Η άλωση και συνεργασία του αμερικανικού “βαθέως κράτους” με το αντίστοιχο τουρκικό

Από

May 15, 2017

Λευκός Οίκος. Φωτογραφία www.mignatiou.com

Του ΜΑΡΙΟΥ ΕΥΡΥΒΙΑΔΗ

Δυστυχώς διαδοχικά τουρκικά καθεστώτα έχουν “αλώσει” το αμερικανικό “βαθύ κράτος” εδώ και δεκαετίες, ένα γεγονός που διαιωνίζεται και δεν πρόκειται να αλλάξει με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τα συμφέροντα του Ελληνισμού.
(Η φράση “βαθύ κράτος” προέρχεται από την Τουρκία και είναι μετάφραση της φράσης “derin devlet”. Ο ίδιος ο πρωθυπουργός Σουλεϊμάν Ντεμιρέλ παραδέχθηκε τη τη δεκαετία του 1970, την ύπαρξη του δημόσια, χαρακτηρίζοντας το ως “κυβέρνηση” που λειτουργεί παρασκηνιακά και υπόγεια έναντι του επίσημου κράτους, ακυρώνοντας τις αποφάσεις του κατά βούληση, και το οποίο στην εποχή του ήταν οι μηχανισμοί που ανάπτυξε το εκάστοτε Συμβούλιο Ασφαλείας του κεμαλικού καθεστώτος. Η υιοθέτηση του τουρκικού όρου διεθνώς είναι αξιοσημείωτο γεγονός και ισχυρή ένδειξη ως προς την ύπαρξή του).

Τα θεμέλια της κατάστασης αυτής στις υπόγειες σχέσεις Άγκυρας και Ουάσιγκτον, τέθηκαν και ισχυροποιήθηκαν τη “χρυσή εποχή” των αμερικανικο-τουρκο-ισραηλινών σχέσων επί προεδρίας Ρέηγκαν, όταν άρχισε η κυριαρχία των νεοσυντηρητικών σε ζητήματα εξωτερικής πολιτικής. Ωστόσο πρέπει να επισημανθεί πως τα θεμέλια τέθηκαν επί Προεδρίας Κάρτερ από τον περιβόητο Σύμβουλό του σε ζητήματα εθνικής ασφάλειας, Μπρεζίνσκι και όλο το τουρκολάγνο επιτελείο του, στο Εθνικό Συμβούλιο Ασφαλείας των ΗΠΑ, με κύριο καθοδηγητή στο επιτελείο, τον Paul Henze.

Ο τελευταίος υπήρξε σταθμάρχης της CIA στην Τουρκία λίγο πριν διοριστεί από τον Μπρεζίνσκι ως υπεύθυνος για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις στο Εθνικό Συμβούλιο Ασφαλείας. Και όπως μας πληροφορεί και μας περιγράφει ο μακαρίτης Αλί Μπιράντ, στο εξαίρετο βιβλίο του για το πραξικόπημα του Εβρέν το 1980 (“12 Σεπτεμβρίου”), τη μέρα του πραξικοπήματος τον πήραν από το σταθμαρχείο της Άγκυρας πρώην συνάδελφοί του να τον πληροφορήσουν πως τα “παιδιά του” (“your boys, Paul”), το έκαναν το πραξικόπημα!

Μέσα από πολύπλοκες διαδικασίες και δεκάδες εκατ. δολάρια, η Τουρκία κατάφερε να εμπεδωθεί μέσα στο αμερικανικό “βαθύ κράτος” ή όπως αλλιώς είναι παραδοσιακά γνωστό στην Αμερική, την “αόρατη κυβέρνηση”- “the invisible government”.

Η ύπαρξη της “αόρατης κυβέρνησης” στις Ηνωμένες Πολιτείες είναι γνωστή και γενικά αποδεκτή από το λαό. Ο τελευταίος διαθέτει μεν ασφαλιστικές δικλείδες μέσω του Συντάγματος οι οποίες, όμως, δεν είναι αρκετές για να τον προστατεύσουν αποτελεσματικά από τη στρατογραφειοκρατία ή όπως αλλιώς έχει χαρακτηρίσει το όλο σύστημα ο πρόεδρος Αϊζενχάουερ στην αποχαιρετιστήρια ομιλία του το 1961, “το στρατιωτικό-βιομηχανικό σύμπλεγμα” -“the military industrial complex”. Σήμερα η φράση έχει διευρυνθεί και συμπεριλαμβάνει και τα πανεπιστημιακά ιδρύματα και τις δεξαμενές εγκεφάλων όπου το χρήμα, κρατικό και μη, ρέει άφθονα και ασταμάτητα.

Ως προς αυτή καθαυτή την υπάρξη του αμερικανικού βαθέος κράτους, ο μακαρίτης Γερουσιαστής από τη Χαβάη, Daniel Inouye, είχε το εξής σχετικό να πεί στη διάρκεια των Ακροάσεων στη Γερουσία για το σκάνδαλο Ιράν- Κόντρα, το 1986:

“Υφίσταται μια σκιώδης κυβέρνηση με τη δική της Αεροπορία, το δικό της Ναυτικό, το δικό της μηχανισμό που αντλεί πόρους, εφαρμόζει τις δικές της ιδέες αναφορικά με το εθνικό συμφέρον, ανεμπόδιστα από τους ελέγχους (του Συντάγματος) και, βρίσκεται, υπεράνω του νόμου.” (“There exists a shadowy government with its own Air Force, its own Navy, its own fundraising mechanism, and the ability to pursue its own ideas of the national interest, free from all checks and balances, and free from the law itself.” — Daniel K. Inouye – US Senator, Hawaii-D. Source: at the Iran Contra Hearings, 1986).

Υπάρχει, επιπλέον, το αποκαλυπτικότατο βιβλίο των David Wise και Thomas Ross, “The Invisible Government” (1964) για τις υπόγειες μέθοδους λειτουργίας του.

Ωστόσο ο επιστήμονας που ανέλυσε και καθιέρωσε το θέμα, σε σχετικά “ανύποπτο” χρόνο, ήταν ο κατ´εξοχή μελετητής του σύχγρονου φαινομένου της προπαγάνδας και των δημοσίων σχέσεων, Edward Bernays (ανηψιού του Freud), στο εμβληματικό του έργο “Προπαγάνδα (1927): Γράφει:

“H συνειδητοποιημένη και έξυπνη χειραγώγηση των οργανωμένων συνηθειών του λαού και της κοινής γνώμης αποτελούν μια σημαντική παράμετρο σε κάθε δημοκρατική κοινωνία. Αυτοί που χειραγωγούν τους αθέατους μηχανισμούς της κοινωνίας, συνιστούν μια αόρατη κυβέρνηση που είναι η πραγματική ελίτ που κυβερνά τη χώρα μας… , μας κυριαρχεί ένας σχετικά μικρός αριθμός ατόμων… αυτοί κουνούν τα νήματα, αυτοί ελέγχουν το δημόσιο μυαλό, αυτοί συγκεντρώνουν τις παλιές κοινωνικές δυνάμεις και εφευρίσκουν καινούργιους τρόπους διοχέτευσής τους, ώστε να δεσμεύουν και να καθοδηγούν τον κόσμο. (“The conscious and intelligent manipulation of the organized habits and opinions of the masses is an important element in democratic society. Those who manipulate this unseen mechanism of society constitute an invisible government which is the true ruling power of our country . . . we’re dominated by the relatively small number of persons . . . it is they who pull the wires which control the public mind, who harness old social forces and contrive new ways to bind and guide the world.”)

Το πως κατάφερε η Τουρκία αυτή την τεράστια στρατηγική επιτυχία, που της παράγει αποτελέσματα μέχρι σήμερα, είναι και η ιστορία της τριγωνικής σχέσης που αναπτύχθηκε ανάμεσα σε ΗΠΑ, Τουρκία και Ισραήλ τη δεκαετία του 1980, αλλά ταυτόχρονα και η ιστόρια της αδυναμίας του ελληνικού λόμπι, σχετικά δικαιολογημένη, να διασπάσει αυτό το τριγωνικό σύμπλοκο δύναμις και εξουσίας.

Καταλυτικός παράγοντας της τουρκικής επιτυχίας υπήρξε το φιλοϊσραηλινό λόμπι στις ΗΠΑ. Το τελευταίο πήρε κυριολεκτικά από το χέρι τη χούντα του Εβρέν και την εμπέδωσε στους μηχανισμούς αποφάσεων του Κονκρέσου, της διακυβέρνησης Ρέηγκαν, της βιομηχανίας όπλων και τέλος στα πανεπιστημιακά ιδρύματα και στις δεξαμενές σκέψεις της χώρας.

Τα δυο πιο σημαντικά άτομα που καθοδήγησαν τη Τουρκία στους αμερικανικούς υπόγειους δρόμους εξουσίας και στο αμερικανικό βαθύ κράτος, υπήρξαν οι πολύ γνωστοί νεοσυντηρητικοί αξιωματούχοι Richard Perle και Paul Wolfowitz- οι ίδιοι που μας έφεραν και το καταστροφικό πόλεμο στο Ιράκ το 2003. Σημαντικό ρόλο έπαιξε και η υιοθέτηση από το καθεστώς Τουρκούτ Οζάλ του Νεοφιλελευθερισμού στη οικονομία που άνοιξε τη πόρτα των αμερικανικών επενδύσεων στη Τουρκία.

Με τα χρόνια και σήμερα το Τουρκικό καθεστώς έχει κατορθώσει να έχει μια δική του αυτόνομη παρουσία μέσα στις υπόγειους διαδρόμους εξουσίας στις ΗΠΑ και είναι σχετικά ανεξάρτητο από το αμερικανικό εβραϊκό λόμπι.

Μπορεί σήμερα να δοκιμάζονται οι σχέσεις ΗΠΑ, Ισραήλ και Τουρκίας. Όμως τα σύστημα των βαθέων κρατών και στα δύο κράτη συνεργάζονται, όχι πάντοτε αγαστά, αλλά αποτελεσματικά. Η σχέση τους έχει καταντήσει αιμομεικτική και ως εκ τούτου σχεδόν αδύνατο να διασπαστεί.

Έτσι, και το φαινομενικά σκάνδαλο του τέως Συμβούλου Εθνικής Ασφαλείας του προέδρου Τράμπ, του Στρατηγού Μike Flynn και των συνεργατών του, οι οποίοι λειτουργούσαν ταυτόχρονα και ως λομπίστες του ισλαμιστικού καθεστώτος του Ερντογάν, έρχεται ως τρανταχτή απόδειξη της διαχρονικότητας των σχέσεων των βαθέων κρατών στις δυο χώρες. Η σχέση αυτή καλά κρατεί, και, πέραν του καθόλα αρνητικού της ρόλου στα ελληνοτουρκικά και το κυπριακό, εκφράζεται και με τη σημερινή συνεργασία τους (μαζί με το Ισραήλ) με τους αποκεφαλιστές του Ισλαμικού κράτους σε Συρία και Ιράκ.

mignatiou.com

Συνάντηση της Αστάνα: Η ρωσική πρόταση για την επίλυση της συριακής κρίσης

Από

anixneuseis

May 15, 2017

Εύα Κουλουριώτη The Huffington Post.Πολιτική Αναλύτρια, Αρθρογράφος

Δημοσιεύθηκε: 13/05/2017 10:44 πμ

Η συνάντηση της περασμένης Τετάρτης στην Αστάνα διαφέρει από την προηγούμενη. Η διεθνής ατμόσφαιρα έχει αλλάξει δραματικά μετά τον βομβαρδισμό από τις ΗΠΑ στο στρατιωτικό αεροδρόμιο Shayrat του καθεστώτος Άσαντ. Η προηγούμενη κυβέρνηση των ΗΠΑ άφησε το συριακό έδαφος στο έλεος της Ρωσίας, η οποία βρήκε τη στρατιωτική επέμβαση ως τον καταλληλότερο τρόπο για να επιβάλει την επιρροή της και να προωθήσει στην αγορά τα οπλικά της συστήματα. Από την άλλη, η αμερικανική πλευρά έριξε όλο το βάρος στην εξάλειψη της τρομοκρατικής οργάνωσης ISIS και στην υποστήριξη των κουρδικών πολιτοφυλακών στη βόρεια Συρία. Ωστόσο, το πρόσφατο αμερικανικό χτύπημα ήταν τόσο ισχυρό που οδήγησε την ρωσική κυβέρνηση να αναδιατάξει τα χαρτιά της και να αρχίσει να αναζητά μια πολιτική λύση ώστε να διατηρήσει ό, τι έχει επιτύχει έως σήμερα.

Η τελευταία συνάντηση της Αστάνα έρχεται μετά από τρεις προηγούμενες που δεν έφεραν κανένα αποτέλεσμα. Αυτή τη φορά όμως, η νέα ρωσική πρόταση που ετοιμάστηκε μετά από σειρά επισκέψεων Ρώσων αξιωματούχων σε αρκετές χώρες της Μέσης Ανατολής, με πιο σημαντικές την επίσκεψη της επικεφαλής της Ρωσικής Ομοσπονδιακής Συνέλευσης Βαλεντίνας Ματβιένκο στην Σαουδική Αραβία και την επίσκεψη Λαβρόφ στο Κατάρ, τις οποίες ακολούθησε η επίσκεψη του Ιορδανού Υπουργού Εξωτερικών στη Μόσχα.

Η ρωσική πρόταση συνοψίζεται στα ακόλουθα σημεία: δημιουργία τεσσάρων ασφαλών περιοχών («περιοχών απεμπλοκής» όπως χαρακτηρίζονται) στο Ιντλίμπ, βόρεια της Χομς, βόρεια και ανατολικά της Δαμασκού και στη νότια Συρία, έτσι ώστε να υπάρξει ολική κατάπαυση του πυρός. Εάν το πρώτο αυτό βήμα επιτύχει, η Ρωσία σε συνεργασία με τους υπόλοιπους διεθνείς παίκτες, θα αποστείλει δυνάμεις στις οποίες θα συμμετέχουν αραβικές χώρες και δυτικές χώρες. «Η Αίγυπτος και η Αλγερία είναι οι επικρατέστερες να στείλουν στρατεύματα απεμπλοκής» για να αποφευχθεί πλήρως η σύγκρουση μεταξύ της συριακής ένοπλης αντιπολίτευσης και των δυνάμεων του καθεστώτος. Κατόπιν, θα οργανωθούν διμερείς συναντήσεις για την επίτευξη οριστικής πολιτικής.

Η ιδέα των ασφαλών περιοχών προέρχεται αρχικά από την κυβέρνηση των ΗΠΑ, όταν εκπρόσωπος του Προέδρου Τραμπ ανακοίνωσε σχεδόν πριν από δύο μήνες, ότι προτίθεται να δημιουργήσει ασφαλείς περιοχές στη Συρία για τον περιορισμό της κρίσης των προσφύγων, τη μείωση της έντασης των συγκρούσεων μεταξύ των διαφόρων μερών και την επικέντρωση των δυνάμεων του διεθνούς συνασπισμού στην εξάλειψη του ISIS. Όταν έγινε αυτή η πρόταση από τους Αμερικανούς, συνάντησε την αντίδραση της Ρωσίας η οποία πιέστηκε από τον Υπουργό Εξωτερικών Λαβρόφ να την απορρίψει ως πολύπλοκη και ότι δεν μπορεί να εφαρμοσθεί χωρίς τη συγκατάθεση του συριακού καθεστώτος. Το αμερικανικό χτύπημα, όμως, απέδωσε.

Η συμφωνία υπεγράφη ήδη από την Ρωσία, την Τουρκία και το Ιράν, η εφαρμογή της οποίας ξεκίνησε στις 6 αυτού του μήνα, αλλά μόλις λίγα λεπτά μετά την έναρξη ισχύος της, οι συγκρούσεις επέστρεψαν τόσο στην βόρεια ύπαιθρο της επαρχίας Χάμα, όσο και ανατολικά της πρωτεύουσας Δαμασκού, σε μια προσπάθεια των δυνάμεων του Άσαντ, υποστηριζόμενου από την ρωσική αεροπορία να ελέγξει νέες περιοχές που βρίσκονται στα χέρια της συριακής ένοπλης αντιπολίτευσης. Η εφαρμογή της πρότασης αυτής συνδέεται κυρίως με τη σοβαρότητα της ρωσικής πλευράς και την ικανότητά της να αναγκάσει τόσο το Ιράν όσο και τον Άσαντ να την εφαρμόσουν.

Το πλεονέκτημα της πρότασης που όλα τα μέρη δεσμεύθηκαν για την υλοποίησή της, είναι η μείωση των χωρίς διάκριση ρωσικών και καθεστωτικών βομβαρδισμών σε περιοχές αμάχων που ελέγχει η συριακή αντιπολίτευση, άρα και των απωλειών τους και μπορεί να αποτελέσει πραγματική αρχή για να επιτευχθεί μια πολιτική λύση για τον τερματισμό της συριακής κρίσης. Δεδομένου, επίσης, ότι η πρόταση αυτή αποκαθιστά την ασφάλεια του συριακού λαού, η επιλογή της μετανάστευσης θα πάψει να είναι στο μυαλό του. Μεγάλο μειονέκτημα αυτής της πρότασης αποτελεί η πιθανότητα της διαίρεσης της Συρίας σε ξεχωριστά καντόνια επιρροής, οπότε διακυβεύεται το μέλλον της χώρας ως ενιαίο κράτος.

Την Τρίτη, ο Ρώσος πρόεδρος είχε 30λεπτη τηλεφωνική συνομιλία με τον πρόεδρο των ΗΠΑ, με κύριο θέμα τη συριακή κρίση και την ρωσική πρόταση. Ο Λευκός Οίκος ανακοίνωσε ότι ο Αμερικανός Πρόεδρος κατ΄αρχήν υποστήριξε την πρόταση αυτή. Ωστόσο, η πραγματικότητα είναι ότι η κυβέρνηση των ΗΠΑ προετοιμάζει μια ολοκληρωμένη λύση για την επίλυση της συριακής κρίσης μακριά από την Αστάνα. Η επίσκεψη του Προέδρου των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ στη Σαουδική Αραβία, στο τέλος αυτού του μήνα, είναι μεγάλης σημασίας για την αναδιάταξη της τράπουλας και την ανάπτυξη λύσεων που θα περιλαμβάνουν ολόκληρη την περιοχή της Μέσης Ανατολής και κυρίως τη Συρία που θα είναι η επικεφαλίδα αυτής της επίσκεψης. Η λύση θα προέλθει μόνο μέσω της Ουάσιγκτον. Όσο και εάν η Ρωσία προσπαθεί, σε αυτό το παιχνίδι δεν είναι παρά ένας κομπάρσος.

http://www.huffingtonpost.gr/eva-koulourioti/-_11536_b_16505284.html?utm_hp_ref=greece

Pinar Selek : “La Turquie passe par un tunnel d’horreur”

Από

pcuser

May 14, 2017

Victime d’un acharnement judiciaire depuis 1998, l’écrivaine et sociologue turque, exilée en France, revient sur la situation de son pays. Entretien.

L’écrivaine et sociologue Pinar Selek, exilée en France, risque la prison à perpétuité en Turquie. © DR

Son histoire est au-delà de l’adjectif kafkaïen. On pourrait parler d’histoire turque, tant elle reflète la répression contre les minorités à l’œuvre dans le pays. L’écrivaine et sociologue Pinar Selek, aujourd’hui âgée de 45 ans, a été arrêtée il y a dix-neuf ans, faussement accusée d’un attentat sur le marché aux épices d’Istanbul. Le contexte est alors particulièrement tendu entre le régime et le parti kurde, le PKK. Nous sommes en 1998, elle a 27 ans. Ses recherches sur les minorités l’amènent à interroger des Kurdes et elle se retrouve alors dans le viseur des autorités, qui veulent des noms. Elle est emprisonnée. Torturée. À quatre reprises, Pinar Selek sera acquittée.

En décembre 2014, le procureur fait appel une nouvelle fois de la décision. Et le 25 janvier dernier, sa condamnation à perpétuité est requise. Qu’en sera-t-il cette fois ? L’auteure du très beau Parce qu’ils sont arméniens (éd. Liana Levi), qu’il faut lire pour comprendre autant le silence sur le génocide arménien en Turquie que le parcours de cette petite-fille d’un pionnier de la gauche turque (Haki Selek), répond à nos questions depuis Nice, où la sociologue enseigne à la faculté Sophia Antipolis. Exilée depuis 2011, Pinar Selek s’oblige, par solidarité avec tous ceux qui sont emprisonnés et au nom de sa liberté d’expression, à témoigner. Une fois encore.

Le Point.fr : Dix-neuf ans après votre première condamnation, vous êtes une nouvelle fois menacée par une condamnation d’emprisonnement à perpétuité. Comment reçoit-on, d’Istanbul à Nice, une telle nouvelle ?

Pinar Selek : C’est affreux… Je n’ai pas dormi pendant des nuits, cela va un peu mieux maintenant. Heureusement que je suis soutenue. Je viens d’une famille d’avocats. Mon père est assez connu en Turquie, il a fait condamner beaucoup de policiers dans ce pays. D’ailleurs, quand j’étais sous la torture, les policiers me parlaient d’Alp Selek comme s’ils avaient une occasion de l’atteindre à travers moi. Aux premières semaines de mon emprisonnement, j’avais 200 avocats ! Ma sœur avait fini la faculté, elle était économiste et elle est devenue avocate pour pouvoir me défendre. Je lui disais que ce n’était pas nécessaire, mais elle me disait : Il faut que je sois avec toi, notre père prend de l’âge. Elle et lui dirigent la quinzaine de personnes qui s’occupent de mon cas, le noyau dur des avocats, depuis dix-neuf ans. C’est elle qui m’a téléphoné puisque le procureur de la Cour suprême a écrit directement aux avocats, donc à elle et à mon père. Ma sœur est la vraie héroïne de cette histoire qui l’affecte beaucoup. Et eux sont sur place.

Qu’est-ce qu’une condamnation à perpétuité pourrait signifier ?

C’est plus que kafkaïen. Le procureur a déjà fait appel il y a deux ans, dès l’acquittement, il le fait à chaque fois. C’est la quatrième, mais il a attendu jusqu’ici pour son réquisitoire. Maintenant on attend la décision d’un jour à l’autre, sur une accusation truffée de mensonges. Une partie de l’État veut me condamner à perpétuité au motif d’avoir tué des gens, mais plus personne ne croit à cet attentat qui était en fait une explosion sur un marché aux épices d’Istanbul. Je suis connue comme non violente, féministe… Personne ne peut croire à tout cela.

Le durcissement du régime d’Erdogan depuis le coup d’État manqué de juillet 2016 a-t-il changé la donne dans votre dossier ?

Le fait que la décision revienne aujourd’hui à la Cour suprême est très grave. Mais mon procès montre surtout la continuité du système autoritaire en Turquie. Je n’ai jamais été acquittée définitivement. C’est la continuité, comme dans d’autres domaines : le négationnisme du génocide arménien, la question kurde, le militarisme, le nationalisme en général. On a donné de temps à autre des petites promesses d’ouverture mais ce n’était pas sérieux, donc… Donc je ne parlerais pas seulement d’Erdogan, mais plutôt du système politique. Cette alliance entre les loups gris, les nationalistes turcs fascistes et les islamo-conservateurs nous a entraînés dans une guerre au Moyen-Orient qui a fait et fera des morts et des morts… La Turquie a beaucoup changé d’alliés ces derniers temps et les conflits internationaux ont un impact direct sur la politique intérieure. La Turquie, maintenant, passe par un tunnel d’horreur.

Peut-on parler d’un contexte de guerre, sous couvert d’état d’urgence ?

C’est un contexte qui empêche de s’exprimer, il n’y a que des cris et de la violence. Mais quand j’étais en prison entre 1998 et 2000, le pays comptait 45 000 prisonniers politiques. Donc il y a en quelque sorte toujours eu un contexte de guerre en Turquie. À l’époque, c’était la guerre civile avec les Kurdes. Et après de petites ouvertures, un peu d’espoir, et notamment celui que représentait Erdogan, venu avec cette promesse, ça se referme. Et il me semble que cela devient de plus en plus destructeur, dans ce contexte international.

Comment faire pour faire bouger ce système et en quoi le féminisme est-il une arme ?

Il est important de toujours montrer les liens entre les différents systèmes de domination, c’est comme une pieuvre qui étend ses tentacules. Avec le féminisme, on ne peut pas changer tout, mais sans féminisme on ne peut rien changer. Montrer les liens entre le privé et le politique, la sexualité et le politique, liens visibles et invisibles, c’est important. Quand nous soutenions l’adhésion de la Turquie à l’Europe, beaucoup de féministes et de militants comme moi avions l’espoir d’une transformation structurelle de ce système politique. C’est très difficile aujourd’hui de s’exprimer avec la répression, mais cet espace de luttes sociales existe. Des Arméniens, des féministes, des Kurdes, des gens du mouvement LGBT ont réussi à s’élargir pour créer une transformation de la société. Il faut donner la voix à des militants de cet espace. Les solidarités transnationales sont très très importantes, d’autant plus que la société civile turque est affaiblie par la dureté du contexte.

On a beaucoup parlé d’Asli Erdogan (LIRE notre dossier), devenue un symbole de la liberté d’expression bafouée. Son procès reprendra le 13 mars à Istanbul. Vous qui vivez Kafka depuis dix-neuf ans, comment voyez-vous son cas ?

On a beaucoup parlé d’Asli Erdogan, que je connais bien et que j’aime beaucoup. Comme journaliste, elle a beaucoup écrit sur moi et m’a soutenue. Elle est devenue une amie et quand j’ai appris qu’elle était en prison, j’ai essayé de faire entendre sa voix. Mais il y avait aussi dans ce même groupe d’autres personnes, et six mois avant elle, un autre groupe proche du journal était arrêté, et après elle le journaliste Ahmet Sik a été emprisonné… Et aujourd’hui quatre des avocats du noyau dur qui me défend sont en prison. Les livres d’Asli sont traduits, elle écrit bien, et c’est une chance à travers elle de faire entendre la voix de plusieurs personnes. Quand j’étais en Turquie, on ne connaissait pas mon procès, et c’est par l’extérieur, à partir du moment où j’ai quitté le pays, qu’on a connu ma situation. C’est pourquoi il est si important de témoigner, de continuer à parler aux journalistes, même si… j’ai la chance d’être en dehors. Quand j’ai appris son arrestation, je me suis tout de suite demandé : comment va-t-elle écrire ? C’était cela qui m’importait.

Les universitaires sont des cibles importantes du régime Erdogan. La solidarité s’exerce-t-elle comme chez les écrivains ?

Il y a un grand mouvement de résistance à Ankara, et je participe d’ici à plusieurs collectifs, d’une réunion à l’autre. En France, les universitaires sont très sensibles à leurs collègues turcs, il y a des créations de postes, des bourses, la solidarité est très grande.

Votre premier roman, La Maison du Bosphore racontait le désir d’émancipation après 1982. Vous avez consacré votre dernier livre au silence de votre pays sur le génocide arménien. En avez-vous un autre en chantier ?

Oui, un roman. Et, qui n’a rien à voir avec les autres. Il se passe en France.

Pinar Selek sera présente au Salon du livre de Paris le dimanche 26 mars dans un débat sur la résistance par l’écriture, organisé par le CNL.

PROPOS RECUEILLIS PAR VALÉRIE MARIN LA MESLÉE

Modifié le 17/02/2017 à 10:51 – Publié le 17/02/2017 à 09:00 | Le Point.fr

Για ποιο λόγο οι ΗΠΑ προτίμησαν τους Κούρδους

Από

anixneuseis

May 14, 2017

του Σάββα Καλεντερίδη.

Οι εξελίξεις στη Συρία οδηγούνται σε μια κατεύθυνση που κατά τα φαινόμενα, και αναμενόμενα, είναι σε θέση να επηρεάσει τις αμερικανοτουρκικές σχέσεις για ολόκληρο τον 21ο αιώνα. Οι Τούρκοι πολιτικοί αξιωματούχοι όλων των κομματικών αποχρώσεων εκφράζονται ανοιχτά και θεωρούν ότι οι ΗΠΑ εφαρμόζουν ένα μακρόπνοο σχέδιο που έχει ως στόχο την ανάδειξη και σταδιακά την εθνική ολοκλήρωση των Κούρδων, που στην πράξη οδηγεί την Τουρκία στην ομοσπιονδοποίηση και το διαμελισμό.

Μάλιστα η τελευταία πράξη του Τραμπ, να υπογράψει προεδρικό διάταγμα για την απευθείας υποστήριξη με οπλικά συστήματα των Κούρδων της Συρίας, θεωρείται ως έκφραση της βούλησης των ΗΠΑ να δημιουργήσουν τον λεγόμενο «Κουρδικό Διάδρομο» κατά μήκος των συνόρων Συρίας-Τουρκίας, τον οποίον εκλαμβάνουν ως απόπειρα περικύκλωσης της Τουρκίας και αποκοπής της από τον μουσουλμανικό κόσμο.

Μάλιστα η Τουρκία αδυνατεί να κατανοήσει πώς είναι δυνατό οι ΗΠΑ να μην λαμβάνουν υπόψη τους τις ενστάσεις μιας συμμάχου χώρας του ΝΑΤΟ για τα προβλήματα ασφάλειας που δημιουργούν οι συγκεκριμένες επιλογές της Ουάσινγκτον, όπως αδυνατούσε να κατανοήσει η Ελλάδα τη στήριξη που πρόσφεραν οι ΗΠΑ στις παράλογες και παράνομες διεκδικήσεις της Τουρκίας εναντίον της Ελλάδας.

Πάντως έχει ενδιαφέρον να ανιχνευθούν και να εντοπιστούν οι λόγοι που οδήγησαν τον Τραμπ να υπογράψει το εν λόγω διάταγμα και οι επιπτώσεις που θα έχουν οι συγκεκριμένες επιλογές της Ουάσινγκτον στις αμερικανοτουρκικές σχέσεις.

Σύμφωνα με τον Frederic C. Hof, διευθυντή του Rafik Hariri Center for the Middle East, του Atlantic Council, ο οποίος είναι αξιωματικός εν αποστρατεία και πρέσβης κατ’ απονομήν, οι ΗΠΑ ακολουθούν τη συγκεκριμένη πολιτική έναντι της Τουρκίας, αποκορύφωμα της οποίας είναι η υπογραφή του διατάγματος Τραμπ, κυρίως για τους εξής λόγους:

Ο πρώτος σχετίζεται με τη μαχητικότητα που έδειξαν οι υπερασπιστές της πόλης, μέλη του YPG, κατά τη διάρκεια της περικύκλωσης του Κομπάνι από τους τζιχαντιστές του ΙΚ το φθινόπωρο του 2014, αλλά και με την άριστη συνεργασία που είχαν με τα στελέχη των ειδικών δυνάμεων των ΗΠΑ, που από ένα σημείο και μετά μπήκαν στην πολιορκούμενη πόλη και συνέβαλαν στην απώθηση και συντριπτική ήττα των τζιχαντιστών.

Αυτή ήταν η πρώτη ήττα, και μάλιστα στρατηγικής σημασίας, που γκρέμισε την εικόνα του αήττητου που είχε μέχρι τότε το ΙΚ.

Η στάση που τήρησε η Τουρκία στην πολιορκία της πόλης Κομπάνι αύξησε τους ενδοιασμούς και την καχυποψία που είχε αναπτυχθεί στους κόλπους των στρατιωτικών των ΗΠΑ για το πόσο μπορούν να εμπιστεύονται την Τουρκία, και ξύπνησε τις μνήμες του 2003, τότε που η Τουρκία –και συγκεκριμένα το δίδυμο Γκιουλ-Ερντογάν– είχε εξαπατήσει και εξευτελίσει την Ουάσινγκτον. Να θυμίσουμε ότι το ανωτέρω δίδυμο, ενώ είχε δώσει υποσχέσεις ότι θα παρείχε άδεια για τη διέλευση των αμερικανικών στρατευμάτων που θα συμμετείχαν στην επιχείρηση ανατροπής του Σαντάμ Χουσεΐν, οδήγησε τα πράγματα στην απόρριψη του σχετικού νομοσχεδίου από το τουρκικό Κοινοβούλιο.

Ένας άλλος λόγος που προκάλεσε την οργή του Τραμπ απέναντι στον Ερντογάν

Συνέχεια στο Pontos-news

Φυλακισμένοι στην Ευρώπη;

Από

anixneuseis

May 14, 2017

united kingdom exit from europe relative image

του Δημήτρη Μακροδημόπουλου.

Είναι τυχαίο το γεγονός ότι από την ημέρα που ο βρετανικός λαός αποφάσισε την έξοδο της χώρας του από την Ευρωπαϊκή Ένωση (Ε.Ε.) έχουν συστρατευθεί οι πάντες, οι αξιωματούχου των Βρυξελλών αλλά και οι ηγέτες των κρατών μελών συνεπικουρούμενοι από τα Μ.Μ.Ε., προβάλλοντας καθημερινά ό,τι χειρότερο για το μέλλον της Μ. Βρετανίας εκτός Ε.Ε. σε όλα τα επίπεδα; Απαξίωση του Λονδίνου ως κορυφαίου χρηματοπιστωτικού κέντρου της Ευρώπης, μετεγκατάσταση των μεγάλων επενδυτικών τραπεζών, αποχώρηση της έδρας πολυεθνικών εταιρειών, αύξηση της ανεργίας, υποβάθμιση του βιοτικού επιπέδου και πριν όλα αυτά άμεση καταβολή ποσού της τάξης των 60 δις που «οφείλει» η Βρετανία στην Ε.Ε. προκειμένου να ενεργοποιηθεί η διαδικασία της εξόδου. Πρόκειται για επιχείρηση εκφοβισμού των λαών των υπολοίπων κρατών μελών λόγω της δυσφορίας τους εν μέσω της κρίσης λιτότητας και της κλιμακούμενης ανισότητας σε κρατικό και ευρωπαϊκό επίπεδο, ώστε η αντίδραση του βρετανικού λαού να μη βρει συνεχιστές σε άλλα μέλη της Ε.Ε.. Όμως πρόκειται για προσπάθεια εκφοβισμού και του βρετανικού λαού με την ελπίδα ενός δεύτερου δημοψηφίσματος (προσφιλής μέθοδος των Βρυξελλών κάθε φορά που απορρίπτονται τα σχέδιά της σε δημοψηφίσματα) στο οποίο θα αναιρέσει την αρχική του ψήφο. Είναι χαρακτηριστικό ότι μετά την ανακοίνωση πρόωρων εκλογών από την πρωθυπουργό της Βρετανίας, ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Ντόναλντ Τουσκ παραλλήλισε την πορεία της Βρετανίας προς το Brexit «με έναν σεισμό που στη συνέχεια η ένταση κλιμακώνεται». Ενώ ο εκπρόσωπος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στις διαπραγματεύσεις για το Brexit Γκι Φερχόφσταντ, δήλωσε ότι με τις πρόωρες εκλογές οι Βρετανοί πολίτες θα έχουν μια δεύτερη ευκαιρία να εκφραστούν για τις σχέσεις της χώρας τους με την ΕΕ. Όμως σε μια δημοκρατική ένωση κρατών, όπως προβάλλεται η Ε.Ε., στην οποία η ένταξη θεωρείται εθελοντική, είναι δυνατό να μην είναι δυνατή η αποχώρηση ενός κράτους μέλους χωρίς να υφίσταται τη σωρεία των εκφοβισμών και των εκβιασμών, όπως συμβαίνει τώρα στην περίπτωση της Βρετανίας; Και αν όλα αυτά συμβαίνουν σήμερα ενάντια σε ένα μέλος της ισχύος της Βρετανίας, είναι αυτονόητο να συμπεράνουμε αναλογικά ότι τα αδύναμα κράτη μέλη είναι παγιδευμένα στις δομές της Ε.Ε.. Αυτό είναι το μήνυμα που αποστέλλουν οι Βρυξέλλες στους λαούς των κρατών μελών με αφορμή το Brexit και υποβολέα το Βερολίνο.

Μάλιστα οι Βρυξέλλες, παίζοντας στην κυριολεξία με τη φωτιά, έθεσαν, με αφορμή τη διαδικασία του Brexit, θέμα κυριαρχίας του Γιβραλτάρ φέρνοντας αντιμέτωπες τη Βρετανία και την Ισπανία. Ας μη ξεχνάμε ότι η βρετανική κυριαρχία στο Γιβραλτάρ αναγνωρίσθηκε με την Συνθήκη της Ουτρέχτης από το 1713 ενώ οι κάτοικοί του στο δημοψήφισμα του 1969 τάχθηκαν στην συντριπτική τους πλειοψηφία υπέρ της συνέχισης της σύνδεσής τους με τη Βρετανία και σε νέο δημοψήφισμα το 2002 με ποσοστό 99% απέρριψαν την ιδέα διαμερισμού της εθνικής κυριαρχίας μεταξύ Βρετανίας και Ισπανίας, θέμα που η ΕΕ ανακινεί σήμερα. Στο προσχέδιο της κοινής θέσης της ΕΕ για τις διαπραγματεύσεις εξόδου της Βρετανίας, υπογραμμίζονταν ότι: «Μετά την αποχώρηση του Ηνωμένου Βασιλείου από την Ένωση, καμία συμφωνία μεταξύ ΕΕ– Ηνωμένου Βασιλείου δεν θα ισχύει για την περιοχή του Γιβραλτάρ, χωρίς την επίτευξη συμφωνίας μεταξύ της Ισπανίας και του Ηνωμένου Βασιλείου». Επί της ουσίας, αυτό προσφέρει στην Μαδρίτη μια ειδική σχέση διαμερισμού της κυριαρχίας στο Γιβραλτάρ. Είναι δυνατό ένα κράτος με το αυτοκρατορικό παρελθόν της Βρετανίας να ανεχθεί αμφισβήτηση της εθνικής της κυριαρχίας; Το βάρος της ιστορικής κληρονομιάς της ήταν αυτό που την οδήγησε στα Φώκλαντ, το ίδιο οδήγησε τον λαό της στο Brexit, αφού οι μεγαλύτεροι σε ηλικία Βρετανοί δεν μπορούσαν να ανεχθούν την πατρίδα τους, νικήτρια των δύο παγκοσμίων πολέμων, να κηδεμονεύεται από την ισάριθμες φορές ηττημένη και κατεστραμμένη Γερμανία. Γιατί να μην απαντήσουν, αν χρειαστεί και στη σημερινή πρόκληση; Είναι χαρακτηριστική η δήλωση του πρώην ηγέτη των Τόρις, Μάικλ Χάουαρντ, ο οποίος υπενθυμίζοντας τον πόλεμο με την Αργεντινή για τα Φώκλαντ, υποστήριξε ότι η πρωθυπουργός Τερέζα Μέι θα πήγαινε πρόθυμα σε πόλεμο με την Ισπανία προκειμένου να υπερασπιστεί το Γιβραλτάρ. Η Βρετανία είναι πυρηνική δύναμη και παραμένει η ισχυρότερη στρατιωτική δύναμη στην Ευρώπη. Για όσους θεωρούν όλα αυτά σενάρια φαντασίας θα υπενθυμίσω όσα είπε ο Ζαν Κλοντ Γιούνκερ σε συνέντευξη του στο Der Spiegel το 2012: «Όποιος πιστεύει, είπε, ότι δεν τίθεται πλέον το αιώνιο ερώτημα περί ειρήνης και πολέμου στην Ευρώπη, μπορεί να πλανάται οικτρά. Οι δαίμονες δεν έχουν φύγει, απλά κοιμούνται». Μέχρι τη διάλυση της ΕΣΣΔ οι χώρες της ΕΟΚ ήσαν συνασπισμένες απέναντι στο “αντίπαλο δέος” υπό την επικυριαρχία των ΗΠΑ. Σήμερα έχουν απελευθερωθεί οι ανταγωνισμοί μεταξύ των ευρωπαϊκών κρατών αναβιώνοντας απειλές του παρελθόντος. Δηλαδή, αν αποφασίσουν να αποχωρήσουν από την Ε.Ε. 3-4 κράτη μέλη και να συνασπιστούν σε μια νέα ένωση κρατών ή να συνασπιστούν με τη Βρετανία, θα πρέπει να οδηγηθούμε σε μια ενδοευρωπαική σύρραξη;

Μάλιστα, όσα συμβαίνουν με επίκεντρο την κυριαρχία του Γιβραλτάρ, με κάνουν να διερωτώμαι: Στην περίπτωση που η χώρα μας τολμήσει να ζητήσει την έξοδό της από την ΕΕ, ποια θα είναι η θέση των Βρυξελλών (με υποβολέα το Βερολίνο) στην ελληνοτουρκική διένεξη, ως απειλή;

Μακροδημόπουλος Δημήτρης

Αλεξ/πολη – κιν. 6947-771412

13-5-2017

Δημήτρης Σκαραγκάς: μίλα, γιατί δεν μιλάς;

Από

anixneuseis

May 14, 2017

Από τις εκδόσεις IANOS, το βιβλίο του Δημήτρη Σκαραγκά με τίτλο «Μίλα!… Γιατί δεν μιλάς»;

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ

Πρόκειται για ένα βιβλίο μέσα από το οποίο παρουσιάζονται ιστορίες ανθρώπων που ο συγγραφέας του, νευρολόγος-ψυχίατρος και διδάκτορας του ΑΠΘ Δημήτρης Σκαραγκάς, αντιμετώπισε κατά την πολύχρονη ενασχόλησή μου με την Ψυχιατρική, χωρίς να εστιάζει στην καταγραφή «συμπτωμάτων» αλλά κυρίως στην αγωνιώδη προσπάθεια των ατόμων για αυτοπραγμάτωση.

Είναι εμπειρίες του συγγραφέα από την άσκηση της εργασίας του.

Η διάστασή του από την παραδοσιακή προσέγγιση ενός ατόμου με ψυχικό πρόβλημα δίνεται από τον ίδιο το συγγραφέα:

«Θα μπορούσε, λέει, να ισχυριστεί κάποιος ότι κατά την κλινική εξέταση θα πρέπει να αναζητηθούν και να αποκαλυφθούν τα συμπτώματα της ψυχιατρικής διαταραχής του ασθενή.

Θα αντεπιχειρηματολογούσα, γράφει ο συγγραφέας, ότι θα έπρεπε να ακουσθεί η πλήρης ιστορία του ανθρώπου απέναντί μας. Πλήρης ιστορία σημαίνει τα γεγονότα της ζωής του ανθρώπου , η διαδρομή του και το πλαίσιο εντός του οποίου διαδραματίσθηκε η πορεία του και δημιουργήθηκαν τα προβλήματά του.

Διότι άλλο πράγμα είναι να διαπιστώσεις ότι ο νοσηλευόμενος απέναντί σου έχει ιδέες διωκτικού περιεχομένου και άλλο πράγμα είναι να διαπιστώσεις ότι ο άνθρωπος απέναντί σου άρχισε να φοβάται τον κόσμο ύστερα από σωρεία τραυματικών συμβάντων στη ζωή του».

Και επειδή, αυτό που κάνει ο συγγραφέας είναι ψυχοθεραπεία, την οποία αρκετοί δεν υπολήπτονται για την αποτελεσματικότητά της, ιδού μια παράγραφος που εδραιώνει επιστημονικά την αναγκαιότητά της:

«Η ψυχοθεραπεία, αποτελεί μια διαδικασία αλληλεπίδρασης μεταξύ ψυχοθεραπευτή και ψυχοθεραπευόμενου, μέσα από την οποία είναι δυνατόν ο ψυχοθεραπευόμενος (ενδεχομένως, και ο ψυχοθεραπευτής), να αλλάξει την αντίληψή του για όσα πράγματα του συμβαίνουν.

Με άλλα λόγια, η διαδικασία αυτή είναι μια διαδικασία μάθησης, η οποία προκαλεί στον εγκεφαλικό φλοιό σημαντικές μεταβολές. Αυτές οι μεταβολές έχουν επιβεβαιωθεί εργαστηριακά, από τον έλεγχο της εγκεφαλικής λειτουργίας μέσω νευροαπεικονιστικών μεθόδων.

Ως συμπέρασμα των παραπάνω προκύπτει ότι ο εγκέφαλος ανταποκρίνεται και στα φάρμακα και στην ψυχοθεραπεία, ανταποκρίνεται εξίσου καλά τόσο στις χημικές ουσίες όσο και στο λόγο».

ΤΙ ΚΑΝΕΙ ΣΤΟ ΒΙΒΛΙΟ Ο ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ;

Περιγράφει την περίπτωση.

Δίνει το ιστορικό της

Αναζητά στο οικογενειακό και κοινωνικό περιβάλλον τη συμπεριφορά

του ατόμου που αντιμετωπίζει.

Αναπτύσσει το διάλογο που έχει με το άτομο και την προσπάθεια προσέγγισής του.

Οδηγεί το διάλογο στο επιθυμητό για να αναδειχθεί το ζήτημα.

Περιγράφει το γιατί το άτομο έφθασε ως εδώ, όπως προκύπτει από το διάλογο

Αναλύει το φαινόμενο

Παρουσιάζει την επιτυχή κατάληξη.

ΠΕΡΙΛΗΨΗ

Ξεκινά με την παράθεση μιας ρήσης του φημισμένου αντιψυχιάτρου R. Laing: ο άνθρωπος δεν χρειάζεται πάντα κάγκελα στα κλουβιά του. Οι ιδέες είναι δυνατόν να είναι και αυτές κλουβιά.

Πολύ πετυχημένο. Κλουβιά είναι και οι αγκυλώσεις μας από τις οποίες δεν μπορούμε να αποστούμε, κλουβιά είναι και οι αντιλήψεις που διαμορφώσαμε, μέσα από το περιβάλλον που μεγαλώσαμε και τους ιδεολογικούς μηχανισμούς που έχει θεσμοθετήσει η εξουσία για την «κοινωνικοποίησή μας κατά τα δικά της πρότυπα.

Η επικοινωνία μεταξύ των μελών μιας οικογένειας δεν είναι πάντα δυνατή.

Πολλές οικογένειες αντιμετωπίζουν προβλήματα εξαιτίας της δυσλειτουργίας στο επίπεδο της επικοινωνίας μεταξύ των μελών τους.

Τα παιδιά αναπτύσσονται μέσα σε ομάδες ισχυρής επιρροής, με κυρίαρχη αυτή της οικογένειας.

Το περιβάλλον στο οποίο μεγαλώνουν τα νεαρά άτομα επηρεάζει και συμβάλλει άμεσα και ουσιαστικά στη διαμόρφωση της προσωπικότητάς τους.

Κύριος στόχος κάθε οικογένειας θα έπρεπε να είναι η ελευθερία έκφρασης κάθε μέλους της, καθώς και η κατανόηση και η αποδοχή του άλλου.

Η οικογένεια δεν πρέπει να είναι ένα «εργαστήρι» παραγωγής αντιτύπων της κυρίαρχης προσωπικότητας ενός μέλους της.

Όταν η επικοινωνία μεταξύ των μελών μιας οικογένειας εξαντλείται στον «αγώνα» των γονιών για την επιβολή των απόψεών τους και της εξουσίας τους, τότε είναι βέβαιο ότι τα παιδιά αυτής της οικογένειας θα καταπιεστούν, θα κακοποιηθούν συναισθηματικά και νοητικά, και θα στερηθούν τη δυνατότητα να διαμορφωθούν μέσα από τις εμπειρίες τους.
Τα παιδιά που μεγαλώνουν σε οικογένειες που οι γονείς θεωρούν τους εαυτούς τους αλάθητους, έχουν πολλές πιθανότητες να εμφανίσουν στο μέλλον ψυχολογικά προβλήματα.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ
Ο Δημήτρης Σκαραγκάς είναι νευρολόγος-ψυχίατρος και διδάκτορας του ΑΠΘ. Ασκεί το επάγγελμα του ψυχιάτρου εδώ και 37 χρόνια και είναι συγγραφέας των βιβλίων: Εγκληματίας ψυχασθενής – Ένας επικίνδυνος μύθος, Ο ευαίσθητος εγκέφαλος, Το λάθος της Ψυχιατρικής.

ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣ

Οικογένεια- κοινωνία

Επιχειρώντας την κοινωνικοποίηση του νέου ατόμου η οικογένεια επιβάλλει πολλούς κοινωνικούς περιορισμούς, οι οποίοι δεν έχουν καμιά σχέση με τις φυσικές ανάγκες του, δηλαδή, την επιβίωση, την επαρκή συναισθηματική στήριξη, προκειμένου να αναπτυχθεί σε μια κατά το δυνατόν ασφαλή προσωπικότητα, να γνωρίσει τον κόσμο.

Αντίθετα, λέει ο συγγραφέας, του επιβάλλει το κοινωνικό, ηθικό και αξιακό σύστημα, δηλαδή, τις θρησκευτικές αντιλήψεις, την πίστη σε παραδοσιακές αξίες, το σεβασμό σε οποιαδήποτε γραφειοκρατική ιεραρχία, την εκπαίδευση μέσα από ένα σύστημα μηχανικής εκμάθησης που επιβάλλει τρόπους ατομικής και κοινωνικής συμπεριφοράς, πρότυπα σεξουαλικής συμπεριφοράς, ρόλους ξένους προς τις πραγματικές ανάγκες του ατόμου.

Παράλληλα, λέει ο συγγραφέας, ακυρώνεται η παραποιείται η προσωπική εμπειρία του νέου ατόμου, η κριτική σκέψη, η αμφισβήτηση οποιασδήποτε επιβαλλόμενης αντίληψης.

Το νέο άτομο εκπαιδεύεται πώς να υποταχθεί στο κοινωνικό σύνολο.

Θα έλεγα, στην κάθε μορφής εξουσία.

Ο κ. Σκαραγκάς, υποστηρίζει, ακόμη, πως «οι αρχές, οι αξίες, οι «κοινωνικοί νόμοι» που επιβάλλονται στο νέο άτομο, επιβάλλονται με όσο το δυνατόν πιο «φυσικό» τρόπο, ως αυτονόητοι, ώστε τελικά είναι δυνατόν το άτομο να μη συνειδητοποιήσει ποτέ ότι πέρασε τη ζωή του μέσα στις αλυσίδες των ιδεών που του επιβλήθηκαν.

Και φθάνουμε στο δια ταύτα του προβληματισμού του συγγραφέα:

Κοινωνική αμφισβήτηση και «αφύσικο»

Επειδή οι κοινωνικές αξίες και τα κοινωνικά πρότυπα συμπεριφοράς διαμορφώνουν ουσιαστικά τους ανθρώπους, ώστε να λειτουργούν και να συμπεριφέρονται σε ορισμένα κοινωνικά αποδεκτά πλαίσια, όταν κάποιο άτομο, για διάφορους λόγους σταθεί κριτικά απέναντι στους «κοινωνικούς νόμους» ή, τους αμφισβητήσει με τον τρόπο λειτουργίας του, το κοινωνικό σύνολο, επειδή αισθάνεται απειλή από τη διαφορετική συμπεριφορά, αποβάλει το άτομο ως «αφύσικο».

Η αποβολή συνίσταται σε μια οδυνηρή για το άτομο κοινωνική πίεση, μέσω του στιγματισμού του, της ακύρωσής του και της περιθωριοποίησής του.

Ερώτηση: δεν μπορεί να μην έχεις περιέλθει στην κατηγορία του «αφύσικου» και να αμφισβητείς το κοινωνικό κατεστημένο;

Οι ευθύνες της οικογένειας

Ο συγγραφέας με τις περιγραφές των περιπτώσεων που εξέτασε αναδεικνύει την επιτυχή αντιμετώπισή τους μέσα από το διάλογο, τη συνειδητοποίηση από το άτομο των αιτιών των αδιεξόδων του και αναδεικνύει, κυρίως, τον οικογενειακό και κοινωνικό παράγοντα.

Δηλαδή, συμπεριφορές που και στον αδαή περί τα ψυχιατρικά και ψυχολογικά φαίνονται προβληματικές.

Να σας αναφέρω μερικές: η εγκατάλειψη του παιδιού από τη μητέρα, η οποία προσέχει, κυρίως, πως η ίδια θα προσελκύσει το ενδιαφέρον του κόσμου με την εμφάνισή της, ή η συμπεριφορά ενός αυταρχικού πατέρα, η διάκριση των παιδιών από την οικογένεια, η πίεση να ακολουθήσουν δρόμους που επέλεξαν οι γονείς, είναι μερικές περιπτώσεις που αναφέρονται στο βιβλίο ως αιτίες μιας ασυνήθιστης συμπεριφοράς.

Δεν νομίζω πως ο συγγραφέας εννοεί τις παραδόσεις ενός λαού ως πρόβλημα στην εξέλιξη ενός ανθρώπου. Αλλά, τις εδραιωμένες παθογενείς αγκυλώσεις.

Η κοινωνικοποίηση του ατόμου

Η ψυχολογία και η κοινωνιολογία κάνουν επίσης κριτική στον τρόπο που, στους κοινωνικούς σχηματισμούς που ζούμε, γίνεται η κοινωνικοποίηση του ατόμου. Ίσως, να έχουν δίκαιο. Η άλλη, υπαρκτή πρόταση, ήταν πιο τραγική.

Αν όλα αυτά που περιγράφει ο συγγραφέας τα θεωρήσουμε ιδεολογικούς μηχανισμούς, ο Αλτουσέρ τους ονόμασε Ιδεολογικούς Μηχανισμούς του Κράτους και τους εξέτασε στην εποχή μας μετά τον Γκράμσι, αν αποδεχθούμε ότι είναι στρεβλά, ποια είναι η άλλη πρόταση;

Ο ίδιος ο Αλτουσέρ, που, προφανώς πρέσβευε κάτι άλλο, σκότωσε τη γυναίκα του και κατέληξε σε ψυχιατρική κλινική όπου και πέθανε. Το πλήρες αδιέξοδο.

Θρησκεία.

Μετά την παράδοση, ένα σχόλιο και για τη θρησκεία. Ένας θεσμός που κρίθηκε αναγκαίος από τότε που εμφανίστηκε ο άνθρωπος και επιβιώνει ως σήμερα, δεν είναι εύκολο να απορριφθεί αυθωρεί και παραχρήμα.

Στον ψυχιατρικό τομέα, η θρησκεία κρατά σε μια ψυχολογική ισορροπία άτομα που χωρίς αυτήν θα κατέρρεαν.

Δημιουργεί ψευδαισθήσεις. Ναι. Αλλά, ποιος μπορεί να μας διαβεβαιώσει πως η ψευδαίσθηση δεν είναι αναγκαία στη διαμόρφωση μιας προσωπικής και κοινωνικής ισορροπίας.

Ο ίδιος ο συγγραφέας αναφέρει ότι ο μεγάλος Γάλλος μαθηματικός Ανρί Πουανκαρέ είχε πει ότι η αλήθεια κάποιες φορές είναι τόσο σκληρή , που αναρωτιόμαστε αν η ψευδαίσθηση δεν είναι μόνο πιο παρήγορη αλλά και πιο τονωτική.

Ποιος μπορεί να μας πει με σιγουριά πως η γενικότερη πρόσληψη του κόσμου δεν είναι μια ψευδαίσθηση;

Έδωσε λύσεις ο ακραίος υλισμός;

Άτομο και κοινωνία.

‘Ένα μεγάλο κεφάλαιο του βιβλίου αφιερώνεται στην περίπτωση ενός εγγράμματου ατόμου που η κακή συμπεριφορά των γονιών του το οδήγησε στην κατάπνιξη των συναισθημάτων του, στην προσπάθειά του να προσαρμόζεται με το περιβάλλον για να φανεί αρεστός, άρα αποδεκτός και στην αυτοπεριθωριοποίησή του.

Ο συγγραφέας περιγράφει έναν διάλογο δικό του με το άτομο αυτό στον οποίο αναδεικνύεται η διάσταση αλλά και η αναγκαία σύζευξη ατομικού και κοινωνικού.

Στο ρόλο του υποστηρικτή της ατομικότητας, ο συγγραφέας, όπως δεν αναμενόταν. Αλλά, επειδή στις μέρες μας συνεχώς προβάλλεται το κοινωνικό, μήπως η μεγάλη προσπάθεια προσαρμογής στο κοινωνικό καταπνίγει την ατομικότητα και δημιουργεί ψυχολογικά προβλήματα, πλήν των άλλων;

Από την άλλη, μήπως η υπερβολική εμμονή στο προσωπικό, στο ατομικό, δημιουργεί και αυτή και ατομικά και κοινωνικά προβλήματα;

Μήπως, εν τέλει, η προσπάθεια του ανθρώπου συνίσταται στην αναζήτηση της χρυσής τομής ατομικού και συλλογικού;

Και πως εκφράζεται αυτό σε επίπεδο οργάνωσης της κοινωνίας, σε επίπεδο, δηλαδή, πολιτικό;

Υπάρχουν γενετικοί λόγοι;

Με βάση όλα αυτά, προκύπτει το ερώτημα: η, ας την πούμε, όπως ο συγγραφέας, «αφύσικη συμπεριφορά», μήπως δεν έχει μόνο κοινωνικά ή οικογενειακά αίτια; Αποκλείεται, εντελώς, η γενετική προδιάθεση; Πως μπορεί να αποκλειστεί όταν μόλις στις μέρες μας έχει καταστεί δυνατή η μελέτη του ανθρώπινου DNA;

Ο συγγραφέας λέει πως «έως και σήμερα, στα 2016, δεν έχει ανευρεθεί κάποιος οργανικός- γονιδιακός παράγοντας, γενικά, αποδεκτός, που να αιτιολογεί τη σχιζοφρενική συμπεριφορά».

Αν δεν υπάρχει κάτι άλλο, τότε γιατί στο ίδιο κοινωνικό και οικογενειακό περιβάλλον έχουμε περιπτώσεις εντελώς διαφορετικής συμπεριφοράς;

Βεβαίως, το περιβάλλον, είτε φυσικό, είτε κοινωνικό, έχει, όπως λέει η επιστήμη, γενετική επίδραση, Αλλά, η επίδραση αυτή είναι μακροχρόνια.

Πολύπλοκο σύστημα

Εκείνο που φαίνεται να συμβαίνει είναι ότι έχουμε να κάνουμε με ένα πολύπλοκο σύστημα, που σημάνει ότι τα επιμέρους στοιχεία του αλληλεπιδρούν, με χαοτική συμπεριφορά.

Ο συγγραφέας του βιβλίου είναι από τους λίγους επιστήμονες στην Ελλάδα που προσπαθεί να προσεγγίσει με κβαντικό τρόπο τη λειτουργία του εγκεφάλου. Έχει γράψει και σχετικό βιβλίο.

Αρκετά χρόνια πριν κυριαρχήσει η θεωρία της πολυπλοκότητας και του χάους, ο Έριχ Φρόμ έγραφε, «αν κάποιος προσπαθήσει να μελετήσει μια όψη της προσωπικότητας απομονωμένη από το σύνολο […] μπορεί να εξετάσει ετούτη ή την άλλη μεμονωμένη όψη, αλλά, τα αποτελέσματα στα οποία φθάνει είναι οπωσδήποτε λανθασμένα, γιατί έχουν εξαχθεί από νεκρά δεδομένα, από το διαμελισμένο άτομο.

Το ζωντανό άτομο μπορεί να κατανοηθεί μόνο σαν ένα ολοκλήρωμα και μέσα σε μια κατάσταση ζωντανής διαδικασίας μεταβολής».

Σχολή

Πάντως, ψυχίατροι όπως ο Σκαραγκάς και ο Γρίβας, εισήγαγαν μια νέα αντίληψη της ψυχιατρικής στην Ελλάδα που, ευτυχώς, αμφισβήτησε το διεθνές πρότυπο. Δέσιμο, ξύλο, ηλεκτροσόκ, φάρμακα. Ο ορισμός της απανθρωπιάς. Το αποτέλεσμα της προσπάθειάς τους, είναι θετικό. Προσπάθησαν, και διαμόρφωσαν μια νέα ψυχιατρική συνείδηση.

Τους αξίζουν συγχαρητήρια.

Καλοτάξιδο το βιβλίο.

Ο λόγος στη βάση: ενότητα ή τέλμα – Τα αδιέξοδα του ποντιακού χώρου

Από

anixneuseis

May 13, 2017

του ΠΑΝΤΕΛΗ ΣΑΒΒΙΔΗ.

Ο οργανωμένος ποντιακός χώρος, ο οποίος είναι ένα ελάχιστο ποσοστό των Ελλήνων Ποντίων, βρίσκεται ενώπιον ενός κρίσιμου διλήμματος το οποίο μπορεί να καθορίσει την πορεία του τα επόμενα χρόνια: ή θα ενωθεί, ή θα παραμείνει σε ένα επικίνδυνο τέλμα. Η εντροπία του αυξάνει, και η κατάληξη μιας ολοένα αυξανόμενης εντροπίας είναι ο θάνατος.

Η ευκαιρία δίνεται από την παραίτηση εννέα (εκ των δεκαεννέα) μελών του Διοικητικού Συμβουλίου.

Μια παραίτηση που έγινε με προσωπική οδύνη αλλά που κρίθηκε επιβεβλημένη, για να δώσει ένα ηχηρό μήνυμα πως στραβά αρμενίζουμε και δεν είναι ο γιαλός που μας φταίει.

1. Η πορεία του οργανωμένου χώρου τα τελευταία αρκετά χρόνια ήταν μια ευθύγραμμη παραγωγή παθογενειών. Άνθρωποι με πείρα στο χώρο, διαπίστωσαν πως οι συνθήκες ήταν ώριμες για ένα ποιοτικό άλμα. Για μια τομή στη συνέχεια που θα διαμόρφωνε νέες καταστάσεις από τη δυναμική που θα προσέδιδε η ενότητα. Και επιχείρησαν να εκτεθούν στις εκλογές. Οι αρχικοί προβληματισμοί και ενδοιασμοί τους άφησαν ανεκμετάλλευτα τα πρώτα χρονικά περιθώρια να πετύχουν το στόχο τους. Δεν πήγαν, όμως, άσχημα. Η διαφορά της προσπάθειας αλλαγής από τη συντήρηση, ήταν μία μόλις ψήφος στο Διοικητικό Συμβούλιο. Όλοι ήλπιζαν πως το μήνυμα ελήφθη και πως η κατεστημένη πλειοψηφία θα προβληματιζόταν από τη βούληση της βάσης. Όμως αυτό δεν συνέβη.

2. Η κατεστημένη πλειοψηφία έχει τη νοοτροπία κλειστής ομάδας: νιώθει πρωτοπορία στο χώρο, έχει μια πατερναλιστική λογική, έχει κατανείμει ρόλους (καθοδήγησης, προπαγάνδας, σύγκρουσης κτλ.) και δεν είναι διατεθειμένη να παραχωρήσει τίποτε αν μπορεί να τα κρατήσει όλα. Στο Διοικητικό Συμβούλιο, η μια ψήφος έκανε τη διαφορά στις αποφάσεις. Από την πρώτη συνεδρίαση του ΔΣ φάνηκαν οι διαθέσεις της «Ομάδας». Κράτησε στο περιθώριο ανθρώπους με τεράστια συμβολή –οργανωτική και θεωρητική– στον ποντιακό χώρο και ανέθεσε υψηλές αρμοδιότητες σε πρόσωπα των οποίων οι δυνατότητες δεν αντιστοιχούν στις ευθύνες τους.

Η λογική αυτού του καταμερισμού ήταν η συμμετοχή στην ομάδα. Ανήκεις στην ομάδα, αναλαμβάνεις ό,τι αποφασιστεί. Δεν ανήκεις, σε ανεχόμαστε, απλώς, στο Διοικητικό Συμβούλιο.

3. Η επόμενη αξιολόγηση του τρόπου λειτουργίας του Διοικητικού Συμβουλίου αφορούσε την ανάληψη ευθυνών στις Επιτροπές. Πρόσωπα με ιστορία και προσφορά στον ποντιακό χώρο, έλεγαν πως στο παρελθόν είχαν αναλάβει σημαντικές –και επιτυχείς– πρωτοβουλίες από την αίσια έκβαση των οποίων έγινε επισταμένη προσπάθεια να αποσιωπηθεί η καθοριστική συμβολή τους. Αυτό διαπιστώθηκε αμέσως ως νοοτροπία και του νυν Διοικητικού Συμβουλίου. Για να μην αναλώνω χώρο και χρόνο, σας παραπέμπω σε όσα υποστήριξε, δημοσίως, ο Νίκος Ασλανίδης: έκανε προτάσεις για τις εκδηλώσεις το 2019 οι οποίες πέρασαν στο χρονοντούλαπο. Μόνο μετά από επίμονες παρεμβάσεις του προωθήθηκαν στους συλλόγους.

4. Όπως –ρητώς και κατηγορηματικώς– τονίσαμε όλοι μας κατά τη συνέλευση που προηγήθηκε της εκλογικής διαδικασίας, κύριος στόχος μας θα ήταν η ενότητα. Πιστεύουμε στην ενότητα όχι ως ένα είδος φετίχ, αλλά διότι αφού κύριος στόχος μας είναι η αναγνώριση της Γενοκτονίας, ο στόχος αυτός δεν μπορεί να επιτευχθεί με τους Ποντίους διασπασμένους. Δεν υπάρχει διεθνής οργανισμός που θα αντιμετωπίσει σοβαρά μια προσπάθεια με έντονα τα στοιχεία του διχασμού. Γνωρίζαμε καλά ότι η ενότητα σε έναν χώρο κατακερματισμένο που υπέφερε πολλά από προσωπικές πολιτικές και αντιπαραθέσεις, δεν είναι εύκολα επιτεύξιμη. Δεν είχαμε τη μαξιμαλιστική αντίληψη πως θα πετυχαίναμε την οργάνωση των Ποντίων σε μία Ομοσπονδία. Σκεφθήκαμε, όμως, πως είναι ρεαλιστική η πρόταση για κοινή απόδοση τιμής, στις 19 Μαΐου, στους προγόνους μας που έπεσαν θύματα της γενοκτόνας πολιτικής της Τουρκίας.

5.- Η πρότασή μας ήταν απλή και κατετέθη στο Διοικητικό Συμβούλιο: να πραγματοποιήσουμε όλοι μαζί, όλες τις εκδηλώσεις της ΠΟΕ στην πλατεία Αγίας Σοφίας, όπως γίνεται κάθε χρόνο, και στη συνέχεια να πορευθούμε προς τον Λευκό Πύργο, χώρο όπου τελεί τις εκδηλώσεις της η άλλη Ομοσπονδία. Να υποστείλουμε τη σημαία και να πορευθούμε, διαδηλώνοντας, προς το τουρκικό προξενείο. Ουσιαστικά, η παραχώρηση που κάναμε προς την άλλη Ομοσπονδία, ήταν η υποστολή της σημαίας στον Λευκό Πύργο.

6. Επειδή, πέραν του ουσιαστικού, που είναι η απόδοση τιμής στους προγόνους μας, υπάρχει και μια προσπάθεια αποστολής μηνύματος στη διεθνή κοινότητα από τις εκδηλώσεις αυτές, ο Λευκός Πύργος προσφέρεται για την ευκολότερη και πιο κατανοητή μετάδοση του μηνύματος αυτού.

Δηλαδή, τον Λευκό Πύργο θα έπρεπε να τον εφεύρουμε και όχι να μας προκαλεί αλλεργία…

7. Την ίδια στιγμή που η πρότασή μας για κοινή εκδήλωση στη Θεσσαλονίκη απορριπτόταν, η πλειοψηφία του ΔΣ είχε ήδη αποφασίσει να πραγματοποιήσει κοινή εκδήλωση στον Πειραιά! Αυτό, δηλαδή, που απέρριπτε για τη Θεσσαλονίκη, το αποφάσισε απνευστί για τον Πειραιά. Με ποιον μαζί; Με το όνομα που θεωρούν ως «απόλυτο κακό». Το όνομα που επικαλούνταν για να απορρίψουν την πρόταση για την κοινή εκδήλωση της Θεσσαλονίκης: τον Στέφανο Τανιμανίδη! Ομιλητές, λοιπόν, στην εκδήλωση του Πειραιά θα είναι: ο Γ. Παρχαρίδης, ο Στ. Τανιμανίδης και ο Ευ. Μαρινάκης, πρόεδρος του «Ολυμπιακού», επιχειρηματίας και εφοπλιστής.

8. Εκείνο που αξίζει να προβληματίσει τον αναγνώστη είναι ότι ενώ η ΠΟΕ είναι συνδιοργανωτής της κοινής εκδήλωσης του Πειραιά, το θέμα δεν ετέθη στο Διοικητικό Συμβούλιο! Αναρωτιέμαι: πώς μπορεί η πλειοψηφία μόνη της να αποφασίζει για τέτοιας μορφής συνδιοργάνωση χωρίς να θέσει το θέμα στο ΔΣ; Δεν είναι παράτυπη μια τέτοια απόφαση; Δεν παραπέμπει στη λογική «μαγαζί μου είναι, ό,τι θέλω κάνω»; Κατά πληροφορίες, στην ερώτηση γιατί και πώς με τον Τανιμανίδη, η απάντηση ήταν: τον επέβαλε ο επιχειρηματίας! Δηλαδή ένας επιχειρηματίας μπορεί και επιβάλλει ως συνομιλητή τον Στ. Τανιμανίδη, ενώ χιλιάδες Πόντιοι και τα εννέα από τα δεκαεννέα μέλη του ΔΣ δεν μπορούν να προτείνουν τη συνδιοργάνωση εκδήλωσης με μια Ομοσπονδία στην οποία, απλώς, συμμετέχει –δεν είναι πια πρόεδρος– ο Τανιμανίδης!

9.- Δεν μπορούσαμε πλέον να ανεχθούμε αυτήν την παρακμή, τη σήψη και τον ετσιθελισμό μιας κλειστής ομάδας ανθρώπων που θεωρεί την ΠΟΕ ιδιοκτησία της και κάτι σαν ίδρυμά της, όπως ο Τανιμανίδης την «Παναγία Σουμελά». Το απόστημα έπρεπε να σπάσει για να είμαστε συνεπείς με όσα υποσχεθήκαμε στους Ποντίους που μας εμπιστεύθηκαν με την ψήφο τους. Η παραίτησή μας αποσκοπεί στο να σπάσει αυτό το απόστημα. Δεν θα πετύχουμε τίποτε αν όλοι οι Πόντιοι, οργανωμένοι και μη, δεν πιέσουν για να δρομολογηθούν εξελίξεις που θα υπερβαίνουν τις δυνάμεις που τους κρατούν σε τέλμα. Υπάρχουν πρόσωπα που πρόσφεραν στο ποντιακό κίνημα πολλά, και μάλιστα ανιδιοτελώς. Που επιβαρύνθηκαν και οι ίδιοι οικονομικά. Αρκετά από τα μέλη της πλειοψηφίας, όπως και η ισχυρή παρουσία του πρώην προέδρου Γιώργου Παρχαρίδη, ανήκουν στην κατηγορία αυτή. Οφείλουμε να τα τιμήσουμε. Αλλά και τα ίδια αυτά πρόσωπα οφείλουν να διευκολύνουν τις θετικές εξελίξεις στον ποντιακό χώρο.

Οι ηγέτες, στις κρίσιμες στιγμές, στέκονται πάνω από τα προσωπικά τους πάθη. Μια τέτοια κρίσιμη στιγμή είναι αυτή που διανύουμε.

10. Τέλος, μήπως είναι ώρα να σκεφτούμε τη λειτουργία του ποντιακού ελληνισμού, οργανωμένου και μη, ως ένα είδος δικτύου; Όπου θα υπάρχουν κόμβοι, ανάλογα με τη βαρύτητά τους, που θα αλληλοεπηρεάζονται; Ίσως είναι ένας τρόπος να διατηρηθούν οι υπάρχουσες δομές, αν δεν μπορούν να ξεπεραστούν, αλλά να έχουν μια αλληλοεπίδραση όλες μεταξύ τους. Η κατάληξη θα είναι πολλαπλάσια σε δύναμη και επιρροή από την οίηση της ΠΟΕ: «είμαι η πιο ισχυρή Ομοσπονδία και επιλέγω τους συνομιλητές μου». Δεν αντιλαμβάνονται το αδιέξοδο; Και αν αυτοί δεν το καταλαβαίνουν, δεν πρέπει να τους πιέσουν οι Πόντιοι; Οργανωμένοι και μη; Σε ό,τι μας αφορά κάναμε ό,τι μπορούσαμε.

Κινδυνεύουν τα σύνορα της Τουρκίας;

Από

anixneuseis

May 13, 2017

Άρθρο του Ιμπραχίμ Καραγκιούλ (Ibrahim Karagül) στην εφ. Yeni Safak

Τα νότια σύνορα της Τουρκίας φθείρονται μέσω του ΝΑΤΟ, μέσω των στρατιωτικών μονάδων των ΗΠΑ στη Συρία. Η προσπάθεια, το θεμέλιο της οποίας καθορίστηκε μέσα από την συνεργασία μεταξύ του FETÖ (Ομοσπονδία Φετουλαχιστικής Τρομοκρατίας) και των στρατιωτών των ΗΠΑ, προκειμένου να αποδυναμώσει τα σύνορα, συνεχίζεται με την αλλαγή μορφής.

Το σχέδιο του χάρτη, το οποίο είχε προηγουμένως ενεργοποιηθεί κρυφά μέσω του Κουρδικού Εργατικού Κόμματος (PKK), για να ενταχθεί στις συριακές και τουρκικές πλευρές, εφαρμόζεται τώρα ανοιχτά μέσω των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ και του συριακού παρακλαδιού του PKK, του Δημοκρατικού Κόμματος (PYD). Αυτή τη φορά ετοιμάζονται, σκεπτόμενοι: «Θα φροντίσουμε τη συριακή πλευρά, τότε θα ανοίξουμε το μέτωπο της Τουρκίας».

Το διμερές σχέδιο προσχώρησης στις δύο πλευρές μέσω της τρομοκρατίας αποφεύχθηκε με εξαιρετικά σκληρή παρέμβαση μετά τις εκλογές της 7ης Ιουνίου 2015. Αυτή τη φορά, το σχέδιο δεν είναι συγκεκαλυμμένο, αλλά είναι ένα ανοικτό στρατιωτικό σχέδιο που υπερβαίνει ακόμη και το ΡΚΚ.

Όλα μας τα σύνορα θα είναι αμφισβητούμενα
Τότε η Τουρκία χρειάζεται και ένα νέο σχέδιο. Χρειάζεται μια ακατέργαστη, καταστρεπτική του παιγνίου παρέμβαση, απρόσμενη από όλες τις χώρες, όπως η καταπολέμηση της τρομοκρατίας. Το επόμενο βήμα, για να ακολουθήσουμε αυτό που βλέπουμε σήμερα, είναι να γίνουν αμφισβητούμενα όλα τα σύνορα της Συρίας.

Μπορείτε να είστε βέβαιοι ότι όταν έρθει η ώρα αυτή, η περιφερειακή και διεθνής κοινή γνώμη θα καλλιεργηθεί με ένα τετελεσμένο γεγονός ή εξαιρετικά «νόμιμο» λόγο. Η Τουρκία πρόκειται να εξαναγκαστεί σε ορισμένα πράγματα μέσω κρατών και συμμαχιών όπως το ΝΑΤΟ. Τότε δεν θέλω καν να σκεφτώ τους συνεργάτες τους στο εσωτερικό.

«Το μέτωπο της Τουρκίας»
Το σχέδιο, από εκείνους που εξόπλισαν πλήρως το PKK/PYD, είναι, μετά την ολοκλήρωση της πλευράς της Συρίας, να κατευθυνθούν οι επιθέσεις προς την πλευρά της Τουρκίας –και πρόκειται να το κάνουν αυτό. Τότε πρόκειται να ανοίξουν το «μέτωπο της Τουρκίας» που προσπάθησαν να ανοίξουν στις 15 Ιουλίου 2016. Θα το δοκιμάσουν.

Το ΝΑΤΟ δεν έλαβε ποτέ υπόψη τις ανησυχίες μας για την ασφάλεια. Η Τουρκία είναι απλώς ένα μέτωπο της συμμαχίας, μια ένοπλη δύναμη που θα χρησιμοποιήσει ενάντια στους εχθρούς της.

Εάν υπάρχει απειλή για τις ΗΠΑ και την Ευρώπη, τότε η Τουρκία είναι πολύτιμη. Τι γίνεται με τις απειλές που αντιμετωπίζει η Τουρκία; Για παράδειγμα, τι γίνεται με την τρομοκρατία που έχει καταστρέψει τη χώρα μας για 40 χρόνια; Αυτό είναι που ήδη αναπτύσσουν. Και μόλις ξεκίνησε ο πόλεμος της Συρίας, δήλωσε ανοιχτά το PKK ως εταίρο του. Σε ποιον; Φυσικά ενάντια στην Τουρκία, για τον πλήρη διαχωρισμό της περιοχής, για το νέο χάρτη της Μέσης Ανατολής.

Θα προστατεύσουμε μόνοι μας τα σύνορά μας
Το ίδιο το ΝΑΤΟ, αντί να μας στηρίζει, προσπαθεί να πάρει το νότο της Τουρκίας ως όμηρο. Εφαρμόζει έναν χάρτη που περιλαμβάνει και τα σύνορά μας. Με άλλα λόγια, προετοιμάζει την υποδομή του κύματος που θα χτυπήσει την Τουρκία μετά τον πόλεμο της Συρίας. Η απειλή προέρχεται πάντα από τους συμμάχους μας. Πάρτε οποιοδήποτε πρόβλημα για παράδειγμα σήμερα και θα βρείτε τους συμμάχους μας πίσω από αυτό.

Τα σύνορά μας δεν είναι σύνορα του ΝΑΤΟ και δεν μπορούν να είναι ·δεν πρέπει να είναι. Η αντίληψη των συνόρων του ΝΑΤΟ θα μπορούσε να καταστήσει ασαφείς τις οριακές γραμμές. Αυτά τα σύνορα σίγουρα δεν θα μπορούσαν να θυσιάσουν τις σχέσεις της συμμαχίας, ειδικά αφού αποκαλύφθηκε το σχέδιο διαδρόμου της βόρειας Συρίας. Η άμυνά της θα είναι αποκλειστικά η άμυνα της Τουρκίας. Αυτή η ευθύνη δεν μπορεί να μεταφερθεί.

Η κηδεμονία του ΝΑΤΟ σημαίνει τώρα «παρέμβαση»
Αυτή η χώρα πρέπει τώρα να σκεφτεί πολύ καλά τι σημαίνει το καθεστώς του ΝΑΤΟ. Η εποχή του Ψυχρού Πολέμου είναι από καιρό ξεπερασμένη. Η «προστατευτική» Τουρκία του ΝΑΤΟ ήταν τότε πράξη για την τελειοποίηση της χώρας μέσω των πραξικοπημάτων. Όσο για σήμερα, η ίδια αποστολή σημαίνει «παρέμβαση» στην Τουρκία. Αυτό ήταν το νόημα των κατηγοριών, όπως «το ΝΑΤΟ μπορεί να παρεμβαίνει στην Τουρκία, πρέπει να παρεμβαίνει στην Τουρκία» από τους κύκλους της FETÖ πριν από τις 15 Ιουλίου.

Τι προσπαθώ να πω; Συνέχεια στο

Pontos News

Very Quietly, Israel and Iraqi Kurdistan Build Ties

Από

anixneuseis

May 12, 2017

The relationship is logical, if hush-hush

WIB POLITICS May 12, 2017 Benjamin Kweskin

One of the Middle East’s most important relationships is barely understood and largely kept hush-hush.

Since the U.S. invasion of Iraq in 2003 and the removal of Saddam Hussein, Israel and Iraq’s autonomous Kurdish region have steadily converged toward one another, despite their official stance that there are no such relations. In reality, their forbidden friendship is purposefully opaque due to lack of formal ties between Tel Aviv and Baghdad—and has frequently circumvented such diplomatic protocols.

The friendship carries mutual benefits. For Israel, advocating for Iraqi Kurdish independence enhances the Jewish state’s regional interests by strengthening its political and military leverage against regional adversaries—namely Iran—also unpopular among many in Iraq’s Kurdish region, and certainly those in the governing Kurdistan Democratic Party.

For the Kurdistan Regional Government, additional regional support is crucial—flanked by politically adversarial Kurds in Syria, ISIS’ brutality, an uncertain and unstable Iraq, and a somewhat tolerable if not unfriendly Iran, the KRG needs support wherever it can find it. Indirect relations with Israel strengthens Iraqi Kurds’ political aspirations and may help stabilize their ruptured, faltering economy.

Over the last two years, several Israeli military and political officials have voiced support for Kurdish independence, including former ambassador to the U.N. Ron Prosor, justice minister Ayelet Shaked, and the late president and prime minister Shimon Peres, who spoke in favor of Kurdsduring his official meeting with former U.S. Pres. Barack Obama in June 2014, praising their “de facto state and democracy.”

Shortly after ISIS occupied Mosul in June 2014, and only days after Peres’ pronouncement, Israeli Prime Minister Benjamin Netanyahu called for Iraqi Kurdish independence in his speech at Tel Aviv University’s annual Institute for National Security Studies conference.

“It is upon us to support the international efforts to … support the Kurds’ aspiration for independence,” he said, adding they “have proven political commitment and political moderation, and they’re also worthy of their own political independence.”

Above—Israeli Prime Minister Benjamin Netanyahu. At top—an oil tanker carrying oil from Iraqi Kurdistan was blocked from unloading in Texas for months before unloading in Ashkelon, Israel. U.S. Coast Guard photo

The declarations have extended to vocal support for the Iraqi-Kurdish war with ISIS. Addressing the Woodrow Wilson International Center for Scholars in Washington in March 2016, Israel Defense Minister Moshe Ya’alon expressed that “Kurds so far demonstrated that they have the capability to fight Da’esh [ISIS], and [Israel] will support them.”

Additionally, Israeli officials are laying the groundwork for further engagement with their regional neighbor and ostensible ally. In early 2016, Israeli Knesset member Ksenia Svetlova announced to the Kurdish diaspora Ziv magazine that she is chairing what is effectively the “Kurdish Caucus” in Israel’s parliament.

“We are currently working on a project that would include academic exchange[s] as well as cooperation in the field of sports,” she said, adding that such collaboration will also include working together “against common enemies and in the fields of agriculture, high-tech, and education.”

However, though Kurdish authorities welcome political support from nearly anywhere, the KRG remains vague about its indirect relations with Israel since it does not seek to jeopardize crucial economic or political relations with its immediate neighbors, primarily Iran, nor much-needed investment from Gulf countries.

Thus, Israeli-Kurdish relations have proceeded with caution. In October 2015, KRG Prime Minister Nechirvan Barzani appointed Sherzad Mamsani the first Representative for Jewish Affairs in the Ministry of Endowments and Religious Affairs. Mamsani was tasked with securing the rights and advocating for the minuscule crypto-Jewish Benjew community in Kurdistan as well as acting as a cultural liaison between Kurdistan and the broader Jewish world. However, due to unclear reasons, Mamsani was temporarily “suspended” from his office.

As part of a newfound focus on Jewish programming, three major Kurdish networks—KurdistanTV, Rudaw and Kurdistan24—all closely affiliated with the KDP—surprised many by broadcasting various interviews and programs about Israeli-Kurds, with one station even broadcasting coverage of Israel’s contentious 2015 election. Israeli television channel I24 also secured an interview with Pres. Masoud Barzani in late 2015—the first time an Israeli media outlet managed to speak with the KRG leader.

An Iraqi Kurdish soldier during a squad movement drill in Bnaslawa, Iraq. U.S. Army photo

Beyond the political rhetoric and television programming, while Israeli political pronouncements are clearly welcome, material support has been significant but almost entirely limited to economics.

Shocking many regional observers, the Financial Times brought to light that during summer 2015, Israel imported via sea nearly 77 percent of its oil from the KRG, worth an estimated $1 billion, or one-third of total KRG oil exports. According to the report, such trade was conducted through secretive pre-pay deals brokered by some of the world’s largest oil trading companies—and to Washington’s great displeasure.

Despite the reports, officials from both countries preferred to keep these details under wraps. KRG Minister of Natural Resources Ashti Hawrami denied selling oil to Israel “directly or indirectly,” while Israel cited its policy not to comment on energy imports to private refineries.

Furthermore, at least three American and Canadian-born Jews—all Israeli citizens and former Israel Defense Forces soldiers—joined different Kurdish forces in their fight against ISIS in Syria and Iraq. Largely symbolic rather than representative, these individuals professing humanitarian desires have different motivations for such dramatic volunteerism and have urged the world to act more earnestly on Kurds’ behalf across their convulsive, unstable region.

Overall, these events, while perhaps limited in impact and scope, suggest a general openness toward layered, substantive relations that may pave the way to more direct, concrete and lasting engagement in the future. Both Israel and the KRG could benefit tremendously should they continue to prioritize constructive and diverse avenues through which to nurture and maintain either direct or indirect relations.

http://warisboring.com/very-quietly-israel-and-iraqi-kurdistan-build-ties/

Πυρηνική καταιγίδα στην Μέση Ανατολή

Από

anixneuseis

May 12, 2017

του Δημήτρη Ψωμιάδη, Πολιτικού Επιστήμονα.

Η πυρηνικοποίηση της Μέσης Ανατολής είναι ένα κρίσιμο ζήτημα, το οποίο συνδυαζόμενο με τις συγκρουσιακές σταθερές και την επακόλουθη αστάθεια της περιοχής, σημαίνει ότι ίσως θα είναι το υπ’ αριθμόν 1 πρόβλημα τις ερχόμενες δεκαετίες. Θα πρέπει να σημειώσουμε πως για να καταστεί αντιληπτή η μελέτη αυτή ακολουθείται το επιστημονικό παράδειγμα του Χάους και της Πολυπλοκότητας, κατά το οποίο το διεθνές σύστημα εκλαμβάνεται και κατανοείται ως μια αδιαίρετη χωροχρονική ενότητα[1], πράγμα που σημαίνει πως ό,τι λαμβάνει χώρα σε μια περιοχή και χρόνο έχει άμεσες επιπτώσεις σε μια άλλη. Έτσι, παρακάτω θα εξεταστούν χώρες που έχουν βαρύνοντα ρόλο στην περιοχή ενδιαφέροντος και το πώς η πυρηνικοποίηση και η απόκτηση βαλλιστικών δυνατοτήτων από αυτές τις φιλόδοξες χώρες μπορεί να συμβάλει στην αποσταθεροποίηση και την ανασφάλεια αυτής της περιοχής.

Η πρώτη χώρα της περιοχής που απέκτησε πυρηνικά όπλα με την βοήθεια της Γαλλίας ήταν το Ισραήλ.[2] Η δεύτερη που θα εγκαινίαζε πυρηνικό πρόγραμμα ήταν το Ιράν του Σάχη Παχλαβί κατά την δεκαετία του ΄50 με την υποστήριξη των ΗΠΑ. Το Ιράν έχει επικυρώσει την Συνθήκη για την μη Διάδοση των Πυρηνικών Όπλων[3], ενώ το Ισραήλ όχι[4]. Η στήριξη των ΗΠΑ στο ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα αποδεικνύει την τεράστια σημασία που ενείχε το Ιράν στην αμερικανική γεωστρατηγική και την πρόσληψη του ως χώρας-μοχλού στην Ευρύτερη Μέση Ανατολή για την διασφάλιση των εθνικών συμφερόντων τους.

Οι σχέσεις των δύο χωρών δεν ήταν πάντοτε εχθρικές. Το Ιράν ήταν η δεύτερη χώρα του μουσουλμανικού κόσμου που ανεγνώρισε το Ισραήλ[5] μετά την Τουρκία. Η αγαστή και στενή συνεργασία θα διατηρούνταν ως την Ιρανική Επανάσταση του 1979. Έκτοτε ένα άσβεστο μίσος, καλυμμένο από θρησκευτική μισαλλοδοξία, θα υπέκρυπτε επιμελώς τα αντικρουόμενα συμφέροντα των χωρών.

Το κράτος του Ισραήλ για λόγους που σχετίζονταν με την εθνική του ασφάλεια, όπως η γειτνίαση με εχθρικώς διακείμενα αραβικά κράτη και ο φόβος για μη επανάληψη του Ολοκαυτώματος, επέλεξε ως μέτρο πειστικής αντιμετώπισης αυτών των απειλών, την ανάπτυξη πυρηνικών όπλων. Η ανάπτυξη του πυρηνικού προγράμματος έλαβε χώρα, τις δεκαετίες που ακολούθησαν την ανεξαρτησία του. Φυσικά, όμως οι ΗΠΑ παρά την αντίθεση τους, για λόγους συμφέροντος απεφάσισαν να αναγνωρίσουν τα τετελεσμένα το 1969 και να ενισχύσουν την συνεργασία τους με το Ισραήλ, με παράλληλη την μη διάδοση τους στους κοινούς εχθρούς των δύο εθνών[6]. Έως σήμερα έχουν κατασκευαστεί, περίπου, 200 πυρηνικές κεφαλές[7].

Στα πλαίσια του Προγράμματος Άτομα για την Ειρήνη[8], το Ιράν υποβοηθήθηκε από τις ΗΠΑ να αποκτήσει πρόσβαση στην πυρηνική τεχνολογία για ειρηνικούς σκοπούς, αρχής γενομένης από το 1957. Καθ’ όλη την διάρκεια των δύο επόμενων δεκαετιών οι προσπάθειες εντείνονταν με κορωνίδα την πρόθεση του Σάχη να έχει χτίσει, μέχρι το 1990, 23 πυρηνικούς αντιδραστήρες[9]. Όλα αυτά διεκόπησαν από την Ισλαμική Επανάσταση του 1979. Παρ’ όλη την απομόνωση και την εχθρότητα του νέου καθεστώτος αποφασίστηκε η συνέχιση του πυρηνικού προγράμματος με την βοήθεια της Ρωσίας, της Κίνας και του Πακιστάν[10]. Το 1998 οι ΗΠΑ ανακοινώνουν πως το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν μπορεί να οδηγήσει στην ανάπτυξη πυρηνικών όπλων, ανακοίνωση που οδήγησε την διεθνή κοινότητα στην επιβολή οικονομικών κυρώσεων[11] με σκοπό την κάμψη της αποφασιστικότητάς του και την συμμόρφωσή του με την διεθνή νομιμότητα.

Παρόλο το εχθρικό κλίμα, το 2013 όμως ξεκίνησαν διμερείς μυστικές διαπραγματεύσεις μεταξύ ΗΠΑ-Ιράν για το πυρηνικό πρόγραμμα του[12]. Εν τέλει, οι διαπραγματεύσεις τελεσφόρησαν και κατέληξαν στην συμφωνία P5+1 και Ιράν (Joint Comprehensive Plan of Action) της 14^ης Ιουλίου 2015[13], όπου προβλεπόταν η συμμόρφωση του Ιράν με τις τεχνικές προϋποθέσεις της συμφωνίας με αντάλλαγμα την άρση των κυρώσεων[14]. Εξαιρούνται από την άρση οι κυρώσεις οι αφορώσες το πρόγραμμα του ιρανικού βαλλιστικού πυραύλων και αυτού των επιθετικών οπλικών συστημάτων.

Η δυνατότητα παραγωγής ενέργειας εκ μέρους του Ιράν συνδέεται πέραν της ενεργειακής ασφάλειας, και με ευρύτερους γεωπολιτικούς λόγους. Το Ιράν είτε κοσμικό είτε θεοκρατικό, είναι μια δύναμη με αξιώσεις περιφερειακής ηγεμονίας[15], ρόλο που τον εξυπηρετούσε βέλτιστα η στενή συμμαχία του με τις ΗΠΑ έως το 1979. Έκτοτε, την θέση του έλαβε το Ισραήλ, τα αραβικά κράτη του Κόλπου και η Τουρκία.

Το γεγονός που κατέστησε την Δύση καχύποπτη απέναντι στο ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα ήταν η παράλληλη ανάπτυξη εκ μέρους του από την δεκαετία του ‘80 και έπειτα βαλλιστικών πυραύλων με την βοήθεια της Λιβύης, της Βορείου Κορέας και της Κίνας[16]. Οι γνωστότεροι ιρανικοί βαλλιστικοί πύραυλοι είναι οι Shahab 1,2 με βεληνεκές από 300-750 km, ο Shahab 3 με βεληνεκές έως 1900 km[17], και ο Sejil με 2000 km[18]. Παρόλο που κατέχει το «μεγαλύτερο και ποικίλο» βαλλιστικό οπλοστάσιο δεν έχει καταφέρει να του προσδώσει την απαραίτητη ακρίβεια πλήγματος[19], όμως είναι αρκετή ώστε να καταστρέψει στρατιωτικές εγκαταστάσεις, πετρελαϊκά πεδία κτλ[20]. Ταυτοχρόνως, διαθέτει στο οπλοστάσιό του ρουκέτες και πυραύλους μικρότερης εμβέλειας που μπορούν να έχουν στρατηγικές επιπτώσεις στα θέατρα των μαχών του Λιβάνου και του Ισραήλ χρησιμοποιούμενα από μη κρατικούς δρώντες όπως η Hamas και η Hezbollah[21]. Φυσικά, οι πύραυλοι μέσης και μακράς εμβέλειας μαζί με τα συστήματα μεταφοράς του αποτελούν ολοκληρωμένα συστήματα προβολής ισχύος, που λόγω των ταχυτήτων που αναπτύσσουν είναι δύσκολο να αναχαιτιστούν αλλά και πολυδάπανο[22], ενώ το Ιράν είναι ικανό να τους εξοπλίσει με συμβατικές κεφαλές απειλώντας αξιόπιστα όλη την περιοχή της Ευρύτερης Μέσης Ανατολής.

Η δυναμική και πεισματική ανάπτυξη του πυρηνικού αλλά και του βαλλιστικού προγράμματος από το Ιράν πυροδοτεί μια κούρσα για απόκτηση πυρηνικών δυνατοτήτων και βαλλιστικών όπλων, ένας μοιραίος συνδυασμός για μια περιοχή σαν αυτή της Μέσης Ανατολής. Η Σαουδική Αραβία, ο βασικός ανταγωνιστής του Ιράν στην σκακιέρα της προαναφερθείσας περιοχής, έχει εκδηλώσει και αυτή την επιθυμία παραγωγής πυρηνικής ενέργειας για ειρηνικούς σκοπούς[23]. Όμως υπάρχουν βάσιμες υποψίες πως το σαουδαραβικό κράτος συνεργάζεται δεκαετίες τώρα με το Πακιστάν, δομώντας μια στρατηγική «ειδική σχέση», με ειδικό πεδίο αυτό των πυρηνικών, φτάνοντας μέχρι του σημείου να μπορεί να αγοράσει πυρηνικά όπλα απ’ αυτό[24], εφ’ όσον δεκαετίες τώρα χρηματοδοτεί το πακιστανικό πρόγραμμα πυρηνικών όπλων[25]. Το 2012 η Κίνα και η Σαουδική Αραβία συμφώνησαν να συνεργαστούν για την ειρηνική χρήση της πυρηνικής ενέργειας[26]. Θα πρέπει επιπλέον να προσθέσουμε πως η μοναρχία αγόρασε τo 1988 τους κινεζικούς, μεσαίου βεληνεκούς (2650 km) και ικανούς να φέρουν πυρηνική κεφαλή, πυραύλους Dong Feng 3 (DF-3)[27]. Η ανάγκη όμως εκσυγχρονισμού του πυραυλικού οπλοστασίου φέρεται να οδήγησε στην αγορά το 2007 των νέας γενιάς Dong Feng 21, μεσαίου επίσης βεληνεκούς (1700 km)[28], όπου επιτυγχάνουν όμως μεγαλύτερη ακρίβεια πλήγματος[29]. Ενδεικτικό της επίτασης του ζητήματος είναι πως τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα από τον Μάιο του 2017 θα είναι η πρώτη αραβική χώρα που θα θέσει σε λειτουργία πυρηνικό αντιδραστήρα για παραγωγή ενέργειας, επιτείνοντας τις προσπάθειες και άλλων χωρών για την απόκτηση ανάλογων πλεονεκτημάτων[30].

Ολοκληρώνοντας την ακροθιγή αυτή εξέταση ενός τόσο κρίσιμου θέματος, όπως αυτό των πυρηνικών, θα πρέπει να εστιάσουμε σε μια χώρα με κομβικό ρόλο στο υποσύστημα της Μέσης Ανατολής, αυτήν της Τουρκίας. Οι ηγεμονικές αξιώσεις ερειδόμενες στο οθωμανικό παρελθόν και ο ανταγωνισμός από τις μεγάλες χώρες του αραβικού κόσμου, δηλαδή τις σουνιτικές Αίγυπτο και Σαουδική Αραβία και κυρίως του σιιτικού Ιράν, ασκούν πιέσεις στην Άγκυρα ώστε να αντιμετωπίσει το παίγνιο αυτό επί ίσοις όροις. Αυτό βεβαίως θα επιτευχθεί μέσω της ακολουθίας της ίδιας διαδρομής, εννοώντας την πυρηνική ικανότητα και την πρόσκτηση βαλλιστικών πυραύλων.

Από την δεκαετία του 1970 οι τουρκικές αρχές είχαν προτείνει την κατασκευή πυρηνικού εργοστασίου στο Akkuyu στα νότια παράλιά της, αλλά ναυάγησε λόγω έλλειψης κεφαλαίων. Οι προσπάθειες τελικώς τελεσφόρησαν και το 2010 η Ρωσία και η Τουρκία υπέγραψαν συμφωνία για την κατασκευή του εργοστασίου στο Akkuyu[31] και το 2013 συμφωνήθηκε να χτιστεί το δεύτερο στην Σινώπη μεταξύ των κυβερνήσεων της Ιαπωνίας και Τουρκίας[32]. Εν τω μεταξύ, η δυτική κοινότητα υπηρεσιών πληροφοριών πιστεύει ότι «η Τουρκία δουλεύει τόσο πάνω σε πυρηνικά όπλα, όσο και σε μέσα χρήσης τους. Το μοντέλο που ακολουθείται είναι αυτό του Ιράν»[33] καθώς και το ό,τι απέρριψε τις προτάσεις των Ρώσων και Γαλλο-Ιαπώνων συνεταίρων της για «επιστροφή των εξαντλημένων ράβδων καυσίμων στις χώρες που τις προμήθευσαν»[34] υποδηλώνει την επιθυμία της να αποκτήσει προοπτικά πυρηνικά όπλα[35].

Και στην περίπτωση της Τουρκίας, όπως της Σαουδικής Αραβίας, υπάρχουν στενοί αμυντικοί δεσμοί μεταξύ αυτής και του Πακιστάν[36], λόγω του ότι είναι κράτος που δύναται να εμπλουτίσει ουράνιο, να αναπτύξει πυρηνικές κεφαλές και να τις τοποθετήσει σε πυραύλους, στοιχεία απαραίτητα για την ανάπτυξη στρατιωτικού πυρηνικού προγράμματος[37]. Το τουρκικό οπλοστάσιο διαθέτει τους πυραύλους J-600T Yıldırım I,II,III, με βεληνεκές 150, 300 και 900 km αντίστοιχα[38] και πυραύλους cruise τύπου SOM με ακτίνα 300km[39]. Επίσης, εξέφρασε ενδιαφέρον για την αγορά των μακράς ακτίνας κινεζικών πυραύλων HQ-9, αλλά απέρριψε την επιλογή της κατόπιν σφοδρών δυτικών αντιδράσεων[40]. Την στιγμή αυτή διεξάγονται διαπραγματεύσεις μεταξύ Μόσχας και Άγκυρας, ευρισκόμενες στο τελικό τους στάδιο για αγορά των αντι-αεροπορικών S-400[41]. Προς την κατεύθυνση της αναγόρευσής της ως μεγάλη περιφερειακή δύναμη και της απαίτησής της να γίνονται σεβαστά τα συμφέροντα της στην περιοχή διαμέσου των αμυντικών δυνατοτήτων της είναι και η δοκιμή του πρώτου εγχωρίως κατασκευασθέντος βαλλιστικού πυραύλου ‘’Bora’’ με βεληνεκές 280 km[42]. Κατά πάσα πιθανότητα η πράξη αυτή θα αποτελέσει την θρυαλλίδα που θα πυροδοτήσει ένα ανταγωνισμό για απόκτηση πυραυλικών δυνατοτήτων και στην περιοχή των Βαλκανίων, όπου θα λειτουργεί παραλλήλως με αυτήν της Μέσης Ανατολής.

Όλη η περιοχή περιδινίζεται σε έναν ανηλεή ανταγωνισμό ασφαλείας που δομείται από διμελή ανταγωνιστικής φύσεως ζεύγη, όπως αυτό του Ιράν-Σαουδική Αραβία, Ιράν-Ισραήλ, με την Τουρκία να παρουσιάζει ασταθή προσέγγιση ανταγωνιζόμενη περιοδικά το Ιράν και το Ισραήλ. Η πυρηνική διπλωματία της Ρωσίας[43], η πυραυλική συνιστώσα[44] της κινεζικής «Επανάστασης στις Στρατιωτικές Υποθέσεις» (RMA)[45] και ο εξισορροποιητικός ρόλος του Πακιστάν[46] συνθέτουν ένα πλέγμα χωρών που επεμβαίνουν άμεσα είτε έμμεσα αλλά σίγουρα πολυεπίπεδα στα τεκταινόμενα της Μέσης Ανατολής. Η συνολική θεώρηση του παιγνίου συμπληρώνεται από την παρουσία και την προσήλωση των ΗΠΑ στην μη διάδοση πυρηνικών όπλων στην περιοχή[47]. Η επιδίωξη ηγεμονίας μεταξύ των περιφερειακών δυνάμεων, η οποία διαφαίνεται πως περνά μέσα από την απόκτηση πυρηνικών, φαίνεται πως οδηγεί τις εν λόγω χώρες σε μια κούρσα για την απόκτηση πυρηνικού πλεονεκτήματος έναντι των αντιπάλων, αγώνας που συνεπάγεται έναν άνευ ορίων και κανόνων ανταγωνισμό.

Το πυρηνικό «αμάρτημα», που σημειολογικά έχει βαρύνουσες στρατηγικές επιπτώσεις είναι πως η εναρκτήρια κατασκευή[48] και κατοχή πυρηνικών όπλων έγινε από το Ισραήλ, όπου η συνδυαστική μη επικύρωση της NPT εκ μέρους του, με την ανοχή ή αδυναμία των ΗΠΑ, επιδρά καταλυτικά στην συμπεριφορά επίδοξων μιμητών θεωρώντας την μια κραυγαλέα παραδοξότητα. Αυτό το γεγονός υπονομεύει την αξιοπιστία και αμεροληψία των ΗΠΑ. Γιατί το Ισραήλ να κατέχει, και να μην κατέχει το Ιράν ή κάποιο άλλο κράτος; Το μήνυμα που εκπέμπει αυτή η κατάσταση είναι πως με επιμονή και επιδέξιους διπλωματικούς ελιγμούς οι χώρες που το επιθυμούν μπορούν να αποκτήσουν πυρηνικά με συγκριτικά μικρό κόστος.

Το συμπέρασμα αυτό σε έναν μετα-διπολικό κόσμο καθιστά δύσκολο για την διεθνή κοινότητα να ανακόψει την ορμή και τις ροές υλικών και τεχνογνωσίας, εφ’ όσον εξικνούνται από ισχυρές χώρες, όπως η Κίνα ή χώρες που δεν δεσμεύονται από συνθήκες, όπως το Πακιστάν. Η διάχυση αυτών των στοιχείων μαζί και με την εμπορία πυραυλικής τεχνολογίας αναδομούν το μεταψυχροπολεμικό πλαίσιο ασφάλειας θέτοντας μια σοβαρή απειλή για την παγκόσμια σταθερότητα και ειρήνη.

[1] Κ. Γρίβας, Η στρατιωτική άνοδος της Κίνας και η γεωπολιτική του πολέμου στη Μέση Ανατολή. Εκδ. Λιβάνη, 2013, σελ. 18

[2] Julian Borger, The Guardian, The truth about Israel’s secret nuclear arsenal, 15 Jan 2014, [https://www.theguardian.com/world/2014/jan/15/truth-israels-secret-nuclear-arsenal ]

[3] NTI, Iran, Overview, Last updated: March 2016 [ http://www.nti.org/learn/countries/iran/ ]

[4] The Jerusalem Post, Herb Keinon, Netanyahu: Israel will only ratify nuclear ban Treaty when time is right, 20 Jun 2016,[ http://www.jpost.com/Israel-News/Netanyahu-Israels-ratification-of-nuclear-ban-treaty-will-come-when-time-is-right-457271 ]

[5] Mir M. Hosseini, Shah Censors Israel Relation [http://www.fouman.com/Y/Get_Iranian_History_Today.php?artid=1132 ]

[6] Arms Control Association, Israel, India and Pakistan: Engaging the Non-NPT States in the Nonproliferation Regime[ https://www.armscontrol.org/act/2003_12/MillerandScheinman ]

[7] Lobelog, Eli Clifton, Powell acknowledges Israeli Nukes, 14 Sept 2016, [ https://lobelog.com/powell-acknowledges-israeli-nukes/ ]

[8] Nuclear Engineering, Jessica Varnum, 60 Years of Atoms for Peace, 23 Jan 2014, [http://www.neimagazine.com/features/feature60-years-of-atoms-for-peace-4164653/ ]

[9] CRS, Sharon Squassoni, Iran’s Nuclear Program: Recent developments, 6 Sept 2006, [https://fas.org/sgp/crs/nuke/RS21592.pdf ]

[10] Iran Watch, A History of Iranian Nuclear Program, 9 Aug 2016, [http://www.iranwatch.org/our-publications/weapon-program-background-report/history-irans-nuclear-program ]

[11] US Institute of Peace, The Iran Primer [http://iranprimer.usip.org/resource/politics-irans-nuclear-program ]

[12] BBC, Secret talks set stage for Iran nuclear deal, 25 Nov 2013[ http://www.bbc.com/news/world-middle-east-25086236 ]

[13] The Guardian, Iran Nuclear deal: world powers reach historic agreement to lift sanctions, 14 Jul 2015, [https://www.theguardian.com/world/2015/jul/14/iran-nuclear-programme-world-powers-historic-deal-lift-sanctions]

[14] Efsyn.gr. Ιστορική συμφωνία Δύσης Ιράν για τα πυρηνικά, 15 Ιουλ. 2015[ http://www.efsyn.gr/arthro/istoriki-symfonia-dysis-iran ]

[15] Άννα Μακρή, ΠΑ.ΠΕΙ.Το Ιράν, το Πυρηνικό Πρόγραμμα και οι Διεθνείς Σχέσεις, Ιαν 2012 [http://dione.lib.unipi.gr/xmlui/bitstream/handle/unipi/5100/Makri.pdf?sequence=2 ]

[16] IranWatch, Iran Missile Milestones: 1985-2016, 13 Jul 2016,[ http://www.iranwatch.org/our-publications/weapon-program-background-report/iran-missile-milestones-1985-2016 ]

[17] Κ. Γρίβας, Η στρατιωτική άνοδος της Κίνας και η γεωπολιτική του πολέμου στη Μέση Ανατολή. Εκδ. Λιβάνη, 2013, σελ. 295

[18] Intelligence on Iran, Iran missile arsenal,[ http://www.iranintelligence.com/arsenal ]

[19] US Institute of Peace, Michael Elleman, Iran’ s Ballistic Missile Program, [http://iranprimer.usip.org/resource/irans-ballistic-missile-program ]

[20] Κ. Γρίβας, Η στρατιωτική άνοδος της Κίνας και η γεωπολιτική του πολέμου στη Μέση Ανατολή. Εκδ. Λιβάνη, 2013, σελ. 305.

[21]CSIS, Anthony H. Cordesman, Iran’ s Rocket and Missile Forces and Strategic Options, 7 Oct 2014,[ https://csis-prod.s3.amazonaws.com/s3fs-public/legacy_files/files/publication/141007_Iran_Rocket_Missile_forces.pdf ]

[22] Al Jazeera, Justin Bronk, Iran’s missiles: How big a threat to regional rivals? 9 Mar 2016 [http://www.aljazeera.com/news/2016/03/iran-missiles-big-threat-regional-rivals-160309131848758.html ]

[23] The World Post, Naijmedin Meshkati, Atoms for Peace in the Persian Gulf: The vital Byproduct of P5+1 Nuclear Agreement With Iran, [http://www.huffingtonpost.com/najmedin-meshkati/atoms-for-peace-in-the-pe_b_4552716.html ]

[24] Independent, Alexander Sehmer, Saudi Arabia ‘could buy Pakistani nuclear weapon’ [http://www.independent.co.uk/news/world/middle-east/saudi-arabia-plans-to-buy-pakistani-nuclear-weapon-10257964.html ]

[25] BBC, Mark Urban, Saudi nuclear weapons ‘on order’ from Pakistan, 6 Nov 2013, [http://www.bbc.com/news/world-middle-east-24823846 ]

[26] The Daily Star, Saudi Arabia, China sign nuclear cooperation deal, 16 Jan 2012, [http://www.dailystar.com.lb/News/Middle-East/2012/Jan-16/160011-saudi-arabia-china-sign-nuclear-cooperation-deal.ashx#axzz1m3F0T5LC ]

[27] Foreign Policy, Jeffrey Lewis, Why did Saudi Arabia Buy Chinese Missiles? 30 Jan 2013, [http://foreignpolicy.com/2014/01/30/why-did-saudi-arabia-buy-chinese-missiles/ ]

[28] Defense Update, Saudi Arabia unveils part of strategic missile force – a deterrent move against Iran? 2 May 2014 [http://defense-update.com/20140502_saudi-arabia-unveils-part-strategic-missile-force-deterrent-move-iran.html ]

[29] Newsweek, Jeff Stein, CIA helped Saudis in Secret Chinese Missile Deal, 29 Jan 2014, [http://europe.newsweek.com/exclusive-cia-helped-saudis-secret-chinese-missile-deal-227283?rm=eu ]

[30] Foreign Affairs, Yoel Guzansky, Η πυρηνική ώθηση των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, 21 Φεβρουαρίου 2017, [http://www.foreignaffairs.gr/articles/71167/yoel-guzansky/i-pyriniki-othisi-ton-inomenon-arabikon-emiraton?page=show ]

[31] World Nuclear News, Russian plant for Turkey’s Akkuyu, 13 May 2010, [http://www.world-nuclear-news.org/newsarticle.aspx?id=27731 ]

[32] World Nuclear Association, Nuclear Power in Turkey, updated Feb 2017, [http://www.world-nuclear.org/information-library/country-profiles/countries-t-z/turkey.aspx ]

[33] National Interest, Hans Rühle, Is Turkey Secretly Working on Nuclear Weapons, 22 Sept 2015 [http://nationalinterest.org/feature/turkey-secretly-working-nuclear-weapons-13898 ]

[34] Οπ. ανωτέρω

[35] The American Interest, Aaron Stein, Is Turkey Going Nuclear? 25 Aug 2015,[ http://www.the-american-interest.com/2015/08/25/is-turkey-going-nuclear/ ]

[36] UPI, Ryan Maass, Pakistan, Turkey to improve defense ties, 5 Oct 2015,[ http://www.upi.com/Defense-News/2015/10/05/Pakistan-Turkey-to-improve-defense-ties/9421444052995/ ]

[37] Israel Defense, Turkey’s Nuclear Aspirations, 4 Aug 2015, [http://www.israeldefense.co.il/en/content/turkeys-nuclear-aspirations ]

[38] Wikipedia, J-600 Yildirim, [https://en.wikipedia.org/wiki/J-600T_Y%C4%B1ld%C4%B1r%C4%B1m ]

[39] Wikipedia, SOM (missile) [https://en.wikipedia.org/wiki/SOM_(missile)#Range]

[40] Reuters, Turkey confirms cancellation of $3.4 billion missile defence project to China, 18 Nov 2015, [http://www.reuters.com/article/us-turkey-china-missile-idUSKCN0T61OV20151118]

[41] Daily Sabah, Ali Ünal, Turkey likely to close S-400 missile deal with Russia, 22 Feb 2017, [https://www.dailysabah.com/defense/2017/02/22/turkey-likely-to-close-s-400-missile-deal-with-russia ]

[42] Middleeasteye. Suraj Sharma, Turkey tests fires first domestically made ballistic missile, 11 May 2017, [http://www.middleeasteye.net/news/turkey-test-fires-first-domestically-made-ballistic-missile-1395267736 ]

[43] Euro2day, Πυρηνική διπλωματία και μεγάλες μπίζνες, 20 Δεκ. 2014, [http://www.euro2day.gr/news/world/article/1283801/pyrhnikh-diplomatia-kai-megales-mpiznes.html]

[44] Financial Times, Charles Clover, Sherry Fei Ju, Farhan Bokhari, Beijing missile makers cash in on Mideast and African wars, 28 Oct 2016,[ https://www.ft.com/content/ba0708dc-9996-11e6-8f9b-70e3cabccfae ]

[45] Κ. Γρίβας, Η στρατιωτική άνοδος της Κίνας και η γεωπολιτική του πολέμου στη Μέση Ανατολή. Εκδ. Λιβάνη, 2013, σελ.19.

[46] MiddleEastEye, Kamal Alan, Asia’s quiet superpower: Pakistan Army’s teetering balance between Saudi and Iran, 2 Mar 2017,[ http://www.middleeasteye.net/columns/asias-quiet-superpower-pakistan-army-s-teetering-balance-between-saudi-and-iran-903452261 ]

[47] Council on Foreign Relations, W.J. Perry, Brent Scowcroft, U.S. Nuclear Weapons Policy, [file:///C:/Users/dimit_000/Downloads/Nuclear_Weapons_TFR62.pdf]

[48] US News, Bruce Riedel, Israel, not Iran, Started Middle East Nuclear Arms Race, 29 July 2015, [https://www.usnews.com/news/articles/2015/07/29/israel-not-iran-started-middle-east-nuclear-arms-race]

Arming the Kurds: Trump’s Syrian Gambit

Από

anixneuseis

May 12, 2017

by PATRICK COCKBURN MAY 11, 2017

President Trump’s decision to provide weapons to the Syrian Kurds, who are fighting Isis, potentially marks a crucial change in the political geography of the Middle East. In effect, the US is choosing to support its Kurdish ally in Syria, in defiance of Turkey, whose aim is to prevent the establishment of a quasi-independent Kurdish state there.

Mr Trump approved a plan on Monday to arm the Kurds directly, in order to enable the People’s Mobilisation Units (YPG) Kurdish militia and its Arab allies to assault and capture Raqqa, the de facto capital of Isis in Syria. The US will send heavy machine guns, anti-tank weapons, mortars, armoured cars and engineering equipment to bolster the attack.

Turkey has sought in vain to persuade the US to break its alliance with the Syrian Kurds, accusing the YPG of being the Syrian arm of the Kurdistan Workers’ Party (PKK) that has been waging a guerrilla war against the Turkish state since 1984. “Both the PKK and the YPG are terrorist organizations and they are no different, apart from their names,” said Turkish Foreign Minister Mevlut Cavasoglu on Tuesday. “Every weapon seized by them is a threat to Turkey.”

Mr Trump has always said that he gives priority to defeating Isis, leading him to agree to a long-delayed plan to capture Raqqa with ground forces led by the Syrian Democratic Forces (SDF). This was said by a US official last December to have 45,000 fighters of whom 13,000 are Arabs and the rest Kurdish. It has defeated Isis repeatedly when backed by air strikes by the US-led air coalition ever since Isis besieged but failed to take the Kurdish city of Kobani in late 2014.

The US wants to inflict a double defeat on Isis by capturing both Raqqa and Mosul in Iraq over the next few months. Isis fighters are still holding out in the Old City of Mosul after a siege by Iraqi government forces that has lasted almost seven months. Most of the city has ready fallen with heavy casualties on all sides and severe destruction. The loss of Raqqa and Mosul will not be the end for Isis, which is reverting to being a guerrilla organisation, but the self-declared Caliphate will no longer exist as a state with an administration and extensive territory.

Raqqa, once a city of 300,000 people on the northern bank of the Euphrates River, is already isolated from the south bank by air strikes destroying bridges. The road south to Deir Ezzor, the biggest city in eastern Syria, has been cut by the SDF. Isis fighters can only move in and out of Raqqa by boat, though they have proved in Mosul that they are skilled in urban warfare using sniper teams, suicide bombers and booby traps to slow down and inflict losses on a more numerous and better armed enemy.

But the fate of Raqqa is not the only issue being decided in the fighting in northern Syria. Turkey is facing a disastrous outcome of the wars in Syria and Iraq which it once hoped would extend its influence in the northern Middle East. Since 2011, it has been seeking to overthrow President Bashar al-Assad and to stop the two million Syrian Kurdish minority gaining control of a broad band of territory along Turkey’s southern frontier.

Turkish efforts to stop the Kurdish advance have largely failed and the intervention of Turkish ground troops west of the Euphrates in August 2016 has only been a qualified success. Its local Arab and Turkman allies were unable to take the Isis stronghold of al-Bab without Turkish army intervention. Though Turkey has offered its services to the US as an ally capable of replacing the YPG in the battle against Isis, this always looked a dubious option. It has long been obvious that President Recep Tayyip Erdogan is more interested in targeting the Kurds than in fighting Isis.

Turkey’s response to the YPG and SDF successes has been to step up military engagement in northern Syria and to threaten much tougher action. On 25 April, Turkish planes launched air strikes against YPG positions killing 20 fighters, half of them women. Mr Erdogan threatened that similar action might happen “at any time”. The US said the Turkish action was “unacceptable” and was so concerned about a Turkish ground invasion that it sent patrols of US special forces in vehicles to monitor the Syrian side of the border. For their part, the Syrian Kurdish leaders said they would not take Raqqa if Turkish military action continued.

The public decision by Mr Trump to send heavier weapons to the YPG is important primarily as a sign that the US is ignoring Turkish threats and will stick to its military alliance with the Syrian Kurds, which has served it well. This makes it difficult for the Turkish army and air force to escalate its attacks on the YPG.

Mr Erdogan is to see Mr Trump for the first time in Washington on 16-17 May and will seek to persuade him to reverse his policy towards the Syrian Kurds, but he is unlikely to succeed. In his final days in office, President Obama had also decided to send heavier equipment to the YPG, indicating that the pro-Kurdish policy has broad support in the US. At the same time, the Americans are trying to reassure the Turks by saying that the new weapons will be only used against Isis and the quantity of ammunition delivered will be limited to what is needed for that operation. The Turks say they fear that the arms will be handed over to the PKK and used against their soldiers.

The Syrian Kurds are worried that, once Isis is defeated, the US will no longer need them and will revert to its old alliance with Turkey as a member of Nato and a major power. This would leave them vulnerable to a Turkish ground attack aimed at extinguishing their semi-independence. For now, however, the Kurds in Syria will be relieved that the US has decided to stick with them.

Join the debate on Facebook

Patrick Cockburn is the author of The Rise of Islamic State: ISIS and the New Sunni Revolution.

Arming the Kurds: Trump’s Syrian Gambit

The End of the Left/Right Divide?

Από

anixneuseis

May 12, 2017

IAN BURUMA The Project Syndicate

Ian Buruma is Professor of Democracy, Human Rights, and Journalism at Bard College. He is the author of numerous books, including Murder in Amsterdam: The Death of Theo Van Gogh and the Limits of Tolerance and Year Zero: A History of 1945.

NEW YORK – After the French Revolution of 1789, deputies in the National Assembly who supported the revolutionary gains sat on the left, while those who opposed them and hankered after the old order of monarchy and church congregated on the right. Hence the political terms “left” and “right.” Many commentators on the French presidential election have pointed out that these categories no longer fit contemporary politics in France – or, indeed, anywhere else. Emmanuel Macron prides himself on being neither right nor left.

Marine Le Pen, whose National Front is associated with the far right, disagrees: to her, Macron, who was a minister in a Socialist government, is a leftist. But, like Donald Trump, it was Le Pen who ran as the “voice of the people,” whereas Macron, like Hillary Clinton, was depicted as a puppet of bankers, cultural elites, and international plutocrats.

So what do left and right still mean, if anything at all?

There is little doubt that something shifted in the last decades of the twentieth century. Left-wing parties began to lose – in some countries more quickly than others – their base in the industrial working class. Redistribution of wealth became gradually less important than the social emancipation of ethnic and sexual minorities. The old alliance between intellectual idealists and trade unions gave way to rainbow coalitions of intellectuals, non-whites, feminists, and gays.

Meanwhile, right-wing parties, like the Republicans in the United States, paid lip service to the social conservatism, and sometimes outright bigotry, of less privileged voters in rural and provincial areas, while doing what was best for big business once they were in power.

What was good for big business – international cooperation, pan-national institutions, and openness to immigration – was not always against the interests of the evolving left-of-center parties. Big business benefited from cheap labor, and the left favored multiculturalism.

It made some sense, then, that European social democrats frequently ended up in coalition governments with moderate pro-business conservatives or Christian Democrats. This trend was boosted by the collapse of the Soviet empire, because Western liberal democracies no longer had the same pressing need to counter the Communist model with egalitarian arrangements of their own. The electoral successes of Bill Clinton in the US and Tony Blair in the United Kingdom had much to do with their deliberate tilts towards the pragmatic, neoliberal, business-friendly center.

In this respect, distinctions between left and right have indeed collapsed. The old idea of a left representing the downtrodden proletariat against the interests of big business and the bourgeoisie is gone. One reason why the British Labour Party is in such disarray is that it is led by a man, Jeremy Corbyn, whose politics haven’t changed since the 1970s.

But the traditional distinction between left and right is not simply economic. There has been a deeper divide within the National Assembly in France, defined by that between the Dreyfusards and the anti-Dreyfusards in the 1890s, or Léon Blum’s Popular Front and the Action Française in the 1930s. This division still holds in the age of Macron and Le Pen.

Defenders of the French Republic, who took Liberty, Equality, and Fraternity seriously, thought of citizenship as a legal concept, not one based on blood and soil. They believed in institutions more than in hallowed traditions, and in internationalism rather than chauvinism. Captain Alfred Dreyfus, the Jewish officer falsely accused of treason in 1894, was such a polarizing figure in France because his opponents saw him as symbol of national decadence, of a nation whose sacred identity was being diluted by alien blood.

Anti-Semites, and others with a blood-and-soil view of society, invariably see “cold-hearted bankers” (Le Pen’s term for her opponent in the presidential debate) as the enemy of “the real people…the ordinary, decent people” (Nigel Farage’s words at a campaign rally for Donald Trump in Mississippi). In this sense, Macron, who was indeed once a banker for Rothschild, and who believes in open borders and international institutions, is a man of the left. And Le Pen, the champion of La France profonde, the “real France” of rural Christians and angry white people who believe that to be French and Muslim is a contradiction in terms, is a true descendant of the anti-Dreyfusards and the Action Française.

Macron managed to defeat Le Pen this time around. But the social-democratic left is still in a state of crisis. The UK Labour Party is moribund. The Dutch Social Democrats were wiped out. And Trump, an ignorant narcissist with no political experience, managed to become President of the US by whipping up popular resentment against educated elites, bankers, foreigners, immigrants, and international institutions.

The problem for social democrats nowadays is how to survive if large numbers of underprivileged people turn right instead of left. Is it possible for a new alignment to be forged? Can the growing gap between rich and poor bring at least some of the white working class back into the same tent as immigrants and other minorities? Is another New Deal feasible? How might this be reconciled with the interests of internationalist businessmen and bankers?

The crisis on the right, however, is no less serious. Trump may have surrounded himself with Goldman Sachs alumni and corporate titans, even as he claims to serve the interests of the common people. And many Republicans still cling to him in the hope of achieving their policy goals. But he has effectively hijacked the old conservative party of business and internationalism. Will his brand of chauvinistic, nativist populism be able to coexist with the kind of capitalism that thrives on continued immigration, freedom of movement, and global institutions?

While France has dodged the xenophobic bullet this time, the dust has not yet settled. Left and right may be in flux, but the old divisions that emerged after 1789 are still there, perhaps more than ever. Macron is full of good intentions. But if his politics fail, the latter-day anti-Dreyfusards will be back with a vengeanc

Now watch this: Philippe Aghion on Macron’s economic program

https://www.project-syndicate.org/commentary/macron-end-of-left-right-divide-by-ian-buruma-2017-05

1...2,9612,9622,963...3,021 Σελίδα 2,962 από 3,021

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Η άλωση και συνεργασία του αμερικανικού “βαθέως κράτους” με το αντίστοιχο τουρκικό

Συνάντηση της Αστάνα: Η ρωσική πρόταση για την επίλυση της συριακής κρίσης

Pinar Selek : “La Turquie passe par un tunnel d’horreur”

Victime d’un acharnement judiciaire depuis 1998, l’écrivaine et sociologue turque, exilée en France, revient sur la situation de son pays. Entretien.

Για ποιο λόγο οι ΗΠΑ προτίμησαν τους Κούρδους

του Σάββα Καλεντερίδη.

Φυλακισμένοι στην Ευρώπη;

Δημήτρης Σκαραγκάς: μίλα, γιατί δεν μιλάς;

Ο λόγος στη βάση: ενότητα ή τέλμα – Τα αδιέξοδα του ποντιακού χώρου

του ΠΑΝΤΕΛΗ ΣΑΒΒΙΔΗ.

Η ευκαιρία δίνεται από την παραίτηση εννέα (εκ των δεκαεννέα) μελών του Διοικητικού Συμβουλίου.

Κινδυνεύουν τα σύνορα της Τουρκίας;

Very Quietly, Israel and Iraqi Kurdistan Build Ties

Above—Israeli Prime Minister Benjamin Netanyahu. At top—an oil tanker carrying oil from Iraqi Kurdistan was blocked from unloading in Texas for months before unloading in Ashkelon, Israel. U.S. Coast Guard photo

An Iraqi Kurdish soldier during a squad movement drill in Bnaslawa, Iraq. U.S. Army photo

Πυρηνική καταιγίδα στην Μέση Ανατολή

Arming the Kurds: Trump’s Syrian Gambit

The End of the Left/Right Divide?