Αρχική Blog Σελίδα 3012

Όχι στην παράδοση της Κύπρου στη Νεοθωμανική Τουρκία

1

tsagaris (1)
Γιώργος Καραμπελιάς 

 Σήμερα το επεκτατικό νεοθωμανικό σχέδιο του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν που επιχείρησε να μεταβάλει την Τουρκία στον περιφερειακό ηγεμόνα μιας περιοχής που εκτείνεται από τη Βοσνία και το Κόσσοβο έως την κεντρική Ασία και την αραβική Μ. Ανατολή έχει οδηγηθεί σε καθολικό αδιέξοδο. Το μόνο απτό αποτέλεσμα αυτής της επεκτατικής πολιτικής υπήρξε η χωρίς προηγούμενο όξυνση όλων των αντιθέσεων και των προβλημάτων που επισωρεύονται στο μεγαλομανιακό σχέδιο της επιστροφής στην οθωμανική κυριαρχία
Η αποτυχία της νεοθωμανικής στρατηγικής
Η Τουρκία του Ερντογάν απέτυχε δραματικά στη πολιτική της του προσεταιρισμού των αραβικών χωρών, ιδιαίτερα μετά την «Αραβική Άνοιξη», και έχει οδηγηθεί σε ανοικτή σύγκρουση με την Αίγυπτο ενώ -προπαντός- απέτυχε να εξοντώσει τον Άσαντ και να εκπαραθυρώσει το καθεστώς του από τη Συρία.
Η προσπάθειά να αναδειχθεί σε ηγέτη του Ισλάμ ως ο οιονεί νέος χαλίφης του μουσουλμανικού κόσμου, απέτυχε παταγωδώς και οδήγησε σε μια γενικευμένη αντιπαράθεση με τις σημαντικότερες πτέρυγες του ισλαμικού κόσμου. Το τζιχαντιστικό Ισλάμ -το Ισλαμικό Κράτος και η Αλ Νούσρα, παράρτημα της Αλ Κάϊντα- το οποίο ενίσχυσε και εξέθρεψε αρχικώς, χρησιμοποιώντας το εναντίον του Άσαντ και των Κούρδων, στράφηκε τελικώς εναντίον του. Συνέπεια και επισφράγιση αυτής της ρήξης αποτέλεσαν οι αλλεπάλληλες τρομοκρατικές επιθέσεις στην Κωνσταντινούπολη και την Άγκυρα. Παράλληλα συγκρούστηκε και μετωπικά και με το «ήπιο Ισλάμ», με τον ίδιο τον ισλαμιστή μέντορά του τον Φετουλάχ Γκιουλέν και το τάγμα του, που ανέδειξε τον Ερντογάν στην εξουσία.
Έτσι, ο «ισλαμιστής» Ερντογάν κατέληξε να έχει απογυμνωθεί από όλες τις συμμαχίες του με τους ισλαμιστές όλων των αποχρώσεων(!) -για να μην αναφέρουμε την αντίθεσή του με τους Αλεβίτες και τους Σιίτες- και έχει οδηγηθεί σε αποκλειστική συμμαχία με τη φασιστική ακροδεξιά των Γκρίζων Λύκων.
 Παράλληλα το σχέδιο ενός modus vivendi με το κουρδικό έθνος, τόσο στο εσωτερικό της Τουρκίας όσο και στις γειτονικές χώρες, το Ιράκ και τη Συρία, το οποίο προώθησε ακόμα και σε συμφωνία με τον Οτσαλάν, οδηγήθηκε σε απόλυτο αδιέξοδο και κατέληξε σε έναν νέο αιματηρό πόλεμο σε όλα τα μέτωπα, τόσο στο εσωτερικό της Τουρκίας όσο και στο εξωτερικό.
Οι συνέπειες αυτών των αποτυχιών σε όλα τα μέτωπα, υπήρξαν καταιγιστικές: Κατ’ αρχάς στο εσωτερικό ήρθε σε σύγκρουση αρχικώς με το εκκοσμικευμένο μέρος της τούρκικης κοινωνίας -βλέπε τις μεγάλες συγκρούσεις με τη νεολαία, το 2015, με αφετηρία το πάρκο Γκεζί- αλλά με τον ίδιο τον τουρκικό στρατό στο πραξικόπημα του Ιουνίου του 2016. Τελικώς, και στον τομέα όπου είχε τις μεγαλύτερες επιτυχίες, και στον οποίο στήριξε την αποδοχή του από ευρύτερα κοινωνικά στρώματα, εκείνον της οικονομίας, έχει αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση: η τουρκική οικονομία πλήττεται πλέον και από την κατάρρευση του τουρισμού και τη ραγδαία πτώση της τουρκικής λίρας. Τέλος οι σχέσεις του με τους δυτικούς του εταίρους και άλλοτε πάτρωνες του, βρίσκονται στο χειρότερο σημείο: ποτέ άλλοτε δεν ήταν τόσο τεταμένες οι σχέσεις της Τουρκίας με τις ΗΠΑ και ένα μεγάλο μέρος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ενώ παράλληλα δεν έχουν αποκατασταθεί οι σχέσεις με το Ισραήλ.
Τέλος, για να βρει κάποια διέξοδο στην αντιπαράθεσή του με τη Ρωσία του Πούτιν και τους Ιρανούς που επενέβησαν στη Συρία και το Ιράκ εναντίον των τζιχαντιστών συμμάχων του, υποχρεώθηκε να συνθηκολογήσει μαζί τους. Έτσι και θα αποδεχθεί την παραμονή του Άσαντ και προπαντός την παρουσία της Ρωσίας στη Συρία, καθώς και την παραχώρηση ναυτικών και χερσαίων βάσεων του Ιράν στη Συρία. Ολόκληρη η στρατηγική την οποία είχε σχεδιάσει ο Νταβούντογλου μαζί με τον Φετουλάχ Γκιουλέν και είχε εφαρμόσει αρχικώς ο Ερντογάν, των «μηδενικών προβλημάτων με τους γείτονες» κατέρρευσε σαν χάρτινος πύργος. Ακόμα και το «όπλο» των προσφύγων που χρησιμοποιούσε ως απειλή εναντίον της Ευρώπης και της Ελλάδας, αρχίζει να απασφαλίζεται. Ως συνέπεια, τόσο της ανόδου των αντιμεταναστευτικών ρευμάτων στην Ευρώπη, όσο και του τέλους της μάχης του Χαλεπίου, με ήττα των συμμάχων του Ερντογάν, που σηματοδοτεί μάλλον το τέλος των μεγάλων προσφυγικών ρευμάτων από τη Συρία.
 Η προσφορά της Κύπρου ως αντάλλαγμα
Απέναντι σ’ αυτή την καθολική απαξίωση του νεοθωμανικού σχεδίου, ένα σημαντικό μέρος του δυτικού κατεστημένου, κατεξοχήν των Αγγλοαμερικανών, μπροστά στον κίνδυνο περαιτέρω διάλυσης και εμφυλίου πολέμου στην ίδια την Τουρκία, με απρόβλεπτες εξελίξεις, προσπαθεί να σταθεροποιήσει όπως-όπως, τον Ερντογάν. Θα πρέπει να του προσφέρουν ικανά ανταλλάγματα ώστε να παραμείνει προσδεμένος στο δυτικό άρμα και να μην ακολουθήσει έναν «ασιατικό» δρόμο, προς τη Ρωσία, το Ιράν, την Κίνα κ.λπ. Σε αυτό το σχέδιο, το βασικό «χαρτί» είναι η ουσιαστική εκχώρηση της Κύπρου και μέσω αυτής η πρόσβαση της Τουρκίας στα πετρέλαια και το φυσικό αέριο της ανατολικής Μεσογείου, έτσι ώστε και να απομονωθεί η ρωσοιρανική παρουσία στη Συρία, και να μεταβληθεί η Τουρκία σε εταίρο των Αγγλοαμερικανών στην κατοχή της Κύπρου. Εξάλλου η εκχώρηση της Κύπρου θα σηματοδοτήσει και την υπαγωγή της Ελλάδας, στο σύνολό της, στη στρατηγική επιρροή της Τουρκίας. Σύμφωνα με αυτό το σχέδιο στο οποίο πρωτοστατεί η αμερικανίδα υφυπουργός Εξωτερικών Βικτόρια Νιούλαντ, η Τουρκία θα κερδίσει προς τα «δυτικά» και απέναντι στην Ελλάδα, -την Κύπρο και συνολικά τα Βαλκάνια-, ό,τι χάνει στα ανατολικά. Κατ’ αυτόν τον τρόπο θα προσδεθεί ασφαλέστερα στη Δύση, αν μάλιστα οι αγωγοί του πετρελαίου και του φυσικού αερίου από τα υποθαλάσσια κοιτάσματα του Ισραήλ, της Αιγύπτου και της Κύπρου κατευθυνθούν προς την Ευρώπη, όχι μέσω της Κρήτης, αλλά μέσω της Τουρκίας.
Δηλαδή, η Ελλάδα και η Κύπρος, και αυτή τη στιγμή κατ’ εξοχήν ο ελληνισμός της Κύπρου προσφέρονται στον καταρρέοντα Ερντογάν ως το μοναδικό αντάλλαγμα που θα επιτρέψει την επιβίωσή του. Σε μια στιγμή που βρίσκεται απόλυτα στριμωγμένος ενώ η ευρωπαϊκή προοπτική της Τουρκίας μοιάζει ένα όλο και πιο απόμακρο όνειρο, οι Έλληνες πολιτικοί στην Κύπρο και την Ελλάδα θα διαπράξουν άραγε μια μεγάλης κλίμακας εθνική προδοσία η οποία θα έρθει να επισφραγίσει την ιστορική αποτυχία της Ζυρίχης; Θα παραδώσουν ένα ελληνικό στην συντριπτική του πλειοψηφία, νησί, στον νεοθωμανισμό, υπογράφοντας ταυτόχρονα την οριστική προτεκτοροποίηση, άμεσα, και την αποσύνθεση, μεσοπρόθεσμα, του ίδιου του ελληνικού κράτους;
 Η «λύση» και η οριστική καταστροφή
Οι προτεινόμενες λύσεις είναι κάτι περισσότερο από καταστροφικές: Η Κυπριακή Δημοκρατία θα υποκατασταθεί από ένα κρατίδιο ελεγχόμενο από την Τουρκία (παρουσία τουρκικών στρατευμάτων, εκ περιτροπής προεδρία, αδυναμία λειτουργίας του κράτους εξαιτίας του όρου της υποχρεωτικής συμφωνίας των τουρκοκυπρίων, δηλαδή της Τουρκίας σε οποιαδήποτε απόφαση). Ταυτόχρονα δε, με τη λήξη του καθεστώτος των εγγυήσεων που θα ισχύει μονομερώς και μόνο για την Ελλάδα, θα αποκοπεί οριστικά ο κυπριακός ελληνισμός από το ελλαδικό κράτος. Και έτσι, οι Έλληνες στην Ελλάδα και την Κύπρο θα έχουν πετύχει μια πρωτοφανή αυτοχειρία.
Επί πλέον από εκεί που υπήρχαν δύο κράτη στο εσωτερικό της Ε.Ε., τα οποία θα μπορούσαν να υπερασπίζουν τα συμφέροντα του ελληνισμού, το νέο κυπριακό μόρφωμα θα έχει καταστεί ο δούρειος ίππος της εισόδου της Τουρκίας στην Ε.Ε. και την ευρωζώνη, από το παράθυρο, μια και οι αποφάσεις του θα προϋποθέτουν τη συμφωνία της Τουρκίας.
Με την επιχειρούμενη λοιπόν «λύση», ολοκληρώνεται με τον πλέον επονείδιστο τρόπο μια περίοδος πολλών δεκαετιών, που οδηγεί δια της διολισθήσεως στα πλέον καταστρεπτικά αποτελέσματα. Πράγματι, παρά την αντίσταση του ελληνισμού στην Κύπρο και την Ελλάδα, (με αποκορύφωμα το ΟΧΙ στο σχέδιο Ανάν) κάποιες ανάξιες πολιτικές ηγεσίες και ελίτ της Ελλάδας και της Κύπρου, (με εξαιρέσεις βέβαια, όπως εκείνη του Τάσσου Παπαδόπουλου) κινδυνεύουν να οδηγήσουν:
1.  τον κυπριακό ελληνισμό σε οριστική πολιτειακή εξαφάνιση και αργά ή γρήγορα και σε εξανδραποδισμό, όπως έγινε στο παρελθόν με τον ελληνισμό της Μ. Ασίας, της Κωνσταντινούπολης, της Ίμβρου και της Τενέδου.
2.  την μεταβολή της Ελλάδας σε ένα μικρό ελεγχόμενο κρατίδιο το οποίο αργά ή γρήγορα θα υποστεί και αυτό με τη σειρά του ακόμα και εδαφικούς ακρωτηριασμούς – καθόλου τυχαίες οι απειλές του Ερντογάν και του συνόλου των τουρκικών κομμάτων σχετικά με τα ελληνικά νησιά ή την Θράκη.
 Υπάρχει διέξοδος;
Και όμως, η σημερινή συγκυρία της αποσύνθεσης του νεοθωμανικού σχεδιασμού του Ερντογάν, είναι ίσως η πρώτη φορά μετά από πάρα πολλά χρόνια που είναι απολύτως ευνοϊκή για τον ελληνισμό. Ο ισλαμικός κόσμος και η Τουρκία έχουν εισέλθει σε μια περίοδο αντιπαραθέσεων και εμφυλίων μακράς διάρκειας· το κουρδικό ζήτημα αναδεικνύεται όλο και πιο πολύ ως αποφασιστικός παράγοντας στη μεσοανατολική σκακιέρα· μετά την αποτυχία των τζιχαντιστών στη Συρία εμφανίζονται νέοι παίκτες στο προσκήνιο, όπως το υπό διαμόρφωση σιιτικό τόξο από τη Χεζμπολάχ, μέχρι το Ιράν ενώ ενδυναμώνεται η ρωσική παρουσία· η νέα Συρία του Άσσαντ στηρίζεται σε μια στρατηγική συμμαχία χριστιανών και Αλαουιτών· είναι αδύνατη, υπό τις σημερινές συνθήκες, η ανασύσταση μιας ανέφελης συμμαχίας Τουρκίας Ισραήλ· η Αίγυπτος βρίσκεται σε ευθύ ανταγωνισμό με την Τουρκία για την ηγεμονία του σουνιτικού Ισλάμ· τέλος στην Ευρώπη, οι τουρκόφιλες φωνές της κυρίας Μέρκελ, βρίσκουν όλο και μικρότερη ανταπόκριση.
Σε αυτές τις συνθήκες, λοιπόν, αντί η Ελλάδα και η Κύπρος να μεταβληθούν σε μια πραγματική δύναμη σταθερότητας και να αναδειχτούν ως το πραγματικό σύνορο της Ευρώπης, ετοιμάζονται να εκχωρήσουν στην Τουρκία, αυτό που έχει χάσει στο πεδίο της γεωστρατηγικής. Προϋπόθεση για μια τέτοια πολιτική εθνικής σωτηρίας θα ήταν προφανώς η επιβεβαίωση της ύπαρξης της ανεξάρτητης Κυπριακής Δημοκρατίας και η επιστροφή ως βασική εθνική στρατηγική, εδώ και τώρα στα ψηφίσματα του ΟΗΕ για άμεση υποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων και των εποίκων.
Πάνω σε μια τέτοια γραμμή θα ήταν δυνατόν να κερδηθούν πολυάριθμοι σύμμαχοι στο γεωπολιτικό πεδίο και ο καταρρέων από την κρίση ελληνισμός να πραγματοποιήσει αυτό το αναγκαίο και σωτήριο άλμα προς την επιβίωση και συνάμα την αναβάθμισή του.
Υπ’ αυτή την έννοια, οι συνομιλίες της Γενεύης, δεν θα έπρεπε να είχαν αρχίσει καν και αποτελούν ήδη μία παγίδα από την οποία η ελληνική και κυπριακή πολιτική ηγεσία θα πρέπει να απαγκιστρωθούν τάχιστα, δοθέντος εξάλλου ότι η συντριπτική πλειοψηφία των ελληνοκυπρίων και των ελλαδιτών τάσσεται ενάντιά τους σε όλες τις δημοσκοπικές μετρήσεις. Θα αποτελέσει έργο εθνικής μειοδοσίας πολύ χειρότερης από οτιδήποτε έχει συμβεί στο παρελθόν, η συνέχιση «συνομιλιών» που πραγματοποιούνται με την παρουσία ξένων στρατευμάτων και κάτω από τους καθημερινούς εκβιασμούς της Τουρκίας εναντίον της Ελλάδας.
Ελλάδα και Κύπρος
Όσο για την αιφνίδια ανακάλυψη μιας αντίθεσης μεταξύ Ελλαδιτών και Κυπρίων, η οποία αποτελεί διαστρέβλωση επί τα χείρω του ούτως ή άλλως ηττοπαθούς δόγματος, «η Κύπρος αποφασίζει η Ελλάδα στηρίζει», όχι μόνο είναι ψευδεπίγραφη, αλλά είναι και απολύτως προσβλητική. Κύπρος και ηπειρωτική Ελλάδα είναι από την εποχή του… τρωικού πολέμου αξεδιάλυτα δεμένες,· έχουν συμμετάσχει από κοινού σε όλους τους εθνικούς αγώνες (οι χιλιάδες Κύπριοι που συμμετείχαν στους Βαλκανικούς Πολέμους, η συμμετοχή τους στην αντίσταση εναντίον της Γερμανίας και οι εκατοντάδες Ελλαδίτες νεκροί της εισβολής του 1974)· ενώ όλοι οι αγώνες του κυπριακού λαού επί πολλούς αιώνες ήταν αγώνες για την ένωση με την Ελλάδα.
Το γεγονός ότι τα εγκληματικά λάθη των ηγεσιών δεν επέτρεψαν την ευόδωση αυτού του αιτήματος και υπάρχουν σήμερα δύο διαφορετικά κράτη, δεν αναιρεί την ταυτότητα των πόθων και των αισθημάτων των δύο τμημάτων του ελληνισμού. Εξάλλου, οι τύχες τους είναι αξεδιάλυτα δεμένες. Η σημερινή κρίση του ελληνικού κράτους αποδυναμώνει δραματικά την Κυπριακή Δημοκρατία και το αντίστροφο, η πιθανή εκχώρηση της Κύπρου στην τουρκική σφαίρα θα έχει δραματικές συνέπειες και για ανεξαρτησία του ελλαδικού κράτους.
Ο σημερινός πρόεδρος της Κύπρου δεν μπορεί και δεν πρέπει να ξεχνάει ότι σε όλες τις εκλογικές αντιπαραθέσεις στην Κύπρο συμμετείχε σε συγκεντρώσεις όπου κυμάτιζε η ελληνική σημαία. Και όλοι γνωρίζουν πως χωρίς την παρουσία της Ελλάδας -έστω και τόσο μικρή που έχει γίνει σήμερα- η Κυπριακή Δημοκρατία θα είχε πάψει να υπάρχει ήδη από καιρό. Ακόμα και σήμερα Ελλαδίτες φαντάροι υπηρετούν στην Κύπρο. Είναι λοιπόν όχι απλώς δικαίωμά μας αλλά υποχρέωσή μας να μεριμνούμε για την Κύπρο και τον κυπριακό ελληνισμό – όχι σαν μια ξένη χώρα αλλά σαν ένα οργανικό κομμάτι του εαυτού μας, έστω και εάν ανήκουμε σε διαφορετικές κρατικές οντότητες. Η εθνική μας ταυτότητα παραμένει μία και αξεχώριστη, ποτισμένη με το αίμα και τα δάκρυα χιλιάδων και χιλιάδων Ελλαδιτών και Κυπρίων.
 Το εικαστικό έργο που πλαισιώνει τη σελίδα είναι δημιουργία τoυ κύπριου χαράκτη Χαμπή Τσαγκάρη.
πηγή κειμένου: http://ardin-rixi.gr/archives/202307/antifono.gr

Mediterranean gas expected to fuel efforts to bring Cyprus sides together

0

ŞEYMA ERAZ – ELIF BINICI DAILY SABAH

ISTANBUL
PublishedJanuary 10, 2017
645x344-mediterranean-gas-might-bring-resolution-to-never-ending-peace-talks-in-cyprus-1484075505808

An Israeli natural gas drilling platform in the Mediterranean. The normalization of ties between Turkey and Israel proposes the transfer of Mediterranean gas to Europe through Turkey.

The ample amount of gas reserve in the Eastern Mediterranean provides an incentive to ensure a definite resolution to the protracted peace talks between Northern and Southern Cyprus

Located in the Eastern Mediterranean, Cyprus – the third largest and most populated island in the region – staged a prolonged political conflict over the 20th century, which has also extended to the present day. However, the recent series of negotiations that started at the beginning of this week in Geneva have increased the hopes of both politicians and the island’s Turkish and Greek communities of the promise of a unified country. After decades of talks to ensure some kind of peace on the island and to create a unified Cyprus, what has happened this time that has instilled so much hope for the parties involved? Let us name it for you: the huge natural gas potential in the Mediterranean Sea.

Experts believe this new opportunity in the region, which requires the two communities to act together to benefit from it, might actually create huge economic benefits and make peace a reality. Currently, the island is divided into two states: Northern Cyprus, ruled by Turks, and Southern Cyprus, which is known as the Republic of Cyprus and is the recognized state in the international arena. Since 1974 when the Republic of Turkey launched a military offensive in an attempt to support Turkish people residing on the island and living in conflict between 1960 and 1974, there have been a couple of attempts to resolve the conflict.

The referendum of April 2004, which was brokered by then U.N. Secretary General Kofi Annan, resulted in the overwhelmingly 75.83 percent “No” vote from the Greek Cypriots community for unification. Since the 2004 referendum results, the peace talks have continued at intervals until today, yet no clear result in favor of the two sides of the island has been secured.

After failed peace negotiations over the past 40 years, there is one major reason to ignite a sense of hope in the heart of parties that participate in the current process. The vast amount of natural gas reserves that have been discovered over the last decade provides an important impetus to sustain the peace for good. Given the geographical position of the island, located south of Turkey, west of Syria and Lebanon, northwest of Israel and Palestine, and north of Egypt and southeast of Greece, the export of the gas to the European market requires collaboration by Cyprus, Turkey, Israel, and Greece.

The island is reported to have discovered a gas reserve of an estimated 4 trillion cubic feet (approximately over 110 trillion cubic meters) valued at $50 billion. The Aphrodite gas field located at the 12th exploratory drilling block in the maritime Exclusive Economic Zone is estimated to hold a 200 billion cubic meters of gas. Included within the Mediterranean gas reserve, Israel’s Leviathan gas field is reported to contain some 500 billion cubic meters of gas, according to the U.S. Energy Information Administration. Furthermore, last year, Italian oil and gas giant Eni reported the discovery of an estimated 30 trillion cubic feet of natural gas in the Zohr field offshore Egypt. This enormous amount of gas constitutes an important source for natural gas supply and export in Eastern Mediterranean.

Due to the dispute over Cyprus’ maritime Exclusive Economic Zone, established with the 1982 United Nations Convention on the Law of Sea and covering 13 exploratory drilling blocks, the exploitation and export of the gas discovered in this area has not been allowed. However, now, in order to be able to export this gas to the European market and decrease Europe’s dependence on Russian gas, and to ensure energy supply security, the island is seeking a viable solution that will hopefully secure peace between the Turkish and Greek communities.

Speaking at an event assessing the natural gas expectations in the Eastern Mediterranean, Turkey’s envoy to Beirut Çağatay Erciyes drew attention to the significance of a definite resolution regarding the island. “The natural gas discoveries in the Eastern Mediterranean serve multiple purposes. The natural gas reserves in the region will not only serve the domestic market, but will also decrease Europe’s dependence on a single exporter by providing the continent with multiple suppliers to ensure supply security. Therefore, natural gas constitutes an important factor toward ensuring reconciliation in the region.”

Given that Israel seeks more cost-effective ways to export its gas in the Leviathan field and Tamar gas fields to Europe, the country is considering building a pipeline through Turkey in order to reach the European market. As Daily Sabah previously reported based on a study prepared by Israel, if the natural gas is to be carried to Europe via Turkey, the cost of an assumed 600-kilometer-long pipeline will vary between $2.64 billion and $3.96 billion. Thus, the average cost of the pipeline stretching from Israel to Turkey will reach $3.3 billion. If the Greece route is preferred, the cost will double. For the actualization of the project, a 1,300-kilometer pipeline must be built with Greece. In this case, the average cost exceeds $7.15 billion.

With lucrative exports that will boost the economy of the island and the Eastern Mediterranean on a larger scale, the natural gas reserve in the region present a solid reason for optimism this time. Cypriot President Nicos Anastasiades and Turkish Cypriot President Mustafa Akıncı are committed to settling the issue after decades of dispute and have been discussing a reunification plan since May 2015. The current plan involves the establishment of two constituent states within a federal framework on the island. With this type of government on the island, every decision including the use of natural resources will include both parties and will yield benefits for both sides.

The resolution of the dispute will also settle the major conflict over the Exclusive Economic Zone, which has halted the export of gas to the European market since the offshore and undersea borders are not clearly mapped out yet. However, the reunification of the island will settle the uncertainties and allow both sides to claim jurisdiction over the Exclusive Economic Zone, over which Greek Cyprus currently claims to exercise sovereign rights for the purpose of exploring, exploiting, conserving and managing the natural resources, whether living (eg fisheries) or non-living (eg hydrocarbons), of the waters superjacent to the seabed.

http://www.dailysabah.com/energy/2017/01/11/mediterranean-gas-might-bring-resolution-to-never-ending-peace-talks-in-cyprus

Ο Ερντογάν θέλει να γίνει χαλίφης της Νέας Μέσης Ανατολής, λέει ο Μάζης: Κίνδυνος για Ελλάδα-Κύπρο

1

MAZIS-GIANNHS011 Γράφει: Κώστας Βενιζέλος

Ο Ερντογάν κινείται βάσει του εθνικού του συμφέροντος και βάσει της προσωπικής του φιλοδοξίας να μετατραπεί σε «νταβουτογλειανού» τύπου νεο-οθωμανό ισλαμιστή χαλίφη της Νέας Μέσης Ανατολής. Αυτό ανέφερε ο δρ Ιωάννης Μάζης, καθηγητής Οικονομικής Γεωγραφίας και Γεωπολιτικής, πρόεδρος Τμήματος Τουρκικών και Σύγχρονων Ασιατικών Σπουδών Σχολή Οικονομικών και Πολιτικών Επιστημών Εθνικόν και Καποδιστριακόν Πανεπιστήμιον Αθηνών, όταν του θέσαμε την εκτίμηση πολλών ότι ο Τούρκος Πρόεδρος είναι αστάθμητος παράγοντας.

Από την ανάλυση του προκύπτει ότι ο Ερντογάν κινείται σε δυο άξονες. Ο πρώτος αφορά την προσωπική του φιλοδοξία να καταστεί σουλτάνος της περιοχής ο δεύτερος το επεκτατικό όραμα του καθεστώτος του. Όπως αναφέρει ο κ. Μάζης, έχει ως στόχο να αποφύγει τη διαφαινόμενη λόγω των συριακών εξελίξεων κουρδική απόσχιση και παράλληλα να κερδίσει πιθανό νέα εδάφη στη Συρία (δυτικά του Ευφράτη), επιρροή στο βόρειο Ιράκ (Μοσούλη), επιρροή στο Αιγαίο, Θράκη και Κύπρο και να επιτύχει δι’ αυτών να αντικαταστήσει στην εθνική συνείδηση των Τούρκων πολιτών τον Κεμάλ με τον εαυτό του.

Πολλοί υποστηρίζουν ότι ο Ερντογάν είναι αστάθμητος παράγοντας. Αυτό τι σημαίνει στο διεθνές πολιτικό σκηνικό, λαμβάνοντας υπόψη και τη συμπεριφορά του Τούρκου Προέδρου;

O κ. Ερντογάν δεν είναι αστάθμητος. Απλώς κινείται βάσει του εθνικού του συμφέροντος και βάσει της προσωπικής του φιλοδοξίας να μετατραπεί σε «νταβουτογλειανού» τύπου νεο-οθωμανό ισλαμιστή χαλίφη της Νέας Μέσης Ανατολής. Και αυτό με σκοπό αφενός να αποφύγει τη διαφαινόμενη λόγω των συριακών εξελίξεων κουρδική απόσχιση και αφετέρου να κερδίσει πιθανόν νέα εδάφη στη Συρία (δυτικά του Ευφράτη), επιρροή στο βόρειο Ιράκ (Μοσούλη), επιρροή στο Αιγαίο, Θράκη και Κύπρο και να επιτύχει δι’ αυτών να αντικαταστήσει στην εθνική συνείδηση των Τούρκων πολιτών τον Κεμάλ με τον εαυτό του.

Άρα δύναται κανείς που θέλει και γνωρίζει, να αντιληφθεί την πορεία του. Πάντως, οι πρόσφατες γεωστρατηγικές του επιλογές προς τη Μόσχα, θέτουν σαφώς ζήτημα ανατροπής του συστήματος εθνικής ασφαλείας των ΗΠΑ, και του Δυτικού Συστήματος το οποίο βασίζεται στο θεωρητικό υπόδειγμα του Κρηπιδώματος (Rimland) του Ν. J. Spykman.

Αυτή την λανθασμένη -κατά την κρίση μου- απόφαση ο Ερντογάν την έχει λάβει για έναν, κυρίως, λόγο: την κουρδική αποσχιστική απειλή, όπως αυτή ανδρώνεται στη Συρία.

Ας εξετάσουμε όμως τις αντικειμενικές συνθήκες οι οποίες τον οδήγησαν εκεί, εφόσον -κακώς- απέρριψε την εξεύρεση ειρηνικής, ευρωπαϊκού χαρακτήρος λύση, για το κουρδικό του πρόβλημα:

Πρώτον, οι ΗΠΑ και υπό τη Διοίκηση Ομπάμα αλλά και υπό τη Διοίκηση Τραμπ, επιθυμούν τη δημιουργία Μεγάλου Κουρδιστάν το οποίο θα εξασφαλίσει την προβολή ισχύος της Ουάσιγκτον στο γεωπολιτικό κέντρο βάρους της Ευρύτερης Μέσης Ανατολής και της Κεντρικής Ασίας αλλά και θα ελέγξει το κεντρικό «σημείο πνιγμού/choc point» του διεθνούς άξονος εμπορευματικών μεταφορών με το όνομα «Νέος Δρόμος του Μεταξιού» ο οποίος θα αρχίζει από τον Ειρηνικό (Σαγκάη) και θα καταλήγει στην Ευρώπη.

Το ίδιο επιθυμούν και οι γεωστρατηγικοί σχεδιαστές του Ισραήλ διότι ένα «Μεγάλο Κουρδιστάν» στα εδάφη Τουρκίας, Συρίας, Ιράκ και Ιράν αποτελεί σημαντικότατο χερσαίο στρατηγικό βάθος για το Ισραήλ και σημαντικότατο παράγοντα εθνικής ασφαλείας για την Ιερουσαλήμ.

Δεύτερο, τον «Δρόμο» αυτό επιδιώκουν να ελέγξουν και η Ρωσία με την Κίνα μέσω της Ευρασιατικής Ενώσεως και του Συμφώνου Συνεργασίας της Σαγκάης. Η Τουρκία θα είναι το κομβικό σημείο του νέου αυτού διεθνούς εμπορευματικού άξονος και μπορεί να το πράξει είτε συμμετέχοντας ως μέλος των δύο ανωτέρων διεθνών συλλογικών Συστημάτων Ασφαλείας είτε ως κράτος-μέλος του ΝΑΤΟ και της ΕΕ.

Τρίτο, στη δεύτερη περίπτωση όμως, ως μέλος του ΝΑΤΟ, θα έχει υποστεί την απόσχιση των κουρδικών εδαφών από το ανατολικό τμήμα της, κάτι το οποίο κρίνει ότι θα αποφύγει με την συμμετοχή της εις τα δύο προαναφερθέντα Σύμφωνα όπου ηγούνται η Μόσχα και το Πεκίνο, αντιστοίχως.

Τέταρτο, το Ιράν είναι ο εν όπλοις, πολύτιμος κατά ξηράν, σύμμαχος της Μόσχας στη Συρία η οποία αποτελεί το γεωστρατηγικό κέντρο βάρους του σιιτικού άξονα στη Μέση Ανατολή αλλά και προβολή ισχύος του Ιράν στην Ανατολική Μεσόγειο.

Το Ιράν όμως έχει στα δυτικά εδάφη του, σε συνέχεια με τα κουρδικά εδάφη της Τουρκίας και του Ιράκ, περί τα οκτώ εκατομμύρια Κούρδους και αντίστοιχο εθνικο-απελευθερωτικό κίνημα, το Kurdistan Free Life Party ή PJAK. To κίνημα διαθέτει ένοπλη πτέρυγα την Eastern Kurdistan Defense Units (Yekîneyên Parastina Rojhilatê Kurdistan, YRK), διαθέτει ένοπλο κίνημα γυναικών, το Women’s Defence Forces (Hêzên Parastina Jinê, HPJ), του οποίου ηγείται η Gulistan Dogan και κλάδο Νεολαίας και Φοιτητών. Το  PJAK εσχάτως αποτελεί μία από τις απειλές για την εδαφική ακεραιότητα του Ιράν και υπό το φώς των κουρδικών νικών του αντίστοιχου κουρδικού PYD στην Συρία μέχρι και δυτικά του Ευφράτη, έως την πόλη Μαμπίτζ (Αρχαία Βαμβύκη).

Πέμπτο, αυτό σημαίνει ότι η Μόσχα δεν θα υποστήριζε μέχρι τέλους το κουρδικό εθνικο-απελευθερωτικό κίνημα στη Συρία, με κίνδυνο να προκαλέσει αντίστοιχες αποσχιστικές καταστάσεις στα εδάφη της συμμάχου της Τεχεράνης. Ούτε φυσικά και η Τεχεράνη θα το εδέχετο. Έτσι, εκμεταλλευόμενος εις το έπακρον το οπερετικόν πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου, ο κ. Ερντογάν, κάνοντας μια, υπό προϋποθέσεις, «ορθή ανάγνωση» των διαθέσεων της Μόσχας, επεβιβάσθη στον «ρωσικό και ιρανικό γεωστρατηγικό συρμό» ώστε να διασφαλίσει τα δικά του νώτα από την κουρδική αποσχιστική απειλή.

ERDOGAN-MOYXTARHDES01

A handout picture provided by the Turkish President Press office shows Turkish President Recep Tayyip Erdogan speaking during the 32nd Mukhtars meeting in Ankara, Turkey, 14 December 2016. EPA, TURKISH PRESIDENT PRESS OFFICE

Αυτό δεν του δημιουργεί και κόστος;

Ασφαλώς. Aυτό του κοστίζει. Και θα αναφέρω πώς:

1ον) Την εύθραυστη επαναπροσέγγισή του με το Ισραήλ, λόγω της προσεγγίσεως της Αγκύρας με τον υπαρξιακό εχθρό της Ιερουσαλήμ, την Τεχεράνη.

2ον) Τις σχέσεις του με την Ουάσιγκτον του κου Τραμπ, δεδηλωμένου συμμάχου του κ. Νετανιάχου.

3ον) Τα δύο ανωτέρω σημεία, εάν αξιοποιηθούν καταλλήλως από την ε/κ και την ελλαδική πλευρά δεν θα επιτρέψουν σε καμία περίπτωση την διχοτόμηση της κυπριακής ΑΟΖ, ούτε ανάλογες συζητήσεις στην «αιφνιδιαστικώς -για την Αθήνα- ορισθείσα» από πλευράς του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας διάσκεψη της Γενεύης, η οποία αρχίζει στις 9 Ιανουαρίου, συνεχίζει στις 11 Ιανουαρίου με κατάθεση χαρτών επί του εδαφικού και λήγει (;) στις 12 ως πολυμερής (;) με τη συμμετοχή των εγγυητριών δυνάμεων και ενδεχομένως της Κυπριακής Δημοκρατίας (;) ως συμβαλλομένου μέλους.

4ον) Την πλήρη αποτυχία από τους στόχους του στη Μοσούλη.

5ον) Το οδυνηρότατο κόστος της τρομοκρατίας στους τομείς των διεθνών επενδύσεων και του τουρισμού αλλά και την αποσταθεροποίηση στο εσωτερικό του εξ αιτίας της εγκαταλείψεως των πρώην συμμάχων του: της Φάταχ αλ Σάμ (πρώην Τζάμπχατ αλ-Νούσρα, θυγατρικής της Αλ-Κάϊντα) και του Daesh.

6ον) Το κόστος του «κουρδικού αντάρτικου πόλεων» του PKK.

7ον) Την υφεσιακή πλέον πορεία στην οικονομία της χώρας του με την τουρκική λίρα να έχει απωλέσει κατά τη διάρκεια του 2016 άνω του 16% της αξίας της. Είναι δε διεθνώς αποδεκτόν ότι η απώλεια της τάξεως του 10% για την τουρκική λίρα μεταφράζεται με αύξηση του πληθωρισμού κατά 1,5%, δηλαδή έχουμε μια άνοδο του πληθωρισμού στην τουρκική οικονομία της τάξεως του 3% περίπου με ανοδικές τάσεις.

«Η ομηρία της Λευκωσίας στην τουρκική επιρροή θα οδηγούσε σε ανάλογη ομηρία της Αθήνας στο Αιγαίο και τη Θράκη»;

Στις 9 Ιανουαρίου, άρχισε στη Γενεύη ένας νέος γύρος συνομιλιών. Στις 12 Ιανουαρίου προγραμματίζεται η διάσκεψη με τη συμμετοχή και των τριών εγγυητριών δυνάμεων. Εκεί κατά πάσα πιθανότητα θα είναι και ο Ερντογάν (είτε διά ζώσης είτε όχι). Μπορείτε να κάνετε μια εκτίμηση πώς θα λειτουργήσει;

Υπό το κράτος όλων των ανωτέρω, ο κ. Ερντογάν θα υπαγορεύσει εις τον μισθοδοτούμενο από την Άγκυρα «βασάλο» του, τον κ. Ακιντζί, να τηρήσει αδιάλλακτη στάση και εις το θέμα των εγγυήσεων και εις το θέμα των στρατευμάτων κατοχής, την εναλλάξ προεδρία, αλλά και εις το θέμα το εδαφικό. Δεν θα με εξέπληττε εάν παρουσιάζετο αιφνιδίως, μετά από «σκληρή» –δήθεν– διαπραγμάτευση, να «οπισθοχωρεί» εν μέρει η τουρκοκυπριακή πλευρά στο θέμα της Μόρφου, απλώς για να «ισοσταθμίσει» i) τις εγγυήσεις, ii) τα στρατεύματα κατοχής και iii) την «εκ περιτροπής προεδρία» εις βάρος της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Η αποδοχή όμως ενός τέτοιου τουρκικού «ελιγμού ανταλλαγής» από πλευράς μας θα ήταν εγκληματική για τον κυπριακό Ελληνισμό, αλλά και για τον Ελληνισμό γενικότερα. Η «ομηρία» της Λευκωσίας στην τουρκική επιρροή θα οδηγούσε σε ανάλογη «ομηρία» της Αθήνας στο Αιγαίο και τη Θράκη. Αυτό το έχουμε αντιληφθεί νομίζω και εδώ στην Αθήνα. Μια ανάλογη εξέλιξη, βέβαια, δεν θα μπορούσε να επιτρέψει την ολοκλήρωση των διαδικασιών «επιλύσεως» και η Γενεύη δεν θα καρποφορήσει. Άλλωστε, η αδειοδότηση του αλιπέδου 10 της κυπριακής ΑΟΖ στην Exxonmobil, κολοσσό του οποίου CEO είναι ο πιθανός νέος ΥΠΕΞ του κ. Τραμπ, ενισχύει πολλαπλασίως τις θέσεις της Κυπριακής Δημοκρατίας αναφορικώς με το επίμαχο ζήτημα των τουρκικών διεκδικήσεων στην κυπριακή ΑΟΖ.

Δεν μπορώ να φαντασθώ την Τουρκία να… απειλεί με «θαλάσσια επεισόδια» και «οικονομική ασφυξία» τις «επενδύσεις» του διεθνούς πετρελαϊκού κολοσσού που διευθύνετο μέχρι σήμερα από τον… επόμενο Αμερικανό ΥΠΕΞ! Αδυνατώ επίσης να φανταστώ κάτι ανάλογον εναντίον των γαλλικών, ιταλικών και κυρίως ισραηλινών επενδύσεων στην κυπριακή ΑΟΖ, και μάλιστα ιδιαίτερα των γειτνιαζουσών με το αιγυπτιακό κοίτασμα Ζορ, ισραηλινών κοιτασμάτων του Λεβιάθαν! Επίσης αδυνατώ να κατανοήσω το επιχείρημα ότι η «καθυστέρηση της λύσεως θα επιφέρει κύματα εποίκων από την Ανατολία». Ερωτώ: όταν αναγνωρισθεί τουρκοκυπριακό συνιστών κράτος δεν θα το πράξει αυτό η Άγκυρα; Και μάλιστα με πλήρη «νομιμότητα» και άνευ κινδύνου να χαρακτηρισθεί ως «έγκλημα πολέμου»; Αδυνατώ επίσης να αντιληφθώ το επιχείρημα ότι «μετά από μία αποτυχία επικρατήσεως μιας τουρκικής επιλογής “λύσεως” στη Γενεύη θα επικρατήσει “κύμα αναγνωρίσεων του ψευδοκράτους”»! Δηλαδή τι συνέβη στην αντίστοιχη περίπτωση με τα Σκόπια; Aν η Ελλάς και η νόμιμη Κυπριακή Δημοκρατία δεν το αναγνωρίσουν, ουδέποτε θα αναγνωρισθεί! Επίσης, θυμίζω ότι η Τουρκία δεν επιθυμεί διχοτομημένη Κύπρο. Επιθυμεί… ολόκληρη την Κύπρο, για να έχει τα ποθητά δικαιώματα στο φυσικό αέριο της ΑΟΖ η οποία ευρίσκεται στο ελεύθερο νότιο τμήμα της νήσου! Ας μην παραπλανούμε τον κυπριακό και ελλαδικό Ελληνισμό! Αιδώς!

Επίσης, στο αναμενόμενο «blame game» που θα ακολουθήσει, η Άγκυρα θα αποτύχει, διότι ήδη εμφανίζεται απομονωμένη και δακτυλοδεικτούμενη από το σύνολο του δυτικού κόσμου και την ΕΕ, για όλες τις ανωτέρω εκτεθείσες πρωτοβουλίες της στο γεωστρατηγικό πεδίο, αλλά και στο πεδίο των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των πολιτικών ελευθεριών.

Υποστηρίζετε ότι το καθεστώς της Άγκυρας έχει επεκτατικές βλέψεις, θα επιδιώξει να καταλάβει νησιά. Αυτό πώς τεκμηριώνεται;

Πρώτο, τεκμηρίωση αυτών των προβλέψεων δεν γίνεται μέσω των ΜΜΕ. Δεύτερο, δείτε τις τουρκικές προκλήσεις στην περιοχή Οινουσών-Παναγιάς (και Ιμίων, μόλις προχθές) κατά το τελευταίο εικοσαήμερο και αναρωτηθείτε: ποιο κράτος δεν θα κατέρριπτε μαχητικό αεροσκάφος σε υπέρπτηση στα 40 μέτρα υπεράνω των κεφαλών των πολιτών του; Τρίτο, ο κ. Ερντογάν δεν μπορεί να ανεχθεί την κοινωνική και μειονοτική έκρηξη στο εσωτερικό του και στα σύνορά του, ούτε να κερδίσει δημοψήφισμα για την «χαλιφατοποίησή» του κατά την άνοιξη του τρέχοντος έτους, εάν δεν παρουσιάσει κάποιες επιτυχίες στα ακραία ισλαμιστικά και φασιστικά, όπως και υπερεθνικιστικά του «ακροατήρια». Αλλά αυτό θα παραμείνει στις… ονειρώξεις του κ. Ερντογάν. Για πολλούς λόγους!

Ο ελληνισμός να μην επιτρέψει σε απερχομένους να δεσμεύουν με τετελεσμένα τους επερχομένους

Θεωρείτε ότι μπορούν καταστούν εφικτοί αυτοί οι στόχοι της Άγκυρας; Πώς μπορεί να κινηθεί αποτρεπτικά ο ελληνισμός;

Να προσέξουμε πολύ το εξής κατά την προσεχή διαπραγμάτευση: μια «αποτυχία» του κ. Ερντογάν να επιβάλλει τη «λύση» του στο Κυπριακό, ίσως να αποτελεί την καλύτερη ευκαιρία για τη Δύση να «απαλλαγεί πολιτικώς» από τον κ. Ερντογάν και να θέσει την Τουρκία σε τροχιά εκδημοκρατισμού και ευρωπαϊκής προοπτικής. Ας μην το παραβλέπουμε αυτό στην Αθήνα και τη Λευκωσία. Η πιθανή αποτυχία Ερντογάν στην επιβολή προτεκτορατικής «λύσεως» στην Κύπρο θα ήταν μια ευκαιρία που θα ευνοούσε όλους τους δυτικούς παράγοντες ισχύος στην περιοχή αλλά, και κυρίως, την ειρήνη και την ασφάλεια στη Νοτιονανατολική Μεσόγειο και την ΕΕ (δηλ.: Μετανάστευση-Προσφυγικό και Τρομοκρατία).

Η ψυχροπολεμική πολιτική των «εσχάτων τετελεσμένων» του κ. Ομπάμα δεν έχει πνοή πλέον στην Κύπρο, ας το κατανοήσουμε. Η ίδια πολιτική εξεδηλώθη και στην περίπτωση του ψηφίσματος των ΗΕ εναντίον του Ισραήλ, εξοργίζοντας την Κυβέρνηση του κ. Νετανιάχου. Αυτό ιδιαιτέρως το στοιχείο, συμπληρωματικώς νοούμενο και με τα ενεργειακά ενδιαφέροντα του Ισραήλ όπως και τις προτιμήσεις της Ιερουσαλήμ για τον East Med, τον οποίο θεωρεί μεγίστης στρατηγικής σημασίας, δίδουν στο δίπολο Αθήνας-Λευκωσίας και μια σαφή και συγκεκριμένη χάραξη πορείας για τη διαχείριση του Κυπριακού ζητήματος στη Γενεύη. Ας μη λησμονούμε ότι ο Ισραηλινός υπουργός Ενέργειας κος Yuval Steinitz εδήλωσε στις 29 Σεπτεμβρίου 2016 ότι «ο Εast Med αποτελεί την ισχυρότερη μακροπρόθεσμη στρατηγική επιλογή» και προσέθεσε ότι «το συνολικό δυναμικό φυσικού αερίου από τα κοιτάσματα της Κύπρου, της Αιγύπτου και του Ισραήλ εγγίζει τα 10 τρισεκ. κυβικά μέτρα» όπως και ότι «σε λίγο καιρό θα είναι σε θέση να υποκαταστήσει τα αποθέματα της Νορβηγίας-Βορείου Θαλάσσης, των Κάτω Χωρών όπως και τα βρετανικά αποθέματα τα οποία απομειούνται οσημέραι».

Επίσης, και εδώ είναι το πολύ σημαντικό, αποσύνδεσε τη «λύση του Κυπριακού προβλήματος» από την ολοκλήρωση του ανωτέρω σχεδιασμού! Ο ελληνισμός δεν πρέπει να επιτρέπει σε απερχομένους να δεσμεύουν με τετελεσμένα τους επερχομένους! Και μάλιστα με τετελεσμένα εις βάρος του, και προς καταστροφήν του!

Ο χρόνος κυλά προς όφελος του ελληνισμού. Εγώ θυμάμαι τούτο το τέκνο του ελληνισμού της Αλεξάνδρειας, δυο βήματα από την Κύπρο, που έγραφε:

Καί τί φρικτή ἡ μέρα πού ἐνδίδεις (ἡ μέρα πού ἀφέθηκες κ’ ἐνδίδεις), καί φεύγεις ὁδοιπόρος γιά τά Σοῦσα, καί πιαίνεις στον μονάρχην Ἀρταξέρξη πού εὐνοϊκά σέ βάζει στήν αὐλή του, καί σέ προσφέρει σατραπεῖες καί τέτοια. Καί σύ τά δέχεσαι μέ ἀπελπισία αὐτά τά πράγματα ποὺ δὲν τὰ θέλεις. Ἄλλα ζητεί ἡ ψυχή σου, γι’ ἄλλα κλαίει· Τὸν ἔπαινο του Δήμου καί τῶν Σοφιστῶν, τὰ δύσκολα καὶ τ’ ἀνεκτίμητα Εὗγε· τὴν Αγορά, τὸ Θέατρο, καί τούς Στεφάνους. Αὐτά ποῦ θὰ στὰ δώσει ὁ Ἀρταξέρξης, αὐτά ποῦ θὰ τὰ βρεῖς στὴ σατραπεία· καὶ τί ζωὴ χωρὶς αὐτά θὰ κάμεις.

Πηγή : Φιλελεύθερος

Πηγή: Ο Ερντογάν θέλει να γίνει χαλίφης της Νέας Μέσης Ανατολής, λέει ο Μάζης: Κίνδυνος για Ελλάδα-Κύπρο http://mignatiou.com/2017/01/o-erntogan-theli-na-gini-chalifis-tis-neas-mesis-anatolis-lei-o-mazis-kindinos-gia-ellada-kipro/

Που πάει η Ευρώπη του 21ου αιώνα;

1

citizen-europeΓράφει ο Κώστας Λάμπος

[email protected],

Η μεγάλη ευρωπαϊκή κρίση που ξέσπασε το 2008, εξαιτίας της απόκλισης μεταξύ των οικονομιών του Ευρωπαϊκού Βορά και αυτών του Ευρωπαϊκού Νότου με κατάληξη την Ελληνική κρίση, την ραγδαία άνοδο του νεοφασισμού και την έξοδο της Βρετανίας από την Ευρωπαϊκή Ένωση, αποκάλυψε την έλλειψη στατικότητας στο ευρωενωσιακό οικοδόμημα, προφανώς επειδή αυτό σχεδιάστηκε ως γερμανογαλλικός ζωτικός χώρος και όχι ως κοινή πατρίδα όλων των λαών της Ευρωπαϊκής Ηπείρου. Γεγονός που επιτρέπει την ανάπτυξη εθνικιστικών ψευδαισθήσεων και φυγόκεντρων δυνάμεων που εμποδίζουν την εμβάθυνση της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης προς την κατεύθυνση των Ενωμένων Πολιτειών της Ευρώπης και διευκολύνουν την διάλυση της Ευρωζώνης και της Ευρωπαϊκής Ένωσης και την επιστροφή στον νοσηρό εθνικισμό του 19ου και του πρώτου μισού του 20 αιώνα, πράγμα που θα εξυπηρετούσε ιδιαίτερα την νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση του κεφαλαίου και την παγκόσμια ηγεμονία του αμερικανισμού.

Μπροστά στην εκδοχή της διάλυσης της Ευρωζώνης και της Ευρωπαϊκής Ένωσης και την μετατροπή της Ευρώπης σε ενδοχώρα της αμερικανικής αυτοκρατορίας πολλοί διερωτώνται για το πού πάει η Ευρώπη και ποιο θα είναι το μέλλον της Ευρώπης και του πλανήτη. Οι ευρωπαϊκοί θεσμοί που διαμορφώθηκαν στα πλαίσια της ΕΕ και υπό την πίεση των λαών των χωρών-μελών της, αποδείχτηκαν, παρά τον καπιταλιστικό χαρακτήρα τους, σοβαρό εμπόδιο τόσο για την παγκοσμιοποίηση, όσο και για την αμερικανική και για την νεογερμανική ηγεμονία. Πολλές απόψεις ακούγονται και οι προτάσεις που διατυπώνονται εκφράζουν συνήθως το όραμα μερίδων του κεφαλαίου για την Ευρώπη  και όχι το όραμα των δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού, των λαών της Ευρώπης:

  • Οι πιο αντιδραστικοί προτείνουν τη διάλυση της ΕΖ και της ΕΕ και την επιστροφή στα εθνικά κράτη, παραγνωρίζοντας ότι τα εθνικά κράτη είναι φαινόμενο σύμφυτο με την εμφάνιση και την ακμή του καπιταλισμού και όχι με την παρακμή του.
  • Οι ‘συνετοί’ σοσιαλδημοκράτες προτείνουν την επίσπευση της ενωσιακής διαδικασίας με την αναβάθμιση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και την μετατροπή της Ευρωπαϊκής Επιτροπής σε μια πραγματική ευρωπαϊκή υπερκυβέρνηση του κεφαλαίου που θα συνεχίσει να υποκλέπτει την λαϊκή νομιμοποίηση.
  • Κάποιοι τεχνοκράτες προτείνουν την ‘διαφοροποιημένη’, την επιλεκτική ολοκλήρωση που θα εκφράζεται με ομάδες χωρών διαφορετικών ταχυτήτων, ενδεχόμενα και διαφορετικών νομισμάτων και πολιτικών, στα πλαίσια μιας χαλαρής ΕΕ από την οποία θα συνεχίζουν να απουσιάζουν οι τοπικές και εθνικές κοινωνίες και οι ανάγκες τους.

Όλες αυτές οι προτάσεις έχουν μια κοινή φιλοσοφία, τη φιλοσοφία του οικονομισμού που σημαίνει τη διατήρηση της ατομικής ιδιοκτησίας πάνω στα μέσα παραγωγής, του ανταγωνισμού μέχρις εσχάτων για τη μεγιστοποίηση του ιδιωτικού κέρδους, την υποταγή της κοινωνίας στις επιλογές του κεφαλαίου και την διεύρυνση των οικονομικών, κοινωνικών, περιφερειακών και εθνικών ανισοτήτων. Δηλαδή ‘μια από τα ίδια και χειρότερα’.

Οι δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού έχουν επανειλημμένα και με πολλούς τρόπους δείξει την προτίμησή τους για μια Ευρώπη της κοινωνικής ισότητας, της πραγματικής δημοκρατίας και της οικουμενικής ειρήνης.

Τα νέα κοινωνικά κινήματα και στο βαθμό που ξεπερνάνε την ιδεολογική και πολιτική τους εξάρτηση από την τριτοτεταρτοδιεθνιστική και ‘αναρχική’ αριστερά και τις δογματικές αγκυλώσεις τους καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι το σημερινό οικοδόμημα της ΕΕ εμποδίζεται από τις υφιστάμενες συνθήκες και δομές να μετεξελιχθεί προς την κατεύθυνση της Ευρώπης των Λαών και γι’ αυτό επιλέγουν την αναγκαιότητα ριζικής υπέρβασης του κεφαλαιοκρατικού τρόπου παραγωγής σε όλες τις πιθανές και απίθανες μορφές του υπαρκτού καπιταλισμού και την αντικατάστασή του με ένα σύστημα κοινωνικής δημοκρατίας που θα στηρίζεται στην κοινοκτημοσύνη με σκοπό την οικονομία των κοινών αγαθών, στην άμεση τοπική δημοκρατία που θα αρθρώνεται σε περιφερειακό, εθνικό και οικουμενικό επίπεδο με περιεχόμενο την αταξική κοινωνία και κατάληξη έναν  οικουμενικό ουμανιστικό πολιτισμό. Είναι προφανές πως αυτή η προοπτική προϋποθέτει αριστερές και αυτενεργές, αλληλέγγυες και συνεργαζόμενες συνειδητές αμεσοδημοκρατικές κοινωνίες που θα χτίσουν αυτόν τον κόσμο από τα κάτω ξηλώνοντας όλους εκείνους τους θεσμούς και τις δομές που τις κρατούν υπόδουλες και τις μετατρέπουν σε αντικείμενο εκμετάλλευσης, αντί να είναι το υποκείμενο της ιστορίας.

Η Ευρώπη, αν θέλει να έχει μέλλον, οφείλει να ξανασυνδεθεί με την αγωνιστική της παράδοση και να πρωταγωνιστήσει και πάλι στο να κάνει η ανθρωπότητα ολόκληρη το επόμενο βήμα στην μετακαπιταλιστική της πορεία στην προοπτική ενός νέου οικουμενικού ουμανιστικού πολιτισμού. Γι’ αυτό οι δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού οφείλουν να επεξεργαστούν άμεσα ένα νέο όραμα για την Ευρώπη. Ένα όραμα που:

  • Θα χτίζεται πάνω σε μια προοδευτική ευρωπαϊκή ταυτότητα με περιεχόμενο την κοινωνική ισότητα και μορφή την άμεση δημοκρατία.
  • Θα την απελευθερώσει από την αμερικανική εξάρτηση.
  • Θα την απαλλάξει από τον Εφιάλτη του νεογερμανισμού.
  • Θα την απομακρύνει από νοσηρότητες παγκόσμιας αμερικανικής ηγεμονίας ή μήπως κάποιας αμερικανογερμανικής, ή αμερικανορωσικής, ή αμερικανοκινεζικής καπιταλιστικής συνηγεμονίας.
  • Θα την οδηγεί έξω από τον καπιταλισμό και την καπιταλιστική βαρβαρότητα.
  • Θα υποτάσσει την οικονομική δραστηριότητα στην κοινωνία μέσω της κοινοκτημοσύνης και της κοινωνικής αυτοδιαχείρισης.
  • Θα οργανώνει την κοινωνική συμβίωση των τοπικών κοινωνιών και των λαών της στη βάση των κοινών αγαθών και της αταξικής δημοκρατίας με κατάληξη την Συνομοσπονδία Αμεσοδημοκρατικών Πολιτειών της Ευρώπης.

Πολλοί θεωρούν αυτή την Ευρώπη ουτοπία, αλλά ξεχνούν ότι η ουτοπία δεν είναι παρά η εικόνα που οι κοινωνίες έχουν για το δικό τους Αύριο. Ξεχνούν επίσης ότι το Αύριο γίνεται ως Σήμερα πραγματικότητα, η οποία Μεθαύριο θα είναι Χτες, που σημαίνει ότι η ιστορία της ανθρωπότητας γράφεται ως πραγμάτωση ουτοπιών που οδηγούν σταθερά στην κοινωνική ισότητα, στην αταξική κοινωνία και στον Ουμανισμό.

Εναλλακτική λύση, προσφορά της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, για την Ευρώπη και την ανθρωπότητα είναι η καπιταλιστική βαρβαρότητα.

Αν δεν την ακυρώσουμε έγκαιρα θα την υποστούμε ως έναν νέο ψηφιακό μεσαίωνα και ως το προσχεδιασμένο ‘τέλος της ιστορίας’.

Will Turkey leave NATO?

0

A Turkish flag (R) flies among others flags of NATO members during the North Atlantic Council (NAC) at the Alliance headquarters in Brussels, Belgium, July 28, 2015. REUTERS/Francois Lenoir/File Photo - RTSRWLT

A Turkish flag (R) flies among other flags of NATO members during the North Atlantic Council at NATO headquarters in Brussels, July 28, 2015.  (photo by REUTERS/Francois Lenoir)

In 2013, Recep Tayyip Erdogan, then Turkey’s prime minister, surprised many with his statement about the Shanghai Cooperation Organization (SCO). Addressing Russian President Vladimir Putin, he said, “Get us out of this suffering [of trying to join the European Union]. We are willing to finalize a free trade agreement with Eurasian countries. I talked about the Shanghai Cooperation Organization with [you] before. We care about it.”

At that time, his statement sounded like a joke, as he himself described it, or perhaps a provocation — a message to Brussels meaning, “Look, we don’t need you, we have other options.” Few people in Turkey or Russia took it seriously.

In November 2016, President Erdogan again touched upon the question of Turkey’s SCO membership. “[Turkey] shouldn’t say, ‘I’m for the EU no matter what.’ … For example, why shouldn’t Turkey be part of the Shanghai Five [SCO]?” Erdogan told reporters on his return flight from SCO member state Uzbekistan.

This time his words weren’t necessarily viewed as a joke, as many things have changed since Erdogan’s first statement. First, Turkey’s relations with the West have been seriously damaged since a failed coup in July and the subsequent mass arrests in the country. Second, the EU has become less attractive to Turkey. The EU itself has faced a number of problems, including Britain’s departure vote (Brexit), the refugee crisis, the rise of anti-Islamic and anti-immigration sentiments, and the surge of far-right movements. Third, Russia’s relations with the West have also been dented by the Ukraine crisis and subsequent economic sanctions, making many observers talk of a new Cold War.

Unsurprisingly, all of that pushed Moscow and Ankara to strengthen their relations with non-Western partners and between each other, sparking talks about Turkey’s potential SCO membership. The “Shanghai Five” (Russia, China, Kazakhstan, Kyrgyzstan and Tajikistan) was founded in 1996. It was renamed the Shanghai Cooperation Organization after Uzbekistan joined the group in 2001. Later, SCO observer status was granted to Mongolia, Iran, Belarus and Afghanistan. India and Pakistan signed accession agreements in June 2016 and are to become members this year. Turkey joined the SCO as a “dialogue partner” in 2012.

Fyodor Lukyanov, the editor-in-chief of Russia in Global Affairs, says the SCO’s importance is rapidly increasing in the world. He believes the main unifying characteristic of the organization is its opposition to intervening in members’ internal politics. Many in Turkey believe that this absence of criticism is what Turkish authorities find most attractive about the SCO. Some experts, though, stress the economic benefits for Turkey.

Russia regards Turkey’s potential full membership in the SCO rather positively for a number of reasons. First, Moscow wants to deepen its relations with Ankara and, more than that, expects Turkey’s SCO membership to provide additional leverage over the country’s policies. Since the July coup attempt in Turkey, Russian experts have started to talk more often about a shift in Ankara’s foreign policy from the West to the East. Turkish foreign policy has become one of the most discussed political topics on Russian state-run TV channels. Vladimir Zhirinovsky, a Turkologist by training and now a famous Russian politician and leader of the Liberal Democrats (the second-largest party faction in the State Duma), predicts Turkey inevitably will shift even more toward Eurasia and the Middle East, and could wind up leaving NATO.

The second reason is economic. Turkey is an important energy hub, connecting Eurasia with Europe. SCO countries could deepen Turkey’s economic ties and help improve energy cooperation. “Turkey was elected to chair the Shanghai Cooperation Organization Energy Club this year, being the first non-SCO country to do so,” Esref Soysal, a deputy SCO representative for Turkey, told Al-Monitor. “This is the main message sent to us by Moscow. This is how Russians view Ankara’s membership in the SCO.”

Third, more close cooperation with Turkey in the security sphere is beneficial to Russia. Both Moscow and Ankara face similar security threats in the region, such as terrorism and Islamist extremism.

Russian military experts, however, are skeptical about Turkey’s SCO membership. One such expert, a retired colonel and military journalist, told Al-Monitor on condition of anonymity that without leaving NATO, Turkey can’t join the SCO. “The SCO was established as a regional organization, which concentrates, first of all, on security threats such as extremism, terrorism, security and close military cooperation. It is just impossible that a NATO country will become an SCO member,” he said.

In Turkey, however, membership in the SCO is hardly viewed as an alternative to NATO or the EU.

“Turkey, due to its geography and culture, is in Asia and in Europe, similar to Russia. Thus, Shanghai is not an alternative to the EU,” Turkish Prime Minister Binali Yildirim told the media during a December trip to Russia. “We are not using [the SCO] to scare the EU. [But] Turkey cannot disregard the threats and opportunities it faces. We do not have the luxury to say, ‘The EU is our only option and we will be there whenever it wants us to be there.”

Soysal told Al-Monitor, “I don’t see why Turkey [would have] to leave NATO. The SCO was not established as an alternative to NATO.”

Russia has viewed the SCO as more of a security and political organization than an economic one. This seriously diminishes the membership chances for a NATO state in the SCO, even though Moscow welcomes Ankara’s efforts to join. Liberal Democrat leader Zhirinovsky, during his November visit to Turkey, said Erdogan personally asked him to help with Turkey’s efforts to join the SCO and said there is a possibility Turkey will leave NATO.

It’s interesting to speculate whether Erdogan was joking this time.

REUTERS/Francois Lenoir/File Photo – RTSRWLT

http://www.al-monitor.com

Το έγγραφο διαφωνιών προσγειώνει προσδοκίες για λύση στο Κυπριακό

0

2123491ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ

Ενώ ο Έιντε λέει ότι οι περαιτέρω συγκλίσεις είναι απαραίτητες για «ποιοτική διάσκεψη»
Η «Σημερινή» αποκαλύπτει το ενοποιημένο έγγραφο με 24 διαφωνίες στα κεφάλαια διακυβέρνησης και περιουσιακού, το οποίο σχεδόν εκμηδενίζει τις προσδοκίες επιτυχούς διάσκεψης λόγω της τουρκικής αδιαλλαξίας
Διαφωνίες ουσίας σε 24 σημεία -με πολλά υποσημεία το καθένα-, δέκα (10) εκ των οποίων στη διακυβέρνηση και δεκατέσσερα (14) στο περιουσιακό, χωρίζουν ε/κ και τ/κ πλευρά, όπως προκύπτει από το ενοποιημένο έγγραφο με κόκκινα και μπλε γράμματα που ετοιμάστηκε από τους διαπραγματευτές και το οποίο μετά κόπων και μόχθων δόθηκε τελικά στους πολιτικούς αρχηγούς, με τη σαφή προειδοποίηση να μη διαρρεύσει, γιατί θα τεθεί ζήτημα παρουσίας τους στη Γενεύη.

Ξεχωρίζει ή καλύτερα «βγάζει μάτια» η πρώτη διαφωνία στο κεφάλαιο διακυβέρνησης, στην οποία η ε/κ πλευρά απορρίπτει την εκ περιτροπής Προεδρία, ενώ η τ/κ όχι μόνο τη θέλει, αλλά τη θέτει και ως προϋπόθεση για να ισχύσουν όλες οι υπόλοιπες συγκλίσεις στο εν λόγω κεφάλαιο.

Έχοντας ως δεδομένο τις χθεσινές δηλώσεις του κυρίου Έιντε, ο οποίος είπε ότι η ποιότητα, άρα και η πιθανότητα επιτυχίας της διάσκεψης, εξαρτάται απόλυτα από το ποσοστό συγκλίσεων που θα επιτευχθούν μέχρι την Τετάρτη, τότε κάποιος εύκολα αντιλαμβάνεται ότι η διάσκεψη είναι και πρόωρη και ίσως καταδικασμένη να μην αποδώσει τα αναμενόμενα για την ε/κ πλευρά, που οδεύει στην κορύφωση έχοντας σωρεία ουσιωδών διαφωνιών με το «σύνοικο στοιχείο».

Διακυβέρνηση
Οι δέκα σημαντικότατες διαφωνίες στο κεφάλαιο διακυβέρνησης είναι:
· ΕΚ ΠΕΡΙΤΡΟΠΗΣ ΠΡΟΕΔΡΙΑ (Όπως περιγράφηκε πιο πάνω).
· ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑΚΕΣ ΑΡΜΟΔΙΟΤΗΤΕΣ (Συμφωνήθηκαν 22 και η ε/κ πλευρά προτείνει άλλες 6 που απορρίπτει η τ/κ, ανάμεσα στις οποίες και κάποιες πολύ σημαντικές. Π.χ. εποπτικές Αρχές, για τις οποίες ζητά εκ των προτέρων ίση εκπροσώπηση για να αποδεχθεί).
· ΘΕΜΑΤΑ ΕΝΑΕΡΙΟΥ ΕΛΕΓΧΟΥ (Συμφωνία σε ένα FIR αλλά η τ/κ πλευρά εμμένει σε δύο διαφορετικά κέντρα ελέγχου που θα συντονίζονται από ομοσπονδιακό όργανο, αγνοώντας τους συναφείς κινδύνους).

· ΔΗΜΟΣΙΑ ΥΠΗΡΕΣΙΑ (Η ε/κ πλευρά ζητεί ότι το ένα τρίτο του συνόλου της Δημόσιας Υπηρεσίας πρέπει να είναι Τ/κ, αλλά η άλλη πλευρά εμμένει ότι το 1/3 πρέπει να ισχύσει σε κάθε επίπεδο διοίκησης, διεύθυνσης και τμήματος, γεγονός που θα οδηγεί σε πολλά αδιέξοδα – ζητούν επίσης όπως οι Τούρκοι υπήκοοι έχουν το ίδιο δικαίωμα εργοδότησης στην Κυπριακή Ομοσπονδιακή Δημόσια Υπηρεσία όπως θα έχουν οι Ευρωπαίοι πολίτες!).

· ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑΚΟΙ ΘΕΣΜΟΙ ΚΑΙ ΓΡΑΦΕΙΑ (Αναλογία 2:1 προτείνει η ε/κ πλευρά, ίση εκπροσώπηση λέει η τ/κ, που δηλώνει ότι αν ισχύσει κάπου το 2:1 τότε θα πρέπει στην πλειοψηφούσα απόφαση να συμπεριλαμβάνεται τουλάχιστον ένας Τ/κ – συγκεκαλυμμένο βέτο).

· ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΤΟΥΡΚΩΝ ΥΠΗΚΟΩΝ (Διαφωνία για τις άδειες εργασίας των υφιστάμενων αφού η τ/κ πλευρά θέλει να έχει η συνιστώσα το δικαίωμα ώστε να παραμείνουν όλοι).

· ΕΝΑΡΞΗ ΙΣΧΥΟΣ ΚΑΙ ΕΦΑΡΜΟΓΗ (Άμεση εφαρμογή και σύσταση οργάνων μέχρι τις πρώτες εκλογές θέλει η ε/κ πλευρά, ειδικούς θεσμούς η τ/κ).

· ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΕΣ ΑΛΛΑΓΕΣ (Να είναι θέμα των ομοσπονδιακών νομοθετικών σωμάτων λέει η ε/κ πλευρά, να απαιτεί και την έγκριση των συνιστωσών θέλει η τ/κ).

· ΡΥΘΜΙΣΤΙΚΕΣ ΑΡΧΕΣ (Αναλογία 2:1 θέλει η ε/κ πλευρά, ίση εκπροσώπηση η τ/κ ή τουλάχιστον μία τ/κ ψήφο. Το θέμα είναι σοβαρό γιατί συμπεριλαμβάνονται Αρχές όπως αυτή των στοιχημάτων που έχει να κάνει με τα αμέτρητα καζίνα στα κατεχόμενα).

· ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΕΣ ΠΡΑΞΕΙΣ (Δεν υπάρχει συμφωνία ως προς τα κριτήρια που θα καθορίσουν ποιες προηγούμενες πράξεις θα συνεχίσουν να ισχύουν. Η τ/κ πλευρά θέλει να έχει λόγο σε πράξεις του λεγόμενου ψευδοκράτους).

Περιουσιακό
ΟΙ 14 ουσιώδεις διαφορές στο περιουσιακό, που κρατάνε κατά παραδοχή του κυρίου Έιντε κολλημένο το εν λόγω κεφάλαιο, είναι:

– ΑΥΤΟΔΙΚΑΙΗ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ (Άμεση επιστροφή προσφύγων υπό ε/κ διοίκηση στις περιουσίες τους, όλες οι περιουσίες να υπόκεινται στα ίδια κριτήρια, ανάμεσα στα οποία και αυτό του συναισθηματικού δεσμού και της σημαντικής βελτίωσης, λέει η τ/κ πλευρά, που ουσιαστικά δηλώνει ότι δεν θα επιστρέψουν οι πρόσφυγες ούτε στα υπό ε/κ διοίκηση εδάφη).

· ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΟΣ ΔΕΣΜΟΣ (Η Επιτροπή Περιουσιών θα αποφασίζει λαμβάνοντας υπόψη τις αποφάσεις του ΕΔΑΔ, να ισχύσει η απόφαση ΕΔΑΔ για τουλάχιστον 10 χρόνια διαμονής των Ε/κ προσφύγων στην περιουσία επιμένει η τ/κ πλευρά, μειώνοντας τον αριθμό των εν δυνάμει προσφύγων που θα επιστρέψουν στο ελάχιστο).

· ΟΡΟΛΟΓΙΑ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΩΦΕΛΕΙΑΣ (Η τ/κ πλευρά προσπαθεί να διευρύνει την ορολογία τού τι σημαίνει περιουσίες που χρησιμοποιήθηκαν για σκοπούς δημόσιας ωφέλειας, ώστε να αποκλείσει μεγάλο αριθμό ακινήτων).

· ΦΟΡΜΟΥΛΑ 1/3 ΓΙΑ ΑΔΕΙΕΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΕΣ (Οι δύο πλευρές διαφωνούν πλήρως στα μεγέθη των περιουσιών που εμπίπτουν σε περιορισμούς επανεγκατάστασης).

· ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ ΒΕΛΤΙΩΣΗ (Βελτίωση να θεωρείται όταν η αξία της ξεπερνά την αρχική αξία περιουσίας λέει η ε/κ πλευρά. Να ισχύει αν η βελτίωση φτάνει το 50% της αρχικής τιμής της περιουσίας – άρα σχεδόν το σύνολο, δηλώνει η τ/κ).

· ΠΕΡΙΟΥΣΙΕΣ ΠΟΥ ΠΩΛΗΘΗΚΑΝ ΣΕ ΤΡΙΤΟΥΣ (Δεν μπορούν να αναγνωριστούν τέτοιες πωλήσεις λέει η ε/κ πλευρά. Να ισχύσουν τα ίδια κριτήρια για όλους τους σημερινούς χρήστες η τ/κ θέση).

· ΑΓΟΡΑΙΑ ΑΞΙΑ – ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΑΞΙΑ (Θα πρέπει να λαμβάνεται υπόψη η αγοραία αξία της περιουσίας που ορίζεται ως αυτήν την ώρα που γίνεται μια πράξη δηλώνει η ε/κ πλευρά. Σημερινή αξία που ορίζεται από την αξία τη στιγμή της προσφυγοποίησης + ο πληθωρισμός και η αύξηση της τιμής της γης, απαντά η τ/κ).

· ΑΠΩΛΕΙΑ ΧΡΗΣΗΣ (Δικαίωμα στον πρόσφυγα να απαιτήσει αποζημίωση απώλειας χρήσης και να έχει προτεραιότητα αν δεν ικανοποιηθεί η πρώτη θεραπεία που ζήτησε, με την αποζημίωση να καταβάλλεται από ταμείο που θα συσταθεί με χρηματοδοτήσεις, λέει η ε/κ πλευρά. Οι αποζημιώσεις να καταβάλλονται από τη συνιστώσα στην οποία ανήκει ο αιτητής λέει η τ/κ).

· ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑ (Η εναλλακτική περιουσία που θα δοθεί στους νόμιμους ιδιοκτήτες να είναι στην πιο κοντινή περιοχή και ανάλογης αξίας, λέει η ε/κ πλευρά. Μπορεί να είναι οπουδήποτε, ενδεχομένως και στην άλλη συνιστώσα πολιτεία λέει η τ/κ, που θέλει να μη δίνεται δικαίωμα επιλογής στους επηρεαζόμενους).

· ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ ΜΝΗΜΕΙΑ (Να επιστραφούν άμεσα λέει η ε/κ πλευρά, μόνο όσα χρησιμοποιούνταν από την Εκκλησία ή το ΕΒΚΑΦ την περίοδο της μετακίνησης, απαντά η τ/κ πλευρά).

· ΠΕΡΙΟΥΣΙΕΣ ΝΟΜΙΚΩΝ ΠΡΟΣΩΠΩΝ (Ίδια μεταχείριση περιουσιών φυσικών και νομικών προσώπων η θέση της ε/κ πλευράς, μόνο αποζημίωση στα νομικά πρόσωπα απαντά η τ/κ πλευρά).

· ΘΕΡΑΠΕΙΕΣ (Δικαίωμα εναλλακτικών επιλογών λέει η ε/κ πλευρά, άμεση αποζημίωση στον σημερινό χρήστη αν μετακινηθεί, λέει η τ/κ πλευρά).

· ΕΓΓΡΑΦΑ ΑΠΑΙΤΗΣΕΩΝ (Η Επιτροπή Περιουσιών να βοηθά τον αιτητή να αποδείξει την περιουσία του λέει η ε/κ πλευρά, να είναι αποκλειστική υποχρέωση του αιτητή λέει η τ/κ).

· ΔΕΞΑΜΕΝΗ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΩΝ ΠΕΡΙΟΥΣΙΩΝ ΚΑΙ ΑΝΤΑΛΛΑΓΗΣ (Μη απαιτητέες περιουσίες λέει η τ/κ πλευρά – χαλίτικη γη λέει η τ/κ μεταξύ πολλών άλλων διαφορών).

Σημερινή

Μπορεί η Τουρκία να στραφεί προς το ρωσικό στρατόπεδο;

0

kerry_nulandΌ τι κάνει ο Τζον Κέρι την ημέρα το αποκάνει η Βικτόρια Νούλαντ τη νύκτα

Παρά το γεγονός ότι η Ρωσία έχει ιστορικά ένα βαρύ παρελθόν με την Τουρκία, και ακόμη και αν θυμάται τον προσωπικό ρόλο του σημερινού προέδρου Ερντογάν εναντίον της κατά τη διάρκεια του πρώτου πολέμου της Τσετσενίας, δεν μπορεί παρά να ενδιαφέρεται για την πιθανή έξοδο της Άγκυρας από το ΝΑΤΟ. Αντίθετα, το βαθύ κράτος των ΗΠΑ, το οποίο συνεχίζει τις αυτοκρατορικές φιλοδοξίες του, παρά την εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ, είναι έτοιμο να κάνει τα πάντα για να κρατήσει την Τουρκία στην Ατλαντική Συμμαχία.

Τιερί Μεϊσάν

Δίκτυο Βολταίρος | Δαμασκός (Συρία) | 9 Ιανουαρίου 2017

Για να εξασφαλίσει τη προσωπική επιβίωση του, ο πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν έχει ξεκινήσει μια μεγάλη εκκαθάριση όλων των φιλοαμερικανικών στοιχείων στη χώρα του· μια εκκαθάριση που προστίθεται στον πόλεμο που διεξάγει ήδη εναντίον της Συρίας, εναντίον του ΡΚΚ, και από τούδε και στο εξής εναντίον των πρώην μισθοφόρων του στο Νταές/Daesh.

Η αποδόμηση της αμερικανικής επιρροής πέρασε πρώτα μέσα από την εξάλειψη του κινήματος Χιζμέτ του Φετουλάχ Γκιουλέν, του ισλαμιστή ιεροκήρυκα ο οποίος εργάζεται για τη CIA από την Πενσυλβανία. Συνεχίζει και σήμερα με την απόλυση και συχνά τη σύλληψη όχι μόνο όλων των στρατιωτικών που σχετίζονται με τις ΗΠΑ, αλλά και των κοσμικών στρατιωτικών γενικά. Δεν μπορείς ποτέ να είσαι σίγουρος…

450 από τους 600 Τούρκους ανώτερους αξιωματικούς που υπηρετούν στο ΝΑΤΟ διατάχθηκαν να γυρίσουν στην Τουρκία. Περισσότεροι από 100 εξ αυτών και οι οικογένειές τους ζήτησαν πολιτικό άσυλο στο Βέλγιο, έδρα της Ατλαντικής Συμμαχίας.

Πρώτη συνέπεια αυτής της αντι-κοσμικής εκκαθάρισης, ο τουρκικός στρατός αποκεφαλίστηκε για μεγάλο χρονικό διάστημα. Σε πέντε μήνες το 44% των στρατηγών απολύθηκαν. Και αυτό, ενώ, κατά τη διάρκεια του σκανδάλου Εργκένεκον, το 70% των τότε ανωτέρων αξιωματικών είχαν απολυθεί, συλληφθεί και φυλακιστεί. Στερούμενη της διοίκησης της, η επιχείρηση «Ασπίδα του Ευφράτη» βρίσκεται σε αδιέξοδο.

Ο Ερντογάν αναγκάζεται συνεπώς να περιορίσει τις στρατιωτικές φιλοδοξίες του για τα επόμενα χρόνια· είτε να είναι στη Συρία, το Ιράκ και την Κύπρο –τρία κράτη υπό μερική κατοχή της Τουρκίας-.  Άφησε επομένως να πέσει το ανατολικό Χαλέπι (Συρία)  -αλλά όχι το Ιντλίμπ- και ετοιμάζεται να αποσυρθεί από τη Μπασίκα (Ιράκ).

Ιδωμένη από την Ουάσιγκτον, μια πιθανή έξοδος της Τουρκίας από το ΝΑΤΟ, ή τουλάχιστον από την ολοκληρωμένη διοίκηση της Ατλαντικής Συμμαχίας, προκαλεί κρύο ιδρώτα στην ιμπεριαλιστική φατρία της εξουσίας. Σε αριθμό στρατευμένων, ο τουρκικός στρατός είναι πράγματι ο δεύτερος του ΝΑΤΟ μετά τις Ηνωμένες Πολιτείες. Αντίθετα, μια πιθανή έξοδος από τη Συμμαχία προκαλεί μάλλον ανακούφιση στην παράταξη του Ντόναλντ Τραμπ για την οποία η Τουρκία είναι μια χώρα που παραπαίει.

Εξ ου και το φορτσάρισμα (forcing) των νεοσυντηρητικών να ξαναφέρουν την Τουρκία στην «πορεία της Ιστορίας» (αυτής του «Νέου Αμερικανικού Αιώνα»). Έτσι, η υφυπουργός Εξωτερικών, Βικτόρια Νούλαντ, προσπαθεί να προσφέρει την Κύπρο στον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν· ένα σχέδιο που είχε εκπονήσει μετά τις εκλογές του Νοεμβρίου 2015, όταν ο πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα διέταξε την εξάλειψη του Τούρκου πρόεδρου.

Ασκώντας εκβιασμό στον Κύπριο πρόεδρος Νίκο Αναστασιάδη, η Μαντάμ Νούλαντ τον παρακάλεσε να δεχθεί το «ειρηνευτικό σχέδιό» της για την Κύπρο: το νησί θα επανενωθεί και θα αποστρατιωτικοποιηθεί –δηλαδή θα στερείται του στρατού του-, ενώ το ΝΑΤΟ  –δηλαδή τα τουρκικά στρατεύματα-  θα εγκατασταθεί. Με αυτό τον τρόπο, ο τουρκικός στρατός θα μπορεί να ολοκληρώσει την κατάκτηση του νησιού χωρίς μάχη. Σε περίπτωση που θα αρνιόταν αυτή την ανόητη συναλλαγή, ο πρόεδρος Αναστασιάδης μπορεί να διωχθεί από τη δικαιοσύνη της Νέας Υόρκης λόγο της συμμετοχής του, ως δικηγόρου, στις υποθέσεις της εταιρείας Imperium του Ρώσου φίλου του Leonid Lebedev· μια υπόθεση στα 2 δισ δολάρια.

Έτσι, η ρήξη με το ΝΑΤΟ θα στοίχιζε στην Τουρκία την υπό κατοχή της Βορειοανατολική Κύπρο , ενώ η παραμονή της στην Ατλαντική Συμμαχία θα της προσέφερε ολόκληρο το νησί.

Βέβαια, σε λίγες εβδομάδες, η Βικτόρια Νούλαντ αναμένεται να απολυθεί από το νέο υπουργό Εξωτερικών, Rex Tillerson, αλλά η ομάδα που εκπροσωπεί δεν αναμένεται να χάσει όλη την εξουσία της. Η Μαντάμ Νούλαντ είναι μέλος της οικογένειας των ιδρυτών του «  Σχεδίου για έναν Νέο Αμερικανικό Αιώνα  », η οποία συμμετείχε στο σχεδιασμό των γεγονότων της 11ης Σεπτεμβρίου. Ο πεθερός της, Donald Kagan του Ινστιτούτου Hudson, εκπαίδευσε τους νεοσυντηρητικούς και τους μαθητές του Leo Strauss στην στρατιωτική ιστορία της Σπάρτης. Ο κουνιάδος της, Frederick Kagan του American Enterprise Institute, εξασφάλισε τις δημόσιες σχέσεις των στρατηγών Ντέιβιντ Πετρέους και John R. Allen. Η κουνιάδα της, Kimberly Kagan, ίδρυσε το Institute for the Study of War (Ινστιτούτο για τη Μελέτη του πολέμου). Ο σύζυγός της, Robert Kagan αμείβεται σήμερα από τον πρώην εμίρη του Κατάρ στο Brookings Institution (Ινστιτούτο Brookings). Τέσσερα πρόσωπα, πέντε δεξαμενές σκέψης (think tanks), αλλά μόνο μία ιδεολογία.

Η Βικτώρια, όσον την αφορά, ήταν διαδοχικά πρέσβειρα στο ΝΑΤΟ, εκπρόσωπος της Χίλαρι Κλίντον, και διοργανώτρια του πραξικοπήματος στο Κίεβο, τον Φεβρουάριο του 2014. Βοήθησε τους προέδρους Πέτρο Ποροσένκο και Ερντογάν να δημιουργήσουν επίσημα την «  Ισλαμική διεθνή Ταξιαρχία » που διοργάνωσε εκτεταμένα σαμποτάζ στη Ρωσία. Η δράση της θα συνεχιστεί από το βαθύ κράτος των ΗΠΑ εναντίον της διοίκησης (κυβέρνησης) Τραμπ.

Αυτή είναι η ομάδα που βρίσκεται πίσω από τους Kagan που συνεχίζει τον πόλεμο στη Συρία, χωρίς κανένα άλλο στόχο παρά να παραμείνει στην εξουσία. Ο πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα όχι μόνο δεν ήταν σε θέση να τους διώξει από τη διοίκησή του, αλλά μια προσωπικότητα σαν την Βικτόρια Νούλαντ, που θεωρούταν ηγετική φυσιογνωμία στην κυβέρνηση Μπους δεν είχε καμία δυσκολία να προαχθεί στη κατάταξη της διοίκηση των Δημοκρατικών και να οργανώσει το κύμα ρωσοφοβίας. Αν και εργάστηκε σε αρμονία με τη Χίλαρι Κλίντον, δεν σταμάτησε ποτέ, με τον φίλο της Jeffrey Feltman, το πραγματικό αφεντικό του ΟΗΕ, να σαμποτάρει τη διπλωματία του υπουργού Εξωτερικών, Τζον Κέρι.

Γνωρίζοντας την ικανότητα του Ερντογάν να αλλάξει ξαφνικά στρατηγική, η Μόσχα θα πρέπει είτε να ηρεμήσει τις ανησυχίες του Αναστασιάδη, είτε να προσφέρει κάτι πιο ελκυστικό στην Άγκυρα για να τον κρατήσει στο μέσο του ποταμού, μεταξύ των ΗΠΑ και της Ρωσίας.

Τιερί Μεϊσάν

Μετάφραση Κριστιάν Άκκυριά

Πηγή Ινφογνώμων Πολιτικά (Ελλάδα)

Κυπριακό: Στη Γενεύη παίζεται και η τύχη της Ελλάδας

0

Του Μιχάλη Ιγνατίου

Διαβάζω στους τίτλους όλων των ελληνικών ΜΜΕ το “τραγικό μήνυμα” ότι στη Γενεύη παίζεται η τύχη της Κύπρου και εξανίσταμαι… Δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσο εκτός πραγματικότητας είναι οι τίτλοι αυτοί, και τούτο οφείλεται στο γεγονός ότι οι περισσότεροι που ασχολούνται με το Κυπριακό στην Ελλάδα, το γνωρίζουν επιδερμικά και απασχολούνται με το θέμα όταν ανακοινωθούν διασκέψεις όπως της Γενεύης ή όταν υπάρχουν κρίσεις, όπως οι δολοφονίες του Ισαάκ και του Σολωμού.Δεν αναμένω ότι θα έχουν διαβάσει τα χιλιάδες έγγραφα που συγκροτούν τον “Φάκελο Κυπριακό” ούτε τα δεκάδες ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας και της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών. Ούτε εγώ, που θεωρούμαι λόγω καταγωγής και μόνο ως ειδικός στα του Κυπριακού το έχω κάνει.

Μιλούσα τις προάλλες με ανώτερο πολιτικό στέλεχος, που έχει καθημερινά στην ατζέντα του το Κυπριακό, και συμφωνήσαμε ότι λόγω ηλικίας, ούτε ο Πρωθυπουργός της χώρας έχει τις κατάλληλες γνώσεις, χωρίς αυτό να υπονοείται ως κατηγορία. Όσοι γεννήθηκαν το 1974 και μετά, δεν έζησαν τα δραματικά γεγονότα της Κύπρου διότι απλά δεν είχαν …γεννηθεί. Αλλά και όσοι ήταν δέκα ετών και κάτω ελάχιστα θυμούνται. Άρα, το μεγαλύτερο κομμάτι του ελληνικού λαού, δεν έχει θύμισες από την κυπριακή τραγωδία, την εισβολή και την κατοχή.

Το γεγονός αυτό, είναι μία καλή, θα έλεγα, δικαιολογία, για την άγνοια που επικρατεί και για τα λάθη που συχνά εμφανίζονται στα ΜΜΕ με αποτέλεσμα να παραπληροφορείται ο λαός για τα σημερινά δεδομένα στο νησί και το Κυπριακό αυτό καθ’ αυτό. Συναντώ συναδέλφους, που θα έπρεπε να γνωρίζουν τους βασικούς όρους του Κυπριακού, να ομιλούν για “Τουρκοκύπριο Πρόεδρο” όταν αναφέρονται στον κατοχικό ηγέτη Μουσταφά Ακιντζί. Ή να γράφουν τις κατεχόμενες περιοχές ως “Βόρεια Κύπρο”. Έχω συναντήσει Έλληνες πολίτες να μην γνωρίζουν ότι ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών, και κανένα κράτος στον κόσμο -εκτός των ισλαμο-εθνικιστών της Τουρκίας– δεν αναγνωρίζουν το παράνομο κατοχικό καθεστώς.

Η έλλειψη των βασικών γνώσεων για το Κυπριακό οφείλεται σε όλα τα παραπάνω. Θα προσθέσω και το γεγονός ότι ούτε τα στελέχη των ελληνικών κομμάτων αντιλαμβάνονται τους κανόνες του Κυπριακού. Πολύ λίγοι καταλαβαίνουν τη ζημιά που θα προκαλέσει στην Ελλάδα η απώλεια της Κύπρου. Πολύ λίγοι αντιλαμβάνονται ότι η διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία θα οδηγήσει σε διάλυση του ελληνικού στοιχείου. Ούτε ξέρουν πως πρόκειται για άκρως φιλοτουρκική και ρατσιστική διευθέτηση, που δεν θα επανενώνει το νησί αλλά θα το οδηγήσει με μαθηματική ακρίβεια στη διχοτόμηση και την κατάρρευση.

Στη Γενεύη, λοιπόν, δεν παίζεται η τύχη της Κύπρου, αλλά της Ελλάδας. Και για όσους θα ενοχληθούν πιθανά, ας προσθέσω και ένα “και”. Παίζεται και η τύχη της Ελλάδας. Και για το λόγο αυτό, ο Πρωθυπουργός και όλα τα κόμματα πλην του ΚΚΕ που τηρεί συνειδητά και με συνέπεια τις διαχρονικές θέσεις του, πρέπει να αναλογιστούν τις ευθύνες τους, για το γεγονός ότι δεν ασχολούνται όσο απαιτούν οι περιστάσεις και αφήνουν μόνο του τον Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας να λαμβάνει αποφάσεις που επηρεάζουν άμεσα και τον ελληνικό χώρο.

Τα τελευταία 42 χρόνια, αλλά και πριν, όταν η χούντα, που πρόδωσε την Κύπρο, είχε καταλύσει τη Δημοκρατία στη χώρα που την γέννησε, η άμυνα της Ελλάδας είχε μεταφερθεί στο νησί. Οι Έλληνες πολιτικοί κρύβουν πολύ καλά το “μυστικό” ότι λόγω της Κύπρου οι Τούρκοι δεν ενοχλούν όσο θα ήθελαν την Ελλάδα. Είναι υποχρεωμένοι να αφιερώνουν τις δυνάμεις τους στο νησί, διότι η Κύπρος λόγω της στρατηγικής της σημασίας, τους ενοχλεί αλλά και τους ενδιαφέρει περισσότερο από την Ελλάδα. Αυτή τη στιγμή τουλάχιστον.

Αυτό δεν σημαίνει ότι το Κυπριακό πρέπει να παραμείνει άλυτο. Τα 42 χρόνια κατοχής είναι πάρα πολλά. Αυτή η κατάσταση δεν μπορεί να συνεχιστεί άλλο και σε αυτό συμφωνούμε όλοι. Ταυτόχρονα, είναι παράλογη η θέση των υποστηρικτών της “όποιας λύσης”, οι οποίοι δέχονται και πιέζουν τον Πρόεδρο Αναστασιάδη να υποχωρήσει και πέραν των “κόκκινων γραμμών” του, που έτσι και αλλιώς είναι υπερβολικά ασθενείς. Ο στόχος πρέπει να είναι μία λύση που θα αντέξει στο χρόνο και για τον λόγο αυτό απαιτείται να τηρηθούν οι όροι και οι κανόνες της Δημοκρατίας. Οι συνεχείς υποχωρήσεις της ελληνικής πλευράς και το έξτρα βήμα που επέλεξε να διανύσει για να “συναντήσει” τον παραλογισμό των τουρκικών θέσεων, δεν ωφελεί την εθνική υπόθεση και δημιουργείται ένα “κράτος Φρανκενστάιν, το οποίο μοιραία θα καταρρεύσει.

Είμαι σε θέση να γνωρίζω ότι ο κ. Αναστασιάδης τρέμει αυτή την κατάρρευση, που θα ανοίξει τον ασκό του Αιόλου και για την Ελλάδα. Εάν η διευθέτηση του Κυπριακού δεν είναι καθαρή και λειτουργική και η νίκη κερδηθεί από την Τουρκία, αμέσως μετά ο Ταγίπ Ερντογάν και η ισλαμο-εθνικιστική κυβέρνησή του θα στρέψουν τα βλέμματα τους προς τη Θράκη και τα νησιά του Αιγαίου. Η στόχευση των Οινούσσων και της Χίου δεν γίνεται τυχαία. Στη Θράκη οργανώνεται και εμείς τι κάνουμε για να αντιμετωπίσουμε την απειλή. Του χαρίσαμε την μουσουλμανική μειονότητα και οι Πομάκοι, που αφέθηκαν στο έλεος της φτώχειας τους, αναγκάζονται να στραφούν προς την Άγκυρα.

· Εάν η λύση του Κυπριακού αποτρέπει κάθε επιρροή της Τουρκίας στο νησί, ο Ταγίπ Ερντογάν θα χάσει και στην Ελλάδα.
· Αντίθετα, εάν υλοποιήσει τους σχεδιασμούς του και καταφέρει να νομιμοποιήσει με την υπογραφή της ελληνοκυπριακής ηγεσίας την επιρροή του στην Κύπρο, με τον ένα ή άλλο τρόπο, τότε θα έχει το πάνω χέρι και στις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Θα μας σαρώσει και δεν κινδυνολογώ, απλά καταγράφω με ακρίβεια τους σχεδιασμούς του.

Η επιδίωξη της λύσης πρέπει (και είναι) η προτεραιότητά μας. Αλλά όχι η “όποια λύση”, που θα καταστήσει όμηρο της Τουρκίας και την Ελλάδα. Ο λαός της Κύπρου θα την απορρίψει, εάν η πολιτική ηγεσία του φορτώσει τις δικές της ευθύνες μέσω του δημοψηφίσματος. Η μάχη που πρέπει να δοθεί από την Λευκωσία και την Αθήνα είναι βασικά για την Δημοκρατία αυτή καθ’ αυτή.

Η “όποια λύση” που συζητείται σήμερα καταργεί και τις δημοκρατικές διαδικασίες σε μία χώρα όπου οι κάτοικοί της, ακόμα και οι Τουρκοκύπριοι, την τιμούν και την προστατεύουν. Η διαπραγμάτευση διεξάγεται σε εντελώς λάθος βάση και από τη στιγμή που η διευθέτηση της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας έχει χάσει το νόημά της, η Λευκωσία και η Αθήνα έπρεπε να την απορρίψουν. Και ως φιλοτουρκική, αλλά και ως άκρως ρατσιστική.

capital.gr

 

Τα σχέδια Τραμπ για το ΝΑΤΟ,το “χουνέρι” στη Γερμανία και το “σχέδιο Κοζέβ” του 1945!

0
 Το Βερολίνο ισχυρίζεται ότι “δεν μπορεί να καταλάβει  τι είδους εξωτερική πολιτική και πολιτική ασφαλείας επιθυμεί να ακολουθήσει,ο Ντόναλντ Τράμπ”. Αυτό δήλωσε ο  ο εκπρόσωπος του υπουργείου Εξωτερικών Μάρτιν Σέφερ στη διάρκεια τακτικής κυβερνητικής συνέντευξης Τύπου. Μάλλον κάνει ότι δεν καταλαβαίνει τι έχει πει ο Τραμπ. Κι αυτό γιατί όσα έχει υποστηρίξει ο νέος πρόεδρος των ΗΠΑ σημαίνουν δυο πράγματα: το ένα ότι το Βερολίνο πρέπει να βάλει το χέρι στη τσέπη αν επιθυμεί να απολαμβάνει την όποια ασφάλεια του ΝΑΤΟ. Το δεύτερο ότι το σχέδιο της “Λατινικής Αυτοκρατορίας” που είχε περιγράψει σ΄ ένα δοκίμιό του ο Γάλλος φιλόσοφος Αλεξάντερ Κοζέβ ενδέχεται να …το ΄χει διαβάσει και ο Τράμπ!

Ο Τραμπ κατά τη διάρκεια της προεκλογικής του εκστρατείας είχε αμφισβητήσει ακόμη και την υποτιθέμενη υποχρεωτική αλληλεγγύη σ΄ ένα κράτος-μέλος που δέχεται επίθεση. Γενικώς είχε υποστηρίξει τον επανακαθορισμό του ρόλου των ΗΠΑ στο ΝΑΤΟ. Όσο κι αν “στρογγύλεψε” τις δηλώσεις του ο νέος Αμερικανός πρόεδρος το μήνυμα που έχει στείλει στο Βερολίνο είναι ένα και η κυβέρνηση Μέρκελ το ΄χει λάβει όσο κι αν παριστάνει την ανήξερη: η γερμανική “συνδρομή” στο ταμείο του ΝΑΤΟ θα πρέπει να πολλαπλασιαστεί. Το δόγμα. του “καλώς ήλθες δολάριο” τελειώνει στις 20 Ιανουαρίου.

Δεν είναι διόλου απίθανο. Όπως εξήγησε στη συνέντευξή του στο Militaire.gr ο καθηγητής Γεωπολιτικής Ιωάννης Μάζης, αν ο Τραμπ εννοεί όσα λέει για την προσέγγισή του με τη Ρωσία του Πούτιν πολλά δεδομένα θ΄ αλλάξουν δραματικά. Κι ένα απ΄ αυτά θα ΄ναι και ο ρόλος του ΝΑΤΟ. Το οποίο απλά δεν θα ΄χει ξανά αποστολή…

Αρκετοί δεν αποκλείουν ακόμη και το ενδεχόμενο διάλυσης του ΝΑΤΟ. Ακόμη κι αν αυτό δεν γίνει, το βέβαιο είναι ότι η Συμμαχία θα αλλάξει σημαντικά. Οι ΗΠΑ υπό τον Τραμπ είναι πιθανό να ορίσουν το δικό τους  Ευρωπαίο “τοποτηρητή” στην Συμμαχία . Κι αυτός δεν θα ΄ναι η Γερμανία. Το γιατί είναι πασιφανές. Κανείς δεν την εμπιστεύεται όταν είναι δυνατή. Επιπλέον η Γερμανία στρατιωτικά δεν έχει αξιόλογη ισχύ. Η εμμονή της να γεμίσει τα “σεντούκια” της χρήμα την έχει αφήσει πίσω σ΄ ότι έχει να κάνει με τον εξοπλισμό της, τον οποίο εσχάτως θυμήθηκε .

Κάπως έτσι θυμηθήκαμε το δοκίμιο του Γάλλου Κοζέβ, περί “Λατινικής Αυτοκρατορίας”.

Ο Κοζέβ φιλόσοφος που κατείχε υψηλόβαθμη θέση στο  γαλλικό κρατικό μηχανισμό , δημοσίευσε το 1947 , ένα δοκίμιο με τίτλο «Η λατινική Αυτοκρατορία». Το πόσο συγκλονιστικά επίκαιρο είναι μας το επεσήμανε ο καθηγητής Ι.Μάζης.

Ο Αλεξάντερ  Κοζέβ συνέλαβε την ιδέα της Λατινικής Αυτοκρατορίας και κατέστρωσε το σχέδιο για την πραγμάτωσή της αμέσως μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, το 1945!!! Τα όσα έγραφε τότε ήταν κάτι παραπάνω από προφητικά.

“Η εποχή κατά την οποία η ανθρωπότητα στο σύνολό της θα αποτελεί μια πολιτική οντότητα βρίσκεται ακόμα στη σφαίρα του απώτερου μέλλοντος. Η περίοδος των εθνικών πολιτικών οντοτήτων έχει κλείσει τον κύκλο της. Η εποχή ανήκει στις αυτοκρατορίες, δηλαδή σε υπερεθνικές πολιτικές ενώσεις, αποτελούμενες όμως από έθνη συγγενή μεταξύ τους”.

Από το 1945, ο Κοζέβ είχε προβλέψει ότι η Γερμανία θα γινόταν σύντομα κυρίαρχη ευρωπαϊκή οικονομική δύναμη. Κάτι που θα περιόριζε  τη σημασία της Γαλλίας  στη δυτική Ευρώπη. Με δεδομένο ότι τα εθνικά κράτη κατά τον Κοζέβ θα έφθαναν στο τέλος τους προέβλεψε τη δημιουργία πολιτικών σχηματισμών που θα υπερέβαιναν τα σύνορα των εθνών και τους οποίους ο Κοζέβ  όριζε ως «αυτοκρατορίες». Η μία ήταν η  αγγλοσαξονική αυτοκρατορία (ΗΠΑ και Αγγλία) και η άλλη η σοβιετική αυτοκρατορία .

Η πρότασή του  από το 1947 που δημοσίευσε το δοκίμιό του ήταν να τεθεί η Γαλλία επικεφαλής μιας «Λατινικής Αυτοκρατορίας» που θα ένωνε οικονομικά και πολιτικά τα τρία μεγάλα λατινικά έθνη (δηλαδή τη Γαλλία, την Ισπανία και την Ιταλία) σε συμφωνία με την καθολική Εκκλησία.

Ο Κοζέβ έγραφε ότι η  προτεσταντική Γερμανία θα γινόταν σύντομα το πλουσιότερο και ισχυρότερο έθνος της Ευρώπης . Όπως κι έγινε. Επίσης δικαιώθηκε η πρόβλεψή του ότι η ισχυρή Γερμανία θα στρεφόταν κατά της -κατά τον Κοζέβ- αγγλοσαξονικής αυτοκρατορίας.

Η Γαλλία και τα λατινικά έθνη θα κινδύνευαν να  γίνουν  δορυφόροι της. Οι προβλέψεις του είναι σ΄ όλα ακριβέστατες. Τις ζούμε…

Το κείμενο του Κοζέβ και η δημιουργία της “Λατινικής Αυτοκρατορίας” με την Γαλλία να ΄χει πρωταγωνιστικό ρόλο, είναι ένα σχέδιο που θα εξυπηρετούσε τις αμερικανικές επιδιώξεις στην Ευρώπη και στο ΝΑΤΟ. Η Γαλλία είναι σαφώς πιο “έμπιστη” και πιο “προχωρημένη” στρατιωτικά από τη Γερμανία .Κυρίως όμως πιο έμπιστη από την πάντα επικίνδυνη, όπως έχει αποδείξει η ιστορία, Γερμανία. Μ΄ αυτή τη λογική του 1945-47 ,η οποία αποδεικνύεται εξαιρετικά επίκαιρη, η Γαλλία μπορεί να δει το ρόλο της να αναβαθμίζεται με “ευλογίες Τραμπ”, ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα των Γαλλικών εκλογών της άνοιξης.

Πως μπορεί να αποδεχτεί ένα τέτοιο σενάριο η Γερμανία; Δύσκολα,αλλά ίσως οι επιλογές που θα ΄χει να μην είναι και πολλές. Μετά από το τεράστιο σκάνδαλο που έπληξε τη γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία με την υπόθεση VW,  έχει αρχίσει να δέχεται “επίθεση” με τον ίδιο τρόπο η τεραστίων διαστάσεων φαρμακοβιομηχανία της.

Δημοσιογράφος από το 1986. Από το 1993 καλύπτει το ρεπορτάζ του ΥΠΕΘΑ. Εργάστηκε στον ΑΝΤΕΝΝΑ από το 1991 ως το 2015. Επικεφαλής της ιστοσελίδας Onalert.gr από το 2010 ως τον Ιανουάριο του 2016. Σήμερα είναι στρατιωτικός συντάκτης της Real News και του Real Fm και συνεργάτης του Reuters . Επικεφαλής του Militaire.gr από τις 29 Φεβρουαρίου 2016
http://www.militaire.gr/%CF%84%CE%B1-%CF%83%CF%87%CE%AD%CE%B4%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CF%81%CE%B1%CE%BC%CF%80-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%BF-%CE%BD%CE%B1%CF%84%CE%BF%CF%84%CE%BF-%CF%87%CE%BF%CF%85%CE%BD%CE%AD%CF%81%CE%B9/

Στάθης Ευσταθιάδης: Ενας Μύθος της δημοσιογραφίας

0

 Γράφηκαν και ειπώθηκαν πολλά για τον Στάθη Ευσταθιάδη, έναν Μεγάλο της δημοσιογραφίας και έναν ξεχωριστό άνθρωπο, που έφυγε αιφνιδίως το περασμένο Σάββατο σε ηλικία 91 ετών. Για μένα όμως προσωπικά ο «Στάθης» υπήρξε ένας Μύθος, έστω και αν σήμερα στο γενικότερο κλίμα παρακμής που ζούμε, οι λέξεις έχουν χάσει τη σημασία τους. Ενας Μύθος που ήλθα σε επαφή μαζί του από τα πρώτα μου βήματα στην εφημερίδα.  Ηταν στις αρχές της δεκαετίας του ’70 όταν ο Στάθης Ευσταθιάδης, εγκατεστημένος πολλά χρόνια πριν στη Νέα Υόρκη, ήταν ο ανταποκριτής του «Βήματος» και των «Νέων» με τις αποκαλυπτικές ανταποκρίσεις του να προκαλούν θόρυβο, ακόμη και την περίοδο της Χούντας και οι οποίες έφεραν τη μυστηριώδη υπογραφή «St.Eust». Οταν μετά την πτώση της Χούντας ανέλαβα το διπλωματικό ρεπορτάζ του «Βήματος» είχα πλέον καθημερινή επαφή με τον κ. Eust, από τον οποίον μάθαινα πρώτος τα νέα από την Ουάσιγκτον και τον ΟΗΕ,  σε μια περίοδο που οι ελληνοαμερικανικές σχέσεις με το θέμα των βάσεων αλλά και οι σχέσεις με την Τουρκία, μετά την εισβολή στην Κύπρο και την εξαγγελία των μονομερών διεκδικήσεων στο Αιγαίο, βρίσκονταν στη πρώτη γραμμή της επικαιρότητας.

Η συμβολή του Στάθη στην έγκυρη και έγκαιρη πληροφόρηση την περίοδο εκείνη υπήρξε ανεκτίμητη. Διότι πέρα από τις ανταποκρίσεις μάθαινα και όσα δεν μπορούσαν να γραφούν λόγω του αυστηρού αμερικανικού «οφ δε ρέκορντ». Μια πληροφόρηση εξαιρετικά πολύτιμη καθώς εγώ, χωρίς καμία εμπειρία, είχα πέσει από την πρώτη στιγμή στα βαθιά νερά. Γνώριζα λοιπόν τη φωνή του από τα καθημερινά τηλεφωνήματα, αλλά δεν τον είχα ποτέ συναντήσει, καθώς τα χρόνια εκείνα δεν ερχόταν στην Ελλάδα. Τον γνώρισα για πρώτη φορά στη Νέα Υόρκη το 1977, όταν με δημοσιογραφική υποτροφία επισκέφθηκα για τέσσερις μήνες τις Ηνωμένες Πολιτείες. Με υποδέχθηκε από την πρώτη στιγμή στο αεροδρόμιο και ήταν εκείνος που μου άνοιξε όλες τις πόρτες με τις πολύπλευρες γνωριμίες του, οι οποίες δεν περιορίζονταν μόνο στα πολιτικά πρόσωπα και γενικότερα στους Αμερικανούς αξιωματούχους, αλλά και στα διάφορα πρακτικά ζητήματα όπως τα καλά εστιατόρια, τις ενδιαφέρουσες θεατρικές παραστάσεις ή τις συναυλίες και την Οπερα.
Διότι ο Στάθης δεν υπήρξε ποτέ δημοσιογράφος με την στενή έννοια του όρου αλλά ένα άτομο, που πέρα από τις βαθύτατες γνώσεις του για τα διεθνή ζητήματα και την ιστορία, ενδιαφερόταν ιδιαίτερα για την Κλασσική Μουσική και την Οπερα, γεγονός που τον οδήγησε να αναπτύξει μια ιδιαίτερη σχέση με τον άλλο λάτρη του είδους Χρίστο Λαμπράκη, καθώς μάλιστα υπήρξε για πολλά χρόνια δραστήριο μέλος του Συλλόγου των Φίλων της Μουσικής, πρόεδρος του οποίου ήταν ο Λαμπράκης. Την ευρύτητα αυτών των γνώσεων του Στάθη είχα την ευκαιρία να διαπιστώσω όταν μετά από χρόνια επέστρεψε στην Ελλάδα και βρεθήκαμε στο ίδιο γραφείο, ασχολούμενοι όχι μόνον με τα διπλωματικά και τα διεθνή, αλλά και συζητώντας για τις εκδηλώσεις στο Μέγαρο Μουσικής ή σχολιάζοντας τις παραστάσεις όπερας ή τις συναυλίες που παρουσίαζαν ξεχωριστό ενδιαφέρον στο εξωτερικό. Ερχόμασταν στο γραφείο και η πρώτη μας έγνοια ήταν να ενημερωθούμε από τις ξένες εφημερίδες και αργότερα από τα διάφορα σάιτς στο Ιντερνετ, τα οποία ο ίδιος χειριζόταν με μια απίστευτη ευκολία, ενώ εγώ με μια εξίσου απίστευτη δυσκολία. Και ακολουθούσαν ατελείωτες  συζητήσεις και εκτιμήσεις, συνοδευόμενες πάντα από διάφορα πολύ ενδιαφέροντα άρθρα που είχε ο ίδιος ανακαλύψει, καθώς ερχόταν στην εφημερίδα από τις οκτώ(!) το πρωί, και μου τα φύλαγε για να τα διαβάσω, αν και πολύ συχνά μου έστελνε από νωρίς τα σχετικά e-mails στο σπίτι μου. Αυτή η ανταλλαγή e-mails καθιερώθηκε στη συνέχεια σε καθημερινή βάση. Το «ιερό Ευαγγέλιο» ήταν πάντα οι Τάιμς της Νέας Υόρκης και το περιοδικό Νιου Γιόρκερ, ενώ διαδικτυακά άκουγε κλασική μουσική από ειδικευμένους αμερικανικούς σταθμούς και τις ειδήσεις από τον ραδιοφωνικό σταθμό των Τάιμς. Ετσι δεν έχασε ποτέ την επαφή με την αγαπημένη του Νέα Υόρκη.
Ισως όμως η πιο σημαντική πλευρά της δημοσιογραφικής του παρουσίας υπήρξε ο στενός δεσμός που ανέπτυξε με σειρά Ελλήνων υπουργών Εξωτερικών και πρωθυπουργών, καθώς σε πολλές περιπτώσεις υπήρξε ένας πολύτιμος άτυπος σύμβουλός τους, παρέχοντας την μοναδική πληροφόρηση που διέθετε και την οποία οι ίδιοι οι πολιτικοί αναζητούσαν. Μεγάλη υπήρξε η προσφορά του και στη Διπλωματική Ακαδημία του υπουργείου Εξωτερικών, όπου επιμορφώνονται οι νέοι διπλωμάτες. Ιδιαίτερα δραστήριος ήταν κατά την διάρκεια των ετησίων Γενικών Συνελεύσεων του ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη, γνωρίζοντας από τη μακρά εμπειρία του ως ανταποκριτής στον διεθνή αυτό Οργανισμό, τους πολύπλοκους τρόπους λειτουργίας του και τα άτομα πίσω από την λειτουργία αυτή, όπως ο στενός του φίλος και επί σειρά ετών βοηθός Γενικός Γραμματέας Σωτήρης Μουσούρης. Ηταν άλλωστε αυτή η στενή επαφή που είχε αναπτύξει με ανθρώπους σε καίρια πόστα που του επέτρεπε να έχει πάντα μια έγκυρη ενημέρωση, αλλά ταυτόχρονα να τους παρέχει και ο ίδιος συμβουλές στηριζόμενος στη μακρόχρονη εμπειρία του.
Ακόμη και όταν αργότερα ανέλαβα την Διεύθυνση Σύνταξης του «Βήματος» η καθημερινή μας επαφή δεν σταμάτησε. Ενα απλό τζάμι άλλωστε χώριζε τα γραφεία μας που ήταν το ένα δίπλα στο άλλο, με αποτέλεσμα να επικοινωνούμε μιλώντας δυνατά ο ένας στον άλλον, χωρίς να χρειάζεται να σηκωνόμαστε από τις θέσεις μας. Αυτό συνεχίσθηκε έως την τελευταία ημέρα, που μου παρέδωσε το κομμάτι του της Κυριακής για να το διαβάσω πριν το στείλει στην διόρθωση. Οπως έκανα και εγώ με τα δικά μου άρθρα. Αυτή η ανταλλαγή κειμένων, πριν πάρουν το δρόμο για τη φωτοσύνθεση, είχε επικρατήσει τα τελευταία χρόνια, ώστε να μπορεί ο ένας να κάνει παρατηρήσεις στο γραπτό του άλλου, πριν από τη δημοσίευση. Την τελευταία αυτή ημέρα, είναι αλήθεια, τον βρήκα αρκετά κουρασμένο, αλλά σε πλήρη πνευματική εγρήγορση να μου διηγείται το τελευταίο του ταξίδι στο Βερολίνο την Πρωτοχρονιά. Γιατί ενώ ποτέ δεν έλειπε σε άδεια τα καλοκαίρια, πάντα κάπου πήγαινε την παραμονή της Πρωτοχρονιάς. Πότε στη Βιέννη και πότε στη Γενεύη ή το Βερολίνο. Δεν φαντάστηκα ποτέ ότι αυτό θα ήταν το τελευταίο του ταξίδι, αλλά είμαι βέβαιος ότι οι δυσκολίες που αντιμετωπίζει ο ΔΟΛ τις ημέρες αυτές τον επηρέασαν ψυχολογικά. Η εφημερίδα ήταν η ζωή του. Ερχόταν  πρώτος το πρωί και έφευγε τελευταίος το βράδυ. Με την αποχώρηση του σβήνει μια ολόκληρη εποχή.
“Το Βήμα”

Ευρώπη ξύπνα.

2

tourkoi-aksiomatikoi-8-1070Να μια παρέμβαση της ωραίας κοιμωμένης, της Ευρώπης, υπέρ των ανθρωπιστικών αξιών εν ονόματι των οποίων συγκροτήθηκε η σύγχρονη μορφή της.

Ο πρόεδρος της παράταξης των Φιλελευθέρων (ΑLDE) στην Ευρωβουλή, Γκι Φερχόφσταντ ζήτησε απο τον έλληνα πρωθυπουργό να μην παραδώσει τους οκτώ τούρκους στρατιωτικούς που κατέφυγαν στη χώρα μας μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα.

Δεν σώζει μια φωνή τα προσχήματα. Θα πρέπει και άλλες ευρωπαϊκές δυνάμεις να πυκνώσουν τις πιέσεις τους για να αποφύγουν οκτώ άνθρωποι τα μεσαιωνικά βασανιστήρια στα οποία είναι εθισμένο το τουρκικό κράτος.

Η μη παράδοση των οκτώ τούρκων στρατιωτικών δεν σημαίνει παρέμβαση στη Δικαιοσύνη. Διότι ο νόμος προβλέπει πως αν ο Άρειος Πάγος αποφασίσει να μην εκδοθούν, η κυβέρνηση δεν μπορεί να τους εκδώσει. Αν, όμως αποφασίσει την έκδοσή τους, τότε τον τελευταίο λόγο τον έχει ο αρμόδιος υπουργός. Τα περί σεβασμού της Δικαιοσύνης που λέει ο κ. υπουργός, είναι λιγάκι υποκριτικά. Διότι η μόνη περίπτωση να σεβαστεί τη δικαιοσύνη, όπως προφανώς υπονοεί, είναι να μην ασκήσει το δικαίωμα που του δίνει ο νόμος σε περίπτωση που αποφασιστεί η έκδοση.

Δεν περιμένει κανείς απο την κυβέρνηση του Συριζα ευαισθησία σε ζητήματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων, κάτι που υπεράσπιζε στη μεταπολιτευτική της διαδρομή ο πυρήνας της αριστεράς που τον συγκρότησε.  Έχει γίνει ένα καθεστωτικό κόμμα. Αλλά, ας γνωρίζουν πως υπάρχουν αποφάσεις που πληρώνονται ακριβά.

 

  The Islamization of Britain in 2016

0