Αρχική Blog Σελίδα 2945

Πού αποβλέπει η βαλκανική τριμερής της Θεσσαλονίκης

Από
anixneuseis
-
1

ΤΟΥ ΠΑΝΤΕΛΗ ΣΑΒΒΙΔΗ.

Σε σχέση με προκατόχους του ο κ. Τσίπρας έχει επιδείξει μεγαλύτερο –έστω και τυπικό– ενδιαφέρον για τη Θεσσαλονίκη. Οι διμερείς ή τριμερείς επαφές που γίνονται δίνουν ένα περιφερειακό ενδιαφέρον για την πόλη και οι οικονομικές και πολιτικές εξελίξεις ίσως την ξαναβάλουν στο χάρτη των σημαντικών περιφερειακών αστικών κέντρων.

Η τριμερής Ελλάδας, Σερβίας και Βουλγαρίας είναι μια από αυτές τις ενδιαφέρουσες συναντήσεις στη Θεσσαλονίκη που εστίασε μεν στον τομέα των υποδομών, της ενέργειας και της ασφάλειας, αλλά είχε και το σημαντικό για τα Βαλκάνια γεωπολιτικό ενδιαφέρον.

Ζητούμενο στην περιοχή των Βαλκανίων είναι η σταθερότητα, η συνεργασία και ο διάλογος, και στον τομέα αυτό η τριμερής επιδίωξε να συμβάλει. Ιδιαίτερη σημασία θα πρέπει να δοθεί στην επανειλημμένη επισήμανση από τους τρεις ηγέτες αλλότριων συμφερόντων στα Βαλκάνια και προσπάθειας επηρεασμού τους, κάτι που επιδέχεται πολλαπλές ερμηνείες. Ποιες είναι οι δυνάμεις που επιχειρούν στην περιοχή και γιατί ανησυχούν οι τρεις σημαντικότερες βαλκανικές χώρες;

Δεδομένου ότι η παρουσία και των ΗΠΑ και της Ρωσίας έχει χρονικό βάθος και οι βαλκανικές χώρες θέλουν να ενταχθούν στην ΕΕ, την ανησυχία τους μάλλον εγείρει η παρουσία και κυρίως οι κινήσεις της Τουρκίας οι οποίες φαίνεται να μην είναι επιθυμητές με τον τρόπο που εκδηλώνονται.

Οι τρεις βαλκανικές χώρες αποφάσισαν να κινηθούν όπως και η κεντροευρωπαϊκή ομάδα Βίζεγκραντ. Τα μέλη της ανήκουν στην ΕΕ συναντώνται όμως και μεθοδεύουν τις πολιτικές τους. Το είπε άλλωστε ρητά ο Σέρβος πρόεδρος Αλεξάνταρ Βούτσιτς.

Βασικοί παράγοντες αστάθειας είναι ο αλβανικός και σλαβομακεδονικός εθνικισμός, το ξεθώριασμα του ευρωπαϊκού οράματος για τα δυτικά Βαλκάνια και ο ρόλος που θα μπορούσαν να διαδραματίσουν οι βαλκανικές χώρες σε μια Ευρώπη των 40.

Η προκλητική, πολλές φορές, αλβανική συμπεριφορά αποτελεί συχνά αντικείμενο απασχόλησης των βαλκανικών χωρών. Ιδιαιτέρως η περίπτωση του Κοσσυφοπεδίου απασχόλησε τις συναντήσεις της Θεσσαλονίκης, με τον Σέρβο πρόεδρο να αναφέρει, ρητώς, πως η χώρα του δεν έδειξε αρκετό σεβασμό στη συμπαράσταση που της παρείχε, σε δύσκολες στιγμές, η Ελλάδα. Ο Βούτσιτς εννοούσε πως ενώ η Ελλάδα δεν αναγνώρισε το Κοσσυφοπέδιο, η χώρα του, η Σερβία, αναγνώρισε τα Σκόπια με το όνομα «Μακεδονία». Δήλωση που επιβεβαίωσε όσα πριν λίγες ημέρες είπε στην Αθήνα ο υπουργός Εξωτερικών της Σερβίας Ίβιτσα Ντάσιτς.

Ο Έλληνας πρωθυπουργός εξέφρασε τη σταθερή θέση της χώρας στο θέμα του Κοσσυφοπεδίου, επισημαίνοντας παράλληλα πως η Αθήνα υποστηρίζει το διάλογο Βελιγραδίου-Πρίστινας.

Ανεξαρτήτως του εάν η Σερβία, παρά την αναγνώριση του λάθους της, δεν υπαναχωρεί στην επιλογή της ως προς τα Σκόπια, οι δηλώσεις του Σέρβου προέδρου αποτελούν μια πίεση προς το αφήγημα του «Μακεδονισμού».

Μια δεύτερη πίεση προς το ίδιο αφήγημα αποτελούν όσα φαίνεται πως θα συνομολογήσουν στο Σύμφωνο Καλής Γειτονίας που αναμένεται να υπογράψουν στις 2 Αυγούστου, ημέρα εορτής του Ίλιντεν (Προφήτη Ηλία) η Σόφια με τα Σκόπια.

Στο σύμφωνο αυτό η Βουλγαρία δεν αναγνωρίζει «μακεδονικό έθνος», και στο ζήτημα της γλώσσας η κάθε πλευρά διατηρεί τη θέση της. Ρυθμίζονται, επίσης, ζητήματα που έχουν να κάνουν με ισχυρισμούς περί μειονοτήτων, ενώ προβλέπονται κοινές γιορτές, όπως του Ίλιντεν. Η αναγνώριση αυτή, ότι το Ίλιντεν αποτελεί και γιορτή των Βουλγάρων, είναι ένα ακόμη κτύπημα στο «μακεδονικό» αφήγημα, αφού η εξέγερση του Ίλιντεν, το 1903, θεωρείται η σημαντική «μακεδονική» εξέγερση κατά των Τούρκων. Οι Βούλγαροι υποστηρίζουν πως οι εξεγερθέντες ήσαν ομοεθνείς τους.

Τη Βαλκανική σταθερότητα υπονομεύει, επίσης, η έλλειψη προόδου στην ευρωπαϊκή τους προοπτική. Η τριμερής Ελλάδας-Σερβίας-Βουλγαρίας επιδιώκει να συμβάλει προς αυτήν την κατεύθυνση στο πλαίσιο της «Ατζέντας της Θεσσαλονίκης», του 2003, για όλα τα Βαλκάνια και ειδικότερα για τη Σερβία.

Η ελληνική πλευρά, διά του πρωθυπουργού, εξέφρασε την υποστήριξή της στην ευρωπαϊκή πορεία της Σερβίας, ενώ ο Σέρβος πρόεδρος επαναλάμβανε μονίμως πως η χώρα του ζητά συγκεκριμένο πλαίσιο αυτής της διαδικασίας. Δεν ζητά να γίνει μέλος της Ένωσης χωρίς να ικανοποιήσει τους όρους, αν και, όπως είπε, το 2007 η Βουλγαρία, όταν έγινε μέλος της Ένωσης, ικανοποιούσε λιγότερους όρους από ό, τι σήμερα η Σερβία.

Ο Βούτσιτς έθεσε το ερώτημα «τι αν ικανοποιήσουμε, και πότε, θα προχωρήσει η διαδικασία ένταξης»;

Αν προσεγγίσει κανείς αναλυτικά και σε βάθος όλο το πλαίσιο των ενεργειακών υποδομών και των διασυνδέσεων στα Βαλκάνια, θα διαπιστώσει πως η προσπάθεια έχει σαφή στόχευση: τη διαμόρφωση των προϋποθέσεων για την ένταξη στις ευρωπαϊκές υποδομές. Και αυτό έχει να κάνει με μια άλλη γεωπολιτική παράμετρο στην περιοχή. Τη ρωσική παρουσία και επιρροή.

Μπορεί ο σιδηροδρομικός άξονας Πειραιάς-Θεσσαλονίκη-Βελιγράδι και από εκεί Βουδαπέστη να είναι σχέδιο του κινεζικού δρόμου του μεταξιού, αλλά τα κινεζικά ενδιαφέροντα και συμφέροντα ουδόλως ταυτίζονται με τα ρωσικά. Οι ενεργειακοί δε αγωγοί που αναφέρθηκαν από τον Έλληνα πρωθυπουργό –ο TAP, o IGB προς τη Βουλγαρία και ίσως ο IGS προς τη Σερβία– είναι αγωγοί «Δυτικών συμφερόντων».

Αναλυτές εκτιμούν πως η ελληνική και βουλγαρική προσέγγιση της Σερβίας στην τριμερή της Θεσσαλονίκης αποβλέπει και στη χαλάρωση της επιρροής της Ρωσίας στη χώρα.

Το ίδιο και η (υπερβολικά αισιόδοξη ως προς την εκτέλεσή της) πλωτή διασύνδεση της Θεσσαλονίκης με το Βελιγράδι μέσω της επαναφοράς ενός σχεδίου που προέβλεπε, από το 1974, τη διασύνδεση του Αξιού, του Μοράβα και του Δούναβη.

Αντιθέτως, ρεαλιστικό θεωρείται το σχέδιο σιδηροδρομικής διασύνδεσης Θεσσαλονίκης, Καβάλας, Αλεξανδρούπολης, Μπουργκάς, Ρούσε, σχέδιο που αποβλέπει και στην αποσυμφόρηση του Βοσπόρου.

Η στόχευση του σχεδίου είναι σαφής. Υπάρχει όμως και μια άλλη στρατηγική στόχευση της συνεργασίας. Η διαμόρφωση και των υποδομών αλλά και των πολιτικών επαφών και συνεννοήσεων για να μπορούν οι βαλκανικές χώρες να διαδραματίζουν κάποιο ρόλο στο πλαίσιο της Ευρώπης των «40».

Σε μια τέτοια Ευρώπη, το δικαίωμα «βέτο» για μείζονος σημασίας θέματα των χωρών θα έχει περιοριστεί κατά πολύ, και επομένως για τις βαλκανικές χώρες αποτελεί προϋπόθεση η συνεργασία, ο διάλογος και η κοινή δράση.

Προεκτείνοντας τη διαδικασία της τριμερούς, ο Έλληνας πρωθυπουργός, απαντώντας σε σχετική ερώτηση, παρομοίασε, ευσχήμως, με σκυλί που γαυγίζει τις αντιδράσεις της Άγκυρας στις διεργασίες στην κυπριακή ΑΟΖ.

Η πολιτική διάσταση της αναφοράς έχει να κάνει με τις επισημάνσεις περί ερεισμάτων. Στην ουσία, ο κ. Τσίπρας υπονόησε πως η Κύπρος και η Ελλάδα, χωρίς τυμπανοκρουσίες, εξασφάλισαν τα ερείσματα που απαιτούνταν για να αντιμετωπιστεί η τουρκική προκλητικότητα. Η γαλλική, ισραηλινή και αμερικανική παρουσία στην περιοχή, μάλλον το επιβεβαιώνει.

Η βαλκανική τριμερής συνεργασία, σε συνδυασμό με την τριμερή Ελλάδας-Ισραήλ-Κύπρου και την άλλη τριμερή Ελλάδας-Αιγύπτου-Κύπρου, αναδεικνύουν την Ελλάδα ως παράγοντα σταθερότητας από την Ανατολική Μεσόγειο ως τα Βαλκάνια και διαμορφώνουν τις προϋποθέσεις για την αντιμετώπιση προκλητικών κινήσεων της Τουρκίας και των ευκαιριακών συμμάχων της.

Το ερώτημα ωστόσο που εγείρεται είναι αν η Τουρκία του Ερντογάν καταφύγει στη ρωσική αγκαλιά, και τι αυτό θα σημάνει για την ισορροπία στην περιοχή.

«Η οικογενειοκρατία αντέστη αρχικά με προσχήματα και ηττήθηκε τελικά στη γαλλική Γερουσία!»

Από
anixneuseis
-
0

Του Αλκη Καλλιαντζίδη Οικονομολόγου [email protected]  www.kalkis.eu

Οι Γερουσιαστές την μια νύχτα απέρριψαν το σημειολογικό Μέτρο του «Νόμου για την ηθικοποίηση της γαλλικής Πολιτικής», αναφορικά με την απαγόρευση προσλήψεων των συγγενών από τους αιρετούς, ως βοηθών τους. Και την επομένη το αποδέχθηκαν με συντριπτική πλειοψηφία(!), σύμφωνα μα τα ρεπορτάζ της ηλεκτρονικής εφημερίδας Le Monde και του Γαλλικού Πρακτορείου Ειδήσεων (AFP), στις 12 και 13 Ιουλίου.

Για να καταλάβουμε καλύτερα αυτήν την ανατροπή, ας θυμηθούμε όμως λίγο τον σάλο που προκλήθηκε κατά τη διάρκεια της καμπάνιας των προεδρικών εκλογών, όταν η σατυρική εφημερίδα Le canard enchaîné έφερε στη δημοσιότητα το «Penelope Gate». Βλέπε το άρθρο μου «Πολιτικός Σεισμός :Ο Fillon στον Ανακριτή!» στις Ανιχνεύσεις  http://www.anixneuseis.gr/?p=163556. Όλοι βέβαια οι πολιτικοί γνώριζαν τότε, όχι όμως ολόκληρος ο γαλλικός Λαός και μάλιστα οι ψηφοφόροι των Ρεπουμπλικάνων, ότι το ένα τρίτο περίπου των αιρετών αρχόντων είχαν στη δούλεψη του Πολιτικού τους Γραφείου συγγενείς τους (σύζυγο ή φιλενάδα ή μαιτρέσα, ή συμβία ή παιδιά ή τους Αναπληρωτές τους) οι οποίοι αμείβονταν σε βάρος του Φορολογούμενου, και κάποιοι μάλιστα από αυτούς έκαναν πως ήταν βοηθοί τους, ενώ στην πραγματικότητα επρόκειτο περί αργομισθίας ή εξυπηρέτησης της κομματικής τους παράταξης.

Αυτή λοιπόν η κάκιστη πρακτική,  που εφαρμόζεται δια-παραταξιακά και στη χώρα μας εδώ και πολλά χρόνια, δεν είναι πια ανεκτή στη Γαλλία. Αυτό τουλάχιστον έδειξαν τα αποτελέσματα των τελευταίων γαλλικών εκλογών.

Έτσι το 1ο εμβληματικό νομοσχέδιο της κυβέρνησης Μακρόν, που είναι υπεσχημένο να ψηφιστεί μέχρι τις αρχές Αυγούστου και που δεν θα στοιχίσει τίποτα στον προϋπολογισμό της Γαλλίας, είναι αυτό που αφορά την «ηθικοποίηση της γαλλικής πολιτικής ζωής», μπας και ανακτήσει κάποτε τη χαμένη της αξιοπιστία. Όταν όμως ψηφιστεί και εφαρμοστεί άμεσα, θα στοιχίσει ακριβά στην Νεποτισμό των αιρετών που με αυτήν τη μέθοδο βόλευαν τους δικούς τους, ενίσχυαν το οικογενειακό τους εισόδημα, δημιουργούσαν την αναγκαία προϋπηρεσία τους και οικοδομούσαν σταδιακά, την τόσο κυρίαρχη σήμερα για τους επικοινωνιολόγους, Αναγνωρισιμότητά τους. Κάπως έτσι δεν χτίζονται τα πολιτικά τζάκια;

Έτσι λοιπόν  την περασμένη Τρίτη 11 Ιουλίου, ενώ 40 μόνο Γερουσιαστές ήταν παρόντες στη Γερουσία (έναντι 348 συνολικά που είναι η δύναμή της), κατατέθηκε από τον Pierre-Yves Collombat μια τροπολογία απόσυρσης της εν λόγω απαγόρευσης και ψηφίστηκε με ανάταση της χειρός. Ο εν λόγω Γερουσιαστής δήλωσε ότι «η διάταξη αυτή δεν παρέχει ικανοποιητική λύση στο στόχο του κειμένου του Νόμου, το οποίο έχει ως σκοπό να αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη στη δημόσια δράση». «Η προτεραιότητα πρέπει να είναι μάλλον  να διασφαλιστεί ότι οι πόροι που διατίθενται στους βουλευτές για να πληρώνουν τους υπαλλήλους τους, οι οποίοι  πραγματικά τους βοηθούν στα καθήκοντά τους, αντί να θεσπιστούν διατάξεις που εισάγουν διακρίσεις των οποίων οι συνέπειες για τη βελτίωση του νομοθετικού  έργου  είναι υποθετικές», πρόσθεσε.

«Μολονότι αυτό το νομοθέτημα εκκινεί από μια καλή πρόθεση, δεν θα το ψηφίσω : η κόλαση είναι στρωμένη με καλές προθέσεις, δήλωσε η Catherine Tasca (PS). Εμείς επικρίναμε για χρόνια  τον πειρασμό να νομοθετούμε κάτω από την πίεση διαφόρων γεγονότων. Εδώ έχουμε ένα κείμενο βγαλμένο από την περίπτωση των θέσεων εργασίας της οικογένειας Fillon. Πέρα από τις οικογενειακές  θέσεις εργασίας, το ζήτημα είναι η πλασματικότητα και η αντισυμβατικότητά τους. Και είναι στο χέρι της Γερουσίας να το ελέγξει, κάτι που το κάνει ήδη η Γερουσία».

«Το γεγονός της πρόσληψης μελών της οικογενείας δεν είναι  αξιόμεμπτο,  είναι το  να το κάνεις με τρόπο εικονικό»,  πρόσθεσε ο Maurice Antiste. «Αντί να σκοτώσουμε το κοπάδι, λόγω των λίγων απολωλότων  προβάτων, ας  θεσπίσουμε έναν αποτελεσματικό έλεγχο», σχολίασε ο Hervé Maurey, χαρακτηρίζοντας την κυβερνητική διάταξη «υπερβολική» και «ρατσιστική».

Αυτό ήταν ένα μικρό απάνθισμα μερικών αντιπολιτευτικών τοποθετήσεων Γερουσιαστών οι οποίοι φαίνεται δεν έλαβαν το σαφέστατο μήνυμα των τελευταίων γαλλικών εκλογών οι οποίες είπαν : «όχι στην οικογενειοκρατία και τον νεποτισμό».

Την επομένη όμως ημέρα, Τετάρτη, τα πράγματα άλλαξαν. Λαμβάνοντας υπόψη ότι ήταν μια «τυχαία ψηφοφορία αναφορικά με τις αποφάσεις  που λήφθηκαν από τις πολιτικές ομάδες», ο Πρόεδρος των Ρεπουμπλικάνων   στην επιτροπή των νόμων της Γερουσίας, Philippe Bas,  ζήτησε να γίνει μια νέα ψηφοφορία, μετά από την οποία  306 γερουσιαστές ψήφισαν υπέρ της απαγόρευσης  και 11 κατά. Η αρμόδια υπουργός δικαιοσύνης, Nicole Belloubet  τόνισε από την πλευρά της την ανάγκη για τη Γερουσία να υιοθετήσει αυτό το μέτρο «για τη συνοχή του κειμένου» του Νόμου. Η σχετική συζήτηση επί του κειμένου συνεχίστηκε και την Πέμπτη στη Γερουσία. Στη συνέχεια θα διαβιβαστεί στην Εθνοσυνέλευση, με στόχο την τελική έγκριση στις αρχές Αυγούστου.

Συμπερασματικά :

Αν θέλει ο Emmanuel Macron να επιτύχει, η κυβέρνησή του οφείλει να προσδιορίσει το χρονοδιάγραμμα των μεταρρυθμίσεων που έχει εξαγγείλει και να το τηρήσει απαρέγκλιτα . Και επίσης να μη χάσει τον ρυθμό των μεταρρυθμίσεων αυτών, τώρα που τα αντιπολιτευτικά κόμματα τα έχουν χαμένα. Μόνον έτσι θα ενισχύσει την εμπιστοσύνη των Γάλλων και των επενδυτών, ημεδαπών και αλλοδαπών. Οι ψηφοφόροι του, 20.000.000 περίπου κι όχι μόνο, θέλουν να δουν ότι οι δεσμεύσεις, π.χ. ενάντια στην οικογενειοκρατία, τηρούνται. Και θα πρέπει να δοθούν σαφή μηνύματα από την αρχή. Διαφορετικά το πουλάκι θα πετάξει, η απογοήτευση θα αντικαταστήσει την σημερινή προσδοκία και οι απανταχού καλοθελητές θα δικαιωθούν στο ότι ο Macron είναι «ένας αχυράνθρωπος των ομίλου  Rothschild» και τίποτα περισσότερο.

 

When Kosovo’s War on Crime is Perceived as a Nuisance

Από
pcuser
-
0

In Kosovo, testifying is considered a mark of shame – while the war on crime can be also seen  as a nuisance for people who for years have learned to live side-by-side with illegality.

Many years ago an unknown, soft-spoken stranger asked me on the phone if I would be interested to write about crimes other than public tenders. Two weeks earlier, his house had been attacked with a grenade.

Before I met him in person, I asked someone in the upper echelons of the State Prosecutor’s office about his case. The prosecutor, familiar with the story, advised me not to get involved with him because “he is apparently of unsound mind,” indicating the readiness of Kosovo prosecutors to give unwarranted clinical diagnoses.

A few days after Dick Marty’s report for the Council of Europe on allegations of wrongdoing by Kosovo Liberation Army fighters was published, I went and spoke to the caller once again. On the inside of the justice system, the man had a code name used as reference in court. But outside, the secrecy of his identity as a witness was becoming questionable.

More than fear, he felt the pain and anxiety for his children. The prosecution had not yet offered sufficient guarantee for his life. He told me about his ten-year-long agony, his attempt to escape, hiding in order to avoid contact by international investigators, murder attempts, bribes, and the pressure from his familial circle to give up.

While I was researching witness protection in Kosovo last year, I made a journey through death; a journey through the minefield of cooperation between witnesses and the justice system.

On a May afternoon in a Mitrovica-region village, a simple hearse, followed by a vehicle of the European Union Rule-of-Law Mission in Kosovo, EULEX, was coming downhill. The body of a former key witness in one of the most important war crimes cases entered the yard.

His circle of family and friends discussed three different versions of the cause of death, making his death sound both natural and mysterious at the same time. No official evidence was provided for any of the scenarios.

The reports that he would be a witness at the Special Court struck the family just as much as his death did. Hearsay in Kosovo is just as dangerous as facts. Apart from my press card, rarely had my ID card been requested and my license plates photographed so frequently as that day.

For this family in Kosovo, the idea of being a witness was still a marker of shame. The definition of shame appears just as unstable as the conventional concepts for honor and glory. Death could have all its options and versions, but should not link back to testifying.

His past then became even more nebulous. An internet search provided two parts of a televised interview he gave. In one part his face was shown, in the other his face was blurred. He wore the same shirt. He complained of being manipulated.

Discussing the interview and the person, an international prosecutor showed me a letter that the team had sent to a media outlet that had played a part in the intimidation of witnesses. The letter revealed the sheer inability of the mission to ensure their witnesses’ protection.

The wide examination of criminological theory in the massive element of social learning continues to be followed by a slow-paced acceptance. The predetermined norms for honor and crime in a place where crime, or at least corruption, remains endemic, radiate a disfigured architecture.

In any case, the cooperation with the justice system is based on double standards and irrational concepts.

On the twenty third anniversary of the murder of Giovanni Falcone, the prosecutor seen as a symbol of the war against the Italian mafia, I was talking to a high prosecutor from Italy in his office in Palermo, the Sicilian capital. He said that the masses can sometimes be annoyed by the war on crime when they are used to coexisting with it. For example, he said, the residents of a building were annoyed by the added presence of policemen that were protecting Falcone.

A few days later, the only person who was officially under witness protection during the UNMIK era in Kosovo told me in a bar in Peja: “We can stay as long as you want and I can pay your room for a week, but don’t you dare write about this.”

Among all the people who testified, he was the only one who survived. There was no sentence in the case he was involved in, and justice did not interest him any longer. Maybe now it would simply annoy him.

Photo Atdhe Mulla.

balkaninsight.com

Γιατί οι Αμερικανοί υποστηρίζουν τις έρευνες της Κύπρου στην ΑΟΖ της; Το μεγάλο μυστικό…

Από
anixneuseis
-
8

Του ΜΙΧΑΛΗ ΙΓΝΑΤΙΟΥ

Το πλωτό γεωτρύπανο “West Capella” της Total – ENI. Φωτογραφία: www.marinetraffic.com JULY 13, 2017

Η επαναλαμβανόμενη ανακοίνωση του Στέιτ Ντιπάρτμεντ για την Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ) της Κύπρου έχει πολύ μεγάλη σημασία, έστω και αν οι πάντες στην Ελλάδα και τη Μεγαλόνησο είναι δύσπιστοι, όταν το αμερικανικό υπουργείο των Εξωτερικών, εκφράζεται θετικά για οτιδήποτε αφορά τις δύο χώρες.

Η αναγνώριση, εκ μέρους των Ηνωμένων Πολιτειών, του δικαιώματος της Κυπριακής Δημοκρατίας να ερευνά για φυσικούς πόρους στην ΑΟΖ της είναι ένα σημαντικό γεγονός.

Μα -θα μπορούσε να αναρωτηθεί κάποιος- υπήρχε περίπτωση οι Αμερικανοί να πράξουν κάτι το διαφορετικό αφού το Δίκαιο της Θάλασσας καλύπτει πλήρως τις ενέργειες της κυπριακής κυβέρνησης; Η απάντηση είναι «ναι, θα μπορούσαν». Διότι είναι η υπερδύναμη που δεν λαμβάνει υπόψη τα δικαιώματα των μικρών χωρών, όπως η Κύπρος. Άλλωστε, στο θέμα της συνεχιζόμενης κατοχής του 40% της Κύπρου, ακόμα και σήμερα -43 έτη μετά την εισβολή- συνεχίζουν να βάζουν πλάτη για τα ανομήματα της κατοχικής δύναμης Τουρκίας.

Το γεγονός ότι επαναλαμβάνουν συνέχεια την υποστήριξη τους στα δικαιώματα της Κύπρου στην ΑΟΖ της, είναι αδιαμφισβήτητα μία πολύ όμορφη είδηση. Έχουν συμφέροντα και θα τα υποστηρίξουν. Μετά την TOTAL και την ENI ακολουθούν οι έρευνες της αμερικανικής EXXONMOBIL, η οποία αποφάσισε να δραστηριοποιηθεί και στην Ελλάδα. Είναι αυτό το ΜΕΓΑΛΟ ΜΥΣΤΙΚΟ…

Αναλύοντας την ανακοίνωση, μερικοί κακόπιστοι στάθηκαν στο αμερικανικό κάλεσμα να κατανεμηθούν ακριβοδίκαια οι φυσικοί πόροι του νησιού και στις δύο κοινότητες, στο πλαίσιο μίας συνολικής λύσης. Οι Αμερικανοί λένε το αυτονόητο και στηρίζουν απόλυτα τη θέση της Λευκωσίας.

Η λέξη «ακριβοδίκαια» έχει ιδιαίτερη σημασία. Διότι αυτό που ζητούν οι Αμερικανοί είναι -όταν και όποτε λυθεί το Κυπριακό- όλοι οι πολίτες της Κύπρου να έχουν οφέλη σύμφωνα με το ποσοστό του πληθυσμού.

Οι Ελληνοκύπριοι αποτελούν το 80% και οι Τουρκοκύπριοι μόλις το 18%. Οι φυσικοί πόροι, ως γνωστόν, ανήκουν στα κράτη. Αυτό ισχύει και στην περίπτωση της Κύπρου. Στο διαπραγματευτικό τραπέζι, η Τουρκία ζήτησε το 50% των εσόδων από τους φυσικούς πόρους. Αυτό δεν μπορεί να συμβεί. Όχι επειδή δεν θα το αποδεχθεί κανένας Ελληνοκύπριος πολιτικός -ούτε αυτοί οι περίεργοι του ΑΚΕΛ. Αλλά επειδή το απορρίπτουν οι διεθνείς κανόνες.

Οι Αμερικανοί, λοιπόν, που σε άλλα θέματα βρίσκονται μόνιμα απέναντί μας, στο θέμα αυτό, υποστηρίζουν την Κύπρο. Είναι σημαντικό να τονιστεί, ότι δεν είπαν ποτέ στον Πρόεδρο Νίκο Αναστασιάδη να κάνει πίσω. Ακόμα και πρόσφατα, ο Κύπριος ηγέτης άκουσε να του επαναλαμβάνουν για το δικαίωμα της Κυπριακής Δημοκρατίας να πράξει ότι θέλει στην κυπριακή ΑΟΖ.

Η ανακοίνωση του Στέιτ Ντιπάρτμεντ αναφέρεται και σε δράσεις που αυξάνουν τις εντάσεις. Δεν αφορά το σημείο αυτό την Κυπριακή Δημοκρατία. Η μόνη χώρα που αυξάνει τις εντάσεις είναι ο γνωστός ταραξίας της γειτονιάς μας: Η κατοχική δύναμη Τουρκία. Ουδείς άλλος. Όλοι οι υπόλοιποι σκέφτονται και πράττουν με ειρηνικούς όρους, κάτι που δεν μπορεί να ανεχθεί ο πολεμοκάπηλος Ταγίπ Ερντογάν.

Βεβαίως, πρέπει να είμαστε ειλικρινείς. Η Αμερική, με τα μέχρι στιγμής δεδομένα, δεν πρόκειται να σπεύσει να βοηθήσει την Κύπρο στρατιωτικά εάν η Τουρκία κτυπήσει την Κύπρο. Εκτός εάν έχει αλλάξει η αμερικανική πολιτική και δεν το γνωρίζουμε. Είναι κάτι, που αν συμβαίνει, δεν μπορώ να το επιβεβαιώσω, απλούστατα διότι δεν το ξέρω. Από την άλλη, είναι τόσο μεγάλα τα συμφέροντα στην περιοχή, που δεν μπορούμε να γνωρίζουμε πως θα αντιδράσουν οι γείτονές μας. Τα συμφέροντα της Κύπρου ταυτίζονται με τα δικά τους. Και τούτο δεν πρέπει να το παραγνωρίζουμε.

Η έλευση του γεωτρύπανου West Capella είναι μία πολύ όμορφη εξέλιξη για την μαρτυρική Κύπρο και το λαό της. Αντιμετωπίζεται η υπόθεση αυτή με καθολική ενότητα των πολιτικών δυνάμεων και αυτό μας ικανοποιεί. Μία θετική κατάληξη των ερευνών θα βοηθήσει την εθνική υπόθεση -μην έχετε καμία αμφιβολία. Ίσως, οι Τουρκοκύπριοι, που είναι οι μεγάλοι χαμένοι της κατάρρευσης των συνομιλιών στο Κραν Μοντανά, να αποφασίσουν να κάνουν τη δική τους επανάσταση.

Το συμφέρον τους είναι η επανενωμένη Κύπρος και η ασφάλεια που προσφέρει η Ευρωπαϊκή Ένωση. Όλα τα άλλα που απαιτεί η Τουρκία οδηγούν στη διαιώνιση της απαράδεκτης κατοχής και στο μοίρασμα της Μεγαλονήσου. Δεν πρέπει, Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι, να το επιτρέψουμε. Και η απόρριψη των απαιτήσεων της Τουρκίας στην Ελβετία, όσο και να φωνάζουν οι ηγέτες του ΑΚΕΛ, ήταν η ορθή εθνικά απόφαση.

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ Ι: Όταν έφτασε το γεωτρύπανο της αμερικανικής εταιρείας Noble Energy στην ανατολική Μεσόγειο, οι Τούρκοι αφηνίασαν. Η τότε υπουργός Εξωτερικών Χίλαρι Κλίντον, τηλεφώνησε στον τότε Τούρκο ομόλογό της, τον «καρατομηθέντα» Αχμέτ Νταβούσογλου, και του είπε μόνο μία φράση: Στην πλατφόρμα βρίσκονται ΜΟΝΟ Αμερικανοί πολίτες.

Οι Τούρκοι αποχώρησαν στα …λιμάνια τους. ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ ΙΙ: Στην Ελβετία ο εχθρός ήταν η Τουρκία. Η κατοχική δύναμη είναι αυτή που δεν επιτρέπει την επανένωση της Κύπρου. Το ΑΚΕΛ και οι οπαδοί της «όποιας λύσης» κατηγορούν τη Λευκωσία και την Αθήνα ότι ευθύνονται για το αδιέξοδο. Έχουν χάσει τα λογικά τους, διότι δεν εξηγείται διαφορετικά η στάση τους.

Ο κ. Αναστασιάδης προχώρησε σε οδυνηρές και μη παραδεκτές υποχωρήσεις. Ήταν τραγικό το λάθος του. Αλλά μέσω του λάθους ξεμπρόστιασε την Τουρκία. Καλώς απέσυρε τις υποχωρήσεις και κακώς θα πράξει εάν τις επαναφέρει ξανά στο διαπραγματευτικό τραπέζι, διότι θα ακρωτηριάσει την Κύπρο και θα την θέσει υπό την επιρροή της κατοχικής δύναμης. Και αν τώρα γελάμε από ικανοποίηση για τις γεωτρήσεις στην κυπριακή ΑΟΖ, μετά θα κλαίμε διότι θα απωλέσουμε ότι βγάλει στην επιφάνεια το τρυπάνι του West Capella… Και από ευλογία θα καταντήσει κατάρα…

Πηγή: Γιατί οι Αμερικανοί υποστηρίζουν τις έρευνες της Κύπρου στην ΑΟΖ της; Το μεγάλο μυστικό… http://mignatiou.com/2017/07/giati-i-amerikani-ipostirizoun-tis-erevnes-tis-kiprou-stin-aoz-tis-to-megalo-mistiko/

Germany: Infectious Diseases Spreading as Migrants Settle In

Από
pcuser
-
0
BERLIN-WILMERSDORF, GERMANY – AUGUST 26: German President Joachim Gauck speaks to doctors in the infirmary of an initial reception center for refugees on August 26, 2015 in Berlin-Wilmersdorf, Germany. (Photo by Jesco Denzel/Bundesregierung via Getty Images)
  • A new report by the Robert Koch Institute (RKI), the federal government’s central institution for monitoring and preventing diseases, confirms an across-the-board increase in disease since 2015, when Germany took in an unprecedented number of migrants.
  • Some doctors say the actual number of cases of tuberculosis is far higher than the official figures suggest and have accused the RKI of downplaying the threat in an effort to avoid fueling anti-immigration sentiments.
  • “Around 700,000 to 800,000 applications for asylum were submitted and 300,000 refugees have disappeared. Have they been checked? Do they come from the high-risk countries?” — Carsten Boos, orthopedic surgeon, interview with Focus magazine.

A failed asylum seeker from Yemen who was given sanctuary at a church in northern Germany to prevent him from being deported has potentially infected more than 50 German children with a highly contagious strain of tuberculosis.

The man, who was sheltered at a church in Bünsdorf between January and May 2017, was in frequent contact with the children, some as young as three, who were attending a day care center at the facility. He was admitted to a hospital in Rendsburg in June and subsequently diagnosed with tuberculosis — a disease which only recently has reentered the German consciousness.

Local health authorities say that in addition to the children, parents and teachers as well as parishioners are also being tested for the disease, which can develop months or even years after exposure. It remains unclear if the man received the required medical exams when he first arrived in Germany, or if he is one of the hundreds of thousands of migrants who have slipped through the cracks.

The tuberculosis scare has cast a renewed spotlight on the increased risk of infectious diseases in Germany since Chancellor Angela Merkel allowed in around two million migrants from Africa, Asia and the Middle East.

A new report by the Robert Koch Institute (RKI), the federal government’s central institution for monitoring and preventing diseases, confirms an across-the-board increase in disease since 2015, when Germany took in an unprecedented number of migrants.

The Infectious Disease Epidemiology Annual Report — which was published on July 12, 2017 and provides data on the status of more than 50 infectious diseases in Germany during 2016 — offers the first glimpse into the public health consequences of the massive influx of migrants in late 2015.

The report shows increased incidences in Germany of adenoviral conjunctivitis, botulism, chicken pox, cholera, cryptosporidiosis, dengue fever, echinococcosis, enterohemorrhagic E. coli, giardiasis, haemophilus influenza, Hantavirus, hepatitis, hemorrhagic fever, HIV/AIDS, leprosy, louse-borne relapsing fever, malaria, measles, meningococcal disease, meningoencephalitis, mumps, paratyphoid, rubella, shigellosis, syphilis, toxoplasmosis, trichinellosis, tuberculosis, tularemia, typhus and whooping cough.

Germany has — so far at least — escaped the worst-case scenario: most of the tropical and exotic diseases brought into the country by migrants have been contained; there have no mass outbreaks among the general population. More common diseases, however, many of which are directly or indirectly linked to mass migration, are on the rise, according to the report.

The incidence of Hepatitis B, for example, has increased by 300% during the last three years, according to the RKI. The number of reported cases in Germany was 3,006 in 2016, up from 755 cases in 2014. Most of the cases are said to involve unvaccinated migrants from Afghanistan, Iraq and Syria. The incidence of measles in Germany jumped by more than 450% between 2014 and 2015, while the number of cases of chicken pox, meningitis, mumps, rubella and whooping cough were also up. Migrants also accounted for at least 40% of the new cases of HIV/AIDS identified in Germany since 2015, according to a separate RKI report.

The RKI statistics may be just the tip of the iceberg. The number of reported cases of tuberculosis, for example, was 5,915 in 2016, up from 4,488 cases in 2014, an increase of more than 30% during that period. Some doctors, however, believe that the actual number of cases of tuberculosis is far higher and have accused the RKI of downplaying the threat in an effort to avoid fueling anti-immigration sentiments.

In an interview with Focus, Carsten Boos, an orthopedic surgeon, warned that German authorities have lost track of hundreds of thousands of migrants who may be infected. He added that 40% of all tuberculosis pathogens are multidrug-resistant and therefore inherently dangerous to the general population:

“When asylum seekers come from countries with a high risk for tuberculosis infections, the RKI, as the highest German body for infection protection, should not downplay the danger. Is a federal institute using political correctness to conceal the unpleasant reality?

“The media reports that in 2015, the federal police registered about 1.1 million refugees. Around 700,000 to 800,000 applications for asylum were submitted and 300,000 refugees have disappeared. Have they been checked? Do they come from the high risk countries?

“One has the impression that in the RKI the left hand does not know what the right one is doing.”

German newspapers have published a flurry of articles about the public health dimension of the migrant crisis. The articles often quote medical professionals with first-hand experience of treating migrants. Many admit that mass migration has increased the risk of infectious diseases in Germany. Headlines include:

“Refugees Often Bring Unknown Diseases to the Host Country“; “Refugees Bring Rare Diseases to Berlin“; Refugees in Hesse: Return of Rare Diseases“; “Refugees Often Bring Unknown Diseases to Germany“; “Experts: Refugees Bring ‘Forgotten’ Diseases“; “Three Times More Hepatitis-B Cases in Bavaria“; “Cases of Tapeworm in Germany Increased by More than 30%“; “Infectious Disease: Refugees Bring Tuberculosis“; “Tuberculosis in Germany is on the Rise Again, Especially in the Big Cities: Caused by Migration and Poverty“; “Refugees Are Bringing Tuberculosis“; More Diseases in Germany: Tuberculosis is Back“; “Medical Practitioner Fears Tuberculosis Risk due to Refugee Wave“; “Significantly More Tuberculosis in Baden-Württemberg: Migrants often Affected“; “Expert: Refugee Policy to Blame for Measles Outbreak“; “Scabies on the Rise in North Rhine-Westphalia“; “Almost Forgotten Diseases Like Scabies Return to Bielefeld“; “Do You Come into Contact with Refugees? You Should Pay Attention“; and “Refugees: A Wide Range of Disorders.”

At the height of the migrant crisis in October 2015, Michael Melter, the chief physician at the University Hospital Regensburg, reported that migrants were arriving at his hospital with illnesses that are hardly ever seen in Germany. “Some of the ailments I have not seen for 20 or 25 years,” he said, “and many of my younger colleagues have actually never seen them.”

Marc Schreiner, director of international relations for the German Hospital Federation (Deutschen Krankenhausgesellschaft), echoed Melter’s concerns:

“In the clinics, it is becoming increasingly common to see patients with diseases that were considered to have been eradicated in Germany, such as scabies. These diseases must reliably be diagnosed, which is a challenge.”

Christoph Lange, a tuberculosis expert at the Research Center Borstel, said that German doctors were unfamiliar with many of the diseases imported by migrants: “It would be useful if tropical diseases and other diseases that are rare in our lives played a bigger role in the training of physicians.”

The German Society for Gastroenterology, Digestive and Metabolic Diseases recently held a five-day symposium in Hamburg to help medical practitioners diagnose diseases which are rarely seen in Germany. Those include:

  • Louse-borne relapsing fever (LBRF): During the past two years, at least 48 people in Germany were diagnosed with LBRF, a disease that was unheard of in the country before the migration crisis in 2015, according to the RKI report. The disease, which is transmitted by clothing lice, has been prevalent among migrants from East Africa who have been travelling for months to reach Germany on a single set of clothes. “We had all forgotten about LBRF,” said Hans Jäger, a Munich-based doctor. “It has a mortality rate of up to 40% if it is not recognized and not treated with antibiotics. The symptoms are like in malaria: fever, headache, skin rash.”
  • Lassa fever: In February 2016, a patient who had been infected in Togo, West Africa, was treated and died in Germany. After his death, a Lassa virus infection was confirmed in another person who had professional contact with the corpse of the deceased. The person was treated at an isolation facility and survived the disease. This was the first documented transmission of the Lassa virus in Germany.
  • Dengue fever: Nearly a thousand people were diagnosed with dengue fever, a mosquito-borne tropical disease, in Germany during 2016. This is up 25% from 2014, when 755 people were diagnosed with the disease.
  • Malaria: The number of people diagnosed with malaria jumped sharply in 2014 (1,007) and 2015 (1,063), but declined slightly in 2016 (970). Most of those affected contracted the disease in Africa, particularly from Cameroon, Ghana, Nigeria and Togo.
  • Echinococcosis: Between 2014 and 2016, more than 200 people in Germany have been diagnosedwith echinococcosis, a tapeworm infection. This represents in an increase of around 30%. Those affected contracted the disease in Afghanistan, Bulgaria, Greece, Kosovo, Iraq, Macedonia, Morocco, Syria and Turkey.
  • Diphtheria: Between 2014 and 2016, more than 30 people in Germany have been diagnosed with diphtheria. Those affected contracted the disease in Ethiopia, Eritrea, Libya, Sri Lanka and Thailand.
  • Scabies: Between 2013 and 2016, the number of people diagnosed with scabies in North Rhine-Westphalia jumped by nearly 3,000%.

Meanwhile, Germany currently is in the throes of a measles outbreak that health authorities have linked to immigration from Romania. Around 700 people in Germany have been diagnosed with measles during the first six months of 2017, compared with 323 cases in all of 2016, according to the Robert Koch Institute. The measles outbreak has spread to all of Germany’s 16 federal states except one, Mecklenburg-Vorpommern, a state with a very low migrant population.

The epicenter of the measles crisis is in North Rhine-Westphalia (NRW), Germany’s most populous state and also the state with the highest number of migrants. Nearly 500 people have been diagnosed with measles in NRW during the first six months of 2017; most of the cases have been reported in Duisburg and Essen, where a 37-year-old mother of three children died from the disease in May. Outbreaks of measles have also been reported in Berlin, Cologne, Dresden, Hamburg, Leipzig, Munich and Frankfurt, where a nine-month-old baby was diagnosed with the disease.

On June 1, 2017, the German Parliament approved a controversial new law that requires kindergartens to inform German authorities if parents fail to provide evidence that they have consulted a doctor about vaccinating their children. Parents who refuse to comply face a fine of €2,500 ($2,850). “We cannot be indifferent to the fact that people are still dying of measles,” said German Health Minister Hermann Gröhe. “That’s why we are tightening up regulations on vaccination.”

Some say the new law does not go far enough; they are calling for vaccinations to be made compulsory for everyone in Germany. Others say the law goes too far and infringes on privacy protections guaranteed by the German constitution; they add that parents, not the government, should decide what is best for their children. The fallout from Chancellor Merkel’s open-door migration policy continues.

by Soeren Kern

 

Soeren Kern is a Senior Fellow at the New York-based Gatestone Institute. 

Η υπόσχεση

Από
anixneuseis
-
0
  EUROKINISSI

Του Παύλου Γερουλάνου  12 ΙΟΥΛΙΟΥ 2017

Σήμερα, είμαι πια σίγουρος ότι η υπόσχεση που έδωσε το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα για μια δυναμική και δημιουργική μεσαία τάξη μέσα από αλλαγές στο κράτος που θα διασφαλίζουν τα δικαιώματα του πολίτη, αποτελεί θεμέλιο και αφετηρία για την αναγέννηση της ελληνικής κοινωνίας.

Η μεγαλύτερη πρόκληση που έχουμε μπροστά μας ως Έλληνες μετά την κρίση είναι να ξαναχτίσουμε τη μεσαία τάξη. Μια μεσαία τάξη που νιώθει ασφάλεια από εσωτερικούς και εξωτερικούς κινδύνους, που προοδεύει με συνέπεια στις αρχές, τις αξίες και τις παραδόσεις της χώρας, που συμμετέχει στα κοινά και συνδιαμορφώνει το μέλλον της μέσα από ουσιαστικά δημοκρατικές διαδικασίες, που έχει και εξασκεί το δικαίωμά της να δημιουργεί, αξιοποιώντας με κανόνες τους πόρους της χώρας. Μια μεσαία τάξη που θα αφήσει στην επόμενη γενιά περισσότερα από όσα της άφησε η προηγούμενη, φιλοδοξία που παρακίνησε γενιές Ελλήνων να πετύχουμε πράγματα ανώτερα από ό,τι μας έταξε η μοίρα μας.

Μια δημιουργική και δυναμική μεσαία τάξη αποτελεί θεμέλιο μιας σύγχρονης κοινωνίας, δημοκρατίας και οικονομίας. Χωρίς αυτήν η οικονομία μας θα παραμείνει εξαρτημένη από τρίτους που βάζουν το δικό τους συμφέρον πάνω από το δικό μας, η δημοκρατία μας θα παραμείνει αδύναμη και ευάλωτη σε πολιτικούς των άκρων και η κοινωνία μας θα παραμείνει διχασμένη, καθηλωμένη και ανήμπορη. Αυτό σημαίνει ότι η απαίτηση να ανταποκριθούμε στην πρόκληση είναι επείγουσα.

Από τα μεγαλύτερα λάθη που οδήγησαν στην κρίση και μας έχει καθηλώσει σε αυτήν είναι η άποψη ότι η μεσαία τάξη ορίζεται με όρους οικονομικούς. Ότι η αύξηση της αγοραστικής δύναμης κάποιων οδηγεί αυτόματα στην κοινωνική συνοχή και ατομική ευημερία όλων. Η πραγματικότητα είναι ότι όσο και αν πλουτήνουν κάποιοι Έλληνες δεν θα υπάρχει μεσαία τάξη αν δεν συνδεθεί η εξέλιξή της με τη δυνατότητα όλων μας να νιώθουμε ασφάλεια, το δικαίωμά μας να είμαστε ίσοι απέναντι στο νόμο και το κράτος, τη δυνατότητά μας να συμμετέχουμε ουσιαστικά στη δημοκρατία μας, την προοπτική μας να προοδεύουμε πολιτιστικά και πολιτισμικά, το δικαίωμά μας να δημιουργούμε ελεύθερα.

Από τα μεγαλύτερα λάθη που οδήγησαν στην κρίση και μας έχει καθηλώσει σε αυτήν είναι η άποψη ότι η μεσαία τάξη ορίζεται με όρους οικονομικούς

Δυστυχώς, αντίθετα με ότι πιστεύει σήμερα η πολιτική, και κατ’ επέκταση οι υπόλοιπες εξουσίες του τόπου, μια δημιουργική και δυναμική μεσαία τάξη δεν θα σχηματιστεί αυτόματα όταν θα βγούμε στις αγορές ή όταν οι ρυθμοί ανάπτυξης του ΑΕΠ γίνουν θετικοί. Αντίθετα, κάτω από τις σημερινές συνθήκες, η αύξηση του ΑΕΠ θα οδηγήσει σε μεγαλύτερη διεύρυνση των ανισοτήτων και περεταίρω καθίζηση των χαμηλότερων στρωμάτων διότι θα προκληθεί από την ισχυροποίηση των λίγων που σήμερα έχουν και μπορούν να πάρουν ρίσκο σε μια χώρα όπου κάθε τι δημιουργικό κινδυνεύει από το ίδιο το κράτος.

Η πραγματικότητα είναι ότι αν θέλουμε να αποκτήσουμε μια ισχυρή μεσαία τάξη που θα διασφαλίσει την κοινωνική συνοχή και πρόοδο δεν αρκεί να σκαρφιστούμε ένα αναπτυξιακό πρόγραμμα ή να διαπραγματευτούμε μια νέα οικονομική ενίσχυση όπως κάναμε τα προηγούμενα χρόνια. Χρειάζεται μια βαθιά αλλαγή στις δομές και τις λειτουργίες του κράτους ώστε να μετατραπεί από γραφειοκρατία που υπηρετεί, κατά κύριο λόγο τον εαυτό της και τους λίγους, σε αποτελεσματικές υπηρεσίες που διασφαλίζουν τα δικαιώματα όλων μας. Από κράτος που δυναστεύει σε κράτος που υπηρετεί τον πολίτη.

Γιατί; Διότι η ελληνική κοινωνία και η ελληνική οικονομία θα σταθούν στα πόδια τους και θα δημιουργήσουν τις συνθήκες για μια ισχυρή και δυναμική μεσαία τάξη όταν απελευθερώσουμε τις δικές μας δημιουργικές δυνάμεις από όσα τις εγκλωβίζουν σήμερα. Και τίποτα δεν κρατάει τις δυνάμεις μας περισσότερο εγκλωβισμένες από το ίδιο το κράτος και τις δυσλειτουργικές τους δομές. Ο μύθος των ξένων επενδύσεων που θα έρθουν όταν απαξιώσουμε την αξία των δυνατοτήτων των Ελλήνων είναι αποπροσανατολιστικός αφού κανένας δεν πρόκειται να εμπιστευτεί την ελληνική οικονομία αν δεν την εμπιστευτούμε πρώτα εμείς. Κανείς δεν θα φέρει τα λεφτά του στην Ελλάδα όσο βλέπει εμάς να βγάζουμε τα δικά μας έξω. Η πραγματικότητα είναι ότι θα σταθούμε στα πόδια μας, όχι όταν απαξιώσουμε την αξία μας ως Έλληνες, αλλά όταν πιστέψουμε στις δυνάμεις μας και τις απελευθερώσουμε από τον βραχνά μιας κακοσχεδιασμένης γραφειοκρατίας που υπηρετεί την εξουσία της κεντρικής πολιτικής ηγεσίας και τα συμφέροντα των λίγων φίλων της.

Με άλλα λόγια, η δημιουργία μιας δυνατής και δυναμικής μεσαίας τάξης δεν είναι οικονομική διαδικασία. Είναι πολιτική. Και πρέπει να ξεκινήσει τώρα, ακόμα και με αρνητικούς ρυθμούς ανάπτυξης. Αυτό σημαίνει, και καταλαβαίνω αν τρομάζει κάποιους, ότι η διαδικασία επαφίεται στη δυνατότητα πολιτικών κομμάτων να εκφράσουν και να υλοποιήσουν ένα ολοκληρωμένο προγραμματικό πλαίσιο αλλαγών στον τρόπο λειτουργίας του κράτους ώστε να αποκτήσει την ικανότητα και τα εργαλεία να ανταπεξέλθει στις σημερινές ανάγκες της κοινωνίας.

Θα σταθούμε στα πόδια μας όταν απελευθερωθούμε από τον βραχνά μιας κακοσχεδιασμένης γραφειοκρατίας που υπηρετεί την εξουσία της κεντρικής πολιτικής ηγεσίας και τα συμφέροντα των λίγων φίλων της

Δυστυχώς, δεν υπάρχουν σήμερα πολλοί πολιτικοί φορείς που μπορούν να το κάνουν αυτό διότι δεν σκέφτονται με όρους που αφορούν την κοινωνία. Αν υπήρχαν, η αποχή δεν θα ήταν τόσο δελεαστική.

Η Νέα Δημοκρατία παραμένει ένα συντηρητικό, ολιγαρχικό κόμμα με δουλείες προς τα άκρα. Έχει υιοθετήσει την ξενόφερτη άποψη ότι η οικονομία ορίζει το μέλλον και άρα ότι η ελεύθερη λειτουργία της αγοράς πρέπει να υπηρετηθεί ακόμα και αν κάνει ζημιά στην κοινωνία και στους πολίτες. Για τη Νέα Δημοκρατία η κοινωνία στο σύνολό της δεν αποτελεί πηγή δημιουργίας αλλά εργαλείο κάποιων λίγων που μπορούν να κατευθύνουν την ανάπτυξη και άρα το μέλλον του τόπου. Το σχέδιό της για την ελληνική κοινωνία περνάει μέσα από την ενίσχυση όσων, κατά την ίδια, μπορούν να οδηγήσουν μια τέτοια πορεία.

Αντίθετα ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είχε ποτέ σχέδιο για την ελληνική κοινωνία. Αποτελεί ένα μονοδιάστατο πολιτικό μόρφωμα, που υπηρετεί ιδεοληψίες και δογματισμούς με ακαδημαϊκές και παλαιοκομματικές ρίζες, με αποτέλεσμα να παραμένει εξαρτημένο από δουλείες μιας αντιδραστικής και συντηρητικής, όχι προοδευτικής, Αριστεράς. Στη θεωρία, για τον ΣΥΡΙΖΑ η δημιουργία δεν είναι δικαίωμα όλων των Ελλήνων αλλά προνόμιο των λίγων και για αυτό πρέπει να καταπολεμηθεί. Στην πράξη όμως λειτουργεί πιο υποτελειακά στο κεφάλαιο, ειδικά στο ξενόφερτο, από κάθε άλλη κυβέρνηση που έχει κυβερνήσει τη χώρα από την μεταπολίτευση.

Για τη ΝΔ η κοινωνία στο σύνολό της δεν αποτελεί πηγή δημιουργίας αλλά εργαλείο κάποιων λίγων που μπορούν να κατευθύνουν την ανάπτυξη και άρα το μέλλον του τόπου

Η πραγματικότητα είναι ότι κανένα κόμμα δεν εξέφρασε πιο συγκεκριμένο πολιτικό πλαίσιο για μια μεσαία τάξη που στέκεται περήφανα στα πόδια της, συμμετέχει ενεργά στην οικοδόμηση και πρόοδο μιας δίκαιης κοινωνίας μέσα στην οποία ο καθένας μας εκφράζεται και δημιουργεί ελεύθερα, από το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα το 1981. Και αυτό διότι κανένα κόμμα πριν και κανένα κόμμα μετά δεν πίστεψε με περισσότερο πάθος στον Έλληνα και τις δυνατότητές του. Έτσι έβαλε στο επίκεντρο της πολιτικής του πρότασης τον Έλληνα πολίτη, τον άνθρωπο.

Στο όραμα που εξέφρασε στο Συμβόλαιο με το Λαό, το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα ανέπτυξε μια ολοκληρωμένη σοσιαλιστική πρόταση, κομμένη και ραμμένη για τις ανάγκες της δικής μας κοινωνίας διότι ξεκινούσε από την υπόσχεση απελευθέρωσης του Έλληνα από τους βραχνάδες της εποχής του, όραμα που δεν θα μπορούσε να είναι πιο επίκαιρο σήμερα.

Με λόγο περιεκτικό εξέφρασε ένα πλαίσιο αξιών, θέσεων και προτάσεων που ενέπνευσε γενιές Ελλήνων. Και ενώ οι καιροί έχουν αλλάξει, η απαίτηση για εθνική ανεξαρτησία, λαϊκή κυριαρχία και κοινωνική απελευθέρωση παραμένει πολιτικά καθοριστική. Υπό αυτή την έννοια, το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα παραμένει η μόνη πολιτική δύναμη που έχει προτείνει μια συγκεκριμένη πορεία εξέλιξης της Ελληνικής κοινωνίας μέσα από την ενδυνάμωσης της μεσαίας τάξης.

Ο ΣΥΡΙΖΑ υπηρετεί ιδεοληψίες και δογματισμούς με ακαδημαϊκές και παλαιοκομματικές ρίζες, με αποτέλεσμα να παραμένει εξαρτημένο από δουλείες μιας αντιδραστικής και συντηρητικής, όχι προοδευτικής, Αριστεράς

Στα χρόνια που κυβέρνησε το ΠΑΣΟΚ έγιναν πολλά σωστά και πολλά λάθη και η ιστορία του κόμματος, μέχρι σήμερα τουλάχιστον, θα απασχολήσει φίλους και εχθρούς για δεκαετίες. Κυρίως διότι, εκ του αποτελέσματος, το όραμά μας για μια πραγματικά ελεύθερη κοινωνία δεν έγινε πράξη στο βαθμό που δεσμευτήκαμε. Το κόμμα και οι πολιτικές του, οι άνθρωποι, οι προθέσεις και η αποτελεσματικότητά τους, δοξάστηκαν και λοιδορήθηκαν από όλους μας σε βαθμό που δεν έγινε με κανένα άλλο κόμμα. Ίσως, διότι η μεγάλη πλειοψηφία μας, σε κάποια φάση της ζωής μας, το εμπιστευτήκαμε με πάθος και άρα μόνο με πάθος θα μπορούσαμε να του ασκήσουμε κριτική.

Αυτό όμως που δεν έγινε ποτέ τα τελευταία 36 χρόνια είναι να αμφισβητηθεί η αρτιότητα του οράματος που εξέφρασε το 1981 διότι απαντούσε ολοκληρωμένα στις διαχρονικές απαιτήσεις και ανησυχίες της ελληνικής κοινωνίας. Αυτός είναι ο λόγος που παρέμεινε ζωντανό και αναγεννήθηκε από την τέφρα του το 1993, το 1996 και το 2009 παρά τις συντονισμένες προσπάθειες όμορων κομμάτων να το αποδεκατίσουν. Το Κίνημα κατάφερνε να αλλάζει ριζικά και να εκφράσει τις ανάγκες της εποχής του με νέες πολιτικές προτάσεις και νέα πρόσωπα διότι από την ίδρυσή του είχε, περισσότερο από άλλα κόμματα, τρία χαρακτηριστικά: (1) έβαζε στο επίκεντρο της πολιτικής του σκέψης τον Έλληνα πολίτη, (2) παρέμενε προσηλωμένο στο στόχο να χτίσει μια ισχυρή μεσαία τάξη και (3) σεβόταν δημοκρατικές διαδικασίες.

Δυστυχώς για τη χώρα και το χώρο, είναι η πρώτη φορά που η ηγεσία γυρίζει την πλάτη τόσο στο όραμα που θα έπρεπε να μας δίνει κατεύθυνση όσο και στις δημοκρατικές διαδικασίες που θα έπρεπε να χαρακτηρίζουν το Κίνημα σήμερα. Πρώτη φορά από την ίδρυσή του, η σημερινή ηγεσία του ΠΑΣΟΚ, με τρόπο που δεν αξίζει ούτε στην ίδια ούτε στην ιστορία του Κινήματος, έχει αποφασίσει να υποστείλει τη σημαία μας χάριν μιας σημαίας που δεν σημαίνει τίποτα σε κανέναν. Μια σημαία άχρωμη και άοσμη που δεν εμπνέει ούτε τα πάθη αλλά ούτε την αγάπη και τον σεβασμό που εμπνέει η δική μας διότι δεν εκπροσωπεί ούτε την υπόσχεση του 1981 ούτε μια καινούρια.

Είναι η πρώτη φορά που η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ γυρίζει την πλάτη τόσο στο όραμα που θα έπρεπε να μας δίνει κατεύθυνση όσο και στις δημοκρατικές διαδικασίες που θα έπρεπε να χαρακτηρίζουν το Κίνημα σήμερα

Γιατί όμως τέτοια εμμονή με τη διάλυση του Πανελλήνιου Σοσιαλιστικού Κινήματος; Διότι η σημερινή ηγεσία του ΠΑΣΟΚ θεωρεί το ΠΑΣΟΚ μικρό, τοξικό και τελειωμένο. Πιστεύει ότι δεν λέει τίποτα σε κανέναν, χωρίς να συνειδητοποιεί ότι η μόνη που δεν λέει τίποτα σε κανέναν είναι η ίδια, μιας που αρνείται να μιλήσει πολιτικά από την ημέρα που ανέλαβε. Εκτός από λίγες εξαιρέσεις όπως οι προτάσεις για τα κόκκινα δάνεια και το κείμενο που βγήκε από τη διαβούλευση με το Ποτάμι, η υπόλοιπη πολιτική ζωή της ΔΗΣΥ χαραμίζεται σε ανούσιες κοινωνικές ζυμώσεις με κόμματα και πολιτικά μορφώματα που κατά κύριο λόγο προέρχονται από το ΠΑΣΟΚ.

Έτσι, μετά από μια Ιδρυτική Συνδιάσκεψη και μια δεύτερη «Συνδιάσκεψη Γνωριμίας», η Δημοκρατική Συμπαράταξη παραμένει κενή πολιτικού περιεχομένου. Και αυτό διότι ακόμα και τα θετικά κείμενα που προέρχονται από τους τομείς στερούνται οραματικού πλαισίου, που θα έπρεπε να προέρχεται από την κεντρική ηγεσία, και δημοκρατικής νομιμοποίησης, που θα έπρεπε να προέρχεται από έναν μεστό και ουσιαστικό διάλογο με την κοινωνία. Πολιτική δουλειά δεν γίνεται. Και κόμμα που δεν δουλεύει πολιτικά δεν μπορεί να ανταποκριθεί στις ανάγκες της κοινωνίας.

Η πολιτική ανυπαρξία της ΔΗΣΥ θα ήταν μικρό πρόβλημα αν την ίδια ώρα χτίζαμε ένα ισχυρό ΠΑΣΟΚ. Αλλά ούτε αυτό κάνουμε. Ιστορικά στελέχη μας που ντρέπονται να βγουν στο δρόμο, έχουν ξεκινήσει μια πορεία απαξίωσής του ελπίζοντας να σωθούν οι ίδιοι. Λυπάμαι για αυτό, αλλά μόνο έτσι μπορώ να ερμηνεύσω και τα συμβάντα της τελευταίας Κεντρικής Πολιτικής Επιτροπής όπου χωρίς δημοκρατικές διαδικασίες αποφασίστηκε μια πορεία που γυρίζει την πλάτη σε σύμβολα και αξίες που ενέπνευσαν αλλά διατηρεί στο ακέραιο πρόσωπα, συμπεριφορές και νοοτροπίες που φοβίζουν και απωθούν. Εκτός από λάθος, αυτή η συμπεριφορά είναι βαθιά ανιστόρητη σε ένα Κίνημα που πολλά στελέχη θυσίασαν τους εαυτούς τους για το συνολικό καλό.

Είναι προφανές σε κάθε Έλληνα πολίτη, που μας κάνει ακόμα την τιμή να ασχολείται μαζί μας, ότι η Δημοκρατική Συμπαράταξη ξεκινάει την πορεία της ως ένα νέο κόμμα με ίδια πρόσωπα, αδυσώπητες φράξιες σε σύγκρουση και μικροκομματικές φιλοδοξίες από ανθρώπους που νιώθουν να μεγαλώνουν πολιτικά όσο μικρότερο είναι το κόμμα στο οποίο ανήκουν. Και εξαντλεί τις περιορισμένες του δυνάμεις σε προσωπικούς διαξιφισμούς χωρίς να κάνει ό,τι χρειάζεται για να μεταφράσει τις αρχές και τις αξίες του ΠΑΣΟΚ σε προτάσεις που πάνε την κοινωνία μπροστά. Δεν είναι καλό ξεκίνημα. Ένα τέτοιο κόμμα δεν μπορεί ούτε θα μπορέσει να υπηρετήσει την ελληνική μεσαία τάξη, πόσο μάλλον να την αναγεννήσει. Το εγχείρημα είναι θνησιγενές ακόμα και αν υπηρετήσει βραχυπρόθεσμα τις φιλοδοξίες στελεχών της να κρατήσουν τις καρέκλες τους.

Η Δημοκρατική Συμπαράταξη ξεκινάει την πορεία της ως ένα νέο κόμμα με ίδια πρόσωπα και μικροκομματικές φιλοδοξίες από ανθρώπους που νιώθουν να μεγαλώνουν πολιτικά όσο μικρότερο είναι το κόμμα στο οποίο ανήκουν

Λυπάμαι για αυτό, αλλά η πραγματικότητα είναι ότι η ηγεσία δεν αντιλαμβάνεται ότι το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα είναι πολλά περισσότερα από τους θαμώνες της Χαριλάου Τρικούπη, την κοινοβουλευτική του ομάδα και τη δημοσκοπική του δύναμη. Ότι όταν υποστέλλει τη σημαία δεν γυρίζει μόνο την πλάτη σε σύμβολα αλλά στη μεστή ιστορία του, στον κόσμο που ενέπνευσε, στην κοινωνία από την οποία γεννήθηκε, στα κοινωνικά στρώματα που υποσχέθηκε να ενισχύσει. Κυρίως, γυρίζει την πλάτη στο όραμα που γέννησε σε όλους μας προσδοκίες για μια πιο δίκαιη κοινωνία.

Έχω αποφασίσει να μην ακολουθήσω τους συντρόφους μου σε αυτήν την πορεία. Δεν ήρθα και δεν έμεινα στο Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα για αυτό. Ήρθα και έμεινα για να υπηρετήσω, με όσους συντρόφους μου θέλουν και μπορούν την υπόσχεση που δώσαμε για μια κοινωνία ελεύθερη και δημιουργική. Για την υπόσχεση που βάζει τον άνθρωπο στο επίκεντρο της πολιτικής, όπως αυτή εκφράστηκε στην ίδρυση του Κινήματος και όχι όπως κακοποιήθηκε από τα στελέχη που σήμερα τρέχουν να σωθούν. Και πιστεύω ακράδαντα ότι η ελληνική κοινωνία έχει ανάγκη από αυτήν την υπόσχεση πιο πολύ από ποτέ.

Για να φέρουμε την υπόσχεση στο κέντρο της πολιτικής μας πρότασης και να σταθούμε και πάλι με αξιώσεις δίπλα στην ελληνική κοινωνία θα χρειαστεί να εργαστούμε σε δύο επίπεδα:

Πρώτον, να μεταφράσουμε το όραμα του 1981 σε προτάσεις που αφορούν την κοινωνία σήμερα. Ενώ οι αξίες μας έχουν παραμείνει αλώβητες, ενώ η υπόσχεση απελευθέρωσης των δυνάμεων της ελληνικής κοινωνίας είναι πιο επίκαιρη από ποτέ, οι θέσεις και οι προτάσεις μας χρειάζεται να συνυπολογίσουν την ένταξη της χώρας στην ΕΕ και την ΟΝΕ, τη σημερινή και αυριανή θέση της χώρας στην παγκόσμια σκηνή, τις προκλήσεις της παγκοσμιοποίησης και των νέων τεχνολογιών, την κρίση που μας έχει πάει πολλά χρόνια πίσω, τις νέες απαιτήσεις μιας μεσαίας τάξης που κατέρρευσε. Χρειάζεται δηλαδή να δουλέψουμε και πάλι το «πώς» θα πετύχουμε το στόχο μας συνυπολογίζοντας τα λάθη που κάναμε στο παρελθόν και κατανοώντας χωρίς ψευδαισθήσεις γιατί τα κάναμε.

Δεύτερον, να υιοθετήσουμε ένα νέο καταστατικό που αντιλαμβάνεται το ρόλο ενός σύγχρονου δημοκρατικού και βαθιά ιδεολογικού κόμματος, τη σημασία να συμμετέχουν όλοι όσοι θέλουν και μπορούν και την ανάγκη να αξιοποιήσουμε κάθε στέλεχος όσο φειδωλή και αν είναι η διαθεσιμότητά τους. Η εποχή που ο πολιτικός εθελοντής ήταν το αυριανό ρουσφέτι έχει παρέλθει και χρειαζόμαστε ένα κόμμα ανοιχτό που συμπεριφέρεται στους συνεργάτες του, στα μέλη και τους εθελοντές του, με σεβασμό και τους μιλάει με παρρησία.

Έχω αποφασίσει να μην ακολουθήσω τους συντρόφους μου σε αυτήν την πορεία. Ήρθα και έμεινα στο ΠΑΣΟΚ για να υπηρετήσω την υπόσχεση που δώσαμε για μια κοινωνία ελεύθερη και δημιουργική

Σήμερα, είμαι πια σίγουρος ότι η υπόσχεση που έδωσε το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα για μια δυναμική και δημιουργική μεσαία τάξη μέσα από αλλαγές στο κράτος που θα διασφαλίζουν τα δικαιώματα του πολίτη, αποτελεί θεμέλιο και αφετηρία για την αναγέννηση της ελληνικής κοινωνίας. Ότι το Κίνημα θα ξαναγίνει ένα με την κοινωνία όταν επαναφέρει το όραμά του και τη βάλει στο επίκεντρο της πολιτικής του πρότασης. Και ότι θα μεγαλώνει όσο κάθε μας λόγος και κάθε μας πράξη απαντάει στις ανάγκες και τις ανησυχίες της κοινωνίας μέσα από αυτό το πρίσμα. Δηλαδή, όσο μένουμε πιστοί στο όραμα και στο πλευρό της κοινωνίας.

Σε αυτή την προσπάθεια θέλω να συμβάλω με όλες μου τις δυνάμεις στρατεύοντας κάθε μέλος και φίλο αλλά και κάθε Έλληνα που θέλει να συμμετέχει σε μια ουσιαστική πολιτική διαδικασία με στόχο την ισχυροποίηση της ελληνικής μεσαίας τάξης.

Πολλοί θα πουν ότι δεν αξίζει τον κόπο. Ότι αξίες, όραμα, ιδεολογίες δεν λένε τίποτα σε κανέναν, καθώς η πολιτική σήμερα εξαντλείται στην ατάκα, στο facebook και το twitter. Ότι αν στην πολιτική δεν μπορείς να εκφραστείς σε 140 χαρακτήρες δεν αξίζει να μιλάς. Και ότι το μόνο που χρειαζόμαστε είναι έναν κεντρώο τεχνοκράτη που θα στρογγυλέψει τις πολιτικές γωνίες και θα μας ενώσει απέναντι στα άκρα.

Δεν ξέρω για άλλες χώρες αλλά ξέρω ότι αυτό δεν ισχύει στην Ελλάδα. Εδώ, αγαπάμε την πολιτική βαθιά διότι αποτελεί μοναδικό εργαλείο ελεύθερης έκφρασης και δημιουργικής σκέψης. Ζούμε την πολιτική με πάθος διότι μόνο μέσα από την πολιτική δημιουργούμε συλλογικότητες που μπορούν να μας πάνε μπροστά. Ασκούμε την πολιτική με ένταση διότι η πολιτική μας ενώνει ακόμα και όταν διαφωνούμε. Και θέλουμε αιχμές διότι οι στρογγυλεμένες πολιτικές προτάσεις ούτε να εμπνεύσουν, ούτε να απαντήσουν στις προκλήσεις μπορούν.

Σήμερα ως ΠΑΣΟΚ χρειάζεται να δουλέψουμε και πάλι το «πώς» θα πετύχουμε το στόχο μας συνυπολογίζοντας τα λάθη που κάναμε στο παρελθόν και κατανοώντας χωρίς ψευδαισθήσεις γιατί τα κάναμε

Αυτήν την πολιτική θέλω να υπηρετώ και για αυτό είμαι και παραμένω μέλος του Πανελληνίου Σοσιαλιστικού Κινήματος, πεπεισμένος ότι αν βάλουμε και πάλι τον άνθρωπο στο επίκεντρο της πολιτικής μας σκέψης, το διαχρονικό μας όραμα στο επίκεντρο της πολιτικής ζωής και συναντηθούμε με όσους πολίτες δεν έχασαν ποτέ την πίστη τους στον Έλληνα, όχι μόνο θα σταθούμε και πάλι πλάι στην ελληνική κοινωνία, όχι μόνο θα επαναφέρουμε την πολιτική εκεί που της αξίζει, αλλά θα καταφέρουμε, καλύτερα από ποτέ, να υπηρετήσουμε το λαό και την πατρίδα, αυτό δηλαδή για το οποίο γεννηθήκαμε.

Η υπόσχεση

«Η Μητέρα των Μαχών και η ανυπέρβλητη κοινοβουλευτική πλειοψηφία του Μακρόν»

Από
anixneuseis
-
3

Του Αλκη Καλλιαντζίδη Οικονομολόγου  [email protected]  www.kalkis.eu

Ενώ η διαβούλευση της κυβέρνησης Edouard Philippe  με τους κοινωνικούς εταίρους συνεχίζεται (!), το νομοσχέδιο για τη μεταρρύθμιση του κώδικα εργασίας  με Διατάγματα εισήχθη χθες Δευτέρα στην γαλλική Εθνοσυνέλευση (Palais Bourbon), και θα ολοκληρωθεί σε 11 συνεδρίες. Η σχετική συζήτηση προβλέπεται να είναι τεταμένη από πλευράς των 17 βουλευτών της Ανυπότακτης Γαλλίας, του κόμματος του Jean–Luc Mélenchon, και των συνοδοιπόρων του των κομμουνιστών. Οι βουλευτές του πρώην σοσιαλιστικού κόμματος, και νυν Νέας Αριστεράς, υποσχέθηκαν μόνοι τους ότι δεν θα είναι «ούτε με τον Μακρόν ούτε με τον Μελανσόν». Όσο για τους Ρεπουμπλικάνους της Δεξιάς, τους Εποικοδομητικούς και τους κεντρώους του κόμματος MoDem, μάλλον θα στοιχηθούν πίσω από την απόλυτη πλειοψηφία των 313 βουλευτών του κόμματος του Μακρόν, αν κρίνουμε από το τι έκαναν (υπερψήφισαν) στην ψηφοφορία της αρμόδιας κοινοβουλευτικής επιτροπής που προηγήθηκε πριν λίγες μέρες.

Ενάντια σε αυτό που ονομάζει «κοινωνικό πραξικόπημα» ο Jean-Luc Mélenchon κάλεσε για διαδηλώσεις σε όλη τη Γαλλία στις 12 του Ιουλίου. «Προσπαθούμε να οικοδομήσουμε μια αντιπολίτευση που να είναι ένα κίνημα μεταξύ του βήματος της Βουλής και της λαϊκής κινητοποίησης»,  υποστήριξε ο αρχηγός της Ανυπότακτης Γαλλίας στο τηλεοπτικό κανάλι  BFM TV, σύμφωνα με το Jean-Baptiste Garat της εφημερίδας Le Figaro. Για τον κομμουνιστή βουλευτή Pierre Dharréville, εκπρόσωπο της κοινοβουλευτικής ομάδας, η μεταρρύθμιση «είναι βούτυρο στη φέτα της Δεξιάς και του MEDEF», του αντίστοιχου του ΣΕΒ δηλαδή. «Με το πρόσχημα του κοινωνικού διαλόγου, το σχέδιο προβλέπει μια επιχείρηση κατεδάφισης του  Κώδικα Εργασίας. Η μάχη  για μας μόλις ξεκίνησε. Δεν υπάρχει καμία λαϊκή πλειοψηφία για αυτή την κοινωνική καταστροφή». Μολονότι βέβαια ότι οι εκλογές τελείωσαν στις 18 Ιουνίου 2017 και ήταν με το ίδιο εκλογικό σύστημα για όλους τους υποψηφίους !

                                                                                                                                                                   

Από την πλευρά τους οι ρεπουμπλικάνοι βουλευτές θεωρούν ότι το σχετικό νομοθέτημα πάει προς τη σωστή κατεύθυνση, έχουν μόνο κάποιες επιφυλάξεις ως προς την ακολουθητέα διαδικασία των Διαταγμάτων. Συγκεκριμένα ο Βουλευτής τους Gérard Cherpion αναφέρει : «Αυτό που θέλουμε είναι οι επιχειρήσεις να έχουν ένα υγιές και απλοποιημένο πλαίσιο για την ανάπτυξή τους και να συνεχίσουν ταυτόχρονα  να προστατεύουν τον εργαζόμενο».

Σε ανάλυση της η  Laure Equy στην εφημερίδα Libération στις 9 Ιουλίου 2017, με τίτλο «Νόμος εργασίας : η μάχη αρχίζει», αναφέρει ότι η  Υπουργός, Muriel Pénicaud, δεν φέρνει «μια χλιαρή μεταρρύθμιση». Θα είναι ένα είδος «μενού έκπληξη» που η κυβέρνηση είναι έτοιμη να σερβίρει στους βουλευτές. «Ένα γενικό πλαίσιο που θα επιτρέπει τη μεταρρύθμιση του εργατικού κώδικα με διατάγματα, δηλαδή με τα χέρια ελεύθερα. Μόλις το κείμενο ψηφιστεί κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, η κυβέρνηση θα μπορεί να νομοθετεί  σε τομείς διαπραγμάτευσης  οι οποίοι στο εξής θα εμπίπτουν στην επιχείρηση αντί στον κλάδο της, στη συγχώνευση των φορέων εκπροσώπησης του προσωπικού ή ακόμα και στην υποχρεωτική κλίμακα των αποζημιώσεων  για καταχρηστική απόλυση. Τα διατάγματα αυτά, αφού σταλούν στο Συμβούλιο της Επικρατείας και εξεταστούν από το Υπουργικό Συμβούλιο, κατά πάσα πιθανότητα στις 20 Σεπτεμβρίου,  θα τεθούν σε ισχύ μετά τη δημοσίευσή τους στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως και θα αρκεί η υιοθέτηση  ενός νόμου για την επικύρωση για να τους δώσει την ισχύ νόμου». Η Υπουργός Εργασίας δικαιολογεί αυτή την επιλογή  του επείγοντος εξαιτίας  «των τεράστιων προσδοκιών των Γάλλων για μια βαθιά και γρήγορη αλλαγή».

Ο αντίλογος του ανυπότακτου βουλευτή Adrien Quatennens που θα μπορούσε να θεωρηθεί και ως ευφυολόγημα είναι ο εξής : «Οι Γάλλοι που θα έχουν την ευκαιρία να πάνε διακοπές, θα ανακαλύψουν τον Σεπτέμβριο ότι η κυβέρνηση έχει την εξουσία να νομοθετεί για σχεδόν τα πάντα  αναφορικά  με τη νομική και κοινωνική τάξη των εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα». «Στο βάθος, με την πρωτοκαθεδρία που δίδεται στη σύμβαση της επιχείρησης, για ένα ευρύ φάσμα θεμάτων, είναι σαν να «δημιουργείται ένας κώδικας εργασίας ανά επιχείρηση, κάτι που είναι τόσο παράλογο, όσο από το να είχαμε ένα κώδικα οδικής κυκλοφορίας ανά δρόμο». Οι ανυπότακτοί λοιπόν προτίθενται να αμφισβητήσουν την υπουργό εργασίας για τις «γκρίζες ζώνες» του κειμένου που τους ζητά να ψηφίσουν. Για αυτούς είναι η «μητέρα των μαχών» και δεν είναι καθόλου τσιγκούνηδες στους κοινοβουλευτικούς θεατρινισμούς τους. Ήδη τη μια φορά εμφανίστηκαν στην Εθνοσυνέλευση χωρίς γραβάτα (αχ αλήθεια τι μας θυμίζουν;). Την άλλη κρατώντας από έναν κόκκινο ογκώδη Κώδικα Εργασίας. Αν χρειαστεί, σχεδιάζουν να  εκμεταλλευθούν και την δικαστική έρευνα της περασμένης Παρασκευής  για «ευνοιοκρατία» στον φάκελο Business Γαλλία ο οποίος σχετίζεται με την Muriel Pénicaud (Βλέπε σχετικό άρθρο μου στις 09-07-2017 http://www.anixneuseis.gr/?p=170927).

Ο Aurélien Taché, εισηγητής της πλειοψηφίας, υπενθυμίζει από τη δική του πλευρά : «Έχουμε κάνει εκτενέστατη προεκλογική καμπάνια  για το θέμα αυτό και οι Γάλλοι μας έχουν δώσει την εξουσιοδότηση, η αντιπολίτευση δεν μπορεί να προσποιείται ότι δεν ξέρει το θέμα».

Συμπερασματικά : η υφιστάμενη ισχνότατη αριθμητική αντιπολίτευση δεν έχει καμία τύχη να αντισταθεί επιτυχώς στην γαλλική Εθνοσυνέλευση ενάντια στη μεταρρύθμιση του Κώδικα Εργασίας, όσα χάπενιγκς και ευφυολογήματα κι αν σκαρφιστεί. Υπόσχεται όμως να δώσει τη Μάχη των Μαχών στο πεζοδρόμιο, αρχίζοντας από αύριο. Ιδωμεν … Μπορεί και να βγει εκεί νικήτρια, αφού οι Γάλλοι έχουν μακρά παράδοση επιτυχών διαδηλώσεων. Πάντως, σύμφωνα με τους εκλογολόγους, η κυβέρνηση Μακρόν επιχειρεί να περάσει ίσως το πλέον αντιδημοφιλές νομοσχέδιό της (flex security) για τους μισθωτούς του ιδιωτικού τομέα από την πρώτη μέρα της διακυβέρνησής της. Κι αυτό του πιστώνεται ως μια επιδέξια τακτική κίνηση.

 

 

 

 

ΠΕΝΤΕ ΣΚΕΨΕΙΣ -ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ ΤΟΥ ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΣΥΜΠΑΡΑΤΑΞΗΣ

Από
anixneuseis
-
0

Του Γιώργου Ν. Πινακίδη, Δικηγόρου, Διδάκτορα Νομικής

  1. Η οργανωτική συμπόρευση των κομμάτων και φορέων της Κεντροαριστεράς που συμμετείχαν στο πρόσφατο συνέδριο της Δημοκρατικής Συμπαράταξης, αλλά και όσων ενδεχομένως θα μετάσχουν στην προσπάθεια στο εγγύς μέλλον, αποτελεί προφανώς σημάδι ευοίωνο.

Αποκαθιστά άλλωστε την ενότητα ενός χώρου, ο οποίος παρέμενε μέχρι σήμερα αδικαιολόγητα κατακερματισμένος, και αυτό αποτελεί πλέον κοινό τόπο, ανεξαρτήτως της ανάγνωσης των ιστορικών δεδομένων και της οπτικής γωνίας από την οποία βλέπει κανείς τα πράγματα.

Η οργανική σύμπραξη είναι όμως συνθήκη αναγκαία, αλλά όχι ικανή για τη συγκρότηση της Δημοκρατικής Συμπαράταξης, όπως την εννοούμε. Η ενότητα είναι προϋπόθεση για την επιβίωση, αλλά δεν δίνει από μόνη της ούτε πνοή, ούτε προοπτική στο εγχείρημα.

Έχει λοιπόν στο προσεχές διάστημα αξία, όχι να διακηρύξουμε αυτάρεσκα ότι εμείς συγκροτούμε την ελληνική Κεντροαριστερά, αλλά να πούμε, ποια είναι η σύγχρονη ελληνική Κεντροαριστερά. Να διαμορφώσουμε την πολιτική της φυσιογνωμία.

Διότι η κρίση της παράταξης δεν είναι μόνο κρίση συνοχής, δεν είναι μόνο κρίση πολιτικής νομιμοποίησης, είναι κυρίως και κατά βάση κρίση ταυτότητας. Η εμπλοκή μας στην κυβερνητική διαχείριση, η εσωστρέφεια και η πολυδιάσπαση έθεσαν σε δεύτερη μοίρα τα ιδεολογικά και πολιτικά ζητήματα. Τώρα είναι η ώρα να θέσουμε τα ζητήματα αυτά ξανά στο προσκήνιο.

  1. Στις συζητήσεις για το μέλλον της παράταξης διατυπώνονται συχνά δύο σενάρια. Σύμφωνα με το πρώτο, η Δημοκρατική Συμπαράταξη, αθροίζοντας τα επιμέρους κλάσματά της, θα διατηρήσει και θα επαυξήσει τα εκλογικά της ποσοστά. Κατά το δεύτερο, η ενδυνάμωση της Συμπαράταξης διέρχεται μέσα από τον μαζικό επαναπατρισμό παλιών ψηφοφόρων που μετακινήθηκαν στο ΣΥΡΙΖΑ και τώρα, απογοητευμένοι από τη διακυβέρνησή του, θα επιστρέψουν στην πολιτική τους μήτρα.

Και οι δύο προσεγγίσεις είναι αλυσιτελείς. Ασχέτως αν έτσι εξελιχθούν τα πράγματα, καμία από αυτές δεν μπορεί να αποτελεί στρατηγική στόχευση. Αυτή οφείλει να είναι η αποσαφήνιση της πολιτικής ταυτότητας και η κατοχύρωση της πολιτικής αυτονομίας της Δημοκρατικής Συμπαράταξης.

  1. Η σοσιαλδημοκρατία δοκιμάζεται σήμερα από τις διεθνείς οικονομικές εξελίξεις, που έχουν δρομολογήσει την αναχώρηση από την πραγματική οικονομία και την κυριαρχία του χρηματοπιστωτικού συστήματος επί της πολιτικής.

Είναι εξάλλου σαφές ότι η σοσιαλδημοκρατία δεν μπορεί να έχει τα ίδια χαρακτηριστικά ούτε σε όλες τις χώρες ούτε σε όλους τους χρόνους. Αυτό που για μια χώρα είναι δημοσιονομικά εφικτό, για άλλη δεν είναι. Η επίκληση συνεπώς συγκριτικών ευρωπαϊκών δεδομένων είναι δόκιμη, στο βαθμό που παραλλήλως συνειδητοποιούμε τις συγκλίσεις και τις αποκλίσεις του δικού μας status σε σχέση με εκείνο της εκάστοτε κοινωνίας αναφοράς.

Σε ό, τι αφορά την ελληνική περίπτωση, μια σύγχρονη  σοσιαλδημοκρατική πρόταση πρέπει να λαμβάνει υπ’ όψη ιδίως της εξής παραμέτρους:

Πρώτον, την παραδοχή ότι το κοινωνικό κράτος συναρτάται εν τέλει με το βαθμό οικονομικής και κοινωνικής ανάπτυξης, και όχι βέβαια με το ύψος του κρατικού δανεισμού.

Δεύτερον, το καθεστώς περιορισμένης δημοσιονομικής κυριαρχίας υπό το οποίο τελεί η χώρα, που θέτει πρόσθετα όρια στις πολιτικές κοινωνικής αναδιανομής.

Τρίτον, το δημογραφικό πρόβλημα, το οποίο υπονομεύει τα θεμέλια του ασφαλιστικού μας συστήματος, δηλαδή της πιο απτής και αναγνωρίσιμης όψης του κοινωνικού κράτους.

  1. Με αυτά τα δεδομένα, η νέα ταυτότητα της παράταξης πρέπει να διαμορφωθεί με άξονα το πρόταγμα μιας ακέραιης ευρωπαϊκής κοινωνίας.

Κοινωνίας ευρωπαϊκής, διότι είναι εθνική ανάγκη να παραμείνουμε στον πυρήνα της Ενωμένης Ευρώπης, η οποία, παρά τα εσωτερικά προβλήματά της, αποτελεί όαση σταθερότητας και ασφάλειας σε ένα ασταθές παγκόσμιο περιβάλλον. Μιας Ενωμένης Ευρώπης όμως, όπως θα τη θέλαμε και τη διεκδικούμε, λιγότερο γραφειοκρατικής και με περισσότερη αλληλεγγύη μεταξύ των κρατών-μελών, είτε πρόκειται για τη διαχείριση των οικονομικών κρίσεων της Ευρωζώνης είτε πρόκειται για το μεταναστευτικό είτε για άλλα ζητήματα.

Η ακέραιη κοινωνία βασίζεται στο τρίπτυχο: λειτουργικό κράτος, ορθολογική κοινωνία, κανονική οικονομία.

Λειτουργικό Κράτος, με σταθερούς δημοκρατικούς θεσμούς, στην υπηρεσία του κοινωνικού συνόλου.

Ορθολογική κοινωνία, που έχει στο επίκεντρό της τον πολίτη, φορέα δικαιωμάτων και υποχρεώσεων, συμμέτοχο, αλλά και συνυπεύθυνο της συλλογικής του μοίρας.

Κανονική οικονομία, που εστιάζει στη δημιουργία ισχυρής παραγωγικής βάσης και τη δημιουργία νέου πλούτου, ως προϋπόθεση της κοινωνικής αναδιανομής, γιατί διαφορετικά δεν θα έχουμε τι να αναδιανείμουμε. Με έμφαση στην ανάπτυξη, που είναι η πηγή των πλεονασμάτων, σε αντίθεση με ό, τι συμβαίνει σήμερα, που τα πρωτογενή πλεονάσματα προέρχονται από την υπερφορολόγηση των πολιτών. Με μέριμνα όχι μόνο για τον δημόσιο αλλά και για τον ιδιωτικό τομέα της οικονομίας. Με πολιτικές που έχουν το βλέμμα στραμμένο στους αυτοαπασχολούμενους, τους ελεύθερους επαγγελματίες, τις επιχειρήσεις, τα δυναμικά στρώματα της κοινωνίας, τους παραγωγούς του κοινωνικού πλούτου.

  1. Οι προκλήσεις δεν εγείρονται από το παρελθόν της παράταξης, αλλά από το μέλλον της. Δεν αφορούν τα κλέη της ιστορικής της διαδρομής και τη θετική εισφορά της στο τόπο, καταγεγραμμένη και αδιαμφισβήτητη, αλλά τις προσδοκίες που μπορούν να επενδύσουν πάνω της οι σύγχρονοι άνθρωποι. Η παράταξη καλείται να συνομιλήσει με τρεις γενιές: με αυτήν που πρωταγωνίστησε κατά την ύστερη μεταπολιτευτική περίοδο και έως το ξέσπασμα της κρίσης, με αυτή που συναντήθηκε με την κρίση και βιώνει στην πιο παραγωγική της ηλικία τις βαριές συνέπειές της και με τη γενιά που έρχεται, για την οποία το μέλλον φαντάζει αβέβαιο και επισφαλές. Δεν δικαιούται να αφήσει καμία πίσω. Πρέπει να συνθέσει τις ανάγκες και τις αγωνίες των γενεών αυτών και να διαμορφώσει τις προϋποθέσεις εξόδου από την κρίση και μιας κοινωνίας δίκαιης και ακέραιης.

10.07.2017

Αλί Αχμέτι στην «Κ»: Πρώτα το ακρωνύμιο, μετά το όνομα

Από
anixneuseis
-
3

ΣΤΑΥΡΟΣ ΤΖΙΜΑΣ

Αλί Αχμέτι: Ας κάνει η Δικαιοσύνη τη δουλειά της. Αφήσαμε χωρίς «ψωμί» τους εισαγγελείς και τους δικαστές. Οι εφημερίδες, οι τηλεοράσεις, τα ραδιόφωνα, οι ιστοσελίδες, όλοι έχουν γίνει δικαστές και εισαγγελείς. Τα πολιτικά κόμματα επίσης. Τότε, γιατί θέλουμε ένα κράτος δικαίου, γιατί θέλουμε ένα κράτος όπου να εφαρμόζεται ο νόμος;

Η εξεύρεση λύσης για ένα όνομα αμοιβαία αποδεκτό, αλλά και η ένταξη στο ΝΑΤΟ με το ακρωνύμιο FYROM, ανήκουν στις υψηλές προτεραιότητες της νέας κυβέρνησης στα Σκόπια, διαβεβαιώνει ο ηγέτης των Αλβανών της ΠΓΔΜ και πρόεδρος του συγκυβερνώντας κόμματος DUI, κ. Αλί Αχμέτι, σε μια εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη για την κρίση στη χώρα του, που παραχώρησε στην «Κ». Η συνέντευξη έγινε πρώτη φορά εντός του κτιρίου του Κοινοβουλίου, στην πόλη των Σκοπίων και όχι στα γραφεία το κόμματός του, στο Τέτοβο, που αποτελεί και την de facto πρωτεύουσα του αλβανικού στοιχείου.

Αναφέρεται, επίσης, σε παρασκήνια γύρω από τις προσπάθειες να αποφευχθεί η επικίνδυνη κλιμάκωση της κρίσης στη γειτονική χώρα, στην περιβόητη «Πλατφόρμα των Τιράνων», που θεωρήθηκε ότι αποτελεί ένα βήμα για τη «Μεγάλη Αλβανία», ενώ υποστηρίζει πως πρέπει να αφεθεί η Δικαιοσύνη και μόνο να χειριστεί το θέμα της δίωξης του τέως πρωθυπουργού Νίκολα Γκρούεφσκι.

– Εκτιμάτε ότι πέρασε ο μεγάλος κίνδυνος; Αισθάνεστε ότι, τελικώς, από την κρίση βγήκαν ζημιωμένες οι σχέσεις Αλβανών και Σλαβομακεδόνων;

– Πιστεύω ότι δεν θα υπάρξει κίνδυνος. Βλέπω ότι υπάρχει απ’ όλους μια πολύ εποικοδομητική στάση. Ωστόσο, όλα θα εξαρτηθούν από το κατά πόσο η κυβέρνηση θα διαχειριστεί επιτυχώς την όλη κατάσταση. Δεν νομίζω, πάντως, ότι προκλήθηκε τραύμα στις διεθνοτικές σχέσεις, αλλά πιστεύω ότι πρέπει να διαχειριστούμε αυτό το θέμα πολύ προσεκτικά. Ως προς τον χαρακτήρα της, η κρίση ήταν αμιγώς βαθιά πολιτική.

– Τι ακριβώς ήταν αυτή η «Πλατφόρμα των Τιράνων», για την οποία σας κατηγόρησαν ότι επιδιώκετε να υποσκάψετε, εσείς οι Αλβανοί, τον ενιαίο χαρακτήρα του κράτους;

– Ηταν μια μεγάλη σπέκουλα. Εγώ κάλεσα σε συνάντηση όλα τα αλβανικά κόμματα, εδώ στα Σκόπια, και δέχτηκαν να έρθουν όλα πλην ενός μικρού, του «Μπέσα». Η συνάντηση έγινε και βγήκε κοινή δήλωση. Μετά την κοινοποίηση της δήλωσης, αντέδρασε το «Μπέσα» και ήρθε σε επαφή με τα Τίρανα ζητώντας να εγγυηθούν για τη συνεργασία αυτή. Ο Ράμα με κάλεσε τότε στα Τίρανα και μου είπε ότι δεν θα ήταν άσχημο να δώσουμε τις εγγυήσεις που ζητούν από την άλλη πλευρά, γι’ αυτό σας καλώ στα Τίρανα για να συζητήσουμε γύρω από αυτό. Και πήγαμε. Η δήλωση είναι σύννομη με το σύνταγμα της «Δημοκρατίας της Μακεδονίας», με τα προγράμματα όλων των κομμάτων και τη Συμφωνία της Αχρίδας.

– Και πού αποδίδετε τότε αυτές τις κατηγορίες ότι η «πλατφόρμα» ήταν ένα βήμα για την προώθηση της «Μεγάλης Αλβανίας»;

– Αυτά αποτελούσαν εφήμερες πολιτικές και τίποτα άλλο. Κατ’ αρχάς, όπως σας είπα, δεν ήταν πλατφόρμα, ήταν απλώς μια δήλωση. Για πλατφόρμα μίλησε ο Ιβανόφ και όχι εγώ. Εμείς κάναμε μια απλή δήλωση. Στ’ αλήθεια, πώς μπορούμε να μιλάμε για πλατφόρμα περί «Μεγάλης Μακεδονίας», όταν εκεί αναφερόμαστε σε σχέσεις καλής γειτονίας με τις γύρω χώρες, ζητούμε να λυθούν το θέμα της ονομασίας, η ένταξη στο ΝΑΤΟ και την Ε.Ε., η ένταξη των Αλβανών ως βασικού παράγοντα στις συζητήσεις για την εξεύρεση λύσης στο θέμα του ονόματος, η πλήρης εφαρμογή της Συμφωνίας της Αχρίδας, και οι καλές διεθνοτικές σχέσεις;

– Επί της ουσίας, υπάρχει για εσάς τέτοιο ζήτημα ή είναι προπαγάνδα των Σέρβων, όπως συνηθίζετε να λέτε οι Αλβανοί;

– Αυτό είναι ένα απότοκο της γιουγκοσλαβικής προπαγάνδας το οποίο ανάγεται πριν από 36 χρόνια (σ.σ.: Το 1981 είχαν γίνει αιματηρές διαδηλώσεις Αλβανών φοιτητών στο Κόσοβο με εβδομήντα νεκρούς), όταν κατηγορούσαν εμάς τους φοιτητές ότι ήμασταν αλυτρωτιστές, ότι θέλαμε «Μεγάλη Αλβανία» με σκοπό φυσικά να μας οδηγήσουν στις φυλακές. Θυμάστε πολύ καλά ότι 20.000 από εμάς φυλακίστηκαν με αυτή την κατηγορία.

Τι ζητάμε εμείς: Ζητάμε εφαρμογή της Συμφωνίας της Αχρίδας, ώστε οι Αλβανοί να μην είμαστε εδώ «ενοικιαστές», αλλά αυτόχθονες στα σπίτια μας. Ζητάμε επίσης το Κόσοβο να αναγνωριστεί ως κράτος, η Αλβανία να είναι σταθερή και σε ειρήνη. Αυτές οι τρεις οι χώρες, Κόσοβο, Αλβανία, «Μακεδονία» να είναι στο ΝΑΤΟ και οι τρεις. Ζητάμε οι Ελλάδα, Αλβανία, «Μακεδονία», Κόσοβο και Βουλγαρία να είναι σε μια μεγάλη Ευρώπη που να φτάνει από την Αθήνα στη Στοκχόλμη.

– Είναι στις άμεσες προτεραιότητες της κυβέρνησης η εξεύρεση λύσης στο όνομα;

– Αποτελεί μία από τις μεγαλύτερες προτεραιότητες. Είμαστε γείτονες και το κοινό μας μέλλον είναι υπό την Ε.Ε. Η Ελλάδα πρέπει αυτή τη στιγμή να είναι σημαιοφόρος, αυτή που θα οδηγήσει και εμάς στην Ε.Ε.

– Τι ακριβώς ζητάτε από την Αθήνα; Γνωρίζετε, φυσικά, ότι υπάρχουν και από τις δυο πλευρές «κόκκινες γραμμές».

– Κατ’ αρχάς, θέλω κατ’ απόλυτο τρόπο να δηλώσω ότι τα Σκόπια δεν έχουν καμία εδαφική διεκδίκηση εις βάρος της Ελλάδας και να διαβεβαιώσω την Αθήνα ότι καμία απειλή δεν πρόκειται να προέλθει για την Ελλάδα από τον βόρειο γείτονά της. Χρειάζεται μια πιο εντατική επικοινωνία μεταξύ μας και δεν πρέπει αυτό να περιοριστεί σε μια απλή επίσκεψη του υπουργού Εξωτερικών. Πρέπει να ανοίξουν και άλλοι δίαυλοι επικοινωνίας. Θα έλεγα πως η Ελλάδα θα μπορούσε να συναινέσει στην ένταξη της «Μακεδονίας» στο ΝΑΤΟ με την ονομασία ΠΓΔΜ και εν συνεχεία η οριστική λύση να μπορούσε να βρεθεί με την ένταξη της «Μακεδονίας» στην Ε.Ε.

– Ωστόσο, η απόφαση του ΝΑΤΟ στο Βουκουρέστι το 2008 θέτει ως προϋπόθεση την επίλυση του προβλήματος της ονομασίας. Πώς ξεπερνιέται αυτό;

– Οι γεωπολιτικές εξελίξεις είναι ραγδαίες και η Ελλάδα δεν μπορεί να μην το λάβει υπόψη της αυτό.

– Τι να κάνει δηλαδή, να συναινέσει να μπείτε με το ακρωνύμιο και μετά να συμφωνηθεί το όνομα;

– Μπορούμε να βρούμε μια συμβιβαστική λύση. Ενας συμβιβασμός που θα γίνει αποδεκτός και από τις δυο πλευρές, θα είναι ωφέλιμος και για τους δύο.

– Να υποθέσω, επομένως, ότι η πρότασή σας είναι να μπείτε με το ακρωνύμιο και μετά να συζητήσουμε ως φίλοι για το όνομα;

– Πρέπει να γίνει ένα βήμα, να κινηθούν λίγο περισσότερο τα πράγματα. Να λάβουμε υπ’ όψιν μας και τις γεωπολιτικές εξελίξεις. Πρέπει να δουλέψουμε περισσότερο για την ένταξη των Δυτικών Βαλκανίων. Διότι από αυτή την ένταξη θα ωφεληθούμε όλοι.

– Σχεδιάζει η κυβέρνηση να προωθήσει άμεσα το ζήτημα της ένταξης στο ΝΑΤΟ;

– Για μένα ήταν ένα από τα πρώτα στο εκλογικό μας πρόγραμμα, και αυτό συμφωνήθηκε και στη διαδικασία για να ξεπεραστεί η κρίση.

– Μου είπατε νωρίτερα ότι η χώρα σας δεν απειλεί την Ελλάδα. Αισθάνεστε να ισχύει το αντίστροφο;

– Οχι, δεν βλέπουμε καμιά απειλή από την Ελλάδα, τη βλέπουμε ως γείτονα.

Η Δικαιοσύνη για τον Γκρούεφσκι

Στις αρχές της εβδομάδας, το πρωτοδικείο των Σκοπίων απαγόρευσε την έξοδο του Νίκολα Γκρούεφσκι από τη χώρα και του αφαίρεσε το διαβατήριο ως ύποπτου διαφυγής στο εξωτερικό. Η ειδική εισαγγελία κατά της διαφθοράς είχε ασκήσει δίωξη εναντίον του –συνολικά διώκονται 94 άτομα, μεταξύ των οποίων και υπουργοί– με βαρύτατες κατηγορίες για το θέμα της υποκλοπής τηλεφωνικών συνδιαλέξεων 20.000 διακεκριμένων πολιτών, ζητώντας μάλιστα την προφυλάκισή του.

Ζήτησα από τον κ. Αχμέτι να σχολιάσει τη δήλωση του νέου πρωθυπουργού κ. Ζάεφ, ότι δεν πρόκειται να χαριστεί στον Γκρούεφσκι αφήνοντας να εννοηθεί ότι θα πάει φυλακή.

«Πρέπει να είμαστε πολύ φειδωλοί και επιφυλακτικοί σε τέτοιου είδους μηνύματα απειλών και δηλώσεων. Θα πρέπει να αφήσουμε την Δικαιοσύνη να πράξει. Τη δικαιοσύνη την απονέμει μόνο η Δικαιοσύνη και όχι η πολιτική. Ας κάνει η Δικαιοσύνη τη δουλειά της. Αφήσαμε χωρίς “ψωμί” τους εισαγγελείς και τους δικαστές. Οι εφημερίδες, οι τηλεοράσεις, τα ραδιόφωνα, οι ιστοσελίδες, όλοι έχουν γίνει δικαστές και εισαγγελείς. Τα πολιτικά κόμματα επίσης. Τότε γιατί θέλουμε ένα κράτος δικαίου, γιατί θέλουμε ένα κράτος που να εφαρμόζεται ο νόμος;

Εγώ έκανα μια πρόταση: Ν’ ανοίξουν όλοι οι δικαστικοί φάκελοι για όλους τους διοικητικούς υπαλλήλους και τους πολιτικούς από το 2002 μέχρι και το 2017 και αυτό ν αρχίσει από μένα».

Μια πιθανή καταδίκη και φυλάκιση του Γκρούεφσκι θεωρείται βέβαιο ότι θα πυροδοτήσει αντιδράσεις στους οπαδούς του και στα μέλη του κόμματός του VMRO DPMNE που εμφανίζονται ήδη πεπεισμένοι –το δήλωσε εξάλλου και ο ίδιος– ότι υφίσταται πολιτική δίωξη.

Σε μια τέτοια εξέλιξη, ένας νέος γύρος πολιτικής έντασης πρέπει να θεωρείται βέβαιος και ουδείς, τόσο στα Σκόπια όσο και διεθνώς, επιθυμεί κάτι τέτοιο.

“Καθημερινή”

Το τέλος του Ερντογάν;

Από
anixneuseis
-
1

ΤΟΥ ΠΑΝΤΕΛΗ ΣΑΒΒΙΔΗ.

Υπάρχουν τέσσερις σημαντικές εξελίξεις του σαββατοκύριακου που μας αφορούν άμεσα και χρήζουν περαιτέρω ανάλυσης:

Η πρώτη είναι η κατάρρευση των συνομιλιών για το κυπριακό και η ανάγκη διαμόρφωσης μιας νέας πολιτικής. Ο Ερντογάν, δήλωσε, πως το πλαίσιο του ΟΗΕ δεν είναι λειτουργικό για λύση,  (δηλαδή, η Δικοινοτική, Διζωνική ομοσπονδία). Οπότε θα πρέπει να αναζητηθεί κάποιο άλλο σχέδιο Β ή και Γ. Κλίνει περισσότερο προς την διαμόρφωση δύο ανεξάρτητων κρατών και, ίσως, αργότερα, στην προσάρτηση των κατεχομένων. Η Ελλαδική και η κυπριακή πλευρά θα πρέπει να διαμορφώσουν νέα πολιτική. Ο Ερντογάν βρίσκεται σε φάση ραγδαίας πτώσης και δεν πρόκειται να συγκατανεύσει σε λύση του κυπριακού, σαν και αυτήν που ευελπιστεί η Κυπρος. Αντιθέτως, ίσως καταφύγει σε μια προκλητική κίνηση για να ικανοποιήσει το εσωτερικό ακροατήριό του το οποίο άρχισε να τον αμφισβητεί.

Η δεύτερη εξέλιξη είναι τα εύσημα που έλαβε ο Ερντογάν από τον Πούτιν για τη συνεργασία τους στη Συρία. Με δεδομένο ότι από όσα είναι δημοσίως γνωστά ως σήμερα, τέτοια αγαστή συνεργασία δεν υπήρξε, αναρωτιέται κανείς αν κάτι άλλο υποδηλώνει η δήλωση Πούτιν. Και ο νους όλων τρέχει στην υπόθεση του κουρδικού καντονίου Αφρίν, στη Βόρεια Συρία, το οποίο διεκδικεί η Τουρκία και, ως αντάλλαγμα, η βοήθεια προς τους Ρώσους για τον έλεγχο της περιοχής του Ιντλίμπ, το οποίο κατέχουν οι διάσπαρτες αντιπολιτευτικές δυνάμεις της Συρίας που επηρεάζονται από την Τουρκία.

Στις διεθνείς σχέσεις όλα συμβαίνουν.

Η τρίτη εξέλιξη είναι οι δηλώσεις του αμερικανού ΥΠΕΞ Ρεξ Τίλερσον σε συνέδριο στην Κωνσταντινούπολη, στο οποίο τόνισε ότι οι ΗΠΑ προσδοκούν σε τουρκική συνεργασία για την ενεργειακή ασφάλεια και για την προώθηση των ενεργειακών αποθεμάτων, μεταξύ άλλων, και της Ανατολικής Μεσογείου, μέσω Τουρκίας. Πρόκειται για σαφή διαφοροποίηση της αμερικανικής πολιτικής που εγείρει το ερώτημα αν η Ουάσιγκτον αλλάζει ρότα.

Τέλος, η σημαντικότερη εξέλιξη που επηρεάζει και τις προηγούμενες και εγείρει ερωτήματα είναι η μεγάλη απήχηση που συνάντησε η «Πορεία για τη Δικαιοσύνη» από την Άγκυρα στην Κωνσταντινούπολη, που εξήγγειλε ο ηγέτης της αξιωματικής αντιπολίτευσης Κεμάλ Κιλιντσάρογλου και άρχισε στις 14 Ιουνίου. Η πορεία έφθασε χθές στην Κωνσταντινούπολη και πήρε εντυπωσιακές διαστάσεις. Τέτοιες που ο Κιλιντσάρογλου δεν τις φανταζόταν. Οι αναλυτές εκτιμούν πως ο τουρκικός λαός εκδηλώνει όλα όσα είχε καταστείλει μέσα του από την αυταρχική πολιτική του Ερντογάν. Είναι χαρακτηριστικό ότι η σύνθεση των διαδηλωτών είναι και κοσμικοί και πιστοί. Που σημαίνει πως ευρέα στρώματα της τουρκικής κοινωνίας εγκατέλειψαν ήδη το κυβερνητικό σκάφος. Κατά πάσα πιθανότητα η πορεία σηματοδοτεί το τέλος της εποχής Ερντογάν.

Αφορμή για την πορεία αποτέλεσε η φυλάκιση ενός βουλευτή της αξιωματικής αντιπολίτευσης ο οποίος κατηγορήθηκε ότι προμήθευσε σε δημοσιογράφο με βίντεο που αποκάλυπτε την ενίσχυση της συριακής αντιπολίτευσης με τουρκικά όπλα.

Το τραγικό και πολιτικά ανήθικο είναι πως το κόμμα του Κιλιντσάρογλου, και του βουλευτή που φυλακίστηκε, είχαν ψηφίσει τη συνταγματική τροποποίηση που επέτρεπε την άρση της ασυλίας βουλευτών. Στόχος τους ήταν να δικαστούν και να οδηγηθούν στις φυλακές οι βουλευτές του φιλοκουρδικού HDP, όπως και έγινε. Ο συμπρόεδρος του HDP και 12 βουλευτές έχουν καταδικαστεί και βρίσκονται πίσω από τα κάγκελα. Θύμα της ίδιας συνταγματικής μεταρρύθμισης υπήρξε και ο βουλευτής του κεμαλικού CHP, κ. Μπερμπέρογλου.

Για την απήχηση της πορείας είναι χαρακτηριστική παράγραφος άρθρου ενός από τους σημαντικότερους τούρκου αρθρογράφου, του Τεγκίζ Τσαντάρ.

«Η καθαρή πράξη της πορείας είναι εντυπωσιακή από μόνη της. Οι πρώτες 10 μέρες της πορείας συνέπεσαν με τον ιερό μήνα του Ραμαζανιού και πολλοί άνθρωποι περπατούσαν νηστεύοντας – με άδειο στομάχι και χωρίς σταγόνα νερού. Πέρασαν κάτω από τον κακό καλοκαιρινό ήλιο. Δεν υπήρχαν διαφημιστικά πανό, ούτε πολιτικά συνθήματα. Ο Kilicdaroglu οδηγεί την πορεία φορώντας ένα λευκό πουκάμισο στο οποίο αναγράφεται το σύνθημα: “Adalet” (Δικαιοσύνη) και ένα λευκό καπέλο που φέρει την ίδια λέξη. Οι διαδηλωτές που περπατούν για «δικαιοσύνη» έχουν διαρκείς δυσκολίες και πλησιάζουν την Κωνσταντινούπολη στην πιο αξιομνημόνευτη ειρηνική δημόσια διαδήλωση στην πρόσφατη ιστορία της χώρας. Οι τάξεις τους άρχισαν να διογκώνονται, καθώς δημοσιογράφοι, διασημότητες από τον λογοτεχνικό κόσμο, αστέρες κινηματογράφου, τραγουδιστές και βετεράνοι πολιτικοί φιγούρες από διαφορετικά κόμματα προσχώρησαν όλοι στην πορεία.

Κανείς δεν έχει καμία αμφιβολία ότι μετά την «Πορεία για τη Δικαιοσύνη», η Τουρκία θα είναι διαφορετική. Το πολιτικό τοπίο θα αλλάξει. Δεν μπορεί, πλέον, να θεωρείται από τους ξένους ως προσωπική ιδιοκτησία και πολιτική παιδική χαρά του Ερντογάν, μια απελπιστική κατάσταση που οδηγείται σε ένα ολοκληρωτικό κράτος…

Ο αντίκτυπος της πορείας για την αντιπολίτευση θα είναι μια νέα αίσθηση αυτοπεποίθησης και σθένους».

Μετα από αυτές τις εξελίξεις που οδηγούν στην έντονη αμφισβήτηση του καθεστώτος Ερντογάν, αναρωτιέται κανείς προς τι όλες αυτές οι αβροφροσύνες προς τον τούρκο πρόεδρο τόσο από τον Πούτιν όσο και από τον Τίλερσον.

 

Opposition leader’s ‘Justice March’ will change Turkey’s political landscape

Από
anixneuseis
-
0

Cengiz Çandar

Supporters of Turkey’s main opposition Republican People’s Party leader Kemal Kilicdaroglu walk during the 22nd day of a protest dubbed the “Justice March” near Dilovasi, Kocaeli province, Turkey, July 6, 2017. (photo by REUTERS/Osman Orsal)

Kemal Kilicdaroglu, the chairman of Turkey’s main opposition Republican People’s Party (CHP), was perhaps the least likely figure to initiate a mass mobilization against the increasingly repressive regime of President Recep Tayyip Erdogan. Yet Kilicdaroglu, for a long time referred to as “Gandhi” for his physical resemblance to the Indian leader and ridiculed by his critics for his alleged passivity against Erdogan, took a Gandhi-like step and unleashed the great but hidden energy of opposition and dissent that has accumulated in Turkey in recent years.

 Ironically, the CHP leader’s activism was not a calculated or a carefully preplanned move. It came out unexpectedly when CHP deputy Enis Berberoglu, a veteran journalist who has been in charge of his party’s media relations and communications since 2014, was sentenced to 25 years and put behind bars for allegedly revealing state secrets. The prosecution claimed Berberoglu leaked footage to Can Dundar, then-chief editor of Cumhuriyet newspaper, of Turkish weapon deliveries to Syrian armed groups. Parliamentary immunity was lifted in the spring of 2016 when the ruling Justice and Development Party (AKP) had forced a constitutional amendment, which the CHP supported. The objective of the amendment was to strip the immunities of pro-Kurdish Peoples’ Democratic Party (HDP) deputies. Since November 2016, the HDP’s co-chair and 12 deputies have been jailed. Kilicdaroglu has been severely criticized for his cooperation with the ruling party on that decision.

When Berberoglu was victimized by the Erdogan regime’s repressive policies and became the first CHP lawmaker to be jailed, the verdict was difficult to justify. On June 14, when Berberoglu was imprisoned, Kilicdaroglu said he would be leading a “Justice March” from Ankara to Istanbul, where Berberoglu is incarcerated.

Kilicdaroglu, a 68-year-old former civil servant with no background in any civil unrest in his life, probably had no idea whether he would be able to complete the nearly 300-mile march or that he would be initiating a landmark move in Turkey’s quest for democracy. Perhaps he did not predict his decision would mobilize tens of thousands of people from different backgrounds and political affiliations. The march turned into an eruption of resentment against the Erdogan regime and hopes of the Turkish people — secularists as well pious Muslims estranged by the AKP — for a decent future.

The sheer act of marching is impressive in itself. The first 10 days of the march coincided with the holy month of Ramadan, and many people walked while fasting — on empty stomachs and without a drop of water. They marched under the treacherous summer sun. There were no party banners, nor any political slogans. Kilicdaroglu has been leading the march wearing a white shirt that reads “Adalet” (Justice) and with a white hat bearing the same word. The marchers walking for “justice” have been enduring hardships and they are approaching Istanbul in the most memorable peaceful public display in the country’s recent history. Their ranks began to swell, as journalists, celebrities from the literary world, movie stars, singers and veteran political figures from different parties all joined the marching ranks.

On July 8, the procession is expected to arrive at Pendik district on the Asian side of Istanbul. The march will end on July 9 in Maltepe with a rally in which 1.5 million people are expected to attend.

Nobody has any doubt that in the wake of the Justice March, Turkey will be a different place. The political landscape will be compelled to change. It may no longer be considered by outsiders as the personal property and political playground of Erdogan, a hopeless case drifting further into autocracy, bordering on a totalitarian state.

Of course, no one sober and realistic will opine that the march will change Erdogan’s mindset, political strategy or tactics. The march, with its presumed success, is not expected to resurrect Turkey as a functioning democracy that respects human rights. Nobody thinks that justice is around the corner.

These are not the expectations. The new dynamic probably will not affect Turkey’s ideologically bankrupt ruling bloc. However, the impact of the march will be on the opposition, infused by a new sense of self-confidence and vigor.

Before finishing this piece, I saw an article by Kilicdaroglu in The Guardian on July 6 titled “We are marching to halt Turkey’s slide into authoritarianism.” While the CHP leader noted that the marchers have endured physical challenges, more and more people are joining and “hope is contagious.”

“We are walking to remind those who choose to rule by decree and intimidation that ours is a social contract: we, as citizens, submit to the authority of the state in exchange for the protection of our rights. We are walking to restore that contract; we are walking to restore democracy, justice and our hard-earned fundamental freedoms. We are walking to lift the deceptive veil of ‘democracy’ from what is in fact a harsh authoritarian regime. Our march will end at the gates of the prison in Istanbul that houses so many of this regime’s victims. But we hope it will mark the beginning of a new societal movement for justice, one that will resonate beyond Turkey’s borders,” he concluded.

Millions of people in Turkey and around the globe hope so, because Turkey’s well-being matters to outsiders as much as to the Turkish people themselves.

Cengiz Candar is a columnist for Al-Monitor’s Turkey Pulse. A journalist since 1976, he is the author of seven books in the Turkish language, mainly on Middle East issues, including the best-seller Mesopotamia Express: A Journey in History. Currently, he is a Distinguished Visiting Scholar at the Stockholm University Institute of Turkish Studies (SUITS). On Twitter: @cengizcanda

Read more: http://www.al-monitor.com/pulse/originals/2017/07/turkey-opposition-justice-march-can-change-political-climate.html#ixzz4mPGuqxhe

 

Ο Τραμπ ήρθε για να μείνει: Το αναδυόμενο Δόγμα του στην εξωτερική πολιτική και ασφάλεια!

Από
anixneuseis
-
1

Του Δημήτρη Γ. Απόκη*

US President Donald J. Trump (C) attends the launch event of the ‘Women’s Entrepreneurship Facility’ within the second day of the G20 summit in Hamburg, Germany, 08 July 2017. EPA, MICHAEL UKAS / POOL JULY 10, 2017

Η δεύτερη απόβαση του Αμερικανού Προέδρου Ντόναλντ Τράμπ σε ευρωπαϊκό έδαφος, παρά τα πυροτεχνήματα των Ευρωπαίων στο G20, ήταν εξαιρετικής σημασίας διότι ήταν η πρώτη σαφής ένδειξη του υπό διαμόρφωση δόγματος του Προέδρου και της κυβέρνησής του στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής και της ασφάλειας.

Για να βγάλουμε όμως, από τη μέση τη Σύνοδο Κορυφής του G20, ο Πρόεδρος Τράμπ έχει κάθε λόγο να είναι ικανοποιημένος διότι στο κοινό ανακοινωθέν βγήκε κερδισμένος στο κομμάτι που αφορά το διεθνές εμπόριο παίρνοντας τη δυνατότητα επιβολής αμυντικών μέτρων στην περίπτωση που δεν εφαρμόζονται δίκαιες (σύμφωνα με την άποψη της Ουάσιγκτον και τη δική του) πρακτικές.

Αλλά και στο δήθεν μεγάλο θέμα της κλιματικής αλλαγής ο Πρόεδρος δεν πρέπει να αισθάνεται καθόλου δύσκολα με δεδομένο ότι αναγνωρίστηκε το δικαίωμα των ΗΠΑ να αποχωρήσουν από τη συμφωνία του Παρισιού και διατυπώθηκε η φανφάρα ότι οι υπόλοιπες χώρες θα προχωρήσουν μόνες τους.

Παρόλα αυτά είναι κοινό μυστικό ότι τέτοιο κολοσσιαίο εγχείρημα χωρίς τις ΗΠΑ δεν πετυχαίνει. Και εδώ να κάνω μια παρατήρηση διακινδυνεύοντας ταυτόχρονα και μια πρόβλεψη: Παρακολουθώντας με προσοχή τις εργασίες της Συνόδου στο Αμβούργο, διέγνωσα ένα δυνατό φλερτ σε εξέλιξη και έχει γαλλικό άρωμα. Ο νέος Γάλλος Πρόεδρος, Εμμανουέλ Μακρόν, επιδόθηκε σε ένα στενό φλερτ με τον Πρόεδρο Τράμπ, το οποίο βοηθήθηκε και από μια καλή χημεία μεταξύ των δύο κυριών της Μελάνια και της Μπριζίτ. Αναμένω η γαλλική πολιορκία αγάπης να συνεχιστεί μέσα στην εβδομάδα, όταν το ζεύγος Τράμπ θα βρεθεί στο Παρίσι για την Ημέρα της Βαστίλης.

Δεν είναι επίσης καθόλου τυχαίο ότι ο Μακρόν ανακοίνωσε την πρόθεσή του για Σύνοδο το Δεκέμβριο στο Παρίσι, με στόχο τη βελτίωση της Συμφωνίας για την Κλιματική Αλλαγή, σημειώνοντας ταυτόχρονα ότι θα συνεχίσει να προσπαθεί να πείσει τον Ντόναλντ Τράμπ για τη χρησιμότητά της.

Η πρόβλεψή μου είναι ότι ο Γάλλος Πρόεδρος θα κάνει ό,τι είναι δυνατόν να φέρει μέσα πάλι τις ΗΠΑ και τον Πρόεδρο Τράμπ, και ότι έχει αρχίσει να εφαρμόζει μια στρατηγική που οδηγεί στο να είναι αυτός ο προνομιακός και στρατηγικός συνομιλητής μεταξύ της Ευρώπης και των ΗΠΑ στη διάρκεια της διακυβέρνησης Τράμπ και όχι μόνο σε θέματα όπως η κλιματική αλλαγή.

Ομολογώ ότι δεν του το είχα του νέου Γάλλου Προέδρου. Και εδώ κλείνει η παρένθεση G20, διότι καθαρά περί παρένθεσης πρόκειται.

Το χορό, και ας μην αρέσει σε κάποιους (Βερολίνο και Βρυξέλλες) ο Τράμπ τον σέρνει. Το κρίσιμο και σοβαρό γεγονός της δεύτερης ευρωπαϊκής παρουσίας του Αμερικανού Προέδρου, επικεντρώνεται στην επίσκεψή του και την ομιλία του στην Πολωνία, όπου ξεκάθαρα περιέγραψε το γενικό πλαίσιο του δόγματος του ιδίου και της κυβέρνησής του στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής και ασφάλειας.

Διαβάζοντας τις αποτιμήσεις της ομιλίας του Προέδρου Τράμπ, για την ομιλία του στην ιστορική πλατεία Κραζίνσκι της Βαρσοβίας, έπεσα πάνω σε μια σύνδεσή της με την ομιλία του αείμνηστου, Ουίνστον Τσόρτσιλ, στις 18 Ιουνίου του 1940. Ανέτρεξα στην ομιλία και τη διάβασα για μια ακόμη φορά (είχα να το κάνω από φοιτητής στις ΗΠΑ), και στη συνέχεια διάβασα ξανά με προσοχή το κείμενο της ομιλίας του Αμερικανού Προέδρου, για να διαπιστώσω από που προκύπτει και εάν έχει βάση η σύγκριση των δυο ομιλιών.

Ο αείμνηστος Τσόρτσιλ στην ιστορική ομιλία του, είχε προειδοποιήσει τους Βρετανούς και τον υπόλοιπο κόσμο, ότι η Αγγλία θα πρέπει να πολεμήσει τη ναζιστική Γερμανία μόνη της. Μόλις ένα χρόνο πριν από αυτή την ιστορική ομιλία του Βρετανού Πρωθυπουργού, ο Χίτλερ είχε συνεργαστεί με τον Στάλιν και είχαν καταλάβει την Πολωνία. Τότε είχε μιλήσει για μάχη από της οποίας την έκβαση θα κρίνονταν η επιβίωση του Χριστιανικού Πολιτισμού.

Τον Οκτώβρη του 1939, ο Τσόρτσιλ επεσήμανε την τραγωδία που βίωνε η Πολωνία υπό τον ζυγό του Χίτλερ και του Στάλιν μέσα από μια παγκόσμια ραδιοφωνική μετάδοση του BBC.

Μεταβαίνοντας στο σήμερα, ο Αμερικανός Πρόεδρος στην ομιλία του στην Πολωνία (και ο τόπος έχει βαρύνουσα σημασία), έδωσε έμφαση στην υπεράσπιση του Δυτικού Πολιτισμού. Πρόκειται, ίσως, για το μοναδικό μήνυμα στο οποίο είναι απόλυτα προσηλωμένος από την εποχή που ήταν υποψήφιος για την προεδρία και δεν έχει κάνει ούτε βήμα πίσω. Μιλά ωμά και ξεκάθαρα, προκαλώντας δυσφορία στους απανταχού πολιτικά «ευγενείς», για τις θανάσιμες απειλές που αντιμετωπίζει η Δύση σήμερα.

Ο Πρόεδρος με άμεσο και ξεκάθαρο τρόπο μίλησε για τη σημασία που έχουν στη μάχη που δίνει σήμερα ο Δυτικός Πολιτισμός, οι βασικές αρχές (Πατρίδα, Θρησκεία, Οικογένεια) που χαρακτηρίζουν αυτό τον πολιτισμό, αυτό το σύστημα. Το επιχείρημα αυτό από τον Πρόεδρο Τράμπ, είχε ως στόχο τις παγκόσμιες ελίτ του σήμερα, οι οποίες αντιμετωπίζουν αυτές τις αρχές και αξίες, ως κάτι επιλήψιμο που είναι πολιτικά μη ορθό να διατυπώνεται.

Η αντιμετώπιση αυτή ανδρώθηκε και κινδύνεψε να παγιωθεί στην οκταετή Προεδρία αχταρμά, του Μπαράκ Ομπάμα, όπου οποιαδήποτε αναφορά η θετική αντιμετώπιση αυτών των αρχών – αξιών αποτελούσε ύβρη – έγκλημα και αποφεύγονταν όπως αποφεύγει ο διάβολος το λιβάνι.

Δεν ήταν λοιπόν καθόλου τυχαίο που ο Πρόεδρος Τράμπ, κάλεσε όλους αυτούς τους αμφισβητίες των αρχών και αξιών του Δυτικού Πολιτισμού, να έρθουν στην Πολωνία και να μάθουν την ιστορία του «Ξεσηκωμού της Βαρσοβίας». Τα λόγια αυτά, για όσους παρατηρούν και σκέφτονται, αποτελούσαν ευθεία βολή και προειδοποίηση, προς αυτούς που επιθυμούν και προωθούν μια στρατηγική να διαμορφώσουν τις χώρες της Ευρώπης στα μέτρα της χρυσοπληρωμένης γραφειοκρατίας των Βρυξελλών, η οποία επιθυμεί κοινωνίες χωρίς ιστορική μνήμη και εθνική ταυτότητα.

Δεν ήταν επίσης καθόλου τυχαίο, ότι ο Αμερικανός Πρόεδρος, αφιέρωσε μεγάλο μέρος της ομιλίας του σε αναφορές στην ομιλία του Πάπα Ιωάννη Παύλου του Δεύτερου, το 1979, με τίτλο, «θέλουμε το Θεό». Μια προσεκτική ανάγνωση της ομιλίας του τελευταίου σοβαρού Προκαθήμενου της Καθολικής Εκκλησίας, διότι οι διάδοχοί του και ειδικά ο σημερινός πάσχουν πολύπλευρα, δίνει μια εις βάθος κατανόηση όσον αφορά το από που έρχεται και προς τα που κατευθύνεται ο Πρόεδρος Τράμπ.

Αυτό που λέει ο Αμερικανός Πρόεδρος είναι ότι το μέλλον της Φιλελεύθερης Δύσης, στην ουσία βασίζεται στους μη φιλελεύθερους δημοκρατικούς θεσμούς από τους οποίους πηγάζουν οι πυλώνες της Δυτικού Πολιτισμού, η πίστη και η οικογένεια.

Το πλέον σημαντικό κομμάτι της ομιλίας Τράμπ που δίνει πλαίσιο του υπό διαμόρφωση νέου δόγματος είναι το ακόλουθο… «Μπορούμε να έχουμε τις μεγαλύτερες οικονομίες και τα πιο θανατηφόρα όπλα οπουδήποτε στη Γη, αλλά εάν δεν έχουμε ισχυρές οικογένειες και ισχυρές αξίες, τότε θα είμαστε αδύναμοι και δεν θα επιβιώσουμε.» Και σε αυτό για όσους παρακολουθούν με προσοχή τον Ντόναλντ Τράμπ, ο Πρόεδρος προσθέτει ότι ο Δυτικός Πολιτισμός δεν θα επιβιώσει εάν δεν στηριχθούν θεσμοί οι οποίοι είναι επιφορτισμένοι με την εφαρμογή και την προστασία αυτών των θεσμών, οι ένοπλες δυνάμεις και η αστυνομία.

Ο Αμερικανός Πρόεδρος δεν επιδιώκει μόνο νίκη εναντίον των τζιχαντιστών του Ισλαμικού Κράτους. Στην πραγματικότητα απευθύνει παγκόσμιο κάλεσμα για αφύπνιση του εθνικού αισθήματος, της σιγουριάς, και της περηφάνειας για τις ΗΠΑ και τους συμμάχους τους. «Η δική μας μάχη για τη Δύση δεν ξεκινά στον χώρο της μάχης, ξεκινά με το μυαλά μας, την πίστη μας, και τις ψυχές μας.»

Ο Ντόναλντ Τράμπ δεν απευθύνονταν μόνο στους Πολωνούς. Περιέγραφε τα έθνη κράτη σε παγκόσμια κλίμακα, που θα πρέπει να κυβερνώνται από ανθρώπους που τους διακρίνει η υπερηφάνεια για την ιστορία τους, βέβαιοι για το μέλλον τους, ενωμένοι έναντι των εχθρών του πολιτισμού, της ελευθερίας, και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.

Ο Πρόεδρος με αυτά τα λόγια θέτει ένα αμείλικτο ερώτημα. Είμαστε ακόμη φτιαγμένοι από αυτό το υλικό που έκανε τη βιομηχανική επανάσταση, πήγε στο φεγγάρι, και νίκησε τον Κάϊζερ, το Χίτλερ, τον Ιάπωνα Αυτοκράτορα, και τη Σοβιετική Ένωση; Ή είμαστε μια Δύση χωρίς στόχευση και ηθική παγκοσμιοποίησης η οποία ισοπεδώνει τις αξίες – αρχές που αποτελούν τους πυλώνες του Δυτικού Πολιτισμού.

Ο Αμερικανός Πρόεδρος στην Πολωνία το έθεσε ωμά. Ζούμε σε μια εποχή όπου κρίνεται η υπεράσπιση της Δύσης. Και το στοίχημα είναι το ίδιο με αυτό που είχε βάλλει ο αείμνηστος Τσόρτσιλ τον Ιούνιο του 1940. Η ιστορία απέδειξε ότι τότε είχε δίκιο. Η Δύση μόνο ενωμένη μπορεί να κερδίσει αυτή τη μάχη, διασπασμένη θα χάσει. Η αντιμετώπιση αυτής της πρόσκλησης σύμφωνα με το αναδυόμενο «Δόγμα Τράμπ», θα επέλθει μέσα από συλλογική ασφάλεια και δυνατές ένοπλες δυνάμεις. Και ξεκαθάρισε τη θέση του έναντι αυτών που λένε ότι είναι εναντίον του ΝΑΤΟ. Απλά επιθυμεί και πιέζει για ένα νέο ΝΑΤΟ, στο οποίο όλοι θα συνεισφέρουν τα απαιτούμενα, και η αποστολή του θα είναι προσαρμοσμένη στις απαιτήσεις και τις προκλήσεις της εποχής. Έχουμε πλέον τα πρώτα λιθαράκια στη βάση του δόγματος του Προέδρου Τράμπ για την εξωτερική πολιτική και ασφάλεια. Στο κέντρο βρίσκεται η υπεράσπιση των βασικών πυλώνων του Δυτικού Πολιτισμού, γεγονός που βάζει το «Δόγμα Τράμπ», απέναντι στους θιασώτες της άκρατης παγκοσμιοποίησης που προωθεί την ισοπέδωση αξιών και αρχών. Η μάχη προβλέπεται σκληρή.

Ο Δημήτρης Απόκης είναι Δημοσιογράφος και Διεθνολόγος, Απόφοιτος του, The Paul H. Nitze School of Advanced International Studies, The Johns Hopkins University.

Πηγή: Ο Τραμπ ήρθε για να μείνει: Το αναδυόμενο Δόγμα του στην εξωτερική πολιτική και ασφάλεια! http://mignatiou.com/2017/07/o-trab-irthe-gia-na-mini-to-anadiomeno-dogma-tou-stin-exoteriki-politiki-ke-asfalia/

1...2,9442,9452,946...3,023Σελίδα 2,945 από 3,023