Αρχική Blog Σελίδα 2938

Και πρόκληση, και ξετσίπωτη!

3

ΘΑΝΟΣ ΟΙΚΟΝΟΜΟΠΟΥΛΟΣ  11|08|2017  iefimerida

Δεν ήξερε ο Τσίπρας ότι ο διορισμός του… μπαμπά του κολλητού του σε δημόσια θέση θα προκαλούσε; Φυσικά και το ήξερε. Τότε, γιατί το επέτρεψε; Μα, δεν το «επέτρεψε» -το μεθόδευσε! Για να επιδείξει γι’ άλλη μια φορά, εμβληματική τούτη, τον καθεστωτικό τσαμπουκά του κυβερνώντος τσούρμου…

Ο μπαμπάς του υπουργού Νίκου Παππά, ο Στέλιος, ανεδείχθη ξαφνικά ως «έμπειρος οικονομολόγος», ως ο ενδεδειγμένος για να διευθύνει τις αστικές συγκοινωνίες της Θεσσαλονίκης στο διάστημα της διαδικασίας κρατικοποίησης του ΟΑΣΘ. Έτσι είπε ο αρμόδιος υπουργός κ. Σπίρτζης. Ο ίδιος ο μπαμπάς Στέλιος, πιο… σεμνός, περιορίσθηκε να δηλώσει «εγώ πάω όπου με στέλνει το κόμμα»!

Μπορεί και να είναι «έμπειρος οικονομολόγος» (πάντως, ως συνδικαλιστής διακρίθηκε στην καριέρα του) ο κ. Στέλιος. Αλλά αυτό που θα μείνει από τον διορισμό του είναι η ιδιότητά του ως μπαμπάς του υπουργού (και εξ απορρήτων του πρωθυπουργού) κ. Νίκου Παππά. Γι’ αυτό ξέσπασε ο σάλος που ξέσπασε, όχι για την… εμπειρία του στα οικονομικά.

Σίγουρα θα υπάρχουν και άλλα κομματικά στελέχη στον ΣΥΡΙΖΑ με γνώσεις στα οικονομικά, αλλά και κομματική πειθαρχία να «πηγαίνουν όπου τους στέλνει το κόμμα». Γιατί, λοιπόν, ο μπαμπάς Στέλιος;

Μα, επιλέχθηκε ως συνειδητή προβοκάτσια. Σε μια συγκυρία κατά την οποία η συγκυβέρνηση των Συριζανέλιων αποψιλώνεται από όσα ερείσματα στην κοινωνία της έχουν απομείνει και ταυτόχρονα επικρίνεται δυναμικά (αν και σχεδόν σιωπηλά) από τους κομματικούς ιδεοληπτικούς Τουπαμάρος, το think (;) tank του Μεγάρου Μαξίμου, επέλεξε να στείλει στην μεν κοινωνία το μήνυμα «ότι και να λέτε ή κάνετε, εμείς ήρθαμε να μείνουμε, πάση θυσία, και σας γράφουμε στα…». Προς δε το σκληροπυρηνικό απαράτ, την καθησυχαστική διαβεβαίωση «μη βλέπετε τις τακτικές αναδιπλώσεις μας, λόγω μνημονιακών πιέσεων, εμείς ήρθαμε ως καθεστώς και τέτοιο ακριβώς θα παραμείνουμε! Ελέγχουμε ασφυκτικά τα πάντα…»!

Ο διορισμός του μπαμπά (από ένα κόμμα που έχει ξελαρυγγιαστεί να καταγγέλλει την… οικογενειοκρατία!) ήταν μελετημένη επίδειξη πυγμής και αποφασιστικότητας, ένθεν κακείθεν. Η επιβεβαίωση καθεστωτικού τσαμπουκά, μια προειδοποίηση προθέσεων, μια χρήσιμη εκφοβιστική υπόμνηση ότι «ναι, εμείς είμαστε στην πραγματικότητα αυτό που πολλοί φοβάστε -και μη μας υποτιμάτε…»!

Μια κίνηση η οποία, εκτός από προκλητική, είναι και ξετσίπωτη. Είναι μία ύβρις, ένα ξεπέρασμα των ορίων. Και, οι άφρονες, ούτε που υποψιάζονται, μέσα στον πανικό του μη υποκρυπτόμενου πλέον καθεστωτισμού τους, ότι οσονούπω θα τους γυρίσει μπούμερανγκ…

 

What draws Americans to anarchy? It’s more than just smashing windows.

0

By Perry Stein August 10 The Washington Post.

Sammi LeMaster, 22, and Legba Carrefour, 37, in Washington on June 30. Both identify as anarchists. (Bonnie Jo Mount/The Washington Post)

By day, they are graphic designers, legal assistants, nonprofit workers and students. But outside their 9-to-5 jobs, they call themselves anarchists — bucking the system, shunning the government and sometimes even rioting and smashing windows to make a point.

Dylan Petrohilos, 28, said his family’s struggle with poverty drew him to the movement. Sammi LeMaster, 22, first became involved because of her belief that the country needs a stronger response to shootings by police. Legba Carrefour, 37, has been protesting for well over a decade.

The trio are among a group of Washington-area residents who have been quietly active in gay rights demonstrations, Black Lives Matter and many other causes.

But their anarchist community made a fiery entrance into the Trump presidency on Jan. 20, when they organized thousands of people to protest his inauguration by blocking security checkpoints and marching in the streets. Hundreds of them, clad in black clothes and masks, rioted through the downtown.

They used wooden poles and pieces of concrete to break storefronts and smash newspaper boxes, according to an indictment in D.C. Superior Court. More than 200 people were arrested and six police officers were injured. City officials tally the damage from the rioting at about $100,000.

What the court documents call “malicious” and “violent” acts, the anarchists see as a necessary way to draw attention to poverty, racism, educational inequality and other problems.

“Allowing inauguration to proceed as a peaceful unfolding does not reflect that this is not a peaceful country. There is no peace,” said Carrefour, who would not say which inauguration protests he participated in and whether he knew if the violence would occur. “We wanted to make it a clusterf—, and we made it a clusterf—.”

Anarchists — who are often grouped with the antifascists, or antifa — have been increasingly visible across the country, engaging in high-profile protests that sometimes turn violent. In Berkeley, Calif., they have squared off with far-right and other groups, rioting to stop people they deem to be fascists from speaking on campus — ticking off debates about free speech. In Portland, Ore., the threat of violence between anarchists and far-right groups forced a popular family parade to be shut down.

Interviews with a dozen anarchists in the Washington area and beyond show a group that, while angry with President Trump, would be dissatisfied with any U.S. leader. (They protested President Barack Obama’s second inauguration, too, but it was a smaller group.)

They said they think liberals become complacent when a Democrat is in the White House, letting injustices go unquestioned. But they also think marginalized groups will fare worse under the Trump administration. In their minds, the entire U.S. government should be abolished and reimagined on a much smaller scale.

“The Trump presidency has certainly given a boldness to fascists and racist movements throughout the country, and that’s a moment where anarchists are ready to respond in a way that many others aren’t,” said Samantha Miller, 32, a D.C. anarchist who helped organize the Inauguration Day protests.

Pageantry meets protests on Inauguration Day in Washington
As President Donald Trump was inaugurated, Washington’s most ceremonious day was marked by protest and tension. (Video: Erin Patrick O’Connor/Photo: Michael Robinson Chavez/The Washington Post)
Launching DisruptJ20

The election was still months away when Carrefour and a friend were in a District rowhouse in June 2016, drinking beers, smoking pot and lamenting the exhausting presidential race. With Hillary Clinton the clear front-runner, they decided it was time to begin planning inauguration protests.

Clinton was an establishment Democrat with fairly traditional political views, her flush campaign propped by corporate donors — everything they stood against. Then Donald Trump was elected. The anarchists ramped up for a more radical response.

Carrefour and others launched a group called DisruptJ20 (the name a nod to the Jan. 20 inauguration) to organize.

The anarchists already met regularly in “affinity groups,” to talk about current events, upcoming protests and weekend plans, so there was a built-in system to spread the word.

“These are people that you have affinity with, people who you trust,” said Miller, who works for a Washington-area collective that helps organize protests and actions.

Carrefour and LeMaster belong to one group whose members hold weekly potlucks at a rotating list of apartments, with deviled eggs, banana bread and the occasional Popeyes Louisiana Kitchen chicken takeout on the menu. They typically start late, and participants joke that the group runs on “anarchist standard time.”

For the Inauguration Day protest planning, representatives from affinity groups across the country formed a council. People also connected through websites and message boards, including CrimethInc.— a site that describes itself as a “decentralized network pledged to anonymous collective action.”

Some talked about trying to block bridges into the city, but many of the anarchists said they wanted to be closer to the inauguration action downtown. The group decided to use “black bloc” tactics, wearing dark clothes and masks so that authorities would have a harder time identifying — and convicting — participants.

Metro police attempt to corral a group of vandalizing protesters during the inauguration on Jan. 20 in Washington. (Michael Robinson Chavez/The Washington Post)

A limousine burns during Trump inauguration demonstrations and violence in Washington on Jan. 20. (Matt McClain/The Washington Post)

 “You can breathe easy at a black bloc. You know if one person gets demasked, they will have your back,” said one anarchist who participated in the inauguration black bloc but asked to remain anonymous because of possible legal implications.

The protest wasn’t a surprise to D.C. police. Law enforcement had secretly attended planning meetings and infiltrated a multiday “action camp,” according to D.C. Superior Court documents. At one gathering, attendees were asked to place their cellphones in a microwave, for fear police or opposition groups were trying to listen in.

Carrefour said he knows that some people who are sympathetic to the anarchists’ general beliefs would not approve of the tactics used at the inauguration. But, he said, recruiting more anarchists is never the goal.

“The notion of convincing people is a liberal idea,” Carrefour said. “I also think it’s important to attack the symbols of capitalism. It’s just property at the end of the day.”

The rioting brought swift rebukes.

On Inauguration Day, D.C. Mayor Muriel E. Bowser — a Democrat who has criticized many of Trump’s policies — condemned the rioting, tweeting that while the city welcomes protesters, officials “cannot allow you to destroy our neighborhoods.”

Muhammad Ashraf, whose 2015 Lincoln super-stretch limousine was burned by rioters while parked downtown, wondered whether the protesters understood the effect the rioting had on him.

Ashraf, 52, owner of Virginia-based Nationwide Chauffeured Services, watched on television as his limo was engulfed in flames. The vehicle was a total loss. After insurance payments, it cost him $60,000 out of pocket to replace, he said.

“When that car becomes a source of your livelihood, it becomes a part of your life. I don’t know if the protesters understand that when they destroy something — the way I felt when I saw my car burning, it really hurt me deeply even though it’s just a car,” he said. “Six months later, I still want to know, did that accomplish anything?”

‘Of course they’re breaking windows’

LeMaster said she used to consider herself a far-left Democrat. As a student at American University, she surrounded herself with progressive friends, but grew frustrated with her peers’ politics by her senior year.

They would rant on Facebook about the latest news, then do little to solve the problems that vexed them. When people started rioting in Baltimore after the death of Freddie Gray in 2015, she recalls some of her classmates being shocked by the violence and saying they could no longer support Black Lives Matter.

“I was like of course they’re breaking windows, they’re mad,” she said. “That’s going to make you stop supporting Black Lives Matter?”

Sammi LeMaster graduated from college in 2016 and knew little about the D.C. anarchy community before a friend dragged her to a DisruptJ20 meeting in Mount Pleasant. (Astrid Riecken/For The Washington Post)

LeMaster graduated in 2016, accepted a job as a legal assistant at a boutique law firm in Washington and knew little about the D.C. anarchy community.

Then a friend dragged her to a DisruptJ20 meeting in the basement of St. Stephen and the Incarnation Episcopal Church in Mount Pleasant. LeMaster later learned that many people leading the meetings were anarchists. She liked them, but she didn’t consider herself to be as extreme.

On Inauguration Day, she joined a group of LGBT activists and blocked Trump supporters from entering the Mall through a security checkpoint. Later, she said, she saw the brawl between D.C. police and the black-masked protesters and watched as police doused people around her with pepper spray.

The next day, she and dozens of other activists — mostly anarchists — rallied at D.C. Superior Court, offering rides, food and cigarettes to protesters who were arrested and held overnight. LeMaster stood with the group, chanting “anti, anti-capitalista” as each person walked out. It was then she realized this community of anarchists was her own.

“It takes awhile to get used to the label because it comes with a lot of baggage,” LeMaster said. “People assume that anarchism is so extreme. But I associate it with wanting everyone’s needs to be met.”

For LeMaster, it was the community. For Carrefour, it was the 1999 World Trade Organization protests in Seattle that drew him to anarchism. During the widely televised anti-globalization demonstrations, thousands of people protested the WTO’s conference on global trade, causing millions of dollars in damage to stores.

Soon after, in April 2000, Carrefour participated in his first protest as an anarchist, joining thousands who formed a human blockade around the International Monetary Fund and World Bank headquarters in downtown Washington during a policymaking meeting.


Protesters wearing anarchist garb hold signs for passing motorists during a demonstration on Pennsylvania Avenue across from the World Bank Building in April 2000. (Susan Biddle/The Washington Post)

“I was always an anarchist in search of anarchy,” Carrefour said. “The fact that the people [at the Seattle protests] were not willing to take no for an answer, were willing to take direct action without any permission or anything, was completely mind-boggling.”

Mike Isaacson, an anarchist, PhD student and adjunct professor at John Jay College of Criminal Justice who teaches a class on the political economy of fascism, said anarchy is “the idea that we should be seeking to liberate everyone because, when we are all looking out for each other, we all ultimately benefit.”

Democracies, anarchists will argue, can only work on the smallest of scales. That’s why anarchists often get involved in local activism, believing that that is where they can make a difference.

‘People are showing up for each other’

In the District, anarchists attend D.C. Council hearings, where, among other things, they had criticized the police chief’s handling of protests. They helped organize protests with nonanarchists groups, including one to counter the city’s recent Pride festivities because they believe the lesbian, gay, bisexual and transgender event had become too celebratory without focusing on those who are still marginalized.

Dylan Petrohilos, 28, a graphic designer, was introduced to anarchy through the local punk-rock scene, a genre of anti-authoritarian music. He grew up poor in the Maryland suburbs. Between evictions and domestic violence incidents, Petrohilos said he learned how unjust America could be.

“Growing up in poverty, you think about your relationship with the economy, and how people have power over you,” Petrohilos said.

Petrohilos, who has attended antiwar demonstrations and marched with Black Lives Matter, faces charges of rioting, conspiracy and multiple counts of destruction of property for his alleged role during the inauguration. He, and others, face years in prison if convicted.

In the wake of the arrests, the anarchists and left-wing political activists came together to support those facing charges. They formed the Dead City Legal Posse — a punk-rock reference — to raise money for the protesters’ transportation and legal costs. The group’s leaders say they have raised tens of thousands of dollars through online donations and fundraising events, including a punk-rock karaoke night at the District’s famed Black Cat club.

Anarchists worldwide recently held a week of solidarity to show support for those arrested. The charges, they contend, are overblown and intended to intimidate people from protesting authority.

“The main principles of anarchism is solidarity and the importance of solidarity within society,” Petrohilos said. “So I think it’s incredibly important that people are showing up for each other when we are seeing the harshest state repression in a generation.”

https://www.washingtonpost.com/local/public-safety/what-draws-americans-to-anarchy-its-more-than-just-smashing-windows/2017/08/10/030f92e0-2eae-11e7-9534-00e4656c22aa_story.html?utm_term=.febe8a72261e&wpisrc=nl_buzz&wpmm=1

 

Φθόνος κατά των αρίστων ή φθόνος κατά του Ανθρώπου;

3

του Αλέξανδρου Δρίβα*.

Γνωρίζουμε από την Οικονομία, πως ο χρυσός δεν χάνει την αξία του ακόμη και στον πόλεμο. Ο βασικός λόγος για τον οποίο καμιά κοινωνία δεν αφανίστηκε από την ιστορία της ανθρωπότητας από κάποια οικονομική ύφεση, είναι γιατί ο χρυσός κράτησε την αξία του σε κάθε μορφής κακουχία. Ποιός χρυσός; Οι ανθρώπινες ικανότητες. Tα τελευταία ψηφίσματα της κυβέρνησης που αφορούν την παιδεία, έχουν ήδη γίνει αντικείμενα σφοδρής κριτικής από το μεγαλύτερο μέρος της ελληνικής κοινωνίας. Αυτή η σφοδρή κριτική είναι και η μόνη βάσιμη ελπίδα που υπάρχει. Το μεγαλύτερο μέρος της κριτικής που αφορά τη γελιοποίηση της αριστείας καθώς αυτή μπαίνει στην κληρωτίδα για τους υποψήφιους σημαιοφόρους στα δημοτικά σχολεία, αναλώνεται στον φθόνο που κατέχουν πολλοί θιασώτες αφηγημάτων, πολλοί από τους οποίους, σήμερα κυβερνούν. Είναι όμως έτσι;

Το όνειρό τους, γίνεται πραγματικότητα.

Πάνω στα ρήματα «θέλω» και «μπορώ», στηρίχθηκε και συνεχίζει να στηρίζεται η πορεία της ανθρωπότητας πάνω στην ιστορική γραμμή. Oι ανθρώπινες ικανότητες, από την εποχή του Ανθρώπου του Κρο-Μανιόν, φύουν από την ίδια την ανθρώπινη φύση και εξελίσσονται χάρη στην εκπαίδευση.

Στο έργο του Αριστοτέλη, εκπαίδευση, αρετή και έθος αποκτούν διαλεκτική σχέση. Ολόκληρη η πρόοδος της ανθρωπότητας, εξελίχθηκε πάνω στην παράδοση μάθησης και στη μετέπειτα, εξέλιξη αυτής. Η λεγόμενη καινοτομία, ήταν αυτή που έκανε τον Άνθρωπο του Κρο-Μανιόν να υπερισχύσει έναντι του Ανθρώπου του Νεάντερταλ. Τα «σοφιστικέ» όπλα και εργαλεία του πρώτου, ήταν εκείνα που οδήγησαν το είδος αυτό σε εξελικτική επιτυχία. Επιχειρήματα που δανειζόμαστε από τις επιστήμες όμως, πολλές φορές βάλλονται. Από ποιούς βάλλονται; Από εναγκαλισμένους και εναγκαλιζόμενους με αφηγήματα και ιδεολογήματα.

Ιδεολογική λαφυραγωγία και ο δαρβινισμός ενός πολιτικού Medrano.

            Ο γράφων πιστεύει στην διεπιστημονική προσέγγιση του αληθούς και θεωρεί οτι οι ονομαζόμενες (πλέον) παραδοσιακές ιδεολογίες, έχουν παρακμάσει στο σύνολό τους σε όλον τον κόσμο. Η ελληνική κυβέρνηση, εφόσον ξεγέλασε τον ελληνικό λαό και δεν κατάφερε να έλθει στην πολυπόθητη ρήξη με λόμπι και κυβερνήσεις που διαλύουν την Ε.Ε, αφοσιώθηκε σε ένα ιδεολογικό έργο. Με σφύρα και καλέμι, η ιδεοληπτική λαίλαπα έχοντας σύμμαχο ένα ουδέτερο «αριστερό ψαλτήρι» που ονομάζεται ακροκεντρώος χώρος, ακυρώνει όχι μόνο τα όσα ενώνουν τον Ελληνισμό ανά τις χρονικές περιόδους αλλά στρέφεται και εναντίον της ίδιας της φύσης.

Η ελληνική αριστερά, σε αντίθεση με την αριστερά που έχει αναπτυχθεί στην Ευρώπη, παραμένει μονολιθική, καχεκτική και αυταναφορική. Σύμφωνα με την πιο ακραία της μορφή που υπακούει συνοπτικά στο «δεν έχει η θάλασσα σύνορα», η κυβερνώσα ελληνική αριστερά έχει ξεπεράσει τον ίδιον τον πολιτιστικό σχετικισμό και έχει αγγίξει την το σημείο της ιδεολογικής εμπάθειας με τα εγχώρια ήθη και έθιμα. Ο πρόεδρος της Ελληνικής Βουλής, ούτε λίγο ούτε πολύ θεωρεί τριτοκοσμικούς όσους προσεύχονται και όσους παρελαύνουν. Πολιτικοί εκπρόσωποι της κυβέρνησης δίνουν το «παρών» σε παρελάσεις ομοφυλοφίλων αλλά δεν επιθυμούν την ύπαρξη παρελάσεων που τιμούν το Έθνος. Όντας εκτός των διεθνών εξελίξεων και αδιαφορώντας για τις ζυμώσεις που λαμβάνουν χώρα στον δυτικό κόσμο, (που προσπαθεί να σφυρηλατήσει ταυτότητα) πολιτεύονται ακόμη εντός του μηδενιστικού πλαισίου που εδώ και αρκετό καιρό, έχει αποκηρύξει ο δυτικός κόσμος.

Γιατί όμως μιλούμε για ιδεολογική εναντίωση κατά της φύσης; Αρχικά, οφείλουμε να αναφέρουμε πως η έννοια «φύση» για τους θιασώτες των μηδενιστικών αφηγημάτων, η έννοια της «φύσης» έχει ταυτιστεί με τον Δαρβινισμό και άρα με τον φασισμό. Ο πληθωρισμός των χαρακτηρισμών που χρησιμοποιούν για να καταδικάσουν οποιονδήποτε διαφωνεί, πλαισιώνεται γύρω από την έννοια του «φασισμού». Η χρήση της ευγονικής από τη ναζιστική Γερμανία, συλλήβδην καθιστά –γι’αυτούς- την ενοχοποίηση της φύσης και των επιλογών της. Ο ανθρώπινος βίος ακολουθεί τον κύκλο ακμής και παρακμής. Στο ενδιάμεσο, προσπαθεί να πράξει οτιδήποτε είναι σύμφυτο με το ένστικτο της αυτοσυντήρησής του, που είναι ο θεμέλιος λίθος της ύπαρξής του.

Η λαφυραγωγική λαίλαπα που κυβερνά τη χώρα έχει μια συγκεκριμένη οπτική πάνω στα ζητήματα που αφορούν την ταυτότητα. Γιατί δεν επιθυμούν την αριστεία; Επειδή δεν επιθυμούν τη διάκριση. Το επόμενο ερώτημα, εύλογα είναι γιατί δεν επιθυμούν τη διάκριση (χρησιμοποιώντας την ισότητα); Το αφήγημά τους έχει για μεταφυσική την υπεραξία και μόνο αυτή. Οι ικανότητες και οι κλίσεις, ενοχοποιούνται καθώς ο έχων μια κλίση θα τη χρησιμοποιήσει για να διεκδικήσει μια καλύτερη θέση στο κοινωνικό γίγνεσθαι. Η κλίση και η ικανότητα που έχει, η «αριστεία» του, θα δημιουργήσει ανισότητα. Τι και αν η φύση «μισεί» την ομοιομορφία και επιθυμεί την ποικιλομορφία, το ιδεοληπτικό αφήγημα επιθυμεί την επιβολή της δικτατορίας του ανταγωνισμού προς τα κάτω. Είναι οι άνθρωποι που τον Νίκολα Τέσλα θα τον έβαζαν σε φυλακή όχι γιατί θα αποδείκνυε κάτι που δε θα ταίριαζε σε κάποιο θεοσοφικό σύστημα, αλλά γιατί θα είχε πετύχει την γνώση μιας σπουδαίας ανακάλυψης-εφεύρεσης.

Μίσος για ό,τι συνιστά τον άνθρωπο.

            Η πολιτική κοινωνιολογία μας κάνει γνωστό το οτι ο άνθρωπος επιθυμεί να διατηρεί τη δική του σφαίρα. Αν αυτή σε φιλοσοφικό επίπεδο του δίνει μια λύση –έστω προσωρινή- στο ερώτημα-πάθος της ύπαρξης, τότε του το κατοχυρώνει λόγω της ελευθερίας του αυτοπροσδιορισμού του (και επομένως, του ετεροπροσδιορισμού του). Δεν είναι διόλου τυχαίο οτι τα σπλάχνα αυτών των ιδεοληπτικών αφηγημάτων, ξεκίνησαν να βάλλουν κατά της ιδιοκτησίας η οποία συνιστά το ένστικτο της αυτοσυντήρησης.

Ο άνθρωπος, δεν είναι tabula rasa όσο και να το ήθελαν οι οικοδόμοι του μηδενισμού που με θράσος καπηλεύονται έννοιες όπως «αλληλεγγύη» και «ισότητα» για να κραυγάσουν όχι τον θαυμασμό, αλλά τον οίκτο για την πεμπτουσία της Δημιουργίας, τον Άνθρωπο. Θα ήταν πρακτικό για κάθε ιδεοληπτικό να είναι ο άνθρωπος tabula rasa και μέσα από την προπαγάνδα να προγραμματίζεται, όμως για καλή μας τύχη, η φυσική επιλογή αδιαφορεί για τη γνώμη του Κυρίου Βούτση και του Κυρίου Γαβρόγλου.

Κατά την Ορθοδοξία, είμαστε εικόνες θεού. Η «σύγχρονη» σε ιδέες κυβέρνηση, επιθυμεί τη δημιουργία ενός όχλου ο οποίος θα είναι εικόνα προλετάριου. Σαφώς και «πόλις κορφώνει άνθρωπον». Αυτή η κυβέρνηση, βλέποντας παντού Βάρκιζες, παντού «ταξικό μίσος», επιθυμεί να δημιουργήσει εκείνο το εκλογικό σώμα που θα την επανεκλέγει. Μόνο ένα άοσμο, άμορφο εκλογικό σώμα που δεν έχει θέσει την υπαρξιακή του συγκρότηση κάτω από μια ταυτότητα που μοιράζεται με τους οικείους του μπορεί να ανανεώνει μια τέτοια ιδεοληπτική λαίλαπα. Η φτωχή και ενδεής επιχειρηματολογία για το έγκλημα που διέπραξαν βάζοντας το σύμβολο της σημαίας σε πλειστηριασμό…μέσω κλήρωσης, είναι οτι με κλήρωση διεξάγονταν οι διαδικασίες απόδοσης και απονομής αξιωμάτων στην Αρχαία Αθήνα. Τι άλλο λοιπόν περιμένετε από ανθρώπους που ταυτίζουν το βραβείο με το αξίωμα; Πώς να μην είναι ιδεοληπτικοι λαφυραγωγοί;

*Ο Αλέξανδρος Δρίβας είναι υποψήφιος διδάκτωρ διεθνών σχέσεων.

Εδώ Παππάς, εκεί Παππάς…

9
Ο Στέλιος Παππάς είναι από τη Λαμία, αλλά ένα ιστορικό στέλεχος μαθαίνει τη Θεσσαλονίκη σε μία εβδομάδα
|lamiareport

Αλέκος ΠαπαναστασίουΑλέκος Παπαναστασίου9 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2017 protagon.gr

Ο Στέλιος Παππάς, πατέρας του υπουργού Νίκου Παππά, διορίστηκε πρόεδρος στον Οργανισμό Αστικών Συγκοινωνιών Θεσσαλονίκης. Φυσικά, δεν έχει καμία σχέση με το αντικείμενο. Είναι, όμως, ιστορικό στέλεχος της Αριστεράς και μπαμπάς υπουργού. Δεν αρκούν αυτά;

Στην κυβέρνηση έκριναν ότι ο καλύτερος, σε όλη τη χώρα, για να αναλάβει πρόεδρος του κρατικοποιημένου Οργανισμού Αστικών Συγκοινωνιών Θεσσαλονίκης είναι ο Στέλιος Παππάς, παλαιό στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ και, όλως τυχαίως, πατέρας του υπουργού Νίκου Παππά.

Η σχετική ανακοίνωση έγινε από τον αρμόδιο υπουργό Χρήστο Σπίρτζη, ο οποίος από τη Θεσσαλονίκη, χωρίς καμία συστολή, χωρίς καν να κοκκινίσει, ενημέρωσε τον Τύπο για τη δεύτερη ευκαιρία καριέρας που δίδεται στον πατέρα του συναδέρφου του.

 Ο Στέλιος Παππάς είναι οικονομολόγος και διετέλεσε συντονιστής του Τμήματος Ευρωπαϊκής Πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ, τομέας που, όπως έχουμε δει, το κόμμα τα καταφέρνει μια χαρά. Επίσης άφησε έντονο το αποτύπωμά του στον αντιδικτατορικό αγώνα, κατά τη διάρκεια του οποίου αντιμετώπισε διώξεις. Εντάξει. Αυτά είναι ικανά να του δώσουν τιμές και το σεβασμό μας. Ομως πώς τον καθιστούν ικανό για να αναλάβει πρόεδρος του ΟΑΣΘ; Ο άνθρωπος είναι από τη Λαμία, ούτε καν από τη Θεσσαλονίκη, δεν έχει διοικητική εμπειρία και, αν μη τι άλλο, η μοναδική γνώση που έχει από δημόσιες συγκοινωνίες πρέπει να είναι η συχνότητα διέλευσης του λεωφορείου από τη γειτονιά του. Αλλά όλοι οι συνταξιούχοι, λίγο ως πολύ, ξέρουν κάθε πότε διέρχονται τα λεωφορεία από τον δρόμο τους.

Βέβαια, δεν διαφωνώ, η ιδιότητα του «ιστορικού στελέχους» τον καθιστά, για μερίδα ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ, ικανό να διοικήσει οτιδήποτε: από δημόσιο οργανισμό μέχρι υποβρύχιο, αν και τα ιστορικά στελέχη συνήθως προτιμούν γραφείο με τηλέφωνο παλαιού τύπου και γραμματέα να αφήνει πρωί-πρωί την «Αυγή», μαζί με το καφεδάκι. Επίσης είναι απολύτως βέβαιο ότι στα κομματικά και στα φιλικά μέσα του ΣΥΡΙΖΑ η κριτική στον διορισμό θα αντιμετωπιστεί με αφορισμούς του τύπου «βρήκαν ευκαιρία οι νεοφιλελεύθεροι να προσβάλλουν τους δημοκρατικούς αγώνες ενός ιστορικού στελέχους».

Η αλήθεια, βέβαια, είναι διαφορετική. Ο διορισμός του Στ. Παππά δίνει στην ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ άλλη μία ευκαιρία να χαχανίσει στα μούτρα των κορόιδων, επιβεβαιώνοντας ότι, ναι, είναι σαν τους προηγούμενους, ίσως και χειρότεροι. Ο ένας διορίζει τον μπαμπά του, ο άλλος τον εξάδερφο του, η άλλη τον καλό της και πάει λέγοντας. Στέλνει, ασφαλώς, ένα μήνυμα και προς τον στελεχιακό κορμό, θυμίζοντας ότι οι κομματικές συναλλαγματικές εξοφλούνται, απλώς πρέπει να τηρηθεί και μία ιεραρχία. Πρώτα θα βολέψει ο Νίκος Παππάς τον πατέρα του και αργότερα θα έρθει η σειρά για τη θυγατέρα του μεσαίου στελέχους.

Υπάρχει, θα πείτε, το πρόβλημα της ασυνέπειας. Εχουν πει τόσα και τόσα περί οικογενειοκρατίας και νεποτισμού… Ε, και; Πλέον τα προσχήματα έχουν καταρρεύσει. Αντιλαμβανόμενοι το εφήμερο της παρουσίας τους, βάζουν ό,τι μπορούν στο σακούλι. Ξέρουν ότι ήταν για μία φορά και πως δεν πρόκειται να κρατήσει για πολύ ακόμα.

protagon.gr

«Ο εξαγγελθείς Παραδειγματισμός, οδηγός για το στάτους της Brigitte Macron»

1

Του Αλκη Καλλιαντζίδη Οικονομολόγου  [email protected]     www.kalkis.eu

Στις 4-6-2017 είχα σκιαγραφήσει στις Ανιχνεύσεις το σχέδιο νόμου, αναφορικά με την ανάκτηση της χαμένης αξιοπιστίας ή με την ηθικοποίηση της γαλλικής πολιτικής ζωής :

http://www.anixneuseis.gr/?p=168911, το οποίο φυσικά υπέστη στο μεταξύ τροποποιήσεις και προσθήκες επί το αυστηρότερο. Χθες ψηφίστηκε πανηγυρικά με 412 ψήφους υπέρ, 74 κατά και 62 αποχές αυτό το υπεσχημένο νομοθέτημα, από την γαλλική Εθνοσυνέλευση, με μη απόντες τελικά του λαλίστατου Jean–Luc Mélenchon και των λοιπών γαλλικών αριστεροδεξιών δυνάμεων (δηλαδή το κατεστημένο των κοινοβουλευτικών προνομίων), λόγω της τηλεοπτικής μετάδοσης των κοινοβουλευτικών εργασιών από το κανάλι FR3.

Ο εν λόγω εμβληματικός νόμος έρχεται και περικόπτει κυρίως :

@ τις μη πιστοποιημένες, από ελεγκτές της Εθνοσυνέλευσης, οδοιπορικές δαπάνες των βουλευτών και των γερουσιαστών, που μέχρι τώρα χορηγούνται περίπου ανεξέλεγκτα και ανέρχονται μηνιαίως σε κάτι λιγότερο από 6.000 ευρώ ανά αιρετό ! Πέραν του μισθού τους 7.200 ευρώ.

@ το ειδικό αποθεματικό της Εθνοσυνέλευσης ύψους 140 εκατ. ευρώ το χρόνο από το οποίο οι αιρετοί αντλούσαν δωρεάν χρήματα με τα οποία πριμοδοτούσαν στη συνέχεια τοπικούς φορείς, σωματεία και οργανισμούς τοπικής αυτοδιοίκησης της εκλογικής τους περιφέρειας.  Ήτοι η επιτομή της Ρουσφετολογίας και συνακόλουθα η κατευθυνόμενη σταυροδοσία στις επόμενες εκλογές, εξ ου και οι «Λαοπρόβλητοι (;) αιρετοί». Μάλιστα επειδή επιτρεπόταν (του λοιπού δεν θα επιτρέπεται να είσαι ταυτόχρονα και Δήμαρχος και Βουλευτής και Υπουργός), ο βουλευτής ή ο γερουσιαστής μπορούσε σύνομα, αλλά ξεδιάντροπα βέβαια, να επιδοτεί ακόμα και τον ίδιο το Δήμο του στον οποίο ήταν παράλληλα και Δήμαρχος ! Με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα τον  πρόεδρο της προηγούμενης Εθνοσυνέλευσης ο οποίος επιχορήγησε νόμιμα τον Δήμο του, Saint Denis, με 400.000 ευρώ, αντλώντας τα από αυτό το αποθεματικό. Το 2011 222 βουλευτές ήταν ταυτόχρονα και Δήμαρχοι και φυσικά έκαναν χρήση του εν λόγω αποθεματικού ύψους 150 εκατ. ευρώ, με αυξητική τάση 29% την τελευταία πενταετία. Τούτο το προνόμιο ισχύει κατ’ άλλους από το 1970 και κατ’άλλους από το 1905, στα πλαίσια του νόμου διαχωρισμού του γαλλικού Κράτους και της Εκκλησίας, σύμφωνα με τα στοιχεία των Hélène Bekmezian και Alexandre Léchenet του ηλεκτρονικού Le Monde, στο άρθρο τους «Explorez les 150 millions de subventions de la réserve parlementaire en 2011», στις 7-8-2017.

@ τους βουλευτές που έχουν ποινικό μητρώο βεβαρημένο.

@ τις προσλήψεις συγγενικών προσώπων στα ιδιαίτερα Γραφεία βουλευτών, γερουσιαστών, υπουργών και αιρετών της τοπικής αυτοδιοίκησης.

Όπως έγραφα στις 21-07-2017 στις Ανιχνεύσεις http://www.anixneuseis.gr/?p=171670 «Έρχονται λοιπόν οι «εκνευρισμένοι» βουλευτές τις αντιπολίτευσης και λένε στην αρμόδια κοινοβουλευτική επιτροπή : καλά εμάς μας αφαιρείτε τις διάφορες αποζημιώσεις που εισπράτταμε τα προηγούμενα χρόνια, μας απαγορεύετε την πρόσληψη στα Γραφεία μας συγγενικών μας προσώπων, και η Πρώτη Κυρία (Brigitte Macron δηλαδή) θα έχει ειδικό στάτους, ειδικό προϋπολογισμό και ειδικούς συνεργάτες ; Αυτό είναι δυο μέτρα και δυο σταθμά». Και νομίζω ότι έχουν δίκαιο, άσχετα αν σφαδάζουν για το επικείμενο τσεκούρωμα των προνομίων τους που απαίτησε ο γαλλικός λαός δια της πρόσφατης ψήφου του.

Παρόλο ότι ο Macron είχε προαναγγείλει προεκλογικά το ειδικό στάτους για τη σύζυγό του, ένα σημαντικό μέρος της γαλλικής κοινής γνώμης (με αυξητική τάση) τον κατηγορεί ότι θέλει να εφαρμόσει το «Κάντε  αυτό που λέω, όχι αυτό που κάνω». Και αυτό θα του στοιχίσει πολύ ακριβά, (ίσως πιο πολύ και από τη μεταρρύθμιση του Κώδικα Εργασίας) αν επιμείνει στην πιστή εφαρμογή της προαναγγελίας του. Πράγματι, αν δούμε τα αριθμητικά στοιχεία της ιντερνετικής καταγγελίας για αυτό το θέμα, θα διαπιστώσουμε ότι εκατοντάδες χιλιάδες ηλεκτρονικές υπογραφές συγκεντρώθηκαν ενάντια στην εφαρμογή αυτής της προεδρικής εξαγγελίας, σύμφωνα με το άρθρο : «Première dame, un emploi familial qui passe mal» των Pierre Steinmetz και Antoine Piel, που είδε το φώς της δημοσιότητας στις 8-8-2017 στην ηλεκτρονική Libération και που αναφέρει ότι 220 000 Γάλλοι αντιτάχθηκαν μέσα σε 3 βδομάδες στο όλο εγχείρημα, μέσα από το εξειδικευμένο site Change.org (στο οποίο είναι εγγεγραμμένοι 2.000.000 Γάλλοι). Αυτό έγινε μετά από την σχετική πρωτοβουλία του καλλιτέχνη Thierry Paul Valette.

Στο άρθρο «L’Elysée précisera à la rentrée le rôle public de Brigitte Macron» της ηλεκτρονικής έκδοσης της εφημερίδας Le Monde.fr στις 09.08.2017, αναφέρεται ότι το 2014 το γαλλικό Ελεγκτικό Συνέδριο υπολόγισε σε 450.000 ευρώ ετησίως το κόστος της Πρώτης Κυρίας, δίχως στάτους. Σχολιάζονται επίσης στο πώς λειτουργούσαν ατύπως οι σύζυγοι ή οι συμβίες των προηγηθέντων προέδρων της 5ης γαλλικής δημοκρατίας και πώς ξόδευαν το δημόσιο χρήμα στο προεδρικό Μέγαρο Elysée.

Κάτω από αυτές τις αντιδράσεις μάλλον ο Macron θα εγκαταλείψει το ειδικό καθεστώς της συζύγου του, αρκούμενος σε μια απλή «Χάρτα της Διαφάνειας» (charte de la transparence), όπως αναφέρθηκε Δευτέρα βράδυ στο κανάλι BFM TV. Αυτό θα του επιτρέψει να δείξει στους Γάλλους, αλλά και στη σύζυγό του, ότι ο ίδιος κράτησε την υπόσχεσή του και παράλληλα να σταματήσει γρήγορα τη σχετική διαμάχη που ξέσπασε τις τελευταίες μέρες.

Καλώς ο  Macron ξεκίνησε να νομοθετεί για να εφαρμόσει Μέτρα υπέρ της ανάκτησης της αξιοπιστίας της γαλλικής πολιτικής η οποία όμως τον περιλαμβάνει. Δεν τον αφήνει απέξω.  Αυτό συνάδει με την μετεκλογική του απαίτηση από τα μέλη της κυβέρνησής του για «Παραδειγματισμό». Αυτό ικανοποιεί το λαϊκό αίτημα ενάντια στην πολιτική χλιδή. Και είναι βέβαιο ότι θα συμβάλει στην εξοικονόμηση σημαντικών πόρων, όταν μειωθούν κατά ένα τρίτο οι αιρετοί της χώρας του (βουλευτές, γερουσιαστές, δημοτικοί και περιφερειακοί σύμβουλοι) αλλά και οι λειτουργικές τους δαπάνες. Χρειάζεται μεγάλη προσοχή ως προς τις λειτουργικές δαπάνες της συζύγου του. Ας μην επιμείνει σε αυτήν την προεκλογική του εξαγγελία. Ας φανεί εδώ ασυνεπής, αφού φαίνεται ολοκάθαρα ότι δεν θα περάσει με συμπάθεια αυτή η προεκλογική του εξαγγελία. Ας λειτουργήσει η σύζυγός του, μέσα στην ειδική υπάρχουσα χλιδάτη πτέρυγα της Κυρίας στο Elysée, με εθελοντές ή με αποσπασμένους ειδικούς Συνεργάτες επί των Ατόμων με Ειδικές Ανάγκες (ΑΜΕΑ), δημοσίους υπαλλήλους οι οποίοι πληρώνονται ήδη από τον κρατικό προϋπολογισμό και ας περνάει με τα ευρύτερα λειτουργικά έξοδα του προεδρικού μεγάρου. Αυτό συνιστά μια έξυπνη οικονομική διαχείριση που ορθώς ζήτησε από τους δημάρχους και τον παραιτηθέντα στρατηγό, ο οποίος αρνήθηκε υβρίζοντας να εξοικονομήσει 850 εκατ. ευρώ επί ενός ετήσιου προϋπολογισμού 32,5 δις του υπουργείου εθνικής άμυνας ! Σαν να μην πρέπει να αφορά τους πάντες η εξυγίανση της γαλλικής οικονομίας. Δηλαδή και τους ένστολους αλλά και τη σύζυγο του προέδρου της Δημοκρατίας. Εξάλλου ο σύζυγος της Μέρκελ δεν διαθέτει κανένα ειδικό στάτους.

Περιμένουν στη γωνία για να κατασπαράξουν τον Μακρόν, όλοι αυτοί που ξεβολεύτηκαν μετά την ήττα τους στις τελευταίες εκλογές και έχουν πρόβλημα πολιτικάντικου προσανατολισμού αλλά και οικονομικής επιβίωσης ορισμένοι. Όμως και οι ψηφοφόροι οι οποίοι θα κληθούν οσονούπω να μειώσουν το εισόδημά τους, αφού θα αλλάξει ο Κώδικας Εργασίας.

Παραδειγματισμός λοιπόν κύριε Μακρόν. Ιδιαίτερα αν πρόκειται για την 1η Κυρία της Γαλλίας.

 

India-US Counterterrorism Cooperation: The Way Forward

0

EXECUTIVE SUMMARY: Narendra Modi’s visit to the Trump White House in June was his fifth visit to the US since becoming PM of India in 2014, but his first encounter with an American president who does not seem to share his immediate predecessors’ positive view of India. Since Trump’s election on an “America First” platform, there has been apprehension in New Delhi that it might fall off Washington’s radar.

State visits are a good indicator of the strength of bilateral relations, in terms of the hospitality bestowed on the visiting leader and the deals reached. According to these criteria, Indian PM Narendra Modi’s June visit to the US was successful.

From an Indian standpoint, the meeting was about ensuring the continuation of the positive momentum that had been a feature of the bilateral relationship. Despite low expectations, the leaders got along well. Not surprisingly, Modi and Trump vowed to “destroy radical Islamic terrorism.” The Trump administration also approved a long pending Indian demand that the US sell it unmanned surveillance drones. (The Indian navy wants these drones to keep watch over the Indian Ocean, which has witnessed an unusual spurt in maritime activity by China.) The deal is the first such purchase by a country that is not a member of the NATO alliance.

After the Modi-Trump meeting, the sides released a joint statement entitled “United States and India: Prosperity Through Partnership.”The statement emphasizes profound cooperation on counterterrorism, with the two leaders “stress[ing] that terrorism is a global scourge that must be fought and terrorist safe havens rooted out in every part of the world.” The countries decided to strengthen their cooperation against terrorist groups including al-Qaida and ISIS, and India expressed its appreciation to the US for naming the leader of Hizb-ul-Mujahideen a Specially Designated Global Terrorist. The statement also addressed the countries’ intelligence-sharing and operational-level counterterrorism cooperation to disrupt global terrorist recruitment efforts.

US-India security cooperation has expanded in recent years, and an important component of that cooperation is counterterrorism. The India-US Joint Working Group on Counterterrorism, which came into being in 2001, has led to the exchange of intelligence on terrorist financial operations as well as support for joint training in border management, surveillance techniques, and terrorist incident response. Through the Anti-Terrorism Assistance (ATA) Program, American agencies like the Federal Bureau of Investigation (FBI) and the Department of Homeland Security (DHS) have trained scores of Indian security personnel in counterterrorism activities.

The 2008 Mumbai terrorist attacks prompted greater bilateral counterterrorism cooperation, including a commitment by Washington to pressure Islamabad further on the issue. During the inaugural India-US Strategic Dialogue in 2009, US President Barack Obama and Indian Prime Minister Manmohan Singh called for eliminating terrorist safe havens in Afghanistan and Pakistan.

The Counterterrorism Cooperation Initiative (CCI), signed in 2010, is forging close and effective cooperation on counterterrorism, information-sharing, and capacity-building. The CCI has included several projects for enhancing joint counterterrorism capabilities through the sharing of advanced techniques, best practices, and investigative skills. In 2014, the US created a Homeland Security working group under the bilateral High Technology Cooperation Group (HTCG) with the aim of facilitating joint access to counterterrorism-related technology.

The Indian and US intelligence services have collaborated on many regional terrorism threats, such as al-Qaeda, Lashkar-e-Tayyiba (LeT), Jaish-e-Muhammad (JeM), the Haqqani Network, and ISIS. The Indian and US defense ministries have discussed these threats at the highest levels. In February 2015, India formally banned ISIS and its associated organizations.

In September 2015, both sides decided to transform their relationship into “a defining counterterrorism partnership for the 21st century” during a meeting between Indian External Affairs Minister Sushma Swaraj and then US Secretary of State John Kerry. In 2016, the annual Yudh Abhyas military exercise focused on counterinsurgency and counterterrorism operations in mountainous regions.

In his June 2016 speech to the US Congress, Modi emphasized the need to “deepen our security cooperation” through a well-crafted policy “that isolates those who harbor, support, and sponsor terrorists; that does not distinguish between ‘good’ and ‘bad’ terrorists; and that delinks religion from terrorism.” President Obama also stressed the importance of finding more creative opportunities for collaboration in counterterrorism.

Cooperation against cyberterrorism is another important feature of India-US security cooperation. The governments launched a Strategic Cyber Policy Dialogue in 2013. The Framework for the India-US Cyber Relationship, the first such document the US has signed with any foreign government, commits both countries to principles such as promoting international law, public-private partnerships, and appropriate norms of state cyber conduct. More recent cooperation has expanded to further command, control, communications, computer, and intelligence (C4I) elements.

In December 2016, Washington designated New Delhi a Major Defense Partner, a status unique to India. According to a joint statement, it “institutionalizes the progress made to facilitate defense trade and technology-sharing with India to a level at par with that of the United States’ closest allies and partners, and ensures enduring cooperation into the future.”

Challenges

The real obstacle to India-US counterterrorism cooperation comes from Washington’s ties with Islamabad. Pakistan, particularly its notorious Inter-Services Intelligence (ISI), has sponsored terrorism against Indian targets. American officials, while agreeing with Indian accusations, have felt compelled to cooperate with the ISI, as they have considered its help necessary to support America’s war efforts in Afghanistan.

The 2008 Mumbai attack deepened India’s suspicions about US reluctance to share information detrimental to Pakistan with India. The US authorities denied Indian agencies access to David Headley, a Pakistani-American who participated in the attack.

The major victory of Modi’s visit to the US was on the issue of terrorism. The language in the joint statement on Pakistan was sharp: “The leaders called on Pakistan to ensure that its territory is not used to launch terrorist attacks on other countries. They further called on Pakistan to expeditiously bring to justice the perpetrators of the 26/11 Mumbai, Pathankot, and other cross-border terrorist attacks perpetrated by Pakistan-based groups.”

The Trump administration seems incapable, however, of making crucial decisions about the sixteen-year war on terror in Afghanistan or the American relationship with Pakistan, where the US has extremely low favorability ratings. American decisions in these areas will lay the groundwork for a potentially terror-free South Asia.

The US State Department’s Country Report on Terrorism 2016, released on June 19, states, “Numerous terrorist groups, including the Haqqani Network (HQN), Lashkar-e-Tayyiba (LeT) and Jaish-e-Mohammad (JeM), continued to operate from Pakistani soil in 2016. Although LeT is banned in Pakistan, LeT’s wings Jamaat-ud-Dawa (JuD) and Falah-i-Insaniat Foundation (FiF) were able to openly engage in fundraising, including in the capital. LeT’s chief Hafiz Saeed (a UN-designated terrorist) continued to address large rallies.” The report, which also laments the slow progress on regulating madrasas, blocking extremist messaging, cutting off terrorist financing, and strengthening the judicial system, clearly vindicates India’s longstanding position on the menace of cross-border terrorism.

Hence, business as usual is unsustainable on this front. The current war against an ever-increasing number of jihadists and the stalemate in Afghanistan derive from America’s ill-thought out support for Pakistan’s ISI and its monstrous jihadist proxies in the Soviet-Afghan War of the 1980s. The Trump administration must decide whether it can afford to treat Pakistan as a partner or whether the time has come to confront it for its long-term support for terrorist organizations.

India strongly believes that defeat of the non-state organizations that propagate the Wahhabi and jihadist creed would require a strategy to undermine both the will and capacity of al-Qaeda, ISIS, the Taliban, Lashkar-e-Tayyiba, and Jaish-e-Mohammad, and the states that provide material and ideological support for them, such as Pakistan.

Unique facilitators

India and Israel established diplomatic relations in 1992. One of the primary drivers of India’s decision was pressure from the US.

Following the disintegration of the USSR in 1991, India decided it was going to liberalize its economy and needed a global interface. India was looking for new markets to meet its defense requirements after the collapse of its main supplier, and the US was the obvious choice.

The US was ready to help, but wanted India to accommodate Israel in its foreign policy. It was against this background that on January 29, 1992, the eve of Indian Prime Minister Narsimha Rao’s significant visit to the US, India decided to upgrade ties with Israel, amending its long-held position on the Middle East conflict.

The main purpose of Rao’s visit was to increase US economic and military aid to India. It was also strongly felt in some circles in the Indian government that the establishment of diplomatic relations between India and Israel would improve India’s image in the US and facilitate approval by the IMF and the World Bank of financial aid that India desperately needed at that time.

It was recognition of the influence of the Jewish lobby in the US that promoted this positive development in Indo-Israeli relations. When Modi made his historic visit to Israel on July 4-6, 2017, the former US ambassador to Israel, Dan Shapiro, tweeted that the “stunningly successful visit of Indian PM Modi this week was a huge strategic win for Israel.”

At present, there are around 3 million Indians living in the US, representing approximately 1% of America’s total population. Indian Americans, who constitute the third-largest Asian group in the US, are among the best educated and highest earning minority groups in the country.

This group is becoming increasingly integrated into the American political system. Over the past two decades, they have started to organize politically via the creation of lobby and advocacy groups. Their primary organizational model is the American Jewish lobby.

There can be no doubt that closer interaction between the lobby groups has facilitated closer interaction between the two governments. Modi’s successful Israel visit is the most visible manifestation of this.

The Indian and Jewish communities in the US are very proud that India and Israel, respectively, have remained liberal democracies since they acquired independence. This is no small achievement, as they are the only two countries out of more than 100 that gained independence after the end of colonialism to stay democratic.

The Jewish and Indian lobbies in the US must come together to convince influential figures in the Trump administration that Pakistan is the real source of jihadist terrorism in South Asia. They must continue to demand the shutting down of terrorist sanctuaries and the countering of jihad ideology, which is bent on destroying secular societies.

By

Vinay Kaura is Assistant Professor of International Affairs and Security Studies and Coordinator of the Center for Peace and Conflict Studies at Sardar Patel University of Police, Security and Criminal Justice in Rajasthan, India.

BESA Center Perspectives Papers are published through the generosity of the Greg Rosshandler Family

Το Αιγαίο και η Συνθήκη της Λωζάννης

0

 Άγγελος Συρίγος

Ενενήντα τέσσερα χρόνια μετά την υπογραφή της, η Συνθήκη της Λωζάννης εξακολουθεί να βρίσκεται μόνιμα στο προσκήνιο, με την Τουρκία να είναι ο αρνητικός πρωταγωνιστής καθώς εμφανίζεται συχνά να την αμφισβητεί και την Ελλάδα, αντίθετα, να απαιτεί τον σεβασμό της από τη γειτονική χώρα.

Η αναθεωρητική πολιτική της Τουρκίας στο Αιγαίο και οι ισχυρισμοί περί κατοχής 18 νησιών από την Ελλάδα, προκαλούν δικαιολογημένες αντιδράσεις στην Αθήνα και προβληματισμό στη διεθνή κοινότητα.

Τους ισχυρισμούς της Τουρκίας καταρρίπτει, επικαλούμενος την Συνθήκη της Λωζάννης, ο κ. Άγγελος Συρίγος αναπληρωτής καθηγητής Διεθνούς Δικαίου και Εξωτερικής Πολιτικής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο σε συνέντευξή του στο ΑΠΕ-ΜΠΕ,στην οποία ακτινογραφεί την τακτική της Άγκυρας στο Αιγαίο και τη Θράκη, την ευρύτερη περιοχή, αλλά και τα παιχνίδια εξουσίας στο εσωτερικό της Τουρκίας.

Το νέο στοιχείο που προκαλεί ισχυρούς κραδασμούς στην Τουρκία, και όχι μόνο, είναι ο αγώνας των Κούρδων να αποκτήσουν δικό τους κράτος. Το δημοψήφισμα της 25ης Σεπτεμβρίου στο ιρακινό Κουρδιστάν θα αλλάξει την ροή των εξελίξεων, ίσως και της ιστορίας και αυτό προκαλεί έντονο στρες στην Άγκυρα.

Όπως επισημαίνει ο κ. Συρίγος «ασχέτως του αποτελέσματος του δημοψηφίσματος, στο αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα θα έχουμε εξελίξεις και ριζικές ανατροπές στην περιοχή. Αυτός είναι και ο λόγος που η Τουρκία αντιδρά τόσο έντονα». Ενδεχόμενη δημιουργία κουρδικού κράτους σημαίνει τη δημιουργία νέου χάρτη στην περιοχή, θέμα για το οποίο ο κ. Συρίγος επισημαίνει ότι «με αυτό το δεδομένο θα πρέπει να θεωρούμε βέβαιο ότι εάν μπούμε κατ’ ουσία στην αλλαγή των όρων της συνθήκης της Λωζάννης, η διαδικασία αυτή δεν πρόκειται να είναι ειρηνική. Ελπίδα μας είναι η διαμάχη να επικεντρωθεί κυρίως στα μεσανατολικά σύνορα της Τουρκίας».

Για το Αιγαίο

Απαντώντας σε ερώτηση για την αμφισβήτηση της ελληνικής κυριαρχίας σε νησιά του Αιγαίου, ο κ. Συρίγος επισημαίνει ότι η Τουρκία παραιτήθηκε το 1923 από οποιονδήποτε τίτλο ή δικαίωμα επί όλων των άλλων νησιών, εκτός από τα νησιά που δόθηκαν στη Τουρκία. Σχολιάζοντας τις συχνές δηλώσεις Τούρκων αξιωματούχων, ο κ. Συρίγος τονίζει ότι τον τελευταίο καιρό κατηγορείται ο Ερντογάν ότι «χάρισε» στην Ελλάδα 15 ή κατά άλλους 18 νησιά στο Αιγαίο. Είναι μία ιστορία που ξεκίνησε ένας βουλευτής του κόμματος των Γκρίζων Λύκων και στη συνέχεια υιοθέτησε ολόκληρη η αντιπολίτευση. Πρόκειται, προσθέτει, για διάφορα μικρά νησιά στα οποία την τελευταία δεκαετία ο ελληνικός στρατός έχει εγκαταστήσει φρουρές για λόγους ασφαλείας. Στην πραγματικότητα δεν υπάρχει αμφιβολία ότι πρόκειται περί ελληνικών νησιών. Η εγκατάσταση φρουρών είναι απόρροια της ελληνικής κυριαρχίας. Είναι μία άλλη εκδοχή των γκρίζων ζωνών που ξεκίνησαν με τα Ίμια.

Στην ερώτηση αν ο Ερντογάν αμφισβητεί την Συνθήκη ή τον Κεμάλ Ατατούρκ, με τον οποίο συχνά φαίνεται να συγκρίνει τον εαυτό του, ο κ. Συρίγος απαντά:

«Ο Κεμάλ ήταν εκείνος που κατέστησε τη συνθήκη της Λωζάννης ως ένα από τα σύμβολα της νέας καταστάσεως πραγμάτων. Καθιέρωσε την υπογραφή της Συνθήκης ως εορτή που συνδέεται με την ουσιαστική γένεση της σύγχρονης «Τουρκικής Δημοκρατίας». Ο ίδιος είχε κάθε λόγο να δώσει έμφαση στο γεγονός. Συνδεόταν με την αιματηρή διαδικασία ανατροπής της Συνθήκης των Σεβρών και τον προσωπικό του ρόλο. Ήταν ένα γεγονός που έδινε έντονη αυτοπεποίθηση στους Τούρκους και δημιουργούσε τις προϋποθέσεις για την ανάπτυξη του τουρκικού εθνικισμού. Με αυτόν τον τρόπο, ο Μουσταφά Κεμάλ αναδείχθηκε στον αδιαφιλονίκητο ηγέτη της χώρας. Εμφανίζοντας ως προσωπική του επιτυχία την ανατροπή του δυσμενούς καθεστώτος της Συνθήκης των Σεβρών, αποκτούσε το πολιτικό βάρος για να προχωρήσει σε κοινωνικές και πολιτικές ανατροπές, αδιανόητες για οποιονδήποτε άλλο Τούρκο ηγέτη. Όταν σήμερα ο Ερντογάν στρέφεται κατά της συνθήκης της Λωζάννης ουσιαστικά στρέφεται κατά του ίδιου του Κεμάλ αμφισβητώντας εκ βάθρων ό,τι δημιούργησε ο τελευταίος μετά το 1923. Αποφεύγει προς το παρόν να αναφερθεί ρητώς στον Κεμάλ. Τα βέλη του επικεντρώνονται στον Ισμέτ πασά (Ινονού) που τον κατηγορεί ότι υπέγραψε τον διαμελισμό της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Ο Ισμέτ, όμως, στη Λωζάννη λειτουργούσε υπό τις αυστηρές εντολές του τούρκου Προέδρου..

Για το αν έχουν νομική υπόσταση οι ισχυρισμοί της Τουρκίας περί κατοχής νησιών από την Ελλάδα, ο κ. Συρίγος τονίζει:

«Είναι προφανές ότι οι απόψεις περί αμφιλεγόμενης κυριαρχίας επί ενός μεγάλου (πλην απροσδιόριστου) αριθμού ελληνικών νησιών στερείται νομικής βάσεως. Το θέμα λύνεται πολύ απλά από τη συνδυασμένη ανάγνωση των άρθρων 12 και 16 της Συνθήκης της Λωζάννης. Εκεί προκύπτει σαφέστατα ότι στην τουρκική κυριαρχία περιλαμβάνονταν μόνον η Ίμβρος, η Τένεδος, οι Λαγούσες νήσοι στην είσοδο του Ελλησπόντου και όλα τα νησιά που βρίσκονταν εντός τριών μιλίων από τις τουρκικές ακτές και δεν είχαν εκχωρηθεί ρητώς στην Ελλάδα. Η Τουρκία παραιτήθηκε το 1923 από οποιονδήποτε τίτλο ή δικαίωμα επί όλων των άλλων νησιών. Αυτό σημαίνει ότι, ακόμη και εάν μπορούσε να θεωρηθεί ότι στο Αιγαίο υπήρχαν «γκρίζες ζώνες» κυριαρχίας, η Τουρκία δεν είναι το κατάλληλο κράτος για διαπραγμάτευση του καθεστώτος τους».

Η Θράκη

Μια σοβαρή παράμετρος των ελληνοτουρκικών σχέσεων είναι η μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης, όπου η Τουρκία, όπως επισημαίνει ο κ. Συρίγος, προσπαθεί να λειτουργήσει ως παράλληλο κράτος. Στο ερώτημα ποιοι είναι οι στόχοι της Τουρκίας στη Θράκη, δεδομένου ότι η Συνθήκη της Λωζάννης αναφέρει τη μειονότητα ως μουσουλμανική, ο κ. Συρίγος αναλύει την τακτικής της Άγκυρας ως εξής:

«Ένα από τα ακανθώδη θέματα που σχετίζονται με τη μειονότητα στη Θράκη είναι ο χαρακτηρισμός της ως θρησκευτικής, εθνικής ή γλωσσικής. Στη Συνθήκη της Λωζάννηςαναφέρεται αποκλειστικώς ο θρησκευτικός χαρακτήρας της μειονότητας. Τις πρώτες δεκαετίες του Ψυχρού Πολέμου το ελληνικό κράτος προσπάθησε να επιβάλλει τον όρο τουρκική για να χαρακτηρίσει όλη τη μειονότητα. Η ζώσα πραγματικότητα μαρτυρεί την ύπαρξη τριών διακριτών εθνοτικών μουσουλμανικών ομάδων που μιλούν τουρκικά, πομακικά και ρωμανί και φέρουν ξεχωριστά πολιτισμικά γνωρίσματα. Η επίσημη τουρκική πολιτική επιμένει στο να θεωρεί όλη τη μειονότητα τουρκική. Η ελληνική πλευρά, αν και από τη δεκαετία του 1990 αποδέχεται ρητορικά την ύπαρξη τριών διακριτών ομάδων στο εσωτερικό της μειονότητας, στην πράξη τις αντιμετωπίζει ως ένα τουρκόφωνο σύνολο το οποίο διδάσκεται υποχρεωτικώς στο σχολείο την τουρκική γλώσσα και πολιτισμό. Στην περίπτωση των Μουσουλμάνων της ελληνικής Θράκης έχουμε μία κλασική περίπτωση «μειονοτήτων μέσα στη μειονότητα» ή «εσωτερικών μειονοτήτων», όπως επίσης χαρακτηρίζονται. Οι «μειονότητες μέσα στη μειονότητα», οι Πομάκοι και οι Τσιγγάνοι, δεν κινδυνεύουν να αφανισθούν από την κυρίαρχη πληθυσμιακή ομάδα, τους Χριστιανούς, αλλά από την κυρίαρχη εντός της μειονότητας πληθυσμιακή ομάδα, τους Τουρκόφωνους.

Η Τουρκία προσπαθεί, αρκετές φορές με επιτυχία, να λειτουργήσει στην ελληνική Θράκη ως παράλληλο κράτος δίπλα στο κράτος που «συνδιοικεί «ως προς τα θέματα που αφορούν στη μουσουλμανική μειονότητα. Δίνει ιδιαίτερη έμφαση στην προώθηση μειονοτικών, με τους οποίους διατηρεί στενές σχέσεις, ως υποψηφίων σε πολιτικές, δημοτικές και περιφερειακές εκλογές. Ένα άλλο σημείο αφορά την οικονομική διείσδυση στην περιοχή. Αυτή επιχειρείται με την ενθάρρυνση δημιουργίας επιχειρήσεων στην περιοχή είτε από μειονοτικούς είτε από επιχειρήσεις από την Τουρκία. Παράλληλα στο προξενείο συνεχίζονται διάφορες «παραδοσιακές» δραστηριότητες της Τουρκίας στην περιοχή. Δίδονται αφειδώς υποτροφίες για να πάνε νεαροί μαθητές του Γυμνασίου να σπουδάσουν στην Τουρκία, προσφέρονται δυνατότητες για συνέχιση των σπουδών σε τουρκικά πανεπιστήμια και ασκείται έλεγχος των ανεπιθύμητων σπουδαστών μέσω της βίζας, ενισχύεται ο έλεγχος επί των ιμάμηδων, διατηρείται η μαύρη λίστα για τις βίζες που χρειάζονται οι μουσουλμάνοι για επισκέψεις στην Τουρκία. Αμετακίνητος στόχος παραμένει βεβαίως η συγχώνευση των Πομάκων και Αθίγγανων με τους Τουρκογενείς».

Τα σημερινά δεδομένα

Μόλις προ ημερών, σύμφωνα με δηλώσεις Τούρκων αξιωματούχων εκφράστηκε ικανοποίηση γιατί με την Συνθήκη της Λωζάννης, η χώρα τους έσκισε την Συνθήκη των Σεβρών(που προέβλεπε την δημιουργία κουρδικού κράτους), έχοντας προφανώς στραμμένο το βλέμμα στο δημοψήφισμα της 25ης Σεπτεμβρίου στο ιρακινό Κουρδιστάν. Στο ερώτημα, τι αλλαγές μπορεί να σηματοδοτήσει αυτό το δημοψήφισμα, ο κ. Συρίγος απαντά:

«Ένα από τα προβλήματα που προέκυψαν στη συνδιάσκεψη της Λωζάννης σχετιζόταν με την κατοχή των περιοχών της Μοσούλης (ανατολικά προς το Ιράκ). Οι περιοχές αυτές βρίσκονταν υπό την κατοχή των Συμμάχων όταν υπεγράφη το 1918 η ανακωχή του Μούδρου (και το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου για την Τουρκία); Ή ήσαν στην κατοχή του οθωμανικού στρατού και συνεπώς έπρεπε να περιληφθούν στην Τουρκία; Το θέμα παρέμεινε εκκρεμές κατά τη Συνθήκη της Λωζάννης. Τελικώς, τον Νοέμβριο του 1925 το Διαρκές Δικαστήριο Διεθνούς Δικαιοσύνης κατακύρωσε την περιοχή στο Ιράκ που τότε βρισκόταν υπό βρετανική εντολή. Ήταν μία απόφαση που συχνά χρησιμοποιείται από αναλυτές για να εξηγήσει την απέχθεια με την οποία αντιμετωπίζουν έκτοτε οι Τούρκοι οποιαδήποτε πρόταση για επίλυση θεμάτων μέσω διεθνούς δικαιοδοτικού οργάνου. Οι Τούρκοι επιδιώκουν να ανατρέψουν αυτή την κατάσταση όχι μόνον διότι ορέγονται τους πλούσιους υδρογονάνθρακες της περιοχής. Διαπιστώνουν καθημερινά ότι οι περιοχές αυτές ήδη λειτουργούν ως πρόπλασμα ενός ανεξάρτητου κουρδικού κράτους που σε βάθος χρόνου θα οδηγήσει σε διαμελισμό και της ίδια της Τουρκίας.

Στο ερώτημα αν η δημιουργία ενός νέου χάρτη μπορεί να επηρεάσει την Συνθήκη της Λωζάννης ο κ. Συρίγος αφήνει σαφώς να εννοηθεί ότι βρίσκονται σε εξέλιξη ανακατατάξεις στην περιοχή.

Είναι σαφές, προσθέτει, ότι το ισχυρότερο κράτος της περιοχής, το Ισραήλ, εδώ και μία δεκαετία περίπου κινείται στη λογική δημιουργίας ενός ανεξάρτητου Κουρδιστάν. Η παρουσία των Κούρδων σε τέσσερα κράτη (Τουρκία, Ιράκ, Συρία και Ιράν) σημαίνει ότι όποιος τους επηρεάζει, θα μπορεί να επηρεάζει και τα συγκεκριμένα κράτη. Αυτό ενδιαφέρει το Ισραήλ κυρίως λόγω Ιράν. Όταν το 2006 το Ισραήλ εισέβαλε επί 34 ημέρες στον Λίβανο, συνάντησε τη λυσσώδη αντίσταση της Χεζμπολάχ που υποστηρίζεται από το Ιράν. Έκτοτε θεωρεί ότι οι Κούρδοι μπορούν να γίνουν η δική του «Χεζμπολάχ» στην ευρύτερη περιοχή. Εξ άλλου οι Κούρδοι είναι ένας μη αραβικός λαός και ίσως ο μόνος στην ευρύτερη περιοχή που βλέπει με τόση συμπάθεια τη Δύση. Οι προσδοκίες του Ισραήλ για τους Κούρδους είναι ο πραγματικός λόγος της επιδεινώσεως των σχέσεων της Άγκυρας με το Τελ Αβίβ. Το επιφαινόμενο ήταν η απόφαση της Τουρκία να υποστηρίξει την διάσπαση του αποκλεισμού της Γάζας. Επομένως, ασχέτως του αποτελέσματος του δημοψηφίσματος, στο αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα θα έχουν εξελίξεις και ριζικές ανατροπές στην περιοχή. Αυτός είναι και ο λόγος που η Τουρκία αντιδρά τόσο έντονα.

Στο ερώτημα, αν τελικά η Συνθήκη της Λωζάννης είναι ισχυρή ή τρίζει, ο κ. Συρίγος απομυθοποιεί τον θόρυβο που γίνεται επισημαίνοντας τα ουσιώδη, ότι:

«Οι περισσότερες διατάξεις της συνθήκης της Λωζάννης είναι πρακτικώς αδιάφορες στις αρχές του 21ου αιώνα ή έχουν αντικατασταθεί από νεότερα κείμενα, ιδίως στο θέμα της προστασίας των μειονοτικών δικαιωμάτων. Η εμμονή των δύο χωρών στην επίκληση της συνθήκης οφείλεται στο γεγονός ότι ρυθμίζει τα θέματα των συνόρων και των μειονοτήτων. Όσο οι σχέσεις των δύο χωρών επιστρέφουν συνέχεια σε εντελώς βασικά και αυτονόητα θέματα, όπως τα σύνορα, η συζήτηση υποχρεωτικά αναφέρεται στη Συνθήκη της Λωζάννης.

Οι συνθήκες που θεσπίζουν συνοριακές γραμμές περιβάλλονται με ιδιαίτερο κύρος. Η Σύμβαση της Βιέννης περί του Δικαίου των Συνθηκών του 1968 (άρθρο 62.2.α) εξαιρεί ρητώς τις συνθήκες από την εφαρμογή της ρήτρας της θεμελιώδους μεταβολής των περιστάσεων (rebus sic standibus). Ο λόγος της εξαιρέσεώς τους είναι η προστασία του συνοριακού status quo και η θέσπιση του απαραβίαστου των συνοριακών ρυθμίσεων.

Με αυτό το δεδομένο θα πρέπει να θεωρούμε βέβαιο ότι εάν μπούμε κατ’ ουσία στην αλλαγή των όρων της συνθήκης της Λωζάννης, η διαδικασία αυτή δεν πρόκειται να είναι ειρηνική. Ελπίδα μας είναι η διαμάχη να επικεντρωθεί κυρίως στα μεσανατολικά σύνορα της Τουρκίας».

Αποτίμηση

Αποτιμώντας, τέλος, την εφαρμογή της Συνθήκης επί 94 χρόνια, ο κ. Συρίγος αναφέρει ότι για την Ελλάδα η Συνθήκη της Λωζάννης απετέλεσε το ουσιαστικό τέλος της πολιτικής της Μεγάλης Ιδέας μετά από έναν αιώνα ζωής και προσθέτει:

«Η απομάκρυνση των Ελλήνων από τις προαιώνιες εστίες τους στη Μικρά Ασία και την ανατολική Θράκη περιόρισε δραματικά τους ελληνικούς πληθυσμούς που βρίσκονταν εκτός των ορίων του ελληνικού κράτους. Η μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού πολιτικού κόσμου αποδέχθηκε ως οριστικές τις διευθετήσεις και τα σύνορα του 1923 με την Τουρκία. Προτεραιότητα πλέον αποκτούσε η διασφάλιση των ορίων του κράτους και η αποκατάσταση των εκατοντάδων χιλιάδων προσφύγων. Με τους πρόσφυγες, η Ελλάδα, πέραν της θρησκευτικής, αποκτούσε και φυλετική ομοιογένεια. Αυτό ήταν ιδιαιτέρως κρίσιμο στην περιοχή της Μακεδονίας.

Αλλά και για την Τουρκία η Συνθήκη της Λωζάννης αποτελεί ορόσημο. Με αυτήν οριστικοποιήθηκε ο διαμελισμός της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ανατράπηκε το καθεστώς που προέβλεπε η Συνθήκη των Σεβρών και διασφαλίσθηκε η Μικρά Ασία ως έδαφος του εθνικού τουρκικού κράτους και «μητέρα πατρίδα». Η Τουρκία μέσα σε δέκα έτη είχε χάσει επαρχίες που για αιώνες ήσαν οθωμανικές. Η Συνθήκη της Λωζάννης σιώπησε για την υπό τραγικές συνθήκες εκκαθάριση των μη μουσουλμανικών πληθυσμών. Η εκκωφαντική αυτή σιωπή αποτέλεσε έμμεση επιβράβευση των νεοτουρκικών/κεμαλικών πολιτικών κατά των μειονοτήτων.

Αν και η συνθήκη εφαρμόσθηκε από την πρώτη στιγμή πλημμελώς σε αρκετά θέματα, αποτέλεσε σημείο αναφοράς στις ελληνοτουρκικές σχέσεις και έχει προσλάβει διαστάσεις σχεδόν μυθικές. Είναι χαρακτηριστικό ότι και από τις δύο πλευρές η συνήθης κατηγορία έναντι της άλλης πλευράς είναι ότι επιδιώκει παραβίαση και ανατροπή της συνθήκης. Και οι δύο χώρες εξακολουθούν με αξιοθαύμαστη συνέπεια να επικαλούνται τις διατάξεις της συνθήκης. Συνήθως μόνον ιστορικοί ασχολούνται με ένα διεθνές κείμενο που συνετάγη σχεδόν πριν από έναν αιώνα».

Αναδημοσίευση από το ΑΠΕ-ΜΠΕ

North Korean Brinksmanship on Trump’s Nuclear “Red Line”

0

EXECUTIVE SUMMARY: Pyongyang uses the buzz that accompanies its ballistic missile and nuclear tests, as well as the obscurity that conceals the extent of its infrastructure for weapons grade fissile materials production and nuclear weaponization, as tools with which to challenge Washington. Trump is not Obama, however. Kim Jong-un will need to tread carefully to avoid provoking an American preemptive strike.

On January 3, 2017, prior to his inauguration as president of the US, Donald Trump posted on Twitter: “North Korea just stated that it is in the final stages of developing a nuclear weapon capable of reaching parts of the US. It won’t happen!” With this tweet, Trump apparently drew a red line for Pyongyang.

This did not encourage North Korea to retreat. It has, in fact, conducted many ballistic missile tests since Trump’s inauguration. This behavior is a continuation of its defiance of the US on nuclear and missile issues dating back to President Clinton’s tenure and even earlier.

While Pyongyang did conduct several ballistic missile tests during Obama’s presidency between 2012 and 2016, they mostly failed. The low number of tests conducted was thus due to the immaturity of North Korea’s long-range missile technology rather than to any reluctance on the part of Kim Jong-un to challenge the Obama administration. As proof, Pyongyang severely provoked Washington by conducting three nuclear tests between 2013 and 2016, which could have had dramatic political and military implications.

Over the past year, North Korea has tested the Pukguksong-2 medium-range (1,200 km) ballistic missile and the Hwasong-12 (tested on May 13). That missile, of intermediate range (over 4,000 km), is capable of hitting the American base of Guam in the heart of the Pacific.

Particularly noteworthy, however, were the two test flights of the Hwasong-14 on July 4 and 28. According to American estimates, the apogees and ranges of the flights confirm that the Hwasong-14 is an intercontinental ballistic missile (ICBM). This weapon is estimated to be capable of reaching a range of 7,000-8,000 km, which would enable it to hit targets such as Alaska, Hawaii, and perhaps even Seattle. It can carry a payload of 500 kgs.

Pyongyang itself referred to the July 4 test as an intercontinental missile launch. According to North Korean state television, Kim Jong-un “observed the test in person”, and North Korean news agency KCNA reported that he jeered, “This is a gift to the American bastards” on their Independence Day.

North Korean media claimed the test proved that the missile could be equipped with a thermally protected atmospheric reentry vehicle, implying that it can carry a nuclear warhead. According to a document distributed by the KCNA, the ICBM launch “fully demonstrated the will and capacity of the DPRK to annihilate the US.”

Strikingly, Seoul differed with both Washington and Pyongyang. A member of the South Korean parliament’s intelligence committee stated during a televised briefing, about a week after the test, that according to his country’s intelligence assessment, North Korea has not yet mastered reentry and guidance system capabilities for ICBMs as it lacks suitable testing facilities for atmospheric reentry technology (presumably wind tunnels). They believe the missile launched on July 4 was not an ICBM but a KN-17, or possibly the medium range Hwasong-12.

Seoul’s intelligence assessment may be biased to align with the political outlook of new president Moon Jae-in, who seeks to improve relations with the North. However, Russia, usually adversarial towards the US, has stated that the last test was conducted with a medium-range missile. Its early-warning radar “Voronezh-VP” in the Irkutsk region showed that the missile only reached a maximum height of 535 kms and a range of 510 km.

Contrary to the media hype accompanying its missile tests, North Korea has maintained some ambiguity in recent years over its nuclear weapons development (with the exception of its third nuclear test conducted in 2013, and the fourth and fifth tests, conducted in 2016, the publicity of which was intended to aggrandize North Korean power). According to Japanese daily Asahi Shimbun of June 11, North Korea was on the verge of conducting a sixth. This assessment was based on “intensified activity” in Punggye-ri, an underground nuclear test site in the mountainous region of Kilju province in the northeast.

The Japanese newspaper’s claim was questioned two days later by experts from the 38 North website of the Johns Hopkins School of Advanced International Studies, which specializes in the study of North Korea. In their view, the Japanese report was likely “fake news.” 38 North experts relied on commercial satellite imagery from June 10 that showed no unusual activity at the site. To their understanding, the most that could be determined was that the test site is on constant standby, and “a sixth nuclear test could be conducted at any time, with minimal advance warning. At this point, renewed nuclear testing is almost entirely dependent on a North Korean leadership decision.”

In view of the North Korean “Iron Curtain,” it is extremely difficult to obtain significant HUMINT (human intelligence) on the goings-on inside that country, especially regarding its facilities for producing fissile materials for nuclear weapons. The IAEA (International Atomic Energy Agency) and its inspectors do not have a foothold in North Korea after the latter withdrew in 2003 from the NPT (nuclear Non-Proliferation Treaty), although even prior to this, it sought to deceive IAEA inspectors when they wished to monitor its nuclear facilities.

With that said, over the past decade, significant HUMINT has been acquired by the West. Professor Siegfried Hecker, a former director of the Los Alamos National Laboratory who devoted his career to the development of US nuclear weapons, was invited to North Korea seven times by the local authorities between 2004 and 2015. Hecker led Stanford University delegations during those visits. Pyongyang’s aim was apparently to prove to the world that it had nothing to hide and that its nuclear program had peaceful objectives.

At the same time, US officials saw these visits as a convenient means of obtaining inside information from within North Korea’s sealed walls. Satellite imagery plays a crucial role in identifying activities within these facilities, and even thermal satellite imagery is available today. Modern-day satellites are equipped with infrared sensors that can detect heat-emitting plants all over the globe, such as nuclear reactors.

At least until the end of the previous decade, the plutonium route was dominant in the production of fissile material for North Korea’s nuclear weapons. The main facilities required were a reactor to produce weapons-grade plutonium from its nuclear fuel and a “hot lab” to extract the plutonium from the spent nuclear fuel.

At the beginning of 1980, North Korea began building an independent 25-megawatt, plutonium-producing reactor (5 MWe) at the Yongbyon nuclear research center, about 90 kilometers north of Pyongyang. The reactor, which is gas-cooled/graphite-moderated, is of the British MAGNOX reactor type.

The Calder Hall reactor, the world’s first MAGNOX reactor, was inaugurated in Britain in 1956 for producing electricity, but was also ideal for the production of plutonium for Britain’s nuclear weapons program. In the 1950s, Britain declassified the planning and technical specifications of the MAGNOX reactor, which were then published openly in the scientific literature.

In the early 1960s, Britain sold Japan a MAGNOX reactor for its first nuclear power plant, Tokai. Some believe North Korea had secret agents within the Japanese nuclear community and thus obtained detailed information on the Japanese reactor’s plans. In any event, North Korea’s plutonium-producing reactor was first revealed to the US intelligence community in April 1982 via satellite imagery.

Unfortunately, the West’s naiveté once again played into Pyongyang’s hands. In 1989, the Americans discovered by satellite imagery that in the vicinity of the plutonium reactor a long, narrow structure was being built, the characteristics of which indicated that it was a “hot lab” with significant plutonium separation capacity. They found that this “hot lab” was quite similar to the Belgian Eurochemic facility for irradiated nuclear fuel reprocessing, near the town of Mol, in terms of building structure and the technological processes of separating irradiated nuclear fuel.

According to Western intelligence agencies, North Korean scientists had been able to get their hands on the specifications of the Eurochemic facility and implement them in the “hot lab” at Yongbyon, officially calling it a “radiochemical laboratory”. It is estimated that this lab has the capacity to process spent fuel from MAGNOX reactors at an annual capacity of 200-250 tons and an extraction capacity of about 100 kgs of plutonium from the spent fuel.

During the second visit of Professor Hecker’s delegation to the Yongbyon center’s nuclear reactor in 2006, they were accompanied by its director, Dr. Ri Hong-Sop. When he showed them the plutonium reactor and the “radiochemical lab”, he stated with pride that they had mastered the entire plutonium production cycle technology. Dr. Ri referred to the nuclear fuel fabrication facility for the Yongbyon plutonium reactor and said they were completing preparations for the facility’s refurbishment, which was expected to reopen in 2007.

The exposure of Pyongyang’s military nuclear program was accompanied by crises vis-à-vis the West, headed by the US and the IAEA. However, in 1994, in an effort to improve its unstable economy, Pyongyang reached an “Agreed Framework” with the US whereby it would freeze its military nuclear program and dismantle the plutonium production infrastructure. The plutonium reactor and “radiochemical laboratory” were shut down, though considerable uncertainty remains as to the amount of plutonium produced in 1986-94 in the plutonium reactor and subsequently separated.

In any case, this was not the end of North Korea’s plutonium activity. In 2003, following its final withdrawal from the NPT, the plutonium reactor and “radiochemical laboratory” were reactivated.

North Korean zigzagging continued. In 2007, as a confidence-building measure, it demolished its 18m-high cooling tower, the prominent symbol of its plutonium project – but on April 25, 2009, Pyongyang announced the reactivation of the “radiochemical laboratory”. Additionally, following a further crisis with the West over its third nuclear test, Pyongyang announced in April 2013 that it intended to refurbish the reactor towards its reopening, which took place in September of that year. Satellite images indicate that the reactor was indeed operational at that time, though probably only sporadically, due to its obsolescence and to problems that appeared in the new cooling tower.

In June 2016, the IAEA assessed that North Korea was preparing to restart the plutonium reactor, the operations of which had been suspended since the end of 2015. According to 38 North, between October 2016 and January 2017, satellite images revealed indicative signs. The channel in the Taeryong River leading to and from the reactor’s cooling cisterns was re-dredged and cleared of ice. In a photo dated December 29, 2016, no snow could be detected on the roofs of the reactor or its auxiliary structures due to higher temperatures within them, in contrast to the snow that was piled up on the roofs of other buildings in the area – evidence of preparations for restarting the reactor.

Later, a satellite photo from January 22, 2017 showed an apparently warm water plume above the reactor’s cooling water outlet, a probable indication that the reactor was in operation. Yet thermal satellite photos between September 2016 and June 2017 indicate that during those months, the plutonium reactor operated at a low level or not at all.

As for the “radiochemical lab”, in October-November 2016, a very high traffic level of railroad flatcars was detected in the vicinity of the reactor. This was in contrast to sparse traffic levels in the previous months of 2016 and in 2015 – and in December 2016, no railroad flatcars were seen at all.

This was an important finding. Some of the 14m-long flatcars carried huge casks, similar to those observed at the Yongbyon center in 2000, when spent nuclear fuel was unloaded from the reactor and transferred to the “radiochemical laboratory” for plutonium separation. The full explanation was revealed by the thermal satellite photos mentioned above. The “radiochemical laboratory” was reactivated during the September-June period, and at least two reprocessing campaigns of plutonium extraction were conducted from batches of the reactor’s spent fuel.

The uranium enrichment program in North Korea began sometime in the mid-1990s in an exchange of information between Dr. Abdul Qadeer Khan, founder of the Pakistani nuclear program, and North Korea. Khan transferred to North Korea centrifuge technology for uranium enrichment in exchange for Nodong ballistic missile technology. At the time, two industrial-scale centrifuge models were operating in Pakistan: the P1, a first-generation centrifuge with a rotor of aluminum alloy; and the P2, with a maraging steel rotor, which is stronger and has a higher spinning velocity and therefore a greater yield than the P1.

As far back as the late 1990s, US intelligence suspected that a nuclear centrifuge enrichment program existed in North Korea, though the issue was not brought to light until October 2002. A month later, an unclassified CIA report to the US Congress stated, “North Korea’s goal appears to be a plant that could produce enough weapons-grade uranium for two or more nuclear weapons per year when fully operational, which could be launched as soon as mid-decade.”

Reportedly, due to the sanctions imposed on North Korea by the West, it had to use various schemes to carry out its procurement deals for the enrichment program, either directly with China or by using China as a transit point for purchased merchandise.

Only after its second nuclear test in 2009 did Pyongyang publicly announce that it would soon begin enriching uranium, which it claimed would be used as nuclear fuel for an experimental light water reactor (LWR) that was to begin construction after “a satisfactory success is achieved in the development of uranium enrichment technology.”  In fact, according to a Washington Post report at the end of 2009, Dr. Khan claimed that “North Korea began enriching uranium on a small scale from 2002, using ‘maybe 3,000 or even more’ centrifuges, through assistance from Pakistan for at least six years.”

During the visit of Prof. Hecker and his delegation to Yongbyon in November 2010, the delegation was presented with the uranium enrichment facility at the nuclear center. Prof. Hecker was amazed by what he saw. “Instead of seeing a few small cascades of centrifuges, which I believed to exist in North Korea, we saw a modern, clean centrifuge plant of more than a thousand centrifuges all neatly aligned and plumbed below us … The control room was astonishingly modern … this control room would fit into any modern American processing facility.” According to the chief engineer of the centrifuge plant, 2,000 centrifuges were installed in six cascades, all of which were manufactured in North Korea, according to the centrifuge types operating in Europe and Japan. Prof. Hecker noted that he understood from his hosts that the centrifuges in the facility were of the more advanced P2 type, intended for enriching uranium to 3.5%, a low enrichment level suitable for the production of nuclear fuel for an electricity-producing reactor.

Despite Pyongyang’s declaration that its uranium enrichment program was intended to fuel power reactors, the Americans feared it had established a parallel clandestine centrifuge facility to enrich uranium to a weapons level. In August 2015, a significant upgrade of the uranium enrichment facility at Yongbyon was reported involving the construction of another centrifuge hall. Presumably, in view of the similarity between the latter and the centrifuge hall seen by the Hecker delegation in November 2010, another 2,000 centrifuges were installed in the new hall as well.

The new hall was seen in satellite images from early 2015 with an accumulation of melted snow around it. It can be concluded that a heat source operated within the hall, and therefore that the hall may already have been active. It should be noted that the thermal satellite images from September 2016 through June 2017 showed increased thermal activity in the Yongbyon uranium enrichment plant, though it is not clear whether this was due to centrifuge operations or maintenance operations.

Pyongyang claimed that its fourth nuclear test, conducted in February 2016, was thermonuclear. Although the international scientific community viewed this claim with skepticism, it is possible that there is indeed R&D activity in North Korea. According to a recent report by the Institute for Science and International Security (ISIS) in Washington, it is probable that a facility for the production of lithium-6 was set up near the town of Hungnam on the east coast of North Korea. Lithium-6 is a stable isotope found in natural lithium metal at an abundance of 7.5%. Its separation from lithium-7, the most abundant lithium isotope, is produced using a chemical enrichment process. Lithium 6 is used as an explosive material in thermonuclear weapons, or for the production of tritium (a radioactive isotope of hydrogen that is used to boost the yield of a nuclear bomb).

ISIS’s assessment was based on North Korea’s efforts to purchase equipment and materials in 2012, efforts that were apparently exposed when communication with its suppliers abroad was intercepted. Yet 38 Northexperts did not locate in the thermal satellite images between September and June any activity in the isotope production facility at Yongbyon that is suspected of being involved in the production of tritium.

Finally, just as there is ambiguity about the extent of the efforts to produce fissile material in North Korea, there is uncertainty about its nuclear arsenal. Prof. Hecker estimated at the end of 2016 that the quantities of fissile material (plutonium and highly enriched uranium) that North Korea had accumulated were sufficient to produce about 20 bombs. At that time, ISIS Institute president David Albright put it between 13 and 30 plutonium and enriched uranium nuclear bombs, given that it was unclear whether North Korea operates one or two uranium enrichment facilities. He also estimated that North Korea was expanding its nuclear weapons stockpile by three to five bombs a year.

While Kim Jong-un desires his country’s military aggrandizement and the preservation of his regime, he must be careful not to escalate too far in defying Trump, who is not Obama. Trump may well consider an American pre-emptive strike. It could be that it is caution about Trump, not technical difficulty, that has stopped Pyongyang from carrying out a nuclear test so far in 2017. With that said, the ambiguity of both North Korea’s nuclear capability and Trump’s “red line” are likely to aid Kim Jong-un in his brinksmanship.

As for Trump, he undoubtedly wants to maintain his credibility in a face-off with another outsized ego. But in light of the sometimes contradictory constraints imposed upon him by the complex international system, he must calibrate his “red line” on the North Korean nuclear issue. At the moment, his only response was his signing on August 2 of a sanctions bill that targets North Korea.

His future responses remain to be seen. The way things look on the road to the White House is not the way they look once you get there.

By

Lt. Col. (ret.) Dr. Raphael Ofek is an expert in the field of nuclear physics and technology, who served as a senior analyst in the Israeli intelligence community.

BESA Center Perspectives Papers are published through the generosity of the Greg Rosshandler Family

Πήγε «διακοπές» η Τουρκική επιθετικότητα;

0
Του Κωνσταντίνου Λουκόπουλου Τρίτη 08 Αυγούστου 2017

Και εκεί που αρχίζαμε να «πιστεύουμε» με τόσα και τόσα που ακούγαμε τις προηγούμενες εβδομάδες από κάποια ΜΜΕ και «ειδικούς» αναλυτές ότι το θερμό επεισόδιο, που θα μπορούσε να οδηγήσει και σε σοβαρότερες καταστάσεις είτε στο Αιγαίο είτε στη Κύπρο, είναι επικείμενο, να που… «χαλαρώσαμε»! Τι έγινε λοιπόν; Πήγε διακοπές η τουρκική επιθετικότητα; Ή μήπως τελικά πήγαν διακοπές… όσοι καλλιεργούσαν πολεμική ατμόσφαιρα συμπεριλαμβανομένων και κάποιων υψηλά ισταμένων και κάποιων άλλων με «υψηλό δημοσιογραφικό κύρος»;

Το αδιαμφισβήτητο βέβαια γεγονός, μας αρέσει – δεν μας αρέσει, είναι ότι η Άγκυρα εδώ και καιρό, όπως συχνά επισημαίνουμε με την σχετική αρθρογραφία μας στο liberal, έχει δημιουργήσει και διατηρεί κλίμα έντασης με Ελλάδα. Αυτό γίνεται τόσο σε επίπεδο ρητορικής και δημόσιας διπλωματίας όσο και με περιορισμένες σε τόπο και χρόνο στρατιωτικές ενέργειες (μαζικές παραβιάσεις ΕΕΧ και παραβάσεις ΚΕΚ, υπερπτήσεις, «βιομηχανία» NAVTEX, αμφισβήτηση ορίων Έρευνας και Διάσωσης κλπ.) και σημειωτέο ότι όλες αυτές οι ενέργειες συνεχίζονται αδιάκοπα και αυτή την περίοδο. Απώτερος διαχρονικός στόχος της Άγκυρας είναι η ανατροπή του ισχύοντος status quo είτε αυτή είναι κεμαλική είτε νέο-οθωμανική! Εύλογη αναμφίβολα είναι λοιπόν η ανησυχία όλων μας για το που μπορεί να φθάσει η Τουρκία στην προώθηση του αναθεωρητισμού σε βάρος της Χώρας μας. Όπως εύλογος είναι και ο προβληματισμός μας για το μέχρι που μπορεί και οπωσδήποτε πρέπει να φθάσει η Ελλάδα προκειμένου να εξασφαλίσει την εθνική κυριαρχία και την εδαφικής ακεραιότητας της; Ποιες δυνατότητες και μέσα έχει και πως πρέπει να τα χρησιμοποιήσει και τι γίνεται μετά;

Η εύλογη όμως ανησυχία της κοινής γνώμης είναι κάτι εντελώς διαφορετικό από την ηθελημένη ή όχι δημιουργία «πολεμικής ατμόσφαιρας» από μικρό ευτυχώς τμήμα ΜΜΕ. Αφ’ ενός μεν, αυτή η… «πολεμική ατμόσφαιρα» βασίζεται σε υπερβολές που αφορούν στην Τουρκία, στην «θεοποίηση» του τι λέει και κάνει ο Πρόεδρος της και κάποιοι Τούρκοι Αξιωματούχοι αλλά και στις στρατιωτικές της δυνατότητες. Αφ’ ετέρου όμως στην από εδώ μεριά έχουμε επιδοθεί σε μία υπερπαραγωγή φωτογραφικών και κινηματογραφικών στιγμιότυπων από δραστηριότητες των Ελληνικών Δυνάμεων που αφορούν από… απλές επισκέψεις της Πολιτικής και Στρατιωτικής Ηγεσίας σε διάφορες Μονάδες (έχει μάλιστα πλέον δημιουργηθεί νοοτροπία) μέχρι και κάλυψη ασκήσεων και επιδείξεων. Παρεμπιπτόντως αυτά δεν συνιστούν αποτροπή όπως ακόμα περισσότερο και η ρητορική του Υπουργού Εθνικής Άμυνας που θυμίζει τις περισσότερες φορές ατάκες παλαιού ελληνικού κινηματογράφου.

Γιατί όμως και σε αυτό το θέμα να ακολουθούμε την κίνηση του εκκρεμούς και οι κύριες τάσεις να είναι από την μία μεριά η υπερβολική ανησυχία και από την άλλη η κίβδηλη μακαριότητα; Παρά την μέχρι τώρα απόλυτη κυριαρχία Ερντογάν, η Τουρκία αντιμετωπίζει σοβαρά εσωτερικά προβλήματα που οφείλονται σε πολυσύνθετους παράγοντες (δεν είναι του παρόντος να τους αναλύσουμε) ενώ δεν «της βγαίνει» το στρατηγικό πόκερ που έπαιξε στη Συρία αντιμετωπίζοντας σοβαρά αδιέξοδα! Ίσως κάποιοι κύκλοι στην Άγκυρα να θέλουν την στρατηγική «ήττα» στη Συρία να την εξισορροπήσουν με μία «επιτυχία» στο Αιγαίο ή στην Κύπρο. Οι ΤΕΔ παρά τα πλήγματα που υπέστησαν λόγω του αποτυχημένου πραξικοπήματος εκτιμάται ότι δύνανται να αναλάβουν συγκεκριμένες στρατιωτικές δράσεις εναντίον της Ελλάδος.

Πέρα όμως από τις δυνατότητες των ΤΕΔ για αυτές τις συγκεκριμένες στρατιωτικές δράσεις πιστεύουμε ότι η Τουρκία αν και ανορθολογική δύναμη, δεν επιθυμεί και δεν επιδιώκει μία γενικευμένη πολεμική σύγκρουση με την χώρα μας. Δεν την συμφέρει για πολλούς λόγους ενώ η ιστορία μας λέει ότι θα προχωρούσε σε κάτι τέτοιο μόνο αν ήταν εξασφαλισμένη 100% η επιτυχία της. Με την διαρκή απειλή χρήσεως στρατιωτικής βίας θα συνεχίσει να πιέζει την Χώρα μας για να έχει πάντα επίκαιρες τις μονομερείς απαιτήσεις της, να καλλιεργεί τα φοβικά μας σύνδρομα και να μην προχωρά σε ενέργειες που περιορίζουν τα …τουρκικά συμφέροντα στο Αιγαίο όπως π.χ. η άσκηση του δικαιώματος της επέκτασης των ΕΧΥ σε 12 νμ! Στα πλαίσια όμως αυτής της στρατηγικής, δεν θα μπορούσε να αποκλειστεί μία κρίση χαμηλής ή ακόμα και υψηλής εντάσεως που θα μπορούσε να καταλήξει ακόμα και σε θερμό επεισόδιο και περίπλοκες καταστάσεις με σκοπό την δημιουργία νέων τετελεσμένων και υποστήριξη της αναθεωρητικής της πολιτικής.

Το ότι θα πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι αλλά πρωταρχικά αποφασισμένοι για να αντιμετωπίσουμε αποτελεσματικά και τελικά γιατί όχι επ’ ωφελεία μας αυτά τα ενδεχόμενα δεν σημαίνει ότι θα πρέπει να δημιουργείται αδικαιολόγητο αίσθημα ανησυχίας και ανασφάλειας προκειμένου να σφυρηλατηθεί δήθεν το φρόνημα! Μπορεί να μην δημιουργούνται σχετικές ειδήσεις τον Αύγουστο αλλά οι Τούρκοι συνεχίζουν «τον χαβά τους». Έχουν όμως απέναντι τους τις Ένοπλες Δυνάμεις της Χώρας οι οποίες κατοχυρώσουν τα κυριαρχικά μας δικαιώματα και οι οποίες ποτέ «δεν πάνε για διακοπές». Με την ευκαιρία να υπενθυμίσουμε ότι οι ΕΔ είναι εθνικές και δεν ανήκουν σε κανένα Υπουργό που είναι προσωρινός όπως δήλωσε την προηγούμενη εβδομάδα ατυχώς και με περίσσια αμετροέπεια πολιτική φιγούρα τους παρελθόντος που έχει ήδη «μπει στο χρονοντούλαπο» της Ιστορίας όπως θα έλεγε και ο κάποτε Αρχηγός του!

Σε άρθρο που δημοσιεύσαμε πρόσφατα με τον Στέλιο Φενέκο είχαμε επισημάνει ότι τα ζωτικά εθνικά συμφέροντα δεν εξασφαλίζονται με μεγαλοστομίες, παληκαρισμούς, μικροπολιτικές, εξυπνακισμούς και επικοινωνιακούς βρυχηθμούς! Ούτε το ηθικό σφυρηλατείται με απλοϊκές ατάκες και ευκαιριακούς ιστορικούς αναχρονισμούς. Η τουρκική επιθετικότητα η οποία είναι πάντα εδώ και φυσικά δεν πάει διακοπές αντιμετωπίζεται με συνεπή υψηλή στρατηγική, ψυχραιμία και τόλμη και οπωσδήποτε με «αθόρυβη», μεθοδική και διαρκή προετοιμασία.

liberal.gr

S-400 and Silk Road: Is Ankara Pivoting Towards Russia, China Instead of West

0

Sputnik/ Sergey Malgavko 05.08.2017

Chinese Foreign Minister Wang Yi and his Turkish counterpart Mevlut Cavusoglu agreed to enhance cooperation in combating terrorism during their recent meeting in Beijing. Sputnik spoke with a Turkish analyst about how this agreement could be a new beginning for Turkey’s pivot toward the Shanghai Cooperation Organization.

During the meeting the Foreign Minister of Turkey announced that “China’s security is considered by Turkey as its own.” In this regard, Turkey will not allow any organizations on its territory to engage in activities that threaten China’s interests and its territorial integrity and sovereignty.Ahmet Gendjehan Babish, director of the Turkish Center for Strategic Studies, in an interview with Sputnik said that these statements may point to a new geopolitical direction that Turkey might be considering.

“First of all, it should be noted that the visit of the Turkish Foreign Minister Mevlut Cavusoglu to China was made in light of a strong deterioration of Turkey’s relations with the EU and the US. One cannot help wondering if Ankara may be currently considering the Russian-Chinese direction as an alternative to the US-European one?” Babish said.

He further said that Cavusoglu in his speeches in Beijing emphasized the strengthening of cooperation in the field of security.

Taking into account the fact that the Shanghai Cooperation Organization (SCO) is based on collective security, it can be assumed that from now on Turkish foreign policy may include expanding interactions with the organization.

“It is known, that the SCO, unlike the EU, which puts on foreground concepts such as human rights and democratization, focuses primarily on such issues as border security, economic and political cooperation, etc,” Babish said.

According to the analyst today’s problems between Turkey and the West are largely due to the differences in their interpretation of such terms as human rights and democratization.

“However, there are no such problems with the SCO, which makes this structure much more attractive for Ankara,” he added.

The analyst further said that despite all this Turkey is still a part of NATO and is integrated into the NATO air defense system.

Nevertheless, today there are talks on the purchase of the Russian S-400 surface-to-air missile system by Turkey and if this contract is signed and Turkey owns these systems, it will further bring Ankara closer to the SCO in general.

The Russian-Turkish talks on the delivery of S-400 systems have taken place since 2016. In March, Sergei Chemezov, CEO of Russia’s Rostec Corporation, said Ankara was ready to buy the systems with a loan granted by Moscow.On July 18, Chemezov said the technical issues of the contract for the supply of the S-400 systems to Turkey had been resolved, with only administrative ones remaining.

Later on, Turkish presidential spokesman Ibrahim Kalin said only a few nominal issues are left to be cleared up in a generally formalized contract on the delivery of Russia’s S-400s to Turkey.

Turkish President Recep Tayyip Erdogan in late July announced that Ankara and Moscow had signed a document on supplies of the S-400 Triumf systems.

Apart from the S-400 deal, Turkey is also interested in participating in projects such as the revival of the Silk Road. It is primarily due to its geographical location that Turkey wants to be a part of the “One Belt, One Road” project.

According to Babish, “Similarly, today Russia and Turkey are implementing colossal joint projects in the energy sector. Also the sectors of humanities, trade and tourism are developing. The meeting also raised the topic of the construction of a third nuclear power plant in Turkey, which Ankara intends to build jointly with Beijing.”

The analyst stressed that all this points to the fact that Turkey is getting closer to the SCO member countries and “is opening new prospects in the framework of its interaction with the Shanghai Cooperation Organization,” the analyst concluded.

https://sputniknews.com/politics/201708051056216868-turkey-pivoting-toward-russia-china/

«Ο νεοφυής χαρακτήρας και η χαοτική λειτουργία του κυβερνητικού κόμματος η Δημοκρατία Εμπρός»

1

Του Αλκη Καλλιαντζίδη Οικονομολόγου [email protected]  www.kalkis.eu

Οι απώλειες στη δημοτικότητα του Emmanuel Macron συνεχίστηκαν και τη βδομάδα που μας πέρασε. Τουτέστιν η περίοδος χάριτος των Γάλλων υπέρ του τελείωσε ήδη μέσα σε 3 μήνες. Και οι απώλειές του συγκρίνονται μόνο με αυτές που είχε ο Jacques Chirac κατά την τελευταία του προεδρική θητεία, για συγκρίσιμο χρόνο, στον προεδρικό θώκο.

Σε προηγούμενο άρθρο μου που δημοσιεύθηκε στις 29-07-2017 στις Ανιχνεύσεις: http://www.anixneuseis.gr/?p=172071 είχα ασχοληθεί με την κατάσταση που επικρατεί στο ακροδεξιό κόμμα εξουσίας του Εθνικού Μετώπου, κάτι που θα κάνω προσεχώς και με τα υπόλοιπα κόμματα για να έχετε μια ολοκληρωμένη εικόνα για την γαλλική πολιτική σκηνή τώρα.

Σήμερα θα ασχοληθώ με το νεόδμητο κυβερνητικό κόμμα «Η Δημοκρατία Εμπρός» (Δ.Ε.) και τον δύσκολο και άχαρο ρόλο που καλείται να διαδραματίσει (όπως κάθε κυβερνητικό κόμμα παντού και πάντα), παρά την αριθμητική υπεροχή του με 313 έδρες επί συνόλου 557 εδρών στην Εθνοσυνέλευση, δίχως να συν-υπολογίζονται οι συνεργαζόμενοι συνοδοιπόροι του κεντρώου κόμματος MoDem. Και τούτο για δυο κυρίως λόγους :

@ Η «ρετσινιά» του φιλοκυβερνητικού είναι πολύ βαριά, όταν μάλιστα καλείσαι να υπερασπιστείς πολιτικές που θα αφαιρέσουν, και δεν θα προσθέσουν διαθέσιμο εισόδημα  (έστω κι αν το γνώριζαν ξεκάθαρα αυτό προεκλογικά οι ψηφοφόροι σου),  από πολυάριθμες κοινωνικές ομάδες αλλά και αυτοδιοικητικούς και λοιπούς θεσμούς, προκειμένου να μειωθεί το χρόνιο έλλειμμα του γαλλικού κρατικού προϋπολογισμού, να αλλάξει η κατεστημένη αγορά εργασίας για να ξαναβρεί την χαμένη της ανταγωνιστικότητα η γαλλική οικονομία και η Γαλλία την ενδοκοινοτική ισχύ της. Όταν οι αντίπαλοι προετοιμάζονται από τώρα για τις προαναγγελθείσες για τις 12 (η φιλοκομμουνιστική συνδικαλιστική οργάνωση CGT) και 23 Σεπτεμβρίου 2017 διαδηλώσεις (ο Mélenchon θα κάνει ξεχωριστή διαδήλωση) του στυλ να τα πάρουν από τους έχοντες και να τα δώσουν στους μη έχοντες.

@ Η έλλειψη πολιτικάντικης τεχνογνωσίας αλλά και η συνακόλουθη απειρία των εκατοντάδων νέων βουλευτών, ανδρών και γυναικών (το 47% της κοινοβουλευτικής δύναμης της Δ.Ε.), αναφορικά με τα διαδικαστικά κοινοβουλευτικά δρώμενα της γαλλικής Εθνοσυνέλευσης, τα οποία μέχρι τώρα παρήγαγαν ήδη διάφορα περιστατικά εμπαιγμού από τους  Βουλευτο-Πατέρες και Βουλευτο-Μητέρες της αριστερο-δεξιάς  αντιπολίτευσης. Και να φανταστεί κανείς ότι έπαιξε έντονα το σενάριο ο πρόεδρος της Εθνοσυνέλευσης να είναι γυναίκα βουλευτίνα (άπειρη εξ ορισμού) για να ικανοποιηθεί το αίσθημα των ψηφοφόρων για τον άκριτο φεμινισμό.

Τελικά επιλέχτηκε ο έμπειρος François de Rougy, πρώην αντιπρόεδρος στην προηγούμενη Εθνοσυνέλευση, για να κρατάει γερά τα «γκέμια» στο κοινοβούλιο στα θεατρικά ξεσπάσματα του αγραβάτοτου Jean-Luc Mélenchon π.χ. και όχι μόνο. Οι κυβερνητικοί βουλευτές χαιρέτισαν με  εκκωφαντικό χειροκρότημα τα λόγια του François de Rougy, κατά τη συνεδρίαση της Τρίτης, όταν τους είπε : «Μην κωλώνετε και μη πέφτετε στην παγίδα της αντιπολίτευσης». Με απανωτές συναντήσεις για ένα ποτό μετά τις συνεδρίες, με μικρο-γεύματα και γεύματα επιχειρήθηκε η ανόρθωση του ηθικού τους, ώστε να «να δαγκώνουν» στην Εθνοσυνέλευση και να μη δειλιάζουν, όταν οι αντιπολιτευόμενοι τους κατηγορούν για ερασιτεχνισμό. «Δεν είμαστε παρά μόνο ευγενικοί, δεν υπάρχει καμία περίπτωση να αφεθούμε στις οχλήσεις της αντιπολίτευσης. Θα ανταπαντήσουμε και θα αποδείξουμε το θέατρο που παίζεται», λέει ο Sacha Houlié, Αντιπρόεδρος της Δ.Ε. στην Εθνοσυνέλευση.

Στα μέσα ενημέρωσης, οι τόσο επιμελείς μακρονιστές βουλευτές εγκωμιάζουν το νομοθετικό τους έργο που μέσα σε 5 εβδομάδες έχουν περάσει έξι κείμενα ταμπού. «Ήμασταν πάρα πολύ επικεντρωμένοι στο έργο μας που στην πραγματικότητα ξεπεράσαμε το χρονοδιάγραμμα», σημειώνει ο Christophe Castaner, Γραμματέας για τις σχέσεις κράτους και  Κοινοβουλίου. Αλλά πέρα από τον απολογισμό αυτό, η ειδική σύνοδος αποκάλυψε τα πρώτα επίμονα βήματα των βουλευτών της Δ.Ε.. Οι εικόνες όμως κάποιων παρατράγουδών τους έκαναν το γύρω των κοινωνικών δικτύων, ως ευτράπελα (π.χ. ασθμαίνοντες νέοι βουλευτές να αγκομαχούν να διαβάσουν το χειρόγραφο σημείωμά τους) τα οποία τα εκμεταλλεύτηκε δεόντως διαδικαστικά η καραδοκούσα αντιπολίτευση για να δείξει ότι λειτουργούν χαοτικά, κάνοντάς τους διάφορα κοινοβουλευτικά καψόνια, όπως γράφει η Laure Equy στο άρθρο της στις 3-08-2017 Chez LREM, «en fait, c’est le bordel».

Οι βουλευτές του νεόδμητου κόμματος η «Δημοκρατία Εμπρός» κινούνται «μεταξύ της κουλτούρας του επιχειρηματικού πνεύματος και της κομματικής πειθαρχίας»,  έγραψαν οι  Alexandre Lemarié και  Manon Rescan στις 22-07-2017 στον ηλεκτρονικό Le Monde. Δηλαδή :

@ λειτουργούν ως Επικεφαλής Νεοφυών Επιχειρήσεων με στοχοπροσήλωση στην Αποτελεσματικότητα, αφού πολλοί και πολλές από αυτούς προέρχονται από τον νεωτερικό επιχειρηματικό κόσμο της Γαλλίας και δεν είναι ανεπάγγελτοι, όπως είναι αρκετοί από αυτούς που τους χλευάζουν στην Εθνοσυνέλευση «επαγγελματίες της Πολιτικής».

@ δεν είναι του κοινοβουλευτικού μπλα-μπλα, γι’αυτό και τους μέμφονται οι αντιπολιτευόμενοι ότι «λειτουργούν ως Λόχος». Δηλαδή «δεν μιλάνε για τα νομοσχέδια». «Μόνο ψηφίζουν».

@ είναι επιφυλακτικοί απέναντι  στα μέσα μαζικής ενημέρωσης.

@ συχνά βρίσκονται σε σύγχυση στην Εθνοσυνέλευση, πειθαρχούν όμως στο κόμμα τους (το οποίο δεν έχει μια κλασική αριστερή δομή με εκτελεστικό Γραφείο, Κεντρική Επιτροπή, Τοπικές οργανώσεις), αν και τελευταία ακούστηκαν για κάποιες εστίες αντιφρονούντων.

@ μπήκαν στην Εθνοσυνέλευση σχεδόν ένα μήνα πριν, φέρνοντας τον αέρα της «ανανέωσης», ως επί το πλείστον αρχάριοι κοινοβουλευτικά, με  διαφορετικό λεξιλόγιο σε σχέση με τους αντιπολιτευόμενους συναδέλφους τους, με διαφορετικές  μεθόδους κοινοβουλευτικής λειτουργίας τους αφού πολλοί προέρχονται από τον κόσμο της Επιχείρησης.

Μία από τις ιδιαιτερότητες αυτής της πλειοψηφικής ομάδας είναι ότι μετράμε στις τάξεις της πολλά στελέχη του ιδιωτικού τομέα, κυρίως επιχειρηματίες. Πολλοί νέοι μακρονιστές βουλευτές δεσμεύθηκαν πολιτικά, αφού προηγουμένως είχαν γοητευθεί από το «νεοφυές» στυλ της «Δημοκρατίας Εμπρός»!. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα για τους παριζιάνους αιρετούς :

Sylvain Maillard,

Stanislas Guérini

ή Pacôme Rupin,

οι οποίοι έχουν το διπλό προφίλ του «βουλευτή-επιχειρηματία», επιθυμώντας να μεταφέρουν τους επιχειρηματικούς κανόνες στην άσκηση της πολιτικής τους θητείας. Το σύνθημά τους ; «Αποτελεσματικότητα». Σύμφωνα με αυτούς, «οι πολιτικοί ηγέτες του παλιού κόσμου χάνονται πολύ συχνά στις άκαρπες μάχες των ιδεολογικών ρευμάτων, αντί να φέρνουν τα αποτελέσματα που αναμένει ο κόσμος». «Εγώ δεν εκλέχθηκα για να σχολιάζω, αλλά για να πράττω», λέει ο Jean-Baptiste Djebbari  που δημιούργησε τη δική του εταιρεία αερομεταφορών το 2012.

Αυτά τα χαρακτηριστικά είναι σε πλήρη συμφωνία με τον αρχηγό του γαλλικού κράτους, Emmanuel Macron, και συνάδουν με την κουλτούρα του προεδρικού κινήματος, το οποίο εμπνέεται από το επιχειρηματικό μάνατζμεντ, συμπεριλαμβανομένου και του λεξιλογίου. Η «Δημοκρατία Εμπρός» διαθέτει ένα «διοικητικό συμβούλιο» και διοργανώνει «γενικές συνελεύσεις» στις οποίες  χρησιμοποιούνται  αγγλοσαξονικές λέξεις όπως «team building» («χτίσιμο ομάδας»),  «process» («διαδικασία») ή «change manager» («μάνατζερ της αλλαγής») … Καλώς ήρθαμε στη Μακρονία όπου οι πολιτικοί μιλούν την διάλεκτο των νέων εταιρειών. Σε έναν κόσμο δηλαδή, όπου οι κώδικες είναι συχνά ακατανόητοι για τους αμύητους, … Είναι και αυτός ένας λόγος ίσως της πτώσης της δημοτικότητας του Macron ή κυρίως η επαπειλούμενη λιτότητα που έχει δρομολογηθεί μέσα από την αλλαγή του γαλλικού Κώδικα Εργασίας (http://www.anixneuseis.gr/?p=171087); Την απάντηση μάλλον θα μας τη δώσουν οι εξελίξεις, μετά τα μπάνια του γαλλικού λαού.

 

“Frustrée”, Carla Del Ponte quitte la Commission d’enquête de l’ONU sur la Syrie

0

Cette spécialiste du crime de guerre a affirmé dimanche 6 août ne plus pouvoir siéger dans une commission “qui ne fait absolument rien”.

« Croyez-moi, des crimes horribles comme ceux commis en Syrie, je n'en ai pas vus au Rwanda ni dans l'ex-Yougoslavie. »
« Croyez-moi, des crimes horribles comme ceux commis en Syrie, je n’en ai pas vus au Rwanda ni dans l’ex-Yougoslavie. » © AFP/ FABRICE COFFRINI