Αρχική Blog Σελίδα 2961

Η αναθεώρηση της στρατηγικής για τη Γενοκτονία

9

του ΠΑΝΤΕΛΗ ΣΑΒΒΙΔΗ.

Το ζήτημα της Γενοκτονίας του ελληνισμού της Ανατολής πρέπει να αποτελέσει πρόταγμα της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής σε συνεργασία με τις κρατικές υποστάσεις των άλλων χριστιανικών λαών που υπέστησαν τα ίδια δεινά. Κυρίως τους Αρμένιους, διότι οι Ασσύριοι δεν έχουν κράτος. Αλλά, βεβαίως, και με τη δική τους συμπερίληψη.

Αυτό προϋποθέτει αναθεώρηση της στρατηγικής για την προώθηση της Γενοκτονίας και ανάληψη της ευθύνης διαμόρφωσης των τακτικών κινήσεων από θεσμούς που διακρίνονται για τη σοβαρότητά τους και έχουν μια πολιτειακή διάσταση.

Οι Πόντιοι, κυρίως, αλλά και οι άλλες οντότητες (Μικρασιάτες, Θράκες, Κωνσταντινουπολίτες κτλ.) επέβαλαν το ζήτημα της Γενοκτονίας στην αδρανούσα ελληνική πολιτεία. Και το προώθησαν όσο πιο πολύ μπορούσαν. Από εδώ και πέρα, το θέμα ξεπερνά τις δυνατότητές τους. Πρέπει να μπει στην ατζέντα της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής με προσοχή και αναλυτική επιμέλεια. Να εξεταστούν οι διαστάσεις του, να εκτιμηθούν οι δυσκολίες και να αποτιμηθεί η δυνατότητα προώθησής του για πολλούς λόγους:

  • Ο πρώτος είναι ότι οι κοινωνίες σέβονται την ιστορία τους και αποδίδουν τιμή στους προγόνους τους, ιδιαιτέρως αν υπέστησαν τα μαρτύρια των ελληνικών πληθυσμών της Ανατολής. Διαφορετικά δεν διασφαλίζεται η συνέχεια.
  • Ο δεύτερος είναι η διατήρηση εν εγρηγόρσει ελληνικών πληθυσμιακών ομάδων σε μια δύσκολη στιγμή που η τάση είναι η υποχώρηση και η παραίτηση.
  • Ο τρίτος είναι η διεθνής έγκληση της Τουρκίας ως ενός κράτους που διέπραξε Γενοκτονία, και η πίεση να εγκαταλείψει ανάλογες μεθόδους τις οποίες χρησιμοποιεί και σήμερα. Αυτό θα έχει ευεργετικά αποτελέσματα στο σύνολο των λαών της περιοχής, και ενδεχομένως να διαμορφώσει αξιόλογες συνεργασίες.

Οι δυνατότητες που είχε ο καλούμενος «οργανωμένος ποντιακός χώρος» εξαντλήθηκαν εδώ και χρόνια. Θα μπορούσε να περιοριστεί στην αναπαραγωγή της παράδοσης, όπου τα πηγαίνει περίφημα.

Στο μεγάλο ζήτημα, όμως, της προώθησης της Γενοκτονίας, παράγει παθογένειες. Ούτε τη συλλογική γνώση διαθέτει για τη διαχείριση ενός τέτοιου ζητήματος, ούτε και τη δυνατότητα διεθνούς αναφοράς. Θα μπορούσε να συνεπικουρήσει μια καλά οργανωμένη και σοβαρή προσπάθεια που θα αναληφθεί από την ελληνική πολιτεία.

Υπάρχουν δύο σοβαρές αντιρρήσεις σ’ αυτό:

  • Η πρώτη προέρχεται από ομάδα που υπέστη δεινά ως και την πρόσφατη ελληνική ιστορία, και της οποίας ηγείται μια αξιόλογη προσωπικότητα. Η ομάδα αυτή βασίζεται στις δυνατότητες της προσωπικότητας που ηγείται αλλά αυτό δεν μπορεί να συμβαίνει για πάντα. Κάποια στιγμή επέρχεται και το βιολογικό τέλος. Η ομάδα αυτή έχει το σοβαρό επιχείρημα ότι όποτε απευθύνθηκε στο ελληνικό κράτος, συνάντησε την αδράνεια αν όχι την αδιαφορία του. Όταν, φυσικά, αναφερόμαστε στο θέμα, το κάνουμε με την προϋπόθεση ότι η ελληνική πολιτεία θα θελήσει να αναλάβει δράση και θα έχει πειστεί γι αυτό.
  • Η δεύτερη αντίρρηση προέρχεται από τους κρατικώς δρώντες και υποστηρίζει πως η εμπλοκή του ελληνικού κράτους θα δυσχεράνει ακόμη περισσότερο τις ήδη ταραγμένες ελληνοτουρκικές σχέσεις. Η επιφύλαξη αυτή αίρεται με την επισήμανση ότι η ελληνική πολιτεία θα συνεκτιμήσει τα οφέλη και τους κινδύνους από την ανάληψη ενός τέτοιου ρόλου. Κατά μία προσέγγιση, η υιοθέτηση του ζητήματος από την ελληνική εξωτερική πολιτική θα διευκολύνει την επιδιωκόμενη ισορροπία.

Το θέμα είναι πολύ σοβαρό για να ασχολούνται με αυτό άνθρωποι που είτε το γνωρίζουν μερικώς, είτε ξεφεύγει από τις δυνατότητές τους η διαχείριση ζητημάτων διεθνούς εμβέλειας. Μπορεί να κολακεύονται με την ιδέα ότι ασκούν εξωτερική πολιτική, αλλά υπάρχει ο κίνδυνος από τη μια διεθνούς γελοιοποίησης και από την άλλη εμπλοκής της χώρας σε ανεπιθύμητες καταστάσεις.

Ασχολούνται με το θέμα με τρόπο επικίνδυνο που εκθέτει όλους τους Ποντίους και υπονομεύει μια προσπάθεια που λειτουργεί στο συλλογικό ποντιακό υποσυνείδητο και αρχίζει να προσελκύει και άλλες ομάδες του ελληνικού πληθυσμού.

Οι Πόντιοι είναι εκατοντάδες χιλιάδες και δεν εκπροσωπούνται από έναν μικρό αριθμό οργανωμένων ομάδων που ομιλούν –και δρουν– στο όνομα όλου του ποντιακού ελληνισμού. Έχουν οδηγήσει, μάλιστα, τα πράγματα σε μια αντιπαράθεση όχι μόνο μεταξύ τους, αλλά και με τις άλλες πληθυσμιακές ομάδες που υπέστησαν επίσης τη γενοκτόνα μανία των Τούρκων.

Σ’ αυτό το φαινόμενο πρέπει να τεθεί ένα τέλος με τον επαναπροσδιορισμό του στρατηγικού στόχου και της τακτικής. Ως στόχος δεν μπορεί να παραμείνει η αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ποντίων, αλλά η αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ελλήνων της Ανατολής (και της Θράκης συμπεριλαμβανομένης). Τα ιστορικά στοιχεία υπάρχουν. Η τακτική προσδιορίστηκε με όσα αναφέρθηκαν παραπάνω, χρειάζεται, όμως, αναλυτικότερη μελέτη.

Και η οργάνωση δεν μπορεί να γίνει στη βάση των μέχρι σήμερα συλλόγων και ομοσπονδιών. Χρειάζεται ένας οργανωτικός εκσυγχρονισμός στη βάση της θεωρίας δικτύων και της πολυπλοκότητας.

Η κάθε πληθυσμιακή συσπείρωση θα θεωρείται ως κόμβος η σημασία του οποίου θα προσδιορίζεται από την επιρροή που θα έχει στο δίκτυο. Και όπως είναι γνωστό, στα πολύπλοκα συστήματα τα μέρη αλληλοεπηρεάζονται.

Η Τουρκία με τη συμπεριφορά της περιέρχεται σε διεθνή απαξίωση. Η εικόνα που παρουσιάζει διεθνώς, αποδίδει το πραγματικό της στίγμα ως διεθνούς υποκειμένου και κοινωνικής συμπεριφοράς. Αργά ή γρήγορα η διεθνής κοινότητα θα αντιληφθεί ότι δεν μπορεί να εκβιάζεται από ένα κράτος τρομοκράτη.

Το περιβάλλον είναι κατάλληλο για προσεκτικές κινήσεις. Αλλά οι δυνατότητες των ανθρώπων που διαχειρίζονται την υπόθεση της Γενοκτονίας είναι αναντίστοιχες των διεθνών απαιτήσεων.

Το τραγικό είναι ότι έχουν ελέγξει το χώρο. Και το ερώτημα: θέλουμε να πάμε μπροστά ή να ασχολούμαστε με κάτι;

pontos-news.gr

Συρία: Ετοιμάζεται η μητέρα όλων των μαχών

0

– Οι λόγοι της υστερίας των ΗΠΑ-Σαουδικής Αραβίας

– Τι εξασφάλισε ο Ερντογάν στη Συρία από τον Τραμπ

 Νάσερ Καντίλ (Λιβανος)

Οι τελευταίες μιντιακές και διπλωματικές εκστρατείες που ξεκίνησαν από την Ουάσιγκτον και το Ριάντ κατά του συριακού Κράτους δεν μπορούν να εξηγηθούν παρά μόνο ως αντιδράσεις σ ένα οδυνηρό, αλλά ακατανόμαστο χαστούκι.

Πράγματι, όταν το συριακό Κράτος επανακτά τα προπύργια του Μετώπου Αλ-Νούσρα σε διάφορες περιοχές της Δαμασκού, οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Σαουδική Αραβία το κατηγορούν ότι διεξάγει μια «δημογραφική αλλαγή», διότι δεν μπορούν να συνεχίσουν να υποστηρίζουν ανοιχτά μια τρομοκρατική οργάνωση.

Και όταν ο συριακός στρατός πετυχαίνει μέσα σε λίγες ημέρες, να πάρει από το Νταές μια «ευαίσθητη περιοχή» της συριακής ερήμου περίπου 80 χιλιόμετρα πλάτος με 100 χιλιόμετρα βάθος –που επιλέχτηκε από τους Αμερικανούς ως μελλοντικό  καταφύγιο και προπύργιο  για το Νταές, που είναι και στρατηγική γραμμή επικοινωνίας της Συρίας με το Ιράν και τη λιβανική Αντίσταση-  οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Σαουδική Αραβία εφευρίσκουν όλα τα είδη των ψευδών ισχυρισμών που υποτίθεται ότι θα κατεδαφίσουν το ηθικό του συριακού λαού, ότι θα ανεβάσουν το ηθικό των τρομοκρατών, ότι θα πιέσουν την συριακή κυβέρνηση και τη σύμμαχό της Ρωσία· και πάλι, γιατί δεν μπορούν να συνεχίσουν να υποστηρίζουν ανοιχτά μια τρομοκρατική οργάνωση.

Και έτσι, εμφανίστηκε ξαφνικά ένας αμερικανικός φάκελος που κατηγορεί τις αρχές της Συρίας ότι κρύβουν μαζικές δολοφονίες σε ένα κρεματόριο που βρίσκεται στη φυλακή της Σεντνάγια βόρεια της Δαμασκού [ 1 ], φάκελος ο οποίος διαβιβάστηκε αμέσως στα Ηνωμένα Έθνη :

«Αυτή τη Δευτέρα (15 Μαΐου), ο επικεφαλής του Στέιτ Ντιπάρτμεντ για τη Μέση Ανατολή Stuart Jones παρουσίασε στο Τύπο δορυφορικές φωτογραφίες της φυλακής και δήλωσε ότι το καθεστώς του προέδρου Μπασάρ αλ-Άσαντ κατέστρεψε τα απομεινάρια χιλιάδων κρατούμενων που δολοφονήθηκαν τα τελευταία χρόνια. Στη συνέχεια κάλεσε να τεθεί «τέλος σε αυτές τις φρικαλεότητες.» Αυτές οι «αποχαρακτηρισμένες» φωτογραφίες από την κυβέρνηση των ΗΠΑ χρονολογούνται Απρίλιος 2017, Απρίλιος 2016, Ιανουάριος 2015 και Αύγουστος 2013. Δείχνουν κτίρια, ένα εκ των οποίων ονομάστηκε «κύρια φυλακή» και το άλλο «πιθανό κρεματόριο». Σε μια από τις φωτογραφίες, μια λεζάντα  «λιωμένο χιόνι σε μέρος της στέγης» φέρεται να πιστοποιεί, σύμφωνα με τις Ηνωμένες Πολιτείες, την ύπαρξη κρεματόριου που εγκαταστάθηκε από το συριακό καθεστώς« !!!

Ισχυρισμοί που άρπαξε στον αέρα ο Ισραηλινός υπουργός Στέγασης και πρώην υψηλόβαθμος αξιωματικός του στρατού, Yoav Galant, για να καλέσει ανοιχτά για τη δολοφονία του προέδρου της Συρίας Μπασάρ αλ-Άσαντ [ 2 ]:

«  Νομίζω ότι διασχίζουμε μια κόκκινη γραμμή. Και για μένα, ήρθε η ώρα να δολοφονηθεί ο Άσαντ. Είναι τόσο απλό …  ».

Εν τούτοις, η Ουάσιγκτον δήλωσε ότι η συνεργασία με τη Ρωσία δεν ήταν καλή, ειδικά στο θεμελιώδες ζήτημα των λεγομένων «ζωνών αποκλιμάκωσης» στη Συρία που ορίστηκαν στην Αστανά 4, ενώ αμερικανικές επιδρομές σκότωναν Σύρους πολίτες στη Χασάκα και στο al-Boukamal [ 3 ] με το πρόσχημα της καταπολέμησης του Νταές, το οποίο έσπευσε να επιτεθεί στο αεροδρόμιο της Ντέιρ αλ-Ζορ, που εξακολουθεί να βρίσκεται στη κατοχή του συριακού στρατού, όπως ακριβώς συνέβη το τελευταίο καλοκαίρι μετά τις θανατηφόρες επιθέσεις των ΗΠΑ στο Όρος αλ-Θάρντα (Ντέιρ αλ-Ζορ).


Και να που, ακριβώς παρόμοια ξαφνικά, ο επικεφαλής του ιρακινού Κουρδιστάν μπαίνει στη γραμμή, αρθρώνοντας απειλές εναντίον της ιρακινής Χατσέντ αλ-Τσάαμπι (Hached al-Chaabi) για τη περίπτωση που θα συνεχίζει την πορεία της προς τα συριακά σύνορα, ενώ οι λεγόμενοι Σύροι αντιπολιτευόμενοι απειλούν να αποχωρίσουν από τις διαπραγματεύσεις της Γενεύη 6 [που ξανάρχισαν στις 16 Μαΐου], ενώ οι ένοπλες ομάδες που ήρθαν στην Αστανά ανακοίνωσαν ότι αποτελούν μέρος της «Επιχείρησης του Νότιου Μετώπου» που καθοδηγείται κυρίως από τους Αμερικανούς, Βρετανούς και Ιορδανούς, πάντα υπό το πρόσχημα της καταπολέμησης από τη Διεθνή Συμμαχία του Νταές, αλλά των οποίων ο πραγματικός στόχος είναι, προφανώς, να φτάσουν τα ιρακινοσυριακά σύνορα, ξεκινώντας από το Αλ-Τανάφ που βρίσκεται στη διασταύρωση των συνόρων Ιορδανίας-Συρίας-Ιράκ.

Μια επιχείρηση που θεωρείται «εχθρική ενέργεια» από τη Συρία και εναντίον της οποίας δεν αρκέστηκε να προειδοποιήσει την Ιορδανία μέσω του υπουργού των Εξωτερικών, Ουαλίντ αλ-Μουάλεμ [4], αλλά και προετοιμάστηκε για τη κούρσα προς τα ιρακινά σύνορα, πριν ακόμα ξεκινήσει.

Εξ ου και η υστερία και οι δυσφημιστικές εκστρατείες που εξηγούνται από την ταχεία και απροσδόκητη προέλαση του συριακού στρατού προς τη Ντέιρ αλ-Ζορ και τα σύνορα με το Ιράκ, παράλληλα με την προέλαση της ιρακινής Χάτσεντ αλ-Τσάαμπι προς τα σύνορα με τη Συρία.

Απειλητικές προελάσεις για τα σχέδια των αμερικανο-σιωνιστών προγραμματιστών που γνωρίζουν πολύ καλά ότι πρόκειται για μια αιτία και μια κοινή στρατηγική, σε συντονισμό με το Ιράν και τη Ρωσία, προκειμένου να τους αποτρέψει από τον έλεγχο των συνόρων Συρίας-Ιρακ.

Σύνορα που έγιναν η μητέρα όλων των μαχών στον πόλεμο κατά της Συρίας.
Ο έλεγχος τους σημαίνει την αποκοπή του Ιράν και της Κίνας από μια έξοδο στη Μεσόγειο Θάλασσα, την παρεμπόδιση των ιρακινών αγωγών πετρελαίου και των ιρανικών αγωγών φυσικού αερίου προς την ίδια κατεύθυνση, σημαίνει έλεγχο της στρατηγικής γραμμής εφοδιασμού από το Ιράν προς τη Συρία και τις δυνάμεις της Αντίστασης· όλοι στόχοι που παρακίνησαν την εισβολή των ΗΠΑ στο Ιράκ και, μετά την αποτυχία της, τον πόλεμο στην Συρία.
Μια δεύτερη αποτυχία, η οποία παρακίνησε την προσπάθεια έλεγχου της περιοχής μεταξύ του Τίγρη και του Ευφράτη.
Μια τρίτη αποτυχία λόγω της αντίστασης του συριακού στρατού στην Χασάκα και στο Ντέιρ αλ-Ζορ και της προέλασης της  Χάτσεντ αλ-Τσάαμπι στο Ταλ Αφάρ στο Ιράκ, η οποία εξηγεί το τελευταίο σχέδιο των ΗΠΑ για τον έλεγχο των συρο-ιρακινών συνόρων.

Εάν αυτό το σχέδιο αποτύχει με τη σειρά του, ο πόλεμος στη Συρία δεν θα έχει καμία πλέον στρατηγική σημασία.
Θα απαιτήσει περισσότερο μια τακτική διαχείριση των συμμαχιών και των πόρων, προκειμένου να επιτευχθεί μια μερική διευθέτηση μεταξύ των εμπόλεμων δυνάμεων· οι Αμερικανοί ενδιαφέρονται ιδιαίτερα για το νότιο τμήμα της χώρας και την ασφάλεια του Ισραήλ· ασφάλεια που εξασφαλίζεται από τη Ρωσία ή από την επιτάχυνση της διαδικασίας επίλυσης του Παλαιστινιακού ζητήματος εις όφελος του Ισραήλ.

Παρ ‘όλα αυτά, όταν οι Αμερικανοί κινητοποιούν όλους τους συμμάχους τους και ρίχνουν όλο το βάρος τους και όλες τις απειλές τους, αυτό σημαίνει ότι ο πόλεμος είναι μακριά από το να έχει τελειώσει, με πολλές ευκαιρίες για να ανακατανέμονται τα χαρτιά· ειδικότερα, μέσω της Τουρκίας, του Ισραήλ, των Κούρδων του Ιράκ ή ακόμα με το κλείδωμα των συνομιλιών της Γενεύης.

Ένα αναμενόμενο μπλοκάρισμα από πολλούς παρατηρητές λόγω των αμερικανορωσικών διαφορών, της τουρκικής απροθυμίας να διαχωριστεί από το Μέτωπο Αλ-Νόσρα, και λόγω της θέλησης κλιμάκωσης  της αμερικανικής πλευράς.

Αυτό εξηγεί γιατί ο ειδικός απεσταλμένος του ΟΗΕ για τη Συρία, Staffan de Mistura, έχει κάνει πίσω με την προτεραιότητα, ή τουλάχιστον την ίδια σημασία, για το «καλάθι» που αφορά την καταπολέμηση της τρομοκρατίας για να επικεντρωθούν οι συζητήσεις για το μελλοντικό  Σύνταγμα της Συρίας. Παραμελώντας αυτό το σημείο που είχε συμφωνηθεί κατά τη διάρκεια των συνομιλιών της Γενεύης 5, κάλεσε για το σχηματισμό μιας επιτροπής εμπειρογνωμόνων συνταγματολόγων του Διεθνούς Δίκαιου, συμπεριλαμβανομένων μελών της κυβέρνησης, της αντιπολίτευσης και των Ηνωμένων Εθνών· γεγονός το οποίο δεν αποτελεί μέρος των δραστηριοτήτων του ΟΗΕ, καθώς το συριακό Σύνταγμα είναι αποκλειστικό ζήτημα μόνο του συριακού λαού, όπως αναφέρεται στο ψήφισμα 2254/2015.

Σύμφωνα με καλά πληροφορημένες πηγές, η αμερικανική επιρροή στις συνομιλίες της Γενεύης 6 αντικατοπτρίζει, εν μέρει, την κινητοποίηση για τον «πόλεμο στα σύνορα Συρίας και Ιράκ», όπως σχεδιάζεται από την πρόταση του Ερντογάν κατά την πρόσφατη επίσκεψή του στον Ντόναλντ Τραμπ [ 5 ].

Μια πρόταση που αποβλέπει να ανατεθεί στους Κούρδους Πεσμεργκά  του Ιράκ, με επικεφαλής τον Μασούντ αλ-Μπαρζανί, η αποστολή να βάλουν χέρι στις περιοχές που ελέγχονται από τους Κούρδους  της Συρίας και στις συρο-ιρακινές παραμεθόριες περιοχές, με, ουσιαστική αποστολή να καθαριστούν και οι δύο περιοχές του Σιντζάρ και του Καμισλί από την παρουσία του ΡΚΚ σε αντάλλαγμα για την υποστήριξη της Τουρκίας στη μάχη για τη Ράκκα.

Τελικά, όποιος ελέγξει τα συρο-ιρακινά σύνορα θα κερδίσει το παιχνίδι.

Αυτό που είναι βέβαιο, είναι ότι ένας από τους πιο σημαντικούς πολέμους στη Μέση Ανατολή εισέρχεται τώρα στο πιο επικίνδυνο στάδιο.

Mouna Alno–Naklhal

Πηγές  : Μετάφραση από τα αραβικά στα γαλλικά και σύνθεση από «τα τελευταία νέα εν συντομία» του  κ  Νάσερ Καντίλ: πολιτικός άνδρας του Λιβάνου, πρώην βουλευτής, διευθυντής του Top News-Νάσερ-Καντίλ, και εκδότης της λιβανικής εφημερίδας «Al–Binaa».
Μετάφραση από τα γαλλικά από Κριστιάν Ακκυριά.

http://www.topnews-tv.com/archives/42735

http://www.topnews-tv.com/archives/42806

http://www.topnews-tv.com/archives/42845

http://www.al-binaa.com/archives/article/166190

http://www.topnews-tv.com/archives/42882
Σημειώσεις:

[1] Συρία: Οι Ηνωμένες Πολιτείες κατηγόρησαν το καθεστώς Άσαντ για τη χρήση ενός «κρεματόριου» για να κρύψει «μαζικές δολοφονίες»

http://www.lci.fr/international/les-etats-unis-accusent-syrie-prison-saydnaya-d-utiliser-un-crematorium-pour-cacher-des-meurtres-de-masse-2052121.html

[2] «Ήρθε η ώρα» για να σκοτώσουμε τον Μπασάρ αλ-Ασαντ (Ισραηλινός υπουργός)

https://www.i24news.tv/fr/actu/israel/diplomatie-defense/145390-170516-le-temps-est-venu-de-tuer-bashar-al-assad-ministre-israelien

[3] Ο «αμερικανικός Συνασπισμός» σκοτώνει περισσότερους από 31 ανθρώπους σε μια νέα σφαγή στο Αμπού Καμάλ και Ντέιρ αλ-Ζορ

http://sana.sy/fr/?p=90544

[4] Αμερικανικές, βρετανικές και ιορδανικές δυνάμεις στα ιορδανοσυριακά σύνορα. Ο συριακός στρατός προσεγγίσει επίσης

http://french.almanar.com.lb/393369

[5] Ο Τραμπ διαβεβαιώνει τον Ερντογάν για τη στήριξη των ΗΠΑ εναντίον των Κούρδων του ΡΚΚ

http://www.france24.com/fr/20170516-trump-erdogan-soutien-americain-contre-ei-pkk-milices-kurdes-conflit-syrie-turquie-etats-un

[5] Trump assure Erdogan du soutien américain contre les kurdes du PKK

Διαβάστε περισσότερα στο http://reseauinternational.net/syrie-les-raisons-de-lhysterie-americano-saoudienne

Scientists Propose New Theory for How Life on Earth Began

0

Tech & Science NEWSWEEK http://www.newsweek.com/how-life-earth-began-nucleotides-612134

By

How life on Earth first started is a mystery mankind has grappled with for thousands of years. Scientists generally agree that all life must have evolved from single-celled organisms that first emerged around 3.8 billion years ago. But how this first form of life emerged is subject of much debate.

In a study published in Nature Communications Friday, scientists from the U.S. and the U.K. have proposed a new theory about how a group of molecules essential to all life on Earth could have formed on our primordial planet.

The researchers focus on a group of molecules called nucleotides. These form the building blocks of DNA and RNA (a nucleic acid that carries instructions from DNA), which are essential to all life on Earth.

earth from space Earth from space. Scientists have suggested a new theory for how life on Earth started. NASA

In the paper, the scientists look at purines and pyrimidines—the two nitrogenous bases of nucleotides. Previously, it was thought that  purines and pyrimidines must have emerged as a result of separate processes. This is because they can only form in completely incompatible conditions—recent research “uniformly fails to account for simultaneous access to both pyrimidine and purine,” the scientists write. “Remarkably, all proposed prebiotic synthesis of pyrimidine and purine nucleotides have yielded either pyrimidines or purines separately, but never (yet) both by the same strategy.”

However, the researchers have now shown how these two nucleotides could have formed by the same process. “We provide a new perspective on how the original RNA molecules were made and suggest a simple chemical solution for delivering both purine and pyrimidine nucleotides at the origins of life,” study author Matthew Powner said in a statement.

The scientists show how purines and pyrimidines can form from a common precursor molecule that could have existed before life on Earth began. They find 8-oxo-purine shares underlying similarities with pyrimidine nucleotides. These two nucleoids can form under the same chemical conditions on a sugar scaffold, then bind together through molecular interactions—eventually resulting in the molecules that go on to become RNA.

The process identified “may have played a key role in in primordial nucleic acids prior to the emergence of canonical nucleotides of biology [the base of DNA],” they conclude.

Powner said: “RNA is the cornerstone of all life on Earth and probably carried the first information at the outset of life, but making RNA requires both purine and pyrimidine nucleotides to be simultaneously available. A solution to this problem has remained elusive for more than 50 years.”

Shaun Stairs, first author of the study, adds: “The mechanism we’ve reported gives both classes of molecule the same stereochemistry that is universally found in the sugar scaffold of biological nucleic acids, suggesting that 8-oxo-purine ribonucleotides may have played a key role in primordial nucleic acids.”

 

Divergent prebiotic synthesis of pyrimidine and 8-oxo-purine ribonucleotides

Received:
Accepted:
Published online:

Abstract

Understanding prebiotic nucleotide synthesis is a long standing challenge thought to be essential to elucidating the origins of life on Earth. Recently, remarkable progress has been made, but to date all proposed syntheses account separately for the pyrimidine and purine ribonucleotides; no divergent synthesis from common precursors has been proposed. Moreover, the prebiotic syntheses of pyrimidine and purine nucleotides that have been demonstrated operate under mutually incompatible conditions. Here, we tackle this mutual incompatibility by recognizing that the 8-oxo-purines share an underlying generational parity with the pyrimidine nucleotides. We present a divergent synthesis of pyrimidine and 8-oxo-purine nucleotides starting from a common prebiotic precursor that yields the β-ribo-stereochemistry found in the sugar phosphate backbone of biological nucleic acids. The generational relationship between pyrimidine and 8-oxo-purine nucleotides suggests that 8-oxo-purine ribonucleotides may have played a key role in primordial nucleic acids prior to the emergence of the canonical nucleotides of biology.

IntroductionIntroduction

Ribonucleotide synthesis is a key unmet requirement upon which the origin of life on Earth is contingent1,2,3. Recent progress towards prebiotic ribonucleotide synthesis uniformly fails to account for simultaneous access to both pyrimidine4,5,6 and purine7,8,9,10,11 nucleotides, both of which are required to generate RNA. Despite purine nucleobase synthesis by hydrogen cyanide oligomerization being first reported more than 60 years ago3,9,10,11, purine nucleobases and adenosine nucleotides are only accessible in low yields and with poor regio- and stereoselectivity7,11. While, a prebiotically plausible synthesis of both pyrimidine ribonucleotides has been established4,5,6, the glycosidations of adenine and hypoxanthine generate a complex mixture of nucleoside-like products, and there is no literature precedent for the direct glycosidation of guanine to furnish guanosine (G)3,11. A notable proposed pathway to the purine nucleotides, that achieves excellent N9-selectivity during ribosylation7, remains problematic because of an unselective ribosylation (that furnished a mixture of natural furanosyl and non-natural pyranosyl isomers, and a mixture of natural β-anomers and non-natural α-anomers). Furthermore, this strategy, a variant of the classic Traube purine synthesis8, generates a wide spectrum of glycone isomers, homologues and anomers alongside a low yield of natural nucleosides from prebiotically plausible sugar mixtures7. Therefore, in an inversion to the status quo of more than 50 years, a selective prebiotically plausible purine synthesis is now the most significant problem associated with prebiotic assembly of the RNA monomers.

Remarkably, all proposed prebiotic syntheses of pyrimidine and purine nucleotides have yielded either pyrimidines or purines separately, but never (yet) both by the same strategy4,5,6,7,9,10,11,12; while purine nucleotides can be synthesized by direct ribosylation, pyrimidine nucleotides cannot and though a complete stepwise pyrimidine nucleotide synthesis has been demonstrated (even from complex sugar mixtures5) a comparable strategy for purine synthesis remains elusive4,5,6. Constitutional analysis of purine and pyrimidine ribonucleotides suggests that nucleobase construction on a preformed sugar moiety would provide the simplest strategy for divergent monomer synthesis (Fig. 1). Given the lack of specificity observed during direct glycosidation of purine nucleobases, we have previously suggested that a tethered purine synthesis would overcome the limitation of intramolecular glycosidation13,14. Although the optimal tethering-site to direct stereo- and regiospecific purination is not clear; it is of particular note that the canonical purine nucleotides, unlike the pyrimidine nucleotides, display significant variation in their oxidation level. Nucleosides A and G are both universal and essential to biology, but interestingly they have different oxidation levels. We therefore hypothesized that the inherent flexibility in purine oxidation level may shed light upon the ideal prebiotic tether to allow divergent purine and pyrimidine synthesis. Purines particularly have a high propensity for C8-oxidation and 8-oxo-guanine (OG), for example, which though commonly mutagenic because it may give rise to G:C to T:A transversions via DNA Hoogsteen OG:A base pairs, is remarkably well tolerated during information transfer in Watson–Crick OG:C base pairs15,16,17,18,19,20,21. Moreover, E. coli DNA polymerase I and Taq DNA polymerase have both been observed to exclusively insert a correct thymine (T) nucleotide when reading through 8-oxo-adenine (OA) incorporated into gene fragments22. Importantly, with respect to analysis of selective purine nucleotide assembly, C8-oxidation appears to provide an ideally positioned tether for prebiotic purine nucleobase assembly by an approach that is unified with prebiotic pyrimidine synthesis. Here, we demonstrate a divergent, prebiotically plausible reaction strategy for the synthesis of both pyrimidine and purine ribonucleotides (3) on a single oxazoline scaffold.

Figure 1: Proposed prebiotic ribonucleotide synthesis by divergent nucleobase assembly on a universal furanosyl-oxazoline scaffold.

Figure 1

(a) Unitary phase: the reaction of prebiotically available feedstock molecules to assemble a universal sugar scaffold. (b) Divergent phase: single sugar scaffold diverges through congruent reactions to yield both pyrimidine and purine precursors with controlled furanosyl sugar structure, pentose selectivity and stereocontrol. R′=CN or CONH2. (c) Convergent phase: concomitantly synthesized purine and pyrimidine nucleotides are collectively assembled to yield polymeric RNAs.

ResultsResults

Overview

We envisaged that a purine-8,2′-anhydronucleoside linkage could be exploited to deliver regio- and stereospecific glycosidation, with direct generational parity to prebiotic pyrimidine synthesis via a pyrimidine-2,2′-anhydronucleoside intermediate (Fig. 2)4. We hypothesized that positioning sulfur at the C2-carbon atom of an oxazolidinone thione (1), followed by chemoselective sulfide-activation and amine displacement, would provide the chemical differentiation required for divergent pyrimidine (amine=ammonia, 2a) and 8-oxo-purine (amine=HCN-trimer, 2b–c) nucleotide synthesis from one common precursor. A common thione precursor would bypass the unstable free sugars and problematic direct purine nucleobase glycosidation, and move us a step closer to understanding the unified origins of purine and pyrimidine nucleotides in biology.

Figure 2: Divergent ribonucleotide synthesis.

Figure 2

Prebiotic assembly of cytidine-2′,3′-cyclic phosphate 3C, uridine-2′,3′-cyclic phosphate 3U, 8-oxo-adenosine-2′,3′-cyclic phosphate 3OA and 8-oxo-inosine-2′,3′-cyclic phosphate 3OI. Glycolaldehyde (5) reacts with cyanamide (6) and thiocyanic acid (9) to furnish 2-aminooxazole 4a and 2-thiooxazole 4b, respectively. 2-Aminooxazole 4a is a known prebiotic precursor of pyrimidine nucleotides (3C and 3U) and 2-thiooxazole 4b is demonstrated to be a precursor of both pyrimidine nucleotides (3C and 3U) and 8-oxo-purine nucleotides (3OA and 3OI). Oxazole 4b undergoes reaction with glyceraldehyde (7) to yield thione 1a. Chemical activation of thione 1a provides a second point of divergence (thione 1b), which yields pyrimidine precursor 10a upon reaction with ammonia (2a) or purine precursors 16b or 16c upon reaction with hydrogen cyanide oligomers (2b or 2c, respectively). Cyanovinylation and formylation of 10a and 16b/c and subsequent urea-mediated phosphorylation leads to the congruent synthesis of pyrimidine nucleotides (3C and 3U) and 8-oxo-purine nucleotides (3OA and 3OI). The two points of chemical divergence, Divergence A and divergence B, are marked with green boxes and the chemical convergence, Convergence, on nucleotide monomers is marked with an orange box.

Furanosyl-selective sugar synthesis

Oxazole 4a is a key ribonucleotide precursor which derives from glycolaldehyde (5) and cyanamide (6) (Fig. 2)4. The C2-carbon atom of 4a is regiospecifically positioned as the C2-pyrimidine carbon atom in abiotic pyrimidine synthesis upon reaction with glyceraldehyde (7) and cyanoacetylene (8). To introduce a sulfur atom at the C2-carbon atom of oxazole 4b, and consequently acquire the plasticity needed to diverge towards both purine and pyrimidine nucleotides, we reasoned that synthesis should commence with prebiotically plausible thiocyanic acid (9)23,24,25, which can be generated quantitatively from hydrogen cyanide and sulfur26. Treatment of glycolaldehyde (5; 0.1 M) with aqueous thiocyanic acid (9; 0.5 M), yields 2-thiooxazole (4b) in 85% yield (Fig. 2 and Supplementary Fig. 1), and it is also of note that 4b can purified by crystallization directly from water and can be transported by sublimation, providing simple prebiotically plausible mechanisms for purification, accumulation and transport of 2-thiooxazole (4b)27,28. Pleasingly, we found that at near neutral pH (pH 4–9; Supplementary Table 1) the reaction of 2-thiooxazole (4b; 0.25 M) with glyceraldehyde (7; 0.5–1 M) in water at 60 °C yielded a mixture of the pentose oxazolidinone thiones (1a). The reaction is sluggish below pH 6, but more rapid above pH 7 yielding up to 74% thione 1a in 24 h. The reaction proceeds with high ribo-/arabino-diastereoselectivity (70%, ribo/arabino 1:1; 30% lyxo/xylo), which is of note because both ribo- and arabino-thiones 1 are only one stereochemical inversion from the β-ribo-stereochemistry of RNA. Furthermore, furanosyl selectivity is equally important en route to RNA, and crystallization of all the diastereomeric products of the reaction of 2-thiooxazole (4b) and glyceraldehyde (7) demonstrates that only the minor lyxose component was furnished as a mixture of furanosyl- and pyranosyl-isomers (p-lyxo-1a/f-lyxo-1a; 2:1; Supplementary Fig. 4). The ribo-, arabino- and xylo-isomers are generated with complete furanosyl selectivity. Synthesis of 1a achieves, in two prebiotically plausible steps, our first goal: to selectively position sulfur at the C2-position of the pentose oxazolidinones.

Site-specific thione activation

Next, we investigated the selective activation of thione 1a. En route to the pyrimidine nucleotides, cyanovinylation of pentose aminooxazoline 10a occurs with nearly complete selectivity at the endocyclic N1-nitrogen atom, followed by rapid annulation to yield anhydronucleoside 11 (Fig. 2). However, it was necessary to introduce stoichiometric phosphate to maintain pH <7 and prevent hydrolysis of the 2,2′-anhydronucleoside linkage that was required for C2′-stereochemical inversion to prebiotically access β-ribonucleotides4. Here, we envisaged cyanoacetylene (8) as ideally suited to activate thione 1a in aqueous solution due the slow reaction of cyanoacetylene (8) with water and the excellent electron-withdrawing properties of the cyanovinyl moiety, that would activate the C2-carbon atom of 1 to nucleophilic addition29,30. Pleasingly, we observed quantitative cyanovinylation of thione 1a (0.25–1 M), upon incubation with aqueous cyanoacetylene (8; 1.1–2 equiv.) with click-like efficiency, and complete regio- and stereocontrol to furnish S-cyanovinyl thione 1b in water at room temperature in one hour (Supplementary Fig. 5). Due to the higher pKa of anhydronucleoside 11 than S-cyanovinyl thione 1b31, and sulfur-prohibited annulation, no increase in pH was observed during cyanovinylation of thione 1a. Increasing pH is a hallmark of the addition of cyanoacetylene (8) to aminooxazoline (10a) in water, rendering pH-buffered cyanovinylation essential to pyrimidine synthesis4, however no buffer was required to control the reaction of 1a with cyanoacetylene (8). Thus, cyanoacetylene (8) provides a superbly controlled and quantitative activation of 1a in water.

Aminooxazoline synthesis

It has been previously noted that S-alkyl thione 1c is ‘singularly unreactive towards nucleophiles’32, and to our knowledge, thiolate displacement from 1c (R=Me) by ammonia (2a) to yield 10a has only been observed upon ‘treatment with formamide at 90 °C for 3 h’ (which was likely contaminated with ammonium formate and can slowly release ammonia (2a) and formic acid)33. However, the S-benzyl thione 1d (R=CH2Ph) has been substituted during quinazolinedione 12 synthesis (Fig. 3)34,35, but reports are limited to anthranilic acid derivatives in ethanol or t-butanol. We hypothesized that thione protonation and weak amine solvation were both essential to these limited examples in formamide or absolute alcohol solvents. In agreement with literature reports, we do not observe reaction between S-alkylated thione (1c, R=Me; pKaH=2.4; see Supplementary Fig. 11) and ammonia (2a; pKaH=9.2) in aqueous solution. However, we considered that S-cyanovinyl thione 1b, due to the greatly increased electron-withdrawing effect of the cyanovinyl moiety with respect to both methyl and benzyl moieties, might take part in sulfide displacement reactions even at higher pH where substantial thione protonation would not occur. Moreover, we also predicted that judiciously chosen amines would be able to displace even alkyl thiolates at pHs where the thione is (partially) protonated and the amine is present as the free-base.

Figure 3: Model quinazolinedione synthesis.

Figure 3

One-pot cyanovinylation of arabinofuranosyl-oxazolidinone thione (1a) and quinazolinedione 12a synthesis in water was tested as a model nucleobase synthesis strategy to investigate the pH dependence of cyanovinyl- and alkyl-sulfide displacement from S-cyanovinyl arabinofuranosyl-oxazolidinone thione (1b) and S-methyl arabinofuranosyl-oxazolidinone thione (1c), respectively. Single crystal X-ray structure of ribo-quinazolinedione (ribo-12a) and arabino-quinazolinedione (arabino-12a).

As a preliminary test of our hypotheses and to explore the prebiotic synthesis of 1c, we investigated thiol exchange. We were pleased to observe that sequential addition of cyanoacetylene (8) and methanethiol to thione 1a furnished 1c in up to 50% yield at pH 6 (Supplementary Fig. 13), demonstrating prebiotically plausible access to 1c. S-alkyl thione 1c is more stable than S-cyanovinyl thione 1b, but we predicted that the reactivity of 1c could be controlled (switched on/off) through protonation. To test this hypothesized pH-switch, we investigated the synthesis of quinazolinedione 12 in water (Fig. 3) across a broad pH range. Interestingly, we observed near-quantitative conversion of 1c to ribo–12a and arabino–12a in water between pH 2 and 6, supporting our hypothesis that thione protonation was essential for the activation of S-alkyl thiones. Moreover the reaction was severely retarded under alkaline conditions (pH >6, Supplementary Fig. 17), demonstrating that the reactivity of 1c is readily modulated through pH-control. Pleasingly, aqueous cyanovinylation followed by in situ reaction with anthranilic acid (14) generated quinazolinedione 12a in water at all pH’s investigated (pH 3–10). It is of note that the maximal efficiency of displacement occurred at pH 6, where near-quantitative conversion of 0.25 M 1b to quinazolinedione 12a was observed within 6 h at room temperature.

We next investigated thione displacement with ammonia (2a; pKaH=9.2)25, to establish a novel route for the prebiotic assembly of pyrimidine nucleotides from the precursor 10a. Unlike the case for simple S-alkyl thiones such as 1c, aqueous ammonia (2a) efficiently displaces thiolate 13 from cyanovinyl thione 1b and incubation of arabino–1b or ribo–1b (0.25 M) with ammonium chloride (1 M, pH 8.5–10.5) returns arabino– and ribo–aminooxazoline 10a (15–23%), from their respective thiones 1b. Interestingly, the major by-products are the precursor thione 1a (37–42%) and a white crystalline precipitate of dicyanovinyl sulfide 15 (Fig. 4)36; these by-products suggested regeneration of thione 1a results from rapid nucleophilic addition of thiolate 13 to the cyanovinyl moiety of 1b. However, the greatly increased efficacy of cyanovinylation of 1a suggested that 1b could be regenerated in situ by reactivation of 1a (in the presence of 10a). Indeed, we observed that addition of cyanoacetylene (8; 0.25 M) to an aqueous solution of thione 1a (0.24 M) and 10a (0.24 M) between pH 7 and 10.5, led to chemospecific cyanovinylation of 1a, which then reacted with ammonia to yield aminooxazoline 10a (60%). Furthermore, we observed that repeated cyanovinylation and incubation of thione 1a in ammonia solution yielded up to 45% arabino-aminooxazoline arabino-10a and 33% ribo-aminooxazoline ribo-10a (over two cycles of cyanovinylation at pH 10.5, without need for any intermediate steps of purification) leading to a remarkably pure solution of aminooxazoline 10a (Supplementary Figs 18 and 19). In addition, ribo–10a was observed to spontaneously crystallize from the reaction mixture after two cycles of cyanovinylation and ammonolysis5. As arabino–10a (refs 4, 37) and ribo–10a (refs 5, 6) are both key intermediates en route to pyrimidine ribonucleotides this additional synthetic strategy further increases the potential of 10a as a prebiotically plausible precursor of RNA.

Figure 4: Divergent aminooxazoline synthesis by sulfide displacement.

Figure 4

(a) Ammonia (2a) displacement of cyanovinylthiolate 13 from cyanovinyl arabinofuranosyl-oxazolidinone thione (1b) to furnish pyrimidine precursor arabinofuranosyl-aminooxazoline (10a) and concomitantly regenerate arabinofuranosyl-oxazolidinone thione (1a). (b) Aminonitrile 2b–d displacement to furnish purine precursors arabinofuranosyl-aminooxazoline 10b–d, and selective cyclization of arabinofuranosyl-aminooxazoline 10b–c to aminoimidazoles 16b and 16c. (c) Single crystal X-ray structure of dicyanovinyl sulfide (15), arabinofuranosyl-oxazolidinone thione (1a), cyanovinyl arabinofuranosyl-oxazolidinone thione (1b), arabinofuranosyl-aminoimidazole (16b) and arabinofuranosyl-aminoimidazole (16c).

Purine elaboration

We next investigated the synthesis of purine moieties. The oligomerization of hydrogen cyanide has widely been proposed as a key route to purine nucleobases3,7,9,10,11, and guided by the recently reported synthesis of purine precursors from aminonitrile 2b7, we recognized that, constitutionally, 2b and it’s hydrolysis product 2c (Figs 2 and 4)38,39,40,41,42, have the ideal ambident reactivity to substitute thione 1 and then cyclize to build the imidazole moiety of purine nucleobases upon a sugar scaffold tethered by the 8,2′-anhydro-linker required for phosphorylation and C2′-stereochemical inversion (Fig. 2)4,43. Although the stability of trimer 2b is limited under high-pH conditions, it is a key intermediate in the oligomerization of hydrogen cyanide and is both stable and isolable at low pH. Furthermore, 2b can be readily converted into aminonitrile 2c42, which is stable across a broad pH range. Accordingly, we next incubated thione 1c together with aminonitrile 2c in water between pH 3 and 6, chosen as the pH range required for the quantitative synthesis of anhydrocytidine 11 from aminooxazoline 10a during pyrimidine nucleotide synthesis4. Good yields of aminooxazoline 10c (81%) were observed upon incubation of 1c (0.25 M) and aminonitrile 2c (0.5 M) at pH 4.5 for 8 h at room temperature. Furthermore, the product was observed to undergo facile cyclization to give key intermediate aminoimidazole 16c in up to 59% yield (over four steps from 1a in water without requiring purification of intermediates). It is of particular note that 16c was observed to directly crystallize from water in these crude reaction mixtures—albeit in lower yield (13%) than can be recovered chromatographically. Direct crystallization of aminoimidazole 16c from water is a plausible prebiotic mechanism to purify material during sequential chemical reactions, and crystallization could allow the accumulation of reservoirs of aminoimidazole 16c under prebiotically plausible conditions5. The cyclization of 10c was observed but sluggish at pH 4–5, more rapid at pH 7–9 and highly facile at pH 11–13. It is of note that although thione 1c has previously been reported to be unreactive to nucleophiles32, displacement occurs readily with aminonitriles at pH 3–6, and aminooxazolines 10b–d can all be synthesized from S-alkyl thione 1c providing access to aminoimidazoles 16b (15%) and 16c (59%) and aminooxazoline 10d (76%). It is likely that the combination of thione protonation (1c pKaH=2.4) and the remarkably low amine pKa (decreased through the inductive effect of the nitrile moiety; 2b pKaH=6.5 (ref. 44), 2c pKaH=3.4, 2d pKaH=5.6; Supplementary Figs 8–11)45 results in the now facile displacement of sulfide from S-alkyl thione 1c. Furthermore, although aminonitrile 2b is a less efficient nucleophile than aminonitrile 2c, the dinitrile 10b cyclizes much more rapidly than nitrile 10c, and consequently quantitatively yields 16b after 1 h at pD 9. The improved efficiency of dinitrile cyclization is likely due to both nitrile-nucleophile effective molarity and the increased electron withdrawal of the α-nitrile with respect to the α-amide. It is also noted that though reaction of 1c with glycine nitrile (2d) yielded aminooxazoline 10d in excellent (76%) yield, cyclization of 10d was not observed under any condition investigated and was readily isolated as the uncyclized aminooxazoline (61%). The observed differential reactivity of purine precursors 10b and 10c, with respect to 10d, demonstrates an inherent and important selectivity for the cyclization of purine precursors.

To assemble the purine heterocycle from key aminoimidazole intermediates 16b–c a fifth carbon is required, and hydrogen cyanide derivatives again appeared to be the ideal prebiotic choice to convert aminoimidazoles 16b–c to anhydropurines 17A and 17I. To test this hypothesis, we incubated 16b and 16c in formamide at 100 °C and observed direct conversion to 17A (10%, 96 h) and 17I (3%, 72 h) (Fig. 5). Pleasingly, addition of formamidine (10 equiv.) markedly improved the yield and rate of anhydro-adenosine 17A synthesis (65%, 5 h; Fig. 5 and Supplementary Fig. 29); however, formamidine only marginally improved the yield of inosine 17I (11%, 48 h). It is therefore of note canonical nucleobase adenine (A) is efficiently synthesized, but wobble base-pairing inosine (I) is only ineffectually synthesized46. Accordingly, our results suggest that further investigation of the concomitant elaboration of aminoimidazoles 16b and 16c may uncover conditions leading to both anhydro-adenosine 17A and anhydro-guanosine 17G. Indeed, incubation of 16b and 16c in formamide/formamidine at 100 °C for 5 h yields abundant anhydro-adenosine 17A (60%), but only 4% 17I alongside 35% residual 16c. However, we have not observed the synthesis of 17G within the limits of detection upon incubation of 16c with cyanate, urea or cyanogen in formamide at 100 °C.

Figure 5: Aminoimidazole formylation.

Figure 5

Incubation of aminoimidazole (16b–c) in formamidine/formamide solution yields anhydropurines 17A and 17I, respectively. Formamidine and hydrogen cyanide in formamide provide comparable yields for formylation of 16c, whereas formamidine provides an excellent yield of 17A from 16b likely exploiting the electrophilicity of the nitrile moiety of 16b.

Phosphorylation and stereochemical inversion

Efficient phosphorylation of pyrimidine 11 is achieved by drying an aqueous solution of 11, urea/formamide, and inorganic phosphate4. Phosphorylation is selective for the 3′-OH, leading into intramolecular rearrangement of 11-3′-phosphate to the cytidine-2′,3′-cyclic phosphate 3C with the desired β-ribo-stereochemistry. Both kinetic and thermodynamic properties of this system control selection; n→π* donation suppresses nucleophilicity of the 5′-hydroxyl and monophosphate synthesis is reversible4,47,48,49,50,51, whereas 2′,3′-cyclic phosphates are generated by a different mechanism and are synthesized irreversibly3,4,48. Interestingly, single crystal x-ray diffraction of purines 17A and 17I demonstrated not only that the anhydronucleoside bond had been retained in the required site to activate the anhydropurines for arabino→ribo stereochemical inversion but also that, in the solid state, an observable interaction between the 5′-hydroxyl and 8-carbon atom was displayed. It is particularly of note that there is a striking similarity between the crystal structures of anhydrocytidine 11 (refs 4, 47), and anhydropurines 17A52 and 17I (Fig. 6). Therefore, we next investigated the phosphorylation of anhydropurines 17A and 17I, finding that both were smoothly converted to 2′,3′-cyclic phosphates (55–70%); conversion to 8-oxo-adenosine 3OA (22%+33% 2′,3′-cyclic-5′-bisphosphate 18OA) and 8-oxo-inosine 3OI (38%+32% 2′,3′-cyclic-5′-bisphosphate 18OI) was observed under urea-mediated phosphorylation (Fig. 6 and Supplementary Table 2). These phosphorylations of 17A and 17I were remarkably clean; we suggest that the smooth conversion of 17A and 17I to ribonucleotide cyclic phosphates can, in part, be attributed to the stability of the 8,2′-anhydronucleoside linkage53. Whereas 11 is readily and rapidly hydrolysed in aqueous solution (pH >6.5), and significant hydrolysis of 11 is observed under urea-mediated phosphorylation, preventing intramolecular inversion and cyclic phosphate formation, 17A and 17I are remarkably resistant to hydrolysis. Even upon extended incubation at elevated pH 17A and 17I do not undergo hydrolysis. Instead, 17A undergoes isomerization to 8,5′-anhydronucleoside 19 (55%, pH 11, 40 °C, 24 h) and oxirane 20 (60%, pH 13, 40 °C, 2 h) rather than hydrolysis (Fig. 6 and Supplementary Fig. 34). Furthermore, due to the irreversible nature of 2′,3′-cyclic phosphate synthesis, further incubation of 3OA/18OA (22%+33%) with a diol, for example glycerol (10 equiv.) or cytidine (1 equiv.), leads to an increased yield of cyclic phosphate 3OA (38% and 41%, respectively) by sequestering phosphate from the (reversible) equilibrium with the 5′-phosphate moiety of 18OA (Supplementary Table 2), demonstrating the predisposition of cyclic phosphate synthesis during urea-mediated phosphorylation.

Figure 6: Urea-mediated phosphorylation of 8,2′-O-cyclo-purines.

Figure 6

(a) Urea-mediated phosphorylation of 8,2′-O-cyclo-adenine (17A) and 8,2′-O-cyclo-inosine (17I) to yield 8-oxo-adenosine-2′,3′-cyclic phosphate (3OA) and 8-oxo-inosine-2′,3′-cyclic phosphate (3OI). (b) Equilibration of 8,2′-O-cyclo-adenine (17A) with 8,5′-anhydro-8-oxyadenine (19) and 2′,3′-anhydro-8-oxo-adenosine (20) upon incubation in alkaline solution. (c) Urea-mediated conversion of bisphosphate 18 to monophosphate 3, driven by the irreversible synthesis of 2′,3′-cyclic phosphates. (d) Single crystal X-ray structures of anhydrocytidine (11), 8,2′-O-cyclo-adenine (17A), 8,2′-O-cyclo-inosine (17I), 8,5′-anhydro-8-oxyadenine (19) and 2′,3′-anhydro-8-oxo-adenosine (20). Structure 11 was reported in ref. 4 and is shown for comparison to structures 17A and 17I.

Chemical divergence of purines and pyrimidines

Given the importance of the biochemical interplay between purines and pyrimidines, we next sought to investigate the concomitant synthesis of both classes of nucleotide. Interestingly, ammonia (2a) displacement of thiolate 13 from cyanovinyl adduct 1b (Fig. 3) results in divergent synthesis of aminooxazoline 10a and thione 1a in comparable yields. This reaction seemed ideally suited to establish the chemical divergence required for the concomitant synthesis of the purine and pyrimidine ribonucleotides. Owing to the increased nucleophilicity of thione 1a with respect to aminooxazoline 10a, 1a can be quantitatively and chemoselectively re-cyanovinylated in the presence of 10a or with excess cyanoacetylene (8) concomitant synthesis of anhydronucleoside 11 and anhydronucleoside precursor 1b can be achieved with remarkable efficiency (Supplementary Figs 6 and 7). Furthermore, reaction of 1b with aminonitrile 2c is achieved with good selectivity in the presence of either 10a or 11, allowing for the concomitant synthesis of pyrimidine anhydronucleosides 11 and purine anhydronucleoside precursor 16c through the repeated action of cyanoacetylene (8), ammonia (2a) and aminonitrile 2c upon a single nucleotide precursor 1a (Supplementary Figs 24–26). The direct formylation of 16c in the presence of anhydronucleoside 11 is observed to yield 17A (53%) alongside 45% residual 11 after 3 h (Supplementary Figs 31 and 32). Finally, we also demonstrated the simultaneous phosphorylation and intramolecular inversion of both pyrimidine and purine anhydronucleosides 11 and 17A in comparable 44% and 34% yields, respectively, by urea-mediated phosphorylation. The remarkable parity between the reactions that yield pyrimidine and 8-oxo-purine nucleotides, and the observed tolerance for the simultaneous pyrimidine and purine synthesis, suggests that the 8-oxo-purines may have formed a bridge between prebiotic and biological information transfer, thereby facilitating access to the prebiotic synthesis of RNA.

DiscussionDiscussion

We have demonstrated the generational relationship between pyrimidine and purine nucleotides by constructing both heterocycles on the same sugar scaffold. The formal (C8)-oxidation level of the 8-oxo-purine moiety allows constitutional assembly of the 8-oxo-purine ribonucleotides at the same oxidation level as the canonical pyrimidine ribonucleotides. It is also of note that glycine nitrile adduct 10d, which is not at the correct oxidation level to yield an aminoimidazole, is not observed to undergo cyclization; cyclization is only observed with hydrogen cyanide trimers 10b and 10c to form the core imidazole motif of the purines. These highly selective cyclizations strongly suggest that renewed investigation of prebiotic aminonitrile 2b is warranted7,54, avoiding the uncontrolled high-pH oligomerization of hydrogen cyanide. The recent observation that stepwise redox coupling of cyanide and aldehydes, under mild photoredox conditions, negates the requirement for uncontrolled high-pH formaldehyde oligomerization during prebiotic sugar synthesis25, suggests that similar redox coupling strategies could provide an alternative mechanism for hydrogen cyanide oligomerizations in a controlled and stepwise manner. We are also currently investigating the chemoselective reduction of the 8-oxo-purine ribonucleotide-2′,3′-cyclic phosphates 3OA and 3OI to the canonical ribonucleotides 3A and 3I. However, given the strongly disfavoured Hoogsteen pairing in RNA55, it is also possible that the 8-oxo-purine ribonucleotides would allow for reasonably accurate information transfer during the non-enzymatic copying of RNA templates. Given the parity between pyrimidine and 8-oxo-purine ribonucleotide-2′,3′-cyclic phosphate 3OA and 3OI syntheses, 3OA and 3OI are good candidates for monomeric units in the early stage of replication and template-directed RNA synthesis. Moreover, 8-oxo-purines have remarkably stable glycosidic linkages56,57, and when incorporated into RNA strands can mimic the function of a flavin in photorepair suggesting this motif could have provided an essential role in prebiotic redox and repair processes17. Although purine-pyrimidine Watson–Crick base pairing is thermodynamically less stable with 8-oxo-nucleotides58, the resulting lower melting temperature of the RNA duplex may have been advantageous by facilitating thermal strand separation. Accordingly, our results suggest that further investigation of the informational and functional properties of the 8-oxo-purine ribonucleotides is warranted.

MethodsMethods

2-Thiooxazole (4b)

Glycolaldehyde (5; 1 g, 16.7 mmol) and potassium thiocyanate (3.24 g, 33.3 mmol) were dissolved in water (3 ml). The mixture was cooled to 0 °C and HCl (37%, 2.10 ml) was added drop wise. The reaction mixture was incubated for 2 h at room temperature and then at 80 °C, and NMR spectra were periodically acquired. After 24 h the starting material had been consumed and the reaction was cooled to room temperature (Supplementary Fig. 1). The organics were then extracted into ethyl acetate (3 × 50 ml), washed with brine (3 × 30 ml) and dried over MgSO4. The solvent was removed under reduced pressure and the resulting solids were crystallized from CH2Cl2 to yield 2-thiooxazole (4b; 1.43 g, 14.2 mmol, 85%) as a yellow crystalline solid (Supplementary Fig. 61). M.p. 140–144 °C (Lit 147 °C (ref. 27)). IR (solid, cm−1) 3,117 (NH), 1,587 (C=C), 1,478 (C=S). 1H NMR (600 MHz, D2O) 7.33 (1H, d, J=4.5 Hz, H4), 7.05 (1H, d, J=4.5 Hz, H5). 13C NMR (151 MHz, D2O) 188.1 (C2), 130 (C4), 117.2 (C5). HRMS (m/z) calculated for C3H3NOS [M]+, 100.9930; found, 100.9930. Crystallographic and refinement parameters are shown in Supplementary Table 4.

Pentose oxazolidinone thiones (1a)

2-Thiooxazole (4b; 75.6 mg, 0.75 mmol) and 4,4-dimethyl-4-silapentane-1-sulfonic acid (DSS; 20 mg; internal standard) were dissolved in D2O (1.5 ml) to give a 500 mM solution of 4b. The solution was adjusted to pD 7 with NaOD (4 M) and 250 or 500 μl was added to glyceraldehyde* (7; 500 mM or 1 M). Solutions were made up to 500 μl with D2O where necessary. The solutions were stirred at 60 °C for 24 h and the solution was re-adjusted to pD 7 every 6 h (if necessary). Aliquots (50 μl) were taken after 24 h, diluted with D2O (450 μl) and analysed by NMR spectroscopy. The presence of 1a was confirmed by spiking with authentic samples (Supplementary Methods). Yields were calculated by measuring the ratio of product 1a:DSS at 24 h (Supplementary Table 1 and Supplementary Figs 2 and 3). *2-Thiooxazole (4b) reacts with rac-, D– and L-glyceraldehyde (7) to furnish rac-, D– and L-pentose oxazolidinone thiones (1a), respectively.

Ribofuranosyl oxazolidinone thione (ribo-1a)

Overall, 67% from ribose (Supplementary Methods) after 4 days at 60 °C (Supplementary Fig. 54). M.p. 172–175 °C decomp. (Lit 167–168 °C59). IR (Solid, cm−1) 3,438 (NH), 3,329 (OH), 2,993, 2,920, 2,902 (CH), 1,521 (C=S). 1H NMR (600 MHz, D2O) 5.94 (1H, d, J=5.4 Hz, H1′), 5.35 (1H, t, J=5.4 Hz, H2′), 4.26 (1H, dd, J=9.3, 5.4 Hz, H3′), 3.97 (1H, ABX, J=12.6, 1.9 Hz, H5′), 3.79 (1H, ddd, J=9.3, 4.9, 1.9 Hz, H4′), 3.76 (1H, ABX, J=12.6, 4.9 Hz, H5″). 13C NMR (151 MHz, D2O) 191.1 (C2), 88.9 (C1′), 85.8 (C2′), 79.2 (C4′), 70.8 (C3′), 59.9 (C5′). HRMS (m/z) calculated for C6H10NO4S [M+H+]+, 192.0331; found, 192.0340. Crystallographic and refinement parameters are shown in Supplementary Table 3.

Arabinofuranosyl-oxazolidinone thione (arabino-1a)

Overall, 65% from arabinose (Supplementary Methods) after 6 days at 60 °C (Supplementary Fig. 55). M.p. 137–139 °C (Lit 132–133 °C59). IR (Solid, cm−1) 3,394 (NH), 3,299 (OH), 2,991, 2,943, 2,931, 2,871 (CH), 1,482 (C=S). 1H NMR (600 MHz, D2O) 6.07 (1H, d, J=5.8 Hz, H1′), 5.33 (1H, d, J=5.8 Hz, H2′), 4.51 (1H, s, H3′), 4.25 (1H, m, H4′), 3.63 (1H, ABX, J=12.4, 5.3 Hz, H5′), 3.51 (1H, ABX, J=12.4, 7.5 Hz, H5″). 13C NMR (151 MHz, D2O) 190 (C2), 92.5 (C2′), 90.5 (C1′), 87.8 (C4′), 75.2 (C3′), 61.6 (C5′). HRMS (m/z) calculated for C6H10NO4S [M+H+]+, 192.0331; found, 192.0332. Crystallographic and refinement parameters are shown in Supplementary Table 3.

Xylofuranosyl oxazolidinone thione (xylo-1a)

Overall, 46% from xylose (Supplementary Methods) after 14 days at 60 °C (Supplementary Fig. 56). M.p. 133–135 °C (Lit. 129–130 °C59). IR (Solid, cm−1) 3,251 (OH), 2,930 (CH), 1,488 (C=S). 1H NMR (600 MHz, D2O) 6.07 (1H, d, J=5.5 Hz, H1′), 5.29 (1H, d, J=5.5 Hz, H2′), 4.52 (1H, d, J=2.8 Hz, H3′), 4.04 (1H, ddd, J=7.4, 4.3, 2.8 Hz, H4′), 3.96 (1H, ABX, J=12, 4.3 Hz, H5′), 3.84 (1H, ABX, J=12, 7.4 Hz, H5″). 13C NMR (151 MHz, D2O) 190.3 (C2), 91.1 (C2′), 89.5 (C1′), 80.8 (C4′), 73.5 (C3′), 59.5 (C5′). HRMS (m/z) calculated for C6H10NO4S [M+H+]+, 192.0331; found, 192.0332. Crystallographic and refinement parameters are shown in Supplementary Table 4.

Lyxopyranosyl oxazolidinone thione (p-lyxo– 1a)

Overall, 20% from lyxose (Supplementary Methods) after 7 days at 60 °C (Supplementary Fig. 57)60. M.p. 185–187 °C (Lit 178 °C59). IR (Solid, cm−1) 3,342 (NH), 3,237, 3,130 (OH), 2,975 (CH), 1,496 (C=S). 1H NMR (600 MHz, D2O) 5.74 (1H, d, J=6.1 Hz, H1′), 5.16 (1H, dd, J=6.1, 3.2 Hz, H2′), 4.02 (1H, dd, J=7.5, 3.2 Hz, H3′), 3.95–3.89 (2H, m, H4′ H5′), 3.65–3.70 (1H, m, H5″). 13C NMR (151 MHz, D2O) 191.4 (C2), 84 (C2′), 83.8 (C1′), 70.3 (C3′), 68.9 (C4′), 66.2 (C5′). HMBC was observed between H1′ and C5′ indicating pyranosyl structure. HRMS (m/z) calculated for C6H10NO4S [M+H+]+, 192.0331; found, 192.0328. Crystallographic and refinement parameters are shown in Supplementary Table 3.

Lyxofuranosyl oxazolidinone thione (f-lyxo– 1a)

1H NMR (600 MHz, D2O) 5.87 (1H, d, J=5.8 Hz, H1′), 5.40 (1H, t, J=5.8 Hz, H2′), 4.70 (1H, dd, J=6.4, 5.8 Hz, H3′), 4.31 (1H, ddd, J=9, 6.4, 3.9 Hz, H4′), 3.81 (1H, ABX, J=12.4, 3.9 Hz, H5′), 3.56 (1H, ABX, J=12.4, 9 Hz, H5″). Crystallographic and refinement parameters are shown in Supplementary Table 3.

(S–Z-cyanovinyl)-arabinofuranosyl-oxazolidinone thione (arabino– 1b)

Arabinofuranosyl-oxazolidinone thione (arabino–1a; 2.50 g, 13.1 mmol) was added to an aqueous solution of cyanoacetylene (8; 20 ml, 1 M). After stirring the reaction mixture for 1 h at room temperature, it was lyophilized to yield (S–Z-cyanovinyl)-arabinofuranosyl-oxazolidinone thione (arabino–1b; 3.26 g, quant.) as a white solid, which was used without further purification (Supplementary Fig. 59). An analytical sample was crystallized from ethanol/water (1:4). M.p. 197–203 °C. IR (solid, cm−1) 3,372 (OH), 3,068, 3,056, 2,956 (CH), 2,212 (C≡N), 1,601 (C=N), 1,575 (C=C). 1H NMR (600 MHz, D2O) 7.83 (1H, d, J=10.5 Hz, H4), 6.18 (1H, d, J=6 Hz, H1′), 5.97 (1H, d, J=10.5 Hz, H5), 5.20 (1H, d, J=6 Hz, H2′), 4.43 (1H, m, H3′), 4.13 (1H, m, H4′), 3.62 (1H, ABX, J=12.4, 4.6 Hz, H5′), 3.53 (1H, ABX, J=12.4, 6.3 Hz, H5″). 13C NMR (151 MHz, D2O) 167.3 (C2), 143.5 (C5), 115.9 (C6), 100.3 (C4, C1′), 91.5 (C2′), 86.4 (C4′), 76 (C3′), 61.5 (C5′). HRMS (m/z) calculated for C9H10N2O4S [M−H+]−, 243.0440; found, 243.0447. Crystallographic and refinement parameters are shown in Supplementary Table 4.

(S–Z-cyanovinyl)-ribofuranosyl oxazolidinone thione (ribo–1b)

Ribofuranosyl oxazolidinone thione (ribo–1a; 331 mg, 1.73 mmol) was added to an aqueous solution of cyanoacetylene (8; 5 ml, 1 M). After stirring the reaction mixture for 1 h at room temperature, it was lyophilized to yield (S–Z-cyanovinyl)-ribofuranosyl oxazolidinone thione (ribo–1b; 400 mg, 1.65 mmol, 95%) as a white solid, which was used without further purification (Supplementary Fig. 58). M.p. 193–198 °C. IR (solid, cm−1) 3,344 (OH), 3,055, 2,926, 2,876 (CH), 2,218 (C≡N), 1,653 (C=N), 1,601 (C=C). 1H NMR (600 MHz, D2O) δ 7.88 (1H, d, J=10.8 Hz, H4), 6.10 (1H, d, J=5.4 Hz, H1′), 5.99 (1H, d, J=10.8 Hz, H5), 5.22 (1H, t, J=5.4 Hz, H2′), 4.27 (1H, dd, J=9.3, 5.4 Hz, H3′), 3.95 (1H, ABX, J=13, 2.3 Hz, H5′), 3.76 (1H, ABX, J=13, 4.7 Hz, H5″), 3.60 (1H, ddd, J=9.3, 4.7, 2.3 Hz, H4′). 13C NMR (151 MHz, D2O) δ 168.4 (C2), 143.7 (C5), 116 (C6), 100.3 (C4), 98.9 (C1′), 84.7 (C2′), 78.9 (C4′), 70.9 (C3′), 59.9 (C5′). [M−H+]− C9H10N2O4S calcd 243.0493, found 243.0541.

Arabinofuranosyl-(2-thiomethyl)-oxazolidinone (arabino-1c)

(S–Z-cyanovinyl)-arabinofuranosyl-oxazolidinone thione (arabino–1b; 24.2 mg, 0.1 mmol) and DSS (NMR standard, 15 mg) were dissolved in D2O (500 μl). Sodium acetate buffer (500 μl, 2 M, pD 6, D2O) was added and the solution adjusted to pD 6 with 1 M NaOD/DCl. Methanethiol (generated by dropping sodium thiomethoxide solution (21% v/v) onto anhydrous monobasic sodium phosphate at room temperature) was bubbled through the solution for 10 min. Further methanethiol gas was added every 2 h. After 6 h the solution was sparged with nitrogen, then cyanoacetylene (8; 200 μl, 1 M) was added and the mixture was left to stand for 2 h. The solution was again saturated with methanethiol gas for 10 min and incubated for 16 h before NMR spectra were acquired (Supplementary Figs 13, 14 and 60). NMR analysis indicated the presence of arabinofuranosyl-(2-thiomethyl)-oxazolidinone (arabino–1c, 50%, Supplementary Methods), arabinofuranosyl-oxazolidinone thione (arabino–1a, 15%) and arabinofuranosyl-oxazolidinone (arabino–22, 12%, Supplementary Methods).

N3-arabinofuranosyl-2,2′-anhydroquinazolinedione (arabino– 12a)

(S–Z-cyanovinyl)-arabinofuranosyl-oxazolidinone thione (arabino–1b; 100 mg, 0.40 mmol) was added to a solution of anthranilic acid (14; 170 mg, 1.20 mmol) in water (10 ml) at pH 6. The reaction was stirred for 18 h at room temperature (Supplementary Fig. 15), after this time the crude was lyophilized and purified by FCC eluting with (EtOAc:MeOH 9:1) to yield N3-arabinofuranosyl-2,2′-anhydroquinazolinedione (arabino–12a; 40 mg, 0.14 mmol, 36%) as a white solid (Supplementary Fig. 64). M.p. 234–238 °C. IR (solid, cm−1) 3,422 (OH), 3,067, 2,959, 2,929, 2,875 (CH), 1,699 (C=O), 1,644 (C=N), 1,608 (C–N), 1,562 (C=C). 1H NMR (600 MHz, D2O) δ 8.15 (1H, d, J=8.3 Hz, H–Ar), 7.84 (1H, t, J=7.7 Hz, H–Ar), 7.48 (2H, m, H–Ar), 6.74 (1H, d, J=5.8 Hz, H1′), 5.43 (1H, d, J=5.8 Hz, H2′), 4.69 (1H, s, H3′), 4.40 (1H, br s, H4′), 3.59 (1H, ABX, J=13, 3.5 Hz, H5′), 3.57 (1H, ABX, J=13, 4.3 Hz, H5″). 13C NMR (151 MHz, D2O) δ 162.7 (C4), 156 (C2), 148.6 (C6), 136.9 (C8), 127.3 (C10), 126.3 (C9), 125.7 (C7), 118.3 (C5), 89.9 (C4′), 89 (C2′), 88.4 (C1′), 75.8 (C3′), 61.5 (C5′). HRMS (m/z): [M+] C13H12N2O5 calcd 276.07462, found 276.07395. Crystallographic and refinement parameters are shown in Supplementary Table 4.

N3-ribofuranosyl-2,2′-anhydroquinazolinedione (ribo– 12a)

(S–Z-cyanovinyl)-ribofuranosyl oxazolidinone thione (ribo–1b; 30.3 mg, 0.125 mmol) was added to a solution of anthranilic acid (14; 34.3 mg, 0.25 mmol) in water (0.5 ml) at pH 6. The reaction was stirred for 18 h at room temperature (Supplementary Fig. 16), then left to stand at 5 °C overnight. The obtained crystals were filtered, washed with water (0.5 ml), ether (5 ml) and dried under vacuum to give N3-ribofuranosyl-2,2′-anhydroquinazolinedione (ribo–12a; 10 mg, 0.036 mmol, 29%) as a white solid. An analytical sample was recrystallized from hot water (Supplementary Fig. 63). M.p. 230–235 °C, decomp. IR (solid, cm−1) 3,431 (OH), 3,170 (OH), 2,927 (CH), 1,697 (C=O), 1,645 (C=N), 1,608 (C–N), 1,565 (C=C). 1H NMR (600 MHz, D2O) δ 8.22 (1H, d, J=8.1 Hz, H–Ar), 7.91 (1H, t, J=8.1 Hz, H–Ar), 7.58 (1H, d, J=8.1 Hz, H–Ar), 7.55 (1H, t, J=8.1 Hz, H–Ar), 6.71 (1H, d, J=5.4 Hz, H1′), 5.52 (1H, t, J=5.4 Hz, H2′), 4.49 (1H, dd, J=9.4, 5.4 Hz, H3′), 4.02 (1H, ABX, J=13, 2.3 Hz, H5′), 3.98 (1H, ddd, J=9.4, 4.1, 2.3 Hz, H4′), 3.85 (1H, ABX, J=13, 4.1 Hz, H5″). 13C NMR (151 MHz, D2O) δ 162.9 (C4), 156.5 (C2), 148.8 (C6), 137 (C8), 127.4 (C10), 126.4 (C9), 126 (C7), 118.6 (C5), 87 (C1′), 82 (C2′), 80.6 (C4′), 70.2 (C3′), 59.7 (C5′). HRMS (m/z): [M+H+]+ C13H12N2O5 calcd 277.0825, found 277.0820. Crystallographic and refinement parameters are shown in Supplementary Table 5.

Arabinofuranosyl-N-acetonitrile-aminooxazoline (arabino-10d)

Glycine nitrile.HCl (2d.HCl; 2.7 g, 29.2 mmol) was dissolved in water (10 ml) and the solution was adjusted to pH 4.5 with NaOH (4 M) (Supplementary Fig. 8). Arabinofuranosyl-(2-thiomethyl)-oxazolidinone (arabino-1c; 2 g, 9.78 mmol) was added in a single portion and the solution was re-adjusted to pH 4.5. The reaction was stirred for 2 h at room temperature whilst N2 constantly agitated the solution (Supplementary Figs 20 and 21). The solution was neutralized with sodium hydroxide (4 M), and silica gel (5 g) was added. The suspension was concentrated to a free flowing powder that was purified by flash column chromatography (FCC), eluting with MeOH/CHCl3 (1:9–2:8). The fractions containing the product were concentrated to yield arabinofuranosyl-N-acetonitrile-aminooxazoline (arabino-10d; 1.27 g, 5.96 mmol, 61%) as a yellow oil (Supplementary Fig. 62). IR (neat, cm−1) 3,246 (OH), 2,926 (CH), 2,251 (CN), 1,648 (C=N). 1H NMR (600 MHz, D2O) 6 (1H, d, J=5.5 Hz, H1′), 5.04 (1H, d, J=5.5 Hz, H2′), 4.38 (1H, d, J=2.8 Hz, H3′), 4.21 (2H, s, C4), 4.07 (1H, ddd, J=6.6, 5.5, 2.8 Hz, H4′), 3.60 (1H, ABX, J=12.2, 5.5 Hz, H5′), 3.55 (1H, ABX, J=12.2, 6.6, H5″). 13C NMR (151 MHz, D2O) 163.3 (C2), 118.3 (C5), 97.6 (C1′), 89.8 (C2′), 85.9 (C4′), 75.8 (C3′), 61.9 (C5′), 31.8 (C4). HRMS (m/z) calculated for C8H12N3O4 [M+H+]+, 214.0828; found, 214.0813.

2,2′-Anhydro-5-aminoimidazole-4-carboxamide-β-furanosylarabinoside (16c)

To a solution of 2-aminocyanoacetamide (2c; 108 mg, 1.09 mmol) in water (1 ml) at pH 4.5 was added arabinofuranosyl-(2-thiomethyl)-oxazolidinone (arabino-1c; 300 mg, 1.46 mmol). The resultant mixture was stirred for 3 h at 45 °C and the pH of the reaction was kept between 4.3 and 4.7 during the course of the reaction. After 3 h the pH of the reaction was raised to pH 8 and then left to stir overnight at 45 °C (Supplementary Figs 22–26). After 24 h white solids precipitated from the crude mixture, which were filtered, washed and dried to yield 2,2′-anhydro-5-aminoimidazole-4-carboxamide-β-furanosylarabinoside (16c; 37.2 mg, 0.15 mmol, 13%) as white solid (Supplementary Fig. 67). M.p. 234–238 °C. IR (solid, cm−1) 3,493 (H2N–C=O), 3,359 (H2N–C), 3,210 (OH), 1,638 (C=O), 1,581 (C=N), 1,533 (C=C). 1H NMR (600 MHz, D2O) 6.46 (1H, d, J=5.4 Hz, H1′), 5.68 (1H, d, J=5.4 Hz, H2′)), 4.60 (1H, br s, H3′), 4.38 (1H, ddd, J=6.8, 4.9, 1.9 Hz, H4′), 3.56 (1H, ABX, J=12.4, 4.9 Hz, H5′), 3.42 (1H, ABX, J=12.4, 6.8 Hz, H5″). 13C NMR (151 MHz, D2O) 169.1 (C6), 152.6 (C2), 140 (C5), 109.9 (C4), 97.9 (C2′), 89.3 (C4′), 86.5 (C1′), 75.3 (C3′), 61.5 (C5′). HRMS (m/z) calculated for C9H12N4O5 [M+H+]+, 257.0880; found, 257.0882. Crystallographic and refinement parameters are shown in Supplementary Tables 5 (D-isomer) and 6 (L-isomer).

2,2′-Anhydro-5-aminoimidazole-4-carbonitrile-β-furanosylarabinoside (16b)

Aminomalonitrile p-toluenesulfonate (126.7 mg, 0.5 mmol) was dissolved in D2O (450 μl) and the pD was adjusted to 3 with NaOD (4 M). A solution of DSS (D2O, 50 μl, 244 mM) was added followed by arabinofuranosyl-(2-thiomethyl)-oxazolidinone (arabino-1c; 25.6 mg, 0.125 mmol). The pD was re-adjusted to 3 and the mixture was stirred at room temperature for 3 h. An aliquot (50 μl) was added to ammonium hydroxide in D2O (450 μl, 100 mM, pD 9) and the solution was adjusted to pD 9 with NaOD (4 M) and incubated for 1 h at room temperature (Supplementary Figs 27 and 28). Spiking with authentic samples and calibration to an internal standard confirmed yield of 15% 2,2′-anhydro-5-aminoimidazole-4-carbonitrile-β-furanosylarabinoside (16b; Supplementary Methods). M.p. 210–220 °C decomp. IR (Solid, cm−1) 3,423 (H2N–C), 3,316 (OH), 2,194 (CN), 1,649 (C=N), 1,568 (C=C). 1H NMR (600 MHz, DMSO) 6.55 (1H, br s, NH2), 6.19 (1H, d, J=5.2 Hz, H1′), 5.82 (1H, br s, 3′OH), 5.46 (1H, d, J=5.2 Hz, H2′), 4.98 (1H, t, J=5.5 Hz, 5′OH), 4.31 (1H, br s, H3′), 3.98 (1H, ddd, J=7.3, 5.5, 2.2 Hz, H4′), 3.22 (1H, ABXY, J=11.2, 5.5, 5.5 Hz, H5′), 3.11 (1H, ABXY, J=11.2, 7.3, 5.3 Hz, H5′). 13C NMR (151 MHz, DMSO) 150 (C2), 143.8 (C4), 117.8 (C6), 97.4 (C2′), 88.4 (C4′), 86.6 (C4), 85.3 (C1′), 74 (C3′), 60.6 (C5′). HRMS (m/z) calculated for C9H10N4O4 [M+H+]+, 239.07748; found, 239.07750. Crystallographic and refinement parameters are shown in Supplementary Table 5 and Supplementary Fig. 66).

8,2′-O-anhydro-9-β-arabinofuranosyl-cycloadenosine (17A)

Method A. 2,2′-Anhydro-5-aminoimidazole-4-carbonitrile-β-furanosylarabinoside (16b; 4.8 mg, 0.02 mmol) and DSS (internal standard, 5 mg) were dissolved in D2-formamide (500 μl). The mixture was heated at 100 °C and NMR spectra were periodically acquired. The starting material had been consumed after 96 h. The reaction mixture was cooled to room temperature, lyophilized and the residue dissolved in methanolic ammonia (to remove 3′ and 5′ formyl groups observed during reaction in neat formamide) for 30 min. The reaction was concentrated to dryness, D2O (5 ml) was added and the mixture was lyophilized. The residue was the dissolved in d6-DMSO and NMR spectra were acquired. Spiking with an authentic sample of 8,2′-O-anhydro-9-β-arabinofuranosyl-cycloadenosine (17A, Supplementary Methods) and calibration to the internal standard (DSS) confirmed a 10% yield of 17A.

Method B. 2,2′-Anhydro-5-aminoimidazole-4-carbonitrile-β-furanosylarabinoside (16b; 4.8 mg, 0.02 mmol), formamidine hydrochloride (16.1 mg, 0.2 mmol) and DSS (internal standard, 5 mg) were dissolved in D2-formamide (500 μl). The mixture was heated at 100 °C and NMR spectra periodically were acquired. The starting material had been consumed after 5 h. The reaction mixture was cooled to room temperature and lyophilized. Formamidine was observed to suppress 3′ and 5′ formylation and no methanolic ammonia treatment was required. The lyophilite was dissolved in D2O (5 ml) and again lyophilized. The residue was the dissolved in d6-DMSO and NMR spectra were acquired (Supplementary Figs 29–32). Spiking with an authentic sample of 8,2′-O-anhydro-9-β-arabinofuranosyl-cycloadenosine (17A, Supplementary Methods) and calibration to the internal standard (DSS) confirmed a 65% yield of 17A (Supplementary Fig. 68). M.p. 205 °C decomp. (Lit.61 210 °C) IR (Solid, cm−1) 3,297 (NH2), 3,142 (OH), 2,962, 2,883 (CH), 1,667 (C=C), 1,623 (C=N). 1H NMR (600 MHz, D2O) 8.16 (1H, s, H2), 6.71 (1H, d, J=5.5 Hz, H1′), 5.90 (1H, d, J=5.5 Hz, H2′), 4.72 (1H, s, H3′), 4.40 (1H, ddd, J=5.5, 5.4, 4.3 Hz, H4′), 3.55 (1H, ABX, J=12.7, 4.3 Hz, H5′), 3.48 (1H, ABX, J=12.7, 5.4 Hz, H5′). 13C NMR (151 MHz, D2O) δ 161.2 (C8), 154.4 (C5), 151.6 (C2), 146.2 (C4), 121.1 (C6), 99.5 (C2′), 89.6 (C4′), 86.5 (C1′), 75.6 (C3′), 61.4 (C5′). HRMS (m/z): [M−H+]− C10H11N5O4 calcd 265.08110, found 266.0866. Crystallographic and refinement parameters are shown in Supplementary Table 6.

8,2′-O-anhydro-9-β-arabinofuranosyl-cycloinosine (17I)

2,2′-Anhydro-5-aminoimidazole-4-carboxamide-β-furanosylarabinoside (16c; 5 mg, 0.02 mmol) and DSS (NMR standard, 5 mg) were dissolved in D2-formamide (500 μl). The mixture was heated at 100 °C and NMR spectra were periodically acquired. The starting material had been consumed after 72 h. The reaction mixture was cooled to room temperature, lyophilized and the residue was treated with methanolic ammonia (to remove 3′ and 5′ formyl groups) for 30 min. The reaction was concentrated to dryness, D2O (5 ml) was added and the mixture was lyophilized. The residue was dissolved in D6-DMSO and NMR spectra were acquired (Supplementary Fig. 33). Spiking with an authentic sample of 8,2′-O-anhydro-9-β-arabinofuranosyl-cycloinosine (17I, Supplementary Methods) and calibration to the internal standard (DSS) confirmed a 3% yield of 17I (Supplementary Fig. 69). The addition of formamidine hydrochloride (16.1 mg, 0.2 mmol) at the start of the reaction increases the yield of 17I to 11%. M.p. 255 °C (decomp). IR (Solid, cm−1) 3,216 (OH) or (NH), 3,076, 2,006, 2,953 (CH), 1,673 (C=O), 1,598 (C=C), 1,572 (C=N). 1H NMR (600 MHz, D2O) δ 8.17 (1H, s, H2), 6.75 (1H, d, J=5.5 Hz, H1′), 5.91 (1H, d, J=5.5 Hz, H2′), 4.72 (1H, s, H3′), 4.42 (1H, dd, J=5.4, 4.1 Hz, H4′), 3.56 (1H, ABX, J=12.7, 4.1 Hz, H5′), 3.49 (1H, ABX, J=12.7, 5.4 Hz, H5′). 13C NMR (151 MHz, D2O) δ 160.7 (C8), 158.4 (C6), 145.8 (C2), 145.6 (C5), 126 (C4), 99.5 (C2′), 89.9 (C4′), 86.9 (C1′), 75.6 (C3′), 61.4 (C5′). HRMS (m/z): [M-H+]– C10H10N5O4 calcd 267.0729, found 267.0723. Crystallographic and refinement parameters are shown in Supplementary Table 6.

Phosphorylation of anhydronucleosides

Method I. Nucleoside (0.06 mmol), ammonium dihydrogen phosphate (0.06 mmol) and urea (1.6 mmol) were thoroughly mixed and heat at 140 °C for 20 min (Supplementary Table 2). The reaction mixture was then cooled to room temperature, dissolved in D2O (3 ml) and lyophilized. The residue was thrice dissolved in D2O (3 ml) and lyophilized. The final lyophilite was dissolved in D2O (0.5 ml) and NMR spectra were acquired (Supplementary Figs 35 and 45). Yields were calculated based on comparison with an internal standard (DSS) and nucleotide phosphates were purified using HPLC (Supplementary Methods).

Method II. Nucleoside (0.06 mmol), ammonium dihydrogen phosphate (0.06 mmol) and urea (0.6 mmol) were suspended in formamide (0.6 ml). The reaction mixture was heated at 100 °C for 72 h. The reaction was diluted D2O (3 ml) and lyophilized for 3 days (to remove formamide), diluted with D2O (3 ml) and further lyophilized. The lyophilite was dissolved in D2O (0.5 ml) and NMR spectra were acquired (Supplementary Figs 42 and 52). Yields were calculated based on comparison with an internal standard (DSS).

Method III. Nucleoside (0.06 mmol), ammonium dihydrogen phosphate (0.06 mmol) and urea (1.6 mmol) were thoroughly mixed and heat at 140 °C for 20 min. Glycerol (44 μl, 0.6 mmol) was added and the mixture was heated at 140 °C for a further 20 min. The reaction mixture was then cooled to room temperature, dissolved in D2O (3 ml) and lyophilized. The residue was thrice dissolved in D2O (3 ml) and lyophilized. The final lyophilite was dissolved in D2O (0.5 ml) and NMR spectra were acquired (Supplementary Fig. 43). Yields were calculated based on comparison with an internal standard (DSS).

Method IV. Nucleoside (0.06 mmol), ammonium dihydrogen phosphate (0.06 mmol) and urea (1.6 mmol) were thoroughly mixed and heat at 140 °C for 20 min. Cytidine (14.6 mg, 0.06 mmol) was added and the mixture was heated at 140 °C for a further 20 min. The reaction mixture was then cooled to room temperature, dissolved in D2O (3 ml) and lyophilized. The residue was thrice dissolved in D2O (3 ml) and lyophilized. The final lyophilite was dissolved in D2O (0.5 ml) and NMR spectra were acquired (Supplementary Fig. 43). Yields were calculated based on comparison with an internal standard (DSS).

Method V. Nucleoside (0.03 mmol), ancitabine (11; 0.03 mmol), ammonium dihydrogen phosphate (0.06 mmol) and urea (0.6 mmol) were suspended in formamide (0.6 ml). The reaction mixture was heated at 100 °C for 72 h. The reaction was diluted D2O (3 ml) and lyophilized for 3 days (to remove formamide), diluted with D2O (3 ml) and further lyophilized. The lyophilite was dissolved in D2O (0.5 ml) and NMR spectra were acquired (Supplementary Fig. 44). Yields were calculated based on comparison with an internal standard (DSS).

8-Oxo-adenosine-2′,3′-cyclic phosphate (3OA)

M.p. 220 °C (decomp.). IR (Solid, cm−1) 1,711 (N–C=N), 1,649 (N–C=O), 1,060 (P=O). 1H NMR (600 MHz, D2O) 8.10 (1H, s, H2), 6.11 (1H, d, J=3.4 Hz, H1′), 5.61 (1H, ddd, J=7.8, 7, 3.4 Hz, H2′), 5.14 (1H, ddd, J=10.9, 7, 4.9 Hz, H3′), 4.40 (1H, m, H4′), 3.93 (1H, ABX, J=12.3, 3.6 Hz, H5′), 3.85 (1H, ABX, J=12.3, 5.5 Hz, H5″). 31P NMR (162 MHz, D2O) 20.37 (dd, J=10.9, 7.8 Hz, 2′,3′cP). 13C NMR (151 MHz, D2O) 153.3 (C8), 151.8 (C2), 148.3 (C6), 146.7 (C4), 105.2 (C5), 87 (d, J=5.5 Hz, C1′), 85.6 (d, J=2.2 Hz, C4′), 79.8 (d, J=2.2 Hz, C2′), 78.3 (C3′), 62 (C5′). HRMS (m/z): [M−H+]− for C10H12N5O7P calcd 344.0396, found 344.0390. (Supplementary Figs 36–38).

8-Oxo-adenosine-2′,3′-cyclic-5′ bisphosphate (18OA)

M.p. 235 °C (decomp.). IR (Solid, cm−1) 1,707 (N–C=N), 1,655 (N–C=O), 1,038 (P=O). 1H NMR (600 MHz, D2O) 8.12 (1H, s, H2), 6.11 (1H, d, J=2.9 Hz, H1′), 5.69 (1H, td, J=6.3, 2.9 Hz, H2′), 5.19 (1H, ddd, J=12, 6.3, 5.8 Hz, H3′), 4.44 (1H, m, H4′), 4.14 (1H, ABXY, J=11.4, 5, 5 Hz, H5′), 4.06 (1H, ABXY, J=11.4, 6.2, 6.2 Hz, H5″). 31P NMR (162 MHz, D2O) 20.58 (dd, J=12, 6.3 Hz, 2′,3′cP), 0.85 (br s, 5′P). 13C NMR (151 MHz, D2O) 153.2 (C8), 151.9 (C2), 148.2 (C6), 146.8 (C4), 105.1 (C5), 86.7 (d, J=6.6 Hz, C1′), 84.4 (d, J=7.2 Hz, C4′), 79.4 (d, J=2.8 Hz, C2′), 77.9 (C3′), 64.5 (d, J=3.9 Hz, C5′). HRMS (m/z): [M−H+]− for C10H13N5O10P2 calcd 424.0060, found 424.0056. (Supplementary Figs 39–41).

8-Oxo-inosine-2′,3′-cyclic phosphate (3OI)

M.p. 310 °C (decomp.). IR (Solid, cm−1) 1,724 (C=O), 1,674 (N–C=O), 1,447 (C=C), 1,063 (P=O). 1H NMR (600 MHz, D2O) 8.14 (1H, s, H2), 6.16 (1H, d, J=2.9 Hz, H1′), 5.62 (1H, td, J=6.6, 2.9 Hz, H2′), 5.17 (1H, ddd, J=5.4, 6.6, 12.1 Hz, H3′), 4.38 (1H, m, H4′), 3.92 (1H, ABX, J=12.4, 3.9 Hz, H5′), 3.85 (1H, ABX, J=12.4, 5.9 Hz, H5″). 31P NMR (162 MHz, D2O) 20.44 (dd, J=12.1, 6.6 Hz, 2′,3′cP). 13C NMR (151 MHz, D2O) 153.3 (C6), 153.2 (C8), 145.9 (C2), 145.7 (C4), 109.8 (C5), 87 (d, J=6.6 Hz, C1′), 85.7 (d, J=1.7 Hz, C4′), 80.2 (d, J=2.2 Hz, C2′), 78.2 (C3′), 61.8 (C5′). HRMS (m/z): [M−H+]− for C10H11N4O8P calcd 345.0236, found 345.0235. (Supplementary Figs 46–48).

8-Oxo-inosine-2′,3′-cyclic-5′ bisphosphate (18OI)

M.p. 275 °C (decomp.). IR (Solid, cm−1) 1,680 (N–C=O), 1,452 (C=C), 1,059 (P=O). 1H NMR (600 MHz, D2O) 8.15 (1H, s, H2), 6.16 (1H, d, J=2.8 Hz, H1′), 5.67 (1H, td, J=6.4, 2.8 Hz, H2′), 5.22 (1H, ddd, J=12.6, 6.4, 5.7 Hz, H3′), 4.45 (1H, m, H4′), 4.10 (1H, ABXY, J=11.3, 4.9, 4.9 Hz, H5′), 4.03 (1H, ABXY, J=11.3, 6.1, 6.1 Hz, H5″). 31P NMR (162 MHz, D2O) 20.59 (dd, J=12.6, 6.4 Hz, 2′,3′cP), 2.77 (br s, 5′P). 13C NMR (151 MHz, D2O) 153.5 (C6), 153.2 (C8), 146.1 (C2), 145.8 (C4), 109.8 (C5), 86.8 (d, J=6.6 Hz, C1′), 84.7 (d, J=8.3 Hz, C4′), 79.9 (d, J=2.8 Hz, C2′), 78.2 (C3′), 64.4 (d, J=4.4 Hz, C5′). HRMS (m/z): [M-H+]– for C10H12N4O11P2 calcd 424.9900, found 424.9904. (Supplementary Figs 49–51).

Crystallography

Single X-ray diffraction data for 4b, arabino-1a, lyxo-furano-1a, lyxo-pyrano-1a, ribo-1a, arabino-1b, arabino-12a, ribo-12a, xylo-1a and 15 were collected using a Bruker APEX II DUO CCD diffractometer (CuKα radiation, λ=1.54178 Å or MoKα, λ=0.71073 Å). The data were processed using the Bruker SAINT V7.46A software62. All data collections were performed at low temperatures. Diffraction data for 16b, L–16c, D–16c, 17A, 17I, 19 and 20 were collected using an Agilent SuperNova (Dual Source) single crystal X-ray diffractometer (CuKα radiation, λ=1.54184 Å). The data were processed using the CrysAlisPro programme63. All diffraction data was collected at low temperatures. The crystal structures were solved by the direct methods procedure (using either SHELXS-97 or SHELXS-2014/7)64 and refined by least-squares methods against F2 (using SHELXS-97 or SHELXL-2014/7)64. All non-hydrogen atoms were refined anisotropically. Hydrogen atoms affiliated with oxygen and nitrogen atoms were refined isotropically in positions identified in the difference Fourier map or in geometrically constrained positions, while hydrogen atoms associated with carbon atoms were refined isotropically in geometrically constrained positions. Where possible the absolute configuration of each structure was determined through anomalous dispersion effects observed in diffraction measurements of chiral compound (Supplementary Crystallographic Files), for any results that were not conclusive, owing to the lack of heavy atoms in the molecule, the absolute configuration was established by reference to an unchanged chiral center in the synthetic sequence. The molecular structures of 4b, lyxo–furano–1a, lyxo–pyrano–1a, ribo–1a, xylo–1a and L-arabino-16c are shown in Supplementary Fig. 53, while the molecular structures of arabino–12a, ribo–12a are shown in Fig. 3, the molecular structures of 15, arabino–1a, arabino-1b, arabino-16b, D-arabino-16c are shown in Fig. 4, and the molecular structures of 17A, 17I, 19 and 20 are shown in Fig. 6. Essential crystallographic and refinement parameters relating to the reported crystal structures are summarized in Supplementary Tables 3–7.

Data availability

The authors declare that data supporting the findings of this study are available within the paper and its Supplementary Information files. All relevant data is available from the authors upon reasonable request. X-ray crystallographic data was also deposited at the Cambridge Crystallographic Data Centre (CCDC) under the following CCDC deposition numbers: D-arabino-1a (1522010), D-lyxo-furano-1a (1522011), D-lyxo-pyrano-1a (1522012), D-ribo-1a (1522013), D-xylo-1a (1522014), D-arabino-1b (1522015), 4b (1522016), D-arabino-12a (1522017), D-ribo-12a (1522018), 15 (1522019), D–16b (1522020), D–16c (1522026), L–16c (1522024), D–17A (1522025), D–17I (1522023), D–19 (1522021) and D–20 (1522022). These can be obtained free of charge from CCDC via www.ccdc.cam.ac.uk/data_request/cif.

Additional informationAdditional information

How to cite this article: Stairs, S. et al. Divergent prebiotic synthesis of pyrimidine and 8-oxo-purine ribonucleotides. Nat. Commun. 8, 15270 doi: 10.1038/ncomms15270 (2017).

Publisher’s note: Springer Nature remains neutral with regard to jurisdictional claims in published maps and institutional affiliations.

ReferencesReferences

  1. 1.

    Cech, T. R. & Golden, B. L. in The RNA World 2nd edn (eds. Gesteland, R. F. et al.) (Cold Spring Harbor Laboratory Press, NY, 1999).

  2. 2.

    Joyce, G. F. The antiquity of RNA-based evolution. Nature 418, 214–221 (2002).

  3. 3.

    Powner, M. W., Sutherland, J. D. & Szostak, J. W. The origins of nucleotides. Synlett 14, 1956–1964 (2011).

  4. 4.

    Powner, M. W., Gerland, B. & Sutherland, J. D. Synthesis of activated pyrimidine ribonucleotides in prebiotically plausible conditions. Nature 459, 239–242 (2009).

  5. 5.

    Islam, S., Bučar, D. K. & Powner, M. W. Prebiotic selection and assembly of proteinogenic amino acids and natural nucleotides. Nat. Chem. doi: 10.1038/nchem.2703 (2016).

  6. 6.

    Xu, J. et al. A prebiotically plausible synthesis of pyrimidine β-ribonucleosides and their phosphate derivatives involving photoanomerization. Nat. Chem. 9, 303–309 (2017).

  7. 7.

    Becker, S. et al. A high-yielding, strictly regioselective prebiotic purine nucleoside formation pathway. Science 352, 833–836 (2016).

  8. 8.

    Wang, Z. in Comprehensive Organic Name Reactions and Reagents Vol. 625 2789–2792 (John Wiley & Sons, Inc., 2010).

  9. 9.

    Oro, J. Synthesis of adenine from ammonium cyanide. Biochem. Biophys. Res. Commun. 2, 407–412 (1969).

  10. 10.

    Lowe, C. U., Rees, M. W. & Markham, R. Synthesis of complex organic compounds from simple precursors: formation of amino-acids, amino-acid polymers, fatty acids and purines from ammonium cyanide. Nature 199, 219–222 (1963).

  11. 11.

    Fuller, W. D., Sanchez, R. A. & Orgel, L. E. Studies in prebiotic synthesis VI. Synthesis of purine nucleosides. J. Mol. Biol. 67, 25–33 (1972).

  12. 12.

    Sanchez, R. A. & Orgel, L. E. Studies in prebiotic synthesis V. Synthesis and photoanomerization of pyrimidine nucleosides. J. Mol. Biol. 47, 531–543 (1970).

  13. 13.

    Powner, M. W., Sutherland, J. D. & Szostak, J. W. Chemoselective multicomponent one-pot assembly of purine precursors in water. J. Am. Chem. Soc. 132, 16677–16688 (2010).

  14. 14.

    Powner, M. W., Zheng, S. L. & Szostak, J. W. Multicomponent assembly of proposed DNA precursors in water. J. Am. Chem. Soc. 134, 13889–13895 (2012).

  15. 15.

    Haracska, L., Yu, S. L., Johnson, R. E., Prakash, L. & Prakash, S. Efficient and accurate replication in the presence of 7,8-dihydro-8-oxoguanine by DNA polymerase η. Nat. Genet. 25, 458–461 (2000).

  16. 16.

    Carlson, K. D. & Washington, M. T. Mechanism of efficient and accurate nucleotide incorporation opposite 7,8-dihydro-8-oxoguanine by saccharomycescerevisiae DNA polymerase η. Mol. Cell. Biol 25, 2169–2176 (2005).

  17. 17.

    Nguyen, K. V. & Burrows, C. J. A prebiotic role for 8-oxoguanosine as a flavin mimic in pyrimidine dimer photorepair. J. Am. Chem. Soc. 133, 14586–14589 (2011).

  18. 18.

    Kanvah, S. et al. Oxidation of DNA: damage to nucleobases. Acc. Chem. Res. 43, 280–287 (2010).

  19. 19.

    Lipscomb, L. A. et al. X-ray structure of a DNA 50 -d(CGC-oxoG-AATTCGCG) decamer containing 7,8-dihydro-8-oxoguanine. Proc. Natl Acad. Sci. USA 92, 719–723 (1995).

  20. 20.

    Oda, Y. et al. NMR studies of a DNA containing 8-hydroxydeoxyguanosine. Nucleic Acids Res. 19, 1407–1412 (1991).

  21. 21.

    Kim, S. K., Lee, S. H., Kwon, O. H. & Moon, B. J. DNA·RNA heteroduplex containing 8-oxo-7,8-dihydroguanosine: base pairing, structures, and thermodynamic stability. J. Biochem. Mol. Biol. 37, 657–662 (2004).

  22. 22.

    Kamiya, H. et al. 8-Hydroxyadenine (7,8-dihydro-8-oxoadenine) induces misincorporation in in-vitro DNA synthesis and mutations in NIH 3T3 cells. Nucleic Acids Res. 23, 2893–2899 (1995).

  23. 23.

    Chyba, C. & Sagan, C. Endogenous production, exogenous delivery and impact-shock synthesis of organic molecules: an inventory for the origins of life. Nature 355, 125–132 (1992).

  24. 24.

    Thaddeus, P. The prebiotic molecules observed in the interstellar gas. Phil. Trans. R. Soc. B 361, 1681–1687 (2006).

  25. 25.

    Ritson, D. J. & Sutherland, J. D. Synthesis of aldehydic ribonucleotide and amino acid precursors by photoredox chemistry. Angew. Chem. Int. Ed. 52, 5845–5847 (2013).

  26. 26.

    Bartlett, J. K. & Skoog, D. A. Colorimetric determination of elemental sulfur in hydrocarbons. Anal. Chem. 26, 1008–1011 (1958).

  27. 27.

    Lacassae, A. & Muchowski, J. M. Five-membered heterocyclic thiones. Part 11. Oxazole-2-thione. Can. J. Chem. 50, 3082–3083 (1972).

  28. 28.

    Acree, W. Jr. & Chickos, J. S. Phase transition enthalpy measurements of organic and organometallic compounds. Sublimation, vaporization and fusion enthalpies from 1880 to 2010. J. Phys. Chem. Ref. Data 39, 1–942 (2010).

  29. 29.

    Bader, H., Cross, L. C., Heilbron, I. & Jones, E. R. H. Researches on acetylenic compounds. Part XVIII. The addition of thiolacetic acid to acetylenic hydrocarbons. The conversion of monosubstituted acetylenes into aldehydes and 1: 2-dithiols. J. Chem. Soc. 619–623 (1949).

  30. 30.

    Sanchez, R. A., Ferris, J. P. & Orgel, L. E. Cyanoacetylene in prebiotic synthesis. Science 154, 784–785 (1966).

  31. 31.

    Walwich, E. R., Roberts, W. K. & Dekker, C. A. Cyclisation during the phosphorylation of uridine and cytidine by polyphosphoric acid: a new route to the O2,2′-cyclonucleosides. Proc. Chem. Soc 84 (1959).

  32. 32.

    Brown, H. J., Shaw, G. & Wright, D. Purines, pyrimidines, and imidazoles. Part 57. Reactions of some oxazolino-xylofuranose derivatives. J. Chem. Soc. Perkin Trans 1, 657–660 (1981).

  33. 33.

    Davidson, M. R. et al. 1H, 13C and 15N NMR studies of 13C and 15N labeled 2-methylthiooxazoline derivatives of pentoses and hexoses. Stereoelectronic effects on chemical shifts and mass fragmentation pathways. Magn. Reson. Chem. 24, 929–937 (1986).

  34. 34.

    Girniene, J., Apremont, G., Tatibouët, A., Sackus, A. & Rollina, P. Small libraries of fused quinazolinone-sugars: access to quinazolinedione nucleosides. Tetrahedron 60, 2609–2619 (2004).

  35. 35.

    Girniene, J., Gueyrard, D., Tatibouët, A., Sackus, A. & Rollin, P. Base-modified nucleosides from carbohydrate derived oxazolidinethiones: a five-step process. Tetrahedron 42, 2977–2980 (2001).

  36. 36.

    Bowler, F. R. et al. Prebiotically plausible oligoribonucleotide ligation facilitated by chemoselective acetylation. Nat. Chem. 5, 383 (2013).

  37. 37.

    Powner, M. W. & Sutherland, J. D. Phosphate-mediated interconversion of ribo- and arabino-configured prebiotic nucleotide intermediates. Angew. Chem. Int. Ed. 49, 4641–4643 (2010).

  38. 38.

    Gosselin, G., Bergogne, M. C., De Rudder, J., De Clercq, E. & Imbach, J. L. Systematic synthesis and biological evaluation of α- and β-D-xylofuranosyl nucleosides of the five naturally occurring bases in nucleic acids and related analogs. J. Med. Chem. 29, 203–213 (1986).

  39. 39.

    Sanchez, R. A., Ferris, J. P. & Orgel, L. E. Studies in prebiotic synthesis: II. Synthesis of purine precursors and amino acids from aqueous hydrogen cyanide. J. Mol. Biol. 30, 223–253 (1967).

  40. 40.

    Ferris, J. P. & Orgel, L. E. Studies in prebiotic synthesis. I. Aminomalononitrile and 4-amino-5-cyanoimidazole. J. Am. Chem. Soc. 88, 3829–3831 (1966).

  41. 41.

    Freeman, F. Reactions of malononitrile derivatives. Synthesis 12, 925–954 (1981).

  42. 42.

    Koch, K., Schweizer, W. B. & Eschenmoser, A. Reactions of the HCN-tetramer with aldehydes. Chem. Biodiv. 4, 541–553 (2007).

  43. 43.

    Ikehara, M., Nagura, T. & Ohtsuka, E. Polynucleotides. XXVI. Synthesis of an AUG analog, 8,2′-anhydro-8-oxy-9-β-D-arabinofuranosyladenine phosphoryl-(3′-5′)-uridylyl-(3′-5′)-guanosine. Chem. Pharm. Bull. 22, 2578–2586 (1974).

  44. 44.

    Raulin, F., Fonsalas, F. & Wolny, M. Aminomalononitrile: some new data of prebiotic interest. Orig. Life Evol. Biosph. 14, 151–156 (1984).

  45. 45.

    Stevenson, J. W. & Williamson, D. Base strengths of cyanoamines. J. Am. Chem. Soc. 80, 5943–5947 (1958).

  46. 46.

    Alseth, I., Dalhus, B. & Bjørås, M. Inosine in DNA and RNA. Curr. Opinion. Genet. Develop. 26, 116–123 (2014).

  47. 47.

    Choudhary, A., Kamer, K. J., Powner, M. W., Sutherland, J. D. & Raines, R. T. A stereoelectronic effect in prebiotic nucleotide synthesis. ACS Chem. Biol. 5, 655–657 (2010).

  48. 48.

    Powner, M. W. & Sutherland, J. D. Prebiotic chemistry: a new modus operandi. Phil. Trans. R. Soc. B 366, 2870–2877 (2011).

  49. 49.

    Lohrmann, R. & Orgel, L. E. Urea-inorganic phosphate mixtures as prebiotic phosphorylating agents. Science 171, 490–494 (1971).

  50. 50.

    Orgel, L. E. Prebiotic chemistry and the origin of the RNA world. Crit. Rev. Biochem. Mol. Biol. 39, 99–123 (2004).

  51. 51.

    Schoffstall, A. M. Prebiotic phosphorylation of nucleosides in formamide. Orig. Life 7, 399–412 (1976).

  52. 52.

    Neidle, S., G. L. Taylor, G. L. & Cowling, P. C. The crystal and molecular structure of 8,2′-cycloadenosine trihydrate. Acta Cryst. B35, 708–712 (1979).

  53. 53.

    Chattopadhyaya, J. B. & Reese, C. B. Interconversion of 8,2′-O-cycloadenosine and 2′,3′-anhydro-8-oxyadenosine. J. Chem. Soc. Chem. Commun. 21, 860–862 (1976).

  54. 54.

    Fiore, M. & Strazewski, P. Bringing prebiotic nucleosides and nucleotides down to Earth. Angew. Chem. Int. Ed. 55, 13930–13933 (2016).

  55. 55.

    Zhou, et al. m1A and m1G distrupt A-RNA structure through the intrinsic instability of Hoogsteen base pairs. Nat. Struct. Mol. Biol. 23, 803–810 (2016).

  56. 56.

    Bialkowski, K., Cysewski, P. & Olinski, R. Effect of 2′-deoxyguanosine oxidation at C8 position on N-glycosidic bond stability. Z. Naturforsch. C Bio. Sci. 51, 119–122 (1995).

  57. 57.

    Fleming, A. M., Alshykhly, O., Zhu, J., Muller, J. G. & Burrows, C. J. Rates of chemical cleavage of DNA and RNA oligomers containing guanine oxidation products. Chem. Res. Toxicol. 28, 1292–1300 (2015).

  58. 58.

    Chauca-Diaz, A. M., Choi, Y. J. & Resendiz, M. J. E. Synthesis and biophysical properties of oligonucleotides of RNA containing 7,8-dihyro-8-hydroxyadenosine. Biopolymers 3, 167–174 (2015).

  59. 59.

    Jochims, J. C., Seeliger, A. & Taigel, G. Über die reaktion der monosaccharide mit rhodanwasserstoffsäure. Chem. Ber 100, 845–854 (1967).

  60. 60.

    Briard, P. & Roques, R. Amino-1-désoxy-1-(thioxométhylène)-N,O-1,2-β-D-lyxopyrannose. Acta. Cryst. B38, 1027–1030 (1982).

  61. 61.

    Ikehara, M., Tada, H., Muneyama, K. & Kaneko, M. Synthesis of purine cyclonucleoside having a 8,2′-O-anhydro linkage. J. Am. Chem. Soc. 88, 3165–3167 (1966).

  62. 62.

    SAINT 7.46A (Bruker-AXS, Inc., Madison, WI, USA (2009).

  63. 63.

    CrysAlisPro 1.171.38.43 (Rigaku Oxford diffraction, Yarnton, England (2015).

  64. 64.

    Sheldrick, G. M. Crystal structure refinement with SHELXL. Acta Cryst. C71, 3–8 (2015).

Download references

AcknowledgementsAcknowledgements

This work was supported in part by the Simons Foundation (318881 to M.W.P. and 290363 to J.W.S.), the Engineering and Physical Sciences Research Council (EP/K004980/1 to M.W.P.) and through an award from the Origin of Life Challenge (to M.W.P.) and a UCL Excellence Fellowship (to D.-K.B.). We thank Dr K. Karu for assistance with Mass Spectrometry and Dr A.E. Aliev for assistance with NMR spectroscopy. J.W.S. is an Investigator of the Howard Hughes Medical Institute.

Author informationAuthor information

Author notes

    • Shaun Stairs
    •  & Arif Nikmal

    These authors contributed equally to this work.

Affiliations

  1. Department of Chemistry, University College London, 20 Gordon Street, London WC1H 0AJ, UK

    • Shaun Stairs
    • , Arif Nikmal
    • , Dejan-Krešimir Bučar
    •  & Matthew W. Powner
  2. Department of Chemistry and Chemical Biology, Harvard University, 12 Oxford Street, Cambridge, Massachusetts 02138, USA

    • Shao-Liang Zheng
    •  & Jack W. Szostak
  3. Department of Molecular Biology and Center for Computational and Integrative Biology, Howard Hughes Medical Institute, Massachusetts General Hospital, 185 Cambridge Street, Boston, Massachusetts 02114, USA

    • Jack W. Szostak

Authors

  1. Search for Shaun Stairs in:

  2. Search for Arif Nikmal in:

  3. Search for Dejan-Krešimir Bučar in:

  4. Search for Shao-Liang Zheng in:

  5. Search for Jack W. Szostak in:

  6. Search for Matthew W. Powner in:

Contributions

M.W.P. conceived the research. M.W.P., J.W.S., S.S. and A.N. designed and analysed the experiments. M.W.P, S.S. and A.N. conducted the experiments. D.-K.B. and S.-L.Z. performed the crystallographic analyses. M.W.P, J.W.S. and S.S. wrote the paper.

Competing interests

The authors declare no competing financial interests.

Corresponding author

Correspondence to Matthew W. Powner.

Supplementary informationSupplementary information

PDF files

«Κυβέρνηση διεμβολισμού και προεκλογικής μάχης ο Μακρόν»

1

Του ΑλκηΚαλλιαντζίδη Οικονομολόγου

[email protected]  www.kalkis.eu

Ο Emmanuel Macron αφού κέρδισε άνετα την Προεδρία, μετονόμασε αμέσως το κίνημά από «Εμπρός» σε «Η Δημοκρατία Εμπρός», παραιτήθηκε από αυτό για λόγους δεοντολογίας και σχημάτισε γρήγορα την παρακάτω ολιγομελή κυβέρνησή του με 22 μέλη, 11 άνδρες και 11 γυναίκες. Εκ των οποίων 18 είναι Υπουργοί (3 περισσότεροι από τα υπεσχημένα) και 4 υφυπουργοί με επικεφαλής Πρωθυπουργό τον Edouard Philippe, «πολιτικό τέκνο»του κεντροδεξιού Alain Juppé, εν ενεργεία δημάρχου και βουλευτή του ιδίου πολιτικού χώρου. Από τον ίδιο κεντροδεξιό χώρο υπουργοποίησε επίσης και τους :

Bruno LeMaire, υπουργό Οικονομίας, μη εκλεγέντα αρχηγό της κεντροδεξιάς στις προκριματικές εκλογές του 2016! Πρώην διευθυντής του πολιτικού γραφείου του Dominique de Villepin (πρώην Πρωθυπουργός), πρώην υπουργός Γεωργίας υπό τον Sarkozy.

Gérald Darmanin, υπουργό των Δημοσίων Εσόδων και Προϋπολογισμού, μέλους των Ρεπουμπλικάνων, βουλευτής και δήμαρχος του Tourcoing, ένας από τους κολλητούς του Nicolas Sarkozy.

Από το χώρο των σοσιαλιστών υπουργοποίησε τους :

Gérard Collomb, υπουργό Εσωτερικών, δήμαρχο της Lyon και γερουσιαστή. Εκπρόσωπο της δεξιάς πτέρυγας του parti socialiste(PS) και ηγέτης του Πόλου των μεταρρυθμιστών, από τους πρώτους που τάχθηκαν στο πλευρό του EmmanuelMacron.

Jean–Yves Le Drian, υπουργό της  Ευρώπης και Εξωτερικών, πρώην υπουργός Άμυνας του Hollande, περιφερειάρχης της Bretagne και τον μόνο υπουργό που ανοιχτά επιζητούσε ο Emmanuel Macron, ως επιτυχημένο.

Richard Ferrand, υπουργό της Εδαφικής Συνοχής, βουλευτής από το 2012 και μέλος του PS από το 1980, γενικός γραμματέας του «Εμπρός» από τον Οκτώβριο του 2016.

Agnès Buzyn, υπουργό Αλληλεγγύης και Υγείας, πρώην προέδρου της Ανώτατης Αρχής Υγείας και του Εθνικού Ινστιτούτου Καρκίνου ορισθείσα από τον François Hollande.

Elisabeth Borne, υπουργό Μεταφορών, πρώην συμβούλου του Jack Lang, πρώην μέλους του ιδιαίτερου γραφείου του Lionel Jospin, πρώην συνεργάτιδα της Ségolène Royal.

 Christophe Castaner, υφυπουργό αρμόδιο για τις σχέσεις με το κοινοβούλιο, εκπρόσωπο της κυβέρνησης, πρώην βουλευτής των σοσιαλιστών της περιοχής Alpes-de-Haute-Provence από το 2012.

Από το χώρο της ριζοσπαστικής αριστεράς υπουργοποίησε την :

 Annick Girardin, υπουργό των Υπερατλαντικών Κτήσεων, μέχρι πριν μια εβδομάδα υπουργός της Δημόσιας Διοίκησης, μέλους του Κόμματος της ριζοσπαστικής αριστεράς.

Από το χώρο των οικολόγων υπουργοποίησε τον εμβληματικό ακτιβιστή υπέρ του περιβάλλοντος Nicolas Hulot, υπουργό της Οικολογικής και Αλληλέγγυας Μετάβασης, που μέχρι τώρα είχε αρνηθεί να υπουργοποιηθεί από τους πρώην προέδρους Σιράκ, Σαρκοζύ και Ολάντ.

Με τον χώρο των κεντρώων του κόμματος MoDem τα πράγματα ήταν διαφορετικά, αφού είχε συναφθεί μια προεκλογική συμφωνία μεταξύ του EmmanuelMacron και του αρχηγού του MoDem, François Bayrou, υπουργού Δικαιοσύνης πλέον και δημάρχου του Pau. Ηυποστήριξη του δευτέρου αποδείχθηκε πολύτιμη για την εκλογή του Emmanuel Macron στην 1ηθέση των προεδρικών εκλογών. Ο François Bayrou υπήρξε υπουργός Παιδείας στις κυβερνήσεις των δεξιών Edouard Balladur και Alain Juppé από το 1993 έως το 1997.

Sylvie Goulard, υπουργό Άμυνας, ευρωβουλευτίνα του (MoDem) από το 2009 και από τους πρώτους που υποστήριξαν τον Emmanuel Macron. Ίδρυσε μαζί με τον θρυλικό Daniel Cohn–Bendit την ομάδα Spinelli η οποία αγωνίζεται για μια φεντεραλιστική Ευρώπη.

Mariellede Sarnez, υπουργό Ευρωπαϊκών Υποθέσεων, ευρωβουλευτίνα από το 1999, αντιπρόεδρος του Modem, εκλεγμένη στο Περιφερειακό Συμβούλιο του Παρισιού, υποστηρίκτρια του Alain Juppé στις προκριματικές εκλογές της Δεξιάς. Μπήκε στην πολιτική, κάνοντας προεκλογική εκστρατεία υπέρ του Valéry Giscard d’Estaing κατά τις προεδρικές του 1974.

Παρατηρούμε λοιπόν μέχρι εδώ ότι ο Emmanuel Macron διεμβολίζει με 14 μέλη της κυβέρνησης τα παραδοσιακά κόμματα των σοσιαλιστών, των ρεπουμπλικάνων, της ριζοσπαστικής αριστεράς και των οικολόγων, συμμαχώντας και με το κατεξοχήν κεντρώο κόμμα του Modem. Τους δημιουργεί δε ήδη σοβαρές εσωτερικές έριδες από-συσπείρωσης η οποία καταγράφεται εύγλωττα στις τελευταίες δημοσκοπήσεις (προπορεύεται με 32% η Δημοκρατία Εμπρός με σαφέστατη ανοδική τάση, έναντι 19% των Ρεπουμπλικάνων και της Λεπέν που έχουν καθοδική τάση).  Αναφορικά δε με τους υπεσχημένους υπουργούς του από την «Κοινωνία των Πολιτών» είναι οι παρακάτω 9 αναγνωρισμένοι επαγγελματίες στον τομέα τους:

Françoise Nyssen, υπουργός Πολιτισμού, διευθύντριας τουεκδοτικού οίκου Actes Sud.

Muriel Pénicaud, υπουργόςΕργασίας, γενικής διευθύντριας του Business France, μέλους διοικητικών συμβουλίων πολλών πολυεθνικών, γενικής διευθύντριας ανθρώπινων πόρων του ομίλου Danone και αναπληρώτριας γενικής διευθύντριας του Dassault Système.

Jean–Michel Blanquer, υπουργός ΕθνικήςΠαιδείας, γενικός διευθυντής μιας από τις μεγαλύτερες εμπορικές σχολές του κόσμου Essec. Το 2006, ήταναναπληρωτήςδιευθυντήςτουιδιαίτερουγραφείουτουdeGillesdeRobien,τότευπουργούΠαιδείας.

Jacques Mézard, υπουργός Γεωργίας, γερουσιαστής της περιοχής Cantal από το 2008, μαχόμενος δικηγόρος.

Frédérique Vidal, υπουργός Ανώτατης Εκπαίδευσης, Έρευνας και Καινοτομίας, καθηγήτρια του πανεπιστημίου επιστημών της ζωής.

 Laura Flessel, υπουργός Αθλητισμού, πρώην ολυμπιονίκης ξιφασκίας.

Mounir Mahjoubi, υφυπουργός Ψηφιακής τεχνολογίας, ο νεότερος υπουργός της κυβέρνησης, πτυχιούχος πολιτικών επιστημών, από τον Φεβρουάριο του 2016 μέχρι τον Ιανουάριο του 2017 προήδρευσε του Εθνικού Συμβουλίου Ψηφιακότητας.

Marlène Schiappa, υφυπουργός της Ισότητας Ανδρών και Γυναικών, αντιδήμαρχος του Mans, εργάστηκε στο blog, «Mamantravaille».

Sophie Cluzel, υφυπουργός Ατόμων με Ειδικές Ανάγκες, ένα από τα λιγότερο γνωστά πρόσωπα της κυβέρνησης. Εργάστηκε ιδιαίτερα για την εκπαίδευση των παιδιών με ειδικές ανάγκες και προήδρευσε πολλών σχετικών συνδέσμων.

Σήμερα είναι η τελευταία μέρα υποβολής υποψηφιοτήτων για τις επικείμενες κρίσιμες βουλευτικές εκλογές των δυο γύρων στις 11 και 18 Ιουνίου. Το νεόδμητο κόμμα του  Emmanuel Macron φαίνεται να τηρεί την αρχή της ισότητας μεταξύ Ανδρών και Γυναικών υποψηφίων του (οι νέοι υποψήφιοι είναι πολλοί περισσότεροι από τους ήδη αιρετούς), όπως και στη σύνθεση της παραπάνω προσωρινής κυβέρνησης «εκλογικής μάχης». Θεωρητικά και πρακτικά μπορεί να μη λάβει την απόλυτη κοινοβουλευτική πλειοψηφία των 290 εδρών τουλάχιστον. Να την λάβουν δε ή οι ρεπουμπλικάνοι, ή οι λεπενιστές ή το κόμμα του Jean-Luc Mélénchon (το οποίο έχασε πλέον την υποστήριξη του ΚΚ Γαλλίας), ή το σοσιαλιστικό, ή το κομμουνιστικό, ή και κανένας. Όλοι οι αντίπαλοί του φυσικά επιδιώκουν να πάρουν την απόλυτη πλειοψηφία (κάτι που θεωρώ απίθανο) για να σύρουν τον  Emmanuel Macron στην περίφημη «Συγκατοίκηση», ώστε να μη μπορέσει να ασκήσει την πολιτική του. Δημοσιεύθηκε όμως και ένας μακρύς κατάλογος από τον χώρο της μετριοπαθούς Δεξιάς που καλεί την παράταξή τους «να πιάσει το χέρι που τους τείνει» ο Emmanuel Macron για το καλό της Γαλλίας. Το επιτελείο του τελευταίου πάντως έχει εξετάσει ήδη ώστε το ποινικό και φορολογικό μητρώο των υπουργών του και των υποψηφίων του να είναι λευκό. Θα προχωρήσει δε άμεσα, ίσως και πριν τις εκλογές, για την συμφωνηθείσα προεκλογικά με τον  François Bayrou «ηθικοποίηση της πολιτικής ζωής». Δηλαδή την απαγόρευση πλέον πρόσληψης από τους αιρετούς των συγγενών τους στα γραφεία τους και να τους πληρώνουν οι φορολογούμενοι οι οποίοι σκανδαλίστηκαν από την υπόθεση «Penelopegate».

Συμπερασματικά : πάρα πολλοί Γάλλοι επιθυμούν την διακομματική συνεννόηση κατά το γερμανικό πρότυπο, κι όχι τις ξεπερασμένες στείρες αντιπαραθέσεις. Είναι όμως τόσο πολλοί αυτοί για να δώσουν την κοινοβουλευτική πλειοψηφία στον Emmanuel Macron ή θα τον υποχρεώσουν στην «Συγκατοίκηση»η οποία θα μπορούσε να είναι συναινετική ή συγκρουσιακή;  

 

Η γεωπολιτική της Γενοκτονίας.

4

του ΠΑΝΤΕΛΗ ΣΑΒΒΙΔΗ.

Η ποντιακή γενοκτονία μπορεί να κωδικοποιηθεί σε τέσσερις φάσεις, μετά την επικράτηση των Νεότουρκων, με την επανάσταση του 1908. Μια επανάσταση που στην αρχή χαροποίησε με τα συνθήματα και τα ιδεολογήματά της τους χριστιανικούς λαούς και τους έκανε να πιστέψουν ότι η απόλυτη οθωμανική αυθαιρεσία πάνω στη ζωή τους θα αρχίσει να περιορίζεται. Οι ελπίδες, όμως, διαψεύστηκαν.

Διότι, μέχρι το Τανζιμάτ, το 1839 οποιοσδήποτε οθωμανός αξιωματούχος μπορούσε να αυθαιρετήσει και να αφαιρέσει ακόμη και τη ζωή ενός χριστιανού χωρίς καν δίκη.

Για πρώτη φορά αυτή η αυθαιρεσία άρχισε να περιορίζεται με το Διάταγμα των Ρόδων ή το ΧάτιΣερίφ, το γνωστότερο ως Τανζιμάτ, του 1839.

Κάτω από την πίεση των ξένων δυνάμεων και συνειδητοποιώντας ότι για να μπορέσει να μακροημερεύσει η οθωμανική αυτοκρατορία θα πρέπει να κάνει μεταρρυθμίσεις, λίγα χρόνια αργότερα το 1856, ο Σουλτάνος υπογράφει ένα νέο Διάταγμα, το ΧάτιΧουμαγιούν – Ισότητα μεταξύ των μιλετιών – .

Οι μεταρρυθμίσεις οδήγησαν στην οικονομική και πνευματική ανάκαμψη των χριστιανικών κοινοτήτων. Αυτό άρχισε να ενοχλεί.

ΤΟ ΚΟΜΙΤΑΤΟ ΚΑΙ Η ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΤΟΥΡΚΙΣΜΟΥ

Νεότουρκοι

Καθώς η αυτοκρατορία εκφυλιζόταν, τα ικανότερα μιλέτια, κυρίως οι Έλληνες και οι Αρμένιοι, άρχισαν να αναδεικνύονται. Μια ομάδα τούρκων στην οποία κυριάρχησε η σκληρή τριανδρία Εμβέρ, Ταλαάτ και Τζεμάλ, αντιλαμβανόμενη το τέλος της αυτοκρατορίας, δημιούργησε το κομιτάτο «Ένωση και Πρόοδος» με απώτερο στόχο τη δημιουργία ενός τουρκικού εθνικού κράτους κατά τα δυτικά πρότυπα.

Αυτό προϋπέθετε μια κρατική και ιδεολογική λειτουργία όπως στα δυτικά κράτη. Και επειδή η σύνθεση της αυτοκρατορίας ήταν πολύ ανομοιογενής, μόνο ένα πρότυπο όπως το Ελβετικό θα μπορούσε να ανταποκριθεί.

Ήταν, όμως, αδύνατον οι καθυστερημένοι ανατολικοί θεσμοί της οθωμανικής αυτοκρατορίας να μετασχηματισθούν στο πλέον προχωρημένο δυτικό πρότυπο συνύπαρξης διαφορετικών εθνοτήτων.

Οπότε, επελέγη η βίαιη μέθοδος της γενοκτονίας. Αλλά, η γενοκτονική μέθοδος δεν εφαρμόσθηκε από την αρχή με την ίδια ένταση. Είχε διαβαθμίσεις.

Θα μπορούσαμε να ταξινομήσουμε την μακρά περίοδο της γενοκτονίας (από το 1908 ως το 1923) σε τέσσερις φάσεις.

Οι τέσσερις αυτές φάσεις της γενοκτονίας του ποντιακού ελληνισμού, και η αποχώρηση των Ελλήνων από τη Μικρά Ασία, είναι ένα τεράστιο ιστορικό γεγονός. Άλλαξε την πληθυσμιακή σύνθεση μιας περιοχής στην οποία εδώ και τρείς χιλιάδες χρόνια έδωσε το στίγμα του ο ελληνισμός.

ΟΙ ΕΥΘΥΝΕΣ ΤΩΝ ΔΥΤΙΚΩΝ

Οι ιστορικές ευθύνες των πρωταγωνιστών του δράματος είναι τεράστιες. Τεράστιες είναι και οι ευθύνες των δυτικών δυνάμεων, την συμπεριφορά των οποίων δεν μπορούσε να κατανοήσει ο μητροπολίτης Τραπεζούντος Χρύσανθος.

Δεν μπορούσε, δηλαδή, ως ιερωμένος να κατανοήσει πως είναι δυνατόν, χριστιανικοί λαοί να μην συμπαραστέκονται στους έλληνες τη στιγμή του αφανισμού τους.

Φαίνεται, όμως, πως εκείνο που εν τέλει μετρά είναι το γεωπολιτικό συμφέρον και τίποτε άλλο.

Η γεωπολιτική διακύβευση ήταν τα πετρέλαια της Μοσούλης.

Σκίτσο για τη μοίρα της Μοσούλης μετά τις αποφάσεις της Κοινωνίας των Εθνών και του Δικαστηρίου της Χάγης το 1926 να ενσωματωθεί στο αγγλοκρατούμενο Ιράκ.

Βρισκόμαστε σε ένα προχωρημένο και απαιτητικό στάδιο της βιομηχανικής επανάστασης και οι ανάγκες σε ενέργεια είναι τεράστιες.

Η Μοσούλη προσφερόταν να ξεδιψάσει τόσο τις δυτικές δυνάμεις όσο και τη Ρωσία.

Ας δούμε, εν συντομία, αυτήν την πλευρά διότι, πιστεύω, πως εδώ βρίσκεται η αιτία των σφαγών. Διότι αν οι «σύμμαχοι» συμπαραστέκονταν στους Έλληνες, ή, ακόμη και αν δεν τους εμπόδιζαν να κινηθούν μόνοι τους, οι εξελίξεις θα ήταν διαφορετικές.

Ας μην έχουμε καμιά αμφιβολία ότι οι Έλληνες εμποδίστηκαν. Αν κινούνταν την κατάλληλη στιγμή με δικά τους στρατηγικά σχέδια και ανοίγοντας τα μέτωπα που έκριναν ως καταλληλότερα, η εξέλιξη του πολέμου και στο μικρασιατικό μέτωπο (1922) και στον Πόντο θα ήταν πολύ διαφορετική.

Διότι, αν προσεχθεί για ποιο λόγο π.χ. ο Βενιζέλος αρνήθηκε την πρόταση που του έκαναν οι Πόντιοι, λίγο πριν τον ξεριζωμό, να ανοίξουν μέτωπο στον πόντο για να δημιουργήσουν τις προϋποθέσεις ανεξαρτησίας και να βοηθήσουν τον ελληνικό στρατό που πολεμούσε τον Κεμάλ στη Μικρά Ασία,το συμπέρασμα θα είναι πως δεν πρέπει να το επέτρεψαν οι «Σύμμαχοι». Γιατί όμως;

Διότι τα συμφέροντά τους ενώ στην αρχή συνέπιπταν με τα ελληνικά, κατά την εξέλιξη των επιχειρήσεων άλλαξαν.

Και ενώ στην αρχή είχαν κρυφές και μυστικές επαφές με τις δυνάμεις του Κεμάλ, αργότερα οι επαφές αυτές έγιναν απροκάλυπτες.

Διότι διαπίστωσαν πως ο Κεμάλ και το νέο τουρκικό κράτος που θα δημιουργηθεί θα τους ευνοούσε στα σχέδιά τους.

Ποια ήταν τα συμφέροντά τους;

Βρισκόμαστε στην καρδιά της αποικιοκρατικής περιόδου. Το ποντιακό ζήτημα από την αρχή μέχρι το τέλους του, θυσιάστηκε στο βωμό των αποικιοκρατικών συμφερόντων.

Οι δυνάμεις που πρωταγωνίστησαν ήταν κυρίως η Αγγλία, η Γαλλία και η Γερμανία, η Αμερική και η Ρωσία και δευτερευόντως η Ιταλία.

Η ΑΓΓΛΙΑ

Η Αγγλία μπήκε στο ελληνικό παιχνίδι από τις αρχές της έναρξης του αγώνα της απελευθέρωσης, από το 1823.

Δεν συμμετείχε στην Ιερά Συμμαχία. Είχε έντονη παρουσία στην Ανατολική Μεσόγειο και ανησυχούσε για την κάθοδο της Ρωσίας.

Ήθελε την ακεραιότητα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας αλλά πλησίασε και την ελληνική επανάσταση με το σκεπτικό πως αν οι Έλληνες καταφέρουν και δημιουργήσουν κράτος θα είναι καλύτερα να το ελέγχουν παρά να μην ασκούν καμιά επιρροή.

Ουσιαστικά, ο Σουλτάνος πείστηκε να παραδεχθεί την ήττα του και να αποδεχθεί την ελληνική ανεξαρτησία, μετά το ρωσοτουρκικό πόλεμο του 1828.

Τον  πόλεμο αυτό παρόλο που τον κέρδισε η Ρωσία, λόγω των ανοικτών μετώπων που είχε περιορίστηκε από τους αγγλογάλλους στην υπόλοιπη βαλκανική πλήν Ελλάδος.

Από τότε υπάρχει ο διαχωρισμός και η ένταξη της Ελλάδας στη δύση και όχι από τη Συμφωνία της Γιάλτας, το 1943.

Η ΡΩΣΙΑ

Η Ρωσία πάντοτε επιδίωκε την έξοδο στις θερμές θάλασσες. Βρισκόταν σχεδόν, μονίμως σε αντιπαράθεση με την Οθωμανική Αυτοκρατορία και επεδίωκε την εξέγερση των βαλκανικών λαών ως αντιπερισπασμό στους πολέμους που διεξήγαγε με την υψηλή πύλη.

Χρησιμοποίησε τους Έλληνες για το σκοπό αυτό αλλά, παράλληλα και οι Έλληνες ευνοήθηκαν, και στρατιωτικά και οικονομικά από τη ρωσική πολιτική.

Την προεπαναστατική διαμόρφωση μιας υποτυπώδους αστικής τάξης, καλύτερα εμπορευματικής, διευκόλυνε πολύ η ρωσοτουρκική συμφωνία του Κιουτσούκ Καιναρτζή (1774), όρος της οποίας ήταν η παροχή δυνατότητας σε ελληνικά πλοία να αναρτούν την ρωσική σημαία και να μεταφέρουν εμπορεύματα.

Άλλωστε, και μετά την τουρκική λαίλαπα στη Ρωσία κατέφυγαν και οι πόντιοι Έλληνες και οι Αρμένιοι.

Παρά τις δυσκολίες και τους διωγμούς, κυρίως επι Στάλιν, ήταν μια σωτήρια καταφυγή.

Κρίσιμο σημείο που σημάδεψε τη ρωσική στροφή ήταν ο Κριμαϊκός Πόλεμος (1853-1856), μετά τον οποίο η Ρωσία στρέφεται κυρίως προς τους σλαβικούς λαούς της βαλκανικής, καλλιεργώντας τον βουλγαρικό εθνικισμό.

Αποκορύφωμα αυτής της πολιτικής της ήταν η Συνθήκη του Αγίου Στεφάνου (1878), με την οποία δημιούργησε τη Μεγάλη Βουλγαρία αλλά, ευτυχώς, την ίδια χρονιά η Συνθήκη αυτή ανετράπη και αντικαταστάθηκε από τη Συνθήκη του Βερολίνου.

Η ΓΕΡΜΑΝΙΑ

Η Γερμανία συγκροτήθηκε σε ενιαίο κράτος το 1871, υπό την ηγεσία του Μπίσμαρκ.

Η ενωμένη Γερμανία είχε μια δυναμική οικονομία αλλά, οι διεθνείς αγορές ήταν κατειλημμένες από τις αποικιακές δυνάμεις που ξεκίνησαν τον αποικιακό τους αγώνα νωρίτερα,  όταν η Γερμανία δεν υπήρχε ως ενιαίο κράτος και τα μικρά γερμανικά κρατίδια δεν μπορούσαν να τις συναγωνιστούν. Ο κόσμος, κατά τη Γερμανική άποψη, έπρεπε να ξαναμοιραστεί. Οδηγηθήκαμε έτσι στον Α! Π.Π.

Η ενωμένη Γερμανία, παρά το δυναμισμό της, ασφυκτιούσε, γεωπολιτικά ανάμεσα σε δύο ισχυρές, τότε, δυνάμεις. Τη Γαλλία από τη μια και τη Ρωσία από την άλλη. Έπρεπε να διεκδικήσει- κατά τη Γερμανική άποψη- το ζωτικό της χώρο. Και τον διεκδίκησε.

Σιδηρόδρομος Κωνσταντινούπολη- Βαγδάτη.

Η Γερμανική πολιτική προσδιόρισε τα γερμανικά συμφέροντα στο χώρο της οθωμανικής αυτοκρατορίας, κυρίως γύρω από τον άξονα και την ενδοχώρα της σιδηροδρομικής γραμμής Κωνσταντινούπολη- Βαγδάτη και έτσι στήριξε τον Οθωμανό σουλτάνο. Παράλληλα, όμως, διαβλέποντας τις εξελίξεις με την εμφάνιση των Νεότουρκων, άφησε ανοικτές θύρες και προς την κατεύθυνση των τούρκων εθνικιστών.

Στις 14 Δεκεμβρίου 1913 έφθασε στην Κωνσταντινούπολη γερμανική στρατιωτική αποστολή   υπό τον Λίμαν φον Σάντερς.

Είναι ο στρατιωτικός ο οποίος, καθοδήγησε τους διωγμούς και τις διώξεις Αρμενίων και Ελλήνων, από τους Νεότουρκους, με σκοπό την εξαφάνιση κάθε χριστιανικού στοιχείου από τα εδάφη της Αυτοκρατορίας ή τον εκμουσουλμανισμό τους.

Είναι αυτός που συνέστησε τα «τάγματα εργασίας» και τις «εσωτερικές εξορίες» που οδήγησαν στον αφανισμό με απάνθρωπο τρόπο χιλιάδες Ποντίων και Αρμενίων.

Είναι μερικές από τις πράξεις αυτές της Οθωμανικής Τουρκίας που, σύμφωνα με τον όρο ενός Πολωνού δικηγόρου εβραϊκής καταγωγής, του Ραφάλ Λέμκιν, ονομάζονται γενοκτονία και που αρνείται να αναγνωρίσει το σύγχρονο τουρκικό κράτος.

 

ΣΧΕΔΙΟ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ

Όπως αναφέρθηκε προηγουμένως, η γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού μπορεί να χωρισθεί σε τέσσερις περιόδους.

Ο Πάγκαλος (μέσον) στην Ανατολική Θράκη πριν εκκενωθεί από τον ελληνικό στρατό κατ’ απαίτηση των Αγγλων. Δίπλα του ο Βρετανός στρατηγός Μπρίτζες.

Η πρώτη διαρκεί από το 1908-1912. Την περίοδο αυτή, έχουμε μια βίαιη προσπάθεια εξισλαμισμού και τουρκοποίησης των Ελλήνων Ποντίων και των άλλων χριστιανικών λαών, μέσω της αλλοτρίωσης της παιδείας τους. Καταστρώθηκαν σχέδια για την τουρκοποίηση της παιδείας στα οποία αντέδρασε το Πατριαρχείο. Τα αποτελέσματα δεν ήταν εντυπωσιακά για τους Τούρκους, οι χριστιανικοί λαοί, όμως, υπέφεραν από τις τρομερές πιέσεις που δέχθηκαν.

Άρπαζαν τα παιδιά από τις χριστιανικές οικογένειες και τα μετέφεραν σε μουσουλμανικά σπίτια για να αλλάξουν πίστη και παιδεία.

Αμέσως αρχίζει η εφαρμογή του Σχεδίου Γενοκτονίας που αποφασίστηκε το 1911, με την εγκατάσταση μουσουλμάνων των Βαλκανίων στη Θράκη και τις παράλιες πόλεις του Μαρμαρά, του Αιγαίου και του Πόντου.

Ακολουθεί μια δεύτερη περίοδος από το 1912-1914 κατά την οποία προστίθεται και η οικονομική εξόντωση των χριστιανικών λαών. Ροπαλοφόροι ανέλαβαν διάφορους ρόλους για να εξοντώσουν οικονομικά Έλληνες, Αρμένιους και άλλους χριστιανικούς λαούς.

Μεσολαβεί, στο μεταξύ το Συνέδριο των Νεοτούρκων, το 1911, στη Θεσσαλονίκη, κατά το οποίο αποφασίζουν πως στο μικρασιατικό χώρο δεν πρέπει να μείνει άλλος λαός πέραν των τούρκων μουσουλμάνων. Όσοι θα ήθελαν να παραμείνουν θα άλλαζαν ή την πίστη ή την εθνικότητά τους.

Λέμαν φον Σώντερς

Την τρίτη περίοδο (1914-1918), η οποία συμπίπτει με τον Α! Π.Π. κλιμακώνονται οι βαρβαρότητες. Εκτός όλων των παραπάνω και ύστερα από συμβουλή του γερμανού συνταγματάρχη Λέμαν Φον Σόντερς αρχίζουν τα τάγματα εργασίας και οι πορείες προς τον θάνατο.

Ο Σάντερς θα πει:

«Η Τουρκία δεν έχει ουδεμίαν ασφάλειαν ούτε δύναται να οργανωθεί ελευθέρως εις το μέλλον, λόγω της παρουσίας των Ελλήνων. Για να μην προκληθεί αντίδραση στον “πολιτισμένο” κόσμο προτείνει, ως “τελική λύση”, τον λευκό θάνατο, τις ατέλειωτες οδοιπορίες. Σας διαβεβαιώνω ότι οι παγωνιές και το κρύο του χειμώνα, οι βροχές και η μεγάλη υγρασία, ο ήλιος και η τρομερή ζέστη του καλοκαιριού, οι αρρώστιες του εξανθηματικού τύφου και της χολέρας, οι κακουχίες και η ασιτία, θα φέρουν το ίδιο αποτέλεσμα, με τις σφαγές που λογαριάζετε να κάνετε εσείς».

Με το πρόσχημα της εθνικής ασφάλειας, επειδή η Τουρκία είχε τεθεί στο πλευρό της Γερμανίας και η Ελλάδα στο πλευρό των «Συμμάχων» αρχίζουν οι άγριοι διωγμοί των Ελλήνων.

Τους υποχρεώνουν να ενταχθούν στα τάγματα εργασίας και αν πραγματοποιούν δυσβάσταχτες εργασίες κάτω από εξαιρετικά δυσμενείς συνθήκες, ώστε να πεθαίνουν χιλιάδες καθημερινά.

Άθλιες συνθήκες στρατωνισμού και σίτισης, εξουθενωτική εργασία και μεταδοτικές ασθένειες, θερίζουν τους χριστιανούς που υπηρετούν στα Τάγματα Εργασίας.

Άλλους τους έστελναν εξορία στο εσωτερικό της Μικράς Ασίας προς την κατεύθυνση της Συρίας και του Ιράκ, κάτω από τραγικές καιρικές συνθήκες. Με θερμοκρασίες υπο το μηδέν τους έβαζαν να λούζονται και στη συνέχεια συνέχιζαν την πορεία προς τον θάνατο.

 

Η τέταρτη περίοδος ήταν αυτή του Κεμάλ.

Οι άθλιες συνθήκες στα Τάγματα Εργασίας, οδηγούν πολλούς στη λιποταξία. Κύματα φυγοστράτων καταφεύγουν στα βουνά και δημιουργείται το Αντάρτικο στον Πόντο.

Δεν ήταν ένα ένοπλο κίνημα εναντίον του κράτους, αλλά μια κίνηση νόμιμης άμυνας.

Το Κομιτάτο στέλνει τον Κεμάλ στον Πόντο, συγκεκριμένα στη Σαμψούντα, στις 19 Μαίου 1919, με σκοπό να διερευνήσει τις καταγγελίες για βασανισμό των χριστιανών υπηκόων της Αυτοκρατορίας, προφανώς για να ρίξουν στάχτη στα μάτια των ξένων πρεσβευτών.

Αντ αυτού, ο Κεμάλ, καθώς φθάνει στη Σαμψούντα, συναντιέται με τον Τοπάλ Οσμάν και συμφωνεί μαζί του για την υλοποίηση ενός σχεδίου βιολογικής εξόντωσης των Ποντίων και των άλλων χριστιανικών λαών της περιοχής.

Απελευθερώνονται εγκληματίες, δημιουργούνται τάγματα ατάκτων (τσέτες) και τίθεται σε εφαρμογή ένα καλά μελετημένο σχέδιο.

Γυναίκες βιάσθηκαν, παιδιά ανασκολοπήθηκαν, σπίτια και ολόκληρα χωριά κάηκαν, άνθρωποι εκτελέστηκαν εν ψυχρώ την ώρα της εργασίας τους, ο ανθός της ποντιακής νεολαίας και της διανόησης κρεμάστηκε. Δεν έμεινε μαρτύριο που να μπορούσε να το φανταστεί ανθρώπινος νους και να μην τέθηκε σε εφαρμογή.

Σε 353.000 υπολογίζουν τα θύματα αυτής της γενοκτονίας. Αλλά, οι αριθμοί δεν βγαίνουν. Είναι πολύ μεγαλύτεροι.

Είναι λάθος να διακηρύττουμε πως τα θύματα τις γενοκτονίας ανέρχονται στις 353.000. Ποια στατιστική υπολόγισε τους θανάτους στις θανατηφόρες διαδρομές της προσφυγιάς, όπου τους Πόντιους θέριζε η πείνα, οι κακουχίες, οι ποικίλες ασθένειες κι επιδημίες; Κανείς. Όσοι δεν σφαγιάστηκαν προσπάθησαν να διασωθούν με τη φυγή προς τον Καύκασο, κυρίως οι Πόντιοι του Επαρχείου του Καρς. Όμως οι παράπλευρες συνέπειες της Γενοκτονίας είχαν κι εκεί τραγικά αποτελέσματα.

 

ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ

Μ αυτά και μ αυτά, φθάσαμε στη μικρασιατική εκστρατεία και την κατάρρευση του μετώπου που σήμανε το τέλος του Ελληνισμού της Θράκης, του Πόντου και της Ανατολής.

Έχουν εξοντωθεί 353 χιλιάδες Έλληνες του Πόντου και άλλοι τόσοι και περισσότεροι αναγκάστηκαν να καταφύγουν στον Καύκασο και τη Ρωσία.

Έχουν επίσης εξοντωθεί περισσότεροι από ένα εκατομμύριο Έλληνες της Θράκης και της Ανατολής.

 

ΤΟ ΤΕΛΟΣ

24 Ιουλίου 1923 υπογράφεται η Συνθήκη της Λοζάνης, η οποία ορίζει τα σύνορα μεταξύ Ελλάδος και Τουρκία.

Ειδικό παράρτημα προβλέπει την αναγκαστική Ανταλλαγή των πληθυσμών.

1.500.000 εκατομμύριο Έλληνες εγκατέλειψαν τις προαιώνιες εστίες τους και ήλθαν στην Ελλάδα ως ανταλλάξιμοι πρόσφυγες.

Πολλοί πέθαναν στα πλοία της προσφυγιάς και στα στρατόπεδα φιλοξενίας από την πείνα, τις επιδημίες της χολέρας, του τύφου, της ελονοσίας κ.λπ.

Οι μουσουλμάνοι που έφυγαν από την Ελλάδα δεν ξεπερνούσαν τις 500 χιλιάδες.

Η ΝΕΜΕΣΙΣ ΤΩΝ ΑΡΜΕΝΙΩΝ

Τα πάνδεινα υπέφεραν και οι Αρμένιοι. Μετά τη γενοκτονία, θέλησαν, δικαίως, να εκδικηθούν.

Το σχέδιο «Νέμεσις» των Αρμενίων

15 Μαρτίου 1921, ο Σογομόν Τελχιριάν σκοτώνει τον Ταλαάτ Πασά στο Βερολίνο

18 Ιουλίου 1921, ο Μισάκ Τορλακιάν σκοτώνει στην Κωνσταντινούπολη τον υπουργό Εσωτερικών του Αζερμπαϊτζάν, Μπεχούντ Χαν Τζιβανσίρ, υπεύθυνο για τη σφαγή 20 χιλιάδων Αρμενίων του Μπακού.

5 Δεκεμβρίου 1921, ο Αρσαβίρ Σιρακιάν σκοτώνει το ηγετικό στέλεχος των Νεοτούρκων, Σαΐντ Χαλίμ.

17 Απριλίου 1922, οι Σιρακιάν και Γεργκανιάν σκοτώνουν στο Βερολίνο τον Μπεχαεντίν Σακίρ και τον πρώην νομάρχη Τραπεζούντας, Τζεμάλ Αζμί.

25 Ιουλίου 1922, οι ΣτεπάνΤζαγικιάν, Μπεντρός Τερ Μπογοσιάν και ΑρντασέζΚεβορκιάν σκοτώνουν τον Τζεμάλ πασά στην Τυφλίδα

4 Αυγούστου 1922, ομάδα Αρμενίων σκοτώνει τον Ενβέρ πασά στη Σαμαρκάνδη.

26 Αυγούστου 1926, απαγχονίζεται από το κεμαλικό καθεστώς ο τελευταίος της λίστας, δρ. Ναζίμ.

ΤΟ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΓΙΝΕ

Το 1923, Μικρασιάτες, Πόντιοι και Θρακιώτες επιχείρησαν να κάνουν μνημόσυνο των θυμάτων της Γενοκτονίας στη Μητρόπολη των Αθηνών.

Εισέβαλε η αστυνομία, έριξε κάτω τα κόλλυβα και οδήγησε στο τμήμα τους… υπαιτίους, με το αιτιολογικό ότι «επιχείρησαν να δημιουργήσουν πρόβλημα στις σχέσεις της Ελλάδος με ξένη χώρα»!

Έτσι μας αφαιρέθηκε το Δικαίωμα στη Μνήμη.

Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΤΗΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ

Η Τουρκία συνεχίζει την πολιτική της Γενοκτονίας και της εθνοκάθαρσης.

6-7 Σεπτεμβρίου 1955, λεηλασίες ελληνικών περιουσιών Κωνσταντινούπολης

1964, Απελάσεις Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης

1974, Εισβολή και Κατοχή της Κύπρου, εθνοκάθαρση εγκλωβισμένων

Η πολιτική της Γενοκτονίας συνεχίζεται σε Κύπρο-Αιγαίο-Θράκη

Η Τουρκία συνεχίζει την πολιτική της Γενοκτονίας σήμερα εναντίον των Ασσυρίων, των Γεζιντί και των Κούρδων, υποστηρίζοντας ανοικτά τους τζιχαντιστές, που δρουν με βάση το ίδιο δόγμα των Νεοτούρκων.

Η ΑΝΑΚΤΗΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΟΣ ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ

24 Φεβρουαρίου 1994, Αναγνώριση από τη Βουλή της 19ης Μαΐου ως ημέρας Μνήμης της Γενοκτονίας του Ποντιακού Ελληνισμού

1998, Αναγνώριση από τη Βουλή της 14ης Σεπτεμβρίου ως ημέρας μνήμης της Γενοκτονίας της Ελληνισμού της Μικράς Ασίας.

Δεκέμβριος 2007, η Διεθνής Ένωση Μελετητών Γενοκτονιών αναγνώρισε επίσημα τη γενοκτονία των Ελλήνων, μαζί με την γενοκτονία των Ασσυρίων.

9 Σεπτεμβρίου 2014, Αντιρατσιστικό νομοσχέδιο προβλέπει την ποινικοποίηση της άρνησης των γενοκτονιών που αναγνωρίστηκαν από το Ελληνικό Κοινοβούλιο.

Υπάρχει ένας πολύ σημαντικός λόγος που μας υποχρεώνει ως Ποντίους να διατηρήσουμε άσβεστη τη μνήμη του κορυφαίου αυτού γεγονότος της γενοκτονίας των προγόνων μας. Είναι η δικαίωση αυτής της θυσίας και η απαίτηση να μην επαναληφθούν, καθώς επαναλήφθηκαν τέτοια ή παρόμοια τραγικά γεγονότα, όπως ο διωγμός των Ελλήνων από την Κωνσταντινούπολη, την Ίμβρο, την Τένεδο και η  εθνοκάθαρση 200.000 Ελληνοκυπρίων από τις προγονικές τους εστίες το 1974

 

 

Video Shows Turkish President Exiting Vehicle During Violent Clashes

0

The Atlantic.

Recep Tayyip Erdogan saw clashes unfold just before he entered the Turkish ambassador’s residence.

President Trump walks Erdogan to his car following his visit to the White House on May 16. Susan Walsh / AP   
McKay Coppins May 18, 2017
Aria Bendix 
Video footage released Thursday sheds new light on Tuesday’s violent clash between Turkish President Recep Tayyip Erdogan’s security detail and protesters in Washington, D.C. The video, shot by Voice of America, takes place moments before the brawl, which injured 12 people, including a police officer, outside the Turkish ambassador’s residence. In the beginning of the footage, one of Erdogan’s bodyguards is seen speaking to the president, who remains inside his black Mercedes Benz. About 13 seconds into the footage, the bodyguard taps on the shoulder of another member of Erdogan’s security detail just moments before the fighting commences. At the 1:13 mark, Erdogan can be seen stepping out of the vehicle. After briefly watching the altercation, he then enters the building.

While the video’s implications are still unclear, many reporters have drawn their own conclusions on social media:

The violence began Tuesday in response to anti-Erdogan protests organized by Kurdish Americans, the Armenian National Committee of America, and supporters of the Peoples’s Democratic Party, a pro-Kurdish political party in Turkey. Hours earlier, Erdogan met with President Trump at the White House to discuss the arming of Kurdish rebels in Syria, among other issues. Witnesses say the attack broke out suddenly when Erdogan’s guards and supporters began charging at protesters. In Tuesday’s video, one protester can be seen being repeatedly kicked in the face. Lucy Usoyan, an Armenian-American activist, told VOA that protestors were chanting “Long live U.S.A., long live Kurdistan and Armenia” just before they were attacked. “I saw blood everywhere,” Usoyan told the news outlet. “For a second, I thought that I [was] not in the capital of the U.S., but in Turkey, being beaten by Erdogan supporters.”

 At the time, a local NBC affiliate reported that Erdogan was inside the Turkish ambassador’s residence when the violence occurred. But Thursday’s video footage shows him getting out of the Mercedes as the brawl continues in the background. Even if it becomes clear that anyone associated with Erdogan was responsible for the altercation, it’s unlikely they will face charges. While two members of Erdogan’s security detail were briefly detained during the brawl, a senior U.S. State Department official told CNN that “customary international law affords heads of state and members of their entourage with inviolability from arrest and detention.”
Despite this diplomatic immunity, many U.S. officials have been quick to criticize Erdogan’s guards. The day after the altercation, Peter Newsham, the Metropolitan Police Department’s chief, referred to the incident as “a brutal attack on peaceful protesters.” D.C. Mayor Muriel Bowser issued a similar statement on Wednesday, saying, “What we saw yesterday—a violent attack on a peaceful demonstration—is an affront to D.C. values and our rights as Americans.” The Turkish embassy offered a different interpretation, claiming the protestors were “aggressively provoking Turkish-American citizens who had peacefully assembled to greet the president … [and] responded in self-defense.”

Altercations in Washington, D.C. are not a first for Erdogan. A little over a year ago, members of his security detail were accused of manhandling and cursing at reporters outside an event at the Brookings Institution, a D.C.-based think tank. At the time, Erdogan was delivering a speech in which he referred to the protests happening outside. “They are shouting,” he said, “but they don’t know what’s going on back in Turkey.”

Η Συνθήκη της Λωζάνης και οι ελληνοτουρκικές σχέσεις μέχρι σήμερα

7

 

 

Η Ελλάδα, και αυτό αφορά και την βόρεια γείτονα μας, είναι σταθερά υπέρ της σταθερότητας στην περιοχή. Είμαστε σταθερά υπέρ της ύπαρξης της ενότητας της FYROM, είμαστε οι μόνοι που δεν μπερδευτήκαμε ακόμα και σήμερα στα εσωτερικά της και θα υπερασπιστούμε την ύπαρξη της. Δεν είμαστε πλέον στο μεσοπόλεμο, αλλά «σε μία εποχή που υπάρχει σταθερότητα και απαιτείται σταθερότητα στους διεθνείς κανόνες και στην εφαρμογή των διεθνών σχέσεων, αλλά απαιτείται πριν απ’ όλα μεγάλος σεβασμός απέναντι στα σύνορα.

Όποιος επεμβαίνει στα εσωτερικά της Ελλάδος -κάτι που ουδείς δικαιούται- και όποιος δεν εφαρμόζει τις συμφωνίες EE-ΟΙΣ (Οργανισμός Ισλαμικής Συνεργασίας), σύμφωνα με τις οποίες η μία πλευρά δεν έχει το δικαίωμα να παρεμβαίνει στα εσωτερικά της άλλης, θα αντιμετωπίσει συνέπειες σε τομείς των ευρωπαϊκών πολιτικών. Η εποχή που κάποιες χώρες αδίκως καταδίκαζαν την Ελλάδα στηριζόμενες σε ψεύδη τρίτης χώρας, τελείωσε.

Κάθε χρόνο πηγαίνει η Τουρκία και θέτει ζήτημα περί δήθεν καταπιεσμένης μειονότητας στη Θράκη και προσπαθεί να θέσει και θέμα στη Δωδεκάνησο, ισχυριζόμενη ότι και εκεί δήθεν υπάρχει μειονότητα. Και εμείς κάνουμε κρούσεις σε φιλικές προς εμάς χώρες που λένε ναι, ναι, αλλά όταν έρχεται η στιγμή της ψηφοφορίας μας ξεχνάνε, η συμπεριφορά αυτών των χωρών δεν μπορεί παρά να έχει κόστος και στις σχέσεις τους με την Ευρωπαϊκή Ένωση, καθώς υπάρχει ρητή συμφωνία που προβλέπει ότι ο ένας Οργανισμός δεν μπορεί να παρεμβαίνει στα εσωτερικά του άλλου.

Αναφερόμενος στον Τούρκο Πρόεδρο Ρεζέπ Ταγίπ Ερντογάν και στις αναφορές του για την αναθεώρηση της Συνθήκης της Λωζάννης είπε ότι «συχνά ξεχνιόμαστε ότι πριν την καταστρατήγηση της, υπήρξε η μη εφαρμογή της». Λόγος για τον οποίο τα τελευταία δύο χρόνια η ελληνική διπλωματία υπενθυμίζει στους Τούρκους -όταν ανοίγουν συζητήσεις για τις διεθνείς συνθήκες- τις παραβιάσεις που έκαναν στην Ίμβρο και στην Τένεδο.

Και στον κ. Τσαβούσογλου τον οποίο είδα το περασμένο Σάββατο στη Μάλτα αυτό του είπα: Μεβλούτ, εμείς σας θέλουμε στην Ευρώπη, εσείς θέλετε να είστε Ευρωπαίοι, θα παλέψετε να είστε Ευρωπαίοι; Μην προσπαθείτε να βάλετε πάνω σε εμάς το δίλημμα σας αν σας θέλουμε ή όχι. Απαντήστε οι ίδιοι το δίλημμα του τι ακριβώς θέλετε: περιφερειακή αυτόνομη ηγετική δύναμη ή κομμάτι του ευρωπαϊκού γίγνεσθαι. Ας το επιλέξετε οι ίδιοι. Αν θελήσετε τον ευρωπαϊκό προσανατολισμό εμείς θα σας βοηθήσουμε.

Οι παραβιάσεις και η υπογράμμισή τους δεν αφορά μόνο την Ίμβρο και την Τένεδο, αφορά την υπεράσπιση των διεθνών συνθηκών και του διεθνούς δικαίου ως προς το αυτοδιοίκητο από τον ιθαγενή πληθυσμό αλλά και τις προβλέψεις για την αστυνόμευση των νησιών.

Αυτά όλα παραβιάστηκαν και η παραβίαση άρχισε με ένα χαρακτηριστικό πανικού που είναι κακός σύμβουλος στην εξωτερική πολιτική. Παραδόθηκε η Τένεδος πριν καν επικυρωθεί η συνθήκη της Λωζάννης από τα κοινοβούλια της Τουρκίας και της Ελλάδας. Δεν παραδόθηκε στους ιθαγενείς δηλαδή στον ελληνικό κατά πλειοψηφία πληθυσμό, αλλά παραδόθηκε στον τουρκικό στρατό.

Για τις ευθύνες της ελληνικής πλευράς έκανε λόγο για «επιπολαιότητα υπό τον πανικό να μην διεκδικούμε την εφαρμογή της συνθήκης της Λωζάννης με την οποία είχαμε προβεί σε παραχωρήσεις κατ΄ ανάγκη λόγω της μεγάλης στρατιωτικής ήττας», εκφράζοντας την άποψη ότι «δεν πρέπει ποτέ κανείς να κάνει εξωτερική πολιτική σε συνθήκες πανικού και ανασφάλειας, ότι πρέπει να μιλά λίγο και να σκέφτεται περισσότερο και να διασφαλίζει ότι δεν πέφτει τίποτα κάτω από το τραπέζι».

Σε αυτή τη λογική,  το υπουργείο Εξωτερικών στα δυόμισι χρόνια που είμαι επικεφαλής του, σε 70 περιπτώσεις προχώρησε με συγκεκριμένα μέτρα σε αυστηρότατες παρατηρήσεις και συστάσεις, αλλά και ενέργειες σε ξένες χώρες που παραβίαζαν η προσκρούανε στα δικά μας συμφέροντα, δύο παραδείγματα, την απόσυρση των πρέσβεων μας από την Πράγα και τη Βιέννη για «να συνέλθουν, διότι η Ελλάδα μπορεί να είναι μία χώρα σε οικονομική κρίση αλλά αποτελεί μία ισχυρή δύναμη και στην περιοχή και μία ισχυρή παρουσία στην ίδια την ΕΕ.

Δεν πρέπει να ξεχνά κανείς ότι όταν συνομιλεί και διαπραγματεύεται με όλους τους γείτονές μας πρέπει έχει καλή γνώση της κατάστασης και των αντιφάσεών τους.

Η Τουρκία είναι γνωστή για τις αντιφάσεις της από τη μία μεριά λέει για τη γενοκτονία των Αρμενίων ότι δεν έχει καμία σχέση με την οθωμανική αυτοκρατορία και από την άλλη ο Πρόεδρος της βγαίνει και λέει ότι ονειρεύεται τα της οθωμανικής αυτοκρατορίας. Οι γεωγραφικές της αντιθέσεις όπως κατέδειξε το πρόσφατο δημοψήφισμα καθώς το «Όχι» κέρδισαν οι περιοχές των ακτών, όπου ζουν οι πιο ανεπτυγμένες ομάδες της τουρκικής κοινωνίας, η διανόηση της, η εργατική της τάξη, η αστική της ελίτ και είναι σε αντίθεση με τις εσωτερικές περιοχές στις οποίες κέρδισε το ναι με 70-80%.

Οι  αντιφάσεις της Τουρκίας ανάμεσα στο κουρδικό και το τουρκικό στοιχείο, τις θρησκευτικές αντιπαραθέσεις με τους Αλεβίτες,   το σημαντικό στοιχείο που προστέθηκε στην εξωτερική πολιτική είναι οι αντιφάσεις στην ψυχολογία των ίδιων των ηγετικών στρωμάτων της Τουρκίας. Η αίσθηση φόβου και ανασφάλειας, σε αντιπαράθεση με ένα αίσθημα υπεροχής αυτών που νίκησαν απέναντι στο πραξικόπημα.

Η αντιφατική Τουρκία θέλει προσεκτικούς, νηφάλιους, ήρεμους χειρισμούς, είναι καλό και πρέπει να έχουμε ως βασικό προσανατολισμό ότι θέλουμε μία ευρωπαϊκή Τουρκία, καθώς είναι συμφέρον της Ελλάδας μία Τουρκία που συμπεριφέρεται δημοκρατικά και ευρωπαϊκά το αν θα γίνει ευρωπαϊκό κράτος ή όχι το αποφασίζει ίδια.

Και στον κ. Τσαβούσογλου τον οποίο είδα το περασμένο Σάββατο στη Μάλτα  αυτό του είπα: Μεβλούτ, εμείς σας θέλουμε στην Ευρώπη, εσείς θέλετε να είστε Ευρωπαίοι, θα παλέψετε να είστε Ευρωπαίοι; Μην προσπαθείτε να βάλετε πάνω σε εμάς το δίλημμα σας αν σας θέλουμε ή όχι. Απαντήστε οι ίδιοι το δίλημμα του τι ακριβώς θέλετε: περιφερειακή αυτόνομη ηγετική δύναμη ή κομμάτι του ευρωπαϊκού γίγνεσθαι. Ας το επιλέξετε οι ίδιοι. Αν θελήσετε τον ευρωπαϊκό προσανατολισμό εμείς θα σας βοηθήσουμε.

Γνωρίζουμε ότι η Τουρκία είναι μία νευρική και αναθεωρητική δύναμη, η οποία έχει την συνήθεια να χτυπά όταν νιώθει ότι η άλλη πλευρά έχει αδυναμία». Κάνοντας μία ιστορική αναδρομή στους βασικούς σταθμούς της οδυνηρής ιστορίας της Ίμβου και της Τενέδου τόνισε ότι η Τουρκία την Συνθήκη της Λωζάννης «δεν την υλοποίησε καθόλου, και μάλιστα χωρίς κόστος. Έχω  επαναφέρει ο ίδιος το ζήτημα και  θα επιμείνω  στο θέμα των δικαιωμάτων του πληθυσμού των δύο νησιών. Παροτρύνω  δε τους δύο συλλόγους να πιέσουν προς όλες τις πλευρές για την υλοποίηση μιας άλλης πολιτικής.

Τα βήματα που υιοθέτησε στο παρελθόν η Τουρκία, τη βαριά φορολόγηση, την απαλλοτρίωση της περιουσίας των Ελλήνων και τέλος στον εποικισμό, την εμφάνιση στρατού και την εγκατάσταση φυλακισμένων, βήματα που οδήγησαν στην εξώθηση των γηγενών και στην αλλαγή της δημογραφικής ταυτότητας των νησιών.

Ένα νησί δεν χάνεται για μία μόνο αιτία. Δεν χάνεται μόνο από τα λάθη που μπορεί να κάνει μία πολιτική ηγεσία. Χρειάζονται πολλές συγκυρίες. Χρειάστηκε η ήττα του στρατού, οι πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία που φέρνανε και τον πανικό μαζί τους, χρειάστηκε η διπλωματική απομόνωση. Δεν ήταν λάθη μόνο της ελληνικής ηγεσίας αλλά και αντικειμενικές συνθήκες που οδήγησαν σε αυτή την κατάσταση, καθώς «οι Δυτικοί δεν ήθελαν να δυσαρεστήσουν τους Τούρκους μετά από τη Συνθήκη της Λωζάννης, γιατί χρησιμοποιούσαν τα μεγάλης γεωστρατηγικής σημασίας νησιά στην είσοδο των Δαρδανελίων ως αντίβαρο για να πάρουν δικαιώματα στα Στενά και πρόσβαση στα πετρέλαια της Μοσούλης.

Και γι’ αυτό στη διεθνή πολιτική, χρειάζεται και ο ίδιος να έχεις αντίβαρα αλλά να είσαι και πάρα πολύ προσεκτικός αν σε μία διαπραγμάτευση που κάνεις και σου ακούγονται παράξενα πράγματα και κάποιοι υπόσχονται εύκολες λύσεις για τρίτους προκειμένου να πάρουν ανταλλάγματα αλλού ή για να σε καθησυχάσουν.

Πρέπει να έχουμε ανοιχτά τα μάτια μας,   για την μεγάλη απώλεια των νησιών έπαιξε ρόλο το γεγονός ότι υποκαταστάθηκε το κριτήριο των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, της εθνικής αυτοδιάθεσης από το κριτήριο των γεωπολιτικών στρατηγικών συμφερόντων της Τουρκίας, αφενός διότι οι Βρετανοί στη διάρκεια του πρώτου παγκοσμίου πολέμου συμπεριφέρθηκαν σε αυτά τα νησιά ως κατακτητές, ενώ ήταν προσωρινά παρόντες στρατιωτικά, και αφετέρου λόγω της μη αξιοποίησης των δυνατοτήτων από την ελληνική πλευρά της Συνθήκης της Λωζάννης από ιδιοτέλειες και αντιφάσεις και στον πολιτικό κόσμο και την Εκκλησία. Αλλά και από τον πανικό και την αυταπάτη ότι οι εγγυήσεις που δίνονταν από τις μεγάλες δυνάμεις για την Ίμβρο και την Τένεδο θα κρατηθούν, ενώ ουδείς της θυμήθηκε μετά.

Κατά συνέπεια νομίζω ότι η Ελλάδα αυτό που διδάσκεται από την Ίμβρο και την Τένεδο είναι πρώτον ότι έχει και σήμερα δυνατότητες να διεκδικεί καλύτερες συνθήκες για τον υπάρχοντα μικρό αριθμό ελληνισμού στα δυο αυτά νησιά αλλά και για την επιστροφή του. Δεύτερον ότι πρέπει να έχει τα μάτια της ψυχής και του μυαλού της ανοιχτά απέναντι στο τι και πού ακριβώς στοχεύουν κάποιοι. Να μην έχει αυταπάτες ότι οι διεθνείς οργανισμοί εξ’ ορισμού είναι με την Ελλάδα, όπως είχε για την Κοινωνία των Εθνών εκείνη την περίοδο, και να επιδιώκει πάντα και να προτάσσει τα μέσα της διπλωματίας και της διαπραγμάτευσης αλλά χωρίς να έχει την αίσθηση ότι κάθε φορά που πιέζεται πρέπει να υποχωρεί. Οι διαπραγματεύσεις και ο διάλογος έχουν τους δικούς τους κανόνες και η κάθε πλευρά πρέπει να τους αξιοποιεί».

  • Ομιλία στην παρουσίαση του βιβλίου του Νικου Σηφουνάκη » Ίμβρος -Τένεδος : από τη Συνθήκη της Λωζάνης στη δραματική συρρίκνωση τη Ελληνισμού».
  • https://www.anoixtoparathyro.gr/η-συνθήκη-της-λωζάννης-και-οι-ελληνοτο/

Πρέπει να ανησυχούν η Αθήνα και η Λευκωσία; Η Τουρκία ψάχνει θαλάσσια πλατφόρμα πετρελαίου

0

Του Βασίλη Κοψαχείλη*

FILE PHOTO: Commander of Turkish Naval Forces Admiral Bülent BOSTANOĞLU visited Turkish frigate TCG GAZİANTEP on 26 April. TCG GAZİANTEP was deployed in Eastern Mediterranean as part of Operation MEDITERRANEAN SHIELD.  Admiral Veysel KÖSELE, Fleet Commander, also accompanied Admiral BOSTANOĞLU on board TCG GAZİANTEP.  Admiral BOSTANOĞLU had an opportunity to closely monitor BARBAROS HAYRETTİN PAŞA, Turkey’s seismographic research vessel off Cyprus. Photo via Turkish Navy

Το ενεργειακό δυναμικό της Ανατολικής Μεσογείου και οι συνέργειες μεταξύ Ελλάδας, Κύπρου, Ισραήλ και Αιγύπτου, ξύπνησαν το ενδιαφέρον της Τουρκίας να αποκτήσει και εκείνη λόγο και ρόλο στην περιοχή.

 

Έτσι, συστηματοποίησε την αναθεωρητική της στρατηγική και την εμπλούτισε με νέες αξιώσεις (Α/71/875-S/2017/321), με προσωρινές παραβιάσεις της Κυπριακής ΑΟΖ μετά και την απόκτηση του ερευνητικού πλοίου «Barbaros» και με διπλωματικές ενέργειες νομιμοποίησης των διεκδικήσεών της και προώθησης αμφιλεγόμενων «λύσεων» του Κυπριακού Ζητήματος.

Ειδικότερα, η Τουρκία προσπαθεί να εμπεδώσει δικαίωμα χρησικτησίας μέρους της Κυπριακής ΑΟΖ (κυρίως του χώρου δυτικά του γεωτεμαχίου 6) που με την πάροδο του χρόνου δύναται να δημιουργήσει νομικό προηγούμενο και μελλοντικά να καθιερώσει Τουρκική δικαιοδοσία στην περιοχή.

Η πλέον ανησυχητική εξέλιξη είναι η προσπάθεια της Τουρκίας να βρει, μεταφέρει και εγκαταστήσει στην Ανατολική Μεσόγειο πλατφόρμα άντλησης Υ/Α.

Είναι μια εξέλιξη που θα πρέπει να προβληματίσει έντονα τις ηγεσίες σε Κύπρο και Ελλάδα, διότι είναι μία λίαν επικίνδυνη προοπτική και γιατί επιπλέον οι γεωστρατηγικοί κίνδυνοι που προκύπτουν, παρουσιάζονται στην κοινή γνώμη με τρόπο απλοϊκό και εξωραϊστικό, ως ζήτημα που θα το «λύσουν» οι εταιρείες και τα κράτη τους που έχουν εξασφαλίζει αδειοδότηση εντός της Κυπριακής ΑΟΖ.

Θα είναι άραγε «λύσεις» που θα ξεκαθαρίζουν ότι κυρίαρχος στην Κυπριακή ΑΟΖ είναι η Κυπριακή Δημοκρατία; Μακάρι! Η πραγματικότητα, ωστόσο, μπορεί να αποδειχθεί πολύ διαφορετική και τραγική…

Οι θαλάσσιες πλατφόρμες (Oil Rigs)
Οι θαλάσσιες πλατφόρμες έρευνας και άντλησης Υ/Α χωρίζονται σε διαφόρους τύπους και κατηγορίες. Σήμερα, ανά τον κόσμο, βρίσκονται σε λειτουργία περίπου 1000 με 1200 πλατφόρμες, ενώ οι χαμηλές τιμές Υ/Α της τελευταίας διετίας, έχουν απενεργοποιήσει πολλές από αυτές, οι οποίες διατίθενται προς πώληση στη διεθνή αγορά.

Το νομικό καθεστώς που διέπει τις θαλάσσιες πλατφόρμες έρευνας και άντλησης Υ/Α ορίζεται από την UNCLOS (UN Convention on the Law of the Sea) του 1982 καθώς και από πληθώρα άλλων διατάξεων που αφορούν συμπληρωματικές υπερεθνικές και εθνικές νομοθεσίες, κυρίως για θέματα προστασίας του περιβάλλοντος.

Γεωπολιτικά, για να θέσουμε το θέμα απλά και πρακτικά, η θαλάσσια πλατφόρμα είναι πλωτό νησί. Δεν έχει κυριαρχικά δικαιώματα όπως έχει ένα φυσικό νησί, όμως έχει δικαιώματα προστασίας από την χώρα/σημαία που την εγκαθιστά (σε ακτίνα 500 μέτρων περιμετρικά) και δημιουργεί τετελεσμένα σε αντίθεση με τα σεισμογραφικά ερευνητικά πλοία (όπως το Barbaros) τα οποία κάνουν προσωρινή παραβίαση και φεύγουν μετά την εκτέλεση του προγράμματος.

Οι προσπάθειες της Τουρκίας να αποκτήσει εξέδρα
Λόγω των χαμηλών τιμών Υ/Α, υπάρχουν στην διεθνή αγορά αρκετές πλατφόρμες που διατίθενται προς πώληση και η Τουρκία ψάχνει τουλάχιστο από τα τέλη του 2015 να βρει μία πλατφόρμα ή drill ship βαθιάς θάλασσας, να το επανδρώσει και να το μεταφέρει στην Ανατολική Μεσόγειο ώστε να δημιουργήσει μία νέα διεθνοπολιτική πραγματικότητα στην περιοχή.

Η Τουρκία αυτή την περίοδο διαπραγματεύεται πολύ σοβαρά με τους Νορβηγούς, αλλά και άλλους ιδιοκτήτες, την αγορά μιας πλατφόρμας. Καλά πληροφορημένες πηγές εκτιμούν πως από τη στιγμή που θα αγοράσει μια πλατφόρμα, θα χρειαστεί ξένα πληρώματα και τεχνικούς για να την επανδρώσει και ένα περίπου χρόνο ακόμη για να την καταστήσει λειτουργική στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου.

Τι θα σήμαινε τουρκική εξέδρα στην Ανατ. Μεσόγειο;
Όπως τονίσαμε παραπάνω, μία εξέδρα δημιουργεί τετελεσμένα και δικαιώματα προστασίας από το κράτος, τη σημαία του οποίου φέρει η εξέδρα.

Η Τουρκία μεθοδικά α) ενημέρωσε τον ΟΗΕ ότι είναι δική της υφαλοκρηπίδα ο χώρος μεταξύ των 6ν.μ. ανατολικά της Ρόδου, Καρπάθου, Κρήτης, 6ν.μ. δυτικά της Κύπρου και 6ν.μ. νότια του Καστελόριζου, β) δεν έχει υπογράψει την Διεθνή Σύμβαση της Θάλασσας του 1982 και άρα δεν δεσμεύεται από αυτή, γ) δεν αναγνωρίζει τη σημερινή Κυπριακή Δημοκρατία και άρα δεν αναγνωρίζει και το δικαίωμά της σε ΑΟΖ, όπως δεν αναγνωρίζει την έννοια της ΑΟΖ αφού δεν έχει υπογράψει τη Σύμβαση του 1982, δ) έχει θέσει θέματα στην Αίγυπτο ώστε να μην προχωρήσει σε οριοθέτηση ΑΟΖ με την Ελλάδα και έτσι η Αίγυπτος έχει παγώσει το όλο θέμα, ε) προωθεί αμφιλεγόμενα σχέδια «λύσης» του Κυπριακού, και στ) έχει εμπεδώσει διεθνώς κλίμα ότι χωρίς αυτήν σε κεντρικό ρόλο, Υ/Α δεν πρόκειται να βγουν από την Κύπρο.

Με βάση τα παραπάνω και συνεκτιμώντας τη συμπεριφορά της Τουρκίας στην περιοχή, δεν θα πρέπει να αποκλείσουμε την περίπτωση η Τουρκία να μεταφέρει και εγκαταστήσει μια εξέδρα ακόμη και εντός της Κυπριακής ΑΟΖ. Και εδώ πραγματικά αποκαλύπτονται τα όρια του Διεθνούς Δικαίου, αφού κάτι τέτοιο εναπόκειται τελικά στην πολιτική βούληση και την ισχύ της Κυπριακής Δημοκρατίας, των περιφερειακών της συμμάχων, των εταιρειών και των κρατών τους να ξεκαθαρίσουν στην Τουρκία το ποιος είναι ο κυρίαρχος της περιοχής.

Εδώ βρίσκεται το σκοτεινό σημείο του τι θα πράξουν οι άλλοι, καθώς η Κυπριακή Δημοκρατία δεν έχει την ισχύ (στα πλαίσια της «αυτοβοήθειας») να πετάξει έξω από την ΑΟΖ της την Τουρκία, αν αυτή αποφασίσει να συμπεριφερθεί με αυτόν τον βάρβαρο τρόπο στην περιοχή.

Αν η Κυπριακή Δημοκρατία απλά διαμαρτυρηθεί σε διπλωματικό επίπεδο και δεν έχει την ισχύ να επιβάλλει στην πράξη την βούλησή της στην Τουρκία, τότε με την πάροδο του χρόνου η Τουρκία θα έχει εμπεδώσει καθεστώς χρησικτησίας και νομικό προηγούμενο για να νομιμοποιήσει τις διεκδικήσεις της έναντι της Κύπρου. Εδώ φτάσαμε ακόμη και ο ΟΗΕ να προωθεί σχέδια «λύσης» που εξισώνουν τον εισβολέα με το θύμα!!! Στη χρησικτησία θα κολλήσουν…;

Αν η Κύπρος αναζητήσει στήριξη και βοήθεια από τους συμμάχους της στην περιοχή, ενδεχομένως να πετύχει περισσότερα.

Όμως ποιοι είναι οι σύμμαχοί της; Μήπως είναι το Ισραήλ, που άλλη γλώσσα εμφανίζεται να μιλά ο Πρωθυπουργός του και άλλη ο Διευθυντής Πετρελαίων της χώρας ή μήπως θα πρέπει πρώτα να απαντήσουμε το ερώτημα ποιος κυβερνά επιτέλους το Ισραήλ – οι εταιρείες ή η Ισραηλινή κυβέρνηση;

Μήπως είναι η Αίγυπτος που ακόμη και υπό τον φιλικό Πρόεδρο Σίσι, κάνει δεύτερες σκέψεις σχετικά με την Κυπριακή και Ελλαδική ΑΟΖ;

Ποιος τελικά από τους συμμάχους της Κύπρου θα έμπλεκε σε διαμάχη με την Τουρκία για τα κυριαρχικά συμφέροντα της Κύπρου;

Μήπως θα το κάνουν τα κράτη που οι εταιρείες τους έχουν εξασφαλίσει γεωτεμάχια και συμβόλαια έρευνας και εξόρυξης εντός της Κυπριακής ΑΟΖ;

Ας δούμε ποιες είναι οι εταιρείες και τα κράτη που τις στηρίζουν.

Στα γεωτεμάχια 2,3 και 9 βρίσκονται η Ιταλική Eni και η Νοτιοκορεατική Kogas. H Eni είναι σημαντικότατος προμηθευτής Ρωσικού φυσικού αερίου στην Τουρκία και μάλιστα με ολοένα αυξανόμενες πωλήσεις και μερίδια αγοράς στην Τουρκική αγορά. Η κρατική Νοτιοκορεατική Kogas διατηρεί στενότατους επιχειρηματικούς, πολιτικούς και στρατιωτικούς δεσμούς με την Τουρκία, στρατηγικού επιπέδου.

Στο γεωτεμάχιο Νο.8 βρίσκεται μόνη της η Eni.

Στο γεωτεμάχιο 12 βρίσκεται η Royal Dutch Shell, η Kuwait Petroleum και η Αμερικανο-Ισραηλινή Noble Energy. Η Kuwait Petroleum μαζί με την Τουρκική εταιρεία πετρελαίων (ΤΡΑΟ) και την Kogas, εκμεταλλεύονται από κοινού μια σειρά πηγαδιών στην Ανατ. Τουρκία με πολύ καλά αποτελέσματα και προοπτικές. H Royal Dutch Shell έχει έντονη παρουσία στον ενεργειακό τομέα της Τουρκίας από το 1923. Σήμερα έχει σημαντική δραστηριότητα στην νοτιοανατολική Τουρκία και στη Μαύρη Θάλασσα με έρευνες και γεωτρήσεις, με την δράση της συνεχώς να επεκτείνεται.

Στα γεωτεμάχια 6 και 11 βρίσκονται η Eni με την Γαλλική Total. Η Total έχει πολύ σημαντική παρουσία στην αγορά των σχεδόν 80 εκατ. κατοίκων της Τουρκίας σε όλο το φάσμα του πετρελαϊκού τομέα και είναι ένας από τους κύριους προμηθευτές της χώρας σε φυσικό αέριο.

Προσφάτως, στο γεωτεμάχιο 10 εισήλθαν ο Αμερικανικός κολοσσός ExxonMobil και η Qatar Petroleum. Η Τουρκία και το Κατάρ διατηρούν πολύ στενές πολιτικές, οικονομικές και στρατιωτικές σχέσεις. Μάλιστα η Τουρκία κατασκευάζει στο Κατάρ τη μεγαλύτερη στρατιωτική της βάση εκτός Τουρκίας που θα φιλοξενεί πάνω από 3000 Τούρκους στρατιώτες και θα αναλάβει την εκπαίδευση σημαντικού τμήματος των ενόπλων δυνάμεων του Κατάρ.

Τέλος, να πούμε ορισμένα πράγματα για τον αμερικανικό παράγοντα (ExxonMobil, Noble Energy). Πολύ πρόσφατα, στις 10 Μαίου 2017, η απάντηση του αμερικανικού State Department σε ερώτηση σχετική με τις τουρκικές προκλήσεις στην Κυπριακή ΑΟΖ ήταν η εξής:

«Αναγνωρίζουμε το δικαίωμα της Κυπριακής Δημοκρατίας να αναπτύξει τους πόρους της στην ΑΟΖ της. Συνεχίσουμε να πιστεύουμε ότι οι πόροι πετρελαίου και φυσικού αερίου του νησιού, όπως και όλοι οι φυσικοί πόροι του, θα πρέπει να κατανέμονται ισότιμα μεταξύ και των δύο κοινοτήτων στο πλαίσιο μια συνολικής διευθέτησης». Δηλαδή, «να τα βρείτε πρώτα μεταξύ σας… διότι αν χρειαστεί να επέμβουμε, θα επιβάλλουμε μια δική μας τάξη πραγμάτων στην περιοχή στα πλαίσια της ισοτιμίας των δύο κοινοτήτων (και των συμφερόντων μας)».
Αυτά είναι τα κράτη και οι εταιρείες που περιμένει η Κύπρος να την στηρίξουν έναντι της Τουρκίας και που ορισμένοι κύκλοι προσπαθούν να πείσουν την Ελλαδική και Κυπριακή κοινή γνώμη ότι θα αναλάβουν αυτοί να ξεκαθαρίσουν το τοπίο για λογαριασμό των Κυπριακών κυριαρχικών δικαιωμάτων.

Δηλαδή, να ρισκάρουν (ως εταιρείες και κράτη) την σύγκρουση με την Τουρκία, την διακοπή των σημαντικότατων σχέσεων που διατηρούν μαζί της, τον αποκλεισμό τους από τον χώρο που ελέγχει η Τουρκία και τις συμμαχίες της στην περιοχή, και όλα αυτά για τα κυριαρχικά συμφέροντα της Κυπριακής Δημοκρατίας και έναν ενεργειακό πλούτο που απλά θα τους αποφέρει μερικά εκατομμύρια δολάρια παραπάνω στους ισολογισμούς τους. Πολύ απλά, στον πραγματικό κόσμο, αυτά δεν γίνονται!

Αδικαιολόγητη επιπολαιότητα!

Δυστυχώς, για άλλη μια φορά, Ελλαδίτες και Κύπριοι έχουν πέσει θύματα της επιπολαιότητας και του υπέρμετρου ενθουσιασμού. Η Τουρκία κλιμακώνει και σοβαρολογεί! Η απόσταση που χωρίζει την Τουρκία από το να προμηθευτεί πλατφόρμα μέχρι να τη φέρει στην Ανατολική Μεσόγειο, είναι μικρή. Αντίθετα εμείς παραμένουμε χαλαροί σε αφηγήματα απεμπόλησης των κυριαρχικών μας υποχρεώσεων και της πολιτικής βούλησης να τα επιβάλλουμε αξιόπιστα στον οποιονδήποτε επιβουλεύεται τα συμφέροντά μας. Βολευόμαστε με την ιδέα ότι άλλοι θα λύσουν τα δικά μας προβλήματα.

Ιστορικά, πάντως, η «φιλοσοφία» αυτή έχει πληρωθεί πολύ ακριβά!

Η Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου και η στρατηγική του Ποντιακού Ελληνισμού

13

 

Του Δαμιανού Βασιλειάδη, εκπαιδευτικού, συγγραφέα, π. Γραμματέα της Πανελλήνιας Ένωσης Ποντίων Αξιωματικών «Αλέξανδρος Υψηλάντης», μέλους του ΙΗΑ (International Hellenic Assosiation)

“Θα σας κόψουμε τα κεφάλια, θα σας εξαφανίσουμε. Ή εμείς θα επιζήσουμε ή εσείς”
Σεφκέτ πασάς, Τούρκος Πρωθυπουργός

Εισαγωγή

Από το 1994 μια νέα “εθνική επέτειος” ήρθε να προστεθεί στο πάνθεον των εθνικών επετείων.
Στις 24 Φεβρουαρίου 1994, ημέρα κήρυξης της επανάστασης του 1821 από τον Γενικό Έφορο της Αρχής της Φιλικής Εταιρείας, Πόντιο πρίγκιπα Αλέξανδρο Υψηλάντη, η Βουλή των Ελλήνων ψήφισε ομόφωνα την ανακήρυξη της 19ης Μαΐου ως «Ημέρα Μνήμης για τη Γενοκτονία των Ελλήνων στο Μικρασιατικό Πόντο». Ημέρα που ο Μουσταφά Κεμάλ αποβιβάστηκε στην Σαμψούντα και ολοκλήρωσε την προγραμματισμένη και προαποφασισμένη από τους Νεότουρκους εθνική εκκαθάριση με την τελευταία κατάληξη της σφαγής και πυρπόλησης της Σμύρνης το 1922, για την οποία γνωστή Ελληνίδα «ιστορικός» έγραψε ότι δεν ήταν σφαγή, αλλά «συνωστισμός» στο λιμάνι της.
Επίσης το 1998 η Βουλή ψήφισε ομόφωνα την ανακήρυξη «της 14ης Σεπτεμβρίου ως ημέρα εθνικής μνήμης της γενοκτονίας των Ελλήνων της Μικράς Ασίας.

Ι. Το ιστορικό πλαίσιο


Η γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού, για να τη γνωρίσουμε σε όλες της τις διαστάσεις, δεν είναι ένα μεμονωμένο γεγονός, αποκομμένο από τις γενικότερες γεωστρατηγικές και γεωπολιτικές εξελίξεις στην περιοχή. Ούτε εθνολογικά, ούτε γεωγραφικά ούτε χρονικά. Είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την Γενοκτονία από τους Τούρκους όλων των χριστιανών πληθυσμών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας από την Θράκη έως την Μικρασιατική Ανατολία στα πλαίσια του λεγόμενου Ανατολικού Ζητήματος, μέσα από το οποίο αναδύεται ως ένα αναπόσπαστο κομμάτι και το πρόβλημα της Γενοκτονίας των Ποντίων.
Φάσεις της γενοκτονίας διαπιστώνουμε από την εποχή έναρξης του Ανατολικού Ζητήματος έως την τελική του κατάληξη με την επικράτηση των Νεότουρκων και την πολιτική της Γενοκτονίας και εθνοκάθαρσης που εφάρμοσαν συστηματικά και προγραμματισμένα για την οριστική του λύση κατά την διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων και κυρίως του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου και ό,τι ακολούθησε μετά απ’ αυτόν, έως την συνθήκη της Λωζάννης το 1923.
Το Ανατολικό Ζήτημα προκύπτει βασικά, όταν οι ευρωπαϊκές δυνάμεις, μπροστά στην επιταχυνόμενη παρακμή της οθωμανικής αυτοκρατορίας, προβάλλουν αξιώσεις και επιχειρούν κάθε είδους διείσδυση, οικονομική, πολιτική στρατιωτική ή άλλη, σε αυτό τον χώρο της Aνατολικής Μεσογείου.
Γνωρίζουμε από την ιστορία ότι οι διάφορες διενέξεις των ισχυρών δυνάμεων ακόμη και από τα τέλη του 19 αιώνα είχαν να κάνουν βασικά με την ενέργεια, της οποίας η βασική πηγή ήταν και είναι οι υδρογονάνθρακες: πετρέλαιο και φυσικό αέριο. Ακόμη και αυτό το λεγόμενο ανατολικό ζήτημα, στο πρόσφατο παρελθόν, είχε άμεση σχέση με τον μαύρο χρυσό της περιοχής της Μέσης Ανατολής και της Ανατολικής Μεσογείου. Ο Έλεγχος των πηγών του πετρελαίου και φυσικού αερίου και η ασφάλεια της απρόσκοπτης ροής του προς την Δύση, αποτελούσε αντικείμενο διένεξης των τότε ιμπεριαλιστικών δυνάμενων, στις οποίες εμπλέκονταν και τα κράτη της περιοχής. Ήταν η εποχή της βιομηχανικής επανάστασης και οι υδρογονάνθρακες από τότε αποτελούσαν στρατηγική πηγή ενέργειας, όπως ακριβώς και σήμερα.
Σ’ αυτά τα πλαίσια αναπτύσσεται ο ανταγωνισμός ανάμεσα στις δυτικές δυνάμεις Αγγλία, Γαλλία και Γερμανία εναντίον της Ρωσίας, η οποία προσπαθεί να προσεταιριστεί τους χριστιανικούς πληθυσμούς της Αυτοκρατορίας για να πετύχει τους στόχους της, που ήταν και είναι ανέκαθεν η κάθοδός και η δημιουργία γεωστρατηγικών και γεωπολιτικών ερεισμάτων στην Μεσόγειο και στο χώρο της Μέσης Ανατολής, υψίστης γεωστρατηγικής σημασίας. Θα αναφέρω μόνο έναν όρο της συνθήκης του Κιουτσούκ Καϊναρτζή, της 21 Ιουλίου 1774, που αφορά τους Χριστιανικούς πληθυσμούς της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας:
Η Ρωσία επέβαλε το ασαφές δικαίωμα προστασίας των ορθόδοξων χριστιανών υπηκόων της Πύλης από τον Τσάρο. Αυτήν την πολιτική κατά το μάλλον ή ήττον συνέχισε η Ρωσία μετέπειτα, για να προσεταιριστεί του χριστιανικούς πληθυσμούς της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Αυτήν την πολιτική της Ρωσίας απεφάσισε στις αρχές του 20 αιώνα να εμποδίσει με κάθε τρόπο και μέσο η Γερμανία, συμβουλεύοντας τους Νεότουρκους να εξαφανίσουν τους χριστιανικούς πληθυσμούς της επικράτειάς της κι’ έτσι να θέσουν φραγμό στην κάθοδο της Ρωσίας στα εδάφη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, δίνοντας τη δυνατότητα στους δυτικούς να δημιουργήσουν ένα απροσπέραστο ανάχωμα στις στρατηγικές επιδιώξεις της Ρωσίας για την κάθοδο στην Μεσόγειο και την Μέση Ανατολή.
Μήπως οι σημερινές διενέξεις των ισχυρών της γης στο χώρο της Ανατολικής Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής δε θυμίζουν τα τραγικά γεγονότα αναβίωσης του Ανατολικού Ζητήματος;
Η αλλαγή κι επαναχάραξη συνόρων, οι Γενοκτονίες, οι εθνοκαθάρσεις, όπως αυτή των Ελληνοκυπρίων το 1974 και οι αναζωπυρώσεις εθνικιστικών διεκδικήσεων και εναντίον της Ελλάδας, συνεχίζουν να τροφοδοτούν και ανατροφοδοτούν ένα νέο Ανατολικό Ζήτημα, του οποίου την κατάληξη δεν είμαστε ακόμη σε θέση να προσδιορίσουμε.
Η εισβολή και κατοχή του Βόρειου τμήματος της Κύπρου, η προσπάθεια νομιμοποίησης μονομερών τουρκικών αναθεωρητικών διεκδικήσεων στο Αιγαίο και την Θράκη, οι επεκτατικές βλέψεις των Σκοπιανών στην ελληνική Μακεδονία και ο Μεγαλοϊδεατισμός την Αλβανίας, με βλέψεις προς την Ήπειρο, την αποκαλούμενη απ’ αυτούς Τσαμουριά, έχουν άμεση σχέση με το νέο Ανατολικό Ζήτημα, όπως ακριβώς και η διάλυση της πρώην Γιουγκοσλαβίας.
Οι «άσπονδοί φίλοι και σύμμαχοί μας», συνεχίζουν στα πλαίσια της διένεξής τους με την Ρωσία και στην προσπάθεια απομόνωσής της, να επιβουλεύονται παντοιοτρόπως τον Ελληνισμό, ο οποίος για τους γνωστούς λόγους τρέφει φιλικά αισθήματα προς την ομόδοξη Ρωσία. Ακόμη και η σημερινή κρίση στην Ελλάδα δεν είναι άμοιρη του Ανατολικού Ζητήματος.

ΙΙ. Σύντομη αναφορά στο Ανατολικό Ζήτημα


Για το λόγο αυτό είναι σημαντικό να κάνουμε μια σύντομη αναφορά στο Ανατολικό Ζήτημα, αν θέλουμε να κατανοήσουμε την διάσταση και το πλαίσιο στο οποίο εντάσσεται η Γενοκτονία των Χριστιανικών πληθυσμών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, στην οποία συγκαταλέγεται η Γενοκτονία των Αρμενίων, των Ποντίων, των Ασσυρίων και των Ελλήνων της Θράκης και της Ιωνίας.
Με την έννοια αυτή η ενασχόλησή μας σήμερα με την Ποντιακή Γενοκτονία αποτελεί θεωρητική αφαίρεση, για να μην επεκταθούμε σε όλο το πλέγμα της Γενοκτονίας, όπως κανονικά θα έπρεπε, αλλά μόνο στην Γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού.
Μέσα στα πλαίσια αυτά των γεωστρατηγικών και γεωπολιτικών αντιπαραθέσεων των μεγάλων δυνάμεων αρχίζει βασικά να ξετυλίγεται η ιστορία που έχει άμεση σχέση με τις τύχες των προγόνων μας.
Η ιστορία αυτή, που ξεκινάει από τα πρώτα δείγματα της υποχώρησης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, είναι άμεσα συνδεδεμένη και με τις εναλλαγές της τουρκικής διοίκησης, της κεντρικής, αλλά και της τοπικής, που πότε ήταν ανεκτική και πότε καταπιεστική, όμως πάντοτε ανυπόφορη, γιατί ήταν απρόβλεπτη, συγκυριακή και βάρβαρη. Ορισμένες φορές η βαρβαρότητά της έπαιρνε κατά διάφορα χρονικά διαστήματα και τη μορφή της φυσικής εξόντωσης., πριν από τον οριστικό σχεδιασμό της Γενοκτονίας.
Σ’ αυτή τη συγκυρία καθοριστικό παράγοντα για όλη την περιοχή του Πόντου έπαιζαν οι ρωσοτουρκικές αντιπαλότητες, όπως τονίσαμε, διενέξεις και πόλεμοι, που είχαν άμεση επίπτωση και στους ομόθρησκους Ποντίους και στους υπόλοιπους χριστιανικούς πληθυσμούς.
Συνήθως μετά από κάθε ρωσοτουρκικό πόλεμο, τα θύματα στην περιοχή ήταν κυρίως οι Έλληνες και οι Αρμένιοι, αλλά και οι Ασσύριοι, που υφίσταντο τις αντεκδικήσεις και αγριότητες των Τούρκων ως αντίποινα. Στην κυριολεξία ήταν έρμαιο της αυθαιρεσίας τους.
Για το λόγο αυτό δημιουργήθηκαν κατ’ επανάληψη κύματα φυγής των Ποντίων, κυρίως προς την ορθόδοξη Ρωσία.
Η περιοχή του Πόντου εκών άκων μπαίνει στη δίνη του πολύπλοκου Ανατολικού Ζητήματος.
Μόνιμη επιδίωξη της Ρωσίας, είτε της τσαρικής είτε της Σοβιετικής, ήταν στα πλαίσια της πανσλαβιστικής της επέκτασης, να κατέβει στα θερμά ύδατα της Μεσογείου και να προελάσει κι επεκτείνει την κυριαρχία της στις πετρελαιοπηγές της Μοσούλης, όταν πια το πετρέλαιο άρχισε να αποκτά την αξία που γνωρίζουμε.
Μπροστά σ’ αυτόν τον κίνδυνο οι εκάστοτε μεγάλες δυτικές δυνάμεις, Αγγλία, Γαλλία, Αμερική και Γερμανία προσπαθούσαν ανέκαθεν και με κάθε μέσο να αποκλείσουν την Ρωσία από τους στρατηγικούς της στόχους, χρησιμοποιώντας την Οθωμανική Αυτοκρατορία ως ανάχωμα απέναντι στην αυταρχική και δεσποτική Ρωσία, όπως την αποκαλούσαν. Ακόμη και ο Μαρξ και ο Ένγκελς ήταν γι’ αυτό το λόγο, υπέρ της ακεραιότητας της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Κάτι ανάλογο συμβαίνει και σήμερα στην Ουκρανία.
Η Ρωσία βέβαια -και απ’ εδώ αρχίζει το δράμα-, στην αντιπαλότητά της με την Τουρκία και όσους την στήριζαν, προσπαθούσε να προσεταιριστεί τους χριστιανικούς πληθυσμούς, παίζοντας το ρόλο του προστάτη τους. Με τον τρόπο αυτό έβρισκε αφορμές και αιτίες για την εφαρμογή των δικών της γεωστρατηγικών σχεδίων.
Από την άλλη η Γερμανία, για να αναφερθούμε στο πρόσφατο παρελθόν, που έχει σχέση με την Γενοκτονία, το τελευταίο κεφάλαιο του δράματος, είχε βλέψεις και η ίδια στην περιοχή της Νοτιοανατολικής Μεσογείου, Υποκινούσε τους Τούρκους εναντίον των χριστιανικών πληθυσμών, που θεωρούσε ότι ήταν δυνατό να συνδράμουν τους Ρώσους στις επιδιώξεις τους.
Το θέμα της Γενοκτονίας των χριστιανικών πληθυσμών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας έχει συνεπώς άμεση σχέση με την πολιτική του Κάιζερ της Γερμανίας, ο οποίος επεδίωκε να προσεταιριστεί την Τουρκία πάση θυσία, για να φτάσει στα πετρέλαια της Μέσης Ανατολής σε ανταγωνισμό με την Αγγλία την Γαλλία και κυρίως την Ρωσία.
Περιττό να τονίσουμε ότι διαχρονικά η Γερμανία, αλλά και η Δύση στο σύνολό της, εκτός από μερικές εξαιρέσεις, τάχθηκε ενάντια στα συμφέροντά της Ελλάδας, ακόμη και πριν από τη Μικρασιατική Καταστροφή.
Δεν πρέπει συνεπώς να ξεχνούμε ότι ο κύριος εμπνευστής για τη γενοκτονία του χριστιανικού πληθυσμού από μέρους των Νεότουρκων και του Μουσταφά Κεμάλ και συνεπώς και ενάντια στον Ποντιακό Ελληνισμό, υπήρξε η Γερμανία. Υπάρχουν αδιάσειστα ντοκουμέντα που το αποδεικνύουν.
Η Γερμανία στήριζε και στηρίζει ανέκαθεν την Τουρκία εναντίον της Ελλάδας.

ΙΙΙ. Οι τραγικές μαρτυρίες και το ιστορικό καθήκον των Ποντίων

Η πρόσφατη ιστορία μας με την κατοχή και την σημερινή ηγεμονική στάση της Γερμανίας αποδεικνύει για άλλη μια φορά του λόγου το αληθές. Εν παρενθέσει θα αναφέρω ότι η Ελλάδα είχε τα περισσότερα θύματα από όλες τις κατεχόμενες χώρες κατά τον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο. Και αυτό επίσης δεν πρέπει να το λησμονούμε.
Ο ποντιακός Ελληνισμός διεκδικεί τη δική του ιστορική μνήμη και την εγγραφή του στη συλλογική μνήμη του έθνους. Δυστυχώς όμως η επίσημη πολιτεία δεν ανταποκρίνεται σ’ αυτό το καθήκον, σε αντίθεση με την Τουρκία. Ας δούμε για παράδειγμα τι ισχυρίζεται ο μέντορας του Ερντογάν, ο πολύς Αχμέτ Νταβούτογλου λέγοντας: «Κοινωνίες με ριζικά αποδυναμωμένη και φθαρμένη εθνική συνείδηση, δεν έχουν πεδίο στρατηγικής λογικής, θέτουν σε κίνδυνο την ιστορική τους ύπαρξη, περιθωριοποιούνται στη διεθνή σκακιέρα».
Καθήκον μας λοιπόν είναι να διατηρήσουμε εμείς οι Πόντιοι και οι λοιποί Συνέλληνες τη μνήμη της μακραίωνης και ένδοξης ιστορία μας και την εθνική μας συνείδηση, που αποτελεί την ταυτότητά μας και τον συνεκτικό κρίκο της ύπαρξής και της δυναμικής παρουσίας μας στα πεπρωμένα αυτού του τόπου, που λέγεται πατρίδα, προτάσσοντας πάντα ως σημείο αναφοράς και συνεκτικό κρίκο της συλλογικής μας μνήμης την Γενοκτονία, σε αντίθεση με τις θέσεις της επίσημης πολιτείας.
Φέτος συμπληρώνονται ενενήντα πέντε (98) χρόνια από τότε που ο Μουσταφά Κεμάλ πασάς μπήκε με τους Tσέτες του στην Σαμψούντα και έβαλε σε εφαρμογή το σχέδιο για τον ξεριζωμό των Ελλήνων του Πόντου (19 Μαΐου 1919). Το τέλος της αποτρόπαιης αυτής πράξης το 1923, είχε ως τραγικό απολογισμό 353.000 αθώα θύματα και τον ξεριζωμό από τις πατρογονικές εστίες εκατοντάδων χιλιάδων Ελλήνων του Πόντου.
Ήδη από το 1908 οι λεγόμενοι Νεότουρκοι, οι αιμοσταγείς Εμβέρ πασάς, ο Ταλαάτ, ο δρ. Σακίρ, ο δρ. Ναζί, ο Νουρεντίν, ο σφαγέας της Σμύρνης και του εθνομάρτυρα Μητροπολίτη της Χρυσόστομου, είχαν πάρει την απόφαση να εξοντώσουν τον Ελληνισμό της Μ. Ασίας.
Η διαταγή του Τούρκου διοικητή της Σμύρνης το 1922 είναι επίσης πολύ ενδεικτική για τον μένος εναντίον των Ελλήνων: «Σφάξτε τους Έλληνες, εξολοθρεύστε τους». Όσον αφορά τις γυναίκες επεσήμανε: «μη διστάσετε, μην υπολογίσετε ούτε την τιμή, ούτε τη φιλία». Αυτό όσον αφορά τον «συνωστισμό» της ανιστόρητης «ιστορικού» κ. Ρεπούση.
Οι Γερμανοί, που ήταν οι ηθικοί αυτουργοί των εγκλημάτων, έβλεπαν τους Έλληνες και τους Αρμενίους, καθώς και τους Ασσυροχαλδαίους, που στην πλειοψηφία τους ήταν χριστιανοί, ως εμπόδιο στα σχέδιά τους. για οικονομική διείσδυση στην Ανατολή.
Το σχέδιο που πρότειναν στους Τούρκους ήταν σατανικό. Ο καθοδηγητής των Τούρκων Γερμανός στρατηγός Λίμαν Φον Σάντερς, ο μετέπειτα αρχιστράτηγος των Τουρκικών στρατιωτικών δυνάμεων, μαζί με το γερμανικό επιτελείο του, υποστήριζε κυνικά τα εξής: «Η Τουρκία δεν έχει ουδεμίαν ασφάλειαν ούτε δύναται να οργανωθεί ελευθέρως εις το μέλλον, λόγω της παρουσίας των Ελλήνων. Για να μην προκληθεί αντίδραση στον “πολιτισμένο” κόσμο προτείνει, ως “τελική λύση”, τον λευκό θάνατο, τις ατέλειωτες οδοιπορίες. Σας διαβεβαιώνω ότι οι παγωνιές και το κρύο του χειμώνα, οι βροχές και η μεγάλη υγρασία, ο ήλιος και η τρομερή ζέστη του καλοκαιριού, οι αρρώστιες του εξανθηματικού τύφου και της χολέρας, οι κακουχίες και η ασιτία, θα φέρουν το ίδιο αποτέλεσμα, με τις σφαγές που λογαριάζετε να κάνετε εσείς».
Οι Νεότουρκοι από το 1914 έως το 1918 και ο Μουσταφά Κεμάλ από το 1919 έως το 1922 ακολούθησαν κατά γράμμα το συστηματικό, οργανωμένο, σατανικό σχέδιο των Γερμανών συμβούλων κατά του άμαχου πληθυσμού.
Έτσι οι Νεότουρκοι μετά από τους Βαλκανικούς Πολέμους και πριν από την έναρξη του Α Παγκόσμιου Πολέμου θέτουν σε εφαρμογή το σχέδιο της «λύσης» των εθνοτικών προβλημάτων με την εξόντωση των άλλων εθνοτήτων.
Το σχέδιο συζητείται στα μυστικά συνέδρια των Νεότουρκων που διεξάγονται στη Θεσσαλονίκη το 1908, 1909, 1910 και 1911 και προβλέπει την απομάκρυνση του χριστιανικού πληθυσμού από τα εδάφη της Μικράς Ασίας ακόμα και με τη χρήση βίας, για να δημιουργηθεί εκεί το νέο τουρκικό κράτος.
Στο τελευταίο συνέδριό τους, αυτό του 1911, οι Νεότουρκοι λαμβάνουν την εξής απόφαση, που είναι χαρακτηριστική για τα αποτρόπαια σχέδιά τους:
«Η Τουρκία πρέπει να γίνει μωαμεθανική χώρα, όπου η μωαμεθανική θρησκεία και οι μωαμεθανικές αντιλήψεις θα κυριαρχούν και κάθε άλλη θρησκευτική προπαγάνδα θα καταπνίγεται… Αργά ή γρήγορα θα πρέπει να πραγματοποιηθεί η πλήρης οθωμανοποίηση όλων των υπηκόων της Τουρκίας. Και είναι ολοκάθαρο ότι αυτό δεν μπορεί να γίνει με την πειθώ. Άρα πρέπει να χρησιμοποιηθεί ένοπλη βία… Το δικαίωμα των άλλων εθνοτήτων να έχουν δικές τους οργανώσεις θα πρέπει να αποκλειστεί. Κάθε μορφή αποκέντρωσης και αυτοδιοίκησης θα θεωρείται προδοσία προς την τουρκική αυτοκρατορία».
Το σχέδιο της συστηματικής εξόντωσης ολοκληρώνεται.
Σε μυστική σύσκεψη των Νεότουρκων υπό την προεδρία του Ταλαάτ Πασά, ο δρ. Σακίρ Μπεχαεντίν αναφέρει τα εξής:
«Τα έθνη που απέμειναν από παλιά στην Αυτοκρατορία μας, μοιάζουν με ξένα και βλαβερά χόρτα που πρέπει να ξεριζωθούν. Να ξεκαθαρίσουμε τη γη μας. Αυτός άλλωστε είναι και ο σκοπός της επανάστασής μας.”
Στην ίδια σύσκεψη ο δρ. Ναζίμ λέει:
«…Θέλω να ζήσει ο Τούρκος. Και θέλω να ζήσει μόνο σ’ αυτά τα εδάφη και να είναι ανεξάρτητος. Εκτός των Τούρκων όλα τα άλλα στοιχεία να εξοντωθούν, άσχετα σε ποια θρησκεία ή πίστη ανήκουν. Αυτή η χώρα πρέπει να καθαρίσει από τα ξένα στοιχεία. Οι Τούρκοι πρέπει να κάνουν την εκκαθάριση».
Αρχίζει πλέον απροκάλυπτα η ριζική εξόντωση. Οι άνδρες δολοφονούνται στα διαβόητα «Αμελέ Ταμπουρού», στα τάγματα θανάτου, και τα γυναικόπαιδα με την διαδικασία του «λευκού θανάτου».

Συνολικά δηλαδή ο αριθμός των Ποντίων που δολοφονήθηκαν έως το Μάρτιο του 1924 ήταν 353.000.
Είναι ωστόσο λάθος να διακηρύττουμε πως τα θύματα τις γενοκτονίας ανέρχονται στις 353.000. Ποια στατιστική υπολόγισε τους θανάτους στις θανατηφόρες διαδρομές της προσφυγιάς, όπου τους Πόντιους θέριζε η πείνα, οι κακουχίες, οι ποικίλες ασθένειες κι επιδημίες; Κανείς. Όσοι δεν σφαγιάστηκαν προσπάθησαν να διασωθούν με τη φυγή προς τον Καύκασο, κυρίως οι Πόντιοι του Επαρχείου του Καρς. Όμως οι παράπλευρες συνέπειες της Γενοκτονίας είχαν κι εκεί τραγικά αποτελέσματα.
Θα αναφέρουμε μόνο δύο από τα χιλιάδες χαρακτηριστικά παραδείγματα. Την προσωπική μαρτυρία του Χαράλαμπου Βασιλειάδη, που υπήρξε πέντε φορές πρόσφυγας, ο οποίος το 1918, μετά την παράδοση του Επαρχείου του Καρς από τον Λένιν στον Μουσταφά Κεμάλ, οδήγησε το χωριό του αποτελούμενο από 70 οικογένειες στην περιοχή του Κουμπάν του Βορείου Καυκάσου. Στην μακρά διαδρομή προς το Κουμπάν πέθανε το ολιγότερο ένα τρίτο των συγχωριανών του από τις κακουχίες και τις ασθένειες, διανύοντας γύρω στα 2.000 χιλιόμετρα ανάμεσα από τις ορεινές διαβάσεις του Καυκάσου. Ανάλογη και χειρότερη ήταν η τύχη των υπολοίπων 70 χιλιάδων Ελλήνων του Επαρχείου του Καρς, αλλά και των άλλων Ποντίων που ζούσαν στον Καύκασο.
Πολλοί πέθαναν στα πλοία της προσφυγιάς και στα στρατόπεδα φιλοξενίας από την πείνα, τις επιδημίες της χολέρας, του τύφου, της ελονοσίας κ.λπ. Γράφει ο Χαράλαμπος Βασιλειάδης για την περίπτωση της Θεσσαλονίκης, περιγράφοντας στην βιογραφία του την κατάσταση στο στρατόπεδο των προσφύγων στην Θεσσαλονίκη: «Τότες, επί Βενιζελοκρατίας, μας στείλανε στην Θεσσαλονίκη, όπου φτάσαμε στο Καραπουρνού και μας αποβίβασαν. Ο κόσμος υπέφερε τα πάνδεινα από τον τεράστιο αριθμό των προσφύγων, τις ακαθαρσίες και την μόλυνση. Οι ασθένειες θέριζαν. Εμάστιζε τον κόσμο ο εξανθηματικός τύφος και η ελονοσία. Και από τις κακουχίες και ταλαιπωρίες σε ξένα μέρη ο κόσμος πέθνησκε κάθε μέρα».
Και μια άλλη προσωπική μαρτυρία για τους Πόντιους που καμιά στατιστική δεν περιέλαβε στον επίσημο αριθμό των θυμάτων, και φυσικά δεν είναι η μοναδική. Γράφει πάλι ο Χαράλαμπος Βασιλειάδης: «Και το 1921, μετά την καταστροφή της Μικράς Ασίας, οπισθοχώρησε και ο στρατός από την Ανατολική Θράκη και έτσι όλος ο Ελληνισμός έφυγε προς την Αλεξανδρούπολη, που μας είχαν τοποθετήσει σε μιαν άκρα της πόλεως προσωρινά. (Πριν φύγουμε ξέχασα να σημειώσω πως, όταν κατοικούσαμε στο Παπάεσκι, αρρώστησε πρώτα η γιαγιά μας και έπειτα ο πατέρας ο Δάμος. Και τους δυο τους θάψαμε στην Ανατολική Θράκη, πριν φύγουμε).
Θα προσθέσουμε και μια άλλη μαρτυρία από το Χρονικό του Καρς του Χρήστου Σαμουηλίδη, κοντά στις τόσες άλλες μαρτυρίες συμπατριωτών μας που έχουν βιώσει τα γεγονότα. Περιγράφει ανάμεσα στα άλλα μαρτύρια των Ποντίων του επαρχείου του Καρς και το ακόλουθο τραγικό γεγονός της τραγωδίας της προσφυγιάς. Γράφει σ’ ένα σημείο μόνο για την τύχη των προσφύγων από την Όλτη του Καρς: «ΟΙ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ της περιοχής Όλτης, κάπου δέκα χιλιάδες κόσμος, όταν έφτασαν τελικά στο Βατούμ της Γεωργίας, σε κακά χάλια, γιατί είχαν ταλαιπωρηθεί φοβερά στη διαδρομή, κατασκήνωσαν στο ύπαιθρο και περίμεναν τρεις ολόκληρους μήνες να έρθει ελληνικό καράβι να τους πάρει. Σ’ όλο αυτό το διάστημα υπόφεραν τα πάνδεινα, ζώντας παρατημένοι σε άθλια κατάσταση, γυμνοί, νηστικοί και άστεγοι, με τις αρρώστιες και τις επιδημίες να θερίζουν τους γέρους και τα παιδιά.
ΩΣ τον Οκτώβρη, που φάνηκε το πρώτο καράβι στο λιμάνι του Βατούμ, οι πρόσφυγες της Όλτης είχαν αποδεκατιστεί και απομείνει σχεδόν οι μισοί». Για τους υπόλοιπους από τις 70 χιλιάδες του Καρς δεν υπάρχουν γραπτές πηγές θανάτων. Αυτά τα νούμερα δεν τα κατέγραψε καμία στατιστική. Για μας της δεύτερης γενιάς, τα τραγικά βιώματα των γονιών μας, είναι νωπές μαρτυρίες, χαραγμένες άσβεστες στην μνήμη μας. Δεν χρειάζεται ιστορικούς για να μας τις θυμίσουν. Είναι ζωντανές μνήμες, είναι άμεσα βιώματα, που δεν μπορεί να τα αμφισβητήσει κανείς.
Υπάρχει παρ’ όλα αυτά πλήθος μαρτυριών ξένων πρεσβειών και προξενείων που αδιάψευστα επιβεβαιώνουν με ντοκουμέντα τη θηριωδία των Τούρκων. Η διεθνής βιβλιογραφία και τα κρατικά αρχεία πολλών χωρών βρίθουν μαρτυριών για το ειδεχθές έγκλημα, που διαπράχθηκε εναντίον του Ελληνικού λαού.
Απ’ αυτές τις μαρτυρίες μόνο μία θα αναφέρουμε ενδεικτικά. Στις 20 Μαρτίου 1922, ο Άγγλος διπλωμάτης Ρέντελ συνέταξε ένα μνημόνιο για τις τουρκικές ωμότητες σε βάρος των χριστιανών. Στο προοίμιο αυτού του μνημονίου διαβάζουμε: «Η επίτευξη της ανακωχής με την Τουρκία, στις 30 Οκτωβρίου 1918, φάνηκε να επέφερε μια προσωρινή παύση των διωγμών των μειονοτήτων εκ μέρους των Τούρκων, που διαπράχθηκαν καθ’ όλη τη διάρκεια του πολέμου. Στην επιδίωξη αυτών των διωγμών, είναι γενικώς αποδεκτό … ότι πάνω από 500.000 Έλληνες εξορίστηκαν, εκ των οποίων συγκριτικώς ελάχιστοι επέζησαν…». Ποίων άλλων έχουμε ανάγκη μαρτυρίας εκτός από την μαρτυρία των «άσπονδων φίλων μας Άγγλων»; Όταν ο Άγγλος πρέσβης τους αναβιβάζει στις περίπου 500 χιλιάδες, πώς είναι δυνατόν να αμφισβητείται από Έλληνες μάλιστα αυτό το αδιάψευστο γεγονός;
Δεν είναι όμως μόνο ο Άγγλος πρέσβης που αναφέρεται στο αποτρόπαιο έγκλημα της Γενοκτονίας. Βασισμένος σε μια σειρά επισήμων αναφορών ο ίδιος ο Βρετανός πρωθυπουργός Λόιντ Τζορτζ προβαίνει σε δημόσιες δηλώσεις στη Βουλή των Κοινοτήτων (House of Commons. The Parliamentary Debates), Fifth Series, τόμ. 157): «…(στον Πόντο) δεκάδες χιλιάδες (Έλληνες) άνδρες, γυναίκες και παιδιά απελαύνονταν και πέθαιναν. Ήταν καθαρή ηθελημένη εξολόθρευση. “Εξολόθρευση” δεν είναι δικιά μου λέξη. Είναι η λέξη που χρησιμοποιεί η Αμερικανική Αποστολή». Αυτά είναι τα λόγια του. Το ίδιο αποκαλυπτικός είναι και ο σερ Γουίνστον Τσόρτσιλ στο βιβλίο του The World Crisis, τόμ. V, Γράφει σχετικά: «… οι φοβεροί εκτοπισμοί των Ελλήνων από την Τραπεζούντα και τη Σαμψούντα, που είχαν γίνει το φθινόπωρο του 1921, έφταναν τώρα για πρώτη φορά στην Ευρώπη». Το φρικιαστικό έγκλημα συμπληρώνει ο Αμερικανός ταγματάρχης Γιόουελ, ο οποίος δίνει μια εικόνα του μικρασιατικού Πόντου το 1921: «Πτώματα, πτώματα σε όλο το μήκος της πορείας των εκτοπιζομένων… Φρίκη και πτώματα». Τέλος ο Αμερικανός δημοσιογράφος Γκίμπονς προσθέτει: «Η πεδιάδα της Μαλάτειας ήταν στρωμένη με πτώματα Ελλήνων».
Δεν θα μπούμε σε άλλες μαρτυρίες που είναι έργο των ιστορικών.
Δυστυχώς, επαναλαμβάνουμε, υπάρχουν Έλληνες συμπολίτες μας που αμφισβητούν την ποντιακή γενοκτονία, υπηρετώντας, συνειδητά ή ασυνείδητα, συμφέροντα ξένων δυνάμεων. Είναι γνωστοί και μη εξαιρετέοι.
Ήταν, όπως είπαμε, μια αρχή, όχι όμως το τέλος.
Γιατί όμως αυτή η επιμονή στη συλλογική μνήμη των Ποντίων και στη διεκδίκηση διατήρησης αυτής της μνήμης μέσα από την απαίτηση για αναγνώριση της Γενοκτονίας; Μάλιστα μετά και την παρέλευση ενός ολόκληρου αιώνα, που οι πληγές της τραγωδίας φαίνεται να αποτελούν μακρινή ανάμνηση;
Υπάρχει ένας πολύ σημαντικός λόγος που μας υποχρεώνει ως Ποντίους να διατηρήσουμε άσβεστη τη μνήμη του κορυφαίου αυτού γεγονότος της γενοκτονίας των προγόνων μας. Είναι η δικαίωση αυτής της θυσίας και η απαίτηση να μην επαναληφθούν, καθώς επαναλήφθηκαν τέτοια ή παρόμοια τραγικά γεγονότα, όπως ο διωγμός των Ελλήνων από την Κωνσταντινούπολη, την Ίμβρο, την Τένεδο και η εθνοκάθαρση 200.000 Ελληνοκυπρίων από τις προγονικές τους εστίες το 1974.
Εμείς οι Πόντιοι, αλλά και οι υπόλοιποι Έλληνες δεν διακατεχόμαστε από αισθήματα εκδίκησης και μίσους. Δεν έχουμε να χωρίσουμε τίποτε με τους λαούς, που αποτελούν με τον ένα ή άλλο τρόπο πάντοτε τα θύματα.
Θέλουμε και επιδιώκουμε συμφιλίωση. Θέλουμε και επιδιώκουμε την ειρηνική επίλυση των προβλημάτων. Όμως με έναν απαράβατο κανόνα. Την αναγνώριση των εγκλημάτων από τους θύτες και την δικαίωση των θυμάτων, ώστε να αποτραπεί η επανάληψή τους.
Η γενοκτονία ήταν ομολογουμένως ένα καλά προμελετημένο και οργανωμένο έγκλημα, που η κυβέρνηση των Νεότουρκων και ο Κεμάλ Πασάς έφερε σε πέρας με συστηματικότητα. Δεν είχε σχέση με τις στρατιωτικές διαμάχες και τις λεγόμενες παράπλευρες απώλειες, αλλά με την εξόντωση του άμαχου πληθυσμού. Οι μέθοδοι που χρησιμοποίησε ήταν ο ξεριζωμός του, η εξάντληση στις κακουχίες, οι φυλακίσεις, εκτελέσεις, τα βασανιστήρια, η πείνα και η δίψα και τα στρατόπεδα θανάτου στην έρημο, τα περίφημα «αμελέ ταμπουρού» (τάγματα εργασίας). Ποτέ δεν πρέπει να ξεχνούμε. Οι μνήμες πρέπει να μένουν ζωντανές. Είναι καθήκον απέναντι στους αδικοχαμένους νεκρούς. Οφείλει η ελληνική πολιτεία να την διατηρεί άσβεστη, για να διδάσκει στις νέες γενιές ότι τέτοια εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας δεν πρέπει να εναληφθούν στο μέλλον.
Οι τουρκικές κυβερνήσεις αρνούνται πως υπήρξε γενοκτονία και τοποθετούν επισήμως το θάνατο των Ελλήνων στα πλαίσια των ευρύτερων απωλειών του πολέμου, του λιμού ή άλλων κοινωνικών αναταράξεων. Όμως η πραγματικότητα τις διαψεύδει.
Για την ιστορία πρέπει να αναφέρουμε ότι πριν από τον όρο “Γενοκτονία” υπήρχε ο όρος “Εγκλήματα κατά της Ανθρωπότητας”.
Tον Δεκέμβριο 2007 η Διεθνής Ένωση Μελετητών Γενοκτονιών (International Association of Genocide Scholars ή IAGS) αναγνώρισε επίσημα τη γενοκτονία των Ελλήνων, μαζί με την γενοκτονία των Ασσυρίων, και εξέδωσε το εξής ψήφισμα[6]:
«ΕΚΤΙΜΩΝΤΑΣ ότι η άρνηση μιας γενοκτονίας αναγνωρίζεται παγκοίνως ως το έσχατο στάδιο γενοκτονίας, που εξασφαλίζει την ατιμωρησία για τους δράστες της γενοκτονίας, και ευαπόδεικτα προετοιμάζει το έδαφος για τις μελλοντικές γενοκτονίες,
ΕΚΤΙΜΩΝΤΑΣ ότι η Οθωμανική γενοκτονία εναντίον των μειονοτικών πληθυσμών κατά τη διάρκεια και μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, παρουσιάζεται συνήθως ως γενοκτονία εναντίον μόνο των Αρμενίων, με λίγη αναγνώριση των ποιοτικά παρόμοιων γενοκτονιών, εναντίον άλλων χριστιανικών μειονοτήτων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας,
ΑΠΟΦΑΣΙΖΕΤΑΙ ότι είναι πεποίθηση της Διεθνούς Ένωσης των Μελετητών Γενοκτονιών, ότι η Οθωμανική εκστρατεία εναντίον των χριστιανικών μειονοτήτων της αυτοκρατορίας, μεταξύ των ετών 1914 και 1923, συνιστούν γενοκτονία εναντίον των Αρμενίων, Ασσυρίων, Ποντίων και των Eλλήνων της Ανατολίας.
ΑΠΟΦΑΣΙΖΕΤΑΙ η Ένωση να ζητήσει από την κυβέρνηση της Τουρκίας να αναγνωρίσει τις γενοκτονίες εναντίον αυτών των πληθυσμών, να ζητήσει επίσημα συγγνώμη, και να λάβει τα κατάλληλα και σημαντικά μέτρα προς την αποκατάσταση (μη επανάληψη).»
Θα είμαστε ανάξιοι των νεκρών μας, αν δεν παραμένουμε σταθεροί στην αξίωση για τη δικαίωση της γενοκτονίας των προγόνων μας, που αποτελεί ένα από τα κορυφαία και απαράγραπτα καθήκοντα του Ποντιακού Ελληνισμού.

Πηγή: INTERNATIONAL HELLENIC ASSOCIATION

Après la nomination d’Edouard Philippe, la droite au bord de la crise de nerfs

0

En choisissant l’un des héritiers d’Alain Juppé, Emmanuel Macron place la droite face à ce qu’elle redoute depuis longtemps : une fracturation entre son aile modérée et son aile dure.

 

Après en avoir rêvé pendant cinq ans, la droite a enfin un premier ministre issu de ses rangs. Sauf que cette nomination n’a fait sourire personne au siège du parti Les Républicains (LR), rue de Vaugirard à Paris. En choisissant pour Matignon Edouard Philippe, un des héritiers d’Alain Juppé, Emmanuel Macron place la droite face à ce qu’elle redoute depuis longtemps : une fracturation entre son aile modérée et son aile dure.

Les réactions à la nomination du maire du Havre ont illustré l’écartèlement du parti LR jusqu’à la caricature. Les figures de la droite juppéiste et modérée se sont félicitées de ce choix en se disant prêtes à jouer le jeu de la recomposition. « Je ne crois pas [qu’il veuille casser la droite]. Sa mission c’est de faireréussir le pays », a ainsi expliqué, mardi 16 mai, Nathalie Kosciusko-Morizet, sur France inter, à propos du nouveau président de la République : « S’il y a de bonnes réformes alors nous devons être constructifs. »

A l’autre bout du spectre, les responsables du parti ont adopté une attitude totalement inverse. « Aujourd’hui, ce que propose Emmanuel Macron, ce n’est pas une recomposition politique, c’est du dynamitage », a estimé sur RMC François Baroin qui dirige la campagne des législatives. « Tout cela ne nous paraît pas sain pour la démocratie », a affirmé de son côté Bernard Accoyer, secrétaire général de LR, sur France 2 : « Il faut parler du projet et non pas des personnes, des ralliements ou des campagnes de recrutement, de reclassement. »

Deux groupes à l’Assemblée nationale

Difficile de savoir jusqu’où mènera cet éloignement des deux droites. Le processus à l’œuvre pourrait s’accélérer dans les heures à venir. Car, dans le sillage de M. Philippe, d’autres ténors pourraient rejoindre ce premier gouvernement du mandat de M. Macron. Même si l’exode ne sera pas massif, certains candidats aux législatives pourraient être tentés de changer d’étiquette. Des figures comme NKM ou Gilles Boyer, ancien directeur de campagne d’Alain Juppé, ont déjà annoncé qu’ils garderaient l’étiquette LR pour s’assurer les meilleures chances d’être élus.

La véritable recomposition pourrait avoir lieu après les législatives, avec un divorce entre ceux qui veulent travailler avec le nouvel exécutif et ceux qui seront dans l’opposition systématique. Cette distanciation pourrait aller jusqu’à la création de deux groupes à l’Assemblée nationale. Lundi, en fin d’après-midi, environ vingt-cinq élus de la droite et du centre ont publié une tribune où ils appellent LR à prendre « la mesure de la transformation politique » et à « répondre à la main tendue par le président de la République ». Parmi les signataires, l’ancien sarkozyste et maire de Tourcoing (Nord), Gérald Darmanin, le maire de Toulouse, Jean-Luc Moudenc, le maire de Nice, Christian Estrosi, le maire de Reims Arnaud Robinet ou encore Jean-Louis Borloo.

« M. Macron confie à un homme de droite le poste de premier ministre, une fonction qui fixe les orientations politiques, selon la Constitution. C’est un geste important. Ça mérite au moins que l’on débatte entre nous », confie le lemairiste Sébastien Lecornu, président du conseil départemental de l’Eure. « Voir un président social-démocrate nommer un premier ministre de droite, c’est une rupture très forte avec les habitudes de la Ve République, analyse M. Apparu, député de la Marne et porte-parole de M. Juppé pendant la primaire. Cette nomination ne signifie pas qu’il y ait une fusion idéologique entre la droite et Macron, mais les programmes de M. Juppé et du nouveau président de la République sont globalement assez proches sur la baisse des charges, sur la simplification, sur l’Europe. »

Ce débat tombe encore une fois au très mauvais moment pour la droite qui tente de se reconstruire après la défaite au premier tour de la présidentielle. Depuis une semaine, François Baroin tente de mobiliser ses troupes. Histoire de faire tenir sa famille debout, il a répété à plusieurs reprises qu’une éventuelle recomposition politique devrait se faire après les élections législatives.

Bruno Le Maire a juré qu’il ne rejoindrait pas le gouvernement

L’idée du sénateur de l’Aube était de faire campagne contre M. Macron avec un programme appuyé sur une promesse de baisses d’impôt puis de se compter à l’Assemblée nationale pour voir si la droite avait les moyens de s’opposer systématiquement au nouveau président ou si elle devait se montrer constructive en votant certains textes. Les appels du pied du chef de l’Etat ont ruiné cette stratégie.

Dès lundi, les responsables de LR ont adopté une communication de crise pour faire tenir la maison debout. L’objectif a d’abord été de minimiser le choix de M. Philippe, lui aussi porte-parole d’Alain Juppé pendant la primaire. « C’est un choix individuel. C’est sa décision, il n’en a parlé à personne. Il est vrai que cela ne contribue pas à notre action collective », euphémise Christian Jacob, président du groupe LR à l’Assemblée nationale. Les responsables du parti ont décidé lors d’un comité politique de ne pas lancer de procédure d’exclusion à l’égard de M. Philippe pour ne pas donner l’image d’un camp fracturé et procédurier au moment où M. Macron s’affiche en président au-dessus des partis.

Depuis la fin de semaine dernière, François Baroin et Bernard Accoyer ont passé des coups de fil à toutes les personnalités susceptibles de rejoindre M. Macron pour les en dissuader. Bruno Le Maire a juré qu’il ne rejoindrait pas le gouvernement, mais les responsables du parti sont persuadés du contraire. Ils le soupçonnent même de débaucher d’autres élus.

En choisissant un héritier d’Alain Juppé, le nouveau président de la République joue parfaitement sur les divergences idéologiques qui minent la droite. Car les personnalités qui suivront M. Philippe se sont toutes opposées à la dérive droitière de Nicolas Sarkozy à la fin de son quinquennat ou lors de sa campagne de la primaire. Elles sont aussi très mal à l’aise avec les thématiques identitaires agitées par les plus droitiers, comme le président de la région Auvergne–Rhône-Alpes, Laurent Wauquiez. Toutes avaient quitté la campagne de M. Fillon au moment de l’annonce de la convocation de l’ancien premier ministre par la justice.

LE MONDE Par Matthieu Goar

www.lemonde.fr

Gulf States Offer Unprecedented Steps to Normalize Israel Ties in Exchange for Partial Settlement Freeze

0


Various Sunni Arab countries offer to establish direct telecommunication lines with Israel, among other steps, if Israel makes various gestures toward Palestinians, according to Wall Street Journal report
The Gulf states have compiled a proposal to take unprecedented steps toward normalization with Israel if the Netanyahu government in turn makes gestures to the Palestinians, such as freezing settlement construction in parts of the West Bank and easing trade restrictions in the Gaza Strip, according to the Wall Street Journal.
The report is based on details from a document that was prepared during discussions between various Sunni Arab countries. According to the report, Saudi Arabia and the United Arab Emirates, which are leading the proposal, also updated the American administration and Israel on the bid.
The Arab countries suggest taking steps such as establishing direct telecommunication lines between Israel and some of the Arab countries, permitting Israeli airlines to fly over the airspace of Gulf states and abolishing  trade limitations with Israel. Additional normalization steps being weighed include the granting of visas to Israeli athletes and business people interested in visiting Gulf states. In return, the Sunni states are demanding that the Netanyahu government take significant steps to advance the peace process with the Palestinians, in particular the freezing of construction outside settlement blocs.

Barak Ravid

www.haaretz.com

 

Germany Confiscating Homes to Use for Migrants

0
  • In an unprecedented move, Hamburg authorities confiscated six residential units in the Hamm district near the city center. A trustee appointed by the city is now renovating the properties and will rent them — against the will of the owner — to tenants chosen by the city. District spokeswoman Sorina Weiland said that all renovation costs will be billed to the owner of the properties.
  • Similar expropriation measures have been proposed in Berlin, the German capital, but abandoned because they were deemed unconstitutional.
  • Some Germans are asking what is next: Will authorities now limit the maximum amount of living space per person, and force those with large apartments to share them with strangers?

Authorities in Hamburg, the second-largest city in Germany, have begun confiscating private dwellings to ease a housing shortage — one that has been acutely exacerbated by Chancellor Angela Merkel’s decision to allow more than two million migrants into the country in recent years.

City officials have been seizing commercial properties and converting them into migrant shelters since late 2015, when Merkel opened German borders to hundreds of thousands of migrants from Africa, Asia and the Middle East. Now, however, the city is expropriating residential property units owned by private citizens.

In an unprecedented move, Hamburg authorities recently confiscated six residential units in the Hamm district near the city center. The units, which are owned by a private landlord, are in need of repair and have been vacant since 2012. A trustee appointed by the city is now renovating the properties and will rent them — against the will of the owner — to tenants chosen by the city. District spokeswoman Sorina Weiland said that all renovation costs will be billed to the owner of the properties.

The expropriation is authorized by the Hamburg Housing Protection Act (Hamburger Wohnraumschutzgesetz), a 1982 law that was updated by the city’s Socialist government in May 2013 to enable the city to seize any residential property unit that has been vacant for more than four months.

The forced lease, the first of its kind in Germany, is said to be aimed at pressuring the owners of other vacant residences in the city to make them available for rent. Of the 700,000 rental units in Hamburg, somewhere between 1,000 and 5,000 (less than one percent) are believed to be vacant, according an estimate by the Hamburg Senate.

Hamburg, Germany. (Image source: Morris MacMatzen/Getty Images)

Socialists and Greens in Hamburg recently established a “hotline” where local residents can report vacant properties. Activists have also created a website — Leerstandsmelder (Vacancy Reporter) — to identify unoccupied real estate in Hamburg and other German cities.

It remains unclear why the landlord in Hamm left his apartments vacant for more than five years. Some have posited that, given the location of the properties, the renovation costs may have been too high and probably would not have been offset by the rental income.

Others are blaming city officials for not approving more building permits to allow for the construction of new residential units. A study conducted in 2012 — well before the migrant crisis reached epic proportions — forecast that by 2017, Hamburg would have a deficit of at least 50,000 rental properties.

In 2016, however, only 2,433 new residential units came onto the market, while only 2,290 new building permits were approved, according to statistics provided by the City of Hamburg. These numbers were up slightly from 2,192 new units and 2,041 new permit approvals in 2015.

In 2012, Hamburg’s Socialist government presented a plan to build 6,000 new residential units per year. The plan never materialized, however, because prospective builders were constricted by government-imposed rental caps which would have made it impossible for them to even recover their construction costs.

Since then, the city has turned to seizing private property to resolve its self-inflicted housing crisis.

On October 1, 2015, the Hamburg Parliament (Hamburgische Bürgerschaft) approved a new law that allows the city to seize vacant commercial real estate (office buildings, retail space and land) and use it to house migrants.

City officials said the measure was necessary because, at the time, more than 400 new migrants were arriving in Hamburg each day and all the existing refugee shelters were full. They said that because the owners of vacant real estate refused to make their property available to the city on a voluntary basis, the city should be given the right to take it by force.

The measure was applauded by those on the left of the political spectrum. “We are doing everything we can to ensure that the refugees are not homeless during the coming winter,” said Senator Till Steffen of the Green Party. “For this reason, we need to use vacant commercial properties.”

Others have argued that efforts by the state to seize private property are autocratic and reek of Communism. “The proposed confiscation of private land and buildings is a massive attack on the property rights of the citizens of Hamburg,” said André Trepoll of the center-right Christian Democratic Union (CDU). “It amounts to an expropriation by the state.” He said the proposed measure is a “law of intimidation” that amounts to a “political dam-break with far-reaching implications.” He added: “The ends do not justify any and all means.”

Katja Suding, the leader of the Free Democrats (FDP) in Hamburg, said that the proposed law is an “unacceptable crossing of red lines… Such coercive measures will only fuel resentment against refugees.”

Similar expropriation measures have been proposed in Berlin, the German capital, but abandoned because they were deemed unconstitutional.

In November 2015, lawmakers in Berlin considered emergency legislation that would have allowed local authorities to seize private residences to accommodate asylum seekers. The proposal would have authorized police forcibly to enter private homes and apartments without a warrant to determine their suitability as housing for refugees and migrants.

The legislation, proposed by Berlin Mayor Michael Müller of the center-left Social Democrats (SPD), would have amended Section 36 of Berlin’s Public Order and Safety Law (Allgemeine Gesetz zum Schutz der öffentlichen Sicherheit und Ordnung, ASOG), which currently allows police to enter private residences only in extreme instances, to “avert acute threats,” that is, to fight serious crime. Müller wanted to expand the scope for warrantless inspections to include “preventing homelessness.”

The proposal was kept secret from the public until the leader of the Free Democrats (FDP) in Berlin, Sebastian Czaja, warned the measure would violate the German constitution. He said:

“The plans of the Berlin Senate to requisition residential and commercial property without the consent of the owner to accommodate refugees is an open breach of the constitution. The attempt by the Senate to undermine the constitutional right to property and the inviolability of the home must be resolutely opposed.”

Since then, both the mayor’s office and the Senate appear to have abandoned their plans.

Following an investigation, Gunnar Schupelius, a columnist with the Berlin newspaper BZ, wrote:

“A strange report made the rounds at the weekend: The Senate would authorize the police to enter private homes to house refugees, even against the will of the owner. I thought it was only satire, then a misunderstanding, because the Basic Law, Article 13, states: ‘The home is inviolable.’

“So I went on a search for the source of this strange report and found it. There is a ‘proposal’ which the Senate Chancellery (Senatskanzlei) has apparently circulated among the senators. The Senate Chancellery is another name for the mayor’s office. The permanent secretary is Björn Böhning (SPD)…

“The proposal is clear: The police can enter private property without a court order in order to search for housing for refugees when these are threatened with homelessness. You can do that ‘without the consent of the owner.’ And not only should the police be allowed to do this, but also the regulatory agencies.

“This delicate ‘proposal’ attracted little public attention. Only Berlin FDP General Secretary Sebastian Czaja spoke up and warned of an ‘open preparation for breach of the constitution.’ Internally, there should have been protests. The ‘proposal’ suddenly disappeared from the table. Is it completely gone or will it return?”

It remains unclear why no one has challenged the constitutionality of Hamburg’s expropriation law.

Meanwhile, some Germans are asking what is next: Will authorities now limit the maximum amount of living space per person, and force those with large apartments to share them with strangers?

Soeren Kern is a Senior Fellow at the New York-based Gatestone Institute. Follow him on Facebook and on Twitter.