφωνήσει στον περιορισμό των πυρηνικών του προγραμμάτων, τα οποία η Τεχεράνη επιμένει ότι προορίζονται για ειρηνικούς, πολιτικούς σκοπούς, όπως η παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας. Η Ουάσινγκτον, μαζί με το Ισραήλ, έχουν κατηγορήσει την Τεχεράνη ότι σκοπεύει να κατασκευάσει ατομικά όπλα.
Σε ομιλία που μεταδόθηκε ζωντανά από την κρατική τηλεόραση, ο Ιρανός πρόεδρος, Μασούντ Πεζεσκιάν, δήλωσε ότι η χώρα του δεν θα υποκύψει στις πιέσεις των παγκόσμιων δυνάμεων.
«Οι παγκόσμιες δυνάμεις παρατάσσονται για να μας αναγκάσουν να σκύψουμε το κεφάλι… όμως δεν θα σκύψουμε το κεφάλι, παρά όλα τα προβλήματα που μας δημιουργούν», είπε ο Πεζεσκιάν.
Η εγκατάσταση εμπλουτισμού καυσίμου στο Φορντό (Fordow) ήταν μία από τις τρεις πυρηνικές εγκαταστάσεις που χτυπήθηκαν από τον αμερικανικό στρατό νωρίς στις 22 Ιουνίου.
Ένας πόλεμος που οι ΗΠΑ θα μπορούσαν να ξεκινήσουν — αλλά όχι να ελέγξουν
Της Σοχέιλα Ζαρφάμ
20 Φεβρουαρίου 2026 – 22:45
Μια ματιά στις στρατιωτικές απαντήσεις που είναι πιθανό να υιοθετήσει η Τεχεράνη, αν οι ΗΠΑ οδηγήσουν ξανά σε κατάρρευση τις συνομιλίες
ΤΕΧΕΡΑΝΗ – Όταν, στις 3:30 τα ξημερώματα της Παρασκευής, 13 Ιουνίου 2025, το Ισραήλ και οι Ηνωμένες Πολιτείες ξεκίνησαν εκστρατεία βομβαρδισμών κατά του Ιράν — μόλις λίγες ημέρες πριν από τον έκτο γύρο πυρηνικών διαπραγματεύσεων — εγώ μόλις είχα αποκοιμηθεί στο διαμέρισμά μου στην Τεχεράνη. Λίγες ώρες νωρίτερα, μιλούσα με μια συνάδελφο, η οποία μου είπε ότι πίστευε πως οι ΗΠΑ επρόκειτο να επιτεθούν στο Ιράν.
Διαφώνησα. Της είπα ότι, με τόσους δημοσιογράφους να ταξιδεύουν στο Ομάν για να καλύψουν τις συνομιλίες που ήταν προγραμματισμένες για την Κυριακή, η Ουάσινγκτον θα περίμενε τουλάχιστον έως ότου ολοκληρωθεί εκείνος ο γύρος.
Αυτό που δεν γνώριζα τότε, κάνοντας αυτές τις παρατηρήσεις, ήταν ότι η διπλωματία δεν αποτελούσε ούτε πραγματική έγνοια ούτε πρακτική που να τυγχάνει σεβασμού από την Ουάσινγκτον. Αυτό έγινε βάναυσα ξεκάθαρο νωρίς εκείνο το πρωί, όταν τα παράθυρα στο δωμάτιό μου άρχισαν να τρέμουν. Το Ισραήλ είχε βομβαρδίσει ένα κτίριο κατοικιών στη γειτονιά μου, όπου διέμενε ένας Ιρανός πυρηνικός επιστήμονας, εγκαινιάζοντας έναν πόλεμο για τον οποίο ο Αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ παραδέχθηκε αργότερα ότι ήταν «επικεφαλής» από την αρχή.
Εκείνες οι 12 ημέρες ήταν δύσκολες, για να το πω ήπια. Ήταν η πρώτη φορά στη ζωή μου που βίωσα πόλεμο — σε αντίθεση με τους γονείς μου, που είχαν ζήσει, και ακόμη και πολεμήσει, στον οκταετή πόλεμο της δεκαετίας του 1980. Τη νύχτα άκουγα τα συστήματα αεράμυνας να βάλλουν· την ημέρα υπήρχαν εκρήξεις. Το ότι η γενέτειρά μου είχε επιτέλους γίνει μέρος του πολέμου που οι Ηνωμένες Πολιτείες απειλούσαν από τα παιδικά μου χρόνια, ήταν βαθιά αναστατωτικό. Ήταν επίσης βαθιά θλιβερό.
Όταν άκουσα ότι το Ιράν είχε συμφωνήσει σε κατάπαυση του πυρός, την οποία είχαν ζητήσει οι ΗΠΑ και το Ισραήλ, οι ήχοι της αεράμυνας σταμάτησαν σχεδόν μονομιάς. Λίγες εβδομάδες αργότερα, όταν μίλησα με ορισμένους από τους ανθρώπους που χειρίζονταν αυτά τα συστήματα, στο περιθώριο μιας τελετής μνήμης, έγινε σαφές ότι, παρότι ο θόρυβος είχε σβήσει, ο πόλεμος δεν είχε τελειώσει. Συνεχιζόταν μέσω οικονομικών κυρώσεων, μέσω της εκμετάλλευσης νόμιμων διαμαρτυριών και — όπως μου είπε ένας αξιωματικός — ήταν πολύ πιθανό να επιστρέψει σε στρατιωτική αντιπαράθεση σαν αυτήν που μόλις είχαμε ζήσει. Στην πραγματικότητα, είπε ότι ήταν βέβαιος πως η Ουάσινγκτον θα επιτεθεί ξανά, διότι, όπως το έθεσε, «το ζήτημά τους δεν είναι οι πυρηνικές δυνατότητες του Ιράν, οι πύραυλοι ή καν η Ισλαμική Δημοκρατία. Το ζήτημά τους είναι το ίδιο το Ιράν».
Αυτό ήταν επίσης το κυρίαρχο αίσθημα μεταξύ δημοσιογράφων που γνώριζα — πολλοί από τους οποίους ήταν πολύ μεγαλύτεροι και πιο έμπειροι από εμένα. Όταν το Ιράν και οι Ηνωμένες Πολιτείες ξεκίνησαν έναν δεύτερο γύρο συνομιλιών τον Φεβρουάριο, μετά από μεσολαβητικές προσπάθειες κρατών της περιοχής, λίγοι από εμάς περίμεναν πολλά. Για μια σύντομη στιγμή, ωστόσο, αναρωτηθήκαμε μήπως ήμασταν υπερβολικά κυνικοί — μήπως οι Αμερικανοί θα έπαιρναν επιτέλους στα σοβαρά τη διπλωματία. Αυτό, τουλάχιστον, ήταν το μήνυμα που ένας ανώτερος αξιωματούχος από τον Περσικό Κόλπο είχε μεταφέρει σε Ιρανούς συνομιλητές, σύμφωνα με όσα ακούσαμε.
Όμως, όσο περνούσαν οι ημέρες, ο σκεπτικισμός μας επιβεβαιωνόταν. Ενώ μιλούσε για το πώς η διπλωματία είναι πάντοτε «η πρώτη του επιλογή», η κυβέρνηση Τραμπ άρχισε να ενισχύει τη στρατιωτική της παρουσία γύρω από το Ιράν. Έως τις 20 Φεβρουαρίου, είχε προσθέσει δύο ομάδες κρούσης αεροπλανοφόρων, 13 πολεμικά πλοία, 50 μαχητικά αεροσκάφη και νέες συστοιχίες αεράμυνας στα ήδη εκτεταμένα μέσα που διέθετε στη Δυτική Ασία. Ορισμένοι υποστηρίζουν ότι δεν είναι σαφές αν αυτή η ενίσχυση προορίζεται ως μοχλός πίεσης στις διαπραγματεύσεις ή ως προετοιμασία για άμεση στρατιωτική δράση. Όμως, οποιαδήποτε από τις δύο εξηγήσεις οδηγεί στο ίδιο συμπέρασμα: αυτή δεν είναι η συμπεριφορά ενός μέρους που επενδύει στη διπλωματία. Αν η ενίσχυση αποσκοπεί στην άσκηση πίεσης στο Ιράν, παραβιάζει βασικούς κανόνες καλής πίστης. Αν αποσκοπεί στον πόλεμο, υποδηλώνει ότι η διπλωματία θεωρείται ήδη αναλώσιμη.
Ό,τι απομένει στο Ιράν να κάνει είναι αυτό που έκανε πάντα: να επιδιώξει τη διπλωματία ακόμη κι όταν η άλλη πλευρά δεν είναι αξιόπιστη και να προετοιμαστεί να υπερασπιστεί τον εαυτό του. Όμως, το εύρος στο οποίο θα προχωρούσε για να αμυνθεί αυτή τη φορά θα ήταν διαφορετικό. Ιρανοί αξιωματούχοι έχουν καταστήσει σαφές ότι βλέπουν οποιαδήποτε μελλοντική σύγκρουση ως κάτι πολύ διαφορετικό. Μετά από μια πυρηνική συμφωνία που πετάχτηκε στα σκουπίδια, χρόνια κυρώσεων, πολλαπλές απόπειρες πραξικοπήματος και πρωτοφανή στρατιωτική επιθετικότητα, κανείς στο Ιράν δεν θα θεωρούσε εφικτό να «λειτουργήσουν» ξανά τα πράγματα με τις ΗΠΑ, αν ξεσπάσει πόλεμος στη μέση μιας ενεργής διπλωματικής διαδικασίας. Το Ιράν, όπως έχουν προειδοποιήσει αξιωματούχοι του, δεν θα ενδιαφερόταν πλέον να αποτρέψει την υπερβολική κλιμάκωση.
Αυτή τη φορά, θα επικεντρώνονταν στο να αναγκάσουν τους Αμερικανούς να υποχωρήσουν οριστικά — και για να το πετύχουν, ενδέχεται να χρειαστεί να αποκομίσουν τα αποτελέσματα κάθε στρατιωτικού και περιφερειακού εγχειρήματος που έχουν καλλιεργήσει τις τελευταίες δεκαετίες.
Παρακάτω παρατίθενται τα βήματα που είναι πιθανό να λάβει το Ιράν ως απάντηση στις Ηνωμένες Πολιτείες σε έναν μελλοντικό πόλεμο.
«Βυθίζοντας τις “μεγάλες, όμορφες αρμάδες”»
Τα δύο αεροπλανοφόρα που ο Τραμπ έχει αναπτύξει κοντά στο Ιράν — το USS Abraham Lincoln, που βρίσκεται ήδη στην Αραβική Θάλασσα, και το USS Gerald R. Ford, που αυτή τη στιγμή κατευθύνεται προς την περιοχή — είναι τα μέσα για τα οποία καυχιέται περισσότερο όταν μιλά για ενδεχόμενα πλήγματα κατά του Ιράν.
Μαζί, τα δύο αυτά αεροπλανοφόρα διαθέτουν πάνω από 120 αεροσκάφη και συνοδεύονται από 10 έως 15 αντιτορπιλικά και περίπου τρία πλοία παράκτιας μάχης (littoral combat ships). Εκτιμάται ότι απαιτούνται περίπου 13.000 ναύτες για τη λειτουργία αυτού του τεράστιου όγκου εξοπλισμού.
Όπως επισήμανε αυτή την εβδομάδα ο Ηγέτης της Ισλαμικής Επανάστασης, Αγιατολάχ Σεγιέντ Αλί Χαμενεΐ, τέτοια αεροπλανοφόρα αποτελούν τρομερή απειλή για οποιονδήποτε στόχο. Ωστόσο, οι ίδιοι παράγοντες που τα καθιστούν επικίνδυνα — το τεράστιο μέγεθος και η κλίμακά τους — είναι ακριβώς εκείνοι που τα καθιστούν ευάλωτα. «Πιο επικίνδυνο από το αμερικανικό πολεμικό πλοίο είναι το όπλο που μπορεί να το στείλει στον βυθό της θάλασσας», δήλωσε ο Ηγέτης σε συνάντηση την Τρίτη.
Το Ιράν διαθέτει ένα ποικίλο οπλοστάσιο για να αντιμετωπίσει αυτά τα ναυτικά μέσα, με πιο χαρακτηριστικά τα υπερηχητικά (hypersonic) πυραυλικά συστήματα, τα οποία θεωρούνται αδύνατο να αναχαιτιστούν από οποιοδήποτε υφιστάμενο αμυντικό σύστημα. Ακόμη κι αν το Ιράν, για οποιονδήποτε λόγο, επέλεγε να μην χρησιμοποιήσει υπερηχητικούς πυραύλους, διατηρεί ένα ευρύ φάσμα άλλων φονικών επιλογών.
Κορυφαία ανάμεσά τους είναι οι αντιπλοϊκοί βαλλιστικοί και πύραυλοι cruise. Βασικά συστήματα περιλαμβάνουν τον βαλλιστικό πύραυλο Zolfaghar Basir, με οπτικό αισθητήρα (seeker) για κινούμενους θαλάσσιους στόχους και εμβέλεια 700 χλμ.· τον πύραυλο cruise Abu Mahdi, που διαθέτει σχεδιασμό διαδρομής με υποστήριξη τεχνητής νοημοσύνης και αισθητήρα «sea-skimming» (πτήση ξυστά πάνω από την επιφάνεια) με ικανότητα αποφυγής ραντάρ, με εμβέλεια άνω των 1.000 χλμ.· και τον πύραυλο cruise Qader, γνωστό για την υψηλή καταστροφική ισχύ και τις δυνατότητες αποφυγής ραντάρ.
Η ιρανική στρατηγική θα μπορούσε να περιλαμβάνει τη χρήση του εκτεταμένου οπλοστασίου drones και περιφερόμενων πυρομαχικών (loitering munitions) για να υπερφορτώσει αρχικά τα συστήματα αεράμυνας Aegis στα αμερικανικά αντιτορπιλικά και στα αεροπλανοφόρα. Θα ακολουθούσαν μαζικές ομοβροντίες πυραύλων, εκτοξευόμενων από υπόγειες βάσεις κατά μήκος της εκτεταμένης νότιας ακτογραμμής του Ιράν και από στρατηγικά νησιά στον Περσικό Κόλπο, όπως το Άμπου Μούσα και τα Μεγάλο και Μικρό Τουνμπ.
Συμπληρωματικά, ο Ναυτικός Κλάδος των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης (IRGC Navy) διαθέτει έναν τεράστιο στόλο από ταχύπλοα σχεδιασμένα για «τακτικές σμήνους» (swarm tactics) στα στενά νερά του Περσικού Κόλπου και του Στενού του Ορμούζ. Τα σκάφη αυτά μπορούν να κατακλύσουν γρήγορα πολύ μεγαλύτερα πολεμικά πλοία, επιτιθέμενα ταυτόχρονα από πολλαπλές κατευθύνσεις με ρουκέτες και πολυβόλα.
Αποκλεισμός του Στενού του Ορμούζ
Το κλείσιμο του Στενού του Ορμούζ είναι μια κίνηση που έχει συζητηθεί επί χρόνια στο Ιράν, χωρίς όμως να έχει εφαρμοστεί. Οι επικριτές υποστηρίζουν ότι το Ιράν θα μπορούσε να είχε απελευθερωθεί από την αμερικανική πίεση εδώ και χρόνια, αν αξιοποιούσε αυτό το στρατηγικό «σημείο-λαιμό μπουκαλιού», καθώς θα έστελνε την παγκόσμια οικονομία — συμπεριλαμβανομένης της αμερικανικής — σε δίνη.
Από το Στενό του Ορμούζ διέρχονται καθημερινά περίπου 20 εκατομμύρια βαρέλια πετρελαίου και πετρελαϊκών υγρών, ποσότητα που αντιστοιχεί σε περίπου 20% της παγκόσμιας κατανάλωσης. Μια αιφνίδια διακοπή, προβλέπουν αναλυτές, θα μπορούσε να εκτινάξει τις τιμές του αργού προς τα 130 δολάρια ανά βαρέλι ή και υψηλότερα. Αυτή η δραματική άνοδος θα διαχεόταν στη συνέχεια σε παγκόσμιες εφοδιαστικές αλυσίδες, θα τροφοδοτούσε τον πληθωρισμό, θα αναστάτωνε τις χρηματοπιστωτικές αγορές και θα επιβράδυνε σοβαρά την οικονομική ανάπτυξη διεθνώς — ένα εφιαλτικό σενάριο για οποιαδήποτε αμερικανική κυβέρνηση.
Το Ιράν, για άλλη μια φορά, διαθέτει πολλές δυνατότητες για να επιβάλει έναν αποκλεισμό στο Στενό του Ορμούζ. Ενώ το οπλοστάσιό του από αντιπλοϊκούς πυραύλους, ταχύπλοα σκάφη επίθεσης και drones θα μπορούσε να επιβάλει μια ναυτική «πολιορκία», η πιθανότερη αρχική κίνηση για έναν αποκλεισμό θα ήταν η τοποθέτηση ναρκών. Οι χαμηλού κόστους και εύκολα αναπτύξιμες νάρκες του Ιράν, συμπεριλαμβανομένων προηγμένων «έξυπνων» εκδόσεων όπως οι Nafez-2 και Arvand, με ακουστικούς και μαγνητικούς αισθητήρες, μπορούν να ποντιστούν γρήγορα από διάφορα σκάφη. Αυτό θα σταματούσε άμεσα ή θα διέκοπτε σοβαρά τη ναυσιπλοΐα, καθιστώντας αναγκαία μια σύνθετη, επικίνδυνη και πολυεβδομαδιαία διεθνή επιχείρηση ναρκαλιείας, ενώ παράλληλα θα υπήρχε υψηλός κίνδυνος σοβαρών ζημιών σε πλοία.
Πλήγματα σε αμερικανικές βάσεις
Το ότι το Ιράν θα πλήξει αμερικανικές στρατιωτικές βάσεις στην περιοχή θεωρείται βέβαιο. Οι εγκαταστάσεις αυτές ήταν οι βασικοί στόχοι του Ιράν στις προηγούμενες αντιπαραθέσεις του με τις ΗΠΑ, ενώ Ιρανοί αξιωματούχοι έχουν προειδοποιήσει ρητά τις τελευταίες εβδομάδες ότι θα πληγούν εκ νέου, εάν ξεσπάσει πόλεμος.
Οι ΗΠΑ διατηρούν σήμερα παρουσία σε περισσότερες από 19 τοποθεσίες σε όλη την περιοχή, με εκτιμώμενη δύναμη 30.000 έως 50.000 στρατιωτών. Στα κομβικά σημεία περιλαμβάνονται η αεροπορική βάση Al Udeid στο Κατάρ (προκεχωρημένο στρατηγείο της CENTCOM), η Naval Support Activity στο Μπαχρέιν (έδρα του Πέμπτου Στόλου), η Muwaffaq Salti στην Ιορδανία και η Al Dhafra στα ΗΑΕ, καθώς και άλλες εγκαταστάσεις στο Κουβέιτ, στο Ομάν, στη Σαουδική Αραβία, στο Ιράκ και στη Συρία.
Κάθε μία από αυτές τις βάσεις βρίσκεται εντός βεληνεκούς του ιρανικού πυραυλικού οπλοστασίου. Οι πύραυλοι μικρού βεληνεκούς μπορούν εύκολα να πλήξουν αμερικανικές θέσεις σε όλη την περιοχή του Περσικού Κόλπου, ενώ οι πύραυλοι μέσου βεληνεκούς — με δυνατότητα πλήγματος στόχων έως και 2.000 χιλιόμετρα — καλύπτουν ολόκληρη την περιοχή, συμπεριλαμβανομένου του Ισραήλ και αμερικανικών μέσων στην Ιορδανία και στη Σαουδική Αραβία.
Παρότι η αμερικανική αεράμυνα σε αυτές τις βάσεις είναι εξελιγμένη, παραμένει περιορισμένη, ακόμη και με τις πρόσθετες συστοιχίες που η Ουάσινγκτον έχει σπεύσει πρόσφατα να αναπτύξει στην περιοχή. Το Ιράν έχει περάσει 40 χρόνια προετοιμαζόμενο ακριβώς για αυτό το σενάριο, τελειοποιώντας μια στρατηγική ασύμμετρου πολέμου, σχεδιασμένη να υπερφορτώνει τις αμερικανικές άμυνες με «σμήνη» drones και πυραύλων, ώστε να εξασφαλίζεται ότι οι στόχοι του θα πληγούν επιτυχώς.
” #OYΔΕΝ_ΝΕΟΤΕΡΟΝ_ΑΠΟ_ΤΟ_ΑΝΑΤΟΛΙΚΟ_ΜΕΤΩΠΟ…”
-#Constantinople:Μεσα απο Τουρκικες πηγες για το τι πραγματικα συνεβη στο Ανατολικο ζητημα …




Παγκόσμια αμερικανική δικτατορία;
Του Παντελή Σαββίδη
Ο Ντόναλντ Τραμπ (φωτ.: Facebook / The White House)
Οι Ηνωμένες Πολιτείες βρίσκονται ξανά στο κατώφλι μιας –ακόμη– μεγάλης στρατιωτικής ενέργειας στη Μέση Ανατολή, χωρίς μια καθαρή, δημόσια αιτιολόγηση του «γιατί» και «γιατί τώρα», γράφουν οι New York Times. Δεν υπάρχει «γιατί τώρα», δεν υπάρχει «ποιο ακριβώς είναι το πρόβλημα», δεν υπάρχει «ποιος είναι ο στόχος και ποιο το τέλος της διαδρομής». Υπάρχει μόνο η αίσθηση ότι μια απόφαση που αφορά εκατομμύρια ζωές μπορεί να ληφθεί σαν να πρόκειται για μια ακόμη κίνηση ισχύος που δεν χρειάζεται ιδιαίτερη εξήγηση.
Αυτό θεωρείται στρατηγικό κενό. Όταν μια χώρα πάει σε πόλεμο χωρίς καθαρά διατυπωμένο στόχο, τότε ο πόλεμος γίνεται αυτοσκοπός.
Και τότε αρχίζει η ολίσθηση: από τη «συμβολική επίδειξη», στο «αναγκαίο πλήγμα», και από εκεί στο «δεν μπορούμε να κάνουμε πίσω τώρα», επειδή το γόητρο, η ισχύς και η αξιοπιστία έχουν ήδη επενδυθεί στην κλιμάκωση.
Ο στόχος παραμένει θολός ακόμη και στις ίδιες τις διατυπώσεις του προέδρου. Άλλοτε μιλά για πυρηνικό πρόγραμμα, άλλοτε για πυραύλους, άλλοτε για «σταθερότητα της περιοχής», άλλοτε για «συμφωνία που πρέπει να γίνει», άλλοτε για να υποστηρίξει τους διαδηλωτές. Αυτή η εναλλαγή αιτιολογήσεων δείχνει έλλειψη σαφούς προσανατολισμού. Ωραία, οι ΗΠΑ θα χτυπήσουν. Μετά; Ποιος θα πληρώσει το μετά;
Το «μετά» δεν είναι ποτέ ουδέτερο. Το Ιράν δεν είναι στόχος που εξαφανίζεται σε μια νύχτα. Είναι κράτος με ιστορία, πληθυσμό, δίκτυα επιρροής και δυνατότητες αντιποίνων. Ακόμη και αν μια επίθεση παρουσιαστεί ως περιορισμένη, μπορούν να προκληθούν αντίποινα σε βάσεις και συμμάχους των ΗΠΑ, πίεση στη ναυτιλία, στην ενέργεια, στις μεταναστευτικές ροές και ένας κύκλος κλιμάκωσης που κανείς δεν ελέγχει απόλυτα. Όταν ανοίγεις την πόρτα του φρενοκομείου κινδυνεύεις να μπεις και εσύ μέσα.
Μήπως πίσω από τις ηθικές και στρατηγικές δικαιολογίες υποκρύπτεται μια πιο πεζή λογική ισχύος; Ο έλεγχος πόρων του Ιράν –ιδίως του πετρελαίου– από τον οποίο ωφελούνται σήμερα η Κίνα και άλλες δυνάμεις που οι ΗΠΑ αισθάνονται μη φιλικές προς αυτές; Η ωμότητα με την οποία συνοδεύονται οι απροκάλυπτες αμερικανικές απαιτήσεις υποβιβάζουν στα έσχατα επίπεδα τις διεθνείς σχέσεις. Είναι σαν να πρόκειται για επιχειρηματικό μοντέλο και όχι για αμφισβήτηση κρατικής κυριαρχίας.
Ο δρ Παντελής Φ. Οικονόμου διετέλεσε ανώτερο στέλεχος και πυρηνικός επιθεωρητής του Διεθνούς Οργανισμού Ατομικής Ενέργειας (ΙΑΕΑ).
Σε άρθρο του επισημαίνει ότι έμεινε έκπληκτος όταν πρόσφατα έμαθε, από πρώην συνάδελφό του ασιατικής πυρηνικής δύναμης, «ότι τα έσοδα από τα πετρέλαια του Ιράκ, Λιβύης και Βενεζουέλας πηγαίνουν σε τράπεζες των ΗΠΑ και στη συνέχεια αυτές στέλνουν, σε περιορισμένα ποσά, χαρτονομίσματα σε δολάρια στις ομάδες που διακυβερνούν την κάθε χώρα. Η μεταφορά αυτών των πετρελαίων γίνεται από έναν προστατευμένο σκιώδη στόλο».
Τι ακριβώς συμβαίνει με τις ΗΠΑ και τον παγκόσμιο ρόλο τους; Έχουμε μια αμερικανική δικτατορία σε ένα μέρος του κόσμου, η οποία προσπαθεί να επιβληθεί παγκόσμια; Και αν αυτό συμβαίνει γιατί να συμπαραταχθεί κάποιος με την Αμερική του Τραμπ;
Για να επανέλθουμε στο Ιράν: το θέμα δεν είναι αν οι ΗΠΑ «μπορούν να χτυπήσουν;» αλλά «τι θα πετύχουν;». Μια εισβολή είναι σχεδόν απίθανη. Άρα μιλάμε για αεροπορική και ναυτική εκστρατεία, που εύκολα μετατρέπεται σε εβδομάδες πίεσης και σε μήνες αστάθειας.
Και το αποτέλεσμα; Ακόμη κι αν καταστραφούν εγκαταστάσεις, η τεχνογνωσία, η πολιτική βούληση, η αίσθηση περικύκλωσης και η λογική της εκδίκησης μένουν. Το Ιράν θα βρίσκεται εκεί αλλά μια μεγάλη αστάθεια θα ταλανίζει τη Μέση Ανατολή και την ευρύτερη περιοχή. Αυτό θέλουν οι ΗΠΑ;
Ο πόλεμος ΗΠΑ-Ιράν αν συμβεί –που δεν είναι εύκολο πλέον να αποφευχθεί– δεν έχει καθαρό πολιτικό στόχο, οπότε ή θα υπάρξει άδοξη υποχώρηση ή δεν θα τελειώσει.
Η απουσία δημόσιας εξήγησης δεν είναι απλώς δημοκρατικό έλλειμμα· είναι προμήνυμα στρατηγικής αποτυχίας. Γιατί αν δεν μπορείς να πεις καθαρά τι θες να πετύχεις, είναι πολύ πιθανό να καταλήξεις να πετυχαίνεις μια κρίση μεγαλύτερη από αυτή που υποτίθεται ότι ήθελες να προλάβεις.
Το ερώτημα λοιπόν δεν είναι αν ο Τραμπ «θα το κάνει». Το ερώτημα είναι αν μια υπερδύναμη μπορεί να παίζει με τη φωτιά της Μέσης Ανατολής σαν να πρόκειται για ελεγχόμενο πείραμα.
Δρ. Ηρακλής Γωνιάδης: Με αφορμή την υπόθεση “Βιολάντα”: Περί επιχειρηματικού ρίσκου και ευθύνης
του Δρ. Ηρακλή Γωνιάδη, Οικονομολόγου
Η «αυθόρμητη» εμφάνιση εργαζομένων της Βιολάντα να χειροκροτούν τον «επιχειρηματία»-ιδιοκτήτη της κατά την μεταγωγή του προς τις ανακριτικές αρχές δείχνει την άγνοια ενός άλλου κινδύνου (εκτός εκείνου της εγκληματικής αδιαφορίας συνεπεία της οποίας βρήκαν τραγικό θάνατο πέντε συνάνθρωποί μας) σχετικού με τη διαχείριση της κρίσης στην οποία περιήλθε η επιχείρηση. Επευφημίες (υποκινούμενες ή μη) αποκαλυπτικές της παντελούς έλλειψης στρατηγικής διαχείρισης κινδύνων και κρίσεων[1] δυνατών να εμφανιστούν μέσα στις δομές της και όχι μόνο στην αγορά της οποίας διεκδικεί μερίδιο. Οι πεπαιδευμένοι σε παρόμοια περίπτωση, θα επέλεγαν την αιδήμονα σιωπή, τουλάχιστον!
Ο επιχειρηματικός κίνδυνος, χωρίς να περιορίζεται στο ανταγωνιστικό περιβάλλον ή και το υπέρρευστο εγχώριο θεσμικό πλαίσιο, αφορά εξίσου-αν όχι και περισσότερο- στο εσωτερικό κάθε επιχείρησης. Με τον μισθό να μην αποτελεί τη μοναδική παράμετρο υποδαύλισης της δημιουργικότητας η οποία εδράζεται σε ένα σύνολο διασφαλίσεων με επίκεντρο τον σπουδαιότερο πόρο της, τον άνθρωπο, η διαμόρφωση του αναγκαίου κλίματος εμπιστοσύνης είναι αδύνατη χωρίς την ασφάλεια στον χώρο εργασίας, τις αρμονικές εργασιακές σχέσεις, την εκπαίδευση/κατάρτιση κ.ά. Μόνο μέσα σε ένα τέτοιο περιβάλλον μπορεί να προκληθεί ο πολλαπλασιαστής της παραγωγικότητας(=αποδοτικότητα+αποτελεσματικότητα) για την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητάς της. Η ευθύνη για όλα αυτά ανήκει εξ ολοκλήρου στον επιχειρηματία (η διαχειριστή της) και κάθε μετάθεσή της με σκοπό την αποποίηση των συνεπειών ενός λάθους ή μιας εγκληματικής αμέλειας οδηγεί σε τοξική κουλτούρα και φυγή των ικανών στελεχών, πέραν των άλλων.
Θέτοντάς το διαφορετικά, η ευθύνη αποτελεί το ηθικό και νομικό αντίβαρο του ρίσκου:
α) Απέναντι στους κοινωνικούς εταίρους συμπεριλαμβανόμενων των απασχολούμενων της επιχείρησης ώστε να εργάζονται χωρίς φόβο για να αποδώσουν καλύτερα, της αγοράς (προμηθευτών, πιστωτών, χρηματοδοτών κλπ.), και των πελατών με την ποιότητα της πρότασης αξίας προϊόντος ή υπηρεσίας η οποία δεν είναι άμοιρη εκείνης που επικρατεί στους χώρους λειτουργίας της επιχείρησης. Η ποιότητα της προσφοράς αντανακλά εκείνη της παραγωγής και ενισχύεται από την Εταιρική Κοινωνική Ευθύνη, δηλαδή, του πώς η δράση της επηρεάζει το περιβάλλον και την κοινωνία.
β) Για τη νομική και ατομική ευθύνη του επιχειρηματία ένεκα της οποίας μπορεί να χαθεί η προσωπική του περιουσία, ανάλογα με τη μορφή της εταιρίας (Α.Ε., Ε.Π.Ε., Ι.Κ.Ε., Ατομική), αλλά και η αξιοπιστία ή η ελευθερία του όταν του χρεωθεί δόλος, εγκληματική ενέργεια ή παράλειψη.
γ) Απέναντι στην επιχειρηματική κοινότητα της οποίας πλήττει το κύρος η πλημμελής ή έκνομη συμπεριφορά του μέλους της, ιδιαίτερα στη χώρα μας όπου επικρατεί (δικαιολογημένη σε κάποιο βαθμό) η αντίληψη ότι κάθε επιχειρηματίας οικειοποιείται κρατικούς πόρους και τον κόπο των άλλων με κομματική συνδρομή. Άδικο, όμως, για εκείνον που αναλαμβάνει επιχειρηματική πρωτοβουλία με λελογισμένο και ικανό να διαχειριστεί κίνδυνο δημιουργώντας θέσεις εργασίας, ατομικό και κοινωνικό πλούτο συμπεριφερόμενος με θετικό αντίκτυπο στην οικονομία και την κοινωνία.
Καλή η εμπιστοσύνη μα καλύτερος ο έλεγχος!
Ο συγκεκριμένος επιχειρηματίας (όπως και κάθε άλλος ιδιοκτήτης ή εντεταλμένος διαχειριστής επιχείρησης) δεν μπορεί να επικαλεσθεί άγνοια του κινδύνου «πετώντας» την ευθύνη του τραγικού συμβάντος σε συνεργάτες δεδομένου ότι εξελίσσεται σε μπούμερανγκ που του επιστρέφει στο ακέραιο. Ούτε και καλύπτεται από το περί ανευθυνότητας των κυβερνώντων άρθρο 86 του συντάγματος οι οποίοι εκλαμβάνοντας ως λευκή επιταγή την ψήφο των εκλογέων τους διαχειρίζονται τους κρατικούς μας πόρους όπως γουστάρουν! Το ρίσκο συνιστά εγγενές στοιχείο της υπό καθεστώς αβεβαιότητας επιχειρηματικότητας ανεξάρτητα από τις επιχειρηματικές της εκφάνσεις, δηλαδή αν προκύπτουν ως προϊόν μιας ανάγκης (πχ., για δουλειά και εισόδημα) ή της δημιουργικότητας του ικανού και υπεύθυνου να καταστήσει εμπορικά εκμεταλλεύσιμη την καινοφανή του ιδέα.
Η απορρέουσα ευθύνη καθορίζει τα όρια και τις συνέπειες της δράσης του ώστε να μην «τζογάρει» επ’ αυτών επειδή ο επιχειρηματικός κίνδυνος επιβάλλεται να είναι υπολογισμένος, είτε αφορά στη στρατηγική (πχ., πιθανότητα αλλαγής της αγοράς και απαρχαίωσης της πρότασης αξίας) και τη λειτουργία της επιχείρησης (πχ., αποτυχία εσωτερικής οργάνωσης, δηλητηριώδεις συνθήκες απασχόλησης κλπ.), είτε στα χρηματοοικονομικά (πχ., διαχείριση του χρέους, επιτόκια, επισφαλείς πωλήσεις, ταμειακές ροές κλπ.) και το διεθνοποιημένο-λόγω ίντερνετ, κυρίως- οικονομικοπολιτικό περιβάλλον. Μολονότι, δε, η ανάληψη μεγαλύτερου ρίσκου καλλιεργεί την προσδοκία αντιστοίχου μεγέθους κερδοφορίας, η έλλειψη προετοιμασίας διαχείρισης κατά τη διάρκεια της εκδήλωσής του, αλλά και της συνακόλουθης πολλαπλής κρίσης, μπορεί να οδηγήσει σε ολική απώλεια της επιχείρησης· πιθανότητα που δεν αποκλείεται και στην περίπτωση της μπισκοτοβιομηχανίας.
Η μείωση του κινδύνου με την καλύτερη εκτίμηση της πιθανότητας εμφάνισής του και τον αποτελεσματικότερο προληπτικό σχεδιασμό αποτροπής και αντιμετώπισής του επιτυγχάνεται με την αδιάλειπτη βελτίωση γνώσεων και τεχνικών καθόσον παρήλθε αμετάκλητα η εποχή του «βλέποντας και κάνοντας», όπως και της πρακτικής «το αγώγι ξυπνά τον αγωγιάτη». Με την πολυπλοκότητα να απαιτεί ολοένα και περισσότερες δεξιότητες και τεχνογνωσία δεν επιβάλλεται μόνο η εξ αρχής απόκτηση, αλλά και η διαρκής αναβάθμισή τους με συνεχή ενημέρωση και κατάρτιση προκειμένου να τη διαχειριστεί με τρόπο βιώσιμο. Οι ευκαιρίες επικαιροποίησης είναι πολυποίκιλες και φθηνές, τόσο καταφεύγοντας στην τεχνητή νοημοσύνη[2] ή και μελετώντας ειδικά συγγράμματα όσο και παρακολουθώντας (διαδικτυακά;) σεμινάρια για να διατηρείται αξιόμαχος, μα και συνεργαζόμενος με εξειδικευμένους συμβούλους.
Παίρνοντας ρίσκα χωρίς ευθύνη είναι παράτολμο και συνάμα επικίνδυνο, αλλά και αναλαμβάνοντας ευθύνες χωρίς να ρισκάρει δεν παραμένει μόνο στάσιμος μα καθίσταται και επικίνδυνα αναλώσιμος. Ο πραγματικά έξυπνος επιχειρηματίας μεταθέτει την ευθύνη της λήψης αποφάσεων και της λογοδοσίας στους ικανούς διατηρώντας, συγχρόνως, την εποπτεία μέσω ενός ισχυρού συστήματος εταιρικής διακυβέρνησης του οποίου η εγκαθίδρυση και λειτουργία αποτελεί αποκλειστική του ευθύνη. Αλίμονο αν περιμένει από την αποδομημένη ελληνική πολιτεία να τον συνετίσει με τους ελεγκτικούς της μηχανισμούς (υποστελεχωμένους ή αμβλυμμένης συνείδησης) για την τήρηση των κανόνων ασφαλούς λειτουργίας της επιχείρησής του. Ή, αυτοκαταστροφικά συμπεριφερόμενος, να αποφύγει τον έλεγχο που θα αποδείκνυε- ίσως και έγκαιρα- την ανεπάρκεια ή τη δόλια συμπεριφορά των συνεργατών του ώστε να απαλλαγεί από αυτούς αντί να τους κατηγορεί μετά το συμβάν το μέγεθος ή την τραγικότητα του οποίου χαρακτηρίζει ο θάνατος των εργαζομένων.
[1] Βλ. επ’ αυτού το 6ο Κεφάλαιο του βιβλίου μου Πλοηγός στα αχαρτογράφητα νερά της επιχειρηματικότητας, Εκδόσεις Μπαρμπουνάκης (https://www.barbounakis.com/product/ploigos-sta-achartografita-nera-tis-epicheirimatikotitas/).
[2] Βλ. Ερμηνευτικό Λεξικό Τεχνητής Νοημοσύνης Αγγλοελληνικής Ορολογίας, Εκδόσεις Μπαρμπουνάκης (https://www.bar-bounakis.com/product/ermineftiko-leksiko-technitis-noimosynis-angloellinikis-orologias/













