Του Jim Muir
Το ενδεχόμενο ο Ανώτατος Ηγέτης του Ιράν, Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ, να «εξαφανιστεί» —ή να εξαφανιστεί βίαια— από το προσκήνιο δεν ήταν ποτέ μια πρωτότυπη ιδέα.
Καθ’ όλη τη διάρκεια των σχεδόν πέντε ετών που έζησα στην Τεχεράνη, στις αρχές αυτού του αιώνα, οι εικασίες για την υγεία του και το προσδόκιμο ζωής του αποτελούσαν έναν σχεδόν μόνιμο υπόκωφο θόρυβο στο παρασκήνιο. Κυκλοφορούσαν αναφορές —ή φήμες— ότι είχε προσβληθεί θανάσιμα από καρκίνο του προστάτη, ενώ ο οργανισμός του ήταν ήδη επιβαρυμένος από την απόπειρα δολοφονίας του το 1981, η οποία άφησε το δεξί του χέρι σε μεγάλο βαθμό μη λειτουργικό. Το ποιος θα τον διαδεχόταν κάθε άλλο παρά ξεκάθαρο ήταν, και αποτελούσε αντικείμενο περαιτέρω σεναριολογίας.
Καθώς επέζησε και τα επόμενα χρόνια, φτάνοντας στη σημερινή ηλικία των 86 ετών —την ίδια ηλικία στην οποία έφτασε και ο προκάτοχός του, ο ιδρυτής της Ισλαμικής Δημοκρατίας, Αγιατολάχ Ρουχολάχ Χομεϊνί— η προοπτική του θανάτου του μετατράπηκε σε πιο άμεσο ζήτημα, αν και το θέμα της διαδοχής παρέμενε εξίσου καλυμμένο από αβεβαιότητα. Ως Ανώτατος Ηγέτης, ο Αγιατολάχ Χαμενεΐ ήταν η καθοδηγητική φωνή πίσω από την αμείλικτη καταστολή που στοίχισε τη ζωή σε δεκάδες χιλιάδες πολίτες στις αρχές του έτους, στη νεότερη —και μεγαλύτερη— από μια σειρά κλιμακούμενων διαδηλώσεων, όπου το σύνθημα «Marg Bar Diktator!» — «Θάνατος στον Δικτάτορα!» — έγινε ολοένα και πιο κυρίαρχο.
Η επιθυμία τους επιβεβαιώθηκε ως πραγματικότητα στις 5 π.μ. τοπική ώρα, το πρωί της Κυριακής, από ιρανικούς ραδιοτηλεοπτικούς φορείς. Το προηγούμενο πρωί, το συγκρότημα του Χαμενεΐ στην Τεχεράνη ισοπεδώθηκε, καθώς ξεκινούσε η ισραηλινοαμερικανική επίθεση, την ώρα που ο Αγιατολάχ προήδρευε σε συνεδρίαση του Συμβουλίου Άμυνας. Αυτό διασφάλισε ότι σκοτώθηκαν και κορυφαία στρατιωτικά στελέχη, μεταξύ των οποίων ο διοικητής των Φρουρών της Επανάστασης, Μοχάμαντ Πακπούρ, ο αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Στρατού, Αμπντολραχίμ Μουσαβί, καθώς και ο κορυφαίος στρατιωτικός σύμβουλος του Χαμενεΐ, Αλί Σαμχανί, ο οποίος είχε τραυματιστεί αλλά είχε επιζήσει από την επίθεση του περσινού Ιουνίου.
Μια αιφνιδιαστική επίθεση
Η ιρανική ηγεσία φαίνεται ότι αιφνιδιάστηκε — όπως και πέρσι, όταν το αρχικό ισραηλινό πλήγμα, που αποδεκάτισε πολλούς κορυφαίους στρατιωτικούς ηγέτες καθώς και πυρηνικούς επιστήμονες, εξαπολύθηκε ανάμεσα σε δύο γύρους έμμεσων διαπραγματεύσεων μεταξύ Ιράν και ΗΠΑ. Το Ομάν, που μεσολαβούσε στις συνομιλίες, ήταν τότε έξαλλο, καταγγέλλοντας το Ισραήλ ως τον πραγματικό αποσταθεροποιητικό παράγοντα στην περιοχή.
Ίσως οι Ιρανοί ηγέτες —και οι διαμεσολαβητές του Ομάν— να θεώρησαν ότι ένα τέτοιο «βρόμικο κόλπο» μπορεί να γίνει μόνο μία φορά. Όμως συνέβη ξανά, χωρίς να υπάρχουν ενδείξεις ότι οι συνομιλίες στη Γενεύη είχαν καταρρεύσει. Ο επικεφαλής διαπραγματευτής του Ομάν, Μπαντρ αλ-Μπουσαΐντι, ήταν έξαλλος.
Μόλις λίγες ώρες πριν από το πλήγμα, βρισκόταν στην Ουάσιγκτον για συναντήσεις «για να εξηγήσει ότι μια ειρηνευτική συμφωνία μεταξύ των ΗΠΑ και του Ιράν είναι πλέον εντός εμβέλειας. Χωρίς πυρηνικά όπλα. Ποτέ. Μηδενική αποθήκευση. Συνολική επαλήθευση. Ειρηνικά και μόνιμα. Ας στηρίξουμε τους διαπραγματευτές να κλείσουν τη συμφωνία».
Αφού πληροφορήθηκε την επίθεση, εξέφρασε την οργή του σε ένα ακόμη tweet: «Είμαι απογοητευμένος. Ενεργές και σοβαρές διαπραγματεύσεις υπονομεύθηκαν ξανά. Ούτε τα συμφέροντα των Ηνωμένων Πολιτειών ούτε η υπόθεση της παγκόσμιας ειρήνης εξυπηρετούνται από αυτό. Και προσεύχομαι για τους αθώους που θα υποφέρουν. Προτρέπω τις Ηνωμένες Πολιτείες να μην παρασυρθούν σε περαιτέρω εμπλοκή. Αυτός δεν είναι ο δικός σας πόλεμος».
Όμως ο Ντόναλντ Τραμπ και οι ΗΠΑ είχαν ήδη εμπλακεί πλήρως — και πράγματι ήταν ο δικός τους πόλεμος, ή τουλάχιστον ο δικός του. Σύμφωνα με τους Ισραηλινούς, η ημερομηνία είχε αποφασιστεί από κοινού εβδομάδες νωρίτερα, μετά από μήνες σχεδιασμού. Κάτι που σήμαινε ότι οι διαπραγματεύσεις της Γενεύης, επικεντρωμένες στο πυρηνικό ζήτημα, ήταν απλώς ένα παραπλανητικό «κάλυμμα» που έδινε χρόνο στις ΗΠΑ να ολοκληρώσουν τη συγκέντρωση της μεγαλύτερης ναυτικής και αεροπορικής ενίσχυσης στην περιοχή από την εισβολή στο Ιράκ το 2003.
Ο Τραμπ και ο Ισραηλινός πρωθυπουργός, Μπενιαμίν Νετανιάχου, ξεκαθάρισαν σύντομα ότι η εκστρατεία πλέον είχε ελάχιστη σχέση με τις λεπτές παραμέτρους του ιρανικού πυρηνικού προγράμματος: η ατζέντα ήταν η αλλαγή καθεστώτος στην Τεχεράνη, και ένα αιφνιδιαστικό πλήγμα για τον «αποκεφαλισμό» της ηγεσίας αποτελούσε βασικό στοιχείο.
Με την ιρανική αεράμυνα να έχει σε μεγάλο βαθμό εξουδετερωθεί στον περσινό 12ήμερο πόλεμο, ήταν σαν να πυροβολείς ψάρια σε βαρέλι. Πραγματοποιήθηκαν εκατοντάδες αεροπορικά, πυραυλικά και πλήγματα με drones εναντίον εκτοξευτών πυραύλων, στρατιωτικών βάσεων και άλλων στόχων σε όλη τη χώρα, με αναπόφευκτες «παράπλευρες απώλειες», μεταξύ των οποίων και ένα δημοτικό σχολείο κοριτσιών στη νότια πόλη Μιναμπ, όπου, σύμφωνα με αναφορές, σκοτώθηκαν δεκάδες παιδιά. Δεν αναφέρθηκαν απώλειες μεταξύ του αμερικανικού ή του ισραηλινού στρατιωτικού προσωπικού.
Η διπλωματία ως προκάλυμμα
Οι Ιρανοί έκαναν ό,τι μπορούσαν για να φανούν συνεπείς με τις δυσοίωνες προειδοποιήσεις τους περί φονικών αντιποίνων εναντίον του Ισραήλ, αλλά και εναντίον αμερικανικών βάσεων και συμμάχων στην αραβική πλευρά του Κόλπου και αλλού. Πύραυλοι έπεσαν σαν βροχή σε αεροδρόμια και άλλες εγκαταστάσεις στο Κουβέιτ, στο Μπαχρέιν, στα ΗΑΕ, στη Σαουδική Αραβία και ακόμη και στο Ομάν, παρά τον ενεργό διαμεσολαβητικό του ρόλο. Ενώ ορισμένες αμερικανικές βάσεις ενδέχεται να επλήγησαν, χτυπήθηκαν επίσης πολλά πολιτικά σημεία, όπως το εμβληματικό ξενοδοχείο Burj al Arab στο Ντουμπάι.
Οι αερομεταφορές ανεστάλησαν σε μια ολόκληρη περιοχή με πολλούς διεθνείς κόμβους, προκαλώντας παγκόσμιο χάος. Η δήλωση του Ιράν ότι το στρατηγικής σημασίας Στενό του Ορμούζ έκλεισε για τη ναυσιπλοΐα ανάγκασε τις ναυτιλιακές εταιρείες μεταφοράς φορτίων να αναστείλουν δρομολόγια που διακινούν περίπου το 20% του παγκόσμιου πετρελαίου και μεγάλες ποσότητες υγροποιημένου αερίου, προκαλώντας αναταράξεις στις διεθνείς αγορές.
Το τι θα σήμαιναν όλα αυτά για τις σχέσεις του Ιράν με την αραβική πλευρά του Κόλπου ήταν ένα από τα πολλά ανοιχτά ερωτήματα. Ενώ το Ομάν διαμεσολαβούσε ενεργά, τα άλλα αραβικά πετρελαιοπαραγωγά κράτη πίεζαν τους Αμερικανούς να μην επιτρέψουν μια εκστρατεία που —όπως προέβλεπαν— θα αποσταθεροποιούσε την περιοχή, δηλώνοντας παράλληλα ότι ο εναέριος χώρος τους δεν θα ήταν διαθέσιμος για εχθροπραξίες. Όμως κάθε συμπάθεια προς την Τεχεράνη εξαφανίστηκε γρήγορα όταν άρχισαν να εκτοξεύονται οι πύραυλοι: τα αραβικά κράτη του Κόλπου συσπειρώθηκαν.
Ο Τραμπ και οι Ισραηλινοί κατέστησαν σαφές ότι δεν επρόκειτο για ένα γρήγορο, εντυπωσιακό πλήγμα, αλλά για μια συνεχιζόμενη εκστρατεία που θα διαρκούσε ημέρες, ίσως και εβδομάδες. Πιθανότατα, στο τέλος, το Ιράν θα έβλεπε τις πυραυλικές του δυνατότητες να «εξαλείφονται» —στον αγαπημένο όρο του Τραμπ— μαζί με οποιαδήποτε πυρηνική δραστηριότητα.
Μόλις σταματήσουν να πέφτουν οι βόμβες, προέτρεπαν ο Τραμπ και ο Νετανιάχου, οι Ιρανοί θα έπρεπε να βγουν από τα υπόγειά τους και να αναλάβουν μια κυβέρνηση που θα ήταν έτοιμη «να πέσει στα χέρια τους». Μια ιστορική ευκαιρία που, όπως τους έλεγαν, πιθανότατα δεν θα επαναληφθεί για γενιές.
Πύραυλοι, αγορές και όλοι εμείς
Ωστόσο, είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς ότι μια τέτοια αλλαγή καθεστώτος μπορεί να επιτευχθεί εξ αποστάσεως, από τον ουρανό. Το καθεστώς δεν έχασε χρόνο να καλύψει το κενό ηγεσίας, συγκροτώντας ένα τριμελές συμβούλιο διακυβέρνησης, σύμφωνα με το σύνταγμα, αποτελούμενο από τον Πρόεδρο Μασούντ Πεζεσκιαν, τον επικεφαλής της Δικαιοσύνης Γολαμχοσεΐν Μοχσενί-Ετζεΐ και τον Αγιατολάχ Αλιρεζά Αραφί από το Συμβούλιο των Φρουρών. Όλοι πιστοί στο καθεστώς — και οι δύο τελευταίοι γνωστοί σκληροπυρηνικοί. Για αυτούς, λοιπόν, «business as usual». Όμως το γεγονός είναι ότι η δολοφονία του Ανώτατου Ηγέτη και το συνακόλουθο ισχυρό πλήγμα στις δυνατότητες του καθεστώτος θα ανοίξει αναπόφευκτα μια νέα και απρόβλεπτη φάση στην ταραχώδη ιστορία του Ιράν.
Μια ομαλή μετάβαση σε μια ειρηνική δημοκρατία είναι ίσως το λιγότερο πιθανό σενάριο ανάμεσα στις πολλές δυνατότητες.
Το ίδιο απίθανη είναι και μια άμεση επιστροφή της μοναρχίας, με την επάνοδο του υποστηριζόμενου από το Ισραήλ Ρεζά Παχλαβί, γιου του Σάχη που ανατράπηκε από την επανάσταση του 1979. Μέχρι στιγμής δεν υπάρχει κανένα, ορατό προς τον έξω κόσμο, σημάδι ρήγματος στις αμυντικές δομές που έχει οικοδομήσει η Ισλαμική Δημοκρατία, η οποία εξακολουθεί να διαθέτει τακτικές ένοπλες δυνάμεις περίπου 400.000 ανδρών, Φρουρούς της Επανάστασης έως 190.000, καθώς και τους επικουρικούς παραστρατιωτικούς μηχανισμούς επιβολής της, τους Μπασίτζ, οι οποίοι ενδέχεται να μπορούν να κινητοποιήσουν έως και ένα εκατομμύριο άτομα σε επίπεδο δρόμου.
Αλλαγή καθεστώτος «από πάνω», χάος «από κάτω»
Πρέπει να υπάρχει μεγάλη οργή στους κόλπους των πιστών του καθεστώτος, η οποία μπορεί να ξεσπάσει πάνω σε οποιουσδήποτε αντικαθεστωτικούς διαδηλωτές φανταστούν ότι μπορούν να κινηθούν και να πάρουν τα ηνία της διακυβέρνησης από τα βομβαρδισμένα συντρίμμια της Ισλαμικής Δημοκρατίας. Ο αμερικανικός στρατός δύσκολα θα μπορέσει να παραμείνει εμπλεκόμενος στις λεπτομέρειες του «αφοπλισμού» του καθεστώτος, μόλις ολοκληρωθεί το κύριο μέρος της εκστρατείας. Όμως το Ισραήλ πιθανότατα θα παραμείνει. Το ισραηλινό αντίστοιχο της CIA, η Μοσάντ, έχει περάσει χρόνια οικοδομώντας ισχυρά δίκτυα πληροφοριών σε επίπεδο δρόμου και θα κάνει ό,τι μπορεί για να συνεχίσει να παραλύει το καθεστώς από μέσα και να υποκινεί την αντιπολίτευση.
Ανάμεσα στα πολλά αναπάντητα ερωτήματα είναι αν όλα αυτά θα οδηγήσουν απλώς σε χάος και κατακερματισμό — που πιθανότατα θα ήταν το προτιμητέο αποτέλεσμα για το Ισραήλ — ή σε ένα πιο «συνεργάσιμο» καθεστώς, πρόθυμο να συμβιβαστεί με τις ΗΠΑ ώστε να αρθούν οι ασφυκτικές οικονομικές κυρώσεις.
Παραμένει αβέβαιο αν αυτή η συλλογική ηγεσία μπορεί έστω να διατηρήσει την ίδια την Ισλαμική Δημοκρατία, πόσο μάλλον την εδαφική ακεραιότητα του Ιράν, απέναντι σε κλιμακούμενες ένοπλες εξεγέρσεις εθνοτικών μειονοτήτων.
Τελικά, ο Χαμενεΐ έπεσε θύμα της άρνησής του σε πολιτικές, οικονομικές και κοινωνικές μεταρρυθμίσεις που θα γεφύρωναν το χάσμα ανάμεσα στο κράτος και μια κοινωνία που αλλάζει ραγδαία. Καταρρίφθηκε επίσης από το ίδιο το εγχείρημα που είχε σχεδιαστεί για να εξασφαλίσει την επιβίωση του καθεστώτος: το πυρηνικό πρόγραμμα, του οποίου η ικανότητα εμπλουτισμού ουρανίου έφερε το Ιράν στο κατώφλι της δυνατότητας απόκτησης πυρηνικών όπλων, αλλά ταυτόχρονα προκάλεσε τις ισραηλινές και αμερικανικές επιθέσεις. Ο Χαμενεΐ αφήνει πίσω του μια χώρα σε ερείπια, στο χείλος εμφυλίου πολέμου και πιθανής διάλυσης. Ποιος ξέρει τι Ιράν θα αναδυθεί τελικά μέσα από τον καπνό και τα χαλάσματα;
του Ντάνιελ Πάιπς
