Αρχική Blog Σελίδα 2946

The Next Phase of Middle East Conflict

Από
anixneuseis
-
0
   

TEL AVIV – With the battles of Mosul and Raqqa dislodging the Islamic State (ISIS) from its strongholds in Syria and Iraq, and the Syrian civil war becoming a war of attrition, the Middle East’s most acute conflicts are evolving fast. But that doesn’t mean they will soon be resolved.

ISIS’s self-proclaimed caliphate was never a state that could be driven to unconditional surrender, meaning that the battles of Mosul and Raqqa were never going to be decisive, even if they did eliminate ISIS sanctuaries. As ISIS’s spread into Libya and Egypt’s Sinai Peninsula underscores, there are plenty of loosely controlled areas available to be penetrated.

For now, ISIS has shifted its strategy to planning and inspiring terrorist attacks in the Middle East, Europe, and even Southeast Asia. Its next step could be to destabilize Arab regimes from within – a strategy that cannot be countered by the international coalitions now closing in on Raqqa.

This is all the more true, given those coalitions’ incoherence and fragility. US President Donald Trump has based his entire Middle East strategy on Saudi Arabia’s fears not just of ISIS, but also of Iran. The region’s Sunni powers, emboldened by Trump’s approach, have now closed ranks against both ISIS and Iran, even though they themselves are often mortal enemies.

Iran, for its part, recognizes that territories liberated from ISIS control are unlikely to be returned to their former sovereigns. It has thus been strengthening its grip in southern Syria along the border with Jordan, as part of a broader effort to build a Shia-controlled crescent stretching from Iran through Iraq (already practically an Iranian trusteeship) to Syria and Lebanon.

But Israel, a tacit member of the US-sponsored Sunni alliance, will not sit idly by and watch such a crescent take shape. Indeed, Israel has made it clear that an Iranian presence along the Golan Heights border would increase the risk of war.

The US, too, is doing its part to block Shia powers from achieving territorial contiguity from the Gulf to the Mediterranean, including by launching airstrikes in the border region shared by Iraq, Jordan, and Syria. American forces have also shot down a Syrian warplane and two Iranian armed drones operated by Hezbollah.

Iran is not the only country attempting to redraw borders to its own benefit. Turkish President Recep Tayyip Erdoğan is on record explicitly supporting ISIS’s challenge to the 100-year-old Sykes-Picot order, created by the British and French after the fall of the Ottoman Empire.

The Kurds – key US allies in the fight against ISIS – also want changes to the Middle Eastern map, though certainly not in the same way as Turkey. They want their own state, and to some extent, they even expect it, given their contributions to defeating ISIS. Masoud Barzani, the president of Iraq’s Kurdistan autonomous region, has already announced that an independence referendum for Iraqi Kurds will be held in September.

For Turkey, preventing that outcome is a higher priority than defeating ISIS or taking down President Bashar al-Assad’s regime. Erdoğan worries that, if the Iraqi Kurds gain independence, they could inspire Turkey’s own Kurdish rebels, the Kurdistan Workers’ Party (PKK), to revive their decades-old fight for independence. The respect that the PKK-affiliated Syrian Kurdish militias have earned on the battlefield, Turkey fears, could also legitimize the group internationally; hence Turkey’s attempts to suppress it.

Given these concerns, Turkish forces already deployed in northern Syria are likely to remain there even after the fall of Raqqa, to serve as a buffer between the Kurds there and those in Turkey. But, while Turkey’s concerns about Kurdish resistance are not unfounded, the chances of actual Kurdish statehood remain slim, because such a state would be wedged between four countries – Iran, Iraq, Turkey, and Syria – that bitterly oppose it.

Russia is another key actor in today’s Middle East, though the Kremlin seems to have little interest in meddling in the Sunni-Iranian showdown (much less intervening in the Turkey-PKK relationship). The Kremlin does, at the moment, share Iran’s goal of ensuring the survival of Syrian President Bashar al-Assad’s regime. But, as soon as the situation is stabilized, the tacit alliance will surely dissolve into a bitter competition for political control of Syria.

In this complex context, there is little patience for added uncertainty. That is why Saudi Arabia – along with Bahrain, Egypt, and the United Arab Emirates – recently cut diplomatic ties and trade links with Qatar, which they accuse of destabilizing the region by supporting both Iranian proxies and the Sunni militants of al-Qaeda and ISIS. From the perspective of Saudi Arabia and its partners, it is time for Qatar to choose where it stands with regard to both Iran and the Islamists.

For now, however, Qatar is getting by with a little help from its remaining friends. Both Iran and Turkey stand ready to fill the trade void left by the Saudi coalition. Turkey has also deployed troops to its military base in Qatar.

In any case, Qatar isn’t Saudi Arabia’s real problem. Nor is Iran, for that matter. Using external enemies to divert attention from unresolved domestic problems is a tactic straight out of the autocrat’s handbook. To turn a feudal kingdom into a modern nation-state, Saudi Arabia needs to address its internal weaknesses; it does not need more combative alliances and colossal arms deals like the one its leaders signed with Trump on his recent trip to Riyadh.

Egypt, too, needs to focus on easing severe domestic social and political strain. Only then can it assert control over the Sinai Peninsula, from which terrorist groups, including ISIS, are operating.

America’s Sunni allies are drawn to Trump, partly because he has little interest in the kinds of democratic reforms that his predecessor Barack Obama used to push. But if they continue on their current path, they may end up facing sociopolitical explosions at home – and deepening conflicts abroad.

https://www.project-syndicate.org/commentary/next-phase-of-middle-east-conflict-by-shlomo-ben-ami-2017-07

Πώς μπορεί η Ελλάδα να ξεπληρώσει την Κίνα;

Από
anixneuseis
-
0

9/7/17

 
Του Roie Yellinek
Μετάφραση: Στέργιος Σεβαστιάν 
Η Κίνα και η Ελλάδα έχουν σχεδόν μονόπλευρη οικονομική σχέση. Η βαθιά εμπλοκή της Κίνας στην Ελλάδα αποτελεί μέρος μιας μακροπρόθεσμης στρατηγικής για τον έλεγχο των θαλάσσιων διαδρομών από την Κίνα προς την ΕΕ. Αυτή η στρατηγική σημαίνει ότι η Κίνα είναι πρόθυμη να επενδύσει και να συμμετάσχει στην αποκατάσταση της Ελλάδας, αλλά θα υπάρξει μια τιμή που θα πληρωθεί γι’ αυτό.

Η σχέση Κίνας-Ελλάδας αποτελεί ένα καλό παράδειγμα του μακροπρόθεσμου σχεδιασμού της Κίνας για τη θέση της στην παγκόσμια σκηνή. Η Κίνα και η Ελλάδα έχουν σχεδόν εξ ολοκλήρου μονόπλευρη οικονομική σχέση. Η Κίνα εξήγαγε 3,6 δισεκατομμύρια δολάρια στην Ελλάδα το 2015 και εισήγαγε 280 εκατομμύρια δολάρια, λιγότερο από το 10%, ένα ασυνήθιστο έλλειμμα εισαγωγών-εξαγωγών.

Η Κίνα επενδύει πολλά στην Ελλάδα. Η πιο αξιοσημείωτη αγορά πραγματοποιήθηκε πέρυσι, όταν η ναυτιλιακή εταιρεία COSCO της Κίνας, ιδιοκτήτρια του τέταρτου μεγαλύτερου στόλου εμπορευματοκιβωτίων στον κόσμο, πήρε το 51% του μεγαλύτερου λιμανιού της Ελλάδας, του Πειραιά.
Αυτή η συμφωνία και η μεγάλη συμμετοχή της Κίνας στην Ελλάδα γενικά, αποτελεί μέρος μιας μακροπρόθεσμης κινεζικής στρατηγικής για την επίτευξη του ελέγχου των θαλάσσιων διαδρομών από την Κίνα προς την ΕΕ. Αλλά υπάρχουν και άλλα πλεονεκτήματα που πρέπει επίσης να κερδηθούν. Την περασμένη εβδομάδα, σε συνεδρίαση του Συμβουλίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων των Ηνωμένων Εθνών στη Γενεύη, η Ελλάδα ανέστειλε μια δήλωση της ΕΕ προς τα Ηνωμένα Έθνη, που επικρίνει την ιστορία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων της Κίνας, ενόψει της καταστολής των κινήσεων των κινέζων κυβερνήσεων σε ακτιβιστές και αντιφρονούντες. Αυτό σηματοδότησε την πρώτη φορά που η ΕΕ δεν κατάφερε να προβεί στη δήλωσή της στο σώμα των κορυφαίων δικαιωμάτων του ΟΗΕ.
Ο Έλληνας υπουργός Εξωτερικών δήλωσε ότι η κυβέρνηση της Ελλάδας επιθυμεί να εμποδίσει τη δήλωση λόγω «ανελαστικής κριτικής κατά της Κίνας». Πρόσθεσε ότι οι ξεχωριστές συνομιλίες της ΕΕ με την Κίνα, εκτός των θεσμικών οργάνων των Ηνωμένων Εθνών, ήταν μια καλύτερη οδός για συζητήσεις. “Η θέση της Ελλάδας είναι ότι οι αντιπαραγωγικές και σε πολλές περιπτώσεις οι επιλεκτικές επικρίσεις κατά συγκεκριμένων χωρών δεν διευκολύνουν την προώθηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων σε αυτά τα κράτη, ούτε την ανάπτυξη της σχέσης τους με την ΕΕ”, δήλωσε ο εκπρόσωπος του ελληνικού υπουργείου Εξωτερικών στις 18 Ιουνίου 2017. Πρόσθεσε ότι “άλλες χώρες … εξέφρασαν παρόμοιες επιφυλάξεις” (όπως η Ουγγαρία, για παράδειγμα).
Ένα από αυτά τα σχόλια, ένα συμπέρασμα μπορεί να εξαχθεί. Η Ελλάδα χρειάζεται την Κίνα ως στενό σύμμαχο και μεγάλο επενδυτή και είναι πρόθυμη να πληρώσει γι αυτό. Η Ελλάδα βασίζεται στην ευκαιρία που μπορεί να της προσφέρει η Κίνα να ανακάμψει από τις μεγάλες οικονομικές δυσκολίες που έχει υποστεί τα τελευταία χρόνια.
Κινέζοι πολιτικοί στα υψηλότερα επίπεδα έχουν εντοπίσει το δυναμικό της Ελλάδας να λειτουργεί ως ένα είδος «κινεζικού παρατηρητή» στην ΕΕ. Φυσικά, δεν είναι η επίσημη ελληνική πολιτική να λειτουργεί με αυτή την ιδιότητα, αλλά μια τέτοια συμφωνία, μπορεί να συναχθεί από τις δηλώσεις των Ελλήνων εκπροσώπων.
Και οι δύο πλευρές έχουν πολλά να κερδίσουν από αυτή τη συμφωνία: η Ελλάδα αποκτά πρόσβαση στον πλούτο της Κίνας και η Κίνα κερδίζει ένα ισχυρό εργαλείο ενάντια στην πολιτική της ΕΕ. Η συμμαχία αυτή με τη σειρά της απειλεί την ΕΕ, στο μέτρο που θα μπορούσε να χάσει τη δύναμή της να επισημάνει τις καταχρήσεις σε όλο τον κόσμο.
Η Ελλάδα δεν είναι μόνη της σε αυτή τη δυναμική: άλλες χώρες της ΕΕ έχουν πλησιάσει την Κίνα για παρόμοιους λόγους. Αυτή η συμβίωση ταιριάζει με το κινεζικό όραμα της ένταξης των δυνάμεων της ΕΕ, ενάντια στην επιρροή των ΗΠΑ. Ούτε αυτό το όραμα είναι αποκλειστικό για τους Κινέζους. Η ΕΕ καλωσόρισε την Κίνα ως σύμμαχο ενάντια στις ΗΠΑ, ειδικότερα κατά του Προέδρου Donald Trump και των διαφωνιών που προκάλεσε, όσον αφορά την αλλαγή του κλίματος και την προστασία του εμπορίου. Όμως, καθώς οι επιχειρηματικοί δεσμοί μεγαλώνουν, η ΕΕ έχει όλο και περισσότερες δυσκολίες να μιλήσει ενάντια σε μια συνεχιζόμενη καταστολή της κινεζικής κυβέρνησης σε δικηγόρους για τα ανθρώπινα δικαιώματα και σε άλλους ακτιβιστές.
Η Κίνα επιλέγει ποιόν θα προσεγγίσει και πού θα επενδύσει και αυτές οι επιλογές είναι αποτέλεσμα μακροπρόθεσμου προγραμματισμού. Η πρωτοβουλία “Belt and Road” του κινέζου προέδρου Xi Jinping αποτελεί βασικό παράγοντα αυτών των επιλογών. Ο Xi σχεδιάζει να κάνει τη βέλτιστη δυνατή χρήση της «μαλακής δύναμης» που έχει συσσωρεύσει η Κίνα τις τελευταίες δύο δεκαετίες (η μαλακή δύναμη – soft power- είναι η ικανότητα να διαμορφώνει τις προτιμήσεις των άλλων μέσω έκκλησης) και θα προσπαθήσει να το κάνει χωρίς να αφήσει άλλη δύναμη να παρεμβαίνει στις δικές της πολιτικές ή εσωτερικά ζητήματα. Κάθε χώρα που ασχολείται με την Κίνα πρέπει να κατανοήσει τους όρους. Η περίπτωση της Κίνας και της Ελλάδας δείχνει ότι οι κινεζικές επενδύσεις έρχονται με μια τιμή, μερικές φορές υψηλή.
Ο Roie Yellinek είναι διδακτορικός φοιτητής στο τμήμα σπουδών της Μέσης Ανατολής στο Πανεπιστήμιο Bar-Ilan.
infognomon

Why in the World Does Turkey Want an Aircraft Carrier?

Από
anixneuseis
-
0
Light flattop serves regional ambitions
  
Why in the World Does Turkey Want an Aircraft Carrier?

 July 6, 2017 Paul Iddon

Upon overseeing the launch of a domestically-built corvette in July 2017, Turkish Pres. Recep Tayyip Erdogan voiced his country’s goal of building “our own aircraft carriers” as part of Ankara’s efforts to “become independent in the field of defense by 2023.”

“We must move even faster,” Erdogan declared. “We are proud of our ability to build military ships, especially construction of submarines.”

Erdogan’s remark isn’t necessarily far-fetched. It comes more than a year after Turkey began construction on the TCG Anadolu, an amphibious assault ship based on Spain’s Juan Carlos I. This light aircraft carrier, which Turkey aims to launch in three years time, will eventually become the flagship of the Turkish navy and may even carry six F-35B Joint Strike Fighters, which can take off and land vertically.

Turkey already has plans to become an F-35 operator and may well purchase these variants.

Alternatively, the Anadolu could serve purely as a helicopter carrier, carrying TAI/AgustaWestland T129 helicopter gunships, which Turkey co-produced with Italy, along with Chinook-sized heavy-lift helicopters. Spain’s Juan Carlos I, in addition to acting as a troop-carrying ship, carries Spain’s current AV-8B Harrier jump jets.

The backdrop to these plans and Erdogan’s pronouncements are of Turkey trying to project power in the region and beyond. Turkish soldiers are presently stationed in the Persian Gulf in the tiny sheikdom of Qatar. Turkey has built a base in Somalia to help train the national army there to combat the Al Shabaab group, and has troop deployments in Iraq and Syria.

Above and at top—the Spanish amphibious assault ship ‘Juan Carlos I,’ similar to the upcoming TCG ‘Anadolu.’ Photos via Wikimedia

In short, the Turkish military isn’t confining itself to within its own borders, or even within its own region.

The ships have yet to see any actual combat or deployment far from Egypt’s shores. Furthermore, they cannot operate warplanes like the Juan Carlos I or the Anadolu can.

A highly dubious report in 2015 even suggested that Israel sought to purchase “a modern aircraft carrier,” without specifying the class, from the United States. Possession of a carrier would enable Israel to project naval and air power against rivals, namely Iran, far from its own shores. While Israel is often described as an immovable American aircraft carrier, it’s quite unlikely to possess an actual carrier of its own anytime soon.

“Building an aircraft carrier is also among the goals pursued by the Navy and we hope to attain this objective,” Adm. Peiman Jafari Tehranip, Iran’s Deputy Navy Commander for Coordination, told the country’s semi-official Fars News Agency in December 2016.

Incidentally, the Shah of Iran’s naval ambitions are quite similar to Erdogan’s ones today. He sought not only to make Iran the dominant power in the Persian Gulf, but a major naval power in the Indian Ocean, alongside the navies of Australia and South Africa.

Awash with money following the oil crisis of the 1970s, the Shah manically splurged on all branches of his military with the aim of elevating Iran into a leading regional and international power.

Iran intervened in conflicts in neighboring countries, most notably Iraqi Kurdistan and Oman. The Shah even went so far as to assert that his aim was to make the Iranian military “probably the best, non-atomic.” The 1979 Iranian Revolution abolished those plans.

Similarly, Erdogan’s efforts to make Turkey into a regional and world military power by building and operating expensive hardware could backfire since it’s being done while the domestic political situation in Turkey—which has become increasingly authoritarian and repressive—continues to deteriorate following the July 2016 coup attempt.

In recent months, the only aircraft carriers to enter the seas near the Middle East aside from American ones—whose carrier fleet has no peer—were France and Russia’s lone carriers.

France’s Charles de Gaulle is a highly formidable flagship, capable of carrying 40 advanced Dassault Rafale multi-role fighter jets, of the kind major Middle East countries can only dream of either producing or purchasing. Russia’s Admiral Kuznetsov, while often ridiculed for its many deficiencies does nevertheless keep Moscow in the club of countries capable of projecting significant military power beyond its frontiers.

It’s a club Turkey earnestly hopes to join in the foreseeable future—although on a relatively smaller scale with TCG Anadolu.

http://warisboring.com/why-in-the-world-does-turkey-want-an-aircraft-carrier/

How Can Greece Pay Back China?

Από
anixneuseis
-
0

By July 9, 2017

Chinese and Greek flags, image courtesy Rory Boon via Global Panorama at Flickr.com (via Wikimedia Commons)

BESA Center Perspectives Paper No. 523, July 9, 2017

EXECUTIVE SUMMARY: China and Greece have an almost entirely one-sided economic relationship. China’s deep involvement in Greece is part of a long-term strategy to achieve control of the marine paths from China to the EU. This strategy means China is willing to invest and take part in the rehabilitation of Greece – but there will be a price to be paid for this.

The China-Greece relationship is a good example of China’s long-term planning of its position in the global arena. China and Greece have an almost entirely one-sided economic relationship. China exported $3.6 billion to Greece in 2015 and imported $280 million, less than 10% — an unusual import-export gap.

China is investing a great deal in Greece. The most notable purchase so far took place last year, when China’s COSCO shipping company, the owner of the world’s fourth-largest container fleet, took a 51% stake in Greece’s largest port, Piraeus.

This deal, and China’s deep involvement in Greece in general, is part of a long-term Chinese strategy to achieve control of the marine paths from China to the EU. But there are other advantages to be gained as well. Last week, at a meeting of the UN Human Rights Council in Geneva, Greece blocked an EU statement to the UN criticizing China’s human rights record in light of the Chinese government’s crackdown on activists and dissidents. This marked the first time the EU failed to make its statement to the UN’s top rights body.

The Greek foreign minister said the government of Greece wished to block the statement because of “unconstructive criticism of China.” He added that separate EU talks with China, outside UN institutions, were a better avenue for discussions. “Greece’s position is that unproductive and in many cases, selective criticism against specific countries does not facilitate the promotion of human rights in these states, nor the development of their relationship with the EU,” a Greek foreign ministry spokesperson said on June 18, 2017. He added that “other countries … expressed similar reservations” (like Hungary, for example).

One thing can be learned from these comments. Greece needs China as a close ally and a big investor, and is willing to pay for it. Greece is relying on the opportunity China can provide to help it recover from the great economic difficulties it has suffered over recent years.

Chinese politicians at the highest levels have identified Greece’s potential as a kind of “Chinese observer” at the EU. Of course, it is not official Greek policy to serve in this capacity, but an agreement to do so can be inferred from the statements of Greek representatives.

Both sides have much to gain from this arrangement: Greece gains access to China’s wealth, and China gains a powerful tool against EU policy. The alliance in turn threatens the EU, insofar as it could lose its power to highlight abuses around the world.

Greece is not alone in this dynamic: other EU countries have become closer to China for similar reasons. This kind of symbiosis fits well with the Chinese vision of joining forces with the EU against the clout of the US. Nor is this vision exclusive to the Chinese. The EU has welcomed China as an ally against the US, more specifically against President Donald Trump and the fights he has engendered regarding climate change and trade protection. But as business ties grow, the EU is having increasing difficulty speaking out against an ongoing Chinese government crackdown on human rights lawyers and other activists.

China chooses who it will approach and where it will invest, and those choices are the result of long-term planning. The “Belt and Road” initiative by Chinese president Xi Jinping is a major factor in these choices. Xi plans to make the best use he can of the “soft power” China has accumulated over the past two decades (soft power is the ability to shape the preferences of others through appeal), and will attempt to do so without letting any other power interfere in its own policies or internal issues. Every country who deals with China needs to understand the terms. The case of China and Greece shows that Chinese investment comes with a price tag, sometimes a high one.

View PDF

Roie Yellinek is a doctoral student in the department of Middle East studies at Bar-Ilan University.

BESA Center Perspectives Papers are published through the generosity of the Greg Rosshandler Family

Η ηθικοποίηση της γαλλικής πολιτικής ζωής καταβροχθίζει πολλούς: Η περίπτωση της Muriel Pénicaud;

Από
anixneuseis
-
3

Του Αλκη Καλλιαντζίδη Οικονομολόγου [email protected]    www.kalkis.eu

Στο άρθρο μου που δημοσιεύτηκε στις 14.6.2017 στις Ανιχνεύσεις,http://www.anixneuseis.gr/?p=169623, έγραφα μεταξύ άλλων : «ο νέος πρόεδρος, αν δεν θέλει να σκορπίσει στους πέντε ανέμους την απίστευτη εμπιστοσύνη αλλά και προσδοκία που του έδειξαν οι ψηφοφόροι του, κι όχι μόνο, θα πρέπει να είναι αμείλικτος με τέτοια φαινόμενα (εννοώντας ηθικά παρατράγουδα), παρόλο ότι δεν είναι και τόσο εύκολο. Είτε πρόκειται για τον αρχιτέκτονα της προεκλογικής του καμπάνιας, είτε πρόκειται για την υπουργό των ευρωπαϊκών υποθέσεων, στον βαθμό φυσικά που ευσταθούν και αποδειχθούν οι υποψίες που τους βαρύνουν».

Η δρομολογηθείσα ήδη απόπειρα ηθικοποίησης της γαλλικής πολιτικής ζωής φαίνεται ότι θα καταβροχθίσει πολλούς πολιτικούς, άνδρες και γυναίκες. Αυτό δείχνουν τα τελευταία πρωτοσέλιδα των γαλλικών εφημερίδων, των ραδιοτηλεοπτικών μέσων και των κοινωνικών δικτύων που έχουν επικεντρωθεί τις τελευταίες μέρες στην «υπόθεση Las Vegas» της υπουργού εργασίας Muriel Pénicaud. Ας μη ξεχνάμε ότι μέχρι στιγμής οι «υποθέσεις», όπως αποκαλούν οι Γάλλοι τα οικονομικά σκάνδαλα, έφαγαν μέσα σε 3 μήνες : έναν παραλίγο πρόεδρο, τον François Fillon, έναν αρχηγό κόμματος και υπουργό, τον François Bayrou με δυο υπουργίνες του, τις Marielle de Sarnez και Sylvie Goulard, ενώ απειλούν τώρα την Muriel Pénicaud η οποία έχει μάλιστα να διεκπεραιώσει επιτυχώς την πιο κρίσιμη μεταρρύθμιση του Emmanuel Macron : την αλλαγή δηλαδή του παμπάλαιου γαλλικού κώδικα εργασίας.

Περί τίνος πρόκειται ; Ο εισαγγελέας του Παρισιού ανακοίνωσε την περασμένη Παρασκευή την έναρξη μιας ποινικής έρευνας για το αδίκημα της ευνοιοκρατίας (φαβοριτισμό) και συγκάλυψης «κατά αγνώστου προσώπου» επί του παρόντος στην υπόθεση Las Vegas, όπως έγραψε ο Ismaël Halissat στις 7 Ιουλίου 2017 στην εφημερίδα Libération.

Τι συνέβη σε αυτήν την υπόθεση και τη σχέση έχει η νυν υπουργός εργασίας Muriel Pénicaud με αυτήν την υπόθεση;

Υπάρχει ένας δημόσιος οργανισμός ονόματι «Business France» ο οποίος υπάγεται στο γαλλικό υπουργείο οικονομικών στον οποίο γενική διευθύντρια ήταν η Muriel Pénicaud, όταν υπουργός οικονομικών ήταν ο Emmanuel Macron. Ο «Business France» λοιπόν είχε αναλάβει την ευθύνη ανάθεσης της  διοργάνωσης τον Ιανουάριο του 2016 της συμμετοχής του Macron, με πολυμελή επιχειρηματική αντιπροσωπεία, σε ένα ειδικό βραδυνό (soirée) προώθησης γαλλικών νεοφυών επιχειρήσεων του αμερικανικού show  νέων τεχνολογιών στο Las Vegas.

Και τι έγινε μετά ; Ο εν λόγω οργανισμός φέρεται να έχει αναθέσει απευθείας τότε έναντι αμοιβής 382 000 ευρώ στην γαλλική δομή επικοινωνίας Havas την παροχή υπηρεσιών των σχετικών με την εν λόγω εκδήλωση (événement), παρακάμπτοντας τις προβλεπόμενες νόμιμες διαδικασίες δημόσιου ανοιχτού μειοδοτικού διαγωνισμού. Δηλαδή υπάρχουν υποψίες ότι η Muriel Pénicaud προέβη σε μια ευνοιοκρατική διοικητική πράξη, όταν διεύθυνε τον οργανισμό  «Business France» και ενδέχεται να της απαγγελθούν σχετικές κατηγορίες από τη δικαιοσύνη, αν φυσικά αποδειχθούν βάσιμες οι σημερινές υποψίες που την βαρύνουν ότι ζημίωσε το γαλλικό κράτος. Η προκαταρκτική έρευνα είχε ξεκινήσει στις 13 Μαρτίου 2017, δηλαδή κατά τη διάρκεια της καμπάνιας των προεδρικών εκλογών.

Υπάρχουν κι άλλες γαργαλιστικές λεπτομέρειες γύρω από αυτήν την υπόθεση που θα μπορούσε να διαβάσει κανείς στον γαλλικό τύπο. Όμως η ουσία των πραγμάτων είναι αυτή.

Κι εδώ ο γράφων εκτιμάει ότι η υπόθεση  της Muriel Pénicaud πιθανόν να στοιχίσει ακριβά στην κυβέρνηση αλλά και στη δημοτικότητα του Emmanuel Macron. Και μάλιστα διπλά.

Γιατί ; Διότι υπάρχει το ηθικό ζήτημα, αν αποδειχθούν βάσιμες οι παραπάνω υποψίες.

Και επειδή το χαρτοφυλάκιο της Muriel Pénicaud είναι εξ ορισμού δυσβάστακτο : η άμεση μεταρρύθμιση του γαλλικού κώδικα εργασίας. Ήδη στις 12 Ιουλίου έχουν ανακοινωθεί οι πρώτες διαδηλώσεις από την κομμουνιστικής προέλευσης συνδικαλιστική οργάνωση CGT.  Και όπως έλεγε προχθές ένας Γάλλος αναλυτής στο κανάλι France 24, «οι Γάλλοι είναι μεν υπέρ των επαναστάσεων, είναι όμως κατά των επαναστατικών αλλαγών που πρέπει να τις συνοδεύουν και τους αφορούν» !

 

 

 

Από τη Λωζάνη του Ισμέτ στο Crans-Montana του Μεβλούτ το Κυπριακό: Οι “ανυπόφοροι Τούρκοι”

Από
anixneuseis
-
2

Του Σάββα Ιακωβίδη

Του Σάββα Ιακωβίδη

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΑΡΧΕΙΟΥ. Ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας Νίκος Αναστασιάδης με τον Νίκο Χριστοδουλίδη κατά την έναρξη της Διάσκεψης για το Κυπριακό στο Crans Montana της Ελβετίας, στην παρουσία του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ Αντόνιο Γκουτέρες, Πέμπτη 6 Ιουλίου 2017. ΚΥΠΕ, ΚΑΤΙΑ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ JULY 7, 2017

«Το πρόβλημα των σχέσεών μας προς την Τουρκίαν είναι πρόβλημα ανδρισμού. Αν τους δείξωμεν τον ανδρισμόν μας, μάς δείχνουν τα οπίσθιά των. Αν τους δείξωμεν τα οπίσθιά μας, μάς δείχνουν τον ανδρισμόν των»

Γιατί πολλοί εκπλήττονται, ως θλιβεροί χάνοι, με τις δηλώσεις και το θράσος του Υπουργού Εξωτερικών της Τουρκίας, Μεβλούτ Τσαβούσογλου; Όσοι παρακολουθούμε και μελετούμε την τουρκική πολιτική, αναμέναμε ότι ο Τούρκος ΥπΕξ θα επαναλάμβανε όσα η επίσημη Άγκυρα, εδώ και 43 χρόνια αταλάντευτα απαιτεί και διακηρύσσει: Παραμονή του Αττίλα και διατήρηση των λεγόμενων εγγυητικών και επεμβατικών δικαιωμάτων, εσαεί.

Γιατί; Διότι, συν τοις άλλοις, γνωρίζει ότι δικοί μας ηγέτες είναι εν παντί έτοιμοι να ικανοποιήσουν τις αδίστακτες τουρκικές αξιώσεις με την βλακώδη αντίληψη ότι έτσι θα εξημερώσουν το τουρκικό θηρίο και αυτό θα συναινέσει σε λειτουργική, δημοκρατική, ευρωπαϊκή και βιώσιμη λύση.

Οι ανιστόρητοι και τουρκοφρενείς αυτοί ηγέτες επιμένουν να υποτιμούν τις τουρκικές φιλοδοξίες, οι οποίες στοχεύουν μόνο στην εξυπηρέτηση των τουρκικών εθνικών συμφερόντων.

Αυτά, όπως εξεικονίζονται και από τον υπερφίαλο και απρόβλεπτο Ερντογάν, συνίστανται στην ανάδειξη της Τουρκίας ως περιφερειακής και εντεύθεν παγκόσμιας υπερδύναμης.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η Κύπρος αντιμετωπίζεται και σταθμίζεται ως υψίστης γεωπολιτικής και στρατηγικής σημασίας για την κατοχική χώρα. Άλλωστε, αυτά τα νεο-οθωμανικά, ιμπεριαλιστικά και κατακτητικά σχέδια ανέδειξε και ανέλυσε στο γνωστό βιβλίο του: «Στρατηγικό Βάθος. Η διεθνής θέση της Τουρκίας», ο Αχμέτ Νταβούτογλου, πρώην ΥπΕξ και πρωθυπουργός της χώρας.

Εκ περιτροπής…αντιδημοκρατική

Οι θρασείς δηλώσεις Τσαβούσογλου εντάσσονται ακριβώς σε αυτά τα ιμπεριαλιστικά, μεγαλοϊδεατικά σχέδια της Τουρκίας και των ασυγκάλυπτων φιλοδοξιών της να διαδραματίσει ρόλο μεγάλης δύναμης στην περιοχή. Οι σοβαροί και υπεύθυνοι ηγέτες οφείλουν να διδάσκονται από την Ιστορία. Οι δικοί μας ηγέτες ούτε μελετούν ούτε γνωρίζουν αλλ’ ούτε διδάσκονται από την ιστορία.

Ο εκλεκτός συνάδελφος, Κ. Βενιζέλος, σε πρόσφατη ανάλυσή του, αναφέρει πως τα δύο μεγάλα κόμματα, ΔΗΣΥ και ΑΚΕΛ, εισηγήθηκαν, σε συνεδρία του Εθνικού Συμβουλίου στο Crans-Montana, της Ελβετίας, όπως η ελληνική πλευρά αποδεχθεί την αντιδημοκρατική εκ περιτροπής προεδρία με πιθανό αλλά καθόλου σίγουρο αντάλλαγμα την δήθεν επιστροφή της Μόρφου.

Σύμφωνα με πληροφορίες του συναδέλφου, ο ένας εκ των δύο ηγετών φέρεται να είπε: «Εάν μας δώσουν τη Μόρφου, θα κολλήσουμε στην εκ περιτροπής προεδρία;». Τόση απύθμενη αφέλεια… Τόση απίστευτη υποτίμηση του Τούρκου κατακτητή… Τόση εκκωφαντική πολιτική και διπλωματική ημιμάθεια…

Τι σημαίνει αποδοχή της εκ περιτροπής προεδρίας; Σημαίνει, πρώτον, κραυγαλέα, εγκληματική παραβίαση της παγκόσμια αμάχητης, δημοκρατικής αρχής, ένας άνθρωπος μία ψήφος.

Δεύτερον, σημαίνει αφόρητη και αντιδημοκρατική εξίσωση της τ/κ μειοψηφίας με την ε/κ πλειοψηφία. Αλλά, τι; Ήδη, ο πρόεδρος Αναστασιάδης αποδέχτηκε άλλες εξισώσεις οι οποίες, ουσιαστικά, υποβαθμίζουν την ελληνική πλειοψηφία σε υποτακτικό της τουρκικής μειοψηφίας.

«Ανυπόφοροι Τούρκοι»

Ας ανοίξουμε την Ιστορία της Συνθήκης της Λωζάνης, όπου θα βρούμε ομοιότητες με το σημερινό θέατρο του τουρκικού παραλογισμού. Όσα τις τελευταίες ημέρες ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών, Τσαβούσογλου, κατ’ εντολήν του σουλτάνου, διατυπώνει και αξιώνει, είναι πιστή επανάληψη της συμπεριφοράς του Ισμέτ Ινονού, πρωτοπαλλήκαρου του ελληνοκτόνου και εθνοκτόνου Ατατούρκ.

Πώς οι Τούρκοι διεξήγαγαν το διπλωματικό παιγνίδι τους;

Ο τότε υπουργός Εξωτερικών της Βρετανίας, λόρδος Κέρζον, περιγράφει γλαφυρά:

«10.11.1922: Εξαιρετικώς δύσκολοι αι διαπραγματεύσεις με τους Τούρκους. Φαίνεται να θεωρούν ότι αρκεί να προβάλουν έν αίτημα, ανυποστήρικτον από οιονδήποτε επιχείρημα, αριθμούς ή γεγονότα, διά να γίνη τούτο δεκτόν. Κατόπιν εξέφραζον την μεγαλειτέραν έκπληξιν, αν το αίτημά των απερρίπτετο και έσπευδον να ζητήσουν αναβολήν αλλ’ όταν ήρχετο η ώρα να απαντήσουν, πάλιν δεν ήσαν έτοιμοι. »

1.12.1922: Διήλθομεν ημέραν ταραχώδη. ΟΙ Τούρκοι καθίστανται ανυπόφοροι. Ευρίσκομαι εδώ πέραν των τριών εβδομάδων και ούτε έν σημείον έχει τελικώς ρυθμισθή. Η ημέρα περνά με συνεχείς έριδας. Εκάμαμεν κάθε δυνατήν παραχώρησιν, αλλ’ οι Τούρκοι μάχονται επί παντός σημείου ως να ήσαν οι κατακτηταί του κόσμου. »

13.12.1922: Εις συνομιλίαν μου μιάς ώρας και σαράντα λεπτών με τον Ισμέτ, εκείνος επανελάμβανε συνεχώς τα ίδια και τα ίδια. Ήτο ως να ωμιλούσε κανείς με την πυραμίδα του Χέοπος. Οι Τούρκοι γίνονται ημέραν με την ημέραν πλέον αναιδείς και ατίθασοι. »

4.2.1923: Όλα είχον ετοιμασθή και δεν υπελείπετο παρά η υπογραφή. Αντί τούτου, επί μίαν και ημίσειαν ώραν εγίνετο σκηνή, η οποία σπανίως, αν μη ουδέποτε είχε το προηγούμενόν της εις αίθουσαν διασκέψεως και η οποία θα ήτο ακατανόητος εις κάθε άλλον εκτός των Τούρκων. Εχαρακτήρισα την άρνησίν των να υπγράψουν ως απίστευτον ενώ ο Γάλλος αντιπρόσωπος εν θυμώ την εχαρακτήρισεν έγκλημα.

«Μνημειώδης παραφροσύνη»

»Την αυτήν ημέραν: Αυτή η οδυνηρά και απίστευτος κατάστασις εξηκολούθησεν μέχρι της αναχωρήσεώς μου. Οι Τούρκοι απεσύρθησαν εις το ξενοδοχείον των ακολουθούμενοι από τους αντιπροσώπους της Γαλλίας, Ιταλίας και ΗΠΑ, οι οποίοι δεν μπορούν να πιστεύσουν ότι ήτο δυνατόν να υπάρξει εις τον κόσμον τόσον μνημειώδης παραφροσύνη ή ότι η ειρήνη ήτο δυνατόν να θυσιασθή διά τόσον ασήμαντον αιτίαν.

Έως ότου αναχωρήση η αμαξοστοιχία μου, ο Ισμέτ ετηλεφώνησε δίς να βεβαιωθή ότι πράγματι φεύγω. Ως γνήσιος Τούρκος εσκέπτετο ότι θα ηδύνατο να με προλάβη προτού στρίψω την γωνίαν του δρόμου διά μίαν τελικήν διαπραγμάτευσιν ως προς την τιμήν του τάπητος».

Αυτήν την «απίστευτον» και «εγκληματικήν» διπλωματία οι σημερινοί Τούρκοι, διά του Μεβλούτ Τσαβούσογλου εφαρμόζουν και στην περίπτωση της δύστηνης Κύπρου. Ας θυμηθούν οι τραγικοί επιλήσμονες του άθλιου ΔΗΣΑΚΕΛ: Είναι ο Τσαβούσογλου, με τον Νταβούτογλου, οι οποίοι, στις 23/6/2014, μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση, δι΄ ενός 105σέλιδου επονείδιστου επίσημου εγγράφου αποδόμησαν την Κυπριακή Δημοκρατία, την οποία χαρακτήρισαν ως defunct (ως εκλιπούσα).

Ο πρόεδρος Αναστασιάδης, ο οποίος προχθές έκυψε δουλοπρεπώς τον αυχένα ενώπιον του Μεβλούτ, ακόμα να απαιτήσει την απόσυρση του τουρκικού εγγράφου-ύβρεως.

«Πρόβλημα ανδρισμού»

Αλλά τι λέγομεν… Εδώ ο πρόεδρος Αναστασιάδης αποδέχτηκε την πενταμερή, την Κυπριακή Δημοκρατία θα υπερασπιστεί; Άκουσε κανείς, όλες αυτές τις μέρες, να γίνεται λόγος ή αναφορά, έστω, στην Κυπριακή Δημοκρατία; Είναι εκλιπούσα, Αναστασιάδειαις χερσίν και λόγοις, από τον Ιούνιο του 2014. Τώρα γίνεται λόγος για την Ενωμένη Ομόσπονδη Διζωνική τερατογενή Κύπρο, στην οποία πρόεδρος ΘΑ είναι ο Αναστασιάδης και συμπρόεδρος (!) ο εγκάθετος της κατοχής.

Η Ιστορία πρέπει να διδάσκει. Οι ηγέτες οφείλουν να διδάσκονται. Ανιστόρητοι άλλοτε, ανιστόρητοι και αμαθείς και σήμερα, ούτε διδάσκονται ούτε ακούνε τους στόχους που οι Τούρκοι βροντοφωνάζουν κατ’ εναντίον μας.

Ας επανέλθουμε στη Λωζάνη: Στην κορύφωση των συνομιλιών, ο Ελ. Βενιζέλος, ρώτησε τους επιτελείς του για την ενδεδειγμένη πολιτική έναντι των Τούρκων. Πήρε την εξής τολμηρή αλλά θυμόσοφη απάντηση από τον τότε ειδικό σύμβουλό του, Άγγελο Ιωαννίδη, παλαιό Κωνσταντινουπολίτη: «Το πρόβλημα των σχέσεών μας προς την Τουρκίαν είναι πρόβλημα ανδρισμού. Αν τους δείξωμεν τον ανδρισμόν μας, μάς δείχνουν τα οπίσθιά των. Αν τους δείξωμεν τα οπίσθιά μας, μάς δείχνουν τον ανδρισμόν των» (αντί της λέξης «ανδρισμός» χρησιμοποιήθηκε άλλη, κυριολεκτικότερη…).

Τρείς μόνον Έλληνες πολιτικούς οι Τούρκοι σεβάστηκαν μέχρι σήμερα: Τον Βενιζέλο, τον Μεταξά και τον Παπάγο. Ποιος Έλληνας Κύπριος αρρενωπός πολιτικός τολμά να δείξει τον ανδρισμό του στους Τούρκους;

ΓΙΑ ΑΡΘΡΑ, ΓΝΩΜΕΣ ΚΑΙ ΣΧΟΛΙΑ ΣΤΙΣ APOPSEIS.COM

Πηγή: Από τη Λωζάνη του Ισμέτ στο Crans-Montana του Μεβλούτ το Κυπριακό: Οι “ανυπόφοροι Τούρκοι” http://mignatiou.com/2017/07/apo-ti-lozani-tou-ismet-sto-crans-montana-tou-mevlout-to-kipriako-i-anipofori-tourki/

Μετά το νέο ναυάγιο τι; Είναι η ώρα για τη διαμόρφωση μιας νέας στρατηγικής στο Κυπριακό

Από
anixneuseis
-
2

Του Κώστα Βενιζέλου

ΣΚΙΤΣΟ ΤΟΥ ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΓΚΟΥΜΑ JULY 9, 2017

Το ναυάγιο στο Κραν Μοντάνα και η κατάρρευση της διαδικασίας μετά από εννέα ημέρες συζητήσεων διαμορφώνει ένα νέο τοπίο στο Κυπριακό.

Η  Η σύγκληση δυο Διασκέψεων μέσα σε μερικούς μήνες, Ιανουάριο και Ιούνιο, έχει επιβεβαιώσει τον επιδερμικό τρόπο που λειτούργησαν τα Ηνωμένα Έθνη ενώ παράλληλα αποδείχθηκαν για μια ακόμη φορά οι πραγματικές προθέσεις της Τουρκίας.

Το Κυπριακό μετά και από αυτή την αποτυχία, που είναι σε μεγάλο βαθμό ένα «ελεγχόμενο αποτέλεσμα» υπό την έννοια ότι κάποιοι το επιδίωξαν, θα πρέπει να αντιμετωπιστεί σε μια άλλη βάση.

Έφθασε η ώρα για τη διαμόρφωση νέας στρατηγικής στο Κυπριακό.

Όχι με λόγια και διακηρύξεις αλλά στην πράξη. Κι αυτό προϋποθέτει πρωτίστως σοβαρό προβληματισμό και σε βάθος συζήτηση εναλλακτικών επιλογών.

Από το 1974 και εντεύθεν, οι συζητήσεις για την επίτευξη συμφωνίας στο Κυπριακό, διεξήχθηκαν σε λανθασμένη βάση ενώ προδήλως οι δυο πλευρές, έχοντας διαφορετικές επιδιώξεις, στοχεύσεις, δεν κατάφεραν να καταλήξουν σε ένα αποτέλεσμα.

Αυτό, ωστόσο, που έγινε είναι μια βαθμηδόν προσέγγιση στις τουρκικές θέσεις από πλευράς Ελληνοκυπρίων στην προσπάθεια τους να… κάμψουν την αδιαλλαξία της Άγκυρας.

Αυτό επιβεβαιώθηκε και στο Κραν Μοντάνα, στην Πενταμερή Διάσκεψη με τα ανοίγματα του Προέδρου Αναστασιάδη και τις προτάσεις που κατέθεσε.

Έφθασε η ώρα για τη διαμόρφωση νέας στρατηγικής στο Κυπριακό. Μια στρατηγική που θα διασφαλίζει τη συνέχεια του ελληνισμού στην Κύπρο. Μια στρατηγική που θα καταστεί την Κύπρο ένα κανονικό κράτος. Μάλιστα, ένα κανονικό κράτος, καθώς αυτό που επιδιώκεται να γίνει σε ένα μη κανονικό κράτος οδηγεί.

Είναι προφανές πως το αδιέξοδο δεν είναι λύση. Ούτε η μη λύση. Για να μπορέσουν οι διαπραγματεύσεις να προσανατολισθούν προς το στόχο της επίτευξης μιας συμφωνίας θα πρέπει να υπάρξει αναθεώρηση της ακολουθούμενης στρατηγικής. Έτοιμες συνταγές δεν υπάρχουν. Η μορφή της λύσης που τώρα επιδιώκεται δεν θα αντέξει στο χρόνο.

Η διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία είναι ένα πλαίσιο το οποίο έχει χωριστικά χαρακτηριστικά και στοχεύει στην λειτουργία μιας νέας κατάστασης πραγμάτων, που θα αναδεικνύει το διαχωρισμό στη βάση της εθνικής προέλευσης.

Είναι προφανές πως αυτό θα παράγει εθνικισμό και συγκρούσεις. Η ανατροπή της συζήτησης του πλαισίου αυτού, που αποτελούσε έκπαλαι επιδίωξη της Τουρκίας για έλεγχο της Κύπρου, μπορεί να γίνει όταν ως ελληνική πλευρά απαλλαχθούμε από φοβικά σύνδρομα και ταμπού ότι δεν μπορούμε να αλλάξουμε μια αδιέξοδη πορεία συζητήσεων, που κρατούν 43 χρόνια.

Η νέα στρατηγική θα πρέπει να αξιοποιήσει τα εργαλεία πολιτικής που έχει αποκτήσει η Λευκωσία από το 1974 και εντεύθεν, εξισορροπώντας την στρατιωτική ήττα:

Πρώτο, τη διατήρηση και ενίσχυση του αναγνωρισμένου κράτους, της Κυπριακής Δημοκρατίας, παρά τις υπονομεύσεις από την Τουρκία καθώς κι άλλους διεθνείς παράγοντες.

Δεύτερο, η ιδιότητα του μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Τρίτο, η ανακάλυψη υδρογονανθράκων στην κυπριακή ΑΟΖ και η εμπλοκή διεθνών κολοσσών που δραστηριοποιούνται στα θέματα υδρογονανθράκων.

Οι τρεις αυτοί βασικοί άξονες αποτελούν τα πλεονεκτήματα που απέκτησε η Κυπριακή Δημοκρατία και τα οποία παράγουν στρατηγική υπεραξία. Αυτούς θα πρέπει να αξιοποιήσουμε για να διαμορφωθεί μια νέα στρατηγική στο Κυπριακό.

Αυτοί οι άξονες πρέπει απαραιτήτως να αντανακλώνται και στο περιεχόμενο μιας συμφωνίας στο Κυπριακό.

Την ίδια ώρα, οι Τουρκοκύπριοι θα πρέπει να επιλέξουν: Είτε μαζί με τους Ελληνοκύπριους θα κτίσουν ένα κοινό μέλλον εντός της Ε.Ε. είτε θα παραμείνουν αιχμάλωτοι των τουρκικών επιδιώξεων στην Κύπρο και στην περιοχή.

Οι ξένοι, τους οποίους επικαλούνται διάφοροι που θέλουν να ακυρώσουν τη διαμόρφωση μιας νέας στρατηγικής, δεν θα επιμένουν σε μια αδιέξοδη πολιτική, που δεν απέδωσε, εάν έχουμε εναλλακτική πρόταση να παρουσιάσουμε. Εκτός κι εάν θέλουν να μας τιμωρήσουν με μη λύση ή με τουρκοποίηση.

Η λύση του Κυπριακού εκκρεμεί εδώ και 43 χρόνια επειδή δεν λαμβάνονται υπόψη τα αυτονόητα. Αυτά που ισχύουν σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες, σε όλες τις δημοκρατίες. Μια νέα στρατηγική θα αποτελεί εν πολλοίς η επιστροφή στα αυτονόητα. Αυτά που σε άλλες χώρες δεν τυγχάνουν αμφισβήτησης για την Κύπρο για να ισχύσουν χρειάζεται επανάσταση. Εάν χρειαστεί να γίνει επανάσταση να γίνει.

Συνεπώς, μια νέα στρατηγική θα πρέπει να λαμβάνει υπόψη, μεταξύ, άλλων, τα εξής:

Στρατηγικός μας στόχος είναι η Απελευθέρωση. Αυτό θα επιτευχτεί με τον τερματισμό της κατοχής, την αποκατάστασης της ενότητας της Κυπριακής Δημοκρατίας. Θα επιτευχθεί με την πλήρη εφαρμογή των ανθρώπινων δικαιωμάτων για όλους τους νόμιμους πολίτες της Κ.Δ.

Να ενισχυθεί η Κυπριακή Δημοκρατία, να αξιοποιηθούν στρατηγικά πλεονεκτήματα και να αρπάξουμε ευκαιρίες για λύση. Σωστή, λειτουργική, δημοκρατική.

Να εφαρμοστούν όλες ελευθερίες που ισχύουν στην Ευρωπαϊκή Ένωση χωρίς παρεκκλίσεις και τους όποιους περιορισμούς.

Να απαλλαγεί από ξένα στρατεύματα και εγγυήσεις.

Να διασφαλίζεται η ενότητα του χώρου, των θεσμών, της οικονομίας, και της κοινωνίας.

Να εφαρμόζονται όλες οι Συνθήκες της Ε.Ε. για να καταστεί η χώρα αποτελεσματικός εταίρος. -Οι ρυθμίσεις να μην αντιβαίνουν σε αποφάσεις του ΕΔΑΔ. Για την ακρίβεια να εφαρμοστούν οι αποφάσεις.

-Να ισχύσουν όλες οι δημοκρατικές αρχές –

Να μην υπάρξουν βέτο ή ρυθμίσεις που θα γεννούν αδιέξοδα.–

Να αξιοποιηθούν τα στρατηγικά πλεονεκτήματα που διαθέτει η Κυπριακή Δημοκρατία ( φυσικό αέριο)

Να αξιοποιήσει τα πολλά και διαφορετικά συμφέροντα κρατών στην περιοχή και να αναδείξει συνεργασίες μέσα από κοινές επιδιώξεις.

Να εμβαθύνει, ενισχύσει και αυξήσει τις περιφερειακές συνεργασίες.

Όλα αυτά μπορούν να αποτελέσουν το όχημα και το πλαίσιο τακτικής που θα κτίσουν μια στρατηγική που θα δημιουργήσει διεξόδους.

Η μέχρι σήμερα ακολουθούμενη πολιτική κρίνεται εκ του αποτελέσματος. Και το αποτέλεσμα είναι πως δεν οδήγησε αυτή η πολιτική στη λύση αλλά στην εδραίωση των κατοχικών δεδομένων.

Η εξέταση εναλλακτικών σεναρίων, εναλλακτικών στρατηγικών δεν μπορεί να είναι ταμπού για την ελληνοκυπριακή ελίτ. Υπάρχουν δυνατότητες, το θέμα είναι να υπάρξει και πολιτική βούληση. Η επόμενη ημέρα του ναυαγίου δεν είναι εύκολη υπόθεση. Χρειάζεται σοβαρή διαχείριση και σοβαρός σχεδιασμός. Χρειάζονται προληπτικές αποτρεπτικές κινήσεις καθώς κανείς δεν μπορεί να προβλέψει πώς θα ενεργήσει ο απρόβλεπτος Ερντογάν.

Πηγή: Μετά το νέο ναυάγιο τι; Είναι η ώρα για τη διαμόρφωση μιας νέας στρατηγικής στο Κυπριακό http://mignatiou.com/2017/07/meta-to-neo-navagio-ti-ine-i-ora-gia-ti-diamorfosi-mias-neas-stratigikis-sto-kipriako/

Η γεωστρατηγική μόχλευση του Ιράν

Από
anixneuseis
-
0

του Δημήτρη Ψωμιάδη, Πολιτικού Επιστήμονα.

Οι αναταραχές που προκλήθηκαν ως αποτέλεσμα της «Αραβικής Άνοιξης», κατέληξαν σε μια διαχυθείσα αλλαγή πολλών καθεστώτων της Μέσης Ανατολής με συνέπεια τον εμφύλιο πόλεμο στην Λιβύη και την Συρία. Έκτοτε, όπως είναι λογικό, η κατάσταση αυτή ήταν και είναι, μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για τις ενδιαφερόμενες δυνάμεις, της περιοχής και όχι μόνο, να προωθήσουν τα συμφέροντά τους και να αναδιαμορφώσουν τον χάρτη κατά το συμφερότερον. Από τον αγώνα για επιρροή πρωτεύοντα ρόλο αφενός, είχαν οι ΗΠΑ ως η ισχυρότερη χώρα του κόσμου με ζωτικά συμφέροντα ασφαλείας επί του χώρου της Ευρύτερης Μέσης Ανατολής ομού μετά των συμμάχων τους και αφετέρου το Ιράν, το οποίο στοχεύει στην ηγεμόνευση δύο στρατηγικών μετώπων αυτό της Μέσης Ανατολής και της Κασπίας-Κ.Ασίας[1].

«Μεγάλη αναταραχή, υπέροχη ευκαιρία»

Παρά το μειωμένο προπολεμικό ενδιαφέρον έως απροθυμία των ΗΠΑ για οιαδήποτε εμπλοκή στις υποθέσεις της Μέσης Ανατολής, η μεταπολεμική βρετανική αδυναμία για ενεργό και δυναμική δράση, η έλευση του Ψυχρού Πολέμου και τα γιγάντια αποθέματα υδρογονανθράκων, έπεισαν την Ουάσιγκτον για το αναγκαίο της εμπλοκής επί της περιοχής, παρουσία που συνεχίζεται έως σήμερα[2]. Η εμπειρία της ενεργού εμπλοκής, ήτοι της άμεσης προσέγγισης, πέραν του ότι δεν απέφερε συγκεκριμένα οφέλη για τις ΗΠΑ, επιπλέον τις προκάλεσε οικονομική αιμορραγία και επέφερε ένα άνευ προηγουμένου χάος, δια του κενού ισχύος, το οποίο εκμεταλλεύτηκαν έκτοτε οι πραγματικοί ή δυνητικοί αντίπαλοι των.

Η ακολουθήσασα εξωτερική πολιτική της διοίκησης του προέδρου Ομπάμα είχε στην καρδιά της την έμμεση προσέγγιση[3] ασαφείς στοχεύσεις, πράγμα που οδήγησε σε μια μείωση της αξιοπιστίας μεταξύ παραδοσιακών συμμάχων και αύξηση επιρροής για τους αντιπάλους της Ουάσιγκτον[4]. Η αναπροσαρμογή αυτή είχε ως κορυφαία απόληξη την σύναψη της πυρηνικής συμφωνίας με το Ιράν το 2015, τον μέχρι τότε μεγάλο εχθρό τους στην Μέση Ανατολή. Η συμφωνία επέφερε ευθεία αύξηση της δυσπιστίας του σαουδαραβικού βασιλείου, των μοναρχιών του Κόλπου, αλλά και του Ισραήλ. Την εικόνα συμπλήρωνε και ο συριακός εμφύλιος με την αυξανόμενη στρατιωτική εμπλοκή της Ρωσίας και του Ιράν για την επιβίωση του καθεστώτος Άσαντ, πράξεις που σήμαναν την ματαίωση των αντίρροπων σχεδίων ΗΠΑ, Σαουδικής Αραβίας, Μοναρχιών και Τουρκίας.

Γιατί όμως το Ιράν συνιστά υπαρξιακή απειλή για την Σαουδική Αραβία και ύψιστο αντίπαλο των ΗΠΑ στην περιοχή;

Μια απόπειρα για περιεκτική ηγεμονία

 Κατ’ αρχήν η δεσπόζουσα θέση του Ιράν επί του μακιντεριανού Αναχωματικού Δακτυλίου του επιτρέπει να προβάλει ισχύ στα γειτνιάζοντα γεωστρατηγικά υποσυστήματα της Λεβαντίνης, του Περσικού Κόλπου και της Κασπίας Θάλασσας. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι στέκεται ως σφήνα και γέφυρα μεταξύ αυτών των τριών περιοχών ταυτόχρονα.

Έπειτα, το Ιράν διαθέτει βεβαιωμένα 158 δις βαρέλια πετρελαίου[5] κατέχοντας έτσι το 10% των παγκοσμίων αποθεμάτων, ενώ τα 1,201[6] τρις κυβικά πόδια (Tcf) φυσικού αερίου το κατατάσσουν στην 2η παγκόσμια θέση μετά την Ρωσία.

Για το Ιράν, όπως και κάθε ορθολογικό δρώντα εντός του άναρχου διεθνούς συστήματος, πρωτεύει ως στόχος η αυτοσυντήρηση. Επομένως, το συνολικό ιρανικό γεωπολιτικό δυναμικό επιτρέπει στην Τεχεράνη να επιδιώξει την ηγεμόνευση επί του περιφερειακού συστήματος της Μέσης Ανατολή, και αν αναλογιστούμε πως ήταν υπό καθεστώς απομόνωσης και κυρώσεων, η επιρροή που έχει αποκτήσει δεν είναι καθόλου αμελητέα.

Πρωτεύων στόχος για την ηγεμονία είναι το Ιράκ[7]. Μετά την αμερικανική εισβολή και συνακόλουθη πτώση του Σαντάμ Χουσεΐν, η εγκαθίδρυση ενός δημοκρατικού πολιτικού συστήματος, εν αντιθέσει με τα παρελθόντα απολυταρχικού χαρακτήρα συστήματα, ανέδειξαν τις εθνοτικοθρησκευτικές διαιρέσεις και τα μίση, και κατέστησαν τους πληθυσμιακά υπέρτερους σιίτες τον αποφασιστικό παράγοντα της εσωτερικής πολιτικής. Η ανατροπή αυτή αξιοποιήθηκε από το Ιράν ποικιλοτρόπως[8]. Τα σημαντικότερα έργα για την παγίωση της επιρροής είναι εργοστάσια παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας[9], η υποστήριξη που παρασχέθηκε για την καταπολέμηση του ISIS[10] μέσω των σιιτικών παραστρατιωτικών Popular Mobilization Units (PMUs) or al-Hashd as Shabi[11], ενώ ο αγωγός Ιράν-Ιράκ-Συρία-Λίβανος[12] συμπληρώνει και μορφοποιεί τους σχεδιασμούς για μια «σιιτική σφαίρα επιρροής», αλλά όπως είναι εύλογο καθυστερεί λόγω του… συριακού εμφυλίου[13].

Ο συριακός εμφύλιος ανεδείχθη ως το ενδοξότερο πεδίο, για την ενίσχυση της περιφερειακής θέσης του Ιράν. Η προϊούσα κάμψη και υποχώρηση με διαφαινόμενη την κατάρρευση του καθεστώτος Άσαντ, ώθησαν την Τεχεράνη το 2013 σε μια ενεργότερη εμπλοκή στα τεκταινόμενα[14]. Η επέμβαση πραγματοποιήθηκε λόγω του ότι η Συρία κατέχει ρόλο-κλειδί για την περσική αρχιτεκτονική ασφαλείας, διότι είναι ο επικοινωνιακός κόμβος που επιτρέπει την μεταφορά ανθρώπων, όπλων και χρημάτων στην λιβανέζικη Hezbollah και την παλαιστινιακή Hamas και την Palestinian Islamic Jihad[15], ασκώντας έτσι στρατιωτικές πιέσεις στο Ισραήλ παρουσιάζοντας μια πειστική απειλή ασφαλείας[16]. Με την διατήρηση του καθεστώτος, το ιρανικό γεωστρατηγικό πλέγμα προβολής ισχύος, απέτρεψε,  την αποκοπή του από την Μεσόγειο, όπως και την αύξηση της επιρροής των ΗΠΑ, και της Σαουδικής Αραβίας σε βάρος του[17].

Η ιρανο-σαουδαραβική αντιπαλότητα αποτελεί ένα μείγμα εθνοτικο-θρησκευτικής ιστορικής δυσπιστίας μεταξύ Σουνιτών-Σιιτών, υποκρύπτοντας στέρεες και σαφείς γεωστρατηγικές μεθοδεύσεις που θα οδηγήσουν στην περιφερειακή ηγεμονία με παράλληλους εξωπεριφερειακούς δρώντες. Φυσικώ τω τρόπω λοιπόν, η εχθρότητα δεν εξαντλεί την δυναμική της εντός των ορίων της Μέσης Ανατολής αλλά έχει διεθνείς απολήξεις λόγω του ότι την Σαουδική Αραβία υποστηρίζουν οι ΗΠΑ και το Ιράν έχει στρατηγική στήριξη από την Ρωσία και την Κίνα[18].

Η σχέση Ριάντ-Ουάσιγκτον παρά την ψύχρανση και δυσπιστία κατά την διάρκεια της διοίκησης Ομπάμα [19]ανέκαμψε δυναμικά από την αυγή κιόλας της νέας διοίκησης Trump. Η Σαουδική Αραβία ήταν ο πρώτος προορισμός του νεοεκλεγέντος προέδρου, κίνηση που σηματοδότησε την αναθέρμανση των διμερών σχέσεων[20]. Μετά από λίγες μέρες, η λιμήν στο μάτι του σαουδαραβικού βασιλείου, ήτοι το Κατάρ, δέχθηκε το διπλωματικό αποκλεισμό και την επιβολή εμπάργκο αραβικών κρατών για την διαφορετικότητα των στοχεύσεων των πηγαζουσών εκ της ανάγκης εξυπηρετήσεως των ιδίων συμφερόντων[21], όμως τα όριο του ανεκτού τα υπερέβησαν, η αμφισβήτηση της σαουδαραβικής υπεροχής στον μουσουλμανικό κόσμο[22] με προμετωπίδα την υποστήριξη στην Μουσουλμανική Αδελφότητα[23], αλλά κυρίως η συνεργασία με το Ιράν[24] για την συνεκμετάλλευση του κοιτάσματος φ.α. South Pars, το μεγαλύτερο του κόσμου[25].

Η αναγόρευση του Ιράν ως της μεγάλης απειλής για τα αμερικανικά συμφέροντα και η πλήρης στήριξη στην Σαουδική Αραβία και τις μοναρχίες του Κόλπου, δείχνουν τις ανυπέρβλητες δυσκολίες που θα αντιμετωπίσει αν επιχειρήσει κλιμάκωση, διότι αφενός, οι χώρες επικάθονται σε γιγάντια κοιτάσματα υδρογονανθράκων και αφετέρου, η εξαγωγή τους στις διεθνείς αγορές διέρχεται από τα στενά του Ορμούζ. Περιττό να πούμε ότι η παροχή ασφάλειας σ’ αυτήν την περιοχή ήταν μεταπολεμική προτεραιότητα για τις ΗΠΑ[26]. Έτσι, η σφράγιση του θεάτρου του Περσικού Κόλπου σημαίνει πως για το Ιράν το προσφορότερο σημείο για την ενεργό διατήρηση της δεσπόζουσας θέσης του είναι το θέατρο επιχειρήσεων της Συρίας. Γι’ αυτό, το Ιράν οικοδομεί από το 2014, έναν βόρειο χερσαίο διάδρομο με όδευση Ντιγιάλα, επαρχία Κιρκούκ (Ιράκ), Ροτζάβα (Συρία) με απόληξη στην Μεσόγειο, μεταφέροντας με αυτόν τον τρόπο παντοειδείς ενισχύσεις στους αντιπροσώπους του[27], προβάλλοντας ισχύ και πιέσεις στο Ισραήλ στα υψίπεδα του Golan, μέσω της ενίσχυσης της Hezbollah, όπως επίσης επιτρέπει την στήριξη της Δαμασκού[28], ενδυναμώνοντας τελικά την ηγεμονία του. Επίσης, δημιουργείται και ένας νότιος «σιιτικός δακτύλιος»[29] διαμέσου της ερήμου Ιράκ-Συρία.

Η ευθεία στοχοποίηση του Ιράν από τον πρόεδρο Trump και η αναγόρευση του σε πάροχο-υποστηρικτή τρομοκρατών σε μια σειρά φλεγόμενων χωρών[30] από την πρωτεύουσα της Σ.Α. είχε δείξει τον δρόμο για το μέλλον των σχέσεων.  Έτσι, οι ΗΠΑ κατέρριψαν στις 18/6/17 για πρώτη φορά από την έναρξη του εμφυλίου, αεροσκάφος της Συριακής Αεροπορίας[31] κοντά στην Tabgah πλησίον της Ράκκα, προκαλώντας την σφοδρή αντίδραση της Ρωσίας[32]. Ενώ την ίδια μέρα το IRGC εκτόξευε, σε ανταπόδοση για τα χτυπήματα του ISIS  στην Τεχεράνη[33], βαλλιστικούς πυραύλους από τις επαρχίες Kordestan και Kermanshah του δυτικού Ιράν στην συριακή πόλη Deir ez-Zor[34]. Ακολούθησε η κατάρριψη δεύτερου ιρανικού οπλισμένου UAV στις 20/6/17 στην At-Tanf στα συρο-ιρακινά σύνορα, που κατά τους Αμερικανούς «επέδειξε εχθρική πρόθεση και ανεπτύχθη εναντίον των δυνάμεων της συμμαχίας»[35]. Ως τελευταία πράξη του δράματος έχουμε την εξουσιοδότηση που έδωσε η διοίκηση Τραμπ στις δυνάμεις της, να λάβουν όποιο μέτρο για την προστασία των αμερικανικών συμφερόντων, συμπεριλαμβανομένου και του χτυπήματος υποστηριζόμενων δυνάμεων από το Ιράν[36].

Θα μπορούσαμε να πούμε πως η Μέση Ανατολή είναι σαν τις μαύρες τρύπες, όπως ακριβώς λόγω της βαρύτητας του άστρου το φως εξαναγκάζεται να επιστρέψει στην επιφάνεια απ’ την οποία εξεπέμφθη, έτσι ομοίως όποια Δύναμη εμπλέχθηκε στα της περιοχής δεν εξήλθε ποτέ, τουλάχιστον αλώβητη.  Η προεξάρχουσα αναζωπυρωμένη αντιπαλότητα, όπως στοιχειοθετήθηκε ανωτέρω, έχει να κάνει με την προσπάθεια των ΗΠΑ να ανακόψουν την κατασκευή αυτών των δύο διαδρόμων και να περιστείλουν την αυξανόμενη επιρροή του Ιράν. Διότι αν αναλογιστούμε ότι όλα όσα κατάφερε η Ισλαμική Δημοκρατία, τα επέτυχε υπό καθεστώς κυρώσεων, συμπεραίνουμε ότι δεν τα πήγε καθόλου άσχημα. Όμως, η αντιπαράθεση που παρατηρείται στα μέτωπα της Συρίας, του Κατάρ και της Υεμένης, με παράλληλη την θρησκευτική ρηγμάτωση Σουνιτών-Σιιτών, μπορεί εύκολα να οδηγήσει σε γενικευμένη ανάφλεξη[37]. Αλλά αυτή την φορά θα συμπεριλάβει πέραν της εξωπεριφερειακής δύναμης των ΗΠΑ και την Ρωσία[38]. Μόνο που αυτήν την φορά δεν θα περιοριστούν στον δια αντιπροσώπων πόλεμο, όπως είχαν πράξει κατά τον Ψυχρό Πόλεμο, αλλά θα εμπλακούν και οι ίδιες, εφ’ όσον στρατιωτικές δυνάμεις τους επιχειρούν ενεργό εμπλοκή στην μεν Συρία και το δε Ιράκ.

Το μόνο σίγουρο είναι πως οι συγκρούσεις στην ευρύτερη περιοχή θα αναδιατάξουν τον χάρτη της περιοχής, θα αναδιαμορφώσουν τις περιφερειακές ισορροπίες μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων και θα προσδιορίσουν σε μεγάλο βαθμό την μορφή που θα έχει ο κόσμος τον 21ο αιώνα.

 [1] http://www.ijcr.eu/articole/228_11%20HEGEMONy%20OF%20IRAN.pdf

[2] Foreign Affairs, Kenneth M. Pollack & Rav Takeyh, Οι υποσχέσεις της Εγγύς Ανατολής, 22 Ιουλ 2014 http://www.foreignaffairs.gr/articles/69886/kenneth-m-pollack-kai-ray-takeyh/oi-yposxeseis-tis-eggys-anatolis

[3] FP, David Rohde, The Obama Doctrine, 27 Feb 2012, http://foreignpolicy.com/2012/02/27/the-obama-doctrine/

[4] The Washington Times, Dave Boyer, Under Obama, U.S. lost influence on world stage aw relations with allies frayed, 15 Jan 2017  http://www.washingtontimes.com/news/2017/jan/15/president-obama-foreign-policy-widely-seen-as-fail/

[5] EIA, Iran, Oil sector, https://www.eia.gov/beta/international/analysis.cfm?iso=IRN

[6] EIA, Iran, Natural Gas sector, https://www.eia.gov/beta/international/analysis.cfm?iso=IRN

[7] RAND, Alireza Nader, Iran’ s Role in Iraq, 2015, http://www.rand.org/content/dam/rand/pubs/perspectives/PE100/PE151/RAND_PE151.pdf

[8] Άρδην-Ρήξη, Πιερ Ζαν Λουιζάρ, ένας εμφύλιος πόλεμος χωρίς προηγούμενο, 6 Ιουλ 2017, http://ardin-rixi.gr/archives/204817

[9] F.A. G. Everett & N.J. Jameson, Παιχνίδια ισχύος, 4 Ιαν. 2016, http://www.foreignaffairs.gr/articles/70679/greg-everett-kai-n-jordan-jameson/paixnidia-isxyos

[10] BBC, Kasra Naji, What is Iran’s game plan in Iraq? 16 June 2016, http://www.bbc.com/news/world-middle-east-33075894

[11] The Washington Institute, M.Knights, P.Smyth, A. Ali, Iranian influence in Iraq: Between Balancing and Hesbollahzation? 1 Jun 2015, http://www.washingtoninstitute.org/policy-analysis/view/iraq-and-iranian-influence-between-balancing-and-hezbollah-ization

[12] EcoWatch, Robert F. Kennedy, Syria: Another Pipeline War, 25 Feb 2016, https://www.ecowatch.com/syria-another-pipeline-war-1882180532.html

[13] FA, Mitcell A. Orenstein & George Romer, Η επίθεση του Πούτιν για το αέριο, 19 Οκτ 2015, http://www.foreignaffairs.gr/articles/70542/mitchell-a-orenstein-kai-george-romer/i-epithesi-toy-poytin-gia-to-aerio?page=show

[14] The Washington Institute, Irans’s Military Intervention in Syria: Long-term Implications, 15 Oct 2015, http://www.washingtoninstitute.org/policy-analysis/view/irans-military-intervention-in-syria-long-term-implications

[15] ISW, Will Fulton, Joseph Holliday, Sam Wyer,  Iranian Strategy in Syria, May 2013

[16]Carnegie, Karim Sadjadpour & Behnam Ben Taleblu,  Iran in the Middle East, May 2015, http://fride.org/descarga/PB202_Iran_in_the_Middle_East.pdf

[17] F.A. Ι. Μάζης & Μ. Σαρλής, Νέα πλήγματα στην ασφάλεια της Μές ης Ανατολής, 25 Απρ. 2014, http://www.foreignaffairs.gr/articles/69782/ioannis-th-mazis-kai-mixalis-sarlis/nea-pligmata-stin-asfaleia-tis-mesis-anatolis

[18] Naftemporiki, FT: Ρωσία, Κίνα και Ιράν αμφισβητούν όλο και περισσότερο την αμερικανική κυριαρχία, 4 Ιουλ 2014, http://www.naftemporiki.gr/story/829526/financial-times-rosia-kina-kai-iran-amfisbitoun-olo-kai-perissotero-tin-amerikaniki-kuriarxia

[19] FA, F. Gregory Cause III, The Future of U.S.-Saudi Relations, Aug 2016, https://www.foreignaffairs.com/articles/united-states/2016-06-13/future-us-saudi-relations

[20] Aljazeera, Trump arrives in Saudi Arabia in first foreign trip, 20 May 2017, http://www.aljazeera.com/news/2017/05/trump-arrives-saudi-arabia-foreign-trip-170520063253596.html

[21] Liberal, Σπυρίδων Πλακούδας, H άνοδος και η πτώση (;) του Κατάρ, 7 Ιουν 2017, http://www.liberal.gr/arthro/143059/amyna–diplomatia/2017/i-anodos-kai-ptosi-tou-katar.html

[22] FA, Biral Y. Saab, Διαζύγιο στον Κόλπο, 6 Ιουν 2017, http://www.foreignaffairs.gr/articles/71294/bilal-y-saab/diazygio-ston-kolpo

[23] Το Βήμα, Ειρήνη Μητροπούλου, Γόρδιος δεσμός η κρίση στο Κατάρ, 4 Ιουλ. 2017, http://www.tovima.gr/world/article/?aid=889697

[24] Το Βήμα. Ειρήνη Μητροπούλου, το φυσικό αέριο πηγή της νέας κρίσης στον Κόλπο, 10 Ιουν 2017, http://www.tovima.gr/world/article/?aid=884709

[25] Offshoretechnology.com, The world’s biggest offshore gas projects, 13 Feb 2014, http://www.offshore-technology.com/features/featurethe-worlds-biggest-offshore-gas-projects-4177223/

[26] CFP, U.S. Saudi Relations, CFP Staff, 12 May 2017, https://www.cfr.org/backgrounder/us-saudi-relations

[27] The Guardian, Martin Chulov, Amid Syrian Chaos, Iran’ s game plan emerges: a path to the Mediterranean, 8 Oct 2016, https://www.theguardian.com/world/2016/oct/08/iran-iraq-syria-isis-land-corridor

[28] F.A. Ehud Yaari, Οι φιλοδοξίες του Ιράν στο Λεβάντε, 4 Μαΐου 2017,  http://www.foreignaffairs.gr/articles/71259/ehud-yaari/oi-filodoksies-toy-iran-sto-lebante

[29] CNN, Barbara Staar, US risks being dragged into regional war with Iran in Syria, 23 Jun 2017, http://edition.cnn.com/2017/06/23/politics/syria-iran-us-trump-war/index.html

[30] The White House, President Trump’s Speech to the Arab Islamic American Summit, 21 May 2017, https://www.whitehouse.gov/the-press-office/2017/05/21/president-trumps-speech-arab-islamic-american-summit

[31] The Washington Post, T. Gibbons-Neff & Kareem Fahim,  U.S. aircraft shoots down a Syrian government jet over northern Syria, Pentagon says, 18 Jun 2017, https://www.washingtonpost.com/news/checkpoint/wp/2017/06/18/a-u-s-aircraft-has-shot-down-a-syrian-government-jet-over-northern-syria-pentagon-says/?utm_term=.c91d8d267812

[32] PM, David Hambling, The U.S. Shot Down a Syrian Plane. Russia is Angry. Now What? http://www.popularmechanics.com/military/weapons/news/a26982/us-shot-down-syria-plane/

[33] Observer, Micah Halpern, Iran Rains Missiles on ISIS in Syria-Which Means Israel Is in Range, 23 Jun 2017,  http://observer.com/2017/06/iran-missile-attack-isis-syria-israel/

[34] PM, Kyle Mizokami, Iran launched A Salvo of Ballistic Missiles at ISIS, 19 Jun 2017,  http://www.popularmechanics.com/military/weapons/a26983/iran-launched-missiles-syria/

[35] USToday, U.S. warplane  blasts Syrian drone from sky, 20 Jun 2017, https://www.usatoday.com/story/news/world/2017/06/20/united-states-warplane-blasts-syria-drone-sky/103033150/

[36] The Washington Free Beacon, Trump Admin Authorize Strikes on Iranian-Backed Forces, 5 Jul 2017, http://freebeacon.com/national-security/trump-admin-authorizes-strikes-iranian-backed-forces/

[37] The Atlantic, Karim Sad Jadpour, How America Could Stumble Into War With Iran, 9 Feb 2017, https://www.theatlantic.com/international/archive/2017/02/iran-trump-nuclear-deal/515979/

[38] Business Insider, Christopher Woody, The US, Russia and Iran are edging closer to an all-out clash in Syria, 19 Jul 2017, http://www.businessinsider.com/us-conflict-in-syria-could-mutate-into-a-regional-conflagration-2017-6

Η Διαμόρφωση της Μελλοντικής Πολύκεντρης Παγκόσμιας Τάξης της Μόσχας και του Πεκίνου

Από
anixneuseis
-
0

Federico Pieraccini, Strategic Culture Foundation

[ Το κατωτέρω άρθρο Ιταλού ειδικού των διεθνών σχέσεων και της γεωστρατηγικής, συνεργάτη έγκυρων ξένων οργάνων ελεύθερης ηλεκτρονικής ενημέρωσης, αποτελεί ένα χρήσιμο βοήθημα στην  ανίχνευση της πορείας των παγκόσμιων εξελίξεων, των αιτίων των συγκρούσεων που προκαλούν και των προοπτικών που διανοίγουν -εάν οι συγκρούσεις δεν οδηγήσουν σε ολοκαύτωμα. Η ανάγνωσή του συμβάλλει στην πληρέστερη κατανόηση του ό,τι εν πολλοίς αποκρύπτει η ειδησεογραφική φλυαρία. (Στη μετάφραση, αντί του βαρβαρικού «πολυπολική» επελέγη ο ελληνικός νεολογισμός πολύκεντρη παγκόσμια τάξη.) ]

Μετάφραση Μιχαήλ Στυλιανού

Κάπου και που, «δεξαμενές σκέψης», όπως το Ινστιτούτο Μπρούκινγκς, ασχολούνται με θέματα υψηλής στρατηγικής σημασίας. Συχνά οι διαλέξεις που πραγματοποιούνται από τέτοιες οργανώσεις βασίζονται σε ψευδείς προφάσεις και άφθονες κοινοτοπίες, με μοναδικό προορισμό να υποσκάψουν και υποβαθμίσουν τις προσπάθειες στρατηγικών αντιπάλων των ΗΠΑ. Πρόσφατα το τμήμα Στρατηγικής και Στρατηγικού Σχεδίου του Ινστιτούτου Μπρούκινγκς διοργάνωσε μια διάλεξη με προσκεκλημένο ομιλητή τον Bobo Lo, αναλυτή στο Ινστιτούτο Lowy Διεθνούς Πολιτικής. Το εξαιρετικά ενδιαφέρον θέμα της διάλεξης ήταν η στρατηγική συνεργασία Κίνας και Ρωσίας.

Η βασική θέση του Μπόμπο Λω έχει ως αφετηρία την ερμηνεία για τις σχέσεις μεταξύ Μόσχας και Πεκίνου, ότι η υφή των σχέσεων των δύο χωρών συνίσταται  μάλλον σε μιαν αμοιβαία εξυπηρετική συνεργασία σύγκλισης συμφερόντων παρά σε μια συμμαχία. Ο ομιλητής προχώρησε στην άποψη ότι η κυριότερη πηγή προστριβών στη σχέση αυτή αφορά την τύχη της Ευρώπης και ειδικά της Ευρωπαϊκής ΄Ενωσης,  που θα προτιμούσαν ο Πούτιν και ο Ξι, επιπλέον της διαφοράς απόψεων για τον ρόλο της Κίνας στον Ειρηνικό. Ο Λω υποστηρίζει ότι  η Ρωσία θέλει το τέλος του «ευρωπαϊκού σχεδίου», ενώ η Κίνα ελπίζει σε μια ισχυρή και πλούσια Ευρώπη. Σχετικά με τον Ειρηνικό, κατά την άποψή του, η Μόσχα επιθυμεί μιαν ισορροπία δυνάμεων, αντί της μετάθεσης της ηγεμονικής κυριαρχίας από την Ουάσιγκτον στο Πεκίνο.

Το μόνο προσόν αυτής της ανάλυσης του Λω είναι ότι αναδεικνύει τις ΗΠΑ ως τον κύριο παράγοντα της στρατηγικής εγγύτητας μεταξύ Μόσχας και Πεκίνου, μια εκτίμηση που ασφαλώς ελάχιστα αμφισβητείται από τους σχεδιαστές της αμερικανικής πολιτικής. Ο Λω πιστεύει πως η μονομανία της Ουάσιγκτων με τη συνεργασία Κίνας-Ρωσίας έχει τα αντίθετα αποτελέσματα, αν και πιστεύει επίσης ότι οι ΗΠΑ δεν διαθέτουν την ικανότητα να υπονομεύσουν ή περιορίσουν  τα πολλά πεδία συνεργασίας μεταξύ Μόσχας και Πεκίνου.

Αυτό που λείπει από την ανάλυση του Λω είναι δύο ουσιώδεις παράγοντες που προσδιορίζουν την δομή των Σινο-Ρωσικών σχέσεων. Η Κίνα και η Ρωσία έχουν διαφορετικά καθήκοντα στην  οικοδόμηση της δικής τους Παγκόσμιας Τάξης, συγκεκριμένα με στρατιωτικά και οικονομικά μέσα. Αυτή η συνολική συνεργασία εκτείνεται πέρα από την περιοχή της Ευρασίας και εστιάζεται στην όλη διαδικασία δημιουργίας μιας σταθερής παγκόσμιας τάξης, όπου καθένας θα μπορεί να ζήσει σε συνθήκες σταθερής ευμάρειας.

Μόσχα και Πεκίνο: Ασφάλεια και Οικονομία

Το Πεκίνο υπήρξε  ο οικονομικός κινητήρας τού κόσμου για περισσότερο από δύο δεκαετίες και δεν δείχνει σημάδια πτώσης ταχύτητας, τουλάχιστον όχι  κατά πάρα πολύ. Η Μόσχα, αντίθετα προς την προπαγάνδα των Δυτικών ΜΜΕ, επέστρεψε για να διαδραματίσει έναν ρόλο, όχι μόνο σε περιφερειακή κλίμακα αλλά ως διεθνής δύναμη. Και οι δυο αυτοί δρόμοι στρατιωτικής και οικονομικής ανάπτυξης από τη Ρωσία και την Κίνα έθεσαν τα πράγματα σε μια συγκρουσιακή τροχιά με τις ΗΠΑ, την τρέχουσα παγκόσμια υπερδύναμη, που τείνει να κυριαρχεί των διεθνών σχέσεων με οικονομικό, πολιτικό και στρατιωτικό εκβιασμό, χάρις σε συνένοχα ΜΜΕ και διεφθαρμένους πολιτικούς.

Στην περίπτωση του Πεκίνου, η διαδικασία της παγκοσμιοποίησης έδωσε τεράστια μεγέθυνση στη χώρα, επιτρέποντας στον ασιατικό γίγαντα να καταστεί το εργοστάσιο του κόσμου και επιτρέποντας στις Δυτικές επιχειρήσεις να μετακομίσουν προς την πηγή φθηνής εργασίας. Σε αυτή τη διαδικασία της οικονομικής ανάπτυξης, το Πεκίνο, με την πάροδο των χρόνων, από απλός παράδεισος ξένων ιδιωτικών εταιρειών σε αναζήτηση φτηνής εργασίας, εξελίχθηκε σε παγκόσμιο πρωταθλητή επενδύσεων και μακροπρόθεσμων προγραμμάτων. Οι καρποί της επί έτη συσσώρευσης πλούτου, δαπάναις των Δυτικών χωρών, επέτρεψε στο Πεκίνο να καταστεί περισσότερο από απλός στρατηγικός συνεταίρος άλλων εθνών. Η Κίνα οδηγεί την διαδικασία της παγκοσμιοποίησης, όπως πρόσφατα επεσήμανε ο Ξι Ζι Πινγκ, σε μιαν ιστορική ομιλία στο Νταβός.

Η μετάβαση της Κίνας από την τάξη ενός ανώδυνου εταίρου της Δύσης σε μιαν περιφερειακή υπερδύναμη, με τεράστιες οικονομικές επενδύσεις στο εξωτερικό, θέτει τη χώρα σε τροχιά σύγκρουσης με την Ουάσιγκτων.  Αναπόφευκτα το Πεκίνο θα καταστεί ο ασιατικός ηγεμόνας, κάτι που οι Αμερικανοί σχεδιαστές πολιτικής έχουν εγγυηθεί πως δεν θα γίνει ανεκτό.

Ο κίνδυνος που βλέπει η Ουάσιγκτον είναι ότι η Κίνα αναδύεται ως περιφερειακή υπερδύναμη, που θα έχει κυρίαρχο λόγο στον Ειρηνικό, την σημαντικότερη περιοχή του πλανήτη. Οι ΗΠΑ έχουν πολλά επενδυμένα συμφέροντα στην περιοχή και αναντίρρητα βλέπουν να κινδυνεύει το μέλλον τους ως ηγέτη της παγκόσμιας τάξης. Η πολιτική του Ομπάμα «Άξονας η Ασία», προοριζόταν ακριβώς για την ανάσχεση της Κίνας και τον περιορισμό της οικονομικής ισχύος της, ώστε να αμβλύνει τις φιλοδοξίες του Πεκίνου.

Οι ανησυχίες της Ουάσιγκτων όσον αφορά τη Μόσχα αναφέρονται φυσικά στην ανόρθωση των στρατιωτικών δυνατοτήτων της. Η Ρωσία είναι ικανή να αντιταχθεί σε ορισμένες επιδιώξεις των ΗΠΑ (βλέπε Ουκρανία, ή Συρία) με στρατιωτικά μέσα. Η ικανότητα του Κρεμλίνου να περιορίζει την αμερικανική επιρροή στην Ανατολική Ευρώπη, στην Μέση Ανατολή και στην Ευρασία γενικά, αποτελεί πηγή ανησυχίας για τους Αμερικανούς σχεδιαστές πολιτικής, που συνεχίζουν να αποτυγχάνουν να περιορίσουν τη Ρωσία και τις σφαίρες επιρροής της.

Σε αυτό το πλαίσιο, η στρατηγική κατανομή έργου μεταξύ Ρωσίας και Κίνας έρχεται να εξασφαλίσει τη σταθερότητα στην όλη περιοχή της Ευρασίας –στην Ασία, στην Μέση Ανατολή και στην Ευρώπη. Για να επιτευχθεί αυτός ο στόχος, η Μόσχα ανέλαβε κυρίως το στρατιωτικό βάρος, μοιραζόμενο με άλλα φιλικά έθνη των θιγομένων περιοχών. Στην Μέση Ανατολή, για παράδειγμα, η συνεργασία της Τεχεράνης με τη Μόσχα αντιμετωπίζεται θετικά από το Πεκίνο, αφού αποβλέπει στην σταθεροποίηση της περιοχής και την εκρίζωση του προβλήματος της τρομοκρατίας, για το οποίο έθνη όπως η Κίνα και η Ρωσία ανησυχούν ιδιαίτερα.

H επιρροή του ισλαμικού εξτρεμισμού στις περιοχές του ρωσικού Καυκάσου και της αυτόνομης επαρχίας Σινγιάνγκ στην Κίνα είναι, όπως ξέρουν οι Πούτιν και Ξι Ζι Πινγκ, πρόδηλος στόχος εκμετάλλευσης από αντίπαλες Δυτικές χώρες. Στη Βόρειο Αφρική η Αίγυπτος έχει υπογράψει αρκετά συμβόλαια αγοράς στρατιωτικών οχημάτων από τη Ρωσία όπως και δύο πολεμικά σκάφη Μιστράλ από τη Γαλλία, δημιουργώντας έτσι δεσμούς εξάρτησης στρατιωτικού εφοδιασμού με τη Μόσχα. Δεν εκπλήσσει επομένως ότι Ρωσία και Αίγυπτος συνεργάζονται για την κατάσταση στη Λιβύη και στη Βόρειο Αφρική γενικότερα.

Στη Νότιο-Ανατολικήν Ασία, η Μόσχα επιδιώκει να συντονίσει τις προσπάθειες για την επίτευξη μιας συμφωνίας μεταξύ Αφγανιστάν, Πακιστάν και Ινδίας. Η είσοδος της Ινδίας και του Πακιστάν στην Οργάνωση Συνεργασίας της Σαγκάης , (θα ακολουθήσει το Ιράν), με τις ευλογίες της Κίνας ως πρωταγωνίστριας στην φετινή σύνοδο  της οργάνωσης, είναι ακρογωνιαίο επίτευγμα και προσφέρει το κατάλληλο οπτικό όργανο για την παρατήρηση των εξελίξεων στην περιοχή. Η Μόσχα ενεργεί βασικά ως μεσολαβητής μεταξύ των μερών και είναι σε θέση να επηρεάζει την Ινδία, παρά την κυρίαρχη παρουσία της Κίνας. Ο απώτερος σκοπός της Μόσχας και του Πεκίνου είναι να εκριζώσουν το φαινόμενο της τρομοκρατίας από την περιοχή της Ασίας, υπό το φως του τι συμβαίνει στη Βόρειο Αφρική και την Μέση Ανατολή με την Αίγυπτο και το Ιράν.

Οδεύοντας προς μια Πολύκεντρη Παγκόσμια Τάξη.

Η καμπή στις σχέσεις μεταξύ Μόσχας και Πεκίνου αφορά την ικανότητα σύνδεσης τρίτων χωρών με στρατιωτικά ή οικονομικά  μέσα, αναλόγως με τις ανάγκες και τις επιδιώξεις αυτών των χωρών. Σαφώς η Μόσχα ηγείται στο στρατιωτικό πεδίο, με πωλήσεις όπλων σε παρόντες και μέλλοντες εταίρους και συνεργασία αμύνης και ασφαλείας (όπως με τέως σοβιετικές δημοκρατίες της κεντρικής Ασίας ή στο Ντονμπάς) και στοχευμένες επεμβάσεις ,αν απαιτηθεί, όπως στη Συρία.  Το Πεκίνο, από την άλλη πλευρά, ενεργεί κατά διαφορετικό τρόπο, επικεντρωμένο στην οικονομική αρένα, ειδικότερα με κεντρικό όργανο την Ασιατική Τράπεζα Επενδύσεων Υποδομής. (ΑΙΙΒ).

Πρωτοβουλίες όπως η Μία Ζώνη Μία Οδός  (ΟΒΟR) και ο θαλάσσιος Δρόμος του Μεταξιού έχουν τον ίδιο στρατηγικό στόχο με τη ρωσική στρατιωτική πρωτοβουλία. Συγκεκριμένα αποβλέπουν στην εξασφάλιση της προοπτικής  γεωστρατηγικής ανεξαρτησίας της περιοχής, με την επίτευξη αμφοτέρωθεν ικανοποιητικών (win-win) διευθετήσεων για όλα τα συμμετέχοντα κράτη. Αυτό σημαίνει ότι μια σειρά διμερών παραχωρήσεων μπορεί να οδηγήσει στην ικανοποίηση όλων των συμβαλλομένων.

΄Ένα σημαντικό παράδειγμα από αυτή την άποψη, που εξηγεί τον σινο-ρωσικό συνεταιρισμό αφορά την συγχώνευση της Ευρασιατικής ΄Ενωσης με τον κινεζικό Δρόμο του Μεταξιού. Οι ρωσικές ανησυχίες για το επιβλητικό βάρος του κινεζικού κολοσσού στην Κεντρική Ασία υποχώρησαν μπροστά σε μια σειρά λύσεων, όπως η υποστήριξη των υποδομών  που προβλέπει το πρόγραμμα ΟΒΟR στην Ευρασιατική ΄Ενωση. Το Πεκίνο δεν ενδιαφέρεται να αντικαταστήσει τον ρόλο της Μόσχας στα μετα-σοβιετικά έθνη της Κεντρικής Ασίας αλλά μάλλον να εξασφαλίσει ενέργεια και οικονομική ανάπτυξη σε ιδιαίτερα υποανάπτυκτα έθνη που έχουν μεγάλην ανάγκη οικονομικών επενδύσεων, κάτι που μόνο το Πεκίνο μπορεί να τους παράσχει.

Η σύνδεση της Ευρασιατικής Οικονομικής ΄Ενωσης με την πρωτοβουλία Μια Ζώνη Μια Οδός εξασφαλίζει στη Μόσχα ένα πρωταρχικό ρόλο τη μεταφορά προϊόντων από την ανατολή στη δύση, καθιστώντας την τον συνδετικό κόμβο μεταξύ Κίνας και Ευρώπης, ενώ ταυτόχρονα διευρύνει τον ρόλο και τις λειτουργίες της Ευρασιατικής Οικονομικής ΄Ενωσης. Όλοι οι συμμετέχοντες σ’ αυτές τις πρωτοβουλίες έχουν μια μοναδικήν ευκαιρία να επεκτείνουν την οικονομική τους δραστηριότητα με όλες αυτές τις διασυνδέσεις. Το Πεκίνο εγγυάται την χρηματοδότηση των χωρών με προβλήματα και η Μόσχα την ασφάλειά τους. Η Οργάνωση Συνεργασίας της Σαγκάης θα διαδραματίσει μείζονα ρόλο στον περιορισμό και στην πρόληψη της τρομοκρατικής επιρροής στην περιοχή, προϋπόθεση της επιτυχίας όποιων σχεδίων. Επίσης η Ασιατική Τράπεζα Επενδύσεων Υποδομής και σε κάποιο βαθμό η Τράπεζα Αναπτύξεως των χωρών BRICS, θα πρέπει να συμβάλουν επίσης, με εναλλακτικές εγγυήσεις στις εμπλεκόμενες στα προγράμματα χώρες, για να τις ελευθερώσουν από τα γνωστά διεθνή χρηματοπιστωτικά ιδρύματα.

Η Μια Ζώνη Μια Οδός και όλα τα σχετιζόμενα προγράμματα συναποτελούν μια μοναδικήν ευκαιρία συμμετοχής των εταίρων στους κοινούς στόχους και τα οφέλη από τέτοιες μεταμορφωτικές γεω-οικονομικές σχέσεις. Αυτή η σχέση ασφάλειας-οικονομίας Μόσχας-Πεκίνου είναι η καρδιά της εξέλιξης της υφιστάμενης παγκόσμιας τάξης, από τον μονοπολικό στον πολύκεντρο κόσμο. Οι ΗΠΑ δεν μπορούν να αντιταχθούν στην Κίνα στο οικονομικό μέτωπο και στη Ρωσία στο στρατιωτικό. Όλα εξαρτώνται από το πόσο η Κίνα και η Ρωσία μπορούν να συνεχίσουν να παρέχουν και να εγγυώνται την κάλυψη της οικονομίας και της ασφάλειας του υπόλοιπου κόσμου.

 

Από την Κύπρο στα Βαλκάνια: τι θα αντιμετωπίσει η Ελλάδα.

Από
anixneuseis
-
3

του ΠΑΝΤΕΛΗ ΣΑΒΒΙΔΗ.

Οι συνομιλίες για το κυπριακό στο Κραν Μοντάνα κατέρρευσαν, όπως ήταν αναμενόμενο, αφού η Τουρκία δεν έκανε πίσω στο θέμα των εγγυήσεων, των επεμβατικών δικαιωμάτων και της παρουσίας τουρκικών στρατευμάτων στο νησί  και η Ελλαδική και Κυπριακή πλευρά δεν μπορούσαν να συμφωνήσουν σε μια τέτοια λύση.

Από την επομένη, αρχίζει η επικοινωνιακή διαχείριση της αποτυχίας της συνάντησης.

Εξ αρχής, ήταν εμφανές ότι η τουρκική πλευρά δεν επρόκειτο να δεχθεί λύση που δεν θα προέβλεπε την παρουσία της και τις εγγυήσεις της στο νησί. Είναι όρος απαράβατος για τη στρατηγική της στην Κύπρο. Αλλά, παρόλα αυτά, η προσπάθεια για λύση δεν πρέπει να εγκαταλειφθεί. Ίσως, δεν είναι η κατάλληλη στιγμή. Η Τουρκία έχει να αντιμετωπίσει μείζονος σημασίας εξελίξεις στη Μέση Ανατολή, αλλά και στο εσωτερικό της, ώστε μια λύση στην Κύπρο να μην την ευνοεί αυτήν τη στιγμή. Δεν αποκλείεται, στο τραπέζι των γεωπολιτικών αλλαγών στην περιοχή να ζητήσει στην μεγαλόνησο αλλά, ακόμη και στο Αιγαίο, ανταλλάγματα για απώλειές της σε άλλα μέτωπα. Μια εξέλιξη για την οποία, προφανώς, θα έχει προετοιμαστεί η ελλαδική και η κυπριακή πλευρά. Δεν αποκλείεται, όμως και μια γενικότερη τουρκική υποχώρηση που θα ευνοήσει μια λύση προς όφελος του κυπριακού λαού.

Πάντως, τα διεθνή δημοσιεύματα για το τι θα γίνει σε περίπτωση κατάρρευσης των συνομιλιών άρχισαν να εμφανίζονται με πρώτο, ανάλυση του Carnegie Europe για τον κίνδυνο της απουσίας ενός σχεδίου Β.

Με δύο λόγια, το δημοσίευμα επισημαίνει πως αν δεν βρεθεί λύση, ο ΟΗΕ δεν μπορεί να παραμείνει άλλο στο νησί (όπου βρίσκεται από το 1964) και η Ε.Ε. θα πρέπει να διαχειριστεί και τους τουρκοκύπριους που το 2004 είχαν ψηφίσει υπέρ του Σχεδίου Ανάν.

Η ευρωπαϊκή διαχείριση των τουρκοκυπρίων θα ήταν μια καλή εξέλιξη αλλά στη βάση, αν αυτό είναι δυνατόν, της αποστασιοποίησής τους από την Τουρκία. Κάτι που η Άγκυρα, η οποία έχει συνηθίσει στην προβολή σκληρής ισχύος, είναι αδύνατον να αποδεχθεί.

Στα βαλκάνια τώρα:

Στην Αλβανία, ο Έντι Ράμα, πέτυχε όπως αναμενόταν, σαρωτική νίκη στις εκλογές και  σχηματίζει αυτοδύναμη κυβέρνηση. Αναδεικνύεται σε ηγετική προσωπικότητα όλων των Αλβανών των Βαλκανίων και δεν έχει κρύψει, χωρίς να εκτίθεται άμεσα ο ίδιος, την παναλβανική πολιτική του. Το όραμα της Μεγάλης Αλβανίας δεν είναι κάτι που μπορεί να τεθεί άμεσα, αποτελεί κρυφό πόθο όλων των Αλβανών αλλά, η στιγμή δεν προσφέρεται.

Τόσο στο Κόσοβο, όσο και στην πΓΔΜ οι Αλβανοί έχουν αποδείξει ότι διαθέτουν υπομονή για να μεθοδεύσουν τις επιδιώξεις τους τις οποίες εγείρουν αφού διασφαλίσουν τις απαραίτητες συμμαχίες, κυρίως, με τους ισχυρούς και το διεθνές πεδίο τους ευνοήσει.

Οι σχέσεις της Ελλάδας με το Ράμα δεν εξελίχθηκαν στην προηγούμενη θητεία του καλά ενώ υπήρξαν αλβανικά δημοσιεύματα που τον έφεραν ως άμεσα εξαρτώμενο, πολλαπλώς,  από τον Ερτογάν.

Ο Ράμα θα συνεχίσει να «παίζει» το τουρκικό χαρτί και η Άγκυρα θα επιδιώξει να εντείνει και την οικονομική αλλά και την πολιτική επιρροή της στη χώρα. Διαθέτει, επίσης, μικρή στρατιωτική παρουσία στον Αυλώνα και είναι γνωστό ότι γενικώς στα Βαλκάνια,  και εν προκειμένω στην Αλβανία, επιδιώκει και τη θρησκευτική διείσδυση. Η μόνη ένταση Τιράνων- Άγκυρας εμφανίστηκε όταν η Τουρκία του Ερντογάν επεδίωξε να ελέγξει στη χώρα το δίκτυο Γκιουλέν. Αυτή η ένταση υποφώσκει και σε άλλες βαλκανικές χώρες για τον ίδιο, ακριβώς, λόγο.

Στο Κόσοβο, όπου ο μέχρι σήμερα καθοριστικός ηγέτης Χασίμ Θάτσι είναι πρόεδρος της χώρας από το 2016, διεξήχθησαν, επίσης, εκλογές και ανέδειξαν πρώτο το κόμμα του Ραμούς Χαραντινάι, ηγετικής επίσης, φυσιογνωμίας του UCK. Ο Χαραντινάι, αναμένεται να λάβει εντολή σχηματισμού κυβέρνησης συνεργασίας αλλά, τόσο ο ίδιος, όσο και ο Θάτσι , υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να αντιμετωπίσουν δίωξη από το Ειδικό Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης.

Ο Θάτσι σε συνέντευξή του στο Der Spiegel, προφανώς, σε αντιπερισπασμό της αναμενόμενης εξέλιξης, ζήτησε να αφήσουν το παρελθόν και να δουν το μέλλον του Κοσσυφοπεδίου και κατηγόρησε την Ε.Ε. για εγκατάλειψη της περιοχής του. Ο λαός- είπε- έχει χάσει την υπομονή του και το όραμα της Ευρώπης έχει ξεθωριάσει.

Η αίσθηση εγκατάλειψης των Δυτικών Βαλκανίων από την Ε.Ε. η οποία στη Σύνοδο Κορυφής της Θεσσαλονίκης, το 2003, είχε διακηρύξει την πρόθεσή της να εντάξει το σύνολο των βαλκανικών χωρών στην Ένωση, είναι έντονη και στις άλλες βαλκανικές χώρες.

Το ζήτημα, βεβαίως, είναι ότι οι χώρες αυτές υπολείπονται στις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις ώστε να ικανοποιήσουν τις προϋποθέσεις που θέτουν οι Βρυξέλλες. Και εδώ, από βαλκανικής πλευράς, εγείρονται τρία ζητήματα: πρώτον, η αποσταθεροποίηση που μπορεί να οδηγήσει σε επανάληψη των συγκρούσεων, δεύτερον η επιρροή της Τουρκίας και τρίτον η ισλαμοποίηση της περιοχής. Η τελευταία, είναι έντονη και εμφανής από την ανάπτυξη των τζαμιών. Υπήρξαν πολλοί ισλαμιστές που από τα Βαλκάνια μετέβησαν στη Μέση Ανατολή και αγωνίστηκαν με τους τζιχαντιστές. Το 1/6 από το συνολικό αριθμό τους σκοτώθηκε σε διάφορες μάχες αλλά οι υπόλοιποι επέστρεψαν στις χώρες τους.

Μεγάλο ζήτημα στο Κοσσυφοπέδιο αποτελεί και η σχέση με τη σερβική μειονότητα στα βορειοανατολικά (Μιτροβίτσα) με την οποία η επαφή γίνεται από την περίφημη γέφυρα του ποταμού Ίμπαρ για την κατασκευή της οποίας η Ε.Ε. διέθεσε 1 εκατομμύριο ευρώ. Η γέφυρα ανακατασκευάστηκε για να βοηθήσει στην επικοινωνία των δύο κοινοτήτων αλλά, χρησιμοποιείται ως σύμβολο διχασμού. Μόνο πεζή επιτρέπεται να διέρχονται από αυτήν.

Η Ελλάδα, δεν έχει αναγνωρίσει το Κοσσυφοπέδιο και τα σχέδια για μια συνολική ρύθμιση των ελληνοαλβανικών περιλαμβάνουν και το θέμα αυτό αλλά, μάλλον, δεν φαίνεται να προχωρούν.

Στα Σκόπια, η κατάσταση, προς το παρόν, εξομαλύνεται αλλά, όλα τα ζητήματα της χώρας παραμένουν ανοικτά. Άρχισαν, ήδη, οι διαδικασίες δίωξης του πρώην πρωθυπουργού Νίκολα Γκρούεφσκι οι οποίες αναμένεται να προχωρήσουν. Σε ό, τι αφορά την Ελλάδα, στο θέμα της ονομασίας, δηλαδή, θα υπάρξει μεγαλύτερη ευελιξία  από την παρούσα κυβέρνηση αλλά, όχι μέχρι του σημείου να βρεθεί λύση. Η Ελλάδα θα αντιμετωπίσει κάποιου είδους πίεση από τη διεθνή κοινότητα αλλά είναι άγνωστο αν οι ΗΠΑ θα ήσαν διατεθειμένες να φέρουν για δεύτερη φορά σε πολύ δύσκολη θέση την Αθήνα με την προώθηση της ένταξης της χώρας στο ΝΑΤΟ.

Η Ουάσιγκτον προδιέγραψε, μάλλον, την πολιτική της στο θέμα αυτό ταυτόχρονα με την έκδοση της απόφασης του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης στο οποίο προσέφυγαν- και δικαιώθηκαν- τα Σκόπια. Οι ΗΠΑ επανέλαβαν την απόφαση της Συνόδου του Βουκουρεστίου, σύμφωνα με την οποία η ένταξη της πΓΔΜ στο ΝΑΤΟ θα γίνει αφού βρεθεί λύση στο θέμα της ονομασίας. Αλλά, οι αποφάσεις ερμηνεύονται αναλόγως και της συγκυρίας. Η πΓΔΜ απαιτεί αυξημένα αντανακλαστικά, ετοιμότητα και σχέδιο.

Στη Βοσνία- Ερζεγοβίνη, τέλος, εικοσιδύο χρόνια μετά τη Συμφωνία του Ντέιτον, κράτος ,υπο τη μορφή της Συνομοσπονδίας, δεν στάθηκε δυνατόν να λειτουργήσει. Όπως είναι γνωστό η Βοσνία- Ερζεγοβίνη αποτελείται από τη Ρεπούμπλικα Σέρμπσκα και την Ομοσπονδία Κροατών και Μουσουλμάνων. Οι Σέρβοι από την αρχή θέλουν  να αποσχιστούν αλλά και οι Κροάτες με τους Μουσουλμάνους δεν τα κατάφεραν να συνυπάρξουν. Στα κροατικά καντόνια, ο Ντράγκαν Κόβι προωθεί την ίδρυση μιας αποκλειστικά Κροατικής περιοχής, με απώτερο στόχο να την εντάξει στην Κροατία και να γίνει μέλος της Ε.Ε.  Όλα στη χώρα, λειτουργούν εις τριπλούν.

Δισεκατομμύρια σε αναπτυξιακή βοήθεια από την ΕΕ δεν μπόρεσαν να αλλάξουν τη διάθεση των κατοίκων να διατηρήσουν το εθνικό χάσμα που τους χωρίζει, ενώ η πολιτική τάξη που αναδύθηκε έχει ελάχιστο ενδιαφέρον για τη δημοκρατία και το δημοκρατικό έλεγχο. Χρησιμοποιούν την ίδια εθνικιστική γλώσσα, όπως και κατά τη δεκαετία του 1990.

Όλοι στα Βαλκάνια, θεωρούν υπεύθυνη την Ε.Ε. για τη μεταπολεμική κατάσταση στην οποία βρίσκονται διότι δεν τους ενέταξε στους κόλπους της. Το ερώτημα είναι αν οι ίδιες οι βαλκανικές χώρες έκαναν κάτι για να ενταχθούν.

 

 

 

Άκρως επικίνδυνη τακτική

Από
anixneuseis
-
6

Η επίθεση κατά της Δικαιοσύνης απο πρόσωπα με θεσμικό ρόλο και, μάλιστα, συμμετέχοντα στην Εκτελεστική εξουσία είναι άκρως επικίνδυνη τακτική όχι μόνο για το κράτος δικαίου, όπως επισημαίνει η Ένωση Δικαστών και  Εισαγγελέων, αλλά και για την ουσία της Δημοκρατίας.

Δεν είναι λίγοι όσοι ανησυχούν ότι καθώς πλησιάζουμε προς τις εκλογές θα διαμορφώνονται προϋποθέσεις αμφισβήτησης των δημοκρατικών διαδικασιών.

Η τακτική δημοσίων προσώπων, επιβεβαιώνει αυτές τις ανησυχίες.

Ας ελπίσουμε πως οι δημοκρατικοί θεσμοί και η διάκριση των εξουσιών θα παραμείνουν στοιχεία αλώβητα στη λειτουργία της Ελληνικής Δημοκρατίας. Και πως η κρίση δεν θα αμφισβητήσει τα θεμέλια του δημοκρατικού πολιτεύματος.

Η Κύπρος ένα ολοένα και πιο βαθιά διχοτομημένο νησί

Από
anixneuseis
-
0

Η Διάσκεψη του Κραν-Μοντανά στην Ελβετία ολοκληρώθηκε δίχως αποτέλεσμα και όσο πιο γρήγορα η Αθήνα και η Λευκωσία αφήσουν αυτό το δεκαήμερο έντονων διαπραγματεύσεων πίσω, τόσο καλύτερα θα είναι για την συνολική επισκόπηση που οφείλουν να κάνουν άπαντες στην Ελλάδα και την Κύπρο σχετικά με τον περιφερειακό ρόλο τον οποίο οραματίζεται η Άγκυρα.

Ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Μεβλούτ Τσαβούσογλου μιλά πλέον για λύση η οποία δεν θα έχει ως πλαίσιο τον ΟΗΕ. Ήδη τους τελευταίους μήνες οι Τούρκοι πολιτικοί και αξιωματούχοι τονίζουν δημοσίως την σημασία που έχει η βόρεια Κύπρος για την «ασφάλεια» της Τουρκίας, κάτι το οποίο στην απασχολούμενη με άλλα ζητήματα Αθήνα, πέρασε σχετικά απαρατήρητο. Πολλά μπορεί να εικάσει κάποιος για την πραγματική έννοια όσων είπε ο κ. Τσαβούσογλου, ωστόσο εκείνο που είναι απολύτως σίγουρο είναι ότι οι διαπραγματεύσεις για το Κυπριακό δεν μπορεί να ξεκινήσουν ξανά άμεσα.

 Ήδη έχουν περάσει 43 χρόνια από την εισβολή του 1974 που δημιούργησε τη σημερινή κατάσταση, ουδείς γνωρίζει πόσα ακόμα θα περάσουν προκειμένου να υπάρξει νέα συζήτηση για το ζήτημα. Το μόνο βέβαιο είναι ότι κάθε «νέα» Διάσκεψη θα γίνεται ολοένα και δυσκολότερο να διαχειριστεί πραγματικά τετελεσμένα τα οποία έχουν εμπεδωθεί ως νέα πραγματικότητα και από τις δύο κοινότητες.

Ωστόσο, αξίζει κάποιος να διερωτηθεί, μετά και τις δηλώσεις Τσαβούσογλου: Αν όχι ο ΟΗΕ, ποιος είναι ικανός να διασφαλίσει ένα πλαίσιο ουδετερότητας για την διευθέτηση μιας «παγωμένης», έστω, σύγκρουσης;

Μήπως η αμφισβήτηση διεθνών δομών που τυγχάνουν παγκόσμιας αναγνώρισης από το 1945, είναι μια ένδειξη της φιλοδοξίας αρκετών αυταρχικών παικτών ανά τον κόσμο, για σταδιακή μετάλλαξη του υφισταμένου συστήματος ισορροπιών;

Ένα σημείο που αξίζει να κρατήσει κάποιος από το Κραν-Μοντανά, ήταν η πρακτική συμφωνία απάντων (ΟΗΕ, Ε.Ε. Ελλάδας, Βρετανίας), πλην βεβαίως των Τούρκων, ότι σε μια ενωμένη Κυπριακή Δημοκρατία δεν μπορεί να υπάρχουν παρεμβατικά δικαιώματα τρίτων χωρών. Ο πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας Νίκος Αναστασιάδης, έχοντας την πλήρη στήριξη από την Αθήνα, διαχειρίστηκε το βάρος των διαπραγματεύσεων με συνείδηση και ευθύνη και συζήτησε ειλικρινά πάνω στα όρια όσων μπορούσε να παραχωρήσει. Οι προτάσεις που κατέθεσε μόλις χθες το απόγευμα στον Γ.Γ. του ΟΗΕ ήταν μια πραγματικά μετριοπαθής βάση, την οποία η Τουρκία θα μπορούσε να αξιοποιήσει, αν όντως επιθυμούσε πρόοδο στις συζητήσεις για το θέμα. Φάνηκε ότι η περιφερειακή ατζέντα της Τουρκίας ήταν υπερκείμενη της διάθεσής της για λύση. Μιλώντας ωμά και ρεαλιστικά σε μια περίοδο που η Ανατ. Μεσόγειος έχει μετατραπεί σε γεωπολιτικό οικόπεδο πρώτης κατηγορίας, θα ήταν μάλλον παράδοξο να δεχθεί αποχώρηση των στρατευμάτων από την Κύπρο σε αυτή τη φάση.

Δεν θα πρέπει κανείς να λησμονά, ότι την επόμενη εβδομάδα, η γαλλική “Total” ξεκινά γεωτρήσεις στην Κυπριακή ΑΟΖ, κάτι που έχει ερεθίσει την Άγκυρα. Στα θετικά του Κραν-Μοντανά θα πρέπει να αναδειχθεί η εξαιρετικά εποικοδομητική στάση που έδειξε η αξιωματική αντιπολίτευση πάνω σε ένα εθνικό θέμα. Οι ανοικτοί δίαυλοι επικοινωνίας ανάμεσα στη διαπραγματευτική ομάδα και τη Ν.Δ., αλλά και η σιγή που τηρήθηκε από τους εκπροσώπους του κόμματος όσο οι συζητήσεις στην Ελβετία εξελίσσονταν, αναδεικνύουν ότι, τουλάχιστον, σε μείζονα εθνικά ζητήματα, μπορεί να υπάρξει κάποια συνεννόηση.

Σίγουρα, στις εννέα ημέρες της Διάσκεψης του Κραν-Μοντανά, διημείφθησαν συζητήσεις, στιχομυθίες που δεν γνωρίζουμε και μας διαφεύγουν λεπτομέρειες οι οποίες θα μπορούσαν να μας δώσουν μια συνολική εικόνα για το τι ακριβώς συνέβη πίσω από τις κλειστές πόρτες. Ωστόσο είναι απολύτως βέβαιο ότι η μεγάλη εικόνα δεν διαφεύγει από κανέναν: Η Κύπρος παραμένει ένα ολοένα και πιο βαθιά διχοτομημένο νησί.

“Καθημερινή”

1...2,9452,9462,947...3,023Σελίδα 2,946 από 3,023