Αρχική Blog Σελίδα 2963

A Long Way from Comey to Watergate

Από
anixneuseis
-
0

Sean Wilentz is Professor of History at Princeton University and the author, most recently, of The Politicians and the Egalitarians. Project Symdicate

PRINCETON – President Donald J. Trump’s firing of FBI Director James Comey is unprecedented, as is much of what Trump has undertaken as president. Despite similarities with President Richard M. Nixon’s infamous “Saturday Night Massacre” 44 years ago, during the Watergate scandal, the political situations are utterly different.

In October 1973, Nixon, waiting until a weekend, ordered the dismissal of a newly appointed special prosecutor, Archibald Cox, who had issued a subpoena demanding that Nixon hand over secretly recorded – and, as would become clear, highly damning – White House tapes.

 Nixon’s defiance was direct, and the result was disastrous. Attorney General Elliot Richardson and Deputy Attorney General William Ruckelshaus resigned in protest rather than carry out the president’s order. A federal judge ruled the firing of Cox illegal. Public opinion polls showed, for the first time, a plurality of Americans favoring Nixon’s impeachment.

It was the beginning of the end. Congressmen introduced impeachment resolutions. Nixon was forced to appoint a new special prosecutor. The drama thickened for another ten months, until the Supreme Court unanimously ordered Nixon to surrender the tapes. A few days after that, Nixon resigned rather than face certain impeachment and removal from office.

By contrast, unless the stars realign, Trump’s firing of Comey may mark the beginning of nothing, or at least of nothing bad for the president. Trump, like Nixon, may well be guilty of grave impeachable offenses – even graver offenses than Nixon’s. Trump, like Nixon, may have feared that unless he fired the person in charge of investigating him, some terrible revelation would be forthcoming. But, even if all this is so, Trump, unlike Nixon, may very well get away with it.

The two events differ in many ways, including their timing. By the time Nixon fired Cox, the Watergate affair had been building for far longer than the allegations about Trump and Russia have, so nerves had been rubbed raw.

The main differences, though, are political. In Nixon’s time, there were solid adversarial Democratic majorities in both houses of Congress, and there were also some Republicans, especially in the Senate, who put concerns about the Constitution ahead of concerns for their party. The Senate appointed a special select committee, headed by Democrat Sam Ervin and Republican Howard Baker, which heard testimony and gathered official evidence that led to the indictment of 40 administration officials and the conviction of several top White House aides, as well as to Nixon’s resignation.

Today’s Republican congressional majorities, however, have seemed singularly devoted to slowing and narrowing any serious inquiry into the thoroughly substantiated reports of Russian efforts to throw the 2016 election to Trump. Although there has been talk, even from some Republicans, about appointing a select committee or a special prosecutor to look into the allegations about the Russians and the Trump campaign, the resistance has been extraordinary compared to 1973.

Based on the events of the last week, Republicans evidently would rather rail against insider leaks and, yes, Hillary Clinton’s email server than inquire into the White House’s insouciance about former National Security Adviser Michael Flynn’s alarming links to Russia and Turkey. Without a significant shift, the congressional investigations will continue to remain confined to the standing House and Senate committees, where they will likely remain understaffed and under-motivated.

Then there is the press. In 1973, dogged reporting by Carl Bernstein and Bob Woodward of the Washington Post kept the Watergate story alive, after most news outlets had dropped it. Once their reporting gained traction, the rest of the press picked up the scandal and kept up the pressure on the Nixon White House. Today, Trump can count on the fervent support of propaganda operations that Nixon could only have prayed for, including the unabashedly polemical Fox News and Breitbart News, as well as the countless bloggers (and, for that matter, Russian-controlled cyberbots) pumping out pro-Trump propaganda.

As I write this, one Fox commentator after another is parroting the White House’s absurd claim that Trump fired Comey because of the terrible things the FBI director did to Clinton during the campaign. One almost expects the network’s biggest star, Sean Hannity, to start leading on-air anti-Comey chants of “Lock Him Up!”

The effect on anyone who recalls Trump’s cheerleading for Comey last October – followed by the red-hatted crowds’ ritualistic baying to jail crooked Hillary – is psychedelic. But fans of Fox News usually believe what the channel reports. And while Nixon had Fox News’ future Svengali, a young Roger Ailes, behind him, Fox and the rest were still two decades away.

It is possible, of course, that Trump’s firing of Comey will push some Republicans to decide that enough is enough and follow Baker’s example. The early responses have been mixed: although Republican Senators Jeff Flake, John McCain, and Ben Sasse have expressed varying degrees of disappointment, normally independent-minded Senators Susan Collins and Lindsay Graham have backed Trump’s decision.

There is always a chance, in such a volatile climate, that deals will be broken, witnesses will flip, and facts will emerge that are every bit as incriminating as the evidence that felled Nixon. International developments might also awaken some Republicans to the magnitude of the Russian offensive on Western democracies, an offensive which, in the wake of the French elections, feels like an undeclared war.

The Year Ahead 2017 Cover Image

For the moment, though, there is no reason to see Trump’s firing of Comey as a re-run of Nixon’s “Saturday Night Massacre,” or any other event in American political history. The president may be acting as if he has something terrible to hide, just as Nixon did, but that won’t be enough under the circumstances to cause the exposure of whatever it may be.

Ironically, Trump, the self-declared outsider who lost the popular vote and squeaked into office by winning the Electoral College, finds himself, for the moment, in some ways more protected than the party man Nixon, who won the 1972 election by overwhelming popular as well as electoral margins. It may be unsettling to acknowledge, but history is not repeating itself, no matter how tragic or farcical things might appear. Trump may yet fall, but a lot will have to change.

https://www.project-syndicate.org/commentary/comey-firing-russia-nixon-watergate-by-sean-wilentz-2017-05

Ελλάς-Μικρά Ασία «συμμαχία»

Από
anixneuseis
-
0

Μιχαηλίδης Νίκος  ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:  05:00

Ελληνική μπάντα τραγουδά στον Πύργο του Γαλατά στην Τουρκία

 Η επικίνδυνη τουρκική κρατική προσπάθεια αμφισβήτησης της ελληνικής κυριαρχίας στο Αιγαίο συνδέεται με τις τουρκικές μεγαλοϊδεατικές φαντασιώσεις να καταστήσουν τη χώρα τους περιφερειακή δύναμη η οποία θα ελέγχει οδούς διέλευσης ενέργειας, ναυτικών δυνάμεων και εμπορευμάτων. Όμως ο τουρκικός τυχοδιωκτισμός σε αυτό το μέτωπο θέτει σε άμεσο κίνδυνο την ενότητα του ΝΑΤΟ και περιορίζει την ικανότητά του να αντιμετωπίζει τις απειλές προς τα δυτικά συμφέροντα. Επιπλέον μια ηγεμονική, αναθεωρητική και ανεξέλεγκτη Τουρκία συνιστά μείζονα απειλή για τα συμφέροντα ολόκληρης της Ευρώπης. Δεν είναι όμως μόνο αυτό.

Η τουρκική αναθεωρητική πολιτική προς την Ελλάδα συνιστά επίσης απειλή κατά του συμβολικού κέντρου του Ευρωπαϊκού και Δυτικού πολιτισμού και κατά της έννοιας της ελευθερίας. Το τουρκοσουνιτικό καθεστώς με τις πρακτικές του επιχειρεί να απαξιώσει ό,τι σημαντικότερο δημιούργησε ο δυτικό κόσμος με επίκεντρο την Ελλάδα, τη δημοκρατία.

Δεν θα πρέπει καθόλου να υποτιμάται η ισχύς των πολιτισμικών κωδίκων και η επιρροή τους στη διαμόρφωση πολιτικών αντιλήψεων και στάσεων. Το συμβολικό κεφάλαιο της Ελλάδας είναι ακόμα ισχυρό παρά τις οικονομικές περιπέτειες των τελευταίων ετών. Αντίθετα η Τουρκία δεν διαθέτει κανένα απολύτως συμβολικό κεφάλαιο και είναι εντελώς ταυτισμένη με τον αυταρχισμό και τη βία. Στο χρηματιστήριο των συμβολικών δυτικών αξιών η Ελλάδα είναι υπερδύναμη και η Τουρκία νάνος.

Οι ελληνοτουρκικές σχέσεις, ανάμεσα στα άλλα, είναι και αντανάκλαση της αντιπαράθεσης δύο εντελώς διαφορετικών κόσμων, τρόπων αντίληψης της ζωής και του ανθρώπινου συνυπάρχειν στην ανατολική Μεσόγειο. Είναι μια αντιπαράθεση μεταξύ δημοκρατίας και αυταρχισμού, ελευθερίας και καταπίεσης.

Μην ξεχνούμε ότι ένα μεγάλο κομμάτι της νέας γενιάς της γειτονικής χώρας εμπνέεται και επιθυμεί να ζήσει «ελληνικά και ευρωπαϊκά», δηλαδή σε καθεστώς δημοκρατίας. Αυτή η έντονη επιθυμία αντανακλάται ξεκάθαρα στα αποτελέσματα του πρόσφατου δημοψηφίσματος, στα κείμενα και στις τέχνες νέων διανοουμένων, κοινωνικών επιστημόνων, φοιτητών και καλλιτεχνών, στο φεμινιστικό και LGBT κίνημα, στον τρόπο ζωής εκατομμυρίων πολιτών της Τουρκίας, σε διάφορα κοινωνικά δίκτυα, στην αυξημένη ζήτηση για εκμάθηση ελληνικών, αλλά και στις συχνές επισκέψεις πολλών από αυτούς στην Ελλάδα. Ερχόμενοι στη χώρα μας δεν ενδιαφέρονται να επισκεφτούν ούτε το «σπίτι του Ατατούρκ» ούτε κάποιο οθωμανικό μνημείο. Αντίθετα, αναζητούν κυρίως ελληνικά μουσεία, πανηγύρια και συναυλίες, γνωριμία με τους κατοίκους, ενδύματα, εστιατόρια, μπαρ, παραλίες, φλερτ, ελευθερία, τρόπο και νόημα ζωής…

Στη γειτονική Τουρκία οι νέοι δεν διαβάζουν μόνο το Κοράνι. Είναι πλέον αρκετές χιλιάδες αυτοί οι οποίοι, λόγω σπουδών, διαβάζουν και εμπνέονται από την ελληνική φιλοσοφία. Σε συγκεκριμένες κοινωνικές ομάδες στις βορειοανατολικές και δυτικές περιφέρειες γίνεται μόδα η ακρόαση παλιάς ελληνικής μουσικής από τα μικρασιατικά παράλια και τον Πόντο.

Σταδιακά μορφοποιείται μια νέα αντίληψη σε κύκλους νέων ιστορικών και ερευνητών που αντιμετωπίζει κριτικά το ζήτημα των πολιτικών μαζικών εκκαθαρίσεων και γενοκτονίας έναντι των χριστιανικών πληθυσμών της περιοχής από τους Νεότουρκους και τους κεμαλικούς. Το ενδιαφέρον των νέων, εκκοσμικευμένων Τούρκων πολιτών για την ορθόδοξη πνευματικότητα και για την ιστορία της Καππαδοκίας, την πάλαι ποτέ silicon valley της ελληνικής θεολογίας, παρουσιάζει άνοδο.

Η αρχαιολογία αποτελεί, αν και με προβλήματα, μια διακριτή πλέον συνιστώσα της ακαδημαϊκής ζωής της γειτονικής χώρας. Τα απομεινάρια της ελληνικής παρουσίας στο μικρασιατικό χώρο- αρχαία και χριστιανικά μνημεία μέχρι παλιές ιδιωτικές κατοικίες και δημόσια κτήρια- αποτελούν αντικείμενο αυξημένου κοινωνικού ενδιαφέροντος και σημείο αναφοράς για την αναδιαμόρφωση της τοπικής μνήμης και ταυτότητας των νέων διαφόρων περιοχών για τους οποίους η τουρκο-ισλαμική σύνθεση δεν αποτελεί πόλο ιδεολογικής έλξης και συναισθηματικής ταύτισης. Αυτά που περιγράφω είναι μια άλλη, νεανική και «φιλελληνική Τουρκία» η οποία μας καλεί να συνεργαστούμε. Όμως, δυστυχώς, το ελληνικό soft power αν και υπαρκτό, παραμένει μέχρι στιγμής ανεκμετάλλευτο…

Ο κ. Νίκος Κ. Μιχαηλίδης είναι διδάκτορας ανθρωπολογίας του πανεπιστημίου Princeton και διεξάγει επιτόπια έρευνα στην Τουρκία.

“Το Βήμα”

DW: Αναβιώνει η ιδέα περί «Μεγάλης Αλβανίας»;

Από
anixneuseis
-
0

Αναλυτές εκτιμούν ότι πρόκειται για πολιτική τακτική με στόχο την ψηφοθηρία

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:  10/05/2017 14:10

Η ιδέα της ένωσης όλων των Αλβανών σε ένα κράτος είναι ξανά θέμα συζήτησης στα Βαλκάνια. Αναλυτές εκτιμούν ότι πρόκειται για πάγια πολιτική τακτική με στόχο την ψηφοθηρία.

Η εξασθένηση της επιρροής της ΕΕ στα Δυτικά Βαλκάνια επιτρέπει παλιές διαμάχες να αναδυθούν ξανά στην επιφάνεια. Ηγέτες της περιοχής καταφεύγουν ξανά σε εθνικιστικούς μύθους προκειμένου να αποσπάσουν ψήφους. Σε αυτό το πλαίσιο κινήθηκε και η συνέντευξη του Αλβανού πρωθυπουργού Έντι Ράμα στο περιοδικό Politico, όπου δεν απέκλεισε τον σχηματισμό μιας «μικρής ένωσης» μεταξύ Αλβανίας και Κοσόβου σε περίπτωση που η ΕΕ αποφασίσει να αποσύρει το ζήτημα της ένταξης στην ΕΕ για τη μικρή χώρα, όπου είναι κυρίαρχο το αλβανικό στοιχείο. Ακολούθησαν οι δηλώσεις του προέδρου του Κοσόβου Χασίμ Θάτσι, ο οποίος διεμήνυσε ότι «όλοι οι Αλβανοί της περιοχής θα ζήσουν σε μία, ενωμένη χώρα» εάν η ΕΕ κλείσει τις πόρτες της. Πάντως ο Κοσοβάρος ηγέτης αρνήθηκε ότι έθεσε ζήτημα «Μεγάλης Αλβανίας» απαντώντας σε σχετική ερώτηση της Deutsche Welle. Μάλιστα, μιλώντας σε συνέντευξη τύπου στην Πρίστινα χαρακτήρισε την όλη υπόθεση «εφεύρεση του Βελιγραδίου με στόχο να δικαιολογηθούν οι φιλοδοξίες περί Μεγάλης Σερβίας».

Ο Γιονούζ Μουσλίου, επικεφαλής του Αλβανικού Εθνικού Συμβουλίου στη σερβική κοιλάδα του Πρέσεβο, όπου κυριαρχεί το αλβανικό στοιχείο, υπερθεμάτισε λέγοντας ότι οι κατοικούμενες από αλβανικό πληθυσμό σερβικές πόλεις Μπουγιάνοβατας, Πρέσεβο και Μεντβέντια, θα πρέπει επίσης να ενταθούν σε μια ένωση Κοσόβου και Αλβανίας. «Η Σερβία θα πρέπει να είναι ευγνώμων» για το γεγονός ότι οι Αλβανοί δεν ζητούν ακόμη περισσότερα εδάφη, τόνισε.

Στο Βελιγράδι σήμανε συναγερμός. Τα φιλοκυβερνητικά μέσα ενημέρωσης επιτέθηκαν στους Αλβανούς πολιτικούς, κατηγορώντας τους ότι για άλλη μια φορά επαναφέρουν μνήμες από τον πόλεμο του Κοσσυφοπεδίου που τελείωσε πριν από 18 χρόνια. Ο Σέρβος πρωθυπουργός Αλεξάνταρ Βούτσιτς – πρώην υπερεθνικιστής που σήμερα δηλώνει φιλοευρωπαίος – συνέστησε ψυχραιμία, ωστόσο δεν παρέλειψε να σχολιάσει ότι θα τον «κρεμούσαν αντί σημαίας στις Βρυξέλλες» εάν έκανε παρόμοιες δηλώσεις περί ενοποίησης όλων των Σέρβων. Ο δε υπουργός Εξωτερικών της Σερβίας Ίβιτσα Ντάτσιτς τόνισε ότι η ΕΕ, οι ΗΠΑ και η Μ. Βρετανία «θα είναι άμεσα υπεύθυνες» εάν οι Αλβανοί προχωρήσουν περαιτέρω τις εδαφικές φιλοδοξίες τους.

Εκ μέρους της ΕΕ, ο επίτροπος για τη Διεύρυνση Γιοχάνες Χαν στηλίτευσε τα μηνύματα των Αλβανών πολιτικών, υπογραμμίζοντας ότι πολύ εύκολα μπορεί να γίνουν «μπούμερανγκ» εναντίον τους.

«Ψευδαίσθηση» οι συζητήσεις περί ένωσης των Αλβανών

Παρά την οργή στο Βελιγράδι πάντως, διεθνείς παρατηρητές δεν θεωρούν ότι οι Αλβανοί θα επιχειρήσουν να συνενώσουν τα εδάφη τους, ούτε διά της βίας ούτε μέσω της διπλωματικής οδού. Οι προκλητικές δηλώσεις γίνονται κατά πάσα πιθανότητα με το βλέμμα στραμμένο στις φετινές εκλογές σε Κόσοβο και Αλβανία, δήλωσαν ειδικοί αναλυτές στη DW. Όπως επισήμαναν, επιπλέον η απειλή για αλλαγή συνόρων ενδέχεται να χρησιμοποιείται ως μέσο πίεσης προς την ΕΕ προκειμένου να υιοθετήσει ηπιότερη πολιτική απέναντι σε κράτη με κατά πλειοψηφία αλβανικό πληθυσμό.

Οι συζητήσεις περί ένωσης συνιστούν «ψευδαίσθηση», εκτιμά ο Φρέντερικ Βέσλαου, συνεργάτης του think tank European Council on Foreign Relations. Όπως τονίζει ωστόσο, εξυπηρετούν ιδιαίτερα τους Αλβανούς και μη πολιτικούς που επιχειρούν να συσπειρώσουν τους ψηφοφόρους τους. «Το φάντασμα της ‘Μεγάλης Αλβανίας’ εμφανίζεται κατά καιρούς – χρησιμοποιείται από Αλβανούς και άλλους ηγέτες των Δυτικών Βαλκανίων», εξηγεί ο Βέσλαου, ο οποίος έχει εργαστεί επί σειρά ετών στο Κόσοβο για λογαριασμό του ΟΑΣΕ και των Ηνωμένων Εθνών.

Όπως δήλωσε ο ίδιος μιλώντας στη DW, στην πραγματικότητα η ατζέντα σε Πρίστινα και Τίρανα δεν είναι τόσο κοινή όσο φαίνεται με την πρώτη ματιά. Εκτίμησή του είναι ότι παρά το γεγονός ότι η ιδέα της ένωσης όλων των Αλβανών είναι ελκυστική σε συναισθηματικό επίπεδο, κατά τη γνώμη του δεν είναι πολλοί οι ψηφοφόροι που, πράγματι, θα υποστήριζαν την πολιτική υλοποίηση αυτού του στόχου.

Οι πρόσφατες δηλώσεις του Έντι Ράμα και του Χασίμ Θάτσι «δεν θα πρέπει να λαμβάνονται πολύ σοβαρά υπόψη», επισημαίνει ο γεννημένος στο Κόσοβο Έρντοαν Σίπολι, βοηθός κοσμήτορα στη Σχολή Δημόσιων και Διεθνών Σχέσεων του Διεθνούς Πανεπιστημίου της Βιρτζίνια. Όπως δήλωσε στη DW, «αυτό που ελπίζουν να πετύχουν οι Αλβανοί ηγέτες είναι να αποσπάσουν περισσότερες ψήφους από τις πλέον εθνικιστικές ομάδες». Εκτίμησή του είναι ότι «η πλειοψηφία των Αλβανών, από όσο είμαι σε θέση να παρατηρήσω, θεωρούν ότι ο καλύτερος τρόπος για να είναι ενωμένοι είναι υπό την ομπρέλα της ΕΕ».

Ντάρκο Γιάνγεβιτς / Άρης Καλτιριμτζής

“Το Βήμα

Η επόμενη μέρα των εκλογών στη Γαλλία

Από
anixneuseis
-
0
 Οι προκλήσεις του Μακρόν – Πού θα πρέπει να εστιάσει ο νέος ένοικος του Μεγάρου Ελιζέ
ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:  05:00 Το Βήμα.
Ο ήχος της νίκης αντηχεί στους δρόμους του Παρισιού, ωστόσο ο νέος ένοικος του Μεγάρου Ελιζέ δεν μπορεί ακόμα να πανηγυρίσει. Η ευρωπαϊκή ατζέντα θα χτυπήσει ξανά σύντομα την πόρτα του νέου προέδρου, με την τακτική δημοσίευση των οικονομικών προβλέψεων της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στις 11 Μαΐου και την αξιολόγηση του γαλλικού ελλείμματος – μια μονίμως δύσκολη άσκηση – στις 17 Μαΐου. Η Γαλλία είναι τυχερή που οι υπόλοιπες χώρες του Club Med βρίσκονται σε πολύ χειρότερη κατάσταση σε οικονομικούς όρους, και πολύ πιο σύνθετη κατάσταση κατά τις χρηματοπιστωτικές αγορές.

Η πραγματική πρόκληση για τον νέο πρόεδρο είναι να καταφέρει να επιδιορθώσει την προβληματική οικονομική μηχανή, οι ελλείψεις της οποίας αντικατοπτρίζονται άλλη μία φορά στα απογοητευτικά αποτελέσματα ανάπτυξης του πρώτου τριμήνου. Η οικονομία αναπτύχθηκε μόλις κατά 0,3%, στο μισό του αντίστοιχου ποσοστού του πρώτου τριμήνου 2016, και αυτό οφείλεται κυρίως στην καταστροφική επίδοση του εξωτερικού εμπορίου και στη στασιμότητα στις δαπάνες των νοικοκυριών. Με ένα carry-over της τάξης του 0,7%, η επίσημη πρόβλεψη της κυβέρνησης για 1,5% ανάπτυξη το 2017 μοιάζει υπερεκτιμημένη. Στο πλαίσιο αυτό, μια από τις πρώτες κινήσεις της νέας κυβέρνησης στο οικονομικό μέτωπο θα μπορούσε να είναι η αναθεώρηση προς τα κάτω των στόχων για το τρέχον έτος, σύμφωνα με τις χαμηλότερες προβλέψεις διεθνών οργανισμών. Αυτό θα ήταν μια απόφαση που θα αντανακλούσε την οικονομική πραγματικότητα αλλά και ένα αρνητικό πρώτο μήνυμα που θα υποδήλωνε ότι θα είναι δύσκολο για την ανάπτυξη της Γαλλίας να επανέλθει πίσω στα επίπεδα του 2%, όταν φλερτάρει περισσότερο με το 1%.

Οπως ο Φρανσουά Ολάντ πριν από αυτόν, έτσι και ο Εμανουέλ Μακρόν θα επιδιώξει ενεργά να ενδυναμώσει την ανταγωνιστικότητα των γαλλικών επιχειρήσεων μέσω της περικοπής του κόστους απασχόλησης. Ωστόσο η κίνηση αυτή δεν θα βοηθήσει στην ενίσχυση της ανάπτυξης της γαλλικής οικονομίας σε μακροπρόθεσμο ορίζοντα. Η ενίσχυση της παραγωγικότητας αποτελεί απόλυτη προτεραιότητα. Ιστορικά, οι δύο βασικοί παράγοντες ανάπτυξης είναι τα δημογραφικά στοιχεία και η παραγωγικότητα. Στη Γαλλία η απόδοση κεφαλαίου διαμορφώνεται περίπου στον μέσο όρο των ανεπτυγμένων χωρών. Το πρόβλημα έγκειται στο επίπεδο της παραγωγικότητας της εργασίας. Ο συγκεκριμένος συντελεστής μένει πίσω εδώ και 20 χρόνια. Πρόκειται για μια ανησυχητική τάση που μπορεί να εξηγηθεί από τους εξής παράγοντες:

1)      Το χαμηλό επίπεδο δεξιοτήτων του γαλλικού πληθυσμού, όπως καταδεικνύουν οι μελέτες PISA του ΟΟΣΑ.

2)      Την απουσία καινοτομιών που θα αναμορφώσουν την παραγωγική διαδικασία και τις καταναλωτικές συνήθειες το οποίο σημαίνει, συγκεκριμένα, ότι υπάρχει ανάγκη να επενδυθούν περισσότερα κεφάλαια στη βασική έρευνα.

Για να πετύχει, ο νέος πρόεδρος εξακολουθεί να πρέπει να πείσει τους Γάλλους πολίτες στις επικείμενες βουλευτικές εκλογές, στις 11 και 18 Ιουνίου. Είναι πιθανό ότι το κίνημα En Marche! θα κατακτήσει σχετική πλειοψηφία στην Εθνοσυνέλευση, κάτι που θα αποτελέσει το τρίτο στη σειρά επίτευγμα. Η έλλειψη απόλυτης πλειοψηφίας δεν συνεπάγεται ότι ο πρόεδρος θα είναι αποδυναμωμένος, όπως απέδειξε η περίοδος 1988 – 1991. Τότε, ο σοσιαλιστής πρωθυπουργός, Michel Rocard, είχε βρεθεί αντιμέτωπος με την ίδια κατάσταση. Παρ’ όλα αυτά, κατάφερε να πετύχει σημαντικές μεταρρυθμίσεις όπως τη CSG και το RMI (γενική εισφορά κοινωνικής ασφάλισης και παροχές κοινωνικής πρόνοιας), μέσω μεμονωμένων ειδικών συμμαχιών και χρησιμοποιώντας (καταχρηστικά) τις ειδικές εξουσίες του άρθρου 49-3. Υπάρχουν πολλές πιθανότητες η ιστορία να επαναληφθεί. Οι πολιτικές γραμμές ήδη μετατοπίζονται καθώς ηγετικές μορφές τόσο από την Αριστερά όσο και από τη Δεξιά έχουν δηλώσει έτοιμοι να συνεργασθούν με τον Εμανουέλ Μακρόν. Αν και η ιδέα σύναψης μιας μεγάλης συμμαχίας γερμανικού τύπου είναι ουτοπική σε μακροπρόθεσμο ορίζοντα, η προοπτική μιας από κοινού συνεργασίας προς όφελος της χώρας μοιάζει πιθανή. Τουλάχιστον μέχρι οι πολιτικές σκοπιμότητες να κερδίσουν ξανά το πάνω χέρι – δηλαδή το 2019, εν όψει των ευρωπαϊκών εκλογών.
Ο κ. Christopher Dembik είναι επικεφαλής Μακροοικονομικών Αναλύσεων της Saxo Bank.
Το Βήμα

Η Τουρκία σε αναζήτηση πάτρωνα: Ποιές οι επιλογές της μετά τη συμμαχία του Τραμπ με τους Κούρδους

Από
anixneuseis
-
0

Του ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΜΠΑΛΑΚΤΑΡΗ

ΣΚΙΤΣΟ ΤΟΥ ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΓΚΟΥΜΑ MAY 12, 2017

Ο Νόμος του Μέρφυ είναι άτεγκτος. Ισχύει αδιακρίτως καταστάσεως όποιου τον υφίσταται. «Ό,τι μπορεί να πάει στραβά, θα πάει» είχε πει ο Αμερικανός αξιωματικός Έντουαρντ Μέρφυ. Αυτό ισχύει πλέον και για την Τουρκία. Αφού έχασε την ευκαιρία να αναλάβει δράση εναντίον του λεγόμενου Ισλαμικού Κράτους το 2012, αφού στην αρχή στήριξε τον Άσαντ και κατόπιν ανέκρουσε πρύμναν επιδιώκοντας την ανατροπή του, αφού επέτρεψε στους τζιχαντιστές να χρησιμοποιούν τα νοσοκομεία της, αφού επέβλεπε τους μαχητές του ISIS να μπαινοβγαίνουν ανενόχλητοι από τα τουρκοσυριακά σύνορα, αφού έκανε ό,τι μπορούσε για να βρεθούν οι Κούρδοι του Κομπάνι με την πλάτη στον τοίχο, θεωρώντας ότι έτσι θα σβήσει την διόγκωση του Κουρδικού, αφού αποπειράθηκε να εφοδιάσει, όπως απεδείχθη από οπτικοακουστικό υλικό, τους τζιχαντιστές, αφού υπέθαλψε την Αλ Νούσρα στη Συρία που είναι παρακλάδι της Αλ Κάιντα, αφού κατέρριψε ρωσικό μαχητικό αεροσκάφος σκοτώνοντας Ρώσους αξιωματικούς, αφού ζήτησε συγγνώμη από τον Πρόεδρο Πούτιν, χωρίς να παραδώσει όμως στη Ρωσία τους φυσικούς αυτουργούς, αφού ξεκίνησε την Επιχείρηση «Ασπίδα του Ευφράτη», αφού κατέλαβε μια περιοχή στη βόρεια Συρία μικρής γεωπολιτικής σημασίας, αν όχι μηδενικής, αφού «είδε το τραίνο να περνά» παρακολουθώντας τους Κούρδους να εξοπλίζονται αφειδώς από τις ΗΠΑ, αφού δεν απέτρεψε την ένωση των κουρδικών καντονιών στη Συρία, αφού προέβη σε διπλωματικές παλινωδίες προσεγγίζοντας και απομακρυνόμενη από όλους και τανάπαλιν, αφού διαπίστωσε πως έχει χάσει πολύτιμο έδαφος και ευκαιρίες, ήρθε και η τελική ανατροπή.

Με το υπ’ αριθ. 1209 Προεδρικό Διάταγμα ΗΠΑ η Αμερική αποφάσισε να εξοπλίσει με βαρύ οπλισμό τους Κούρδους της Συρίας, οι οποίο απελευθερώνουν τη μία πόλη μετά την άλλη στο δρόμο για την Ράκκα.

Αυτή η εξέλιξη είναι πικρή για την Άγκυρα, η οποία αντιλαμβάνεται πως με ευκαιριακές και επιφανειακές λυκοφιλίες, κατά την κίνηση του εκκρεμούς, δεν αποκομίζει γεωπολιτικά οφέλη. Στην αρχή ζήτησε προστασία στο πρόβλημά της από τη Ρωσία, μετά από τις ΗΠΑ. Τέλος, μια και συνειδητοποίησε ότι ΗΠΑ και Ρωσία προστατεύουν κυριολεκτικά τους Κούρδους της Συρίας, είδε και απόειδε και τώρα στρέφεται στη Μεγάλη Βρετανία.

Διέρρευσε από την τουρκική Προεδρία πως ο Πρόεδρος Ερντογάν είχε τηλεφωνική συνομιλία με την Βρετανίδα Πρωθυπουργό Τερέζα Μέι, κατά τη διάρκεια της οποίας συζήτησαν τα τεκταινόμενα στη Συρία, τις εξελίξεις στην Κύπρο και τις διμερείς τους σχέσεις. Υπόψιν ότι με αυτήν τη σειρά αναφέρουν τα αντικείμενα της συζήτησης οι ίδιες οι τουρκικές εφημερίδες.

Κατά τα φαινόμενα, λοιπόν, η Άγκυρα θορυβημένη από το αμερικανικό Προεδρικό Διάταγμα, αναζητεί πάτρωνα στη Μεγάλη Βρετανία, η οποία σύμφωνα με το σκεπτικό των Τούρκων διπλωματών και αξιωματούχων έχει περιθώριο χειρισμών τέτοιων ζητημάτων και κυρίως έχει πρόσβαση – ή τουλάχιστον έτσι πιστεύουν – στον Πρόεδρο Τραμπ και στην αμερικανική διοίκηση. Εάν αποτύχει και αυτή η προσπάθεια της Τουρκίας να μην εκπλαγούμε με το ενδεχόμενο να απευθυνθεί ακόμη και στην Κίνα ή να ενεργήσει απερίσκεπτα επεμβαίνοντας στα εδάφη που βρίσκονται οι Κούρδοι της Συρίας.

Πηγή: Η Τουρκία σε αναζήτηση πάτρωνα: Ποιές οι επιλογές της μετά τη συμμαχία του Τραμπ με τους Κούρδους http://mignatiou.com/2017/05/i-tourkia-se-anazitisi-patrona/

Macedonia is told: switch loyalty to Russia or suffer

Από
anixneuseis
-
0

Bojan Pancevski

The Sunday Times

Nationalist supporters invade the Macedonian parliament last month  OGNEN TEOFILOVSKI

Macedonia came under direct pressure last month from Russian officials to detach itself from the West or “face reprisals”, The Sunday Times can reveal.

In a sign of the Kremlin’s growing ambitions in the Balkans, members of the Macedonian government were presented with demands by the Russian ambassador to shift their allegiance to Moscow.

The intervention came amid a political crisis that culminated about a fortnight later in the storming of the Macedonian parliament.

“Russia does not need Macedonia”, but Macedonia cannot “survive without Russia”, the ambassador, Oleg Shcherbak, reportedly said.

Moscow has publicly defended the 11-year rule of the conservative VMRO party, which has been refusing to hand over power to an opposition-led coalition that narrowly won parliamentary elections in December.

The Kremlin has also defended the actions of armed thugs who stormed the parliament and attacked opposition MPs, including Zoran Zaev, leader of the left-leaning Social Democratic Union, who hopes to become prime minister.

Behind the scenes, however, it seems Russia has been demanding a heavy price for its support, according to accounts of meetings presided over by Shcherbak and his deputy, Konstantin Bersenev.

The Russians demanded of their hosts — who included the former prime minister, Nikola Gruevski, who is still believed to be pulling the strings despite stepping down after the election — that they “reciprocate” Moscow’s support and set a more pro-Russian course.

Failure to do so, the Russians warned, could lead to a ban being imposed on Macedonian agricultural exports to Russia, which would be damaging for the country, one of the poorest in Europe.

The Macedonian government responded by commissioning a strategic analysis paper on pursuing closer ties with Moscow but a senior government source said Moscow had little to offer in return for abandoning attempts to join the EU and Nato, a policy in place since the collapse of the former Yugoslavia in 1991.

Vladimir Chizhov, the Russian ambassador to the EU, has justified the Kremlin’s interest in the Balkans, saying it is offering Macedonia an “alternative to Euro-Atlantic integration”. The West had “no monopoly on values”, he said.

Nikola Popovski, the Macedonian foreign minister, played down contacts with Moscow. “Russia can have its own interests, it is legitimate,” he said.

The stalemate in Macedonian politics stems from the refusal by Gjorge Ivanov, the country’s president, to swear in a new coalition, citing concerns about the separatist policies of ethnic Albanian parties included in the alliance.

British and European diplomats say Russia has been stepping up its activities in the Balkans, after having sensed a “vacuum”: the EU has been preoccupied with multiple crises, while the role of the US has been cast into doubt by the advent of President Donald Trump and his America First policy.

In October, prosecutors in nearby Montenegro, which also used to be part of Yugoslavia, accused two Russian spies of orchestrating turmoil and an attempted violent takeover of parliament after elections. Now Macedonia appears to be in Russia’s sights.

“What was meant to be happening last year in our country is now happening in Macedonia, only the Russians are supporting a pro-Kremlin government refusing to step down,” a Montenegrin cabinet minister warned.

@bopanc

https://www.thetimes.co.uk/article/macedonia-is-told-switch-loyalty-to-russia-or-suffer-5qpzws373

Ο Μακρόν και οι εφιάλτες στο δρόμο… με τον Σόιμπλε

Από
anixneuseis
-
0

του Martin Wolf Financial Times/ Euro2day

O Γάλλος πρόεδρος πρέπει να αντιμετωπίσει τεράστια εμπόδια για να εκπληρώσει τις προσδοκίες. Προτεραιότητα οι μεταρρυθμίσεις. Γιατί θα είναι δύσκολη η συνεργασία με το Βερολίνο.

 Η τύχη ευνοεί τους τολμηρούς. Ο Εμανουέλ Μακρόν πήρε ένα μεγάλο ρίσκο και κέρδισε. Τώρα πρέπει να μετατρέψει την νίκη σε επιτυχία. Έδωσε μια νέα ευκαιρία στη χώρα του, στην Ευρώπη και στο πρόταγμα για μια προοδευτική δημοκρατία.
Το ερώτημα είναι αν μπορεί να την εκμεταλλευτεί. Αν το κάνει, δεν θα χρειαστεί μόνο κουράγιο και σαφήνεια, αλλά και τύχη. Οι μεταρρυθμίσεις που σχεδιάζει μπορεί να έχουν αποτέλεσμα, οικονομικό και πολιτικό, υπό την προϋπόθεση ότι θα συνεχιστεί η ανάκαμψη της ευρωζώνης.

Οι προκλήσεις που αντιμετωπίζει ο κ. Μακρόν είναι κατά πρώτο λόγο πολιτικές. Πρέπει να μετατρέψει την πολιτική του νίκη σε μια αποτελεσματική άσκηση της εγχώριας εξουσίας. Τα εμπόδια είναι τεράστια. Είναι άλλωστε ένας ηγέτης ο οποίος δεν διαθέτει ένα καθιερωμένο κόμμα. Αλλά πέρα από αυτό υπάρχουν και οι οικονομικές προκλήσεις. Η δυσκολία του είναι πως η οικονομική κατάσταση της Γαλλίας δεν είναι τόσο κακή για να πείσει την κοινή γνώμη να ανεχτεί ριζικές αλλαγές. Το ίδιο ισχύει και για τις προσπάθειες μετασχηματισμού της λειτουργίας της ευρωζώνης. Για το κατεστημένο της Γερμανίας, δεν υπάρχει κρίση της ευρωζώνης, μόνο η αποτυχία των Γάλλων να κάνουν αυτό που τους αναλογεί.

Αλλά η Γαλλία δεν είναι μια οποιαδήποτε χώρα. Είναι μια πλούσια χώρα με άριστες υποδομές και δημόσιες υπηρεσίες. Σύμφωνα με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, το κατά κεφαλήν ΑΕΠ των Γάλλων ήταν ίδιο με αυτό των Βρετανών το 2016, αλλά 12% χαμηλότερο από αυτό των Γερμανών. Σύμφωνα με το Conference Board, η ωριαία παραγωγικότητα στη Γαλλία είναι η ίδια με αυτήν της Γερμανίας και 28% πάνω από αυτήν της Βρετανίας.

Η διανομή διαθέσιμου εισοδήματος είναι λιγότερο άνιση από ότι στο Ηνωμένο Βασίλειο ή στις ΗΠΑ αλλά παρόμοια με αυτήν της Γερμανίας. Συνολικά, η Γαλλία είναι μια πλούσια χώρα με άριστες υποδομές και δημόσιες υπηρεσίες.

Οπότε ποια είναι τα οικονομικά της προβλήματα; Βασικά, είναι τρία: χαμηλή απασχόληση, χαμηλός ρυθμός οικονομικής ανάπτυξης και η τεράστια έκταση δημόσιων δαπανών.

Η ανεργία στη Γαλλία ήταν στο 10,1% το Μάρτιο, έναντι 3,9% στη Γερμανία και 4,5% στο Ηνωμένο Βασίλειο. Ακόμη χειρότερα, το ποσοστό ανεργίας ήταν ακόμα υψηλότερο από ότι ήταν το 2009, πριν την παγκόσμια οικονομική κρίση. Το 2015, μόλις το 72% των Γάλλων ανδρών και γυναικών ηλικίας 25 ως 64 εργάζονταν. Είναι ποσοστό πολύ χαμηλότερο από το 79% της Γερμανίας και το 78% του Ηνωμένου Βασιλείου, αλλά κοντά στο 73% των ΗΠΑ.

Όσον αφορά την οικονομική ανάπτυξη, το πιο σημαντικό δεδομένο είναι ότι το πραγματικό κατά κεφαλήν ΑΕΠ ήταν σε γενικές γραμμές το ίδιο το 2007 και το 2016. Ήταν λοιπόν μια χαμένη δεκαετία. Το βρετανικό κατά κεφαλήν ΑΕΠ, το οποίο επηρεάστηκε πολύ περισσότερο από το γαλλικό από την κρίση, αυξήθηκε 2% πάνω από το επίπεδο του το 2007, μια πολύ άσχημη επίδοση, αλλά πολύ καλύτερη από αυτήν της Γαλλίας. Η Ιταλία τα έχει πάει χειρότερα, με το πραγματικό κατά κεφαλήν ΑΕΠ το 2016 να είναι 11% κάτω από τα επίπεδο του 2007. Αλλά το πραγματικό κατά κεφαλήν ΑΕΠ της Γερμανίας του 2016 ήταν 7% πάνω από τα επίπεδα του 2007.

Τέλος, τα δημόσια οικονομικά είναι πιεσμένα. Το πιο εντυπωσιακό στοιχεία είναι η έκταση των κρατικών δραστηριοτήτων: οι δημόσιες δαπάνες ήταν το 56% του ΑΕΠ το 2016, σύμφωνα με το ΔΝΤ, αρκετά υψηλότερες από το υψηλότερο ποσοστό στις χώρες της G7. Της Γερμανίας ήταν στο 44% και του Ηνωμένου Βασιλείου μόλις στο 39%. Η διατήρηση των φόρων που είναι απαραίτητη για τη χρηματοδότηση τέτοιων δαπανών αποτελεί μια τεράστια πρόκληση για μια ανοιχτή οικονομία.

Το δημόσιο χρέος τη Γαλλίας ήταν 88% του ΑΕΠ το 2016, έναντι 45% στη Γερμανία. Αλλά ο λόγος του χρέους ήταν 81% στο Ηνωμένο Βασίλειο και στις ΗΠΑ.

Οπότε τι πρέπει να γίνει; Η πρώτη προτεραιότητα είναι να υπάρξει μια ισχυρή ανάκαμψη. Η επίμονα υψηλή ανεργία πρέπει να είναι εν μέρει κυκλική. Το ΔΝΤ πιστεύει ότι το κενό παραγωγικότητας (μια μέτρηση της πλεονάζουσας παραγωγικότητας) είναι λίγο κάτω από το 2% του δυνητικού ΑΕΠ. Μπορεί να είναι ακόμα μεγαλύτερο. Επιπλέον, ο δείκτης τιμών καταναλωτή της ευρωζώνης σε ετήσια βάση (εξαιρουμένων των κατηγοριών της ενέργειας και των τροφίμων) είναι στο 2% ή κάτω από αυτό για κάθε μήνα από τις αρχές του 2009. Πιο πρόσφατα, ήταν μόλις 1,2%. Έχουμε καλό λόγο να αναμένουμε την παρατεταμένη συνέχιση της εξαιρετικά υποστηρικτικής νομισματικής πολιτικής από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα του Μάριο Ντράγκι.

Σε μια οικονομία που βρίσκεται σε φάση ανάκαμψης, ο κ. Μακρόν χρειάζεται να νομοθετήσει γρήγορα τις μεταρρυθμίσεις στην αγορά εργασίας και στις δημόσιες δαπάνες. Η πιο σημαντική προτεραιότητα όσον αφορά τις πρώτες, είναι να μειώσει την προστασία των μόνιμων υπαλλήλων: λίγοι θα προσλάβουν αν δεν μπορούν να απολύσουν. Η βασική προϋπόθεση όσον αφορά τις τελευταίες είναι να φέρουν μόνιμες αλλαγές στην πορεία των δαπανών. Οι δαπάνες στη Γαλλία είναι τόσο υψηλότερες από ότι στις συγκρίσιμες ευρωπαϊκές χώρες, που αυτό πρέπει να είναι εφικτό.

Αλλά η Γαλλία δεν είναι κοντά στη χρεοκοπία. Η περικοπή του ελλείμματος, είναι στην περίπτωση της Γαλλίας, λιγότερο σημαντική από την πορεία των δαπανών. Αντίθετα, η κυβέρνηση πρέπει να τολμήσει να κόψει φόρους, ειδικά στην απασχόληση.

Με λίγη τύχη, τέτοιου είδους δράσεις θα ενισχύσουν την εμπιστοσύνη και θα ενθαρρύνουν τις επενδύσεις.

Τότε ο κ. Μακρόν μπορεί να εστιάσει στην ευρωζώνη. Η πραγματικότητα είναι πως οποιαδήποτε πιθανή μεταρρύθμιση δεν θα έχει μεγάλο αντίκτυπο στην απόδοση της γαλλικής οικονομίας, βραχυπρόθεσμα ή μακροπρόθεσμα. Σε κάθε περίπτωση, μόλις αποδείξει πως είναι δεσμευμένος στη μεταρρύθμιση της γαλλικής οικονομίας, ο νέος πρόεδρος θα αναγκαστεί να προωθήσει μια συζήτηση για την επιδιόρθωση των πιο σοβαρών ελαττωμάτων της ευρωζώνης.

Η Γερμανία θα αντισταθεί σε αυτό. Αλλά πρέπει να καταλάβει ότι η απόρριψη του κ. Μακρόν θα είναι εξαιρετικά επικίνδυνη. Αν αγνοηθεί ένας άνδρας που υποστηρίζει το ευρωπαϊκό εγχείρημα με τη θέρμη που το κάνει ο κ. Μακρόν, η Μαρίν Λεπέν και ο θάνατος του ευρωπαϊκού εγχειρήματος περιμένουν στη γωνία. Αυτό θα ήταν καταστροφικό για τη Γερμανία. Η ενωμένη Γερμανία αποδέχθηκε το ενιαίο νόμισμα ως το τίμημα της εδραίωσης της στρατηγικής της σχέσης με τη Γαλλία. Πρέπει να αποδεχθεί την μεταρρύθμιση της ευρωζώνης, για να μπορέσει και πάλι να εδραιώσει τη σχέση της με τη Γαλλία.

Μια ευρωζώνη που δουλεύει καλά μόνο για τη Γερμανία θα αποτύχει, ίσως όχι αύριο, αλλά μετά από κάποιο διάστημα. Αλλά η ευρωζώνη δεν μπορεί να κυβερνηθεί όπως οι ΗΠΑ: δεν είναι εφικτή μια πλήρη ομοσπονδία.

Οπότε τι πρέπει να γίνει για να βελτιωθεί η λειτουργία της; Αυτό θα είναι το θέμα μου για την επόμενη εβδομάδα.

Δημοσιεύθηκε: 11 Μαΐου 2017 – 07:51

του Martin Wolf

Η Τουρκία τα «σπάει» με την Ουάσινγκτον και ετοιμάζεται να εισβάλει στη Συρία

Από
anixneuseis
-
0

  • Η Τουρκία τα «σπάει» με την Ουάσινγκτον και ετοιμάζεται να εισβάλει στη Συρία
    (Φωτ.: EPA / Youssef Rabie Youssef)

Το έχουμε ξαναγράψει και δεν θα βαρεθούμε να το επαναλαμβάνουμε. Οι στιγμές που περνάμε, σε Κύπρο και Ελλάδα, είναι ιστορικές. Κι αυτό γιατί επανασχεδιάζονται ο χάρτης και οι ισορροπίες στην ευρύτερη περιοχή. Χρειάζεται προσοχή γιατί όσα συνέβησαν χθες στο Ιράκ, όσα συμβαίνουν σήμερα στη Συρία, όσα θα συμβούν αύριο στην Τουρκία, επηρεάζουν και θα επηρεάσουν την Κύπρο και την Ελλάδα.

Το επόμενο κύμα θα χτυπήσει στην Κύπρο. Αν αντέξει, θα είναι πιο εύκολο να αντέξει και η Ελλάδα στο μεθεπόμενο, που θα χτυπήσει στις θάλασσές της.

Χρειάζεται γεωπολιτική οξυδέρκεια, πολιτική εγρήγορση σε Αθήνα και Λευκωσία, δραστηριοποίηση ΚΑΙ του απόδημου ελληνισμού σε Ουάσινγκτον, Μόσχα, Λονδίνο και Βρυξέλλες, και διπλωματική επιδεξιότητα. Αν ο ελληνισμός περάσει από αυτές τις συμπληγάδες χωρίς καν να χάσει την «ουρά» του, μπορεί να μπει ένα τέλος στη διαδικασία συρρίκνωσής του, που έλαβε κατακλυσμιαίες διαστάσεις το 1923 και εντεύθεν.

Έλληνες γρηγορείτε.

Του Ιμπραχίμ Καραγκιούλ*

Ο Κουρδικός Διάδρομος είναι μια «Επιχείρηση Περικύκλωσης της Τουρκίας» και η τουρκική απάντηση σ’ αυτό, το Plan B, είναι συνολική αντίδραση
Μπορούν η Τουρκία και οι ΗΠΑ να ξεπεράσουν την κρίση του πραξικοπήματος της 15ης Ιουλίου, την προστασία που παρείχαν οι ΗΠΑ στους πραξικοπηματίες, και την μεγάλη κρίση εμπιστοσύνης που έχει ξεσπάσει μετά τη στήριξη που παρέχουν στο PKK/PYD; Μπορούν οι δύο χώρες να ξαναβρούν την ευκαιρία της αλληλοκατανόησης; Μπορεί η επικείμενη επίσκεψη του προέδρου Eρντογάν στις ΗΠΑ να αποτελέσει μια νέα αρχή;

Χωρίς αμφιβολία, αυτός που πρέπει να κάνει κάποιο βήμα προς αυτή την κατεύθυνση είναι η διοίκηση των ΗΠΑ. Αυτό για το οποίο γίνεται λόγος δεν είναι κάτι απλό ή ανούσιο, είναι η εθνική ασφάλεια της Τουρκίας – η ενότητά της, η πολιτική σταθερότητα και οι απειλές που αντιμετωπίζει στην περιοχή.

Μια από αυτές τις απειλές προέρχεται από τον Γκιουλέν και την οργάνωσή του, που αποσκοπούσε στο να ξεσπάσει εμφύλιος πόλεμος στην Τουρκία, μετά το πραξικόπημα, και προερχόταν από τις ΗΠΑ. Η ομάδα αυτή χαίρει προστασίας στις ΗΠΑ ακόμη και σήμερα. Δηλαδή, εξακολουθεί να υπάρχει η απειλή. Η άλλη απειλή προέρχεται από το PKK/PYD και προέρχεται πάλι από τις πολιτικές των ΗΠΑ στην περιοχή και τα σχέδια αναδιαμόρφωσης του χάρτη και των συνόρων που σχεδιάζει για τη βόρεια Συρία. Και αυτή η απειλή εξακολουθεί να υφίσταται.

Οι ΗΠΑ πρέπει να δώσουν εγγυήσεις στην Τουρκία!
ΗΠΑ και Τουρκία είναι σύμμαχοι εδώ και πολλά χρόνια, αλλά η διοίκηση στην Ουάσινγκτον εφαρμόζει πολιτικές που αυξάνουν τις ανησυχίες της Τουρκίας για την ασφάλειά της. Με τον τρόπο αυτό στην ουσία οι ΗΠΑ απειλούν πλαγίως την Τουρκία. Στην ουσία συμπεριφέρεται κυριολεκτικά ως «εχθρική χώρα» στην Τουρκία, αλλά στην πολιτική ρητορική της αυτό το αρνείται. Αν είναι έτσι, τότε για να επανέλθουν οι σχέσεις στην παλιά τους μορφή, είναι αναγκαίο οι ΗΠΑ να δώσουν σοβαρές εγγυήσεις στην Τουρκία.

Μπορεί να δημιουργηθεί μια συνεργασία η οποία σε ευρύτερο πλαίσιο θα είναι σχετική με το παγκόσμιο πεδίο εξουσίας που θα διαμορφώσει η κεντρική χώρα και σε ειδικό πλαίσιο θα επικεντρώνεται σε μια λύση στη Συρία;

Η κυβέρνηση των ΗΠΑ, ο Τραμπ για την ακρίβεια, θα επιλέξει την οδό της εξάλειψης των αμφιβολιών και της δυσπιστίας που έχει η Τουρκία; Ή μήπως το Πεντάγωνο και η CIA θα προχωρήσουν κι άλλο στις «εργασίες διαμόρφωσης του χάρτη» στην κοντινή μας περιοχή, αυξάνοντας περισσότερο τις ανησυχίες της Τουρκίας, εμβαθύνοντας περαιτέρω αυτή την κρίση εμπιστοσύνης;

Πρώτα διαμέλισε τη Συρία και στη συνέχεια «άνοιξε το μέτωπο της Τουρκίας», αυτό είναι το σχέδιο!

Η «χωρίς όρια» στήριξη που παρέχει η διοίκηση των ΗΠΑ στο PKK/PYD, η εφαρμογή σχεδίων που αποσκοπούν στο διαμελισμό της Συρίας μέσω της τρομοκρατικής οργάνωσης, η προσπάθειά της να δημιουργήσει έναν [κουρδικό] διάδρομο στα σύνορα με τη χώρα μας, δεν έχει καμία σχέση με το Συριακό. Αυτό το ξέρουμε.

Αυτό δεν είναι καν θέμα τρομοκρατίας, το ξέρουμε κι αυτό. Αυτό είναι ο διαμελισμός της Συρίας, και μέσω της Συρίας η δημιουργία της κατάλληλης υποδομής για το διαμελισμό, σε επόμενη φάση, της Τουρκίας. Αυτό είναι ένα σχέδιο διαμελισμού της περιοχής μέσω της δημιουργίας πόλεων-κρατών και εθνικών κρατιδίων, και απειλεί όλη την περιοχή. Είναι μια διαδικασία που σταδιακά θα διαμελίσει όχι μόνο την Τουρκία, αλλά και το Ιράν και τη Σ. Αραβία.

Κατά συνέπεια, το θέμα μας δεν είναι μόνο το PKK και το ζήτημα της τρομοκρατίας. Αν η διοίκηση των ΗΠΑ έχει φτάσει στο σημείο που δεν μπορεί πια να κρύψει τα σχέδια της για μια χώρα του ΝΑΤΟ, αλλάζει η έννοια της συνομιλίας, των διαπραγματεύσεων, των συζητήσεων, της στάσης που θα πάρουμε και της συμμαχίας.


(Φωτ.: EPA / Wael Hamzeh)

Οι σχέσεις συμμαχίας και συνασπισμού δεν αποτελούν πια εγγύηση για τις χώρες
Η Τουρκία επιμένει στο θέμα και επιδιώκει τη βελτίωση των σχέσεών της με τις ΗΠΑ. Η προσέγγισή της στο θέμα αυτό είναι φανερή. Παρ’ όλα αυτά, αν αντί να δοθούν εγγυήσεις στην Τουρκία συνεχίσουν οι μέθοδοι εμπαιγμού της χώρας μας από πλευράς των ΗΠΑ, η Τουρκία θα δει το τέχνασμα και θα αντιληφθεί το παιχνίδι που παίζεται. Το ότι παρόμοιες τακτικές εμπαιγμού που ακολουθήθηκαν μετά την εισβολή στο Ιράκ από τις ΗΠΑ εις βάρος της Τουρκίας εφαρμόζονται και στη Συρία, μας επιτρέπει να περιμένουμε ότι ο μεγαλύτερος κίνδυνος είναι η ίδια πολιτική να μας «σερβιριστεί» εκ των έσω σε επόμενη φάση και στην Τουρκία. Η Τουρκία το βλέπει, θα το δει και θα τηρήσει ανάλογη στάση.

Γιατί ο κόσμος δεν είναι πια υπό την εγγύηση των «σχέσεων συμμαχίας και συνασπισμού». Η κάθε χώρα ωθείται να λαμβάνει πλέον μόνη της αποφάσεις σε «καίρια και ζωτικά ζητήματα» που την αφορούν· και ειδικά οι χώρες που βρίσκονται στην περιοχή μας, ξέρουν ότι το μέλλον τους βασίζεται στην δική τους ικανότητα αυτοάμυνας. Όταν έρθει η ώρα, η κάθε χώρα θα επιλέξει το δικό της δρόμο χωρίς να δώσει σημασία σε καμία σχέση που έχει με άλλη χώρα. Όποιο και αν είναι το τίμημα. Γιατί εντέλει αυτό είναι ένα ζήτημα που αφορά το μέλλον της χώρας.

Έχει η Τουρκία «Σχέδιο Β»;
Οικοδομείται ένας νέος κόσμος. Ο κόσμος αυτός θα διαμορφωθεί βάσει της αναμέτρησης δυνάμεων ανάμεσα στις κεντρικές χώρες, τις μεγάλες δυνάμεις. Οι ΗΠΑ είναι η πιο σημαντική από αυτές, αλλά δεν παύει να είναι μόνο μία από αυτές τις χώρες. Αν επιχειρήσει να ρεγουλάρει την Τουρκία μέσω τρομοκρατικής οργάνωσης, η Τουρκία δεν θα παραδοθεί.

Ο αρχηγός ΓΕΕΘΑ Χουλουσί Ακάρ, ο Χακάν Φιντάν από την MIT και ο εκπρόσωπος Τύπου του προέδρου Ιμπραχίμ Καλίν πήγαν στις ΗΠΑ για να προετοιμάσουν  την επίσκεψη του πρόεδρου εκεί. Στις επαφές που είχαν, έλαβαν αρνητικά μηνύματα ότι θα υπάρξουν σοβαρές δυσκολίες στο θέμα PKK/PYD. Ελπίζουμε στη συνάντηση Τραμπ-Ερντογάν οι σχέσεις να έχουν κατεύθυνση σε ουσιώδη ζητήματα, να επανέλθουν σε κανονικά επίπεδα και να δημιουργηθούν νέοι ορίζοντες συνεργασίας των δύο χωρών. Αλλά αν δεν συμβεί αυτό, αν ο στρατός των ΗΠΑ συνεχίσει τη στάση των απειλών στην Τουρκία μέσω του PKK, τι θα κάνει η Τουρκία;

Έχει η Τουρκία δικό της «Σχέδιο Β», και ποιο είναι αυτό;

Εκείνος ο «διάδρομος» είναι ένα σχέδιο πολιορκίας και επιβάλλεται η επέμβαση!
Το μόνο που ξέρω είναι ότι: Ο κουρδικός διάδρομος είναι ένα σχέδιο περικύκλωσης και πολιορκίας της Τουρκίας. Σε περίπτωση που επιτύχει, θα επηρεάσει το μέλλον της Τουρκίας όλο τον 21ο αιώνα. Το θέμα της τρομοκρατίας δεν είναι απλώς ένα θέμα που περιορίζεται στο PKK. Είναι θέμα χάρτη και αλλαγής συνόρων, είναι ένα θέμα που χρησιμοποιείται για να οδηγηθεί η Τουρκία σε πνιγμό.

Κανένας πολιτικός σκοπός, καμία συμμαχία, καμία σχέση δεν είναι πιο σημαντική από αυτή την απειλή. Κανένα σχέδιο ή πρότζεκτ δεν είναι υπεράνω αυτού – δεν μπορεί να είναι. Και κανένας πολιτικός σκοπός δεν μπορεί να αναγκάσει την Τουρκία να δεχτεί αυτό το πρότζεκτ.

Κάθε προσπάθεια που καταβάλλεται για να μας κάνει να δεχτούμε αυτό το σχέδιο, ή να το κάνει να φανεί σε μας ως κάτι το φυσιολογικό, θα βάλει σε κίνδυνο το μέλλον της χώρας.

Αν οι ΗΠΑ δεν πειστούν για το PKK/PYD, μένει μόνο ένα σχέδιο. Και αυτό είναι να γίνουν επιχειρήσεις των τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων σε τέσσερις περιοχές στα σύνορα, μέσα στο έδαφος της Συρία, χωρίς κανένα δισταγμό.

Θα πω ένα πράγμα σε όσους το θεωρούν ακραίο: Το μέλλον της Τουρκίας είναι πάνω από όλα. Όποιο και αν είναι το τίμημα, δεν θα το υπολογίσουμε, για να κρατήσουμε την πατρίδα μας ακέραια και ενωμένη. Αν δεν το κάνουμε αυτό σήμερα, αν δεν αντιδράσουμε αποφασιστικά, δεν θα μπορέσουμε να το κάνουμε στο μέλλον και θα καταδικαστούμε να αποδεχτούμε τα νέα σύνορα και το χάρτη που μας επιβάλλουν.

Πρόλογος-Επιμέλεια: Σάββας Καλεντερίδης.
Μετάφραση: Σοφία Αγγελίδου.

pontos-news.gr

Πριν 53 χρόνια έδιναν στους Τούρκους το ΚΑΣΤΕΛΟΡΙΖΟ: Σήμερα θέλουν και άλλα νησιά

Από
anixneuseis
-
0

May 11, 2017

Το υποβρύχιο ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΗΣ και η πυραυλάκατος ΚΑΒΑΛΟΥΔΗΣ στη νήσο Μεγίστη, στο πλαίσιο αποστολής τους. ΑΠΕ-ΜΠΕ, ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ ΓΕΝ, STR Το υποβρύχιο ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΗΣ και η πυραυλάκατος ΚΑΒΑΛΟΥΔΗΣ στη νήσο Μεγίστη, στο πλαίσιο αποστολής τους. ΑΠΕ-ΜΠΕ, ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ ΓΕΝ, STR

Γράφει ο Θεόδωρος Καρυώτης

Προσπαθώ μάταια από την δεκαετία του 1980 να ενημερώσω τις ελληνικές κυβερνήσεις και τον ελληνικό λαό για την αξία του Καστελόριζου. Ακόμα και, σήμερα, τα δελτία καιρού στις ελληνικές τηλεοράσεις δεν περιλαμβάνουν το ακριτικό νησί, διότι κείται πολύ ανατολικότερα από τους χάρτες που χρησιμοποιούν.

Επίσης, κάποιοι αγνοούν και βασικά στοιχεία της γεωγραφίας αναφέροντας ότι το Καστελόριζο είναι το νοτιότερο μέρος της Ευρώπης. Η Κύπρος είναι το νοτιότερο μέρος της Ευρώπης και το Καστελόριζο αποτελεί το ανατολικότερο μέρος της Ευρώπης.

Η Ελλάδα ασχολήθηκε για πρώτη φορά με το Καστελόριζο, όταν πληροφορήθηκε το περίφημο Σχέδιο Άτσεσον του 1964. Στο αρχικό σχέδιο, η Κύπρος θα παρεχωρείτο ολόκληρη στην Ελλάδα εκτός της Καρπασίας, όπου θα εγκαθίστατο μια στρατιωτική βάση της Τουρκίας παρόμοια με τις Βρετανικές βάσεις στο νησί, χωρίς χρονικά περιθώρια. Επιπλέον το Καστελόριζο θα παρεχωρείτο στην Τουρκία. Ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος απέρριψε αμέσως αυτό το σχέδιο. Ο Άτσεσον πρότεινε μια αλλαγή που προέβλεπε ότι η Τουρκία θα διατηρούσε την Καρπασία μόνο για 50 χρόνια και η Τουρκία το απέρριψε. Ο καθηγητής Βαγγέλης Κουφουδάκης, σε ένα άρθρο του σχετικά με το Σχέδιο Άτσεσον, είχε αναφέρει ότι οι Αμερικανοί είχαν προτείνει αντί του Καστελόριζου να δοθούν στην Τουρκία τα νησιά Χίος, Σύμη και Σάμος!

Έχουν περάσει από τότε 53 χρόνια, αλλά φαίνεται ότι οι Τούρκοι εξακολουθούν να εποφθαλμιούν τα νησιά μας. Έτσι δικαιώθηκα, πρόσφατα, όταν έγραψα ότι ο Ερντογάν θέλει το Καστελόριζο, την Σάμο και την Χίο. Κρίμα που δεν θέλει και την Σύμη, που του έδιναν επίσης οι Αμερικανοί το 1964.

Όπως έχω τονίσει, χρόνια πριν, το Σχέδιο Άτσεσον ήταν προσεκτικά σχεδιασμένο. Όταν δει κανείς πόσο μικρό είναι το Καστελόριζο, εύκολα θα αντιληφθεί ότι η Τουρκία δεν επιθυμούσε μια τέτοια ανταλλαγή, αλλά ούτε και η Ελλάδα να παραδώσει ελληνικό έδαφος, όσο μικρό και να ήταν αυτό. Αλλά ο Άτσεσον είχε άλλο πράγμα στο μυαλό του. Οι Αμερικανοί, μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, γνώριζαν την αξία των υδρογονανθράκων και είχαν αρχίσει μυστικές έρευνες στην Ανατολική Μεσόγειο για τον μεγάλο ορυκτό πλούτο της περιοχής. Τότε βέβαια υπήρχε μόνο η έννοια της υφαλοκρηπίδας, αλλά οι Αμερικανοί γνώριζαν ότι και τα νησιά διαθέτουν υφαλοκρηπίδα. Έτσι σήμερα ένα μεγάλο κομμάτι της ελληνικής υφαλοκρηπίδας/ΑΟΖ θα ανήκε στην Τουρκία.

Αξίζει τον κόπο να διαβάσετε αυτό το μνημόνιο του Λευκού Οίκου της 8ης Σεπτεμβρίου 1964:

DocFile (1)

DocFile (2)
ΕΔΩ Η ΠΗΓΗ: https://history.state.gov/historicaldocuments/frus1964-68v16/d155

Τα πράγματα, πάντως, έχουν αγριέψει πρόσφατα. Όπως έγραψε ο Μιχάλης Ιγνατίου:

«Χωρίς αμφιβολία, η Τουρκία δημιουργεί πολεμική ατμόσφαιρα στη Μεσόγειο. Βασικά, όπως πάντα, στοχεύει την Ελλάδα και την Κύπρο. Τις τελευταίες ημέρες έχει περικυκλώσει το Καστελόριζο και την κυπριακή ΑΟΖ, και χρησιμοποιεί πραγματικά πυρά στη διάρκεια των ασκήσεων των στρατιωτικών της δυνάμεων.
Πρόκειται μόνο για απειλές και προκλήσεις;
Είναι οι ασκήσεις με πραγματικά πυρά το πρελούδιο για μία κολασμένη συνέχεια, που θα κυριαρχηθεί από την ακραία επιθετική συμπεριφορά της Τουρκίας;
Ή βρισκόμαστε ενώπιον της γνωστής τρικυμίας κρανίου του Τούρκου Προέδρου Ταγίπ Ερντογάν;
Πιστεύω ότι είναι ένα μείγμα όλων των παραπάνω, αλλά ουδείς φαίνεται να έχει πραγματική πληροφόρηση για τη συνέχεια, ειδικά για το τι θα ακολουθήσει στην περιοχή του Καστελόριζου και την κυπριακή ΑΟΖ.»

Το Καστελόριζο βρίσκεται στο επίκεντρο των τουρκικών προκλήσεων, διότι κατέχει μια πλεονεκτική και κομβική θέση στην Ανατολική Μεσόγειο. Βέβαια κάποιοι Έλληνες αναλυτές κάνουν ένα σοβαρό λάθος όταν υποστηρίζουν:

«Ο Ερντογάν κάνει ό,τι μπορεί για να αποτρέψει τη δημιουργία ελληνικής αποκλειστικής ζώνης στην περιοχή, καθώς κάτι τέτοιο θα του έκλεινε το δρόμο προς τη Μεσόγειο. Οι Τούρκοι αρνούνται να συμφωνήσουν ότι το Καστελόριζο ανήκει στην ελληνική αποκλειστική οικονομική ζώνη. Ο λόγος; Τo μικρό αυτό νησί θα αποτελούσε κλειδί για την ανακήρυξη της ελληνικής ΑΟΖ.»

Το Καστελόριζο δεν αποτελεί κλειδί για την ανακήρυξη της ελληνικής ΑΟΖ. Κανένα τμήμα της Ελληνικής επικράτειας δεν αποτελεί κλειδί για την ανακήρυξη της ΑΟΖ. Το Καστελόριζο αποτελεί κλειδί για την οριοθέτηση της ΑΟΖ. Προξενεί εντύπωση ότι, μετά από τόσα χρόνια, συνεχίζεται η σύγχυση ανάμεσα στις έννοιες ανακήρυξη και οριοθέτηση ΑΟΖ.

Το μεγάλο πρόβλημα είναι η οριοθέτηση ανάμεσα στην Ελλάδα και στη Κύπρο. Όταν θα γίνει η σωστή οριοθέτηση, βάσει της Σύμβασης του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS), ανάμεσα στα δύο κράτη, που θα περιλαμβάνει τα δικαιώματα του συμπλέγματος του Καστελόριζου, η Τουρκία θα αντιδράσει και θα ζητήσει την παρέμβαση του Δικαστηρίου της Χάγης και όχι του Διεθνούς Δικαστηρίου του Δίκαιου της Θάλασσας που εδρεύει στο Αμβούργο, αφού Τουρκία δεν είναι μέλος του UNCLOS. Η Τουρκία θα προσπαθήσει να πείσει την Χάγη ότι το τριεθνές σημείο οριοθέτησης ανάμεσα σε Ελλάδα, Κύπρο και Αίγυπτο παραβιάζει τους κανόνες του Δίκαιου της Θάλασσας και θα ζητήσει να έχει θαλάσσια σύνορα με την Αίγυπτο. Η Ελλάδα θα πρέπει να απορρίψει αυτή τη θέση της Τουρκίας τονίζοντας ότι θα δεχτεί την παρέμβαση του Δικαστηρίου της Χάγης, μόνο εάν η Τουρκία αποδεχτεί την οριοθέτηση ολόκληρης της θάλασσας των δύο κρατών.

Τα χωρικά ύδατα ανάμεσα στην Τουρκία και το Καστελόριζο

Τα χωρικά ύδατα ανάμεσα στην Τουρκία και το Καστελόριζο

Η Τουρκία με επιθετικότητα και ασύστολο θράσος συνεχίζει για πάνω από 40 χρόνια τώρα μια επιθετική και επεκτατική πολιτική στο Αιγαίο, στην οποία τα τελευταία χρόνια έχει συμπεριλάβει και το σύμπλεγμα του Καστελόριζου, προβάλλοντας συνεχώς αβάσιμες διεκδικήσεις και παραβιάζοντας όλους τους κανόνες του διεθνούς δικαίου.
Αυτή την χρονική περίοδο, αυτό που προέχει είναι η Ελλάδα να προχωρήσει τάχιστα στην οριοθέτηση της ΑΟΖ της με την Αίγυπτο. Ιδού η Ρόδος ιδού και το πήδημα.

http://mignatiou.com/2017/05/prin-53-chronia-edinan-stous-tourkous-to-kastelorizo-alla-simera-theloun-ke-alla-nisia/

Europe: Moving at Different Speeds

Από
anixneuseis
-
2

A multi-speed Europe presents an attractive alternative to the current EU structure. But is it feasible?

European leaders gathered on March 25 to commemorate what should have been a momentous occasion: the 60th anniversary of signing of the Treaty of Rome, which established the European Economic Community. Instead, the Rome summit took on a distinctly gloomy tone as 27 heads of government (the United Kingdom did not attend) implicitly acknowledged the irony of celebrating the foundations of a union beset by more critical problems than ever. At the forefront of the summit was a conflict over the idea of a “multi-speed Europe,” and the extent to which institutional change will be necessary to salvage the original goals of the union.

The Rome Declaration signed at the end of the March summit states that European Union members “will act together, at different paces and intensity where necessary, while moving in the same direction,” which loosely references a multi-speed European Union.  The idea of different levels of integration, which originally surfaced in the 1970s, has found new support among key European countries such as Germany, France, Spain and Italy due to current crises.

Although some EU members are skeptical of the concept, German Chancellor Angela Merkel expressed her endorsement of the idea, saying that “A Europe of different speeds is necessary, otherwise we will probably get stuck. If Europe gets stuck and doesn’t develop further, then this work of peace may run into danger faster than one might think.”

Merkel’s stark warning underlines the severity of the European Union’s institutional crisis. The union is about to shrink for the first time with the upcoming departure of the UK. Meanwhile, it is facing fundamental disagreements on issues including the euro and the refugee crisis and is grappling with a rising swell of populism and anti-EU sentiment. Brexit demonstrated a symbolic rejection of both deeper integration and a shift of more authority to Brussels. As a result, a truly federal structure and full political union of all member states is, at the moment, out of the question. A multi-speed Europe presents an attractive alternative. But is it feasible?

The European Union already has a somewhat multi-speed setup resulting from various zones and groupings, including the eurozone, the Schengen area, the European Economic Area and the customs union. European Commission President Jean-Claude Juncker’s recent white paper on the future of the EU also included a scenario that could be described as the “light version” of multi-speed Europe, in which “coalitions of the willing” would work together intensively on specific policy areas. While Juncker’s proposal is certainly feasible and more digestible than other alternatives, it does not go far enough to solve the fundamental problems underlying the union’s malaise.

A truly effective multi-speed model would require more significant institutional change. It would likely consist of a structure with multiple concentric layers, each representing various degrees of integration. The inner circle would consist of the core group of most integrated countries, which would share a common currency and sacrifice a higher degree of sovereignty to form a full monetary union and political cohesion.

The second layer would be composed of member states that are part of the European Union and the common market but not interested in deeper integration required to be part of the euro or share a joint foreign policy. Countries in this ring could “opt-in” to cooperation on specific issues, but would not be required to participate.

The outer layer would offer the opportunity for countries not part of the European Union to develop a form of association agreement, allowing such countries to develop stronger links to the EU without becoming a member. This would also be an elegant solution for countries with little hope of joining the European Union in the near future, such as Ukraine or Turkey.

The EU currently finds itself in an institutional bind of its own making. It groups 28 countries together in a one-size-fits-all framework originally designed 60 years ago for six original members. The varying political and economic ambitions of countries within the union, combined with the need for unanimity, have led to paralysis on many key policy issues.

A multi-speed Europe would allow some states to press forward with more integration or the implementation of new policies without having to secure consensus among all member states. Until now, the standard answer to the union’s major crises has been to muddle through by agreeing on the bare minimum, while the union has been unable to address the core roots of these crises because of a fundamental lack of agreement between member states.

However, as Chancellor Merkel warned, the consequences of continuing to muddle through could be dire. Although the process will undoubtedly be messy, a true multi-speed model could offer the most potential benefit. The European Union needs to accept that the price for greater unity may begin with disunity.

*[Young Professionals in Foreign Policy is a partner institution of Fair Observer.]

The views expressed in this article are the author’s own and do not necessarily reflect Fair Observer’s editorial policy.

Photo Credit: nevarpp

Europe: Moving at Different Speeds

Η εξέλιξη της Τουρκικής Αμυντικής Βιομηχανίας (türk savunma sanayii’nin ilerlemesi).

Από
anixneuseis
-
1

του Νικόλαου Παούνη.

Τα επιτεύγματα της τουρκικής πολεμικής βιομηχανίας που παρουσιάζονται στην Έκθεση Αμυντικού Υλικού IDEF-2017 είναι κυριολεκτικά “αστείρευτα”, και τι να πρωτοαναφέρει κανείς!

Κατά το έτος 2016 οι εξαγωγές κυμάνθηκαν στα 1,68 δις δολάρια (αυξήθηκαν ελαφρώς κατά 300 εκ. δολάρια εν συγκρίσει με το προηγούμενο έτος), και ασφαλώς κάθε σύγκριση με τα ελληνικά δεδομένα θεωρείται ουτοπική (απόλυτη απογοήτευση)!
Ενδεικτικά παρατήρησα:
1) Νέους πυραύλους αέρος-αέρος Bozdogan, Gokdogan
2) Τορπίλες TORK
3) Φρεγάτα χαμηλής παρατηρησιμότητας (stealth) πολλαπλών αποστολών TF-4500
4) Έκθεση προηγμένων συστημάτων τηλεπικοινωνιών TAFICS
5) Περαιτέρω ανάπτυξη των Α/Α Korkut, Atilgan, Zipkin (πιθανή απόπειρα διασύνδεσης)
6) Μη επανδρωμένα αεροσκάφη Bayraktar tb-2 με εξίσου εγχώρια βλήματα MAM-L
7) Α/Τ βλήματα UMTAS (Mizrak-u) για ελικόπτερα συμπαραγωγής T-129 ATAK
8) Έκδοση άρματος μάχης ALTAY για αγώνα M.O.U.T. (μετά τα διδάγματα στην Al Bab)
9) Σύγχρονοι παρεμβολείς Koral ED/ET.
10) Νέα έκδοση κατευθυνόμενου βλήματος για τα Kasirga-G
κ.α.

Image may contain: text
Image may contain: outdoor

Η γεωπολιτική της επίθεσης στην Βόρειο Κορέα

Από
anixneuseis
-
0

του Δημήτρη Ψωμιάδη, Πολιτικού Επιστήμονα.

Η ιδιάζουσα διασταύρωση της Δύσης με την Ανατολή στα πλαίσια του Ψυχρού Πολέμου είχε ως απόρροια την θερμή συμπλοκή Βορρά-Νότου στην χερσόνησο της Κορέας κατά τα έτη 1950-1953 με χιλιάδες νεκρούς και ένα ασαφές αποτέλεσμα γεωπολιτικού περιεχομένου. Η κατάληξη του ‘’Ξεχασμένου Πολέμου’’ παγίωσε την συγκρουσιακή κατάσταση που κυριαρχούσε σε όλη την διάρκεια του αιώνα από το τέλος του Β Παγκοσμίου Πολέμου ως την κατάρρευση της ΕΣΣΔ.

Το τοτινό γεωπολιτικό πλαίσιο επέβαλε ως καταλληλότερη λύση τον διαχωρισμό της πολύπαθης χερσονήσου με σύνορο τον 38ο Παράλληλο. Έκτοτε, μονιμοποιήθηκαν δύο καθεστώτα, με δύο αντιθετικά συστήματα κοινωνικής οργάνωσης, όπου ο Βορράς απροκάλυπτα επιβίωσε ως προσωποπαγή δικτατορία με την στήριξη της Κίνας και ο Νότος ενσωματωμένος οργανικά στο Δυτικό στρατόπεδο εξελίχθηκε σε μία από τις σημαντικότερες οικονομίες του κόσμου[1] και ένα προπύργιο της αμερικανικής περιφερειακής στρατηγικής ασφαλείας[2].

Η κατάρρευση της ΕΣΣΔ αναδιάταξε το γεωπολιτικό τοπίο,

αφαιρώντας από πολλές χώρες την προστασία που τους παρείχε και αναδιπλούμενη περιορίστηκε στην υπεράσπιση του ‘’εγγύς της εξωτερικού’’[3] της ως ζωτική επιδίωξη. Αυτή η απόσυρση όμως δεν συμπαρέσυρε την κατάρρευση και του βορειοκορεατικού καθεστώτος εξ΄ αιτίας της ενεργότερης υποστήριξης που ελάμβανε στο εξής από το γειτονικό κράτος της Κίνας[4].

Η Πιονγκγιάνγκ φυσικά, όπως κάθε ορθολογικά πράττον κράτος, δεν θα επαφίετο για την εξασφάλιση της ασφαλείας της αποκλειστικώς στο Πεκίνο. Έτσι, αρχής γενομένης την δεκαετία του ’60 εξεδήλωσε το ενδιαφέρον της να αποκτήσει πρόσβαση στην χρήση της πυρηνικής ενέργειας[5]. Αν και υπέγραψε την Συνθήκη για την Μη Διάδοση των Πυρηνικών το 1985, απεσύρθη το 1993[6]. Όπως, ήταν αναμενόμενο δεν θα έμενε στην ανάπτυξη της πυρηνικής ενέργειας χωρίς να την μετατρέψει σε όπλο στραμμένο κατά των εχθρών του καθεστώτος. Το Πακιστάν λειτούργησε ως συνεργάτης στην διαδικασία απόκτησης πυρηνικής[7] και βαλλιστικής τεχνολογίας[8] ήδη από τα τέλη της δεκαετίας του ‘90. Το 2006 η Βόρειος Κορέα διενήργησε την πρώτη της πυρηνική δοκιμή[9]. Από τότε προχώρησε σε άλλες 4 πυρηνικές δοκιμές με την τελευταία και ισχυρότερη αυτήν του 2016[10]. Επιπροσθέτως, είναι σύνηθες στις περιπτώσεις των κρατών που κατέχουν πυρηνική τεχνολογία να  επιθυμούν και την ανάπτυξη των μέσων μεταφοράς τους, το κυριότερο εξ’ αυτών είναι οι βαλλιστικοί πύραυλοι. Έτσι, η Β. Κορέα έχει αναπτύξει μέσου βεληνεκούς πυραύλους με υπό ανάπτυξη μακρού[11] βεληνεκούς κυμαινόμενου από 10.000 km (KN-14) έως 11.500 km (KN-08), οι οποίοι θα είναι ικανοί να προσβάλουν το ηπειρωτικό έδαφος των ΗΠΑ[12]. Με αυτά τα δεδομένα η κατοχή βαλλιστικών πυραύλων και ρουκετών από την Πιονγκγιάνγκ «θέτει ευθεία απειλή στην Νοτιοανατολική Ασία».

Είναι σαφές πως η ύπαρξη του κράτους αυτού στηρίζεται αποκλειστικά στην ειδική σχέση που διατηρεί με την Κίνα, ως της μόνης συμμάχου που διαθέτει. Σφυρηλατημένη μέσα από τις εμπειρίες του Β΄ ΠΠ, του Κινεζικού Εμφυλίου και του Πολέμου της Κορέας, η σχέση διατηρείται σε κλίμα σταθερότητας και ενδυνάμωσης, παρά τις διακυμάνσεις που απορρέουν από τις πυρηνικές φιλοδοξίες της Πιονγκγιάνγκ, οι οποίες θέτουν σοβαρές παραστάσεις απειλής για τις χώρες τις περιοχής, των ΗΠΑ αλλά και της ίδιας της Κίνας[13]. Συνεπώς, κάθε φορά που τα πράγματα επιδεινώνονται στην χερσόνησο, οι ΗΠΑ καλούν την Κίνα να θέσει υπό έλεγχο την συμπεριφορά της γειτονικής της χώρας, ενώ ορισμένες φορές η Κίνα έχει συναινέσει στην επιβολή κυρώσεων κατά τις συμμάχου της[14], προφανώς και για να προειδοποιήσει την έμμεσα για τα επιτρεπτά όρια αλλά και για να μην εκτεθεί απροκάλυπτα στην διεθνή «κοινότητα» και απολέσει μερίδιο της διεθνούς νομιμοποίησης. Η σταθερά όμως που καθοδηγεί τις σχέσεις της Κίνας με την Β. Κορέα είναι γεωπολιτικοί και το εθνικό της συμφέρον επιτάσσει την διατήρηση του καθεστώς για λόγους χρησιμότητας ως «buffer state» μεταξύ αυτής και των ΗΠΑ[15] αποσείοντας τον κίνδυνο μιας ευρύτερης αποσταθεροποίησης σε σημείο πολέμου ε συνεπαγόμενα κύματα προσφύγων προς την Κίνα[16].

Όμως, για ακόμα μια φορά με την ένταση να κλιμακώνεται επικίνδυνα τις τελευταίες εβδομάδες με εκατέρωθεν κατηγορίες για διατάραξη της ειρήνης[17] και με τον Αντιπρόεδρο των ΗΠΑ Mike Pence να δηλώνει από το σύνορο Βόρειας-Νότιας Κορέας πως «η εποχή της στρατηγικής υπομονής έχει τελειώσει»[18]. Ακολούθησε η γνωστοποίηση της αποστολής μιας ομάδας κρούσης αεροπλανοφόρου[19] στην περιοχή αποτελώντας μια σαφή προειδοποίηση-απειλή. Διεξήχθησαν κάποιες αποτυχημένες πυραυλικές δοκιμές εκ μέρους της Πιονγκγιάνγκ[20] και εγκαταστάθηκε το αντιπυραυλικό σύστημα THAAD[21] στην Νότιο Κορέα, με την Κίνα να αντιδρά έντονα στην εγκατάστασή του[22] θεωρώντας πως απειλεί και την δική της ασφάλεια. Ως επιστέγασμα το βορειοκορεατικό καθεστώς πραγματοποίησε μεγαλειώδη παρέλαση και εκτεταμένες στρατιωτικές ασκήσεις αποτελώντας μια άνευ προηγουμένου επίδειξη ισχύος[23], διατρανώνοντας την θέλησή της να αντισταθμίσει το στρατηγικό πλεονέκτημα του αντιπάλου σε ψυχολογικό επίπεδο σε πρώτη φάση.

Θα μπορούσε όλος αυτός ο καταιγισμός δηλώσεων και γεγονότων να οδηγήσει σε πολεμική σύρραξη στην Χερσόνησο της Κορέας; Κατ’ αρχήν, θα πρέπει να γνωρίζουν οι λήπτες αποφάσεων και οι σχεδιαστές σεναρίων πολέμου πως «άδηλα τα του πολέμου», (Β 11) όπως ορθά και δικαιωμένα γνώριζε ο Αρχίδαμος κατά την έναρξη του Πελοποννησιακού Πολέμου. Η βιάση της αμερικανικής διοίκησης να αντιμετωπίσει άμεσα το βορειοκορεατικό πρόβλημα έγκειται στο ότι η δυνατότητα παραγωγής πυρηνικών κεφαλών έχει βελτιωθεί σε σημείο που να μπορεί να κατασκευάζει μια κάθε έξι ή επτά εβδομάδες[24].

Παρά τους λεονταρισμούς του καθεστώτος μια ευθεία και συμβατικού τύπου αντιπαράθεση με τις ΗΠΑ θα απέβαινε μοιραία για τις τύχες του, εφ’ όσον η Ουάσιγκτον αποτελεί την ισχυρότερη πολεμική μηχανή του κόσμου[25]. Τα πλήγματα με πυραύλους Tomahawk στην Συρία και η ρίψη της ‘’μητέρας των βομβών’’ εναντίον μαχητών του ISIS στο Αφγανιστάν[26] ήταν και μια σαφής επίδειξη των υπερσύγχρονων δυνατοτήτων του αμερικανικού οπλοστασίου. Φυσικά όμως οι ΗΠΑ γνωρίζουν πως η Β. Κορέα είναι μια άλλης φύσης απειλή. Η ανισομέρεια στρατιωτικής ισχύος βάζει σε πειρασμό την δεύτερη να χρησιμοποιήσει ως ανταπάντηση πυρηνικά όπλα, πλήττοντας το έδαφος της Νοτίου Κορέας, της Ιαπωνίας ή των αμερικανικών δυνάμεων στην περιοχή.  Έτσι οι ΗΠΑ βρίσκονται έμπροσθεν ενός πιεστικού διλήμματος: ή να χτυπήσουν προληπτικά έτσι ώστε να εκμηδενίσουν το όποιο πλεονέκτημα αποκτά ή θα αποκτήσει η Πιονγκγιάνγκ ή να ριψοκινδυνεύσουν έναν πόλεμο σε χρόνο που δεν θα επιλέξουν, δίνοντας έτσι την ευχέρεια στο καθεστώς να κλιμακώσει σε πυρηνικό πόλεμο.

Η επίθεση είναι σαφές πως θα επικεντρωθεί στις πυρηνικές εγκαταστάσεις[27] με σκοπό την ‘’απονεύρωση’’ και την κάμψη της θέλησή του καθεστώτος να συνεχίσει το πυρηνικό έργο του, αποστερώντας του το ισχυρότερο διαπραγματευτικό του χαρτί με συνέπεια να το αναγκάσει να διαπραγματευθεί με ευνοϊκούς για τις ΗΠΑ και τους συμμάχους τους όρους ή και ακόμα μπορεί να προκαλέσει την κατάρρευση του καθεστώτος και να οδηγήσει στην επανένωση της χερσονήσου. Μπορεί να μην πάνε τα πράγματα καθόλου έτσι. Αν το καθεστώς επιβιώσει θα ανταποδώσει σίγουρα τα πλήγματα είτε με κάποιες πυρηνικές κεφαλές που δεν θα έχουν εντοπίσει οι υπηρεσίες πληροφοριών των ΗΠΑ και δεν θα έχουν καταστρέψει τα πλήγματα, είτε με μαζικού συμβατικού τύπου επίθεση στην Σεούλ[28] και εν γένει του εδάφους του Νότου από το πυροβολικό του Βορρά[29]. Υπολογίζεται πως το κόστος του πολέμου θα ανέλθει στο 1 τρις δολάρια και ένα εκατομμύριο νεκροί[30]. Όως, σύμφωνα με τον Niall Ferguson οι πιθανότητες για κάτι τέτοιο είναι μικρές λόγω του ορθολογισμού των παικτών και των μικρών δυνατοτήτων του πυροβολικού και της ανυπαρξίας τεχνολογίας ικανής να προσαρμόσει μια πυρηνική κεφαλή σ’ ένα ICBM[31]. Επομένως, το ενδεχόμενο σ’ αυτήν την χρονική περίοδο να ξεσπάσει πόλεμος μεταξύ Β. Κορέας και ΗΠΑ δεν έχει πολλές πιθανότητες.

Μια ακόμα μεταβλητή ενός ενδεχόμενου πολέμου είναι η είσοδος και άλλων δυνάμεων στην σύγκρουση. Κυρίως, η χώρα που θα εμπλακεί ενεργά θα είναι η Κίνα, κατά αναλογία, της εμπλοκής της στον πόλεμο της Κορέας. Οι λόγοι που θα την ωθήσουν σ’ αυτήν την κίνηση είναι η γειτνίαση με το θέατρο επιχειρήσεων, το συμφέρον της για την διατήρηση αυτού του «αναχωματικού» κράτους και η επιθυμία εδραίωσης της ως κυριαρχική δύναμη στην περιοχή. Το σίγουρο είναι πως θα εμπλακούν και τα κράτη συμμαχικά των ΗΠΑ, όπως η Ιαπωνία που αναλαμβάνει σταδιακά ενεργό δράση[32] αλλά και η Κίνα είναι πιθανό να στηριχθεί από την Ρωσία, όπως οι πρόσφατες εκκλήσεις μαρτυρούν[33] και πηγές αποκαλύπτουν την από κοινού παρακολούθηση της αμερικανικής ομάδας κρούσης[34]. Όπως και να έχει τα πολεμικά σχέδια είναι άψογα και τέλεια σχεδιασμένα μέχρι να έρθουν σε επαφή με πραγματικότητα. Επομένως δεν θα μπορούσαμε να αποφανθούμε με ακρίβεια και απολυτότητα για την έκβαση ενός γεγονότος όπως ο πόλεμος, οι πιθανές τροπές που μπορεί να λάβει είναι: Πρώτον, σαφής νίκη των ΗΠΑ με συνεπαγόμενη κατάρρευση του καθεστώτος και επανένωση της χερσονήσου, καθιστώντας τες αδιαφιλονίκητα κυρίαρχη δύναμη στην περιοχή. Δεύτερον, σύγκρουση με μη ξεκάθαρο νικητή σαν το 1950-53. Τρίτον, είναι μια ήττα των ΗΠΑ, πιθανότητα που θα αναδιέτασσε άρδην τις παγκόσμιες ισορροπίες. Κλείνοντας, θα πρέπει να αναφερθεί πως ένας πόλεμος θα ξεσπούσε εάν εξυπηρετούσε πρώτιστα τα συμφέροντα των μεγάλων δυνάμεων που συγκεντρώνονται στην περιοχή και δευτερευόντως τα αμιγή συμφέροντα του λαού των δύο Κορέων. Τέλος, είναι διαυγές πως ένας πόλεμος θα κατέστρεφε ανεπανόρθωτα τις ήδη τεταμένες ισορροπίες σε μια ήδη θερμή περιοχή.

New Times Roman

[1] CIA Factbook, Korea South, Economy, Last update 12 Jan 2017, [https://www.cia.gov/library/publications/the-world-factbook/geos/ks.html ]

[2] Council on Foreign Relations, The Korean Pivot: Seoul’ s Strategic Choices and Rising Rivalries in Northeast Asia, Feb 2017, [http://www.cfr.org/south-korea/korean-pivot-seouls-strategic-choices-rising-rivalries-northeast-asia/p38728 ]

[3] Foreign Affairs, Dimitri Trenin, Η αναβίωση του ρωσικού στρατού, 18 Απρ 2017, [[http://www.foreignaffairs.gr/articles/71242/dmitri-trenin/i-anabiosi-toy-rosikoy-stratoy?page=show ]

[4]

[5] Global Security, Nuclear Weapons Program, [http://www.globalsecurity.org/wmd/world/dprk/nuke.htm  ]

[6] IAEA, Fact seeds on DPRK Nuclear Safeguards, [ https://www.iaea.org/newscenter/focus/dprk/fact-sheet-on-dprk-nuclear-safeguards ]

[7] Sunday Guardian, Madhav Nalapt, North Korea’ s Bomb Made in Pakistan, 25 Sept 2016 [http://www.sundayguardianlive.com/investigation/6641-north-korea-s-bomb-made-pakistan ]

[8] The Japan Times, Samuel Ramani, The Pakistan-North Korea Nexus, 5 Sept. 2016 [http://www.japantimes.co.jp/opinion/2016/09/05/commentary/world-commentary/pakistan-n-korea-nexus/#.WQj-MfnyjIU ]

[9] CNN, North Korea pledges to test nuclear bomb, 4 Oct 2006, [http://edition.cnn.com/2006/WORLD/asiapcf/10/03/nkorea.nuclear/index.html?section=cnn_topstories]

[10] The New York Times, Choe Sang-Hun & Jane  Perlez, North Korea Tests a Mightier Nuclear Bomb, Raising Tension, 8 Sept. 2016, [https://www.nytimes.com/2016/09/09/world/asia/north-korea-nuclear-test.html?_r=0 ]

[11] BBC, North Korea’ s missile programme, 20 April 2017, [http://www.bbc.com/news/world-asia-17399847 ]

[12] The National Interest, Bobert Beckhusen, History Proves North Korea’ s Ballistic Missiles Are very Hard to Hit, 8 April 2017, [ http://nationalinterest.org/blog/the-buzz/history-proves-north-koreas-ballistic-missiles-are-very-hard-20093 ]

[13] The Diplomat, Mu Chunshan, Why China-North Korea Relations Can’t Be Broken, 10 Mar 2016, [http://thediplomat.com/2016/03/why-china-north-korea-relations-cant-be-broken/ ]

[14] BBC, US and China make ‘progress’ on N Korea sanctions, 24 Feb 2016,  [http://www.bbc.com/news/world-asia-35638008 ]

[15] GIISA, Nuclear Stability in Asia Strengthening Order in Times of Crises, Session III North Korea’ s nuclear program, 19-21 June 2016, [ https://www.swp-berlin.org/fileadmin/contents/products/projekt_papiere/BCAS2016_Sun_Yun_web.pdf ]

[16] Council on Foreign Relations, Eleanor Albert, The China-North Korea Relationship, 26 Apr 2017,  [http://www.cfr.org/china/chinanorth-korea-relationship/p11097 ]

[17] The Guardian, Justin McCurry, North Korea launches salvo of rhetoric, threatening nuclear test ‘at any time’ 2 May 2017, [ https://www.theguardian.com/world/2017/may/02/north-korea-launches-salvo-of-rhetoric-threatening-nuclear-test-at-any-time ]

[18] The Guardian, Mike Pence warns North Korea: do not test Trump’s resolve, 17 Apr 2017, [https://www.theguardian.com/world/2017/apr/17/mike-pence-north-korea-missile-nuclear-strategic-patience-is-over ]

[19] Military.com, Erik Slavin, US Carrier Group Will Arrive Near Korea Peninsula Within Days, 22 Apr 2017, [ http://www.military.com/daily-news/2017/04/22/us-carrier-group-will-arrive-near-korean-peninsula-within-days.html ]

[20] NBC News, Robert Windrem & Corky Siemaszko, North Korea Crisis: How Events Have Unfolded Under Trump, 3 May 2017, [http://www.nbcnews.com/news/world/north-korea-crisis-how-events-have-unfolded-under-trump-n753996 ]

[21] DW, Trump would be ‘honored’ to meet North Korea’ s leader, 2 May 2017 [http://www.dw.com/en/trump-would-be-honored-to-meet-north-koreas-leader/a-38653418 ]

[22] RT, China demands ‘immediate’ halt to THAAD deployment in South Korea, 2 May 2017 [https://www.rt.com/news/386828-china-thaad-south-korea/ ]

[23] The Telegraph, Barney Henderson, North Korea ‘tests ballistic missile’ amid reports Pyongyang stating ‘imminent’ 29 Apr 2017 , [http://www.telegraph.co.uk/news/2017/04/28/north-korea-tests-ballistic-missile-amid-reports-pyongyang-stating/ ]

[24] The New York Times, As North Korea Speeds Its Nuclear Program, U.S. Fears Time Will Run Out, 24 Apr 2017,[ https://www.nytimes.com/2017/04/24/world/asia/north-korea-nuclear-missile-program.html ]

[25] Global Fire Power, USA [ http://www.globalfirepower.com/country-military-strength-detail.asp?country_id=united-states-of-america ]

[26] Independent, Lizzie Dearden, What would happen if Trump went to war with North Korea? 23 April 2017 [http://www.independent.co.uk/news/world/asia/north-korea-nuclear-world-war-donald-trump-kim-jong-un-south-missile-weapons-tests-moab-mop-a7697076.html ]

[27] Geopolitical Futures, George Friedman, What war with North Korea Looks like, 19Apr 2017, [https://geopoliticalfutures.com/war-north-korea-looks-like/ ]

[28] Newsweek, Bill Powell, What war with North Korea looks like, 25 Apr 2017, [http://www.newsweek.com/2017/05/05/what-war-north-korea-looks-588861.html ]

[29] Foreign Policy, Thomas E. Ricks, Why ‘5027’ is a number you should know: How war in Korea might unfold, 1 May 2017,[ http://foreignpolicy.com/2017/05/01/why-5027-is-a-number-you-should-know-how-war-in-korea-might-unfold/ ]

[30] ΘΕΜΑ, Μίνα Αγγελίνη, Η κρίση της Κορέας: Τι θα γίνει αν οι «τρελοί»  πατήσουν το κουμπί, 1 Μαΐου 2017,[ http://www.protothema.gr/world/article/675537/h-krisi-tis-koreas-ti-tha-ginei-an-oi-treloi-patisoun-to-koubi/ ]

[31] JWR, Niall Ferguson, Are we on the brink of a Second Korean War? 19 Apr 2017, [http://www.jewishworldreview.com/0417/ferguson041917.php3 ]

[32] BBC, Japan sends biggest warship to protect US supply vessel, 1 May 2017, [http://www.bbc.com/news/world-asia-39768110?ocid=socialflow_facebook&ns_mchannel=social&ns_campaign=bbcnews&ns_source=facebook ]

[33] The Telegraph, Neil Connor, China enlists Russia to help to avert North Korea crisis, 15 Apr 2017, [http://www.telegraph.co.uk/news/2017/04/15/china-enlists-russia-help-avert-north-korea-crisis/ ]

[34] The Telegraph, Neil Connor, China and Russia dispatch ships to shadow Donald Trump’ s ‘armada’ as it approaches North Korea waters – Japanese media report, 17 Apr 2017 [http://www.telegraph.co.uk/news/2017/04/17/china-russia-dispatch-ships-shadow-donald-trumps-armada-approaches/?WT.mc_id=tmgoff_fb_tmg ]

1...2,9622,9632,964...3,021Σελίδα 2,963 από 3,021